payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در فیزیک ماده چگال و الکتروشیمی، جریان رانش یا جریان دریفت جریان الکتریکی یا حرکت حامل‌های بار است که به‌دلیل میدان الکتریکی اعمال‌شده‌است که اغلب به‌صورت نیروی محرکه الکتریکی در یک فاصله معین بیان می‌شود. هنگامی که یک میدان الکتریکی بر روی یک ماده نیم‌رسانا اعمال می‌شود، جریانی به دلیل شارش حامل‌های بار تولید می‌شود. "سرعت رانش،" میانگین سرعت حامل‌های بار در جریان رانش است. سرعت رانش و جریان حاصله با "تحرک‌پذیری" مشخص می‌شود. برای جزئیات، به تحرک‌پذیری الکترون (برای جامدات) یا تحرک‌پذیری الکتریکی (برای بحث
(برای جامدات) یا تحرک‌پذیری الکتریکی (برای بحث کلی تر) مراجعه کنید. برای نحوه ترکیب جریان رانش، جریان پخش، و تولید حامل و بازترکیب، به معادله رانش-پخش در یک معادله تکی مراجعه کنید. جریان رانش درمقابل جریان پخش. جریان رانش اغلب همزمان با جریان پخش رخ می‌دهد. جدول زیر دو شکل جریان را با هم مقایسه می‌کند: جریان رانش در دیود پیوندی پی-اِن. در دیود پیوندی p-n، الکترون‌ها و حفره‌ها به ترتیب حامل‌های بار اقلیت در ناحیه p و ناحیه n هستند. در یک پیوند بدون‌بایاس، به‌دلیل پخش حامل‌های بار، جریان پخش که از ناحیه p به
پخش حامل‌های بار، جریان پخش که از ناحیه p به n می‌گذرد، دقیقاً توسط جریان رانش برابر و مخالف متعادل می‌شود. در یک پیوند p-n بایاس‌شده، جریان رانش مستقل از بایاس‌کردن است، زیرا تعداد حامل‌های اقلیت مستقل از ولتاژ بایاس است. اما از آنجایی که حامل‌های بار اقلیت را می‌توان به‌صورت گرمایی تولیدکرد، جریان رانش به دما وابسته است. هنگامی که یک میدان الکتریکی در سراسر مواد نیم‌رسانا اعمال می‌شود، حامل‌های بار به سرعت رانش خاصی می‌رسند. این اثر ترکیبی جابجایی حامل‌های بار، جریانی را تشکیل می‌دهد که به عنوان «جریان
بار، جریانی را تشکیل می‌دهد که به عنوان «جریان رانش» شناخته می‌شود. چگالی جریان رانش ناشی از حامل‌های بار مانند الکترون‌های آزاد و حفره‌ها، جریانی است که از یک مساحت سانتی‌متر مربعی عمود بر جهت جریان عبور می‌کند. (i) چگالی جریان رانش J n درنتیجه الکترون‌های آزاد به وسیله: formula_1 (ii) چگالی جریان رانش Jp، درنتیجه حفره‌ها به وسیله: formula_2 که: n - تعداد الکترون‌های آزاد در سانتی‌متر مکعب. p - تعداد حفره‌ها در سانتی‌متر مکعب formula_3 - تحرک‌پذیری الکترون‌ها در formula_4 formula_5 - تحرک‌پذیری حفره‌ها در
در formula_4 formula_5 - تحرک‌پذیری حفره‌ها در formula_4 E – شدت میدان الکتریکی کاربردی برحسب V/cm q – بار یک الکترون = 19-10×۱٫۶ کولن.
ششمین دیوانه (انگلیسی: Crazy Six) یک فیلم گانگستری آمریکایی-اسلواکی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی آلبرت پایون با بازی راب لو، ماریو فن پیبلز، آیس-تی و برت رینولدز است. داستان. بیلی (راب لو) یک معتاد آمریکایی است که برای فرار از مشکلات و کسب درآمد خوب به اروپای شرقی آمده است. به او می‌گویند ششمین دیوانه چون او ششمین فرزند خانواده‌اش است و دیوانه مواد مخدر، رائول (آیس-تی) ارباب مواد مخدر است که در اوقات فراغت خود پلوتونیوم می‌فروشد. وقتی بیلی (ششمین دیوانه) و یک گانگستر عرب-فرانسوی پلوتونیوم و چند دلار را از یک
گانگستر عرب-فرانسوی پلوتونیوم و چند دلار را از یک قاچقچی می‌دزدند، اوضاع بهم می‌خورد و … تولید. فیلمبرداری در جمهوری اسلواکی در سال ۱۹۹۷ انجام شد. انتشار. این فیلم در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۸ به صورت ویدئویی در ایالات متحده منتشر شد.
لندروور رنج‌روور ولار (به انگلیسی: Land Rover Range Rover Velar) (به‌طور کلی به‌عنوان رنج‌روور ولار شناخته می‌شود) (/ˈvɛlər/) یک خودروی شاسی‌بلند متقاطع است که توسط شرکت خودروسازی بریتانیایی جگوار لندرور تحت برند لندروور تولید می‌شود. چهارمین مدل در خط رنج‌روور، ولار در ۱ مارس ۲۰۱۷ در لندن، انگلستان رونمایی شد. ولار در تابستان ۲۰۱۷ عرضه شد. نام ولار قبلاً برای یک سری از رنج‌روورهای نسل اول پیش تولید در سال ۱۹۶۹ استفاده شده بود. طراحی. رنج‌روور ولار زبان طراحی جدیدی را برای لندرور به ارمغان می‌آورد که متأثر
جدیدی را برای لندرور به ارمغان می‌آورد که متأثر از زبان طراحی قبلی لندروور است که با ایواک شروع شد و اخیراً در رنج‌روور اسپورت استفاده شد. زبان طراحی جدید دارای خطوط صاف‌تری بر روی بدنه است و بر اسپورت بودن و توانایی در جاده تأکید دارد، اما مهم‌تر از آن، زبان طراحی داخلی جدید است که با ولار شروع می‌شود، که بعداً به سایر مدل‌های رنج‌روور گسترش خواهد یافت. فضای داخلی ولار متأثر از آی-پیس ۲۰۱۸ است و دارای ۳ صفحه نمایش لمسی است که اکثر ویژگی‌های داخلی ولار را کنترل می‌کند. کابین خودروی ولار بیشتر بر روی راننده
می‌کند. کابین خودروی ولار بیشتر بر روی راننده متمرکز شده‌است و موقعیت صندلی پایین‌تر از هر لندروور قبلی است، زیرا اسپورت بودن و عملکرد در جاده اولویت‌های اصلی هستند. راه‌اندازی. رنج‌روور ولار برای اولین بار به‌طور رسمی در مجموعه‌ای از عکس‌های تیزر در ۲۲ فوریه ۲۰۱۷ معرفی شد و در رویدادی در موزه طراحی لندن در ۱ مارس ۲۰۱۷ رونمایی شد. معرفی رسمی در نمایشگاه خودروی ژنو در ۷ مارس ۲۰۱۷ همراه با آن بود. پس از مدت کوتاهی برای سفارش در دسترس قرار گرفت و اولین تحویل آن به نمایندگی‌ها در تابستان ۲۰۱۷ انجام شد. مشخصات
به نمایندگی‌ها در تابستان ۲۰۱۷ انجام شد. مشخصات فنی. سکو. رنج‌روور ولار که بر روی سکوی جگوار لندرور iQ[AI] (D7a) ساخته شده‌است، تعدادی از اجزای مشترک با مدل‌های جگوار اف-پیس، ایکس‌اف و ایکس‌ئی دارد، به‌ویژه سکوی آلومینیومی و فاصله بین دو محور . ولار در همان کارخانه در Solihull ساخته شده‌است. با این حال، رنج‌روور طولانی‌تر از اف-پیس است. ظرفیت بکسل. ظرفیت بکسل برای است که به‌طور قابل توجهی کمتر از یک رنج‌روور استاندارد است. پیشرانه‌ها. رنج‌روور ولار مانند پلتفرم‌های خود، از سری موتورهای چهار سیلندر دیزلی و
خود، از سری موتورهای چهار سیلندر دیزلی و بنزینی جگوار لندرور به‌علاوه موتورهای شش سیلندر JLR از سری Ingenium جگوار لندرور استفاده می‌کند. همه موتورهای ۴ سیلندر با جعبه‌دنده ۸ سرعته خودکار ZF (8HP45) جفت می‌شوند، در حالی‌که همه موتورهای ۶ سیلندر با جعبه‌دنده ۸ سرعته خودکار ZF (8HP70) جفت می‌شوند.
دانشگاه سول یک دانشگاه خصوصی متدیست در چاپل هیل در شهرستان واشینگتن، تگزاس ایالات متحده بود. این مدرسه که در سال ۱۸۵۶ تأسیس و به نام اسقف جاشوا سوله نامگذاری شد، جایگزین بخش مردانه مؤسسه مردانه و زنانه چپل هیل شد و قرار بود جانشین کالج روترسویل شود. سول پس از جنگ داخلی آمریکا و دو اپیدمی تب زرد درگیر چالش‌های مالی بود که باعث شد کلیسای متدیست، دانشگاه ساوت‌وسترن را به عنوان جایگزین در سال ۱۸۷۳ تشکیل دهند. علیرغم اینکه قانونگذار تگزاس منشور سول را در سال ۱۸۷۵ به جنوب غربی منتقل کرد، حامیان محلی سول را تا سال
به جنوب غربی منتقل کرد، حامیان محلی سول را تا سال ۱۸۸۷ تحت نام کالج سول باز نگه داشتند. پردیس سول تا زمانی که در سال ۱۹۱۲ بسته شد توسط کالج زنان چاپل هیل استفاده می‌شد
تاریخ جنگ سرد کمبریج کتابی سه جلدی است که در سال ۲۰۱۰ توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد.
تاریخ مسیحیت کمبریج کتابی ۹ جلدی است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شده‌است.
رنه برودمان (; – ۲۰۰۰) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سنت گالن، باشگاه فوتبال زوریخ، و باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ریشارد دور (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت و باشگاه ورزشی یانگ بویز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
هانسروئدی فورر (; ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی یانگ بویز، باشگاه فوتبال سنت گالن، و باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ویتوره گوتاردی (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت و باشگاه فوتبال لوگانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
آندره گروبتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت و باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
روبرت هوسپ (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
لئو آیشمان (; ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لشو دو فوند اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
فریتس کونتسلی (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت، باشگاه فوتبال وینترتور، و باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ورنر لایمخروبر (; ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
کارل اودرمات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بازل و باشگاه ورزشی یانگ بویز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
رنه-پیر کانتَن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سیون و باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ژان-کلود شیندلهولتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
هاینتس اشنایتر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت، باشگاه ورزشی یانگ بویز، و باشگاه فوتبال تون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
منیر چاودوری (؛ به بنگلادشی: মুনীর চৌধুরী؛ – ) یک متخصص آموزشی، نمایشنامه‌نویس، زبان‌شناس، منتقد ادبی، هنرپیشه تئاتر و مخالف سیاسی اهل بنگلادش بود. که به‌طور گسترده‌ای از پیشگامان درام مدرن بنگلایی این کشور در نظر گرفته می‌شود. چاودوری که به خاطر نمایشنامه‌هایی مانند کابار (قبر، ۱۹۵۲) و روکتاکتو پرانتور (علفزار خونین، ۱۹۵۹) شهرت دارد. او زندگی خود را وقف ترویج زبان بنگلا، هویت ملی آن و مبارزه با سرکوب در همه اشکال آن کرد. منیر چاودوری در ۲۷ نوامبر سال ۱۹۲۵ در شهر مانیک‌گنج، هند بریتانیا (بنگالدش کنونی) به
در شهر مانیک‌گنج، هند بریتانیا (بنگالدش کنونی) به دنیا آمد و از دوران جوانی خانواده‌اش را تحت تأثیر شوخ‌طبعی زودرس خود قرار داد. او پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد، در سال ۱۹۵۰ در دپارتمان‌های انگلیسی و بنگلای دانشگاه داکا استاد شد. در سال ۱۹۵۲، چاودری به دلیل فعالیت‌های خود در رابطه با جنبش زبان، یک کمپین در نهایت موفقیت‌آمیز برای به رسمیت شناختن بنگلا به عنوان یکی از زبان‌های رسمی پاکستان، زندانی شد. زمانی که در بازداشت بود، یکی از بزرگ‌ترین آثارش، کبار را به پایان رساند که یک سرود سوررئالیستی برای
را به پایان رساند که یک سرود سوررئالیستی برای مبارزات جنبش بود. چاودری در طول باقی عمر خود، موفقیتش را به عنوان نویسنده داستان‌های کوتاه و نمایشنامه حفظ کرد و در عین حال به عنوان یک قهرمان، در راه اهداف ملی و فرهنگی خدمت کرد. او که مشعلی متعهد برای زبان بنگلایی بود، در اواسط دهه ۶۰ به طراحی صفحه کلید ماشین تحریر بنگلای بهبود یافته کمک کرد. او قربانی کشتار دسته جمعی روشنفکران بنگلادشی در سال ۱۹۷۱ بود. او در سال ۱۹۸۰ و پس از مرگ، جایزه روز استقلال بنگلادش را از سوی دولت ضیاء الرحمان، رئیس‌جمهور وقت، دریافت
از سوی دولت ضیاء الرحمان، رئیس‌جمهور وقت، دریافت کرد. که بالاترین افتخار دولتی این کشور محسوب می‌شود. وی برندهٔ جوایز دیگری ازجمله ستاره امتیاز نیز شده‌است.
الی تاکلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ژرژ ویومیه (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
ماریو پروسپری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کیاسو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
زاویه استیرلی (; ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده‌است.
باشگاه ورزشی بانگو که معمولاً با نام بانگو شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای برزیلی است که در ریو دو ژانیرو، در محله غربی بانگو واقع شده است. این تیم در سری دی، چهارمین رده از سیستم لیگ فوتبال برزیل، و همچنین در لیگ کاریوکا، بالاترین رده لیگ فوتبال ایالتی ریو دو ژانیرو بازی می‌کند. این باشگاه چندین بار در سری آ برزیل شرکت کرد و در سال ۱۹۸۵ به مقام نایب قهرمانی رسید. ورزشگاه خانگی آنها ورزشگاه موکا بونیتا است که ظرفیت آن ۱۵،۰۰۰ نفر است. تاریخچه. ریشه این باشگاه در فابریکا بانگو (کارخانه بانگو)، واقع در
باشگاه در فابریکا بانگو (کارخانه بانگو)، واقع در محله بانگو، ریو دو ژانیرو است. برخی از بریتانیایی‌هایی که در این کارخانه کار می‌کردند، به‌ویژه توماس دونوهو، فوتبال را با آوردن توپ‌های فوتبال به محل و برگزاری اولین مسابقه فوتبال در برزیل به کارگران کارخانه معرفی کردند. در دسامبر ۱۹۰۳، اندرو پروکتر وقتی متوجه شد که همکارانش چقدر مشتاق فوتبال هستند، تأسیس یک باشگاه را پیشنهاد کرد. این باشگاه در ۱۷ آوریل ۱۹۰۴ با نام باشگاه ورزشی بانگو تأسیس شد. بانگو اولین باشگاه فوتبال در برزیل بود که بازیکنان سیاه‌پوست و
فوتبال در برزیل بود که بازیکنان سیاه‌پوست و مالتو داشت. بانگو در سال ۱۹۳۳ اولین جام ایالتی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۶، بانگو دومین قهرمانی ایالتی خود را در بازی‌ای که در بزرگترین ورزشگاه جهان با بیش از ۱۲۰،۰۰۰ هوادار، یعنی ورزشگاه ماراکانا برگزار شد، به دست آورد. آنها در یک بازی که توسط بازیکنان فلامینگو درگیری بزرگی به یادگار مانده بود، ۳–۰ فلامینگو را شکست دادند، که در آن چند بازیکن پس از آن اخراج شدند. در سال ۱۹۶۷، بانگو، به عنوان ستارگان هیوستون، نماینده شهر هیوستون در اتحادیه فوتبال متحد بود. این
شهر هیوستون در اتحادیه فوتبال متحد بود. این باشگاه با چهار پیروزی، چهار تساوی و چهار شکست به پایان رسید، اما با میانگین ۱۹،۰۰۰ هوادار در هر مسابقه، حضور در مسابقات را رهبری کرد. در سال ۱۹۸۵، بانگو نایب قهرمان سری آ برزیل شد و حق شرکت در جام لیبرتادورس سال بعد را به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، بانگو به سطح دوم لیگ کاریوکا سقوط کرد، پس از پیروزی در سطح دوم در سال ۲۰۰۸، در سال ۲۰۰۹ به سطح اول بازگشت.
آنا ایبرسر (؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۷۶) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ع چون عشق"، "طایفه"، "پدر متیو"، "در خوشی و سختی"، "دوستان"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی" و "در خیابان سپولنی" اشاره نمود.
سن اومر فیلم درام حقوقی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی آلیس دیوپ است. سن اومر نخستین فیلم داستانی دیوپ پس از ساخت چند اثر به عنوان مستندساز است. این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۷ سپتامبر ۲۰۲۲ در بخش رقابتی به نمایش درآمد و در این جشنواره موفق به کسب جایزه بزرگ ویژه هیئت داوران و جایزه شیر آینده (لوییجی دی لورنتیس) برای اولین کارگردانی شد. این فیلم به عنوان نماینده سینمای فرانسه برای شرکت در بخش بهترین فیلم بین‌المللی نود و پنجمین دوره جوایز اسکار معرفی شد. سن اومر پیش از اکران در
جوایز اسکار معرفی شد. سن اومر پیش از اکران در سینماهای فرانسه در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ و جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۲۲ نمایش داده شد. فیلم سن اومر در سی‌ و چهارمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز برنده جایزه فیپرشی از هیات منتقدان بین‌المللی شد. داستان. در این فیلم، راما (کاگامه) یک نویسنده جوان باردار است که در محاکمه یک زن مهاجر سنگالی با نام لارنس کولی (مالاندا) حضور می‌یابد. لارنس متهم شده که فرزند ۱۵ ماهه‌اش را از طریق رها کردن در ساحل دریا (برای کشیده شدن توسط جزر و مد) به قتل
ساحل دریا (برای کشیده شدن توسط جزر و مد) به قتل رسانده است. قصد راما از حضور در جلسات دادگاه این است که این واقعه اندوهناک را در قالب یک نمایشنامه به تحریر درآورد. این فیلم بر پایه پرونده قضایی فابین کابو که در سال ۲۰۱۶ در فرانسه روی داد ساخته شده اس̩ت. دیوپ در آن دادگاه شرکت داشت. فیلم از دید راما (رمان‌نویس) روایت می شود که بین تماشاگران دادگاه نشسته و با دقت صحنه محاکمه را دنبال می‌کند. داستان به تدریج پیچیده و گاه مبهم و تاریک به تصویر کشیده می‌شود و احساس مادر بودن متهم از یک سو و رابطه‌اش با مرد مسن
مادر بودن متهم از یک سو و رابطه‌اش با مرد مسن فرانسوی که برایش کار می‌کرده، از سوی دیگر واشکافی می‌شود. لارنس که یک دانشجوی مهاجر سنگالی است، مدتی پیش زمانی که نزد آن مرد مرفه کار می‌کرده، از او باردار شده و در ادامه مجبور به ترک آنجا و زندگی در انزوا می‌شود. سرانجامِ این اتفاق، سپردن نوزاد به امواج دریا به دلیل دشواری اقتصادی و بی‌کسی و بی‌پناهی لارنس است.
همگرایی جنوبگان یا جبهه قطبی جنوبگان ، یک کمربند دریایی است که قاره جنوبگان را دربر گرفته‌است و در عرض جغرافیایی فصلی متفاوت است، جایی که آب‌های سرد جنوبگان که به سوی شمال جریان دارند با آب‌های نسبتاً گرم‌تر جنب‌جنوبگان برخورد می‌کنند. آب‌های جنوبگان عمدتاً در زیر آب‌های گرم‌تر زیرقطبی فرومی‌روند، در حالی که مناطق اختلاط و فراچاهش آن منطقه‌ای با بهره‌وری بسیار بالا به‌ویژه برای کریل جنوبگان ایجاد می‌کند. این خط، مانند خط دارمرز قطب شمال، یک مرز طبیعی است تا مصنوعی، مانند مرزهای کشورها و منطقه زمانی. این خط
مصنوعی، مانند مرزهای کشورها و منطقه زمانی. این خط نه‌تنها دو منطقه هیدرولوژیک را از هم جدا می‌کند، بلکه مناطقی از زندگی دریایی و آب و هوای متمایز را نیز از هم جدا می‌کند. شمالگان به دلیل توده‌های بزرگ زمینی که با منطقه قطب شمال همجوار هستند، مرز مشابهی ندارد. همگرایی جنوبگان نخستین بار توسط آنتونی د لا روشه در سال ۱۶۷۵ مطرح کرد، و توسط ادموند هالی در سال ۱۷۰۰ توصیف شد.
دوریس پیلکینگتون گاریمارا ( (با نام اصلی نوگی گاریمارا؛ حدود ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ – ۱۰ آوریل ۲۰۱۴)، همچنین با نام دوریس پیلکینگتون، یک نویسنده اهل استرالیا بود. آثار دوریس تجربیات نسل‌های ربوده شده و پیوند مجدد آن‌ها با فرهنگ و هویت بومی استرالیا را بازگو می‌کند. زندگی. پیلکینگتون در ایستگاه بالفور داونز در نزدیکی سکونتگاه جیگالونگ در شمال غربی استرالیا متولد شد. مادرش، مولی، نام او را «نوگی گاریمارا» گذاشت، اما او را به خواست کارفرمای مولی در ایستگاه، «مری دانت، دوریس» نامیدند که فکر می‌کرد نوگی «نامی احمقانه»
دوریس» نامیدند که فکر می‌کرد نوگی «نامی احمقانه» است. از آنجایی که تولد او ثبت نشده بود، بعدها تاریخ تولد او توسط وزارت امور بومی اول ژوئیه ۱۹۳۷ ثبت شد. او سه سال و نیم بیشتر نداشت که از مادرش گرفته شد تا در مأموریت رودخانه مور بزرگ شود. خواهر کوچکترش، آنابل، نیز دستگیر شد و به او گفتند که یتیم است و در طول سال‌ها از میراث فرهنگ بومی خود به‌دور بود. دوریس ۲۱ سال بعد به مادرش پیوست. آثار. گاریمارا در ۱۹۹۶ داستان «"حصار ضد خرگوش را دنبال کن»" را دربارهٔ نسل ربوده شده نوشت. این داستان توصیفی قدرتمند از
نسل ربوده شده نوشت. این داستان توصیفی قدرتمند از آزارهایی است که نسل‌های ربوده شده متحمل شده‌اند. این کتاب در سال ۲۰۰۲ به کارگردانی فیلیپ نویس به یک فیلم موفق بین‌المللی تبدیل شد. ماجرای داستان بر اساس زندگی سه دختر بومی است و گاریمارا جزئیات فرار چشمگیر مادرش مولی کریگ را در این کتاب به خوبی شرح داده‌است که در ۱۴ سالگی در سال ۱۹۳۱ از شهرک بومی رودخانه مور در استرالیای غربی فرار کرد و به مدت نه هفته، ۲۴۱۴ کیلومتر (۱۵۰۰ مایل) را برای بازگشت به خانواده خود از صحرای خشن همراه با دو عضو جوان خانواده‌اش عبور
از صحرای خشن همراه با دو عضو جوان خانواده‌اش عبور کرد. شهرک‌سازی رودخانه مور اردوگاهی برای بومیان بود که به‌عنوان بخشی از سیاست‌های همسان‌سازی، به زور آنان را از خانواده‌های خود جدا می‌کردند. مادر گاریمارا با دو کودک دیگر در امتداد حصاری که در سراسر استرالیای غربی کشیده شده بود سفر کردند، زیرا می‌دانستند که زادگاهشان، جیگالونگ، در انتهای شمالی حصار قرار دارد. کتاب با بازگشت مولی به خانه به پایان می‌رسد. اما او باید سال‌ها بعد همان سفر را انجام می‌داد چرا که خانواده‌اش را بار دیگر به زور به شهرک رودخانه مور
خانواده‌اش را بار دیگر به زور به شهرک رودخانه مور بردند. کتاب بعدی او، "زیر درخت وینتامارا"، جزئیات زندگی او در "رودخانه مور" و در "مأموریت بومی رولندز" و چگونگی فرار او با ثبت نام در یک مدرسه پرستاری را شرح می‌دهد. در کتاب زیر درخت وینتامارا، پیلکینگتون در مورد تجربه خود در مواجهه با پاک کردن فرهنگی نوشت و زمانی را شرح داد که او و خواهر نوزادش آنابل مجبور شدند مادرشان را به اردوگاه همراهی کنند. وقتی مولی با آنابل ۱۸ ماهه دومین سفر طولانی به خانه را انجام داد، مجبور شد دوریس چهار ساله را پشت سر بگذارد زیرا
مجبور شد دوریس چهار ساله را پشت سر بگذارد زیرا نمی‌توانست هر دو دختر را حمل کند. در شهرک رودخانه مور، دوریس در اتاق‌هایی با پنجره‌های میله ای می‌خوابید، به او یاد دادند که از فرهنگ خود احساس شرمندگی کند و به خاطر صحبت به زبان مادری خود، مردودجارا (Mardudjara)، مجازات شد. کسانی که سعی در فرار داشتند در سلول انفرادی نگهداری می‌شدند و دوریس تا سن ۲۵ سالگی فرصتی برای دیدن دوباره مادرش پیدا نمی‌کرد. پس از سال‌ها تلاش برای فراموش کردن شرم از فرهنگ خود، دوریس مالکیت نام تولد خود را گرفت و شروع به صحبت و نوشتن به
نام تولد خود را گرفت و شروع به صحبت و نوشتن به زبان مردودجارا کرد. امروز، داستان‌های او الهام بخش بومیان استرالیایی است تا با میراث دزدیده شده خود ارتباط برقرار کنند. "خانه‌ای برای مادر" ("Home to Mother)" نسخه کودکانه او از "حصار ضد خرگوش را دنبال کن" است. پیلکینگتون در چهار کتاب، "کاپریس، دختر استاکمن"، "حصار ضد خرگوش را دنبال کن"، "خانه‌ای برای مادر"، و "زیر درخت وینتامارا"، سه نسل از زنان را در خانواده‌اش به تصویر کشیده‌است. مرگ. پیلکینگتون گاریمارا در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۷۶ سالگی بر اثر سرطان تخمدان
۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در سن ۷۶ سالگی بر اثر سرطان تخمدان در پرث، استرالیای غربی درگذشت. جوایز. پیلکینگتون گاریمارا پس از مرگ در سال ۲۰۲۲ وارد تالار مشاهیر نویسندگان استرالیای غربی شد. در سال ۱۹۹۰، کتاب هوسبازی پیلکینگتون ": دختر یک استاکمن"، اولین کتاب از این سه‌گانه، برنده جایزه ادبی برتر کوئینزلند "نویسنده بومی منتشر نشده - جایزه دیوید یونایپون " شد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان حامی کمیته ایالتی و فدرال روز عذرخواهی در سفر شفای استرالیا منصوب شد. در ماه مه ۲۰۰۸، جایزه ۵۰۰۰۰ دلاری اخرای سرخ را دریافت کرد که به
جایزه ۵۰۰۰۰ دلاری اخرای سرخ را دریافت کرد که به هنرمندی بومی به دلیل مشارکت برجسته و مادام العمرشان در هنرهای بومی و جزیره نشینان تنگه تورس در داخل و خارج از کشور اهدا شد. او همچنین یک نویسنده برنده جایزه مارتو بود و جایزه گنج زنده ایالتی استرالیای غربی را برای آثار خود که هنر و فرهنگ استرالیا را غنی کرد دریافت کرد. شورای هنر استرالیا. شورای استرالیا برای هنرها بودجه و نهاد مشاوره برای دولت استرالیا. از سال ۱۹۹۳، جایزه اخرای سرخ را اعطا کرده‌است. این به یک هنرمند برجسته بومی استرالیا (بومیان استرالیا یا
هنرمند برجسته بومی استرالیا (بومیان استرالیا یا جزیره نشین تنگه تورس) برای یک عمر دستاورد ارائه می‌شود.
بوسکو-زدروی (؛ ) یک شهر کوچک در استان اشوی‌داشکسیه در جنوب لهستان است که مرکز شهرستان بوسکو محسوب می‌شود و جمعیت آن ۱۵٬۳۱۰ نفر است. (آمار دسامبر ۲۰۲۱). تاریخچهٔ این شهر به قرن ۱۲ میلادی بازمی‌گردد و امتیاز شهری خود را از سال ۱۲۸۷ میلادی به‌دست‌آورد. این شهر از سال ۱۸۰۹ جزئی از دوک‌نشین ورشو بود و ۶ سال بعد طبق موافقت‌های به‌عمل آمده در کنگره وین، جزئی از پادشاهی لهستان شد. جالب آنکه این شهر در ۱۸۶۹ امتیاز شهری خود را از دست داد و مجدداً آنرا در سال ۱۹۱۶ به‌دست‌آورد. نزدیک‌ترین فرودگاه‌های بین‌المللی به این
نزدیک‌ترین فرودگاه‌های بین‌المللی به این شهر، فرودگاه بین‌المللی ژان پل دوم کراکوف-بالیس در ۱۰۰ کیلومتری، فرودگاه بین‌المللی کاتوویتسه در ۱۶۰ کیلومتری و فرودگاه شوپن ورشو در ۲۲۰ کیلومتری است. بوسکو-زدروی بابت منابع آب‌نمک و چشمه‌های آب‌معدنی شناخته می‌شود و دارای ۱۳ مرکز درمانی با امکانات استفاده از آب‌گرم و آب معدنیِ دارایِ سولفید است که سالانه در حدود نیم میلیون گردشگر را جهت درمان برخی بیماری‌های خاص از جمله بیماری‌های قلبی-عروقی، روماتیسم، مشکلات ارتوپدی، اختلالات عصبی، بیماری‌های پوستی و تسکین علائم
اختلالات عصبی، بیماری‌های پوستی و تسکین علائم فلج مغزی کودکان به این شهر می‌کشاند. این شهر یک پارک مشهور چشمهٔ آب‌گرم معدنی هم دارد و دارای ۴۵۰۰ گونه درخت است که ۱۲٪ آنها بیش از ۱۰۰ سال عمر دارند.
یوانا اُپوزدا (؛ زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۹۸8) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "فرصت دوباره"، "در خوشی و سختی"، "سیاره مجرد"، "قانون حقیقی"، "رنگ‌های خوشبختی"، "ع چون عشق"، "پدر متیو"، "دوستان" و "عشق اول" اشاره نمود.
اعتبار اجتماعی یک فلسفه توزیعی در اقتصاد سیاسی است که توسط سی.اچ داگلاس توسعه یافت. داگلاس کسادی‌های اقتصادی را به اختلاف بین قیمت تمام شده کالاها و غرامت دریافتی کارگرانی که آنها را ساخته‌اند نسبت می‌دهد. داگلاس برای مبارزه با آنچه به عنوان کمبود مزمن قدرت خرید در اقتصاد می‌دانست، مداخله دولت را در قالب صدور پول فاقد ایجادکننده بدهی مستقیماً به مصرف‌کنندگان یا تولیدکنندگان (در صورتی که محصول خود را زیر قیمت به مصرف‌کنندگان بفروشند) را تجویز کرد تا با چنین تناقضی مبارزه کند. داگلاس در دفاع از دیدگاه‌های خود
مبارزه کند. داگلاس در دفاع از دیدگاه‌های خود نوشت: «سیستم ها/نظام‌ها برای انسان ساخته شده‌اند، نه انسان‌ها برای سیستم‌ها. منافع انسان که ساخت و رشد شخصی خود است، بالاتر از همه نظام‌ها است، اعم از الهیاتی، سیاسی یا اقتصادی.» به باور داگلاس اعتبار دهندگان اجتماعی می‌خواهند تمدن جدیدی بر اساس «امنیت اقتصادی مطلق» برای فرد بسازند، جایی که «هر کس در زیر درخت انگور و زیر درخت انجیر خود بنشیند و هیچ‌کس آنها را نخواهد ترساند». به گفته او، «آنچه ما واقعاً از هستی می‌خواهیم این نیست که در آرمان‌شهر دیگران قرار
می‌خواهیم این نیست که در آرمان‌شهر دیگران قرار بگیریم، بلکه باید در موقعیتی قرار بگیریم که خودمان آرمان‌شهر خودمان را بسازیم». ایده اعتبار اجتماعی در دوره میان دوجنگ مورد توجه قابل توجهی قرار گرفت، به طوری که حزب اعتبار اجتماعی آلبرتا به‌طور خلاصه «گواهی‌های شکوفایی و رفاه» را بین مردم آلبرتا توزیع کرد. با این حال، داگلاس با توزیع گواهی‌های رفاه که بر اساس نظریه‌های سیلویو گزل بود، مخالفت کرد. نظریه اعتبار اجتماعی داگلاس مورد مناقشه و رد اکثر اقتصاددانان و بانکداران قرار گرفته‌است. اقتصاددان برجسته جان
و بانکداران قرار گرفته‌است. اقتصاددان برجسته جان مینارد کینز به ایده‌های داگلاس در کتاب خود "نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول" اشاره می‌کند، اما در عوض اصل تقاضای مؤثر را برای توضیح تفاوت در خروجی اقتصادی (تولید) و مصرف مطرح می‌کند.