payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را معلمان این مهارت معرفی می‌کردند. برخی مانند "گرگیاس"، به‌دلیل شهرت آتن به پیچیدگی فکری و فرهنگی، مورد پسند خارجی‌ها واقع شد. سقراط عنوان می‌دارد که او یکی از معدود آتنی‌هایی است که به‌معنای واقعی سیاست می‌ورزد. موضوع اصلی. تعریف بلاغت. سقراط گرگیاس را استنطاق می‌کند تا تعریف واقعی بلاغت را مشخص کند و استدلال خود را در قالب پرسش «X چیست؟» بیان می‌کند، او می‌پرسد، «... چرا خودتان به ما نمی‌گویید که در چه حرفه‌ای مهارت دارید، و قرار است شما را چه بنامیم؟». سقراط در طول باقی‌مانده گفتگو دربارهٔ ماهیت بلاغت
سقراط در طول باقی‌مانده گفتگو دربارهٔ ماهیت بلاغت بحث می‌کند. اگرچه بلاغت می‌تواند استفاده عادلانه‌ای داشته باشد، سقراط معتقد است که در عمل، بلاغت چاپلوسی است. سخن‌ور باعث می‌شود مخاطب احساس شایستگی کند، زیرا می‌تواند با استدلال سخن‌ور هم‌ذات‌پنداری کند. سؤال تکنه: هنر در مقابل مهارت. سقراط و پولوس بر سر این موضوع بحث می‌کنند که آیا بلاغت می‌تواند یک هنر در نظر گرفته شود. پولوس بیان می‌کند که بلاغت واقعاً یک هنر است، اما سقراط پاسخ می‌دهد: «راستش را بگویم پولوس، من فکر نمی‌کنم اصلاً یک هنر باشد». گفتگو
پولوس، من فکر نمی‌کنم اصلاً یک هنر باشد». گفتگو ادامه می‌یابد:پولوس: پس فکر می‌کنید سخن‌وری یک مهارت است؟ سقراط: بله، فکر می‌کنم، مگر این‌که بگویی چیز دیگری است. پولوس: مهارت برای چیست؟ سقراط: برای ایجاد خوشی و لذت خاص.سقراط هم‌چنان استدلال می‌کند که بلاغت یک هنر نیست، بلکه صرفاً مهارتی است که «آنچه را که خوشایند است را بدون در نظر گرفتن این‌که چه چیزی خوب است، می‌شناسد. «و من می‌گویم که این یک هنر نیست، بلکه یک مهارت است، زیرا هیچ توضیح و گزارشی از ماهیت چیزهایی که اعمال می‌کند و به وسیله آن‌ها به‌کار
چیزهایی که اعمال می‌کند و به وسیله آن‌ها به‌کار می‌رود، ندارد، به‌طوری که نمی‌تواند علت هر چیز را بیان کند». اخلاق بلاغت. سقراط در مورد اخلاق بلاغت با گرگیاس بحث می‌کند و از او می‌پرسد که آیا خطابه عادلانه است؟ سقراط ناهماهنگی را در اظهارات گرگیاس درمی‌یابد: «خوب، در آن زمان که شما این را گفتید، من فکر کردم که خطابه هرگز امری ناعادلانه نخواهد بود، زیرا همیشه سخنان خود را در مورد عدالت بیان می‌کند. اما زمانی که کمی بعد گفتید که خطیب نیز می‌توانست به ناحق از خطابه استفاده کند، من متعجب شدم و فکر کردم که
از خطابه استفاده کند، من متعجب شدم و فکر کردم که گفته‌های شما سازگار نیست.» (461a). با این استدلال، گرگیاس «... در آرزوی پاسخ‌گویی باقی مانده‌است، می‌داند که نمی‌تواند، و احساس ناامیدی در رقابت می‌کند. اثر این «برهان» بر متقاعد شدن یا نشدن او نیست، بلکه موجب سرگردانی اوست». سقراط معتقد است که لفاظی به‌تنهایی یک تلاش اخلاقی نیست. گورگیاس مورد انتقاد قرار می‌گیرد، زیرا «او به هر کسی که به او مراجعه می‌کرد و می‌خواست خطابه را بیاموزد، بدون در نظر گرفتن آنچه که درست است، آموزش می‌داد». سقراط معتقد است که مردم
درست است، آموزش می‌داد». سقراط معتقد است که مردم به فلسفه نیاز دارند تا به آن‌ها آنچه درست است بیاموزد و خطابه بدون فلسفه نمی‌تواند درست باشد. حقیقت. سقراط مدام مدعی است که روش‌های پرسش‌گری او به هدف کشف حقیقت است. او با کنایه از صراحت کالیکلز تعریف می‌کند، زیرا به افشای حقیقت در مورد خطابه کمک می‌کند: «من به خوبی می‌دانم که اگر با آنچه روح من معتقد است موافق باشید، پس این همان حقیقت است. آزمایش کافی برای این‌که ببیند آیا درست زندگی می‌کنید یا نه، باید سه ویژگی داشته باشد که همه آن‌ها را دارید: «دانش»،
ویژگی داشته باشد که همه آن‌ها را دارید: «دانش»، «حسن‌نیت» و «صراحت». حقیقت را می‌توان از طریق مشورت با دیگران، انتقال دانش به یکدیگر، در روح خود و برای رسیدن به نتیجه در اعتقادات یکدیگر یافت. در عین حال، حقیقت مبتنی بر باورهای پذیرفته‌شده یک امر عمومی نیست. سقراط یک مشکل در مورد حقیقت را، زمانی که افکار عمومی نادرست برداشت می‌کند، بیان می‌کند: «شما مرا به چیزی وادار نمی‌کنید، اما شاهدان دروغین زیادی علیه من می‌آورید و سعی می‌کنید مرا از دارایی‌ام، یعنی حقیقت دور کنید. شما را شاهد نمی‌گیرم تا با آنچه من
دور کنید. شما را شاهد نمی‌گیرم تا با آنچه من می‌گویم موافق باشید، پس گمان می‌کنم در مورد چیزهایی که در موردشان بحث کرده‌ایم به نتیجه قابل ذکری نرسیده‌ام». خلاصه. مقدمه. دیالوگ درست پس از سخن‌رانی گورگیاس آغاز می‌شود. کالیکلس می‌گوید که گورگیاس در خانه او مهمان است و پذیرفته‌است که با سقراط و دوستش کریفون یک مخاطب خصوصی داشته باشد. سقراط از گورگیاس می‌خواهد تا با شیوه گفتگوی متقابل موافقت کند. گورگیاس هنر خود را با عنوان بلاغت معرفی می‌کند و تأیید می‌کند که او را باید سخن‌ور نامید. هنگامی که سقراط از او
که او را باید سخن‌ور نامید. هنگامی که سقراط از او سؤال می‌کند، او را به خاطر کوتاهی پاسخ‌هایش می‌ستاید. گورگیاس خاطرنشان می‌کند که مدت زیادی است که هیچ‌کس از او سؤال جدیدی نپرسیده‌است، و هنگامی که سقراط می‌پرسد، به او اطمینان می‌دهد که او به همان اندازه قادر به اختصار است که در بلندگویی. مقایسه مبارزه فیزیکی و فکری. گورگیاس تحت بازجویی متقابل سقراط اعتراف می‌کند که درحالی‌که سخنوران به مردم قدرت کلام می‌دهند، آن‌ها مربی اخلاق نیستند. گورگیاس انکار نمی‌کند که شاگردانش ممکن است از مهارت‌های خود برای مقاصد
که شاگردانش ممکن است از مهارت‌های خود برای مقاصد غیراخلاقی استفاده کنند (مثل متقاعد کردن جمع برای گرفتن یک تصمیم نابخردانه، یا آزاد کردن یک فرد گناه‌کار)، اما او می‌گوید که معلم نمی‌تواند مسئول این کار باشد. او از قیاس استدلالی می‌آورد: گورگیاس می‌گوید که اگر مردی که به مدرسه کشتی برود و والدین یا دوستان خود را کتک بزند، شما مربی تمرین او را به تبعید نمی‌فرستید. او می‌گوید همان‌طور که مربی با حسن‌نیت حرفه خود (تکنه) را آموزش می‌دهد و امیدوار است که شاگردش از قدرت بدنی او عاقلانه استفاده کند، سخن‌ور نیز به
قدرت بدنی او عاقلانه استفاده کند، سخن‌ور نیز به همان اعتماد است که شاگردانش از قدرت خود سوءاستفاده نخواهند کرد. سقراط می‌گوید که او از آن دسته افرادی است که خوشحال می‌شود که اگر اشتباه کند از خطای خود رد شود. او می‌گوید منکر شدن را ترجیح می‌دهم تا این‌که دیگری را تکذیب کنم، زیرا بهتر است که خود فرد از آسیب نجات یابد تا دیگری. گورگیاس، که حرفه‌اش متقاعدسازی است، به آسانی می‌پذیرد که او نیز از این نوع انسان‌ها است که ترجیح می‌دهد عبور کند. گورگیاس تنها یک تردید دارد: او می‌ترسد که جمع فعلی، کاری بهتر از گوش
دارد: او می‌ترسد که جمع فعلی، کاری بهتر از گوش دادن به دو مرد که سعی می‌کنند در اشتباه بودن از یکدیگر پیشی بگیرند داشته باشند. این جمع اعتراض می‌کند و اعلام می‌کند که مشتاق است شاهد این نسخه جدید از مبارزات فکری باشد. بحث در مورد بلاغت. سقراط گورگیاس را به این امر وادار می‌کند که بپذیرد که سخن‌ور در واقع در مقابل یک مخاطب نادان بیش‌تر یک شخص متقاعدکننده است تا یک متخصص، زیرا تسلط بر ابزارهای متقاعدسازی به انسان بیش‌تر از واقعیت‌های صرف اطمینان می‌دهد. گورگیاس این انتقاد را می‌پذیرد و اظهار می‌دارد که این
این انتقاد را می‌پذیرد و اظهار می‌دارد که این مزیت حرفه او است که می‌توان مردی را بالاتر از متخصصان دانست، بدون این‌که نیازی به یادگیری چیزی باشد. سقراط، بلاغت را نوعی چاپلوسی یا تمجید می‌نامد و آن را با داروسازی و خودآرایی (kommōtikōn) مقایسه می‌کند. او می‌گوید که بلاغت برای سیاست همان چیزی است که داروسازی برای پزشکی است و لوازم آرایشی برای زیبایی. هدف همه این فعالیت‌ها آراستن سطح است، تقلید از آنچه واقعاً خوب است. بروس مک‌کومیسکی استدلال کرده‌است که گورگیاس ممکن است توسط افلاطون به‌شکلی نامشخص به‌تصویر
ممکن است توسط افلاطون به‌شکلی نامشخص به‌تصویر کشیده شده باشد، زیرا «... گورگیاس افلاطون با دانش مخالف دوتایی در مقابل عقیده موافق است». این نادرست است زیرا، «از نظر گورگیاس سوفسطایی، همه «دانش» عقیده است. هیچ استدلال عقلانی یا غیرمنطقی نمی‌تواند وجود داشته باشد، زیرا همه باورهای انسانی و موقعیت‌های ارتباطی نسبت به یک لحظه کایروتیک است». ظالم رقت‌انگیز. سپس سقراط سخن را این چنین پیش می‌برد که «سخن‌بان و ظالم کم‌ترین قدرت را در شهرهای ما دارند». سقراط می‌گوید که ظالمان و سخن‌وران را در یک دسته واحد قرار
که ظالمان و سخن‌وران را در یک دسته واحد قرار می‌دهد، هر دوی آن‌ها، وقتی مردم را می‌کشند یا آن‌ها را تبعید می‌کنند یا اموالشان را مصادره می‌کنند، فکر می‌کنند کاری را انجام می‌دهند که به نفع خودشان است، اما در واقع قابل ترحم هستند. سقراط معتقد است که انسان شریر ناخشنود است، اما بدبخت‌ترین انسان از همه شریر است که با عدالت، سرزنش و مجازات مواجه نمی‌شود. پولوس که در این لحظه وارد گفتگو شده‌است، به سقراط می‌خندد. سقراط از او می‌پرسد که آیا فکر می‌کند خندیدن شکلی مشروع از رد سخن او است. سپس پولوس از سقراط
شکلی مشروع از رد سخن او است. سپس پولوس از سقراط می‌پرسد که آیا طرح دیدگاه‌هایی که هیچ‌کس آن را نمی‌پذیرد به‌خودی‌خود رد نیست؟ سقراط پاسخ می‌دهد که اگر پولوس نتواند ببیند چگونه او را رد کند، به پولوس نشان خواهد داد که چگونه او را رد کند. سقراط بیان می‌کند که تحمیل شر بسیار بدتر از قربانی بی‌گناه شر است (475e). او مثال می‌زند که ظالمان بدبخت‌ترین مردم روی زمین هستند. او می‌افزاید که فقر برای وضعیت مالی است همان‌طور که بیماری برای بدن است، همان‌طور که ظلم برای روح است. این قیاس برای تعریف حالت‌های فساد در هر
روح است. این قیاس برای تعریف حالت‌های فساد در هر نمونه استفاده می‌شود. پول‌سازی، دارو، و عدالت درمان‌های مربوط به هر کدام هستند. سقراط استدلال می‌کند که مجازات‌های عادلانه مردم را تنبیه می‌کند، آن‌ها را عادل‌تر می‌کند و آن‌ها را از کارهای شیطانی‌شان دور می‌کند. از این‌جا نتیجه می‌گیرد که اگر انسان نمی‌خواهد غده‌ای چرکین و صعب‌العلاج در روحش رشد کند، باید به محض این‌که متوجه شد که مرتکب اشتباهی شده‌است، به‌سوی قاضی بشتابد. سقراط معتقد است که سخن‌ور باید ابتدا خود را متهم کند، و سپس به خانواده و دوستانش لطف
خود را متهم کند، و سپس به خانواده و دوستانش لطف کند و آن‌ها را متهم کند؛ قدرت شفابخش عدالت بزرگ است. سقراط معتقد است که با فرض برعکس استدلال قبلی، اگر دشمن شما کار زشتی انجام داده‌است، باید هر وسیله‌ای را به‌کار بگیرید تا او در برابر دستگاه قضایی حاضر نشود. پولوس و کالیکل هر دو از موقعیت سقراط شگفت‌زده شده‌اند و در شگفتند که آیا او شوخی می‌کند. کالیکلس از فلسفه انتقاد می‌کند. کالیکلس مشاهده می‌کند که اگر سخن سقراط درست باشد، مردم زندگی وارونه دارند و در همه جا برخلاف آن‌چه باید انجام می‌دهند، عمل می‌کنند.
جا برخلاف آن‌چه باید انجام می‌دهند، عمل می‌کنند. سقراط می‌گوید که او و کالیکلس شرایط مشابهی دارند از این جهت که او عاشق آلکیبیادس و فلسفه است، درحالی‌که کالیکلس عاشق پسر کلینیاس و دموس آتنی است و هیچ کدام نمی‌توانند معشوقشان را از گفتن آن‌چه در ذهنشان است باز دارند. درحالی‌که اظهارات افراد خاص اغلب از زمانی به زمان دیگر متفاوت است، سقراط ادعا می‌کند که آن‌چه فلسفه می‌گوید همیشه ثابت می‌ماند. کالیکلس سقراط را متهم می‌کند که مانند یک عوام فریب‌کاری می‌کند. او استدلال می‌کند که رنج کشیدن از اشتباه بدتر از
او استدلال می‌کند که رنج کشیدن از اشتباه بدتر از انجام آن است، این‌که قربانی بودن، هیچ چیز خوبی ندارد. او همچنین استدلال می‌کند (همان‌طور که گلاکون در داستان گیگز در جمهوری انجام می‌دهد) که انجام اشتباه فقط طبق قرارداد شرم‌آور است و ذاتاً اشتباه نیست. سپس، سقراط را به خاطر اتلاف وقت در فلسفه بیهوده مورد سرزنش قرار می‌دهد و می‌گوید این که جوانان درگیر شوخی‌های بی‌فایده شوند، ضرری ندارد، اما در مردان مسن‌تر جذاب نیست. او به سقراط می‌گوید که شرم‌آور است و اگر کسی او را بگیرد و به زندان ببرد، از دفاع از خود
کسی او را بگیرد و به زندان ببرد، از دفاع از خود عاجز خواهد بود و می‌گوید که سقراط جلوی هیئت منصفه می‌چرخد و می‌چرخد و در نهایت به قتل می‌رسد. سقراط از این موضوع آزرده نمی‌شود و به کالیکلس می‌گوید که صراحت خارق‌العاده او نشان می‌دهد که نسبت به او خوش‍‌برخورد است. سپس کالیکلس به دفاع خود از عدالت طبیعت بازمی‌گردد، جایی که قوی‌ها برتری‌های خود را نسبت به ضعیفان اعمال می‌کنند. او بیان می‌کند که انسان قدرتمند اشتهای زیادی دارد و ابزار ارضای آن‌ها را دارد و فقط یک ضعیف است که اعتدال و عدالت را بر اساس قانون
یک ضعیف است که اعتدال و عدالت را بر اساس قانون مصنوعی و نه طبیعی می‌ستاید. سقراط کالیکلس را «سنگ محک مطلوب» می‌نامد و می‌گوید که نه تنها «نوموس» (عرف یا قانون) بلکه طبیعت نیز تأیید می‌کند که انجام بی‌عدالتی شرم‌آورتر از تحمل آن است، که برابری عدالت است. و این‌که مردی مانند ایده‌آل کالیکلس، مانند کوزه‌ای که نشت دارد، سیری‌ناپذیر است. سقراط به موضع قبلی خود باز می‌گردد که یک مرد بی‌انضباط ناراضی است و باید او را مهار کرد و در معرض عدالت قرار داد. سقراط با خود مناظره می‌کند. کالیکلس از بن‌بست فکری خشمگین
خود مناظره می‌کند. کالیکلس از بن‌بست فکری خشمگین می‌شود و سقراط را دعوت می‌کند تا خودش ادامه دهد و سؤالات خود را بپرسد و پاسخ دهد. سقراط از مخاطبانش، از جمله کالیکلس، درخواست می‌کند که به آن‌چه می‌گوید گوش دهند و اگر چیزی دروغ به‌نظر می‌رسد، با مهربانی به او نقد کنند. اگر حریف او (که از طرف خودش صحبت می‌کند) نکته‌ای را بیان کند، موافقت می‌کند که آن را قبول کند (506a-c). سقراط با یک مونولوگ ادامه می‌دهد و تکرار می‌کند که او در مورد بهترین استفاده از بلاغت شوخی نکرده‌است، که بهترین استفاده از لفاظی علیه خود
نکرده‌است، که بهترین استفاده از لفاظی علیه خود شخص است. مردی که کار اشتباهی انجام داده‌است بدبخت است، اما مردی که از این کار خلاص می‌شود بدتر است. فلسفه پیش‌نویس تلخی است. سقراط استدلال می‌کند که هدف او صلاح است، نه چیزهای خوشایند، و او تکنیک سیاست را درک می‌کند. او می‌گوید که مردم را به تحمل پیش‌کشی‌های تلخ سفارش می‌کند، و آن‌ها را به گرسنگی و تشنگی وادار می‌کند، درحالی‌که بیش‌تر سیاست‌مداران برای مردم با گفتار شیرین چاپلوسی می‌کنند. او همچنین با استناد به سخنان اوریپید که «چه کسی می‌داند زندگی مرگ نیست و
سخنان اوریپید که «چه کسی می‌داند زندگی مرگ نیست و مرگ، زندگی»، می‌گوید: «بدن مقبره روح ماست». او در مورد محاکمه خود می‌گوید: «من مانند دکتری که در برابر هیئت منصفه‌ای متشکل از کودکان با یک آشپز به‌عنوان دادستان آورده می‌شود، قضاوت خواهم شد». او می‌گوید که چنین دادستانی بی‌تردید موفق می‌شود او را به اعدام محکوم کند و او از توقف آن عاجز خواهد بود. سقراط می‌گوید که آن‌چه مهم است پاکی روح خود اوست. او این را حفظ کرده است و این تنها چیزی است که واقعاً در اختیار اوست. داوری ارواح برهنه. سقراط دیالوگ را با گفتن
اوست. داوری ارواح برهنه. سقراط دیالوگ را با گفتن داستانی به کالیکلس، پولوس و گورگیاس پایان می‌دهد که آن‌ها آن را افسانه می‌دانند، اما او آن را واقعی می‌داند. او نقل می‌کند که در زمان‌های قدیم، کرونوس درست قبل از مرگ انسان‌ها قضاوت می‌کرد و آن‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کرد. او مردان نیکوکار و صالح را به جزایر مبارکه فرستاد و مردان بی‌خدا و ناصالح را به زندان انتقام و مجازات به‌نام تارتاروس فرستاد. این پرونده‌ها بد قضاوت می‌شد، زیرا مردان درحالی‌که زنده بودند و با لباس هایشان قضاوت می‌شدند و قضات فریب ظاهر
و با لباس هایشان قضاوت می‌شدند و قضات فریب ظاهر را می‌خوردند. زئوس این مشکل را با ترتیب دادن مرگ مردم برطرف کرد و بدن را برهنه کرد و پسرانش، مینوس و رادامانتوس را از اروپا و آیاکوس از ایجاینا را قضاوت کرد. در قضات نیز باید برهنه می‌بودند، تا بتوانند بدون حواس‌پرتی روح انسان‌ها را مرور کنند. سقراط می‌افزاید که این افسانه را شنیده، آن را باور کرده و از آن استنباط می‌کند که مرگ جدایی جسم و روح است. او می‌گوید که هر کدام پس از مرگ ویژگی‌هایی را که در زندگی داشتند حفظ می‌کنند، به‌طوری که یک مرد چاق و مو بلند
حفظ می‌کنند، به‌طوری که یک مرد چاق و مو بلند جسدی چاق و مو بلند خواهد داشت. اگر او رذل بود، زخم رذالتش را به دوش می‌کشید. وقتی قاضی صاحب‌قدرتی شود، متوجه می‌شود که روح او زخم‌های سوگند دروغ و جنایت‌هایش را به دوش می‌کشد، زیرا این زخم‌ها بر روح او اثر می‌گذارد. سقراط خاطرنشان می‌کند که برخی از مردم از درد و عذاب مجازات‌های خود و یا با تماشای شکنجه‌‌های طاقت‌فرسا دیگران بهره‌مند می‌شوند. اما دیگران بدی‌هایی دارند که قابل درمان نیست. او می‌گوید که ادیسه اثر هومر، پادشاهانی را به تصویر می‌کشد که برای همیشه در
پادشاهانی را به تصویر می‌کشد که برای همیشه در هادس رنج می‌برند، اما نه ماندد یک فرد رذل معمولی، مانند ترسیتس. سقراط به کالیکلوس هشدار می‌دهد که وقتی او در روز داوری خود در برابر قاضی قرار می‌گیرد، کم‌تر از آن‌چه سقراط در این‌جا انجام می‌دهد، نگران خواهد بود. او می‌گوید که این داستان ممکن است به‌نظر او بیهوده باشد، مانند یک داستان عامیانه قدیمی، و موافق است که اگر داستان بهتر و واقعی‌تری پیدا شود، جای تعجب نیست که آن را تحقیر کنیم، اما مشاهده می‌کند که هیچ یک از گروه ثابت نکرده‌اند که باید جور دیگری زندگی
یک از گروه ثابت نکرده‌اند که باید جور دیگری زندگی کرد. سرانجام آن‌ها را به پیروی از او در عدالت و فضیلت تشویق می‌کند.
رخمبائی (انگلیسی: Rukhmabai) زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۸۶۴ و در گذشته به تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۵م، یک پزشک و فمینیست هندی بریتانیایی بود. او بیشتر به عنوان یکی از اولین پزشکان زن در هند مستعمره و همچنین درگیر شدن در یک پروندهٔ حقوقی مهم مربوط به ازدواجش در کودکی بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۸م، شناخته می‌شود. این پرونده حقوقی بحث‌های متعددی در زمینهٔ فمینیسم و اصلاحات اجتماعی در هر دو کشور هندوستان تحت استعمار و بریتانیا برانگیخت. بحث‌هایی که در تاریخ ۱۹ مارس سال ۱۸۹۱م، به نوبت خود، نهایتاً مونجر به تصویب قانونی شد که طبق آن
خود، نهایتاً مونجر به تصویب قانونی شد که طبق آن حداقل سن آمیزش جنسی از روی رضایت، برای همه دختران، چه ازدواج کرده باشند یا نه، در هند مستعمره از ۱۰ سال به ۱۲ سال افزایش یافت. پیشینه. کودکی و اوایل جوانی. رخمبائی دختری بود که سال ۱۸۶۴م، در یک خانواده از مردم مراتی در هندوستان متولد شد. پدرش را در دو سالگی از دست داد. از آنجایی که مادرش به کاستی تعلق داشت که ازدواج مجدد برای زنان بیوه درآن مجاز بود، ۶ سال پس از درگذشت پدرش، بار دیگر مادرش با یک پزشک سرشناس و فعال اجتماعی از اهالی بمبئی ازدواج کرد. اما چندین
فعال اجتماعی از اهالی بمبئی ازدواج کرد. اما چندین سال پیش از درگذشت مادر، رخمبائی که بیش از ۱۱ سال نداشت با یکی از جوانان ۱۹ ساله اقوام خویش ازدواج کرده بود. تازه داماد برخلاف هنجارهای اجتماعی آن زمان، در خانه همسرش ساکن شد و به این شرط که به تحصیل پرداخته و پزشک شود، تحت تأمین اقتصادی خانواده همسرش قرار گرفت. ۶ ماه پس از این ازدواج، رخمبائی به سن بلوغ رسید و طبق رسوم هندوئیسم از داماد انتظار می‌رفت تا همسرش را باردار کند. اما ناپدری رخمبائی که پزشک و فرد اصلاح‌طلبی بود، مخالف این رسم، و بارداری زود هنگام
بود، مخالف این رسم، و بارداری زود هنگام بود.مخالفت ناپدری باعث دلخوری تازه داماد ۲۰ ساله شد. ضمن اینکه مرد جوان برخلاف قول و قرار قبلی تمایلی به ادامه تحصیل نداشت. به خصوص از آنجایی که باید در سنی که مناسب دانشگاه بود، به مدرسه رفته و با نوجوانان همکلاس می‌شد. چند سال بعد رخمبائی ۱۷ ساله بود که مادرش را نیز از دست داد. پس از مرگ مادر، شوهر رخمبائی برخلاف توصیه ناپدری همسرش، تصمیم گرفت به خانواده دایی خود بپیوندد. محیط جدید آزادی بیشتری به داماد داد تا از تعهدهای خود شانه خالی کند. به زودی زندگی بی حساب و
خود شانه خالی کند. به زودی زندگی بی حساب و کتاب داماد که تا حد زیادی از طریق ثروت و جهیزیه همسرش تأمین می‌شد، به بی‌پولی و بدهکاری منجر شد. در این اوضاع رخمبائی از زندگی در خانه دایی همسرش سر باز زد و این تصمیمش مورد حمایت ناپدریش قرار گرفت. رخمبائی که از قبل، در زمان زندگی مادرش به خواندن کتاب و شرکت در جلسات انجمن اصلاح طلبان علاقه داشت، بار دیگر در خانه ناپدری به مطالعه روی آورد و با قرض کتاب از کتابخانه رایگان، شروع به خواندن درس در خانه کرد. پرونده حقوق زناشویی. در ماه مارس سال ۱۸۸۴م، داماد با ارسال
زناشویی. در ماه مارس سال ۱۸۸۴م، داماد با ارسال اخطاریه ای از طریق وکیل خود، از ناپدری رخمبائی خواست که از مخالفت با بازگشت رخمبائی به خانه شوهر و زندگی با همسرش دست بردارد. اما ناپدری رخمبائی از مخالفت خود دست برنداشت و از تصمیم رخمبائی مبنی بر جدایی از همسر و ادامه تحصیل حمایت کرد. در ادامه این مخالفت، وکیل داماد ناراضی در سال ۱۸۸۵م، پرونده را به دادگاه ارجاع داد. در دور اول دادگاه، ناپدری رخمبائی با استناد بر اینکه رخمبائی در زمان ازدواج کودکی بیش نبوده و حالا نمی‌توان او را برخلاف میلش مجبور به زندگی با
حالا نمی‌توان او را برخلاف میلش مجبور به زندگی با شوهرش کرد، در دادگاه پیروز شد. اما شوهر رخمبائی به حکم دادگاه اعتراض کرد و در سال۱۸۸۶م، پرونده بار دیگر در دادگاه تجدید نظر به جریان افتاد. در این نوبت از دادگاه، پرونده تحت دادرسی، بازتاب گسترده‌ای در محافل اجتماعی و مطبوعات انگلیسی زبان یافت و موجی از اعتراض به ادعای بی حرمتی به فرهنگ بومی به راه افتاد. فشار این اعتراضات به حدی بود که نهایتاً بعد از چندین جلسه و صدور حکم تجدید نظر و تأیید مراجع بالاتر در تاریخ ۴ مارس۱۸۸۷م، بالاترین مقام رسیدگی به پرونده
تاریخ ۴ مارس۱۸۸۷م، بالاترین مقام رسیدگی به پرونده با استناد به تفسیر قوانین هندو به رخمبائی دستور داد به خانه شوهر بازگردد و به وظایف همسری خود عمل کند یا ۶ ماه به زندان خواهد افتاد. در مقابل این حکم رخمبائی اعلام کرد که زندان را به خانه شوهر ترجیح می‌دهد. مخالفت رخمبائی با حکم دادگاه تجدید نظر به بحثهایی که از قبل در جریان بودند دامن زد. گروهی از او و تصمیمش حمایت کرده و سنت‌های هندو را مغایر روح آزادی و اصلاح طلبی قلمداد کردند و در مقابل گروه دیگر سرپیچی رخمبائی از سنتهای هندو و وظایف همسری را نتیجه
رخمبائی از سنتهای هندو و وظایف همسری را نتیجه تعلیم و تربیت بدآموز انگلیسی قلمداد کرده و اعلام کردند که فرهنگ و ارزشهای هندوئیسم در خطر است. فسخ نکاح و نامه به ویکتوریا. پس از یک سری پرونده‌های قضایی که منجر به تأیید ازدواج شد، رخمبائی به ملکه ویکتوریا نامه ای نوشت و از وی تقاضای مساعدت کرد: ادعا شده‌است که ملکه ویکتوریا حکم دادگاه را نادیده گرفت و ازدواج را فسخ کرد. با این حال هیچ مدرک مستندی برای حمایت از مداخله مستقیم ملکه ویکتوریا در پرونده ارائه نشده‌است. در ژوئیه ۱۸۸۸م، توافقی با شوهر رخمبائی حاصل شد
در ژوئیه ۱۸۸۸م، توافقی با شوهر رخمبائی حاصل شد و او از ادعای خود در مورد دریافت مبلغ دو هزار روپیه از رخمبائی به عنوان خسارت صرف نظر کرد. هم او سال بعد ازدواجی دیگر کرد و این فرصتی شد برای رخمبائی تا بعدها به پزشکی ماهر و فمینیستی محترم تبدیل شود. اثر پرونده بر تعیین حداقل سن رضایت شخصی در قانون. دادرسی و بازتاب پرونده رخمبائی، بحث‌های زیادی هم در هندوستان و هم در بریتانیا به راه انداخت. گزارشگران سرشناسی مانند بال گنگادار تیلاک و نویسندگانی همچون رودیارد کیپلینگ، به نقد کتبی و تجزیه و تحلیل موضوع
کیپلینگ، به نقد کتبی و تجزیه و تحلیل موضوع پرداختند. در انگلستان نشریات بانوان با حرارت روند دادگاه و پی آمدهای آن را بازتاب می‌دادند. این حجم از فعالیت متمرکز اصلاح طلبان و فمینیست‌ها افکار عمومی را متأثر ساخت و نهایتاً در سال ۱۸۹۱م، طبق قانون جدید، حداقل سن مجاز برای اعلام رضایت شخصی دختران در همه هندوستان تحت نفوذ بریتانیا، از ۱۰ سال به ۱۲ سال افزایش یافت. سابقه تحصیلی و شغلی. حمایت از رخمبائی تنها به میدان نظری و سیاسی محدود نمی‌شد. به زودی یک کمیته دفاع از رخمبائی تشکیل شد و در عمل به منظور تأمین
دفاع از رخمبائی تشکیل شد و در عمل به منظور تأمین مخارج تحصیلش به جمع کمک مالی پرداخت. افراد خیر از هر دو کشور بریتانیا و هندوستان، ضمن تشویق رخمبائی به ادامه مبارزه و تحصیل، مبلغی هم به این صندوق واریز کردند. مبلغ تقدیمی می‌توانست کم یا زیاد باشد. برای مثال در یک مورد، فرد مشخصی به تنهایی ۵۰۰ روپیه به این صندوق تقدیم کرده بود.به واسطه این کمک‌ها و در چنین زمینه مساعدی، رخمبائی در سال ۱۸۸۹م، به منظور تحصیل در رشته پزشکی عازم انگلستان شد. پس از طی دوران آموزش پایه در دانشکده پزشکی زنان در لندن و پایان دوره
پایه در دانشکده پزشکی زنان در لندن و پایان دوره کارآموزی در در همان شهر، سرانجام در سال ۱۸۹۴م، خانم رخمبائی با دریافت مدرک دکترا در رشته پزشکی فارغ‌التحصیل شد. پیش از رخمبائی تنها دو زن هندی در سال ۱۸۸۶م، موفق به اخذ این مدرک شده بودند، اما در عمل تنها یکی از آنان یعنی خانم آناندی گوپال جوشی به کار طبابت پرداخته بود. به این ترتیب رخمبائی دومین پزشک شاغل زن در تاریخ هندوستان بود. سال ۱۸۹۵م، رخمبائی به هندوستان بازگشت و در مقام پزشک ارشد، در بیمارستان ویژه زنان در سورت (گجرات) مشغول به کار شد. سال ۱۹۱۸م،
زنان در سورت (گجرات) مشغول به کار شد. سال ۱۹۱۸م، رخمبائی پیشنهاد پیوستن به سازمان خدمات پزشکی زنان برای هند را رد کرد و در عوض مشغول کار در بیمارستان ویژه زنان و کودکان در راجکوت شد و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۲۹م، در همان شغل باقی ماند. در همین دوره بود که به ابتکار وی، انجمن صلیب سرخ در راجکوت تأسیس شد. پس از بازنشستگی رخمبائی به بمبئی نقل مکان کرد و تا پایان عمر ساکن آنجا بود. سالهای واپسین و مرگ. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۲۹م، رخمبائی به بمبئی نقل مکان کرد و همان سال کتابچه ای را با عنوان پرده‌نشینی و
کرد و همان سال کتابچه ای را با عنوان پرده‌نشینی و ضرورت برچیدن آن، منتشر کرد. در این کتابچه وی پرده‌نشینی را یکی از دلایل محرومیت بیوه‌های جوان از مشارکت در امور اجتماعی هندوستان معرفی کرده بود. خانم رخمبائی تا سال ۱۹۵۵م، در بمبئی زیست و به سن ۹۰ سالگی رسید و سرانجام بر اثر ابتلا به سرطان ریه در همان شهر زندگی را بدرود گفت.
یک خداحافظی ایرلندی فیلمی کوتاه محصول سال ۲۰۲۲ است که نویسندگی و کارگردانی آن را تام برکلی و راس وایت به‌طور مشترک بر عهده داشته‌اند. در این فیلم جیمز مارتین، شیموس اوهارا، پدی جنکینز و میشل فیرلی ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه داستان. این فیلم در ژانر کمدی سیاه است و ماجرای آن در یک مزرعهٔ روستایی در ایرلند شمالی اتفاق می‌افتد. تورلو، با برادرش لورکان که مبتلا به نشانگان دان است، رابطه‌ای ندارد، اما پس از اینکه مادرشان، گرین، بر اثر بیماری می‌میرد، تورلو از لندن به مزرعهٔ خانوادگی‌شان بازمی‌گردد تا مزرعه را
به مزرعهٔ خانوادگی‌شان بازمی‌گردد تا مزرعه را فروخته و لورکان را برای زندگی با عمه‌شان با خود ببرد، اما لورکان راضی نمی‌شود. در این میان، کشیش محلی، کاغذی حاوی یک لیست آرزو به آن‌ها نشان می‌دهد که مادرشان پیش از مرگ آن را نوشته‌است. جوایز. این فیلم در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم کوتاه و در هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا نیز جایزه بهترین فیلم کوتاه سال را از آن خود کرد.
پولیپ آندومتر یا پولیپ رحم توده‌ای (نئوپلاسم) در پوشش داخلی رحم است. ممکن است از یک قاعده مسطح بزرگ (ساخته) شده یا توسط یک ساقه دراز به رحم متصل شوند (پایه دار). پولیپ‌های ساقه‌دار شایع تر از پولیپ‌های بدون ساقه هستند. اندازه آنها از چند میلی‌متر تا چند سانتی‌متر متغیر است. اگر پایه دار باشند، می‌توانند از طریق دهانه رحم به داخل واژن بیرون بزنند. رگ‌های خونی کوچک ممکن است وجود داشته باشند، به خصوص در پولیپ‌های بزرگ. علائم و نشانه‌ها. این پولیپ‌ها اغلب بدون علامت هستند. در جایی که بروز می‌کنند، علائم شامل
علامت هستند. در جایی که بروز می‌کنند، علائم شامل خونریزی قاعدگی نامنظم، خونریزی بین دوره‌های قاعدگی، خونریزی بیش از حد شدید قاعدگی (منوراژی) و خونریزی واژینال پس از یائسگی است. خونریزی از رگ‌های خونی پولیپ باعث افزایش از دست دادن خون در طول قاعدگی و «لکه بینی» خون بین دوره‌های قاعدگی یا بعد از یائسگی کمک می‌شود. اگر پولیپ از طریق دهانه رحم به داخل واژن بیرون بزند، ممکن است درد (دیسمنوره) هم ایجاد شود. علت. هیچ علت قطعی برای پولیپ آندومتر شناخته نشده‌است، اما به نظر می‌رسد که تحت تأثیر سطوح هورمونی قرار