payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلمان حذف کند. این واقعیت که استقلال بیش از حد نیز می تواند منجر به درگیری با اتحاد جماهیر شوروی شود، قبلاً در سال ۱۹۷۱ توسط والتر اولبریخت احساس شده بود که به دلیل امتناع او از اصلاحات، توسط اریش هونکر به عنوان دبیر اول SED جایگزین شده بود. ۱۹۸۸تا ۱۹۷۰. در همین حال، دو بحران نفتی در دهه ۱۹۷۰ تأثیر مخربی بر توسعه اقتصادی جمهوری آلمان داشت و منجر به نارضایتی مردم شد، اما اصلاحات ساختاری را در پی نداشت. گروه های اپوزیسیون نوظهور به منظور حفظ ثبات سیاسی در کشور، توسط شبکه مخبران امنیتی دولتی سرکوب شدند. به
توسط شبکه مخبران امنیتی دولتی سرکوب شدند. به دنبال انتشار "مانیفست" اتحادیه کمونیست های دموکراتیک آلمان (یک گروه ادعایی مخالف در حزب ایالتی آلمان شرقی SED) در ژانویه ۱۹۷۸، اشپیگل، روابط داخلی آلمان را به هم زد. در این میان، روابط داخلی آلمان با موج جدیدی از تسلیح مجدد بین المللی تیره شد، که با تصمیم دوطرفه ناتو و اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۹۷۹ به اوج خود رسید. در داخل، دولت تحت صدراعظم هلموت اشمیت دیگر قادر به کنار آمدن با این فشارها نبود و در نهایت راه را برای ائتلاف CDU/CSU - FDP در زمان صدراعظم
راه را برای ائتلاف CDU/CSU - FDP در زمان صدراعظم هلموت کوهل هموار کرد. این ائتلاف سعی کرد ارتباط خود را با ایالت همسایه آلمان که با سفر اشمیت به جمهوری دموکراتیک آلمان در سال ۱۹۸۱ تقویت شده بود، حفظ کند. همچنین تنها از طریق میلیاردها وام از آلمان غربی می‌توان جمهوری آلمان را از تباهی مالی نجات داد. امتناع SED از اعمال اصلاحاتی که توسط میخائیل گورباچف، رهبر دولت و حزب اتحاد جماهیر شوروی انجام شد، دیکتاتوری SED را حتی در اردوگاه کمونیستی تا حدودی منزوی کرد. در سال ۱۹۸۶، آیزنهوتنشتات و زارلوییس اولین شهر
در سال ۱۹۸۶، آیزنهوتنشتات و زارلوییس اولین شهر دوقلوی آلمانی-آلمانی را تأسیس کردند. سفر اریش هونکر به جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۸۷، که سال ها قبل برنامه ریزی شده بود، از سوی هر دو کشور به عنوان گام مهمی در توسعه روابط آلمان و آلمان تلقی شد. رهبری جمهوری دموکراتیک آلمان این رویداد را نقطه اوج (عملی) به رسمیت شناختن می دانست. ۱۹۸۹/۹۰. سیاست اصلاحی گورباچف در پرسترویکا و گلاسنوست، همراه با خنثی کردن محسوس درگیری بین‌المللی شرق و غرب از طریق توافق‌نامه‌های الزام آور خلع سلاح بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات
آور خلع سلاح بین اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده، در نهایت به انقلاب‌هایی در سال ۱۹۸۹ در کشورهای منفرد بلوک شرق منجر شد. تحت دکترین سیناترا گورباچف، مسکو دیگر مانع دموکراتیزه شدن تدریجی نبود. بدین ترتیب مجارستان توانست در اوت ۱۹۸۹ مرز خود را با اتریش باز کند. با شروع مهاجرت دسته جمعی، جنبش های اپوزیسیون در داخل جمهوری دموکراتیک آلمان نیز شتاب جدیدی به دست آوردند که منجر به تظاهرات روز دوشنبه در سراسر کشور شد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹، گونتر شابفسکی، یکی از اعضای دفتر سیاسی SED ، در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد
دفتر سیاسی SED ، در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که شهروندان آلمان شرقی برای سفر آزاد هستند و در نتیجه تمام گذرگاه های مرزی آلمان باز شد. فروریختن دیوار برلین نشان دهنده نقطه اوج انقلاب صلح آمیز بود. «پنجره تاریخ» که اکنون برای اتحاد مجدد باز بود، همه طرف‌ها را وادار کرد تا به سرعت وارد عمل شوند: SED به مخالفان پیشنهاد گفت‌وگوهای میزگرد داد و هلموت کوهل به تنهایی برنامه ده ماده‌ای خود را برای غلبه بر تقسیم آلمان ارائه کرد. در ۱۸ مه ۱۹۹۰، دولت آلمان شرقی به رهبری لوتار د مزیر، که از انتخابات مردم در ۱۸
به رهبری لوتار د مزیر، که از انتخابات مردم در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ بیرون آمده بود، معاهده ایجاد اتحادیه پولی، اقتصادی و اجتماعی را منعقد کرد. با در نظر گرفتن توافقات و تصمیمات قدرت های پیروز از دوران جنگ و پس از جنگ، معاهده دو به علاوه چهار در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۰، مقدمات نهایی را در مورد آلمان فراهم کرد. بر این اساس، آلمان متحد شامل قلمروهای جمهوری فدرال آلمان، جمهوری دموکراتیک آلمان و کل برلین است. این کشور هیچ گونه ادعای ارضی بیش از اینها علیه سایر کشورها ندارد. از آن زمان، مسئله آلمان از نظر سیاسی و تحت قوانین بین
زمان، مسئله آلمان از نظر سیاسی و تحت قوانین بین المللی حل و فصل شده است. در ۲۳ اوت ۱۹۹۰، پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان در مورد الحاق آلمان شرقی به جمهوری فدرال آلمان مطابق ماده ۲۳ قانون اساسی تصمیم گرفتند. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۰، بوندستاگ آلمان و پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان با دو سوم اکثریت لازم ، پیمان اتحاد را تصویب کردند. از ۳ اکتبر ۱۹۹۰، ایالت های براندنبورگ ، مکلنبورگ-پومرانی غربی ، زاکسن ، زاکسن-آنهالت و تورینگن به ایالت های جمهوری فدرال آلمان تبدیل شدند. از آن زمان، این روز به جای ۱۷ ژوئن به عنوان
شدند. از آن زمان، این روز به جای ۱۷ ژوئن به عنوان روز وحدت آلمان، تعطیل رسمی است. در شب ۲ تا ۳ اکتبر ۱۹۹۰، پرچم فدرال آلمان در ساختمان رایشس‌تاگ در برلین به اهتزاز درآمد. وزارت فدرال برای روابط داخلی آلمان در ژانویه ۱۹۹۱ منحل شد. با حکم سازمانی صدراعظم فدرال در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۸، یک کمیسر دولت فدرال برای ایالات جدید آلمان منصوب شد. حتی با گذشت ۳۰ سال از ایجاد اتحاد آلمان، تفاوت های قابل توجهی در شرایط زندگی ایالت های غربی و شرقی آلمان وجود دارد. معاهدات بین آلمان غربی و آلمان شرقی. سیاست آلمان از زمان ائتلاف
غربی و آلمان شرقی. سیاست آلمان از زمان ائتلاف بزرگ در سال ۱۹۶۶ عمدتاً شامل مذاکرات و معاهدات با جمهوری دموکراتیک آلمان بود. از سال ۱۹۶۹، معاهدات، موافقت نامه ها و ترتیبات متعددی توسط دولت های فدرال تحت رهبری SPD منعقد شده است. در ماده ۷ معاهده اساسی موافقت نامه هایی در زمینه های اقتصاد، علم و فناوری، حمل و نقل، روابط حقوقی، خدمات پستی و مخابراتی، مراقبت های بهداشتی، فرهنگی، ورزشی، حفاظت از محیط زیست و سایر زمینه ها پیش بینی شده است. روابط تجاری. تجارت بین منطقه ای، که قبلاً در سال ۱۹۴۶ آغاز شده بود، پس از
ای، که قبلاً در سال ۱۹۴۶ آغاز شده بود، پس از اصلاحات ارزی و دو بنیاد دولتی در ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۱، با موافقت نامه تجارت بین مناطق ارزی ( مارک آلمان) روی پایه جدیدی قرار گرفت. و مناطق ارزی مارک آلمانی بانک مرکزی آلمان ( مارک آلمان شرقی). با اصلاحیه قرارداد در ۱۶ اوت ۱۹۶۰، آلمان شرقی تسهیلات اضافه برداشت بدون بهره (نوسان) اعطا شد. این همچنین برای خدمت به جمهوری فدرال به عنوان "ابزار سیاسی برای تضمین دسترسی آزاد به برلین" بود. از آنجایی که دو کشور آلمان نمی‌خواستند یکدیگر را به‌عنوان دولت‌های مستقل به رسمیت
یکدیگر را به‌عنوان دولت‌های مستقل به رسمیت بشناسند، روابط اقتصادی داخلی آلمان توسط قانون تجارت خارجی که در غیر این صورت برای تجارت خارجی قابل اعمال است، اداره نمی‌شد، بلکه تحت قوانین کنترل ارز خارجی کشورهای اشغالگر بود. قدرت ها بنابراین، از دیدگاه جمهوری فدرال، تجارت داخلی آلمان نه تجارت خارجی بود و نه تجارت داخلی متعارف، بلکه "تجارت از نوع خود " بود. سالنامه آماری جمهوری فدرال آلمان نیز تجارت بین منطقه ای و بعداً تجارت داخلی آلمان را تحت عنوان "تجارت خارجی" فهرست نکرده است، اما آن را تحت عنوان "تجارت، هتل
فهرست نکرده است، اما آن را تحت عنوان "تجارت، هتل ها و رستوران ها، سفر" طبقه بندی کرده است. از سوی دیگر، جمهوری دموکراتیک آلمان، تجارت درون آلمانی را در مراحل اولیه تجارت خارجی تلقی می کرد و بر این اساس آماری را در مورد آن نگهداری می کرد. وزارت تجارت داخلی آلمان، تجارت خارجی و تامین مواد مسئول این امر بود. مبادله کالا بر اساس فهرست کالاها تنظیم می شد. اینها نیاز به تایید داشتند و از نظر کمی و ارزش (در ابتدا تا حد قابل توجهی) مشمول سهمیه بودند. تراکنش‌های پرداخت از طریق پرداخت‌های مستقیم بین شرکت‌های درگیر
از طریق پرداخت‌های مستقیم بین شرکت‌های درگیر انجام نمی‌شد، بلکه با تسویه حساب‌های فرعی مختلف در بانک‌های مرکزی جمهوری فدرال و دموکرات تسویه می‌شد. واحد پرداخت مورد توافق واحد تسویه به اصطلاح (VE) بود. این دو اقتصاد که هر دو از نظر مواد خام ضعیف هستند، عمدتاً مواد اولیه و کالاهای تولیدی را با سهمی بیش از ۵۰ درصد مبادله کردند. در حالی که جمهوری فدرال آلمان را عمدتاً با محصولات شیمیایی و مواد خام با عیار بالا ( زغال سنگ ، کک ) و همچنین خوراک حیوانات پروتئینی (۵.۱٪) و نفت خام (۲.۵٪) تامین می کرد، همچنین
(۵.۱٪) و نفت خام (۲.۵٪) تامین می کرد، همچنین محصولات تصفیه شده مانند خریداری می کرد. بنزین موتور ، روغن گرمایشی و پلاستیک و همچنین گاو برای کشتار (۳.۴٪)، غلات (۲.۱٪) و شیرینی (۱.۵٪). صادرات ماشین آلات و تجهیزات به غرب محدود بود زیرا محصولات تولید شده در جمهوری آلمان به اندازه کافی در بازار کالاهای سرمایه ای غرب رقابت نمی کردند. در دهه ۱۹۷۰، سهم تجارت بین آلمانی ها از کل گردش تجارت خارجی به طور متوسط ۵.۱٪ در جمهوری فدرال بود، اما تقریباً دو برابر بیشتر در آلمان شرقی با ۹.۴٪ بود. مزایایی که آلمان شرقی از
آلمان شرقی با ۹.۴٪ بود. مزایایی که آلمان شرقی از تجارت درون آلمانی به صورت صرفه جویی در سود و عوارض گمرکی و کاهش مالیات بر ارزش افزوده به دست آورد، برای دهه ۱۹۸۰ حدود ۷۵۰ میلیون مارک برآورد شد. ضمانت یک میلیارد آلمانی اعطا شده به بانک تجارت خارجی جمهوری دموکراتیک آلمان توسط دولت فدرال به کنسرسیومی از بانک های آلمان غربی در ۲۹ ژوئن ۱۹۸۳، نه تنها به دلایل اقتصادی بود، بلکه از نظر سیاسی نیز توسط دولت فدرال تلقی شد. سهم مهمی در بهبود روابط با جمهوری دموکراتیک آلمان». بخش ۱۲ معاهده اتحادیه پولی، اقتصادی و
آلمان». بخش ۱۲ معاهده اتحادیه پولی، اقتصادی و اجتماعی در ۱۸ مه ۱۹۹۰ توافقنامه برلین ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۱ را در رابطه با اتحادیه پولی و اقتصادی تطبیق داد. سیستم تسویه تنظیم شده در آنجا خاتمه یافت و تعادل بسته شدن نوسان تسویه شد. تعهدات موجود به مارک آلمان تسویه شد. لغو کامل کنترل کالا در مرزهای داخلی آلمان پیامد پیمان اتحاد بود. مسافرت. خطوط مرزی بین چهار منطقه اشغالی توسط قدرت های پیروز بر اساس پروتکل های منطقه پس از پایان جنگ جهانی دوم ایجاد شد. مرز غربی منطقه اشغال اتحاد جماهیر شوروی به مرز داخلی آلمان بین
اشغال اتحاد جماهیر شوروی به مرز داخلی آلمان بین آلمان غربی و جمهوری دموکراتیک آلمان تبدیل شد که این ایالت ها در سال ۱۹۴۹ تأسیس شدند. گذرنامه بین منطقه ای که هنوز توسط متفقین معرفی شده بود، در سال ۱۹۵۳ با به اصطلاح گواهی شخصی برای سفر از جمهوری دموکراتیک آلمان به آلمان غربی جایگزین شد. برای ورود به جمهوری دموکراتیک آلمان از آلمان غربی، کارت شناسایی رسمی و اجازه اقامت صادر شده توسط شورای ناحیه محل بازدید مورد نیاز بود. هنگام ورود به برلین شرقی، مجوز ویژه از سال ۱۹۶۰ مورد نیاز بود. برای سفر بین آلمان غربی و
سال ۱۹۶۰ مورد نیاز بود. برای سفر بین آلمان غربی و برلین غربی، داشتن کارت شناسایی کافی بود. در ژوئن ۱۹۶۸، شرایط گذرنامه و روادید معرفی شد. در ۱۲ اوت ۱۹۶۱، به دنبال قطعنامه مربوطه پارلمان جمهوری دموکراتیک آلمان در روز قبل، شورای وزیران جمهوری دموکراتیک آلمان تصمیم گرفت که کنترلی را در مرزهای جمهوری دموکراتیک آلمان، از جمله مرز با بخش های غربی برلین ایجاد کند. "" همانطور که در مرزهای هر کشور مستقل مرسوم است." شهروندان جمهوری آلمان اکنون فقط با مجوز ویژه اجازه عبور از این مرزها را داشتند. برای عبور از مرزهای
عبور از این مرزها را داشتند. برای عبور از مرزهای برلین شرقی به غربی گواهینامه خاصی لازم بود. بازدید «شهروندان صلح‌جوی برلین غربی از پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان» با ارائه کارت شناسایی برلین غربی امکان‌پذیر بود. مقررات کنترل قبلی برای بازدید از برلین شرقی توسط شهروندان جمهوری فدرال آلمان غربی، برای سفر به خارج از کشور توسط شهروندان برلین غربی از طریق مسیرهای اتصال GDR، و برای ترافیک ترانزیت بین برلین غربی و آلمان غربی از طریق GDR به قوت خود باقی بود. این تصمیم در ۱۳ اوت ۱۹۶۱ اجرایی شد و نه تنها به ساخت
تصمیم در ۱۳ اوت ۱۹۶۱ اجرایی شد و نه تنها به ساخت دیوار برلین، بلکه به تشدید قابل توجه مقررات سفر آلمان و آلمان منجر شد. مجوزهای موجود برای سفر شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان به "کشورهای خارجی سرمایه داری" باطل و مصادره شد. فقط در مواردی که "منافع دولتی، اجتماعی یا فرهنگی موجه" وجود داشته باشد، می توان درخواست تجدید به وزارت کشور (مرکز پلیس مردمی آلمان) داد. خروج افراد تا ۲۵ سال از کشور ممنوع شد. در حالی که قبل از ساخت دیوار سالانه حدود ۲.۵ میلیون مجوز سفر به جمهوری فدرال صادر شده بود، از آن زمان تا سال
به جمهوری فدرال صادر شده بود، از آن زمان تا سال ۱۹۶۵ تنها ۶۲۳ مجوز برای سفر به آلمان غربی و ۶۴۵ مجوز برای ورود به برلین غربی صادر شده بود. قرار بود از سفر "در مواردی که هیچ ضرورت مطلق وجود نداشته باشد یا در مواردی که سوء ظن منطقی وجود دارد که قصد سوء استفاده از آن برای خروج غیرقانونی از جمهوری دموکراتیک آلمان وجود دارد" جلوگیری شود. در سال ۱۹۶۴ شرایط سفر برای افرادی که مستمری پیری، تصادف یا از کارافتادگی دریافت می‌کردند و بعداً برای کادرهای مسافرتی تسهیل شد. به دستور ۲۵ نوامبر ۱۹۶۴، حداقل مبادله ارزهای
شد. به دستور ۲۵ نوامبر ۱۹۶۴، حداقل مبادله ارزهای خارجی برای بازدیدکنندگان خصوصی از آلمان غربی معرفی شد. مقدار هر روز مدت زمان از معادل ابتدا ۵ تا در نهایت ۲۵ مارک GDR در نسبت های تبدیل قابل اعمال در GDR ثابت شد. عبور از مرز فقط با مدارک معتبر در گذرگاه های کنترلی موجود امکان پذیر است. مجازات تخلفات طبق بند ۸ قانون گذرنامه ۱۹۵۴ و طبق بند ۲۱۳ قانون جزا از ۱ ژوئیه ۱۹۶۸ به عنوان عبور غیرقانونی از مرز، مجازات حبس بود. از سال ۱۹۷۲، موافقتنامه تسهیل و بهبود سفر و بازدید در ابتدا به افرادی که به طور دائم در برلین
بازدید در ابتدا به افرادی که به طور دائم در برلین غربی ساکن بودند اجازه می داد به دلایل بشردوستانه، خانوادگی، مذهبی، فرهنگی و توریستی وارد برلین شرقی و جمهوری آلمان شوند. معاهده حمل و نقل در ۲۶ مه ۱۹۷۲، سپس تردد به داخل و از طریق سرزمین های مربوطه در جاده ها، راه آهن ها و آبراه ها را "بر اساس عرف بین المللی بر اساس متقابل و عدم تبعیض" تنظیم کرد. در ۳۰ مه ۱۹۷۲، دفتر سیاسی SED «اصول رسیدگی به درخواست‌های خروج اتباع جمهوری دموکراتیک آلمان به کشورهای غیرسوسیالیستی و ورود اتباع آلمان غربی به جمهوری دموکراتیک
و ورود اتباع آلمان غربی به جمهوری دموکراتیک آلمان را ارائه کرد. به دستور وزیر کشور در تاریخ ۱۷ اکتبر ۱۹۷۲ سفر به مناسبت تولد، ازدواج، بیماری های تهدید کننده زندگی و مرگ پدربزرگ و مادربزرگ، والدین، فرزندان و خواهران و برادران پس از آن می تواند یک بار یا چند بار تا مجموع ۳۰ روز در سال تایید شود. مجوز سفر عملاً به افرادی اعطا نمی شد که نمی توانستند مسائل فوری خانوادگی را بیان کنند یا در سن بازنشستگی بودند. بنابراین می توان گفت که دوره ۱۹۷۵-۱۹۶۱ یکی از ممنوعیت های گسترده سفر بود. در بسیاری از موارد، ملاقات‌های
گسترده سفر بود. در بسیاری از موارد، ملاقات‌های شخصی در ایستگاه‌های استراحت بزرگراه‌های ترانزیت انجام می‌شد، حتی اگر مسافران آنجا باید نظارت وزارت امنیت دولتی را در نظر می‌گرفتند. در نتیجه تسهیلات سفر برای آلمان غربی که با موافقتنامه ترانزیت و معاهده اساسی (شامل اقامت در کل جمهوری آلمان، انتخاب آزادانه گذرگاه مرزی، بازدید از آشنایان و نه تنها اقوام، چندین بار در سال سفر می‌شود. سفرهای توریستی، مجوز تردد خودروها، باز کردن گذرگاه‌های جاده‌ای جدید، ترافیک نزدیک به مرز)، سفر با جمهوری دموکراتیک آلمان و سپس «در
به مرز)، سفر با جمهوری دموکراتیک آلمان و سپس «در دوره بعدی دهه ۱۹۷۰ با جهش و مرز افزایش یافت.» پس از آنکه نماینده دولت گونتر شابفسکی در یک نشست خبری در ۹ اکتبر ۱۹۸۹ اعلام کرد که باید بدون نیاز به رعایت برخی شرایط (دلایل سفر و روابط خانوادگی) برای سفر خصوصی به خارج از کشور درخواست کرد، گذرگاه‌های مرزی در سراسر آلمان به معنای واقعی کلمه زیر پا گذاشته شدند. با افرادی که می خواهند سفر کنند. از آن زمان به بعد، عملاً کنترل مرزی دیگر انجام نشد. فرمان ۲۱ دسامبر ۱۹۸۹ الزام روادید برای شهروندان جمهوری فدرال آلمان را
الزام روادید برای شهروندان جمهوری فدرال آلمان را که وارد جمهوری آلمان می شدند، لغو کرد، و فرمان ۱۶ مه ۱۹۹۰ نیز الزام گذرنامه را لغو کرد. از ۱ ژوئیه ۱۹۹۰، دیگر کنترلی بر جابجایی افراد در سراسر مرزهای داخلی آلمان وجود ندارد. آلمانی ها و خارجی هایی که شرایط ورود را داشتند مجاز به عبور از مرزهای داخلی آلمان در هر نقطه بودند. بسیاری از آلمان شرقی سعی کرده بودند به طور غیرقانونی به آلمان غربی بروند. برخی از مردم گارد/سرباز آلمان شرقی بودند. فرهنگ. ماده ۷ معاهده اساسی از جمله انعقاد موافقتنامه هایی در زمینه های
اساسی از جمله انعقاد موافقتنامه هایی در زمینه های علمی، فرهنگی و ورزشی را پیش بینی کرده بود. پس از شکست دورهای اولیه مذاکرات در دهه ۱۹۷۰، مذاکرات در سال ۱۹۸۳ از سر گرفته شد و منجر به انعقاد موافقتنامه بین دولت جمهوری دموکراتیک آلمان و دولت جمهوری فدرال آلمان در مورد همکاری فرهنگی در ۶ می ۱۹۸۶ شد. مذاكرات با درك تداوم ملت فرهنگي متحد آلمان از يك سو، و فرهنگ مستقل سوسياليستي از سوي ديگر، كه پس از ۱۹۴۵ در بخش شرقي آلمان شكل گرفته بود، پيچيده شده بود. با این وجود، « ساعت صفر » و رویارویی با گسست فرهنگی ناشی از
« ساعت صفر » و رویارویی با گسست فرهنگی ناشی از ناسیونال سوسیالیسم، هنر و فرهنگ را در سراسر آلمان پس از جنگ شکل داد. تا زمان ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱، "مبادله پر جنب و جوش در مورد مسائل هنر، وحدت ملی و مفاهیم سیاسی" بین هنرمندان آلمان غربی و شرقی خارج از سیاست رسمی فرهنگی وجود داشت. در سطح سیاسی، مسئله «آوارگی دارایی های فرهنگی در نتیجه جنگ» نیز بحث برانگیز بود. این مربوط به آثار هنری جابجا شده از جزیره موزه بود که از سال ۱۹۴۵ در بخش شرقی برلین قرار داشت، در طول جنگ جهانی دوم به بخش غربی آلمان، و زمانی
در طول جنگ جهانی دوم به بخش غربی آلمان، و زمانی که بنیاد میراث فرهنگی پروس در غرب باقی مانده بود. در سال ۱۹۵۷ تاسیس شد. علاوه بر نیم تنه نفرتیتی ، بیش از ۳۰۰۰ اثر مصری دیگر، ۲۰۰۰ گلدان یونانی و تقریباً ۶۰۰۰ نقاشی در آن نقش داشتند. پس از اینکه جمهوری دموکراتیک آلمان به‌طور شگفت‌انگیزی ادعاهای مربوط به مالکیت خود را به‌عنوان پیش‌شرط توافق به تعویق انداخت، توافق فوق‌الذکر در مه ۱۹۸۶ با استثناء صریح این سؤالات در یک اعلامیه پروتکل مشترک حاصل شد. در نوامبر ۱۹۸۶، هر دو طرف توافق کردند "که اموال فرهنگی متعلق به
هر دو طرف توافق کردند "که اموال فرهنگی متعلق به مالکان عمومی در دیگر بخش آلمان به مکان اصلی خود بازگردانده شود." قرار بود سال ۱۹۸۶ در برنامه های کاری سالانه در مورد پروژه های فرهنگی ملموس اجرا شود. بدین ترتیب در پاییز ۱۹۸۶ نمایشگاه «مواضع - نقاشی از جمهوری فدرال آلمان» در موزه آلتس در برلین شرقی برگزار شد. درست در روز بازگشایی مرز، ۹ نوامبر ۱۹۸۹، وزیر وقت ایالت نوردراین وستفالن ، یوهانس رائو ، نمایشگاه "علامت زمان. ایستگاه های هنرهای تجسمی در نوردراین وستفالن" را در لایپزیگ ترتیب داد. بنابراین، قرارداد
را در لایپزیگ ترتیب داد. بنابراین، قرارداد فرهنگی خیلی دیر در تاریخ به وجود آمد که تأثیر خاصی نداشت.
اوزاآنی () یک شهرک در شهرداری ددوپلیس تسقارو و در استان کاختی کشور گرجستان است.
آربوشیکی () یک شهرک در شهرداری ددوپلیس تسقارو و در استان کاختی کشور گرجستان است.
میلک بار () با نام پیشین موموفوکو میلک بار یک نانوایی و قنادی زنجیره‌ای در ایالات متحده آمریکا که در سال ۲۰۰۸ توسط کریستینا تسی بنیان نهاده شد. میلک بار شعب متعددی در برخی شهرهای آمریکا از جمله نیویورک، لس آنجلس، واشینگتن، دی.سی.، لاس وگاس و بلویو، واشینگتن دارد. توسی بنیان‌گذار میلک بار است و تا تاریخ نوشتن این مقاله (۲۰۱۸) همچنان همراه با سرمایه گذاران دیگر مالک این فروشگاه‌های زنجیره‌ای است. تصمیم‌گیرنده و خلق‌کنندهٔ دستورالعمل‌های پخت شیرینی و نان و سایر محصولات این فروشگاه همچنان خودِ کریستینا تسی است.
رانا میتر (؛ زادهٔ ) مورخ، و استاد دانشگاه اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا و افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
دیوید چانگ (؛ زادهٔ ) سرآشپز، رستوران‌دار، مؤلف و شخصیت تلویزیونی کره‌ای‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. او بنیان‌گذار گروه سرمایه‌گذاری رستوران‌های موموفوکو است. رستوران «موموفوکو کو» در سال ۲۰۰۹ سه ستارهٔ میشلن دریافت کرد و تاکنون آن را حفظ کرده‌است. او در سال ۲۰۱۱، مجله غذایی تأثیرگذار «"لاکی پیچ"» را تأسیس کرد که انتشارش در ۲۵ جلد فصلنامه تا سال ۲۰۱۷ ادامه داشت. او خالق، تهیه‌کننده و مجری برنامهٔ تلویزیونی خوشمزه زشت نت‌فلیکس است که تولید تعدادی بیشتری برنامه و پادکست را به‌دنبال داشت. در ۲۹ نوامبر
برنامه و پادکست را به‌دنبال داشت. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۰، او نخستین سلبریتی شد که برندهٔ جایزه اصلی ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ دلاری را بابت بنیاد خیریه خود شد، و چهاردهمین برنده کلی ۱ میلیون دلاری در برنامه "چه کسی می‌خواهد میلیونر شود" بود. او مالک چندین رستوران در کشورهای مختلف جهان است و جوایز متعددی بابت آشپزی و رستورانهایش ربوده‌است. نام او در سال ۲۰۱۰ در فهرست "تایم ۱۰۰" قرار گرفت.
کانون ارزیابی (به انگلیسی: Assessment centre)، فرآیندی است که در آن داوطلبان برای تعیین شایستگی‌هایشان برای انجام انواع خاصی از مشاغل، به ویژه مشاغل مدیریتی یا فرماندهی، مورد ارزیابی قرار می‌گیرند و شخصیت و توانایی‌های آنان با تکنیک‌هایی از جمله مصاحبه، تمرینات گروهی، ارائه، معاینه و تست روانسنجی تعیین می‌شود. هدف. کانون ارزیابی فقط ساختمانی برای ارزیابی یک داوطلب شغلی نیست، بلکه یک فرایند است که برای ارزیابی چندگانه بر اساس رفتار از جمله: شبیه‌سازی‌های مرتبط با شغل، مصاحبه یا آزمون‌های روان‌شناختی انجام
با شغل، مصاحبه یا آزمون‌های روان‌شناختی انجام می‌شود. دلیل مهمی برای وجود یک کانون ارزیابی در هر سازمانی، جمع‌آوری تمام اطلاعات مربوطه تحت شرایط استاندارد شده در مورد توانایی‌های افراد برای انجام یک وظیفه معین است. کانون‌های ارزیابی اغلب روش انتخابی برای انتخاب مدیران ارشد در مشاغل دولتی و عمومی به عنوان مثال رئیس پلیس و فرماندهان آتش‌نشانی هستند. در طول فرایند ارزیابی داوطلبان، مجموعه ای از تمرینات که برای شبیه‌سازی شرایط یک شغل معین طراحی شده‌اند به داوطلب داده می‌شود تا انجام دهد. این کار به ارزیاب کمک
داده می‌شود تا انجام دهد. این کار به ارزیاب کمک می‌کند تا تشخیص دهد که آیا داوطلب دارای مهارت و رفتار مناسب و لازم برای شغل مدنظر هست یا خیر. روش کانون ارزیابی نوعی ارزیابی جامع و چند بعدی را ارائه می‌کند که دارای سابقه قوی از اهمیت تحقیق و اثربخشی حقیقی باشد و توسط شرکت‌کنندگان و تصمیم‌گیرندگان به‌طور یکسان پذیرفته شود. در اصل هدف کانون ارزیابی بررسی مهارت‌ها و وضعیت روانی فرد به منظور تعیین عملکرد وی است.
ماهواره پارس ۱، ماهواره‌ای تحقیقاتی است که مراحل طراحی، ساخت، تجمیع و آزمون آن در پژوهشگاه فضایی ایران انجام شده است. این ماهواره ۱۳۴ کیلوگرمی، از سری ماهواره‌های تحقیقاتی - سنجشی پژوهشگاه فضایی ایران است و به منظور تصویربرداری کاربردی، توسعه بازار داده‌های سنجشی داخلی، و توسعه و آزمون فناوری‌های مورد نیاز ماهواره‌های سنجشی عملیاتی بومی طراحی و تولید شده است. ماموریت‌های کاربردی ماهواره پارس-۱ تهیه نقشه‌هایی با مقیاس‌های مورد نیاز از منابع آبی، حوزه‌های زیستی و مراکز جمعیتی است.
ندا کوثری یامچلو معروف به ندا کوثری (زاده ۲۰ آبان ۱۳۷۴ در اردبیل) موای‌تای کار اهل ایران است. وی علاوه بر چندین قهرمانی در کشور در سال ۲۰۲۲ به اردوی تیم ملی دعوت شد. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۲ امارات اشاره کرد.
لوس ششمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ انگلیسی چارلی ایکس‌سی‌ایکس است که در ۷ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. او این اثر را در ۲۸ فوریه ۲۰۲۴ اعلام و نخستین تک‌آهنگش «فون داچ» را روز بعد منتشر کرد. دومین تک‌آهنگ از این آلبوم، «۳۶۰»، در ۱۰ مه ۲۰۲۴ منتشر شد. "لوس" مورد تحسین منتقدان منتقدان موسیقی قرار گرفت. تا ژوئن ۲۰۲۴، این آلبوم با بالاترین امتیاز در میان آلبوم‌های سال ۲۰۲۴ متاکریتیک را داشت و شانزدهمین آلبوم تاریخ با بیشترین امتیاز بود. منتقدان آسیب‌پذیری احساسی چارلی ایکس‌سی‌ایکس را تحسین کردند و برخی آلبوم را یکی از
را تحسین کردند و برخی آلبوم را یکی از بهترین آثار این خواننده نامیدند. نسخهٔ دیلاکس آلبوم در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ با سه ترانهٔ دیگر منتشر شد.
فستیوال دوگانه نهم () یک تعطیلات سنتی چینی است که در روز نهم ماه نهم در گاه‌شماری چینی برگزار می‌شود و به گفته وو جون، قدمت آن به دودمان هان (۲۵–۲۲۰ پس از میلاد) برمی‌گردد. در این عید برخی از چینی‌ها برای ادای احترام به قبور اجداد خود می‌روند.
ساخت تلسکوپ آماتوری () فعالیت ساختن تلسکوپ به عنوان یک سرگرمی است، نه برای حرفه‌ای با حقوق. سازندگان آماتور تلسکوپ (که گاهی خودپرداز نامیده می‌شود) ابزار خود را برای لذت بردن شخصی از یک چالش فنی، به عنوان راهی برای به دست آوردن یک تلسکوپ ارزان قیمت یا شخصی‌سازی شده، یا به عنوان یک ابزار تحقیقاتی در زمینه نجوم، می‌سازند. سازندگان تلسکوپ آماتور معمولاً زیر گروهی در زمینه اخترشناسی آماتوری هستند. تاریخچه. از زمانی که گالیلئو گالیله اختراع یک هلندی را برای استفاده در نجوم اقتباس کرد، ساخت تلسکوپ‌های نجومی خود
در نجوم اقتباس کرد، ساخت تلسکوپ‌های نجومی خود یک رشتهٔ در حال تکامل بوده‌است. بسیاری از اخترشناسان پس از زمان گالیله، تلسکوپ‌های خود را بنا به ضرورت خود ساختند، اما به نظر می‌رسد که ظهور آماتورها امروز در این زمینه، کسانی هستند که تلسکوپ‌هایی را برای لذت و آموزش خود می‌سازند. پیش از ظهور تلسکوپ‌های مدرن با تولید انبوه، بهای حتی یک ابزار ساده اغلب فراتر از توان یک اخترشناس آماتور مشتاق بود. ساختن تلسکوپ خود تنها روش اقتصادی برای به دست آوردن تلسکوپ مناسب برای رصد بوده‌است. بسیاری از آثار منتشر شده توجه
برای رصد بوده‌است. بسیاری از آثار منتشر شده توجه علاقه‌مندان به ساخت تلسکوپ را برانگیخت؛ مانند کتاب تلسکوپ آماتور در سال ۱۹۲۰ توسط سازنده تلسکوپ ایرلندی کشیش کشیش ویلیام فردریک آرچدال الیسون (WFA Ellison).
اسنوز باربیکیو () یک رستوران باربیکیوی تگزاسی در شهر لکسینگتون است که حدود یک ساعت از شهر آستین فاصله دارد. این رستوران فقط شنبه‌ها از ساعت ۸ صبح باز است و فعالیتش تا زمانی که موجودیِ گوشت آنها تمام شود، (که اغلب پیش از ظهر است) ادامه دارد. این ساعت کاری نامعمول در آغاز جهت شرکت در مزایده هفتگی دام در روزهای شنبه بود که حوالی ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر در همان نزدیکی برگزار می‌شود. سرآشپز این رستوران توتسی تامنتز در سال ۲۰۱۸ و در سن ۸۲ سالگی نامزد دریافت جایزه بنیاد جیمز بیرد شد و نیویورکر آن را «بهترین
جایزه بنیاد جیمز بیرد شد و نیویورکر آن را «بهترین باربیکیوی تگزاسی جهان» نامید.
جی ام تی گیمز () یک ناشر بازی‌جنگ مستقر در کالیفرنیا است که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد. این شرکت به خاطر بازی‌های گرافیکی جذابی که از معرفی «بازی‌های هیولا»، نقشه‌ها و شمارنده‌های بسیار، تا بازی‌های کاملاً ساده مناسب برای بازیکنان جدید تا بازی‌های جنگی به خوبی شناخته شده‌است. آنها همچنین بازی‌های کارتی و بازی‌های خانوادگی تولید می‌کنند.
آتشبار آلخین (Alekhine's gun) یا تفنگ آلخین ساختاری در شطرنج است که به نام قهرمان نامدار شطرنج جهان الکساندر آلخین نامگذاری شده است. این ساختار نوع خاصی از توالی سوارهای سنگین (وزیر و رخ‌ها) است. این ترکیب پس از بازی او با مهره سفید در برابر آرون نیمزوویچ (در سان‌رمو ایتالیا، ۱۹۳۰) نامگذاری شد که با پیروزی قاطع آلخین به پایان رسید. در این رویارویی آلخین با مهره سفید و e4 آغاز کرد و نیمزوویچ با مهره سیاه به دفاع فرانسه رفت. همانطور که در دیاگرام دیده می‌شود، بازیکن سیاه در برابر زوگزوانگ باورنکردنی سفید از
بازیکن سیاه در برابر زوگزوانگ باورنکردنی سفید از ادامه بازی انصراف داد.
رادنی اسکاتز هول هاگ باربیکیو () رستورانی در شهر چارلستون که در زمینهٔ باربیکیو و همچنین گوشت خوک رشته‌رشته‌شدهٔ آرام‌پز تخصص و شهرت دارد. سرآشپز این رستوران رادنی اسکات است. این رستوران قادر به پذیرایی از ۱۲۸ نفر است و خدمات بیرون‌برهم دارد. در این رستوران گوشت خوک رشته‌رشته‌شد بر روی سخت‌چوب و زغال به آرامی کباب و با سس تند سرکه سرو می‌شود. رادنی اسکات از مونوسدیم گلوتامات برای طعم‌دهی هنگام ادویه‌سود کردن خود استفاده می‌کند. از دیگر غذاهای این رستوران می‌توان به گربه‌ماهی سرخ‌شده، استیک گوشت دنده گاو