payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد انتخاب بازیکن، مانند داشتن حداقل ده بازیکن در آکادمی باشگاه و با شرط سنی ۱۵ تا ۲۱ سال، با حداکثر سه بازیکن بالای ۲۳ سال، پیروی کنند. LPFP همچنین تصمیم گرفت که تیم‌های B به دلیل امکان بازی در برابر تیم اصلی باشگاه، واجد شرایط رقابت در رقابت‌های جام حذفی و همچنین صعود به لیگ برتر نیستند. در اواخر ماه مه ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که تیم‌های B از شش باشگاه لیگ برتر فوتبال پرتغال، در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۳ سگوندا لیگا به رقابت خواهند پرداخت. این تصمیم منجر به افزایش تعداد تیم‌ها از ۱۶ به ۲۲ و تعداد بازی‌ها از ۳۰ به ۴۲
تیم‌ها از ۱۶ به ۲۲ و تعداد بازی‌ها از ۳۰ به ۴۲ شد.
ویل یام آرمسترانگ (William Armstrong) (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۷۸۲ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۸۶۵)، برده‌دار، وکیل، کارمند دولت، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالات متحده بود. وی از ۱۸۱۸ – ۱۸۲۰ میلادی به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در مجلس نمایندگان ویرجینیا و از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۳ میلادی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۱۶ام ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد. آرمسترانگ در ۱۷۸۲ میلادی در لیسبورن، شهرستان انتریم، پادشاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد و در ۱۷۹۲ میلادی به ایالات متحده مهاجرت نمود. او با
در ۱۷۹۲ میلادی به ایالات متحده مهاجرت نمود. او با اتمام آموزش حقوقی خود تحت نظر چارلز ماگیل، وکیل مدافع شد و در شهرستان همپشایر، ویرجینیا (ویرجینیای غربی امروزی) ساکن گردید. آرمسترانگ در سمت‌های مختلف اداری خدمت کرد، از جمله رئیس پُست‌خانه پادی‌تاون (کیسر امروزی)؛ محصل مالیات ایالات متحده که توسط رئیس‌جمهور جیمز مدیسون منتصب شده بود؛ رئیس بانک والی آف ویرجینیا؛ عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا از ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۳ میلادی؛ قاضی صلح شهرستان همپشایر از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی؛ و کلانتر شهرستان همپشایر در ۱۸۴۳ میلادی. در
و کلانتر شهرستان همپشایر در ۱۸۴۳ میلادی. در انتخابات‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده، آرمسترانگ از ویرجینیا به عنوان عضو مجمع گزینندگان انتخاب گردیده بود. وی برای دو دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان ویرجینیا و برای چهار دوره، دو دوره آن به عنوان دموکرات-جمهوری‌خواه شاخه آدامز و دو دوره به عنوان جمهوری‌خواه ملی، به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. هنگام حضور در کنگره، وی در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. پس از
چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. پس از پایان خدمت در کنگره، آرمسترانگ وارد حوزه تجاری هتل داری شده و هتل خود به‌نام آرمسترانگ هاوز را در رامنی مدیریت کرد. در ۱۸۶۲ میلادی، وی به کیسر نقل مکان نموده و در ۱۸۶۵ میلادی در آنجا درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. آرمسترانگ در ۲۳ فوریه ۱۷۸۲ در لیسبورن، شهرستان انتریم در شاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. خانواده آرمسترانگ از نظر مذهبی به مسیحیت-مشایخی باور داشته و دارای نسب اسکاتلندی-ایرلندی بود. وی یکی از نواده‌های مستقیم جیمز آرمسترانگ
بود. وی یکی از نواده‌های مستقیم جیمز آرمسترانگ بود، کسی که در قیام میثاق‌گران اسکاتلندی در نبرد پیتلند هیلز شرکت نموده بود. جیمز آرمسترانگ در ۱۶۶۶ میلادی دارایی خود را به عنوان جریمه واگذار نموده و از آناندیل، دامفریشر، اسکاتلند به شهرستان داون فرار کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آرمسترانگ همراه با والدین و خانواده خود به ایالات متحده مهاجرت نموده و در شهرستان رامنی، ویرجینیا (ویرجینیا غربی کنونی) ساکن شد. پس از ساکن شدن در رامنی، آرمسترانگ به عنوان دفتردار یک بازرگان کار نموده و بعداً به عنوان دستیار در دفتر منشی
کار نموده و بعداً به عنوان دستیار در دفتر منشی دادگاه شهرستان همپشایر خدمت کرد. آرمسترانگ در وینچستر تحت نظر چارلز ماگیل در رشته حقوق آموزش دید، وکیل مدافع شد و به‌طور دائمی در شهرستان همپشایر ساکن گردید. حرفه خدمت عمومی. آرمسترانگ از ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴ تا ۲۰ آوریل ۱۸۱۸ به عنوان دومین رئیس پُست‌خانه پادی‌تاون (منطقه امروزی کیسر، ویرجینیای غربی) خدمت کرد. رئیس‌جمهوری جیمز مدیسون در ۱۸۱۳ میلادی وی را به عنوان محصل مالیات ناحیه ششم ویرجینیا گماشت؛ وی همچنین در سال‌های ۱۸۱۸ و ۱۸۱۹ میلادی در این سمت خدمت کرد. در
۱۸۱۸ و ۱۸۱۹ میلادی در این سمت خدمت کرد. در ژانویه ۱۸۱۸، آرمسترانگ به اتفاق آرا به عنوان رئیس شعبه تخفیف و سپرده بانک والی آف ویرجینیا در رامنی انتخاب گردید. در ۱۸۲۲ و ۱۸۲۳ میلادی، او به عنوان عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا خدمت کرد. آرمسترانگ از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی به عنوان قاضی صلح شهرستان همپشایر و در ۱۸۴۳ میلادی به عنوان کلانتر شهرستان همپشایر خدمت نمود. حرفه سیاسی. آرمسترانگ برای بار نخست در ۱۸۱۱ میلادی به عنوان یک دموکرات-جمهوری‌خواه از حوزه انتخابیه شهرستان همپشایر خود را در انتخابات مجلس نمایندگان
شهرستان همپشایر خود را در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا نامزد کرد، هرچند او این انتخابات را به فدرالیست‌ها الکساندر کینگ و فرانسیس وایت باخت. در ۱۸۱۲ میلادی، وی بار دیگر از همین حوزه انتخابیه در انتخابات مجلس نمایندگان شرکت کرد، اما بازهم در مقابل کینگ و وایت متحمل شکست شد. در اوت ۱۸۱۶، آرمسترانگ و جان جک به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در کنوانسیون اصلاح قانون اساسی ویرجینیا در استنتون شرکت کردند. آرمسترانگ نهایتاً در ۱۸۱۸ میلادی، در کنار وایت، به عنوان نماینده این شهرستان در مجلس نمایندگان ویرجینیا
نماینده این شهرستان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب گردیده و از ۷ دسامبر ۱۸۱۸ تا ۱۳ مارس ۱۸۱۹ خدمت کرد. وی در انتخابات ۱۸۱۹ برای بار دوم در کنار وایت به عنوان نماینده انتخاب گردیده و از ۶ دسامبر ۱۸۱۹ تا ۲۵ فوریه ۱۸۲۰ خدمت کرد. ادوارد مک‌کارتی و وایت در انتخابات ۱۸۲۰ مجلس نمایندگان جانشین وی شدند. در ۱۸۱۶ میلادی، زمانی که اعضای مجمع گزینندگان ویرجینیا در هتل پدر وی در رامنی گردهم آمدند، آرمسترانگ به سیاست ملی علاقه‌مند شد. وی در انتخابات‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای مجمع
جمهوری ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای مجمع گزینندگان از ویرجینیا انتخاب گردید. آرمسترانگ به عنوان نامزد جمهوری‌خواه-دموکرات شاخه آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا خود را در مقابل فدرالیست ادوارد کولستون در انتخابات ۱۸۲۵ مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد کرد و برنده شد. حوزه انتخابیه کنگره‌ای ۱۶ام ویرجینیا متشکل از شهرستان‌های برکلی، همپشایر، هاردی، جفرسون و مورگان در منطقه امروزی پانهندل شرقی ویرجینیا بود. آرمسترانگ از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ از ناحیه ۱۶ام ویرجینیا در نوزدهمین دوره کنگره
از ناحیه ۱۶ام ویرجینیا در نوزدهمین دوره کنگره ایالات متحده نمایندگی کرد. او برای بار دوم به عنوان یک نامزد دموکرات-جمهوری‌خواه به بیستمین دوره کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۲۷ تا ۳ مارس ۱۸۲۹ خدمت نمود. آرمسترانگ به چند عضو دیگر کنگره مایکل سی اسپریگ از مریلند و اندرو استوارت و چاونسی فوروارد از پنسیلوانیا ملحق شده و در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. آرمسترانگ برای بار سوم به عنوان یک جمهوری‌خواه ملی در ۲۱امین دوره کنگره
به عنوان یک جمهوری‌خواه ملی در ۲۱امین دوره کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و از ۴ مارس ۱۸۲۹ تا ۳ مارس ۱۸۳۱ خدمت نمود؛ او برای بار چهارم نیز به عنوان نماینده جمهوری‌خواه ملی به ۲۲امین دور کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۳۱ تا ۳ مارس ۱۸۳۳ خدمت کرد. در ۱۸۳۹ میلادی، آرمسترانگ رئیس حزب ویگ شهرستان همپشایر بود. اواخر زندگی و مرگ. پس از پایان خدمت به عنوان نماینده کنگره، آرمسترانگ وارد کسب‌وکار هتل‌داری شد. با رسیدن باج‌راه نورت‌ویسترن (که امروزه به‌نام مسیر ۵۰ ایالات متحده شناخته می‌شود) به رامنی در
مسیر ۵۰ ایالات متحده شناخته می‌شود) به رامنی در ۱۸۳۰ میلادی، تقاضای به مسافرخانه و هتل در این شهر افزایش یافت. پنج سال پس از ساخت باج‌راه، دو مجوز از حداقل شش مجوز هتل به آرمسترانگ و جان کرک، همسر آرمسترانگ به‌نام جین و جان بیک روایت صادر گردید. هتل آرمسترانگ معروف به آرمسترانگ هاوز در حدود ۱۸۰۰ میلادی در لات ۸۶ در جاده‌های ایست مِین و هورت گرافون ساخته شده بود. آرمسترانگ هتل خود را در ۱۸۴۸ میلادی به توماس. ای. کیلر به فروش رساند و پس از آن به کیلر هاوز یا کیلر هتل تغییر نام داده شد. آرمسترانگ تا ۱۸۶۲
یا کیلر هتل تغییر نام داده شد. آرمسترانگ تا ۱۸۶۲ میلادی در رامنی ماند. آرمسترانگ مالک ۱۶ آکر (۶٫۵ هکتار) زمین در رامنی که لات‌های ۸۱ و ۹۱ در نزدیکی چهارراه آنتیگو پلیس و سیوکس لین شامل آن می‌شد و از این میان وی ۰٫۵ آکر (۰٫۲۰ هکتار) زمین خود را برای یک گورستان آفریقایی-آمریکایی اختصاص داد. وی در جریان جنگ داخلی آمریکا به نیو کریک استیشن (که قبلاً به‌نام پادی‌تاون یاد شده و امروزه به‌نام کیسر شناخته می‌شود) نقل مکان نموده و در عمارت پسرش ادوارد مک‌کارتی آرمسترانگ ساکن شد. پسرش ادوارد به ارتش ایالات مؤتلفه
ساکن شد. پسرش ادوارد به ارتش ایالات مؤتلفه ملحق شده و آرمسترانگ با عروس و نوه‌های خود در این عمارت ماند. وی در ۱۰ مه ۱۸۶۵ در نیو کریک استیشن درگذشت. کشیش جیمز اچ. لیپس مراسم خاکسپاری وی را در رامنی به‌جا آورده و وی در گروستان اندیان ماوند در رامنی به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. آرمسترانگ بار نخست با الیزابت آن مک‌کارتی (۱ ژوئن ۱۷۸۶ – ۴ ژوئیه ۱۸۴۳)، دختر ادوارد مک‌کارتی و الیزابت میلر اهل کیسر، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند: آرمسترانگ و مک‌کارتی برای ۴۲ سال باهم بودند. پس از مرگ الیزابت، وی با دختر عموی
باهم بودند. پس از مرگ الیزابت، وی با دختر عموی خود جین باکستر آرمسترانگ (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۷۹۹ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۷۴) ازدواج کرد.
تالار برلیان یکی از تالارهای کاخ گلستان است که در سمت شرقی تالار عاج قرار دارد و در زمان سلطنت ناصرالدین شاه ساخته شده‌است. پیش از احداث این تالار در مکان کنونی "کاخ یا تالار بلور" وجود داشته که در زمان فتحعلی شاه ساخته شده بوده و دارای آینه‌کاریهای فراوان، حوض بلور هشت ضلعی و چلچراغ‌هایی که امپراتور روسیه الکساندر اول برای فتحعلی شاه فرستاده بوده‌است اما به‌علت کهنگی و فرسودگی بنا، تخریب و تالاری جدید بر روی پایه‌های تالار قدیمی ساخته و به تالار برلیان نام گذاری می‌کنند. تالار برلیان یک بار در دوران
نام گذاری می‌کنند. تالار برلیان یک بار در دوران مظفرالدین شاه در سال ۱۳۱۸ هجری قمری مورد تعمیر و تغییر قرار گرفت. تابلویی رنگی و روغنی به اثر ابوالحسن ثالث از این تالار قبل از تعمیرات عهد مظفرالدین شاه در تالار سلام به تاریخ ۱۳۰۵ وجود دارد.
ویلیام جی. بروس (William J. Bross) (۴ نوامبر ۱۸۱۳–۲۷ ژانویهٔ ۱۸۹۰)، سیاستمدار و ناشر آمریکایی اهل منطقهٔ «سه‌ایالتی» پنسیلوانیا-نیویورک-نیوجرسی بود. او همچنین به عنوان شانزدهمین معاون فرماندار در ایالت ایلینوی انتخاب شده بود. او پیش از ورود در کالج ویلیامز، با پدرش مشغول تجارت الوار بود. او مدت ده سال در مدارس تدریس کرد و بعد به شهر شیکاگوی ایالت غربی ایلنوی رفت. او قبل از تأسیس روزنامهٔ موفق دموکراتیک پرس مصروف فروش کتاب و فعالیت‌های انتشاراتی بود. به دنبال تشکیل حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۵۴، بروس یکی از
تشکیل حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۵۴، بروس یکی از هواداران سرسخت نامزدهای سیاسی آن شد. حمایت او از آبراهام لینکن سبب شد تا برای احراز کرسی معاون فرماندار پیشنهاد شود. او در سال ۱۸۶۵ اسکایلر کولفکس، معاون رئیس‌جمهور آیندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا را در سفری به ایالت غربی کالیفرنیا همراهی و بعدها کتابی در رابطه با این سفر منتشر کرد. زندگی‌نامه. ویلیام بروس در ۴ نوامبر سال ۱۸۱۳ در ساسکس، شهرستان شمال‌غربی نیوجرسی به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین فرزند از یازده فرزند دیکن موزس بروس و جین (وینفیلد) بروس بود. او به دلیل
موزس بروس و جین (وینفیلد) بروس بود. او به دلیل این‌که چند دقیقه پیشتر از برادر دوقلویش استفان دکاتور بروس به دنیا آمده بود، بزرگ‌ترین فرزند خانواده بود. وقتی آنها نُه ساله بودند، خانوادهٔ شان به منظور ساخت کانال «دلاور و هادسون» به میلفورد پنسیلوانیا نقل مکان کرد. پسران به همراه پدر جهت تهیهٔ الوار برای کانال در نزدیکی شوهلا (منطقهٔ مسکونی در شهرستان پایک، پنسیلوانیا) کار می‌کردند. بروس در سال ۱۸۳۲ در آکادمی میلفورد ثبت نام کرد و سپس به کالج ویلیامز رفت و با برادر دوقلویش هم‌اتاقی شد. ویلیام بروس یکی از
با برادر دوقلویش هم‌اتاقی شد. ویلیام بروس یکی از بنیان‌گذاران و پیشگامان انجمن برادری اجتماعی «Delta Upsilon» در کالج ویلیامز بود. او مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۴۳، مدیر «آکادمی ریجبری» در (دهکدهٔ) ریجبری نیویورک شد. بروس در سال ۱۸۴۳ در مدرسهٔ «چستر» پنسیلوانیا به تدریس آغاز کرد و مدت پنج سال در آنجا مصروف به کار بود. بروس در سال ۱۸۴۶ سفرهایش را به سمت ایالت‌های غربی آغاز کرد تا جای بهتری برای اقامت پیدا کند. او در ۱۲ مه سال ۱۸۴۸ به شهر نو ظهور شیکاگو در ایالت ایلینوی رسید و آنجا را برای اقامت
شیکاگو در ایالت ایلینوی رسید و آنجا را برای اقامت انتخاب کرد. بروس به زودی با «S. C. Griggs ", " Newman ", " Co. publishing house» وارد شراکت شد و کتاب‌فروشی «Griggs, Bross &amp; Co» را تأسیس کرد. این شراکت پس از ۱۸ ماه از هم پاشید. او به همکاری ریو. جی. ای رایت، در پاییز سال ۱۸۴۹ روزنامهٔ مذهبی «Prairie Herald» را منتشر کرد. او نخستین بار در سال ۱۸۵۲ زمانی که با جان ال. اسکریپس، رئیس پُست شیکاگو برای تأسیس نشریهٔ دموکراتیک پرس «Democratic Press» وارد همکاری شد، به موفقیت رسید. این نشریه از دیدگاه‌های
شد، به موفقیت رسید. این نشریه از دیدگاه‌های دموکراتیک جانبداری می‌کرد؛ دیدگاه‌هایی که با رویکرد حزب (دموکرات) دربارهٔ برده‌داری متفاوت و با «توافق میسوری» استیفان. ای داگلاس در تضاد بود. در سال ۱۸۵۴، وقتی حزب دموکرات تأسیس گردید، بروس یکی از سخنگویان آن شد. او نخستین همایش پشتیبانی از نامزدی جان. سی فریمونت برای ریاست جمهوری غرب آمریکا را برپا کرد و در شب اعلام نامزدی وی، در پارک «دیربورن» سخنرانی کرد. بروس به جنوب ایالت ایلینوی و به خصوص مناطق طرفدار برده‌داری رفت تا به حمایت از فریمونت کمپین کند. او در
رفت تا به حمایت از فریمونت کمپین کند. او در مجلس پیشین ایالتی در واندالیای ایلینوی با آبراهام لینکن که هوادار فریمونت بود، آشنا شد و هر دو اکثراً در یک همایش صحبت می‌کردند. بروس در سال ۱۸۵۵ به عضویت شورای شهر شیکاگو انتخاب شد و مدت دو سال در این سمت خدمت کرد. نشریهٔ دموکراتیک پرس پس از بحران اقتصادی سال ۱۸۵۷ با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. نشریه در ۱ ژوئیه سال ۱۸۵۸ با نشریهٔ تریبیون ادغام و به روزنامهٔ پرس-تریبون «The Press and Tribune» تبدیل شد. بروس از نامزدی آبراهام لینکن برای پُست ریاست جمهوری
از نامزدی آبراهام لینکن برای پُست ریاست جمهوری حمایت کرد. در سال ۱۸۶۳ به دنبال آغاز جنگ داخلی در آمریکا، بروس در ایجاد هنگ ۲۹ پیاده‌نظام متشکل از سربازان رنگین‌پوست ایالات متحدهٔ آمریکا همکاری کرد. فرماندهی این هنگ را سرهنگ جان. ای بروس، یکی از برادران ویلیام بروز به عهده داشت که در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۱۸۶۴ حین محاصرهٔ پترزبورگ کشته شد. پشتیبانی بروس از نامزدی آبراهام لینکن سبب شد تا او به نمایندگی از حزب جمهوری‌خواه در تکت انتخاباتی ریچارد. جی اوگلزبی برای احراز کرسی معاونت فرمانداری ایالت ایلینوی نامزد شود. او
کرسی معاونت فرمانداری ایالت ایلینوی نامزد شود. او در سال ۱۸۶۵ همراه با شویلر کولفکس، سخنگوی مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا هم‌سفر شد تا اوضاع در ایالت غربی کالیفرنیا را بررسی کند. وی دو سال بعد همراه با دخترش به اروپا رفت. زندگی خصوصی. بروس در سال ۱۸۳۹، مدتی پس فارغ‌التحصیلی از کالج و به‌دست آوردن نخستین وظیفه، با ماری جین جانسن، دختر جان. تی جانسن ازدواج کرد. ثمرهٔ ازدواج آنان چهار پسر و چهار دختر بود، اما تنها یکی از دختران آن‌ها (جسی) زنده ماند. جسی بروس با هنری دمارست لوید که به روزنامه‌نگار
جسی بروس با هنری دمارست لوید که به روزنامه‌نگار افشاگر معروف بود، ازدواج کرد. ویلیام بروس لوید، نوهٔ (بروس و ماری) یکی از بنیان‌گذران حزب کمونیست کارگری آمریکا بود. بروس در سال ۱۸۷۹، «بنیاد بروس» را در دانشگاه لیک فارست «Lake Forest University» به یاد پسرش ناتانیل تأسیس کرد. او مبلغ ۴۰ هزار دلار را به منظور سرمایه‌گذاری ده‌ساله برای خرید کتاب «در مورد ارتباطات، روابط، رفتار متقابل هرگونه دانش عملی، تاریخ نژادی و حقایقی پیرامون هر بخشی از دانش به همراه کتب مسیحیت یا کتاب‌هایی که در این مورد نوشته شده بود»
مسیحیت یا کتاب‌هایی که در این مورد نوشته شده بود» به این بنیاد اهدا کرد. متولیان دانشگاه ۶ هزار دلار را به عنوان جایزه برای نویسنده‌ای که بتواند کتابی با در نظر داشتن شرایط مطرح شده بنویسد، درنظر گرفتند. جیمز اور از کالج کلیسای متحد آزاد «United Free Church» با نگارش کتابی زیر نام «مشکلات عهد عتیق» با رجوع به نقدهای اخیر پیرامون این موضوع، برندهٔ این جایزه شد. این سرمایه همچنین دانشگاه را قادر ساخت تا حقوق استادان، هریک: فرانسیس لندی پاتون، مارکوس دادز، جان آرتور تامسون، فردریک. جی بلیس و جوزیا رویس را
جان آرتور تامسون، فردریک. جی بلیس و جوزیا رویس را بپردازد. بروس به تاریخ ۲۷ ژانویهٔ سال ۱۸۹۰ در شیکاگو درگذشت و در گورستان «روزهیل» به خاک سپرده شد.
منطقه یا ناحیه فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی آر.تی. نیاسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون موهن لال، ویجای، کجال آگاروال، نیویتا توماس، پورنیما باگیاراج و تامبی رامایاش ایفای نقش کرده‌اند.
جهانی شدن محیط زیست به اقدامات و مقررات هماهنگ بین‌المللی، غالباً در قالب معاهدات بین‌المللی در مورد حفاظت محیط زیست اشاره دارد. برای دیدن نمونه‌ای از جهانی‌شدن محیط زیست می‌توان از مجموعه‌ای از معاهدات بین‌المللی مربوط به موافقتنامه چوب استوایی طی سال‌های ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، تأسیس سازمان بین‌المللی چوب استوایی یا ترویج مدیریت پایدار جنگل‌های استوایی نام برد. جهانی‌سازی محیط زیست معمولاً توسط سازمان‌های مردم‌نهاد و دولت‌های مربوط به کشورهای توسعه‌یافته حمایت می‌شود، اما با مخالفت کشورهای در حال توسعه که
می‌شود، اما با مخالفت کشورهای در حال توسعه که طرح‌های حامی محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می‌دانند، مواجه شده‌است. تعاریف و ویژگی‌ها. کارل اس. زیمرر، جهانی‌ شدن محیط زیست را به عنوان نقش رو به رشد سازمان‌دهی موسسات مدیریت در سطح جهانی، سیستم‌های دانش و نظارت، و استراتژی‌های هماهنگ با هدف منابع، انرژی و مسائل حفاظتی تعریف کرد. استیون یرلی، از این مفهوم به عنوان «جهانی‌ شدن نگرانی‌های زیست محیطی» یاد کرده‌است. گرینگر همچنین به مطالعه‌ای توسط کلارک اشاره نمود که به گفته وی، راه کار اولیه این مفهوم بود و
نمود که به گفته وی، راه کار اولیه این مفهوم بود و سه جنبه از جهانی شدن محیط زیست را برجسته نمود: «جریان‌های جهانی انرژی، مواد و ارگانیسم‌ها، فرمول‌بندی و پذیرش جهانی ایده‌ها در مورد محیط زیست جهانی و حکمرانی زیست‌محیطی، از طریق یک شبکه در حال رشد.» تاریخچه. گرینگر جهانی‌ شدن محیط زیست را در چارچوب توافقنامه‌های بین‌المللی در مورد ابتکارات حامیان محیط زیست مورد بحث قرار داده‌است. به گفته وی، مقدمه جهانی‌سازی زیست‌محیطی مدرن را می‌توان در جنگل‌داری علمی دوران استعمار با تحقیق در مورد چگونگی ایجاد و احیای
استعمار با تحقیق در مورد چگونگی ایجاد و احیای جنگل‌ها مشاهده نمود. از ابتکارات مدرنی که به جهانی شدن محیط زیست کمک می‌کند، می‌توان از کنفرانس ۱۹۷۲ سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسانی نام برد که با حمایت بانک جهانی در دهه ۱۹۸۰ که پروژه‌های توسعه برای حفاظت از مردم بومی و حفظ تنوع زیستی به آن نیاز داشت، نشات گرفته‌است. همچنین نمونه‌های دیگر چنین ابتکاری شامل معاهداتی است مانند موافقتنامه بین‌المللی چوب استوایی در سالهای ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶. بنابراین، بر خلاف سایر طرح‌ها و پروژه‌های قوی جهانی‌شدن اقتصادی،
سایر طرح‌ها و پروژه‌های قوی جهانی‌شدن اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در قرن ۱۹، جهانی شدن محیط زیست، پدیده‌ای جدیدتر است که به‌طور جدی در نیمه پایانی قرن بیستم آغاز گردید. به‌طور مشابه، استیون یرلی بیان می‌کند که در همان زمان بود که جنبش محیط زیست در مقیاس بین‌المللی و ابعاد جهانی موضوعات شروع به سازمان‌دهی کرد. برای مثال، اولین روز زمین در سال ۱۹۷۰ جشن گرفته شد. طرفداران و مخالفان. به گفته گرینگر، جهانی‌ شدن محیط زیست در قالب ابتکارات بین‌المللی حامی محیط زیست، معمولاً توسط سازمان‌های غیردولتی مختلف و کشورهای
معمولاً توسط سازمان‌های غیردولتی مختلف و کشورهای توسعه‌یافته حمایت می‌شود. اما کشورهای در حال‌ توسعه (گروه ۷۷) با آن مخالفت می‌کنند و ابتکارات حمایت از محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می‌دانند. سازمان تجارت جهانی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا روی جهانی‌ شدن اقتصاد یا آزادسازی تجارت به دلیل نگرانی‌های مربوط به حفاظت از محیط زیست، متمرکز شده است. استیون یرلی می‌گوید که این سازمان نباید ضد محیط ‌زیست توصیف گردد. روشن است که تصمیمات آن تأثیر عمده‌ای بر محیط‌ زیست در سراسر جهان دارد. این تصمیم‌ها
بر محیط‌ زیست در سراسر جهان دارد. این تصمیم‌ها عمدتاً مبتنی بر عوامل اقتصادی هستند. امری که در آن به نگرانی‌های زیست‌محیطی اهمیت ثانویه داده می‌شود.
ویلیام بولن (William Bullen) (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۸۰۵ – درگذشتهٔ ۲۷ اکتبر ۱۸۴۶)، بازرگان آمریکایی و پیشگام ویسکانسین بود. او یکی از اولین مهاجران آمریکایی در منطقه که اکنون به‌نام کنوشا، ویسکانسین یاد می‌گردد، بود و از منطقه ویسکانسین، شهرستان راسین در مجلس قانون‌گذاری نمایندگی کرد. زندگی‌نامه. ویلیام بولن در سال ۱۸۰۵، در کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک به دنیا آمد و در همین منطقه بزرگ شد. در دسامبر ۱۸۳۴، او در نشست که در خانه برادرش، جان بولن جونیور در هانیبال نیویورک برای بحث دربارهٔ چشم‌انداز مهاجرت به
نیویورک برای بحث دربارهٔ چشم‌انداز مهاجرت به سرزمین‌های جدید غرب برگزار شده بود، شرکت کرد. جلسه بعدی در مورد همین موضوع در فوریه ۱۸۳۵ برگزار شد، در این نشست خانواده بولن و دیگران به تشکیل «شرکت مهاجرت غرب» برای تأمین مالی پروژه سفر به غرب و خریداری زمین‌های جدید، به توافق دست یافتند. آنها سهام شرکت را به قیمت ۱۰ دلار به ازای هر سهم فروختند و در نهایت هر سهم به ۴۰۰۰ دلار رسید - سهام به یک جنس محبوب در منطقه به این دلیل تبدیل شد که افراد کمتر ثروتمندی سهام را خریدند تا سهمی از بازده ثروت زمین جدید را به‌دست
خریدند تا سهمی از بازده ثروت زمین جدید را به‌دست آورند. در نهایت این روش یک سرمایه‌گذاری ضعیف شناخته شد چرا که درآمد حاصله از آن تنها در صورت به سرمایه‌گذاران بازگردانده می‌شود که زمین مورد ادعا بعداً به فروش برسد، امری که شهرک نشینان قصد انجام آن را نداشتند. در نهایت اسکان در کنوشا باوجود سرمایه‌گذاری صدها سرمایه‌گذار تنها به سود خانواده بولن و دوستان نزدیک آنها تمام شد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ پس از ایجاد شهرک و پایان اسکان منحل گردید. در مارس ۱۸۳۵، هیئت به غرب برای کاوش زمین برای اسکان احتمالی در ساحل غربی
برای کاوش زمین برای اسکان احتمالی در ساحل غربی دریاچه میشیگان فرستاده شد. هیئت در اول قصد داشت که خریداری زمین در دهانه رود روت – در محل فعلی شهر راسین، ویسکانسین صورت بگیرد، اما نتواست که با ساکنان فعلی منطقه به رهبری گیلبرت کنپ کنار بیاید. این شرکت تصمیم به اعزام هیئت دیگری تحت نظارت مستقیم برادر بولن، جان بولن، جونیور، در ژوئن ۱۸۳۵ گرفت – ویلیام بولن نیز برادر خود را در این مأموریت همراهی می‌کرد. بولن‌ها درست در ناحیه جنوب رودخانه روت در دهانه نهر پایک مستقر شدند و شروع به ادعای مالکیت زمین کردند. در
مستقر شدند و شروع به ادعای مالکیت زمین کردند. در همان تابستان، دو ماجراجو، ساموئل رزیک (رسیگی) و جان نوبل، به این شهرک آمدند، آنها قصد ادعای مالکیت زمین را داشتند. با پی بردن به اینکه جزیره واشینگتن (که اکنون به‌نام «جزیره سیمونزها» یاد می‌گردد) به گونه واضح علامت‌گذاری نشده بود و بر آن ادعای مالکیت وجود نداشت، آنها به این تصمیم رسیدند که در همین جزیره مستقر شده و ادعای خود را مطرح کنند. این جزیره یکی از پُرسودترین قطعه زمین در شهرک جدید دانسته می‌شد و پیشنهاد ۷٬۵۰۰ دلاری برای خرید جزیره در صورت اثبات
پیشنهاد ۷٬۵۰۰ دلاری برای خرید جزیره در صورت اثبات ادعای قانونی وجود داشت. اشغال شهرک‌ها منجر به ماه‌ها تنش و درگیری میان شرکت مهاجرت غرب و خانواده رزیک شد؛ چنان‌که هر دو طرف از مردان مسلح برای تهدید یکدیگر در درگیری‌هایی که به‌نام (نبرد رزیک) یاد می‌شود، استفاده کردند. ویلیام بولن به کمک یک گروه مسلح نیمه غربی جزیره را از آن خود کرده، یک ساختمان دو طبقه‌ای در آنجا ساخت و برای محافظت از ناحیه اشغال کرده خود نگهبانان مسلح را در آنجا مستقر کرد. در نهایت او تن به یک معامله با رزیک داد که به آنها اجازه داد که
به یک معامله با رزیک داد که به آنها اجازه داد که مالکیت جزیره را تقسیم کنند. با این حال تنش‌ها ادامه داشت – رزیک در بخش جزیره خودشان اقدام به ساخت اولین می‌خانه در روستا کردند اما مهاجران شرکت مهاجرت غرب بخشی از جنبش اعتدال (که یک جنبش اجتماعی علیه مصرف مشروبات الکلی است) را تشکیل می‌دادند. در جریان زمستان ۱۸۳۵–۱۸۳۶، برادران بولن به شهرستان آزویگو، نیویورک بازگشتند و یک گاری سفری ۱۰۰ تنی-Martin Van Buren- را خریداری کرده و آن را با دانه‌ها، آذوقه و ابزار بار کردند تا به محل سکونت خود بازگردند. در بازگشت،
کردند تا به محل سکونت خود بازگردند. در بازگشت، جان به شیکاگو رفت و گله‌ای از گاوها را خریداری کرده و آنها را به سمت شمال محله خود راند. بولن با کالاهای تجارتی خود در سال ۱۸۳۶ فروشگاه‌های را با نام "William Bullen &amp; Co" باز کرد. این یکی از چهار سرمایه‌گذاری اول در شهرک بود که برای سالیان زیادی به عنوان دفتر پُست نیز استفاده می‌گردید. بیشتر مراسم مذهبی این شهرک در خانه ویلیام بولن در جزیره واشینگتن برگزار می‌شد تا اینکه در پاییز ۱۸۳۷ مدرسه‌ای در شهرک ساخته شد. ساکنان در سال ۱۸۳۷ نام روستای خود را روستای
شد. ساکنان در سال ۱۸۳۷ نام روستای خود را روستای «سوت پورت» انتخاب کردند. این روستا در سال ۱۸۵۰ به عنوان شهر کنوشا ثبت شد. در سال ۱۸۳۶، قلمروی ویسکانسین به‌طور رسمی از بقایای غربی قلمروی میشیگان تأسیس شد. در سال ۱۸۳۷، شهرستان راسین شامل تمام قلمروی فعلی راسین و شهرستان کنوشا ایجاد گردید. در اولین انتخاباتی که پس از ایجاد شهرستان راسین برگزار شد، ویلیام بولن به عنوان یکی از دو نماینده این شهرستان در شورای (مجلس عُلیا) در دومین مجمع منطقه‌ای ویسکانسین انتخاب شد. او توسط اعضا به عنوان رئیس شورا برای اولین جلسه
او توسط اعضا به عنوان رئیس شورا برای اولین جلسه آن دوره برگزیده شد و متعاقباً به عنوان عضو سومین مجمع منطقه‌ای ویسکانسین نیز برگزیده شد. او همچنین در هیئت ناظران شهرستان راسین خدمت کرد و در سال ۱۸۴۳ اولین رئیس هیئت ناظران و همچنین دومین رئیس دهکده سوت پورت بود. ویلیام بولن در سال ۱۸۴۳ در سوت پورت درگذشت. زندگی شخصی و خانواده. ویلیام بولن پسر جان بولن چهارم بود – که در اکثر اسناد معاصر از او به عنوان «جان بولن، پدر» یاد می‌شود. جان بولن چهارم به عنوان فرمانده‌ای شبه نظامیان نیویورک در طول جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرده
شبه نظامیان نیویورک در طول جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرده بود. پدرش، جان بولن سوم در نبردهای آزادی‌خواهی آمریکا در شبه نظامیان ماساچوست خدمت کرده بود و پس از آن به عنوان فرمانده در خیزش مردمی شایس شرکت کرد. بولن و همراهانش به‌خاطر ترس از سرکوب شدن قیام شان در منطقه کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک مستقر شدند. جان بولن چهارم پسرانش را در سال ۱۸۳۷ به منطقه ویسکانسین رهنمایی کرد و می‌خانه‌ای را در منطقه‌ای که اکنون به نام دریاچه‌های سیلم، ویسکانسین شناخته می‌شود، اداره کرد. او در سال ۱۸۳۹ توسط فرماندار هنری دوج به عنوان
او در سال ۱۸۳۹ توسط فرماندار هنری دوج به عنوان سرتیپ شبه‌نظامیان منطقه ویسکانسین منصوب شد. سایر فرزندان جان بولن چهارم نیز در ویسکانسین ساکن شدند. ویلیام بولن در ۲۴ فوریه ۱۸۳۰ با جولیا آن هارت ازدواج نمود و ویلیام و جولیا چهار فرزند به نام‌های:
مورچه خوار فیلمی کمدی و اجتماعی به کارگردانی شاهد احمدلو و نویسندگی مهیار شاهرخی و تهیه کنندگی کیان باباییان محصول سال ۱۳۹۸ است. خلاصه داستان. داستان این فیلم حول محور زندگی پوشالی افراد مشهور و سلبریتی‌های اینستاگرامی می‌چرخد و به بررسی حقایق ناگفته فضای مجازی می‌پردازد.
کارابورون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول‌باشی واقع شده است.