payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منظری وسیع‌تر صورت گرفته‌است. صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNPF)، در همکاری با چندین سازمان دیگر، توانمندسازی جامعه، به رهبری کارگران جنسی، را به عنوان راهی برای مبارزه با خشونت علیه کارگران جنسی توصیه می‌کند. این سازمان همچنین از تغییر نگرش برای تلقی کار جنسی به عنوان کار و نه یک فعالیت غیرقانونی حمایت می‌کند. یکی از مسائلی که تلاش‌ها برای جلوگیری از خشونت علیه روسپی‌ها با آن مواجه است این است که میزان گزارش خشونت در میان روسپی‌ها پایین است. مطالعه‌ای روی کارگران زن در هند نشان می‌دهد که ۵۴ درصد از زنان
کارگران زن در هند نشان می‌دهد که ۵۴ درصد از زنان فعال جنسی خشونت انجام شده علیه خود را گزارش نمی‌کنند و تنها ۳۶ درصد تجربیات خود را با سازمان‌های غیردولتی یا یکی از همسالان یا اعضای خانواده در میان گذاشته‌اند.
والتر بورا یک موتور شعاعی ۹ سیلندر هوا خنک ساخت چکسلواکی بود که برای تأمین قدرت هواپیماهای سبک که در دهه ۱۹۳۰ توسط موتورهای هواگرد والتر ساخته می‌شد، تولید شد.
خشونت علیه زنان در فیلیپین () عبارت است از مفهومی که به شیوه ای گسترده و فراگیر برای دربرگرفتن آزار کلامی، ارعاب، آزار و اذیت فیزیکی، قتل، تجاوز جنسی، و آزار و اذیت جنسی استفاده شده‌است. این شکل از خشونت مبتنی بر جنسیت است. خشونت دقیقاً به دلیل جنسیت آنها رخ می‌دهد. بر اساس نظرسنجی ملی جمعیت‌شناسی و سلامت در سال ۲۰۱۷، از هر چهار زن ۱۵ تا ۴۹ ساله (یا ۲۶ درصد) یک زن که ازدواج کرده‌اند، خشونت فیزیکی، جنسی یا عاطفی توسط همسر یا شریک زندگی خود را تجربه کرده‌است. علاوه بر این، از هر پنج زن (۲۰ درصد) یک زن گزارش
علاوه بر این، از هر پنج زن (۲۰ درصد) یک زن گزارش کرده‌است که تا به حال خشونت عاطفی را نیز تجربه کرده‌است، ۱۴ درصد خشونت فیزیکی را تجربه کرده‌اند، و ۵ درصد خشونت جنسی توسط همسر یا شریک فعلی یا اخیر خود را تجربه کرده‌اند. دوران استعمار. استعمار اسپانیا (۱۵۶۵–۱۸۹۸). تحت پادشاهی اسپانیا، فردیناند ماژلان یک سفر را برای کاوش بیشتر مناطقی که هنوز توسط اروپا کشف نشده بود، رهبری کرد. در ۱۶ مارس ۱۵۲۱، فردیناند ماژلان به سرزمین سوگوبو، که اکنون به عنوان سبو شناخته می‌شود، رسید. اسپانیا بیش از ۳۳۳ سال بر فیلیپین حکومت
رسید. اسپانیا بیش از ۳۳۳ سال بر فیلیپین حکومت کرد، جایی که اسپانیایی‌ها با مردان و زنان بد رفتار می‌کردند. اسپانیایی‌ها فیلیپینی‌ها را «هند» می‌دیدند و خود را از جایگاه اجتماعی بالاتری نسبت به بومیان می‌دیدند. در روند استعمار، اسپانیایی‌ها به زنان فیلیپینی صدمه زدند و خشونت‌های بسیاری را مرتکب شدند. با ظهور جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸، شرایط مردان - به‌طور خاص، زنان - بدتر شد. در چندین روایت و آثار ذکر شده‌است که چگونه زنان فیلیپینی در طول اشغال اسپانیا انواع استثمار را تجربه کردند. به‌طور کلی زنان
انواع استثمار را تجربه کردند. به‌طور کلی زنان قادر به احقاق حقوق خود نبودند و به واسطه هنجارها و انتظارات خاصی در جامعه محدود می‌شدند. زنان فیلیپینی اجازه نداشتند عقاید خود را به اشتراک بگذارند یا در فرایند تصمیم‌گیری شرکت کنند. آنها زمین را با شوهران خود به عنوان دهقان برای مبلغ ناچیز کشت می‌کردند. زنان نسبت به مردان عقب‌تر ماندند و نه تنها توسط مردان، بلکه توسط نهادهایی که در جامعه به آن تعلق داشتند (یعنی خانواده، کلیسا، جامعه و غیره) مورد تبعیض قرار گرفتند. جدای از تبعیض، برخی از فیلیپینی‌ها توسط
گرفتند. جدای از تبعیض، برخی از فیلیپینی‌ها توسط کشیش‌های محله مورد تجاوز قرار گرفتند. بسیاری از زنان جوان اغلب مورد تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند یا مورد آزار جنسی قرار می‌گرفتند. علاوه بر این، در طول ۳۳۳ سال حکومت اسپانیا بر فیلیپین، مستعمره‌نشینان مجبور بودند با دزدان دریایی چینی، نیروهای هلندی، نیروهای پرتغالی و شورش‌های بومی مبارزه کنند. موروس از میندانائوی غربی و مجمع الجزایر سولو نیز به مناطق ساحلی مسیحی لوزون و ویسایاس یورش بردند. به دلیل این درگیری‌ها در مجمع الجزایر، فیلیپینی‌ها گهگاه به عنوان زندانی
مجمع الجزایر، فیلیپینی‌ها گهگاه به عنوان زندانی اسیر می‌شدند و در نتیجه بسیاری از زنان به عنوان برده به نیروهای مخالف فروخته می‌شدند. با در دست گرفتن کنترل همه جنبه‌های جامعه فیلیپین توسط اسپانیایی‌ها، هویت زن فیلیپینی به عنوان زنی با قدرت به زودی فراموش شد. اسپانیایی‌ها تصویر جدیدی از زن ایدئال فیلیپینی خلق کردند. زن ایدئال فیلیپینی کسی بود که بیش از حد مذهبی، مطیع و مطیع بود. در حالی که به مردان فرصت تحصیل و آموزش داده شد، زنان مجبور به یادگیری دین و خانه‌داری شدند. زن فیلیپینی قرار بود یکی از دو چیز
شدند. زن فیلیپینی قرار بود یکی از دو چیز شود: راهبه یا همسر. فیلیپینی واقعی با زن ایدئال ("ماریا کلارا") دیکته شده توسط اسپانیایی‌ها جایگزین شد. زنان دیگر مجاز به تصدی مناصب عالی در جامعه نبودند و از شرکت در رویدادهای عمومی و سیاسی منع می‌شدند. در دوران اشغال اسپانیا، زنان در مقایسه با مردان پست‌تر دیده می‌شدند و به همین دلیل، مردان به عنوان جنسیت غالب مطرح شدند و جامعه‌ای مردسالار را پایه‌گذاری کردند که تا به امروز غالب بوده‌است. استعمار آمریکا (۱۸۹۸–۱۹۴۶). در سال ۱۸۹۸، ایالات متحده کنترل فیلیپین را
در سال ۱۸۹۸، ایالات متحده کنترل فیلیپین را بلافاصله پس از شکست دادن نیروهای اسپانیایی باقی مانده در این کشور به دست گرفت. با امضای معاهده پاریس، فیلیپین توسط اسپانیایی‌ها به مبلغ ۲۰ میلیون دلار به آمریکایی‌ها واگذار شد. فیلیپینی‌ها هنوز با آزادی تازه یافته خود کنار می‌آمدند، در حالی که آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند بر کشور کنترل داشته باشند، به مقابله با نیروهای آمریکایی رفتند. (نگاه کنید به جنگ فیلیپین و آمریکا). در زمان جنگ فیلیپینی‌ها با آمریکایی‌ها، مانند همه جنگ‌ها، کشتارهای زیادی صورت گرفت. طبق اسناد
همه جنگ‌ها، کشتارهای زیادی صورت گرفت. طبق اسناد تخمین زده می می‌شود که حدود ۱٫۵ میلیون نفر از مجموع ۶ میلیون نفر در فیلیپین جان خود را از دست داده‌اند. حدود ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ از غیرنظامیان فیلیپینی، عمدتاً به دلیل قحطی و بیماری جان خود را از دست دادند. از جمله ۲۰۰۰۰۰ نفر که بر اثر وبا جان باختند. در حالی که تخمین‌های زیادی برای تلفات غیرنظامیان وجود دارد، حتی برخی از آنها به بیش از یک میلیون نفر برای جنگ می‌رسند، مورخان کنونی به‌طور کلی تعداد کشته‌ها را بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ قرار می‌دهند. در روایتی
بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ قرار می‌دهند. در روایتی از یک سرباز آمریکایی، او اشاره کرد که در یک مقطع، آمریکایی‌ها مجبور به سوزاندن سنگرها شدند زیرا فعالیت‌های شورشی بیش از حد وجود داشت. در طول جنگ، آمریکایی‌ها به زنان رحم نکردند و به همین دلیل، زنان فیلیپینی مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، صدمه‌های جسمی دیدند یا کشته شدند. از آنجایی که شوهران این زنان برای جنگ به سر می‌بردند، زنان اغلب در خانه رها می‌شدند و به اهدافی آسیب‌پذیر در برابر آزارهای مختلف سربازان آمریکایی تبدیل می‌شدند. در یکی از روایت‌های ژنرال جیکوب
تبدیل می‌شدند. در یکی از روایت‌های ژنرال جیکوب اسمیت در مورد جنگ، او گفت که به یک سرگرد والر دستور داد که همه چیز را در بالانگیگا در استان سامار بکشد و بسوزاند و هیچ اسیری را نگیرد. او حتی تصریح کرد که همه کسانی که قادر به استفاده از تفنگ هستند باید بمیرند و هر فرد ۱۰ سال به بالا باید کشته شود. به‌طور کلی می‌توان مشاهده کرد که در دوران حکومت آمریکا در فیلیپین، زنان فیلیپینی به‌طور گسترده مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. داستان‌هایی از تجاوز سربازان آمریکایی به زنان فیلیپینی بارها گزارش شده و شنیده شده‌است. در
زنان فیلیپینی بارها گزارش شده و شنیده شده‌است. در حالی که آمریکایی‌ها در طول جنگ تعداد زیادی اسیر نگرفتند و تقریباً همه را کشتند از جمله همه زنان را که در معرض دید بودند. علاوه بر کشتار، زنان در فیلیپین همچنان مورد تبعیض قرار گرفتند. نمونه ای از چنین تبعیضی در مدارس دولتی مشهود بود زیرا معلمان به ایده برابری جنسیتی اهمیت نمی‌دادند و حمایت نمی‌کردند. حتی با وجود اینکه زنان مجاز به رای دادن بودند، جامعه همچنان کاندیداهای مرد را ترجیح می‌داد و به زنان اجازه نمی‌داد برای پست‌های دولتی نامزد شوند. والدین
نمی‌داد برای پست‌های دولتی نامزد شوند. والدین فیلیپینی نیز به این باور رسیدند که فرستادن دخترانشان به سطوح تحصیلات متوسطه و عالی کاری بیهوده است. این باور به این دلیل بود که زن فیلیپینی در دوران اشغال آمریکا تا حد زیادی به شوهرش وابسته بود. موقعیت او در زندگی فقط با تصویر مردی که با او ازدواج می‌کرد منعکس می‌شد. در حالی که به زنان حق آموزش داده می‌شد، زنان هنوز در مقایسه با مردان پست‌تر دیده می‌شدند. زن فیلیپینی مجبور شد در نقش‌های دختر و همسر حضور داشته باشد. استعمار ژاپن (۱۹۴۲–۱۹۴۵). جنگ اقیانوس آرام
باشد. استعمار ژاپن (۱۹۴۲–۱۹۴۵). جنگ اقیانوس آرام عمدتاً به این دلیل آغاز شد که ژاپن، قدرتی در حال ظهور در آسیا، به دنبال «ایجاد یک امپراتوری بزرگ» بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن «یک حمله غافلگیرانه و بدون هشدار و فقط ده ساعت پس از حمله به پرل هاربر» به فیلیپین را آغاز کرد. نیروهای ژاپنی که از حضور آمریکایی‌ها در فیلیپین متزلزل نشده بودند، در خلیج لینگاین فرود آمدند و به فتح بقیه مانیل ادامه دادند. با افتادن مانیل به دست نیروهای ژاپنی به کل فیلیپین حمله کردند و آن را از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اشغال کردند (به حمله به
آن را از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اشغال کردند (به حمله به پرل هاربر مراجعه کنید). در دوران اشغال ژاپن، زنان فیلیپینی به شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در این برهه خاص از تاریخ، زنان فیلیپینی مورد تهدید قرار گرفتند و مجبور به کار به عنوان «زنان آسایشگر» شدند. ژاپنی‌ها پس از ورود به این کشور، «خانه‌های آسایشگر» یا ایستگاه‌های آسایش را ساختند که در آن زنان کره‌ای، فیلیپینی و چینی را آورده و مجبور به خدمت می‌کردند. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ - زمانی که سربازان ژاپنی تازه شروع به حمله به فیلیپین کرده بودند - هزاران زن
شروع به حمله به فیلیپین کرده بودند - هزاران زن فیلیپینی از خانه‌های خود ربوده شدند و مجبور به ارائه انواع خدمات جنسی به ارتش ژاپن شدند. از آنجایی که اکثر مردان در جنگ بودند، زنان عملاً در خانه‌های خود بی‌دفاع ماندند و چاره‌ای جز تسلیم بدن خود به ژاپنی‌ها نداشتند. در برخی موارد حتی «پدران یا شوهرانشان در مقابل چشمان خود (زنان) و دیگر اعضای خانواده‌شان کشته شدند». دوره پسااستعماری. خشونت علیه زنان در مقایسه با سال‌هایی که فیلیپین تحت حاکمیت اسپانیایی‌ها، آمریکایی‌ها و ژاپنی‌ها بود، چندان گسترده یا عمومی
آمریکایی‌ها و ژاپنی‌ها بود، چندان گسترده یا عمومی نبود. پس از جنگ جهانی دوم، زنان بیشتر و بیشتر وارد سیاست شده بودند. در آغاز، زنان زیادی در جریان اصلی سیاست حضور نداشتند. در نهایت، بسیاری از زنان فیلیپینی «به گروه‌های ایدئولوژیک پیوستند، در حالی که برخی دیگر به مبارزان جنبش‌های شورشی تبدیل شدند.» گروه‌های مختلف حامی زنان مجمع عمومی زنان رونق دادند. با این حال، تعداد زیادی از این جنبش‌ها در طول سال‌ها زنده ماندند. بیشتر گروه‌ها منحل شدند و عمدتاً در طول رژیم مارکوس از بین رفتند. اعضای گروه فمینیستی منحل
مارکوس از بین رفتند. اعضای گروه فمینیستی منحل شده در احزاب سیاسی مختلف پراکنده شدند، در حالی که دیگران به نیروهای گابریلا پیوستند. در حالی که خشونت به اندازه سال‌های استعمار نیست، خشونت علیه زنان همچنان در دوران پسااستعماری اتفاق می‌افتاد زیرا زنان در فیلیپین اغلب توسط بقیه جامعه مورد آزار جنسی، آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. دوران کنونی. امروزه خشونت علیه زنان یکی از دائمی‌ترین و نگران کننده‌ترین مسائلی است که فیلیپین با آن مواجه بوده‌است. در گزارش‌های پلیس ملی فیلیپین (PNP)، آمارها نشان می‌دهد که از سال
ملی فیلیپین (PNP)، آمارها نشان می‌دهد که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۳ افزایش مداوم موارد خشونت علیه زنان گزارش شده‌است. انواع خشونت. خشونت علیه زنان ممکن است در سطح فردی، گروهی و اجتماعی اشکال متفاوتی داشته باشد. رایج‌ترین اشکال خشونت شامل تجاوز جنسی، خشونت خانگی، تعقیب، آزار و اذیت جنسی، قاچاق انسان، تن‌فروشی اجباری، خشونت دولتی و ختنه زنان است. قانون گذاری و قوانین. در سال ۱۹۳۷، به زنان فیلیپین برای اولین بار از طریق لایحه حق رای زنان (که در یک همه‌پرسی ویژه که توسط قانون مشترک المنافع شماره ۳۴ تصویب شد) حق رأی
قانون مشترک المنافع شماره ۳۴ تصویب شد) حق رأی اعطا شد. حتی در آن زمان، زنان بارها در جامعه با تحقیر، مورد آزار و اذیت و تبعیض قرار می‌گرفتند. قبل از تصویب قوانین ویژه در مورد خشونت علیه زنان، زنان فقط می‌توانستند برای دفاع از قانون مجازات تجدیدنظر شده متوسل شوند. امروز، دولت فیلیپین چندین قانون را تصویب کرده‌است که به مشکل خشونت علیه زنان رسیدگی می‌کند. از جمله قوانین فیلیپین که هدف آنها حمایت از زنان است عبارتند از:
توگ تی۱۰ایکس یک اس‌یووی کاملاً برقی و لوکس است که توسط شرکت خودروسازی ترکیه‌ای توگ ("Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu؛" گروه سرمایه‌گذاری مشترک خودروهای ترکیه) تولید می‌شود. توگ تولید تی۱۰ایکس را از اکتبر ۲۰۲۲ آغاز کرد. تی۱۰ایکس اولین مدل از پنج خودروی الکتریکی است که قرار است تا سال ۲۰۳۰ توسط شرکت توگ تولید شوند. پیش‌فروش این خودرو در مارس ۲۰۲۳ و با موعد تحویل ژوئیه ۲۰۲۳ آغاز شد. تاریخچه. صنعت خودروسازی ترکیه قبل از تی۱۰ایکس نیز خودروی ملی تولید کرده‌است. اولین خودروی ملی ترکیه Devrim نام داشت و همچنین
اولین خودروی ملی ترکیه Devrim نام داشت و همچنین شرکت آنادول نیز برای مدت‌ها اقدام به طراحی و تولید خودرو می‌کرد. توگ (Togg) با نامی که سرواژه "Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu" (گروه سرمایه‌گذاری مشترک خودرو ترکیه) است به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک توسط ۵ شرکت ترکیه‌ای در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد. رونمایی. تی۱۰ایکس توسط خودروساز ترکیه‌ای توگ در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ در طی یک رویداد عمومی در Bilişim Vadisi (سیلیکون ولی ترکیه) در استان قوجاایلی و در کنار نمونه اولیه یک سدان کامپکت با نام سی-سدان رونمایی شد. تولید
یک سدان کامپکت با نام سی-سدان رونمایی شد. تولید تی۱۰ایکس در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد، در روز افتتاح کارخانه گملیک، اولین خودروی تولیدی توگ، تی۱۰ایکس با رنگ قرمز آنادولو از خط تولید خارج شد. فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد. این خودرو تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه خواهد شد. توگ تی۱۰ایکس رقیب مستقیم سایر اس‌یووی‌های کامپکت ممتاز مانند آئودی کیو۴ ئی-ترون، مرسدس-بنز ئی‌کیوبی، ولوو ایکس‌سی۴۰ رنچر و ب‌ام‌و آی‌ایکس۳ است. نام‌گذاری. تی۱۰ایکس دارای نامی است که مطابق با یک «کد» در Togg است: بررسی.
نامی است که مطابق با یک «کد» در Togg است: بررسی. این خودرو توسط شرکت ایتالیایی پینینفارینا, با مشارکت طراح ترک مراد گوناک و بر اساس خواسته‌های توگ طراحی شده‌است. از این خودرو دو نوع «غربی» و «شرقی» وجود دارد. پلت‌فرم. پلت‌فرم هر پنج خودروی تولید شده توسط توگ مشترک خواهد بود. این خودروها عبارتند از یک اس‌یووی کامپکت، یک سدان کامپکت، یک هاچ‌بک کامپکت، یک اس‌یووی کامپکت کوچک و یک ام‌پی‌وی کامپکت. پیشرانه‌ها. تی۱۰ایکس در دو مدل پیشرانه ارائه می‌شود، یک مدل دارای یک موتور الکتریکی در محور عقب و با دیفرانسیل عقب
یک موتور الکتریکی در محور عقب و با دیفرانسیل عقب (RWD) و مدل دیگر دارای موتورهای الکتریکی دوگانه در محورهای جلو و عقب و با سیستم چهارچرخ محرک (AWD) از موتور الکتریکی با قدرت ۱۶۰ کیلو وات (۲۱۵ اسب بخار) و ۳۵۰ نیوتن متر گشتاور بهره می‌برد، شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت این خودرو با این موتور ۷٫۶ ثانیه است. پیکربندی چهار چرخ متحرک (AWD) با دو موتور الکتریکی قدرت ۳۲۰ کیلو وات (۴۳۰ اسب بخار) و گشتاور ۷۰۰ نیوتن متر را ارائه می‌دهد که امکان شتاب‌گیری ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت در مدت ۴٫۸ ثانیه را فراهم می‌کند.
کیلومتر در ساعت در مدت ۴٫۸ ثانیه را فراهم می‌کند. باتری‌ها. توگ دو گزینه باتری برای تی۱۰ایکس ارائه می‌کند که مربوط به انتخاب بین یک باتری لیتیوم یونی با ظرفیت ۵۲٫۴ کیلووات ساعت با برد ۳۱۴ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۷ کیلووات ساعت در ۱۰۰ کیلومتر یا یک باتری لیتیوم یونی بزرگتر با ظرفیت ۸۸٫۵ کیلووات ساعت که برد ۵۲۳ کیلومتر و مصرف ۱۶٫۹ کیلووات ساعت / ۱۰۰ کیلومتر را ارائه می‌دهد. تی۱۰ایکس ظرفیت شارژ تا ۱۸۰ کیلووات با یک شارژر DC را دارد که این موضوع به باتری اجازه می‌دهد تا در عرض ۲۸ دقیقه از ۲۰٪ به ۸۰٪ برسد. شارژ با
تا در عرض ۲۸ دقیقه از ۲۰٪ به ۸۰٪ برسد. شارژ با سوکت برق استاندارد ترکیه (که ۲۳۰ ولت است) یک نصف‌روز طول می‌کشد. فاراسیس انرژی مدعی شده که باتری‌های این خودرو ۱ میلیون کیلومتر دوام خواهند داشت. ارتباطات. به گفته زورلو، خودروها دائماً از طریق 5G به اینترنت متصل خواهند بود. ایمنی. این خودرو مطابق با استانداردهای سیستم برنامه ارزیابی خودروهای جدید اروپا است که تا سال ۲۰۲۲ قابل اجرا است قابلیت دریافت ۵ ستاره ایمنی را دارد. سرعت خودروهای فروخته شده در بازار محلی روی ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده‌است. تولید و
روی ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت محدود شده‌است. تولید و فروش. این خودرو توسط یک کارخانه واقع در گملیک با حداکثر ظرفیت سالانه ۱۷۵ هزار دستگاه در حال مونتاژ است. تولید خودروهای تولید انبوه قرار است در سه‌ماهه پایانی سال ۲۰۲۲ آغاز شوند. هدف شرکت تولید یک میلیون خودرو تا سال ۲۰۳۰ است. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰، زمین برای ساخت کارخانه خریداری و تخریب شد. در آن زمان برآورد شد که ساخت و ساز کارخانه چیزی حدود ۱۸ ماه به طول می‌انجامد. همچنین برآورد شد که پس از تکمیل کارخانه، بیش از ۴۳۰۰ نیروی کار مستقیماً در کارخانه مشغول به کار
۴۳۰۰ نیروی کار مستقیماً در کارخانه مشغول به کار خواهند شد و حدود سه چهارم منابع از داخل کشور خواهد بود. فروش تی۱۰ایکس در مارس ۲۰۲۳ در ترکیه آغاز شد و قرار است تا پایان سال ۲۰۲۴ در بازار اروپا عرضه شود. دولت ترکیه تضمین کرده‌است که تا سال ۲۰۳۵ سالی ۳۰ هزار دستگاه خودرو از این مدل خریداری خواهد کرد.
روتاکس ۳۷۷ یک موتور هواگرد دو سیلندر، دو زمانه، است که توسط شرکت اتریشی روتاکس برای استفاده در هواپیماهای فوق سبک ساخته شده‌است. این موتور دیگر تولید نمی‌شود.
خشونت علیه زنان در ونزوئلا () شامل انواع خشونت علیه زنان در ونزوئلا می‌شود. به دلیل فساد و بحران در ونزوئلا، مجرمان تحت پیگرد قانونی قرار نمی‌گیرند. در سال ۲۰۱۴، تنها ۰٫۷ درصد از شکایات رسمی خشونت علیه زنان به محاکمه منتهی شد. پایگاه داده‌ای متعلق به سازمان ملل در مورد خشونت علیه زنان در ونزوئلا وجود دارد. بحران در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده‌است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می‌شود. مراقبت‌های
دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می‌شود. مراقبت‌های بهداشتی در ونزوئلا یک «امر لوکس و تجمل گرا» است و زنان به‌طور فزاینده ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند - به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلا عقیم شدن را انتخاب می‌کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی است که زنان مجبور به تن‌فروشی جنسی می‌شوند و از این رو در برابر قاچاق جنسی آسیب‌پذیر هستند. بحران کشور، زنان ونزوئلا را بسیار آسیب‌پذیرتر از مردان، آسیب‌پذیرتر در برابر فقر و به‌ویژه در برابر خشونت کرده‌است. تاریخچه. لیندا لوایزا، زنی که در
خشونت کرده‌است. تاریخچه. لیندا لوایزا، زنی که در سال ۲۰۰۱ مورد تجاوز و شکنجه قرار گرفت، توسط ۵۹ قاضی مختلف نادیده گرفته شد و جلسات دادگاه او ۳۸ بار در طول هفده سال به تعویق افتاد. دولت همچنین کنوانسیون حقوق بشر در سال ۲۰۱۲ را نادیده گرفت و به دادگاه‌های اجازه می‌داد که صلاحیت این نهادها و نهادهای مرتبط را نادیده بگیرند. در آوریل ۲۰۲۱، پس از محکوم شدن آلخاندرو سوجو، خواننده ونزوئلایی و عضو گروه "Los Colores" به سوء استفاده جنسی، چندین اتهام آزار جنسی، از جمله علیه خردسالان، علیه نوازندگان و هنرمندان در
جمله علیه خردسالان، علیه نوازندگان و هنرمندان در ونزوئلا علنی شد. هشتگ "YoSíTeCreo#" (#من تو را باور دارم) در رسانه‌های اجتماعی ترند شد. در ۲۸ آوریل، وزارت عمومی ونزوئلا تحقیقاتی را علیه آلخاندرو سوجو آغاز کرد. عوامل. بحران در ونزوئلا. بحران کنونی در ونزوئلا نه تنها به افزایش خشونت فیزیکی مستقیم علیه زنان در این کشور، بلکه به افزایش خشونت غیرمستقیم نیز کمک کرده‌است. این خشونت غیرمستقیم به دلایل متعدد به طرق مختلف ظاهر می‌شود. مراقبت‌های بهداشتی در ونزوئلا به امری تجملی و لوکس تبدیل شده‌است و زنان به‌طور
به امری تجملی و لوکس تبدیل شده‌است و زنان به‌طور فزاینده‌ای قادر به مراقبت از کودکان بدون این حمایت نیستند. به همین دلیل، بیشتر زنان ونزوئلایی عقیم شدن را انتخاب می‌کنند. اقتصاد ضعیف و بحران مهاجرت به این معنی است که زنان مجبور به تن‌فروش جنسی می‌شوند و از این رو در برابر قاچاق جنسی آسیب‌پذیر هستند. بحران اقتصادی، زنان ونزوئلا را بسیار آسیب‌پذیرتر از مردان، آسیب‌پذیرتر در برابر فقر و بی‌توجه‌تر در برابر خشونت کرده‌است. شیءانگاری جنسی. با توجه به ظهور صنعت مسابقات زیبایی، زنان ونزوئلا به عنوان اشیاء زیبایی
زیبایی، زنان ونزوئلا به عنوان اشیاء زیبایی و جنسی مورد توجه قرار گرفته‌اند. استر پیندا، کارشناس مطالعات زنان ونزوئلا، بیان کرد که محبوبیت دوشیزه ونزوئلا و سایر مسابقات در ونزوئلا نشان می‌دهد که چگونه این کشور «عمقاً جنسیت گرا» است. با وجود جنجال‌هایی که ملکه زیبایی ونزوئلا با آن مواجه است، جنبش من هم در ونزوئلا اهمیتی نداشته‌است. به گفته پیندا، در ونزوئلا «زیبایی جسمانی به عنوان یک ارزش تلقی می‌شود. . . . و بیش از هر صفت دیگری به آن اهمیت داده شده‌است.» شرکت کنندگان ملکه زیبایی ونزوئلا ممکن است در معرض
شرکت کنندگان ملکه زیبایی ونزوئلا ممکن است در معرض فحشا و استثمار جنسی قرار گیرند. شرکت کنندگان جوان برای جلب رضایت جنسی به افراد قدرتمند جامعه ونزوئلا منتقل می‌شوند. در کشوری مملو از فقر، زنان آسیب‌پذیر برای دریافت پول به افراد ثروتمند مراجعه می‌کنند. با مشارکت اغلب ده‌ها هزار دلار آمریکا، این شرکت‌کنندگان برای کمد لباس، جراحی‌های زیبایی، عکاسی و حمایت‌های مالی به منظور ایجاد توهم زیبایی «کامل» که در فرهنگ ونزوئلا مورد احترام است، تن به روابط جنسی می‌دهند. با بدتر شدن بحران در ونزوئلا بولیواری، زنان
با بدتر شدن بحران در ونزوئلا بولیواری، زنان ونزوئلایی برای یافتن راهی برای خروج از این کشور فقیر بر این مسابقه تکیه کرده‌اند. آمار. دولت ونزوئلا آمار موثقی در مورد خشونت علیه زنان در این کشور ارائه نمی‌کند. با این حال، کمیته رفع تبعیض علیه زنان در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که خشونت علیه زنان در ونزوئلا «گسترده و در حال افزایش» است. شبکه‌های قاچاق جنسی بین ونزوئلا و ترینیداد و توباگو در دهه ۲۰۱۰ افزایش یافت و زنان ونزوئلایی با حمایت مقامات ونزوئلا به قیمت صدها دلار به خریداران مستقر در ترینیداد و توباگو فروخته
به خریداران مستقر در ترینیداد و توباگو فروخته شدند. زنان ونزوئلایی اخراج شده از ترینیداد و توباگو گهگاه گفته‌اند که از روی اراده آزاد در آنجا نبوده و قربانی قاچاق جنسی بوده‌اند. قانون. در سال ۲۰۰۷، این کشور قانونی در مورد حق زنان برای زندگی عاری از خشونت را تصویب کرد. گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۴ با نگرانی اشاره کرد که اگرچه تأسیس کمیسیون ملی عدالت جنسیتی وجود داشته‌است، بسیاری از زنان دسترسی مؤثری به عدالت ندارند. سازمان ملل متحد به شدت نگران تداوم نگرش‌های مردسالارانه و کلیشه‌های ریشه دار در جامعه و
مردسالارانه و کلیشه‌های ریشه دار در جامعه و فرهنگ ونزوئلا بود. علیرغم قوانینی که برای حمایت از زنان اجرا شده‌است، خشونت علیه زنان و دختران گسترده و در حال افزایش است. توصیه‌های بین‌المللی. در سال ۲۰۱۱ کانادا، میانمار، کامبوج، آنگولا و سریلانکا توصیه کردند که ونزوئلا به پیگیری گسترش حقوق و حمایت از زنان ادامه دهد. اندونزی به‌طور خاص از این کشور خواست تا تلاش‌ها را برای ترویج و حمایت از حقوق زنان به‌ویژه در رابطه با خشونت مبتنی بر جنسیت تشدید کند و اسلوونی درخواست کرد که آنها باید «تمام اقدامات لازم را برای
کرد که آنها باید «تمام اقدامات لازم را برای از بین بردن خشونت علیه زنان انجام دهند. همچنین با حصول اطمینان از تعقیب و مجازات مرتکبین چنین خشونتی، و همچنین با از بین بردن نگرش‌های کلیشه ای و الگوهای رفتاری مردسالارانه که حقوق زنان را تضعیف می‌کند».
لیندا لوایزا لوپز سوتو وکیل حقوق بشر ونزوئلا است. او به دلیل ارائه اولین پرونده خشونت جنسیتی علیه دولت ونزوئلا در دادگاه بین آمریکایی حقوق بشر (CDCH) شناخته شده‌است. زندگی. پدر و مادر لیندا از کشاورزان کلمبیایی بودند. او در ایالت مریدا زندگی می‌کرد و به همراه خواهر بزرگترش آنا سسیلیا لوپز با هدف تحصیل در رشته دامپزشکی در دانشگاه مرکزی ونزوئلا به کاراکاس نقل مکان کرد. اما در ۲۷ مارس ۲۰۰۱ قربانی آدم‌ربایی، آزار و شکنجه شد که منجر به صدمات جسمی و روحی در او شد. پرونده خشونت جنسی. بر اساس شکایتی که به مقامات
پرونده خشونت جنسی. بر اساس شکایتی که به مقامات ونزوئلا ارائه شده‌است، صبح روز ۲۷ مارس ۲۰۰۱، هنگامی که لیندا لوایزا در حال خروج از محل سکونت خود در کاراکاس بود، توسط ضاربی به نام لوئیس کاررا آلموینا غافلگیر شد و ضارب خشونت او را به مرگ تهدیدکرد. او در طول اسارت مورد آزار جنسی، مثله کردن، تجاوز و شکنجه قرار گرفت. او در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱ توسط مأموران آتش‌نشانی و پلیس نجات یافت. روند قضایی. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱، تاریخی که لیندا لوایزا لوپز سوتو نجات یافت، تحقیقات جنایی توسط دادستان شماره ۳۳ وزارت عمومی منطقه شهری
توسط دادستان شماره ۳۳ وزارت عمومی منطقه شهری کاراکاس آغاز شد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۱، یک اتهام رسمی علیه لوئیس کاررا آلموینا به جرم تجاوز جنسی و تهدید به قتل مطرح شد. در ۵ نوامبر ۲۰۰۴، قاضی رزا کادیز حکم تبرئه همه اتهامات را به نفع ضارب صادر کرد. این اقدام لوایزا را به اعتصاب غذا در مقابل دادگاه عالی ونزوئلا (TSJ) واداشت. سالها بعد، دادگاه جدیدی آغاز شد که در آن کاررا آلموینا به جرم جراحات بسیار شدید و محرومیت غیرقانونی از آزادی مجرم شناخته شد و به شش سال و یک ماه زندان محکوم شد. روند پیش روی کمیسیون بین
و یک ماه زندان محکوم شد. روند پیش روی کمیسیون بین آمریکایی. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷، کمیسیون بین‌آمریکایی حقوق بشر طوماری را دریافت کرد که توسط لیندا لوایزا لوپز سوتو و خوان برناردو دلگادو ارائه شده بود که در آن مسئولیت بین‌المللی جمهوری بولیواری ونزوئلا مطرح شده بود. شاکیان ادعا کردند که لیندا لوایزا لوپز در ۲۷ مارس ۲۰۰۱ توسط لوئیس کاررا آلموینا در شهر کاراکاس ربوده شد و او تا ۱۹ ژوئیه همان سال، او را از آزادی محروم کرده تا زمانی که او موفق شد درخواست کمک کند و توسط نیروهای امنیتی نجات یافت. مقامات محلی بیان
و توسط نیروهای امنیتی نجات یافت. مقامات محلی بیان کردند که در آن ماه‌ها، لیندا لوایزا لوپز تحت انواع مختلف خشونت‌های فیزیکی، جنسی و روانی قرار گرفته که باعث آسیب‌های جدی به او شده‌است که عواقب آن تا امروز ادامه دارد. آنها اشاره کردند که دولت مسئول عدم رعایت تعهدات در قبال ضمانت در مواجهه با این رویدادهای جدی است، با این حال، خواهرش تلاش کرد ناپدید شدن را گزارش کند. آنها استدلال کردند که اعمال جدی خشونت جنسی که توسط یک فرد انجام می‌شود بدون مجازات باقی می‌ماند و این گونه اعمال باید نوعی شکنجه در نظر گرفته
و این گونه اعمال باید نوعی شکنجه در نظر گرفته شود تا دامنه و محتوای تعهدات دولت برای بررسی و مجازات آنها مشخص شود. آنها اشاره کردند که به موجب موارد فوق، دولت حقوق مختلف مندرج در کنوانسیون آمریکایی حقوق بشر، و همچنین تعهدات مندرج در کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری، مجازات و ریشه کن کردن خشونت علیه زنان و در کشورهای مختلف را نقض کرده‌است. دولت ونزوئلا مدعی شد که مسئولیتی در قبال نقض کنوانسیون آمریکایی، کنوانسیون بلم دو پارا، یا کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری و مجازات شکنجه ندارد. پس از تجزیه و
برای جلوگیری و مجازات شکنجه ندارد. پس از تجزیه و تحلیل مواضع طرفین، کمیسیون به این نتیجه رسید که دولت ونزوئلا مسئول نقض حقوق تمامیت شخصی (ماده ۵)، آزادی شخصی (ماده ۷)، زندگی خصوصی، حیثیت و خودمختاری (ماده ۱۱) است. به همین ترتیب، کمیسیون به این نتیجه رسید که دولت ونزوئلا مسئول نقض ماده ۷ کنوانسیون بلم دو پارا و مواد ۱، ۶ و ۸ کنوانسیون بین آمریکایی برای جلوگیری و مجازات شکنجه است. دادگاه بین آمریکایی. کمیسیون بین‌آمریکایی پرونده را در ۲ نوامبر ۲۰۱۶ به صلاحیت دادگاه ارسال کرد، زیرا در نظر داشت که دولت ونزوئلا