payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فوران رزین پلیمرهایی گفته می‌شود که از ترکیبات مختلف فوران تولید می‌شوند، که رایج‌ترین مواد اولیه آن فورفوریل الکل و فورفورال است. در رزین و در پلی فورفورول عمل آورده شده، حلقه‌های فوران توسط ترکیب به هم متصل نمی‌شوند. رزین‌ها معمولاً به عنوان چسب برای ریخته‌گری شن و ماسه استفاده می‌شوند. مونومر فوران به‌طور معمول به یک رزین با جریان آزاد با کاتالیز اسیدی ملایم تبدیل می‌شود. عمل آوری با استفاده از اسید قوی انجام می‌شود. انواع. اصطلاح رزین‌های فوران به‌طور یکسان در ادبیات استفاده نمی‌شود. به عنوان مثال، برخی
در ادبیات استفاده نمی‌شود. به عنوان مثال، برخی از نویسندگان به رزین‌های مبتنی بر فورفوریل الکل و فوران به عنوان رزین فوران اشاره می‌کنند، در حالی که برخی دیگر این واژه را فقط برای رزین‌های مبتنی بر فورفوریل الکل به کار می‌برند. علاوه بر هوموپلیمرهای (بسپار همگن) دو ماده اولیه، کوپلیمرهایی (بسپار ناهمگن) که به عنوان مثال حاوی متانال، اوره یا فنول هستند نیز به عنوان رزین فوران شمرده می‌شوند. چوب فورفوریل شده از آغشته کردن چوب و سپس تشکیل رزین فوران ساخته می‌شود. تولید. رزین‌های فوران بر پایه فورفوریل الکل از
تولید. رزین‌های فوران بر پایه فورفوریل الکل از طریق بسپارش تراکمی در حضور اسیدهای ضعیف تولید می‌شوند. بسپارش تراکمی منجر به الیگومرهای خطی مختلفی می‌شود که در طول زنجیره و اتصال بین واحدهای فوران متفاوت هستند. پیوند واحدهای فوران از طریق پل متیلن غالب است، اما حلقه‌ها را می‌توان از طریق پل‌های دی متیلن اتر پیوند داد پل‌های اتری به ویژه در محیط بسیار اسیدی ناپایدار هستند. آنها می‌توانند با آزادسازی فرمالدهید به پل‌های متیلن تبدیل شوند. برای تولید یک رزین قابل ذخیره، واکنش با افزودن سدیم هیدروکسید قطع
قابل ذخیره، واکنش با افزودن سدیم هیدروکسید قطع می‌شود. رنگ این محصولات قهوه ای و دارای گران روی کم تا متوسط می‌باشد. آنها در دمای ۴۰ درجه سانتیگراد به مدت تقریباً ۶ ماه پایدار هستند. در مرحله دوم، رزین‌ها را می‌توان در دمای اتاق با افزودن اسیدها (مانند پی-تولوئن‌سولفونیک اسید، فسفریک اسید) یا در دماهای بالاتر با افزودن عوامل عمل آورنده نهفته مانند آمونیوم نیترات به گرماسخت تبدیل کرد. واکنش‌های مربوط پیچیده هستند و برای مدت طولانی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. بخش‌هایی با پیوندهای دوگانه مزدوج پیشنهاد شده‌اند
بخش‌هایی با پیوندهای دوگانه مزدوج پیشنهاد شده‌اند که منجر به اتصال عرضی می‌شوند. ویژگی‌ها. قبل از عمل آوری، خواص رزین‌های فوران مانند سایر رزین‌های با قابلیت عمل آوری می‌باشد. آنها می‌توانند به عنوان پیونده استفاده شوند. آنها همچنین نسبت به اسیدها واکنش نشان می‌دهند، از نظر حرارتی واکنش پذیر هستند و قابلیت اتصال عرضی دارند. رزین‌های فوران عمل آورده در برابر حمله اسیدهای قوی، بازها و هالوژنوآلکان‌ها مقاوم هستند. آنها توسط عوامل اکسید کننده مورد حمله قرار می‌گیرند. رزین‌های فوران پایداری حرارتی خوبی از خود
رزین‌های فوران پایداری حرارتی خوبی از خود نشان می‌دهند. استفاده مداوم در دمای ۱۰۰–۱۲۰ درجه سانتیگراد معمول است. برخی از رزین‌های فوران حتی تا ۱۵۰ درجه سانتیگراد قابل استفاده هستند. برخی از انواع آن با قابلیت اشتعال کم و انتشار دود کم مشخص می‌شوند. از استحکام بالایی نیز برخوردارند.
انجماد جزئی فرآیندی است که در مهندسی فرایند و شیمی برای جداسازی مواد با نقطه ذوب متفاوت استفاده می‌شود که می‌تواند با ذوب جزئی یک جامد انجام گیرد. به عنوان مثال، در پالایش منطقه‌ای سیلیکون یا فلزات، یا با بلورش جزئی یک مایع، مانند تقطیر انجمادی، که انجماد معمولی یا انجماد پیش‌رونده نیز نامیده می‌شود، انجام شود. نمونه اولیه به این ترتیب تکه‌تکه می‌شود (جداسازی به ذرات). همچنین، بلورش جزئی می‌تواند با افزودن یک حلال رقیق به مخلوط، سرد کردن و غلیظ‌سازی مخلوط با تبخیر حلال حاصل شود؛ فرآیندی که به آن بلورش محلول
تبخیر حلال حاصل شود؛ فرآیندی که به آن بلورش محلول می‌گویند. انجماد جزئی معمولاً برای تولید جامدات فوق خالص یا برای غلیظ‌سازی مایعاتی که به حرارت حساسند استفاده می‌شود. تقطیر منجمد. تقطیر منجمد نام غلطی است، زیرا این، تقطیر نیست، بلکه فرآیندی است برای غنی‌سازی یک محلول با انجماد جزئی آن و حذف مواد منجمدی که در مادهٔ محلول، ضعیف‌تر از قسمت مایع باقی‌مانده‌اند. چنین غنی‌سازی‌ای به موازاتِ غنی‌سازی با تقطیر واقعی است؛ جایی که بخش تبخیر شده و دوباره‌تغلیظ شده غنی‌تر از قسمت مایعِ باقی‌مانده‌است. اتانول و آب
غنی‌تر از قسمت مایعِ باقی‌مانده‌است. اتانول و آب مایع کاملاً قابل اختلاط هستند، اما اتانول عملاً در بستنی آبی نامحلول است. این بدان معناست که بستنی آبی تقریباً خالص را می‌توان با سرد کردن کافی، در مخلوط اتانول-آب بدون چربی رسوب داد. رسوب بستنی آبی از مخلوط، اتانول را در باقی‌ماندهٔ فاز مایع غنی می‌کند. سپس می‌توان این دو فاز را با فیلتر کردن یا تخلیه از همدیگر جدا کرد. دمایی که در آن بستنی آبی شروع به رسوب می‌کند به غلظت اتانول بستگی دارد. در نتیجه، در یک دما و غلظت اتانول معین، فرایند انجماد در نسبت خاصی
و غلظت اتانول معین، فرایند انجماد در نسبت خاصی از بستنی آبی و محلول اتانول غنی شده با غلظت اتانول خاص، به تعادل می‌رسد. دماها و نسبت‌های اختلاط این تعادل‌های فازی را می‌توان از نمودار فاز اتانول و آب خواند. حداکثر غنی‌سازی اتانول در فاز مایع در نقطه یوتکتیک اتانول و آب، تقریباً ۹۲٫۴ است. وزن-٪ اتانول در -۱۲۳ درجه سانتی گراد. شناخته‌شده‌ترین نوشیدنی‌های تقطیر منجمد اپل جک و آبجو یخی هستند. شراب یخی نتیجه فرایند مشابهی است، اما در این مورد، انجماد "قبل از" تخمیر اتفاق می‌افتد و بنابراین این قند است و نه الکل
اتفاق می‌افتد و بنابراین این قند است و نه الکل که غلیظ می‌شود. پالایش مواد جامد. هنگامی که یک جامد خالص مطلوب است، دو موقعیت ممکن است رخ دهد. اگر آلاینده در جامد مدنظر محلول باشد، یک انجماد جزء به جزء چند مرحله‌ای لازم است، مشابه تقطیر چند مرحله‌ای. با این حال، اگر یک سیستم یوتکتیک تشکیل شود (مشابه با آزئوتروپ در تقطیر)، یک جامد بسیار خالص را تا زمانی می‌توان بازیابی کرد که مایع، در ترکیب یوتکتیک خود نباشد. (در این صورت یک جامد مخلوط تشکیل می‌شود، که جدا کردن آن می‌تواند سخت باشد) یا بالاتر از ترکیب
جدا کردن آن می‌تواند سخت باشد) یا بالاتر از ترکیب یوتکتیک آن باشد (در این صورت جامد نامطلوب شکل می‌گیرد). غلظت مایعات. هنگامی که به تغلیظ یک فاز مایع نیاز است، انجماد جزئی، به دلیل سادگی می‌تواند مفید باشد. انجماد جزئی همچنین در تولید کنسانتره آب‌میوه و سایر مایعاتِ حساس به حرارت استفاده می‌شود، زیرا شامل حرارت‌دادن به مایع نمی‌شود (همان‌طور که در طول تبخیر اتفاق می‌افتد). نمک زدایی. از انجماد جزئی می‌توان برای نمک‌زدایی آب دریا استفاده کرد. در فرآیندی که به‌طور طبیعی با یخ دریا اتفاق می‌افتد، وقتی آب‌نمکِ
طبیعی با یخ دریا اتفاق می‌افتد، وقتی آب‌نمکِ منجمد تا حدی ذوب می‌شود، یخی با محتوایِ نمکِ بسیار پایین‌تری از خود به جای می‌گذارد. از آنجایی که کلرید سدیم نقطه ذوب آب را کاهش می‌دهد، نمک موجود در آب دریا در هنگام یخ زدن، از آب خالص خارج می‌شود که به آن دفع آب نمک می‌گویند. دریاچه‌های بزرگی از آب با شوری بالاتر، به نام پلینیا، در وسط شناورها تشکیل می‌شوند و آب، درنهایت به پایین فرومی‌رود. به همین ترتیب، آب منجمد با بیشترین غلظت نمک ابتدا ذوب می‌شود. هر دو روش شوری آب یخ‌زده باقی‌مانده را کاهش می‌دهد و پس از
شوری آب یخ‌زده باقی‌مانده را کاهش می‌دهد و پس از چندین بار اجرا، نتیجه قابل آشامیدن است. نوشیدنی‌های الکلی. انجماد جزئی می‌تواند به عنوان یک روش ساده برای افزایش غلظت الکل در نوشیدنی‌های الکلی تخمیر شده استفاده شود؛ فرآیندی که گاهی تقطیر انجمادی نامیده می‌شود. به عنوان مثال، اپل‌جک از سیب سفت و آبجو یخی ساخته شده‌است. در حالی که در عمل، قادر به تولید غلظت الکل قابل مقایسه با تقطیر نیست، این تکنیک، می‌تواند غلظتی را با تلاش بسیار کمتری نسبت به هر دستگاه تقطیر عملی به دست آورد. خطر تقطیر منجمد مشروبات الکلی
عملی به دست آورد. خطر تقطیر منجمد مشروبات الکلی این است که برخلاف تقطیر حرارتی، که می‌توان ناخالصی‌ها را از محصول نهایی جدا کرد، تقطیر منجمد آنها را از بین نمی‌برد؛ بنابراین نسبت ناخالصی‌ها ممکن است در مقایسه با حجم کل نوشیدنی افزایش یابد؛ البته نه لزوماً در مقایسه با مقدار اتانول! این غلظت ممکن است عوارض جانبی برای مصرف‌کننده ایجاد کند که منجر به خماری شدید و وضعیتی به نام «فلج سیب» شود (اگرچه این اصطلاح به‌سادگی برای اشاره به مسمومیت، به خصوص مسمومیت ناشی از اپل‌جک نیز استفاده می‌شود.) سوخت‌های جایگزین.
از اپل‌جک نیز استفاده می‌شود.) سوخت‌های جایگزین. انجماد جزئی معمولاً به عنوان یک روش ساده برای کاهش نقطه ژل بیودیزل و سایر سوخت‌های دیزلِ جایگزین استفاده می‌شود، به موجب آن، استرهایی که نقطه ژل بالاتر دارند، از استرهای نقطه ژل پایین‌تر با فیلتر سرد (یا روش‌های دیگر که برای کاهش نقطه ژلِ سوختِ جایگزینِ بعدی استفاده می‌شوند) از ترکیب سوخت حذف می‌شوند. این فرایند از طبقه‌بندی سوخت استفاده می‌کند که به موجب آن، اجزای ترکیب سوخت با نزدیک شدن به نقاط ژل مربوط خود، وزن مخصوص بالاتری ایجاد می‌کنند و بنابراین به ته
وزن مخصوص بالاتری ایجاد می‌کنند و بنابراین به ته ظرف فرومی‌روند، جایی که می‌توان آن‌ها را جدا کرد. منابع. 2. https://serc.carleton.edu/files/research_education/equilibria/alcohol-ice.pdf 3. Janik, Erika (2011). "Apple a global history". London: Reaktion Books. ISBN &lt;bdi&gt;9781861899583&lt;/bdi&gt;. Retrieved 3 October 2014. 4. Kaufman, Martin (1979). "The University of Vermont College of Medicine". [Burlington, Vt.]: University of Vermont College of Medicine. p. 12. ISBN
of Vermont College of Medicine. p. 12. ISBN &lt;bdi&gt;9780874511482&lt;/bdi&gt;. Retrieved 3 October 2014. 5. Nordegren, Thomas (2002). "The A-Z encyclopedia of alcohol and drug abuse". Parkland, Fla. : Brown Walker Press. p. 78. ISBN &lt;bdi&gt;9781581124040&lt;/bdi&gt;. Retrieved 3 October 2014.
سفت‌کردن لاستیک فرآیندی است که در آن نانوذرات لاستیک در یک زمینه پلیمری برای افزایش استحکام مکانیکی یا سختی مواد درهم می‌پیوندند. منظور از «سفت کردن» پلیمر این است که توانایی ماده پلیمری برای جذب انرژی و تغییر شکل پلاستیکی بدون شکستگی افزایش می‌یابد. با توجه به مزایای قابل توجهی در خواص مکانیکی که سفت کردن لاستیک ارائه می‌دهد، اکثر ترموپلاستیک‌ها اصلی در نسخه‌های سفت‌شده با لاستیک موجود هستند. برای بسیاری از کاربردهای مهندسی، سختی مواد یک عامل تعیین کننده در انتخاب مواد نهایی است. اثرات نانوذرات لاستیک
در انتخاب مواد نهایی است. اثرات نانوذرات لاستیک پراکنده و پیچیده است و در سیستم‌های پلیمری آمورف و تا حدی کریستالی متفاوت است. ذرات لاستیک یک سیستم را با مکانیسم‌های مختلفی سخت می‌کنند، مانند زمانی که ذرات، استرس را متمرکز می‌کنند که باعث ایجاد حفره یا شروع ریزش‌های متلاشی می‌شود. با این حال اثرات یک طرفه نیستند. محتوای لاستیک اضافی یا جدا شدن باند بین لاستیک و پلیمر می‌تواند سختی را کاهش دهد. به دلیل بسیاری از متغیرهای مخدوش کننده دیگر، بیان اثرات خاص اندازه ذرات معین یا پارامتر چسبندگی سطحی دشوار است.
ذرات معین یا پارامتر چسبندگی سطحی دشوار است. وجود یک مکانیسم شکست معین توسط عوامل زیادی تعیین می‌شود: عوامل ذاتی فاز پلیمری پیوسته، و مواردی که بیرونی هستند، مربوط به تنش، سرعت بارگذاری، و شرایط محیطی. عملکرد یک مکانیسم معین در یک پلیمر سخت شده را می‌توان با میکروسکوپ بررسی کرد. افزودن حوزه‌های لاستیکی از طریق فرآیندهایی مانند اختلاط مذاب در مخلوط کن Rheomix و پلیمریزاسیون رادیکال انتقال اتم رخ می‌دهد. تحقیقات کنونی بر این موضوع تمرکز دارد که چگونه بهینه‌سازی ترکیب فاز ثانویه و پراکندگی بر خواص مکانیکی
ترکیب فاز ثانویه و پراکندگی بر خواص مکانیکی مخلوط تأثیر می‌گذارد. سوالات مورد علاقه شامل مواردی است که با چقرمگی شکست، استحکام کششی و دمای انتقال شیشه انجام می‌شود. مکانیسم‌های سفت کننده. تئوری‌های مختلف توضیح می‌دهند که چگونه یک فاز لاستیکی پراکنده یک ماده پلیمری را سخت می‌کند. اکثر آنها از روش‌های اتلاف انرژی در سراسر ماتریس استفاده می‌کنند. این نظریه‌ها عبارتند از: تئوری ریزترک، نظریه تسلیم برشی، نظریه برهم خوردگی چندگانه، نظریه برهمکنش باند برشی و کرازینگ، و اخیراً آنهایی که شامل اثرات ضخامت بحرانی
و اخیراً آنهایی که شامل اثرات ضخامت بحرانی لیگامان، ناحیه پلاستیک بحرانی، خالی شدن و کاویتاسیون، رقابت آسیب و غیره می‌شود. تئوری میکروکراک. در سال ۱۹۵۶، نظریه ریزترک اولین موردی بود که اثر سفت شدن فاز لاستیکی پراکنده در یک پلیمر را توضیح داد. دو مشاهدات کلیدی که وارد نظریه اولیه و گسترش بعدی شدند به شرح زیر بودند: (۱) ریزترک‌ها حفره‌هایی را تشکیل می‌دهند که فیبرهای کوپلیمر استایرن- بوتادین روی آنها تشکیل می‌شوند تا از انتشار جلوگیری کنند و (۲) انرژی ذخیره شده در طول طویل شدن اپوکسی‌های سخت شده پس از شکستن
در طول طویل شدن اپوکسی‌های سخت شده پس از شکستن آزاد می‌شود. ذرات لاستیک این نظریه نتیجه گرفت که انرژی ترکیبی برای شروع ریزترک‌ها و انرژی برای شکستن ذرات لاستیک می‌تواند عامل افزایش جذب انرژی پلیمرهای سخت شده باشد. این تئوری محدود بود و تنها بخش کوچکی از افزایش مشاهده شده در انرژی شکست را در بر می‌گرفت. دیوانگی ماتریکس. تئوری دیوانگی ماتریسی بر توضیح اثرات سخت‌کننده دیوانگی تمرکز دارد. کرنش‌ها از استوا شروع می‌شوند که کشش اصلی در آن بالاتر است، عمود بر تنش منتشر می‌شوند و زمانی که با ذره‌ای دیگر برخورد
منتشر می‌شوند و زمانی که با ذره‌ای دیگر برخورد می‌کنند پایان می‌یابند. در صورت شکستن فیبریل‌های عمود برهم، در نهایت می‌توانند به ترک تبدیل شوند. انبساط حجمی مرتبط با شکاف‌های کوچک توزیع شده از طریق حجم زیاد در مقایسه با حجم کوچک، چند ترک بزرگ در پلیمر سخت‌نشده، بخش بزرگی از افزایش انرژی شکستگی را تشکیل می‌دهد. فعل و انفعال بین ذرات لاستیک و ریزش فشارها، افزایش طولی بر روی ذرات در جهت تنش وارد می‌کند. اگر این نیرو بر چسبندگی سطحی بین لاستیک و پلیمر غلبه کند، جدا شدن باند رخ می‌دهد و در نتیجه اثر سخت‌کنندگی
جدا شدن باند رخ می‌دهد و در نتیجه اثر سخت‌کنندگی مرتبط با خراشیدگی را کاهش می‌دهد. اگر ذره سخت‌تر باشد، کمتر می‌تواند تغییر شکل دهد و در نتیجه جدا شدن با تنش کمتر اتفاق می‌افتد. این یکی از دلایلی است که چرا لاستیک‌های پراکنده، زیر دمای انتقال شیشه ای خودشان، پلاستیک‌ها را به‌طور مؤثر سفت نمی‌کنند. تسلیم برشی. تئوری تسلیم برشی، نظریه‌ای است که مانند فرسایش ماتریس، می‌تواند بخش زیادی از افزایش جذب انرژی یک پلیمر سخت‌شده را به خود اختصاص دهد. شواهدی از تسلیم برشی در یک پلیمر سخت شده را می‌توان در جایی که «سخت
در یک پلیمر سخت شده را می‌توان در جایی که «سخت شدن گردن، کشش یا جهت‌گیری» وجود دارد مشاهده کرد. در صورتی که ذرات لاستیک به عنوان متمرکز کننده تنش عمل کرده و از طریق خراشیدگی، جدا شدن باند و حفره شدن شروع به انبساط حجمی کنند تا تشکیل ترک‌ها متوقف شود، تسلیم برشی حاصل می‌شود. همپوشانی میدان‌های تنش از یک ذره به همسایه‌اش، به رشد منطقه‌ای با تسلیم برشی کمک می‌کند. هرچه ذرات نزدیکتر باشند همپوشانی بیشتر و ناحیه برشی بزرگتر است. تسلیم برشی به خودی خود یک فرایند جذب انرژی است، اما علاوه بر این، شروع نوارهای برشی
انرژی است، اما علاوه بر این، شروع نوارهای برشی به توقف جنون کمک می‌کند. وقوع کاویتاسیون برای تئوری تسلیم برشی مهم است زیرا برای کاهش تنش تسلیم عمل می‌کند. کاویتاسیون مقدم بر تسلیم برشی است، با این حال تسلیم برشی باعث افزایش بسیار بیشتر در چقرمگی نسبت به خود کاویتاسیون می‌شود. کاویتاسیون. کاویتاسیون در رزین‌های اپوکسی و سایر پلیمرهای سخت شده مقاوم در برابر شوق معمول است و پیش نیاز برش در تست مقاومت ضربه ایزد است. در طی تغییر شکل و شکستن یک پلیمر سخت شده، حفره شدن ذرات لاستیک کرنش شده در پلاستیک‌های مستعد
شدن ذرات لاستیک کرنش شده در پلاستیک‌های مستعد خراشیدگی و غیر مستعد خراشیدگی، از جمله، ABS, PVC، نایلون، پلی استایرن با ضربه بالا و اپوکسی‌های سخت شده CTBN رخ می‌دهد. مهندسان از یک رویکرد تعادل انرژی برای مدل‌سازی چگونگی تأثیر عوامل اندازه ذرات و مدول لاستیکی بر چقرمگی مواد استفاده می‌کنند. هم اندازه ذرات و هم مدول همبستگی مثبتی با دماهای انتقال شکننده-سخت نشان می‌دهند. نشان داده شده است که هر دوی آنها بر فرایند کاویتاسیون که در ناحیه فرایند نوک ترک دراوایل تغییر شکل رخ می‌دهد، قبل از فرورفتگی در مقیاس بزرگ
شکل رخ می‌دهد، قبل از فرورفتگی در مقیاس بزرگ و تسلیم برشی تأثیر می‌گذارند. برای نشان دادن چقرمگی افزایش یافته تحت کرنش، کرنش حجمی باید بر انرژی تشکیل فضای خالی غلبه کند که توسط معادله مدل‌سازی شده است: formula_1 «جایی که formula_2 و formula_3 مدول برشی و مدول توده ای لاستیک هستند، formula_4 کرنش حجمی در ذره لاستیک است، formula_5 انرژی سطح فاز لاستیکی و تابع است formula_6 بستگی به کرنش شکست لاستیک در شرایط کشش دو محوره دارد.» مدل متعادل کننده انرژی از خواص فیزیکی کل ماده برای توصیف رفتار میکروسکوپی در طول
فیزیکی کل ماده برای توصیف رفتار میکروسکوپی در طول تنش سه محوری استفاده می‌کند. تنش حجمی و شرایط شعاع ذره برای کاویتاسیون را می‌توان محاسبه کرد، که حداقل شعاع نظری ذرات را برای کاویتاسیون می‌دهد که برای کاربردهای عملی در سخت شدن لاستیک مفید است. به‌طور معمول حفره زمانی رخ می‌دهد که میانگین تنش روی ذرات لاستیک بین ۱۰ تا ۲۰ مگا پاسکال باشد. فشار حجمی روی ذره کاهش می‌یابد و تخلیه رخ می‌دهد. جذب انرژی ناشی از این افزایش حجم از نظر تئوری ناچیز است. در عوض، این تشکیل نوار برشی است که باعث افزایش چقرمگی می‌شود.
تشکیل نوار برشی است که باعث افزایش چقرمگی می‌شود. قبل از جدا شدن باند، با افزایش کرنش، فازهای لاستیکی مجبور به کشش بیشتر ماتریس می‌شوند. جداسازی بین ماتریس و لاستیک باعث کاهش چقرمگی می‌شود و نیاز به چسبندگی قوی بین فازهای پلیمر و لاستیک را ایجاد می‌کند. تئوری رقابت خسارت. تئوری رقابت آسیب، سهم نسبی تسلیم برشی و شکست شوق را در زمانی که هر دو وجود دارند، مدل‌سازی می‌کند. دو فرض اصلی وجود دارد: پیچ خوردگی، ریزترک‌ها و کاویتاسیون در سیستم‌های شکننده و برش در سیستم‌های شکل‌پذیر غالب است. سیستم‌هایی که بین
در سیستم‌های شکل‌پذیر غالب است. سیستم‌هایی که بین شکننده و انعطاف‌پذیر هستند ترکیبی از اینها را نشان می‌دهند. تئوری رقابت آسیب، گذار شکننده-شکل‌پذیر را به‌عنوان نقطه‌ای تعریف می‌کند که در آن مکانیسم مخالف (آسیب برشی یا تسلیم) در یک سیستم تحت سلطه مکانیسم دیگر ظاهر می‌شود. خصوصیات شکست. مکانیسم شکست غالب معمولاً با استفاده از میکروسکوپ الکترونی عبوری، میکروسکوپ الکترونی روبشی و میکروسکوپ نوری قابل مشاهده است. اگر کاویتاسیون یا کروزینگ غالب باشد، می‌توان از دیلاتومتری کششی ("به دیلاتومتر مراجعه کنید") برای
دیلاتومتری کششی ("به دیلاتومتر مراجعه کنید") برای اندازه‌گیری وسعت مکانیسم با اندازه‌گیری کرنش حجمی استفاده کرد. با این حال، اگر مکانیسم‌های اتساع چندگانه وجود داشته باشد، اندازه‌گیری مشارکت‌های جداگانه دشوار است. تسلیم برشی یک فرایند حجم ثابت است و با دیلاتومتری کششی قابل اندازه‌گیری نیست. تخلیه با میکروسکوپ نوری قابل مشاهده است، اما یکی از دو روش استفاده از نور پلاریزه یا پراکندگی نور با زاویه کم برای مشاهده ارتباط بین کاویتاسیون و نوارهای برشی ضروری است. ویژگی‌های فاز پیوسته مربوط به نظریه سخت شدن. به
ویژگی‌های فاز پیوسته مربوط به نظریه سخت شدن. به منظور اندازه‌گیری اثرات سخت شدن فاز ثانویه پراکنده، درک ویژگی‌های مربوط به فاز پلیمری پیوسته مهم است. ویژگی‌های شکست مکانیکی فاز پیوسته پلیمری خالص به شدت بر چگونگی شکست پلیمر مقاوم در برابر لاستیک تأثیر می‌گذارد. هنگامی که یک پلیمر معمولاً به دلیل خراشیدگی از کار می‌افتد، ذرات سفت کننده لاستیک به عنوان آغازگر شوق عمل می‌کنند. هنگامی که با تسلیم برشی از بین می‌رود، ذرات لاستیکی نوارهای برشی را ایجاد می‌کنند. همچنین اگر پلیمر مستعد شکست در اثر تنش‌های متعدد
همچنین اگر پلیمر مستعد شکست در اثر تنش‌های متعدد باشد، ممکن است مکانیسم‌های متعددی وارد عمل شوند. پلی استایرن و استایرن-اکریلونیتریل مواد شکننده ای هستند که مستعد شکست شدید هستند در حالی که پلی کربنات، پلی آمیدها و پلی اتیلن ترفتالات (PET) مستعد شکست برشی هستند. دمای انتقال شیشه ای. پلاستیک‌های آمورف در زیر دمای انتقال شیشه ای خود استفاده می‌شوند (formula_7). آنها شکننده و حساس هستند اما در برابر خزش مقاوم هستند. مولکول‌ها بی‌حرکت هستند و پلاستیک به تنش‌های وارد شده به سرعت با شکستگی پاسخ می‌دهد.
تنش‌های وارد شده به سرعت با شکستگی پاسخ می‌دهد. ترموپلاستیک‌های نیمه کریستالی برای کاربرد در شرایط دمایی بین استفاده می‌شوند formula_7 و formula_9 (دمای ذوب). ترموپلاستیک‌های نیمه کریستالی سخت و مستعد خزش هستند زیرا نواحی بی‌شکل اطراف کریستال‌های صلب تا حدودی تحرک دارند. اغلب آنها در دمای اتاق شکننده هستند زیرا دمای انتقال شیشه ای بالایی دارند. پلی اتیلن در دمای اتاق سخت است زیرا formula_7 کمتر از دمای اتاق است. پلی آمید ۶۶ و پلی وینیل کلراید دارای انتقال ثانویه زیر آنها هستند formula_7 که امکان تحرک
ثانویه زیر آنها هستند formula_7 که امکان تحرک مولکول‌های جذب کننده انرژی را فراهم می‌کند. ساختار شیمیایی. هنگام تلاش برای تعیین چقرمگی پلاستیک از روی ساختار شیمیایی آن، دستورالعمل‌های کلی وجود دارد که باید رعایت کنید. پلیمرهای وینیل مانند پلی استایرن و استایرن-اکریلونیتریل معمولاً در اثر فرسودگی از بین می‌روند. آنها انرژی شروع و انتشار ترک پایینی دارند. پلیمرهای با ستون فقرات آروماتیک، مانند پلی اتیلن ترفتالات و پلی کربنات، با تسلیم برشی با انرژی شروع ترک بالا اما انرژی انتشار کم، تمایل به شکست دارند. سایر
اما انرژی انتشار کم، تمایل به شکست دارند. سایر پلیمرها، از جمله پلی (متیل متاکریلات) و پلی استال (پلی اکسی متیلن)، به اندازه «پلیمرهای شکننده» شکننده نیستند و همچنین به اندازه «پلیمرهای انعطاف‌پذیر» انعطاف‌پذیر نیستند. چگالی درهم تنیدگی و انعطاف‌پذیری زنجیره واقعی بدون مزاحمت. معادلات زیر چگالی درهم تنیدگی را نشان می‌دهد formula_12 و معیاری از انعطاف‌پذیری زنجیره واقعی بدون مزاحمت (formula_13) یک پلاستیک داده شده به مکانیک شکست آن: formula_14 جایی که formula_15 چگالی جرمی پلیمر آمورف است و formula_16
چگالی جرمی پلیمر آمورف است و formula_16 میانگین وزن مولکولی در واحد آماری است. استرس دیوانه کننده formula_17 مربوط به چگالی درهم تنیدگی است: formula_18 بازده تنش نرمال شده مربوط به formula_13 توسط formula_20 formula_21 ثابت است نسبت تنش فرورفتگی به بازده تنش نرمال شده برای تعیین اینکه آیا پلیمر به دلیل پیچ خوردگی یا تسلیم شکست می‌خورد استفاده می‌شود: formula_22 هنگامی که نسبت بالاتر است، ماتریس مستعد بازده است. هنگامی که نسبت کمتر است، ماتریس مستعد شکست با دیوانگی است. این فرمول‌ها پایه تئوری دیوانگی،
با دیوانگی است. این فرمول‌ها پایه تئوری دیوانگی، نظریه تسلیم برشی و تئوری رقابت خسارت را تشکیل می‌دهند. رابطه بین خواص فاز ثانویه و اثر سخت شوندگی. انتخاب لاستیک و امتزاج پذیری با فاز پیوسته. در انتخاب مواد مهم است که به تعامل بین ماتریس و فاز ثانویه توجه شود. به عنوان مثال، اتصال عرضی در فاز لاستیک باعث تشکیل فیبریل با استحکام بالا می‌شود که لاستیک را سفت می‌کند و از شکستگی ذرات جلوگیری می‌کند. بوتادین-آکریلونیتریل پایانه کربوکسیل (CTBN) اغلب برای سفت کردن اپوکسی‌ها استفاده می‌شود، اما استفاده از CTBN به
اپوکسی‌ها استفاده می‌شود، اما استفاده از CTBN به تنهایی چقرمگی را به قیمت سختی و مقاومت حرارتی افزایش می‌دهد. بوتادین اکریلونیتریل پایان آمین (ATBN) نیز استفاده می‌شود. محققان با استفاده از لاستیک پودری کاملاً ولکانیزه شده (UFPR) توانسته‌اند هر سه، چقرمگی، سختی و مقاومت حرارتی را به‌طور همزمان بهبود بخشند و مرحله سخت شدن لاستیک را با ذرات کوچک‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌شد مؤثر هستند، دوباره تنظیم کنند. در کاربردهایی که شفافیت نوری بالا ضروری است، مثلاً پلی (متیل متاکریلات) و پلی کربنات، یافتن فاز ثانویه ای
متاکریلات) و پلی کربنات، یافتن فاز ثانویه ای که نور را پراکنده نمی‌کند مهم است. برای انجام این کار، مطابقت ضریب شکست هر دو فاز مهم است. ذرات لاستیک سنتی این کیفیت را ارائه نمی‌دهند. اصلاح سطح نانوذرات با پلیمرهایی با ضریب شکست قابل مقایسه یکی از علایق تحقیقات فعلی است. غلظت فاز ثانویه. افزایش غلظت لاستیک در نانوکامپوزیت باعث کاهش مدول و استحکام کششی می‌شود. در یک مطالعه، با نگاهی به ترکیب PA6-EPDM، افزایش غلظت لاستیک تا ۳۰ درصد، یک رابطه خطی منفی با دمای انتقال سخت و شکننده نشان داد که پس از آن چقرمگی کاهش
سخت و شکننده نشان داد که پس از آن چقرمگی کاهش یافت. این نشان می‌دهد که اثر سفت شدن افزودن ذرات لاستیک به غلظت بحرانی محدود می‌شود. این در مطالعه ای در سال ۱۹۹۸ در مورد PMMA بیشتر مورد بررسی قرار گرفته است. با استفاده از SAXS برای تجزیه و تحلیل چگالی پیچیدگی، مشخص شد که چگالی پیچ خوردگی افزایش می‌یابد و تنش تسلیم تا نقطه بحرانی که رابطه تغییر می‌کند کاهش می‌یابد. اندازه ذرات لاستیکی. ماده‌ای که انتظار می‌رود در اثر فرورفتگی شکست بخورد، بیشتر از مواد مستعد برشی که از ذرات کوچک‌تر سود می‌برد، از ذرات بزرگ‌تر
که از ذرات کوچک‌تر سود می‌برد، از ذرات بزرگ‌تر بهره می‌برد. در موادی که پیچ خوردگی و تسلیم قابل مقایسه هستند، توزیع دو وجهی اندازه ذرات ممکن است برای سخت شدن مفید باشد. در غلظت‌های ثابت لاستیک، می‌توان دریافت که اندازه ذرات بهینه تابعی از چگالی درهم تنیدگی ماتریس پلیمری است. چگالی درهم تنیدگی پلیمری PS, SAN، و PMMA به ترتیب ۰٫۰۵۶، ۰٫۰۹۳ و ۰٫۱۲۷ است. با افزایش چگالی درهم تنیدگی، اندازه ذرات بهینه به صورت خطی کاهش می‌یابد و بین ۰٫۱ تا ۳ میکرومتر متغیر است. تأثیر اندازه ذرات بر سخت شدن، بستگی به نوع آزمایش
تأثیر اندازه ذرات بر سخت شدن، بستگی به نوع آزمایش انجام شده دارد. این را می‌توان توضیح داد زیرا برای شرایط مختلف آزمایش، مکانیسم شکست تغییر می‌کند. برای تست مقاومت ضربه بر روی PMMA که در آن شکست با تسلیم برشی رخ می‌دهد، اندازه بهینه ذره PMMA-پوسته پرکننده PBA-core در یک مورد ۲۵۰ نشان داده شد. نانومتر در تست خمش سه نقطه، که در آن شکست به دلیل دیوانگی است، ذرات ۲۰۰۰ نانومتر بیشترین اثر سخت‌کنندگی را داشتند. اثرات دما. دما تأثیر مستقیمی بر مکانیک شکست دارد. در دماهای پایین، زیر دمای انتقال شیشه ای لاستیک، فاز
دماهای پایین، زیر دمای انتقال شیشه ای لاستیک، فاز پراکنده مانند یک شیشه رفتار می‌کند نه مانند لاستیک که پلیمر را سفت می‌کند. در نتیجه، فاز پیوسته با مکانیسم‌های مشخصه پلیمر خالص از بین می‌رود، گویی که لاستیک وجود ندارد. با افزایش دما از دمای انتقال شیشه ای، فاز لاستیکی انرژی شروع ترک را افزایش می‌دهد. در این مرحله ترک به دلیل انرژی الاستیک ذخیره شده در ماده، خود تکثیر می‌شود. همان‌طور که دما از مرحله انتقال شیشه ای فاز لاستیکی بیشتر می‌شود، استحکام ضربه کامپوزیت لاستیک-پلیمر همچنان به‌طور چشمگیری افزایش
لاستیک-پلیمر همچنان به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد زیرا انتشار ترک به ورودی انرژی اضافی نیاز دارد. نمونه برنامه‌ها. رزین‌های اپوکسی. رزین‌های اپوکسی دسته ای بسیار مفید از مواد مورد استفاده در کاربردهای مهندسی هستند. برخی از این موارد شامل استفاده برای چسب‌ها، کامپوزیت‌های تقویت شده با الیاف و پوشش‌های الکترونیکی است. استحکام و مقاومت کم در برابر انتشار ترک، اپوکسی‌ها را به یک کاندیدای مورد علاقه برای تحقیقات سختی لاستیک برای تنظیم دقیق فرآیندهای سخت شدن تبدیل می‌کند. برخی از عوامل مؤثر بر چقرمگی