payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میلونیت () نوعی سنگ دگرگونی ریزدانه و فشرده‌است که بر اثر فرایند تبلور مجدد پویا کانی‌های تشکیل‌دهنده که منجر به کاهش اندازه دانه سنگ می‌شود، پدید می‌آید. میلونیت‌ها ممکن است ترکیب کانی‌شناسی متنوع و متفاوتی داشته باشند و طبقه‌بندی کلاسیک آن‌ها بر اساس ظاهر بافتی سنگ است. میلونیت‌ها سنگ‌های تغییرشکل‌یافته‌ای هستند که از تجمع کرنش برشی بزرگ در پهنه‌های گسلی شکل‌پذیر تشکیل شده‌اند. در مورد شکل گیری میلونیت‌ها دیدگاه های مختلفی وجود دارد، اما به طور کلی توافق بر این است که تغییر شکل بلوری-خمیرسان باید رخ داده
این است که تغییر شکل بلوری-خمیرسان باید رخ داده باشد و اینکه شکستگی و جریان تنش‌آوارشی فرآیندهای ثانویه در تشکیل آن‌ها هستند.
این مقاله تاریخچهٔ اَسوچیاتزیونه کالچیو میلان است که معمولاً به‌عنوان آ.ث. میلان یا به‌سادگی میلان () شناخته می‌شود؛ میلان یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ایتالیایی مستقر در میلان، لمباردی است. پایه و سال‌های اولیه. آ.ث. میلان به‌عنوان "باشگاه فوتبال و کریکت میلان" در سال ۱۸۹۹ توسط هربرت کیلپین یک تبعه‌ی انگلیسی، تأسیس شد. این باشگاه ۱۶ دسامبر همان سال را به‌عنوان تاریخ تأسیس خود اعلام می‌کند؛ اما شواهد تاریخی نشان می‌دهد که این باشگاه در واقع چند روز پیش، به احتمال زیاد در ۱۳ دسامبر تأسیس شده است. با این حال، با
زیاد در ۱۳ دسامبر تأسیس شده است. با این حال، با از بین رفتن اساسنامه باشگاه، تاریخ دقیق هنوز برای بحث باز است. آلفرد ادواردز، معاون سابق کنسول بریتانیا در میلان و شخصیت شناخته‌شدهٔ جامعه عالی میلان، اولین رئیس منتخب باشگاه بود. در ابتدا، تیم شامل یک بخش کریکت به مدیریت ادوارد برا و یک بخش فوتبال به مدیریت کیلپین بود. رنگ‌های رسمی انتخاب شده قرمز و مشکی بودند. بلافاصله تیم زیر نظر کیلپین به شهرت رسید. اولین جامی که برنده شد، "مدالیا دل ری" (مدال پادشاه) در ژانویهٔ ۱۹۰۰ بود و تیم بعداً سه لیگ ملی را در
در ژانویهٔ ۱۹۰۰ بود و تیم بعداً سه لیگ ملی را در سال‌های ۱۹۰۱، ۱۹۰۶ و ۱۹۰۷ به‌دست‌آورد. پیروزی ۱۹۰۱ بسیار مهم بود زیرا به بردهای متوالی جنوا پایان داد که تنها تیمی بود که پیش از ۱۹۰۱ پیروز شده بود. این باشگاه در دههٔ اول فعالیت خود موفق شد و چندین جام مهم کسب کرد، از جمله دو نسخه دیگر از "Medaglia del Re" ، "پالا داپلز" ۲۳ بار و "مسابقات FGNI" پنج بار. این مسابقات توسط فدراسیون ژیمناستیک ایتالیا برگزار می‌شود اما به‌طور رسمی توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا به رسمیت شناخته نشده است. در سال ۱۹۰۸، مسائل مربوط به
شناخته نشده است. در سال ۱۹۰۸، مسائل مربوط به عقد قرارداد با بازیکنان خارجی منجر به انشعاب و تشکیل باشگاه اینترناسیونال میلان شد که باعث شد یکی از بنیانگذاران سابق میلان، جووانی پارامیتیوتی، به‌جای آن، رئیس اینترناسیونال میلان شود. در سال ۱۹۰۹، میلان اولین تغییر مالکیت خود را تجربه کرد، زمانی که پیرو پیرلی رئیس جدید باشگاه شد. او به‌مدت ۱۹ سال در سمت خود باقی ماند تا اینکه در سال ۱۹۲۸ استعفا داد؛ برای یک رکورد زمانی که تنها ۸۰ سال بعد توسط سیلویو برلوسکونی شکست خورد. ۱۹۴۹–۱۹۱۰. در سال ۱۹۱۶، میلان قهرمان جام
خورد. ۱۹۴۹–۱۹۱۰. در سال ۱۹۱۶، میلان قهرمان جام فدرال شد، یک جام ملی که جایگزین لیگ ایتالیا شده بود و به‌دلیل جنگ جهانی اول به حالت تعلیق درآمد. این جام هرگز به‌عنوان یک عنوان ایتالیایی شناخته نشد. در دو فصل بعد، میلان مهم‌ترین تورنمنت‌های موجود در طول جنگ را در سطح منطقه‌ای برد (قهرمانی ملی هنوز به حالت تعلیق درآمد): "کوپا لومباردا" در سال ۱۹۱۷ و "کوپا مائورو" در سال ۱۹۱۸، در این مورد پس از شکست دادن اینتر در دیدار سرنوشت‌ساز با نتیجه تاریخی ۸–۱. در سال ۱۹۱۹، این تیم نام خود را به باشگاه فوتبال میلان تغییر
این تیم نام خود را به باشگاه فوتبال میلان تغییر داد. پس از اولین پیروزی‌های خود، میلان نتوانست به موفقیت‌های پیشین خود در سطح بالا ادامه دهد و تنها تعدادی جایگاه در نیم جدول به دست آورد، حتی اگر همیشه در لیگ برتر ایتالیا بازی کند. دو نفر از مهم‌ترین بازیکنان این دهه، لوئیس ون هگه، مهاجم بلژیکی، که ۹۷ گل در ۸۸ بازی رسمی به ثمر رساند، و مدافع رنزو دی وکی، ملقب به "il figlio di Dio" (پسر خدا) بودند. در بین دو جنگ جهانی، علیرغم اینکه همیشه در دسته اول باقی مانده بود، میلان هرگز از مقام سوم فراتر نرفت که در
بود، میلان هرگز از مقام سوم فراتر نرفت که در سال‌های ۳۸–۱۹۳۷ و ۴۱–۱۹۴۰ به دست آورد. در سال ۱۹۲۴ ویتوریو پوتزو که در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به عنوان مربی تیم ملی ایتالیا قهرمان جام جهانی شد، به عنوان مدیر باشگاه استخدام شد. با این حال، نتایج مثبت نبود و پس از دو فصل او اخراج شد. در سال ۱۹۲۶، رئیس پیرو پیرلی، ورزشگاه جدیدی را به انحصاری برای میلان ساخته بود تا در آن بازی کند. سن سیرو از آن لحظه به بعد تنها خانه میلان شد. این ورزشگاه با دربی مقابل اینتر افتتاح شد و با نتیجه ۶ بر ۳ برنده شد. از جمله "گلزنان
شد و با نتیجه ۶ بر ۳ برنده شد. از جمله "گلزنان روسونری" در آن روز، جوزپه سانتاگوستینو، یکی از مرتبط‌ترین بازیکنان باشگاه در دهه ۱۹۲۰ بود: او در ۲۳۳ بازی ۱۰۳ گل به ثمر رساند. دهه ۱۹۳۰ اولین حضور میلان در مسابقات بین‌المللی با شرکت در جام میتروپا ۱۹۳۸ بود. بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۹، میلان به چهار نیمه‌نهایی متوالی کوپا ایتالیا رسید، با همین تعداد حذف. مهم‌ترین بازیکن دهه آلدو بوفی بود که سه بار بهترین گلزن سری آ (در فصل‌های ۳۹–۱۹۳۸، ۴۰–۱۹۳۹ و ۴۲–۱۹۴۱) بود و در مجموع ۱۳۶ گل برای میلان به ثمر رساند. پنجمین گلزن
مجموع ۱۳۶ گل برای میلان به ثمر رساند. پنجمین گلزن برتر تاریخ باشگاه. در سال ۱۹۳۹، رژیم فاشیستی یک نام ایتالیایی جدید، آسوسیازونه کالچیو میلان برای تیم تحمیل کرد. با این حال، این نام تا حدی پس از جنگ جهانی دوم کنار گذاشته شد، اما قسمت اولیه آن حفظ شد: تیم آسوسیازونه کالچیو میلان نامیده شد، که نام رسمی فعلی باشگاه باقی مانده است. دهه ۱۹۵۰. در دورهٔ پس از جنگ، میلان همیشه در میان سه تیم برتر ایتالیایی در جدول رده‌بندی سری آ قرار داشت (به استثنای مقام چهارم در سال‌های ۴۷–۱۹۴۶)، و در سال ۱۹۵۱، اولین بار از سال
سال‌های ۴۷–۱۹۴۶)، و در سال ۱۹۵۱، اولین بار از سال ۱۹۰۷، "اسکودتو را" به دست آورد. "ایل گرانده میلان" شامل «"گره-نو-لی"» معروف بود، سه بازیکن سوئدی متشکل از گونار گرن، گونار نوردال و نیلز لیدهولم، همه برندگان پیشین المپیک. آن تیم همچنین بازیکنان باکیفیتی مانند لورنزو بوفون، چزاره مالدینی و کارلو آنووازی را به میدان فرستاد. در داخل کشور، میلان در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ قهرمان سری آ شد. بین فصل‌های ۴۸–۱۹۴۷ و ۵۷–۱۹۵۶، میلان همیشه در بین سه باشگاه برتر جدول لیگ قرار می‌گرفت. یکی از برجسته‌ترین پیروزی‌های این
قرار می‌گرفت. یکی از برجسته‌ترین پیروزی‌های این دوره، پیروزی ۷–۱ مقابل یوونتوس در تورین در ۵ فوریه ۱۹۵۰ بود که گونار نوردال هت‌تریک کرد. بلا گاتمن در سال ۱۹۵۳ به عنوان سرمربی آ.ث. میلان منصوب شد. گاتمن در دومین فصل هدایتش، زمانی که یک رشته اختلاف با هیئت مدیره منجر به اخراج او شد، آنها را در صدر بازی‌های سری آ ۱۹ قرار داد. او بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی حیرت‌زده گفت: «"من از کار اخراج شده‌ام، هرچند که نه جنایتکار هستم و نه همجنس‌گرا." "خداحافظ".» از آن زمان به بعد او بر روی بندی در قراردادش اصرار داشت که
به بعد او بر روی بندی در قراردادش اصرار داشت که اگر تیمش در صدر جدول باشد نمی‌تواند اخراج شود. این دهه همچنین شاهد اولین موفقیت‌های اروپایی میلان با پیروزی در جام لاتین ۱۹۵۱ و ۱۹۵۶ بود. میلان همچنین اولین باشگاه ایتالیایی بود که در جام اروپای تازه متولد شده در فصل ۵۶–۱۹۵۵ شرکت کرد و دو سال بعد با شکست رئال مادرید به فینال رسید. دهه ۱۹۶۰. میلان برای قهرمانی در لیگ فوتبال در سال‌های ۶۲–۱۹۶۲ تحت مدیریت نرئو روکو، یک مربی نوآور فوتبال که به‌عنوان مخترع تاکتیک "کانتاچیو" شناخته می‌شود، بازگشت. این تیم شامل
"کانتاچیو" شناخته می‌شود، بازگشت. این تیم شامل جیانی ریورای جوان و خوزه آلتافینی بود. فصل بعد، تا حد زیادی به‌دلیل گلزنی پربار آلتافینی، میلان اولین جام اروپایی خود را (که بعداً به‌عنوان لیگ قهرمانان اروپا شناخته شد) با شکست ۲–۱ بنفیکای پرتغال به دست آورد. این اولین باری است که یک تیم ایتالیایی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا می‌شود. علی‌رغم موفقیت‌های سال‌های ابتدایی دهه، میلان جام‌های کمتری را در طول دهه ۱۹۶۰ به‌دست‌آورد، عمدتاً به‌دلیل رقابت سنگین هلنیو هررا، رقبای شهری میلان. "اسکودتوی" بعدی آن تنها در سال
رقبای شهری میلان. "اسکودتوی" بعدی آن تنها در سال ۶۸–۱۹۶۷ از طریق خط حمله پیرینو پراتی، بهترین گلزن سری آ در آن فصل، و همچنین جام برندگان جام اروپا، در برابر هامبورگر اس وی به لطف دو گل کرت هامرین به‌دست آمد. در فصل بعد، میلان دومین جام اروپایی خود را با نتیجهٔ ۴–۱ مقابل آژاکس به‌دست‌آورد و در سال ۱۹۶۹ اولین جام بین قاره‌ای خود را پس از شکست دادن استودیانتس لاپلاتای آرژانتین در دو بازی دراماتیک (۳–۰، ۱–۲) به‌دست‌آورد. دهه ۱۹۷۰. در دهه ۱۹۷۰، میلان سه کوپا ایتالیا و دومین جام برندگان جام را در طول فصل ۷۳–۱۹۷۲
و دومین جام برندگان جام را در طول فصل ۷۳–۱۹۷۲ پس از شکست لیدز یونایتد با نتیجهٔ ۱–۰ برد. در سال ۱۹۷۲، آنها به نیمه نهایی جام یوفا رسیدند، اما به قهرمان نهایی جام یوفا، تاتنهام هاتسپر سقوط کردند. اما هدف اصلی "روسونری" دهمین "اسکودتو" بود که اولین "ستاره" را به تیم اهدا می‌کرد. برای سه سال متوالی، در سال‌های ۱۹۷۱، ۱۹۷۲ و ۱۹۷۳، میلان پس از چند دوئل به یاد ماندنی با اینتر و یوونتوس، در رده دوم لیگ قرار گرفت. یک فصل قوی ۷۳–۱۹۷۲ بهترین فرصت را برای آنها فراهم کرد، اما در نهایت پس از شکست دراماتیک مقابل هلاس
کرد، اما در نهایت پس از شکست دراماتیک مقابل هلاس ورونا در آخرین روز فصل، شکست را ثابت کرد. میلان باید تا سال ۱۹۷۹ صبر کند تا دهمین "اسکودتو" خود را به دست آورد، که در درجه اول توسط جیانی ریورا هدایت می‌شد، که پس از این پیروزی نهایی از فوتبال کناره‌گیری کرد. امسال نیز اولین حضور فرانکو بارزی در اولین فصل کامل او با این باشگاه بود. پس از این موفقیت، تیم وارد دوره افول شد. این باشگاه در سال ۱۹۸۰ درگیر رسوایی توتونرو شد و به عنوان مجازات برای اولین بار در تاریخ خود به سری بی سقوط کرد. این رسوایی حول محور یک
خود به سری بی سقوط کرد. این رسوایی حول محور یک سندیکای شرط‌بندی بود که به بازیکنان و مسئولان پول پرداخت می‌کرد تا نتیجه مسابقات را ثابت کنند. دهه ۱۹۸۰. در ۸۱–۱۹۸۰، میلان به‌راحتی قهرمان سری بی شد و بازگشت سریع به سری آ را تضمین کرد، جایی که بدترین فصل خود را تجربه کرد، در ۸۲–۱۹۸۱، یک بار دیگر سقوط کرد. در سال ۱۹۸۳، میلان برای دومین بار در سه فصل قهرمان سری بی شد تا به سری آ بازگردد، جایی که در فصل ۸۴–۱۹۸۳ به مقام ششم دست یافت. پس از چندین مشکل مالی مختلف که باعث بدبختی و عدم موفقیت در زمین شده بود، میلان
باعث بدبختی و عدم موفقیت در زمین شده بود، میلان در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۶ توسط سیلویو برلوسکونی، یک کارآفرین میلانی خریداری شد که آن را از ورشکستگی نجات داد. برلوسکونی یک مربی در حال رشد به نام آریگو ساکی و سه بازیکن هلندی مارکو فان باستن، فرانک رایکارد و رود گولیت را به‌همراه بازیکنان ملی ایتالیایی روبرتو دونادونی، کارلو آنچلوتی، جیووانی گالی و پائولو مالدینی در تلاش برای بازگرداندن تیم به شکوه آورد. ساکی و میلان پس از بهبودی چشمگیر در مقابل ناپولی به رهبری دیگو مارادونا، اسکودتو ۸۸–۱۹۸۷ را به دست آوردند. فصل
مارادونا، اسکودتو ۸۸–۱۹۸۷ را به دست آوردند. فصل بعد، در ۸۹–۱۹۸۸، میلان سومین جام اروپایی خود را پس از شکست ۴–۰ استوا بوکورستی در فینال، و دومین جام بین قاره‌ای خود را در برابر نشنال مدلین (۱–۰، گل در آخرین دقیقه وقت‌های اضافه) به‌دست‌آورد. دهه ۱۹۹۰. این تیم قهرمانی خود در جام اروپا را در فصل بعد پس از شکست ۱–۰ بنفیکا تکرار کرد، سپس دومین جام بین قاره‌ای متوالی خود را به‌دست‌آورد و در مجموع سومین را پس از غلبه بر المپیا آسونسیون در سال ۱۹۹۰ کسب کرد. ترکیب قهرمان اروپای آنها این بود: جیووانی گالی، مائورو
قهرمان اروپای آنها این بود: جیووانی گالی، مائورو تاسوتی، الساندرو کاستاکورتا، فرانکو بارزی، پائولو مالدینی؛ آنجلو کلمبو، فرانک رایکارد، کارلو آنچلوتی، روبرتو دونادونی؛ رود گولیت، مارکو فان باستن. در این دوره، این تیم با نام مستعار "Gli Immortali" («جاودانه‌ها») شناخته شد. این تیم در نظرسنجی جهانی از کارشناسان انجام شده توسط مجله "ورلد ساکر" به‌عنوان بهترین تیم باشگاهی تمام دوران انتخاب شده است. با خروج ساکی از میلان در سال ۱۹۹۱ و مربیگری تیم ملی ایتالیا، فابیو کاپلو استخدام شد و تحت هدایت او، "روسونری" به
کاپلو استخدام شد و تحت هدایت او، "روسونری" به موفقیت خود ادامه داد و به "Gli Invicibili" («شکست‌ناپذیرها») معروف شد. با ۵۸ بازی بی‌سابقه و بدون شکست، "Invincibili" از بازیکنانی مانند مائورو تاسوتی، فرانکو بارسی، الساندرو کاستاکورتا و پائولو مالدینی به‌عنوان یکی از قوی‌ترین خط دفاعی تاریخ فوتبال، در کنار مارسل دسایلی و روبرتو دونادونی در خط میانی و دژان ساویچ بهره بردند. زوونیمیر بوبان و دانیله ماسارو در حمله. علاوه بر سه "اسکودتی" متوالی از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، از جمله شکست ناپذیری در فصل ۹۲–۱۹۹۱، میلان در سه
از جمله شکست ناپذیری در فصل ۹۲–۱۹۹۱، میلان در سه سال متوالی به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید. در سال ۱۹۹۳ میلان توسط مارسی شکست خورد، نتیجه‌ای که بعداً توسط یک رسوایی تبانی در لیگ ۱ فرانسه که شامل رئیس وقت باشگاه مارسی برنارد تاپی بود، مورد مناقشه قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۹۹۴، میلان پس از یک برد پر سر و صدا ۴–۰ بارسلونا را شکست داد، در حالی که در سال ۱۹۹۵، میلان به آژاکس سقوط کرد. سپس، در سال‌های ۹۶–۱۹۹۵، با هدایت ستارگان روبرتو باجو، مارکو سیمونه و جورج وه، میلان پانزدهمین قهرمانی ایتالیا را به دست
وه، میلان پانزدهمین قهرمانی ایتالیا را به دست آورد. ترکیب اصلی میلان زیر نظر کاپلو در آن فصل پیروز این بود: سباستیانو روسی؛ کریستین پانوچی، الساندرو کاستاکورتا، فرانکو بارزی، پائولو مالدینی، روبرتو دونادونی، دمتریو آلبرتینی، مارسل دسایلی، زوونیمیر بوبان، جورج وه، روبرتو باجو. پس از جدایی فابیو کاپلو در سال ۱۹۹۶، میلان اسکار تابارز اروگوئه‌ای را به خدمت گرفت، اما آنها زیر نظر سرمربی با مشکل مواجه شدند و در بازی‌های ابتدایی خود بدون برد بودند. در تلاش برای بازیابی افتخارات سابق، باشگاه آریگو ساکی را به جای
افتخارات سابق، باشگاه آریگو ساکی را به جای تابارز بازگرداند. این تیم پس از تحقیر شدن توسط یوونتوس در سن سیرو با نتیجهٔ ۱–۶، بدترین شکست خود را در سری آ متحمل شد. میلان بازیکنان جدیدی مانند ابراهیم با، کریستف دوگاری و ادگار داویدز را به خدمت گرفت، اگرچه این مانع از مبارزات میلان نشد - آنها سال یازدهم را در سری آ به پایان رساندند. ساکی در فصل بعد با فابیو کاپلو بازگشته جایگزین شد، که میلان جدیدش بازیکنان بالقوه زیادی مانند کریستین زیگه، پاتریک کلایورت، جسپر بلومکویست و لئوناردو را به خدمت گرفت. با این حال،
بلومکویست و لئوناردو را به خدمت گرفت. با این حال، خریدها کمک چندانی به معکوس کردن بخت بد اخیر تیم نکرد - میلان همچنان در میانه جدول در رده دهم قرار گرفت و باعث فسخ کاپلو شد. آلبرتو زاکرونی در جستجوی سرمربی جدید، توجه میلان را به خود جلب کرد. زاکرونی سرمربی اودینزه بود که فصل ۹۸–۱۹۹۷ را در جایگاه سوم به پایان رساند. میلان زاکرونی را به همراه دو بازیکنش در اودینزه، اولیور بیرهوف و توماس هلوگ به خدمت گرفت. میلان همچنین روبرتو آیالا، لوئیجی سالا و آندرس گولیلمین پیترو را به خدمت گرفت و با ترکیب ۳–۴–۳، زاکرونی
پیترو را به خدمت گرفت و با ترکیب ۳–۴–۳، زاکرونی شانزدهمین "اسکودتوی" باشگاه را به میلان بازگرداند. ترکیب برنده این بود: کریستین ابیاتی، لوئیجی سالا، الساندرو کاستاکورتا، پائولو مالدینی؛ توماس هلوگ، دمتریو آلبرتینی، ماسیمو آمبروسینی، آندرس گوگلیلمین پیترو؛ زوونیمیر بوبان، جورج وه، الیور بیرهوف. علیرغم موفقیت در فصل پیش، زاکرونی نتوانست میلان را به تیم بزرگی که قبلاً بود تبدیل کند. فصل بعد، علیرغم ظهور آندری شوچنکو اوکراینی، میلان هواداران خود را در لیگ قهرمانان و سری آ ناامید کرد و پس از پیروزی در یک بازی
و سری آ ناامید کرد و پس از پیروزی در یک بازی از شش بازی مرحله گروهی و پایان دادن به فصل داخلی سوم، هواداران خود را در لیگ قهرمانان و سری آ ناامید کرد. چالش با دو تیم برتر لاتزیو و یوونتوس. دهه ۲۰۰۰. در فصل بعد، میلان با غلبه بر دینامو زاگرب در مجموع ۶–۱ به لیگ قهرمانان اروپا ۰۱–۲۰۰۰ راه یافت. میلان با شکست دادن بشیکتاش از ترکیه و غول اسپانیایی بارسلونا، که در آن زمان متشکل از فوق ستاره‌های بین‌المللی در سطح جهانی در ریوالدو و پاتریک کلایورت بود، لیگ قهرمانان اروپا را با موفقیت آغاز کرد. اما فرم میلان
اروپا را با موفقیت آغاز کرد. اما فرم میلان به‌طور جدی شروع به افول کرد و در برابر تعدادی از تیم‌ها (که از نظر فنی ضعیف‌تر از میلان هستند) مساوی کرد، اما عمدتاً با نتیجه ۳–۰ به یوونتوس در سری آ و ۱–۰ به لیدز یونایتد شکست خورد. میلان در دور دوم لیگ قهرمانان اروپا یک برد و چهار تساوی به پایان رساند. آنها در آخرین بازی نتوانستند دپورتیوو د لاکرونیا را شکست دهند و زاکرونی متعاقباً اخراج شد. چزاره مالدینی، پدر کاپیتان تیم پائولو، منصوب شد و چشم‌انداز بلافاصله بهبود یافت. اولین بازی رسمی مربیگری مالدینی در میلان
یافت. اولین بازی رسمی مربیگری مالدینی در میلان با پیروزی ۴–۰ برابر باری آغاز شد که در آن آنتونیو کاسانو جوان حضور داشت. همچنین تحت رهبری مالدینی بود که میلان رقیب شهری خود اینتر را با نتیجه فوق‌العاده ۶–۰ شکست داد، نتیجه‌ای که هرگز تکرار نشد و در آن سرجینیو در این مسابقه بازی کرد. با این حال، پس از این اوج فرم، میلان دوباره شروع به باخت کرد، از جمله شکست ناامیدکننده ۱–۰ مقابل ویچنزا، با تنها گل بازی توسط لوکا تونی جوان. علیرغم این نتایج، هیئت مدیره میلان مصر بود که میلان در پایان فصل به مقام چهارم لیگ
مصر بود که میلان در پایان فصل به مقام چهارم لیگ برسد، اما مالدینی ناکام ماند و تیم ششم شد. میلان کمپین ۰۲–۲۰۰۱ را با جذب بازیکنان ستاره بیشتری آغاز کرد، از جمله خاوی مورنو و کازمین کنترا، که هر دو به آلاوز کمک کردند تا به فینال جام یوفا ۲۰۰۱ برسد. این تیم همچنین کاخا کالادزه (از دیناموکیف)، روی کاستا (از فیورنتینا)، فیلیپو اینزاگی (از یوونتوس)، مارتین لورسن (از هلاس ورونا)، جان دال توماسون (از فاینورد)، اومیت داوالا (از گالاتاسرای) و آندره‌آ پیرلو به خدمت گرفت. پیرلو (از رقبای اینتر). جانشین چزاره مالدینی
پیرلو (از رقبای اینتر). جانشین چزاره مالدینی فاتح تریم بود که موفقیت اولیه متوسطی را در تیم داشت. با این حال، پس از ۵ ماه، میلان از ۵ تیم برتر لیگ فاصله زیادی داشت و تریم متعاقباً به دلیل ناتوانی در برآورده کردن انتظارات هیئت مدیره اخراج شد. با وجود شایعات مبنی بر سرمربی جدید فرانکو بارسی، کارلو آنچلوتی جایگزین او شد. با وجود مشکلات مصدومیت مدافع کناری پائولو مالدینی، آنچلوتی موفق بود و میلان را به مقام چهارم رساند و به این ترتیب به لیگ قهرمانان اروپا راه یافت. خط شروع میلان در آن نقطه کریستین ابیاتی بود.
خط شروع میلان در آن نقطه کریستین ابیاتی بود. کاسمین کنترا، الساندرو کاستاکورتا، مارتین لورسن، کاخا کالادزه؛ جنارو گتوزو، دمتریو آلبرتینی، سرجینیو؛ روی کاستا؛ آندری شوچنکو، فیلیپو اینزاگی. میلان فصل را با ششمین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۳ به پایان رساند. در راه رسیدن به فینال در اولدترافورد، منچستر، میلان رقیب خود اینتر را در نیمه نهایی شکست داد و دیگر رقیب ایتالیایی، یوونتوس، را در ضربات پنالتی نمایشی شکست داد. در همان فصل، میلان در سری آ سوم شد و هر دو کوپا ایتالیا و سوپر جام یوفا را به
سوم شد و هر دو کوپا ایتالیا و سوپر جام یوفا را به دست آورد. ترکیب اصلی این تیم در لیگ قهرمانان اروپا این بود: دیدا، الساندرو کاستاکورتا، الساندرو نستا، پائولو مالدینی، کاخا کالادزه؛ جنارو گتوزو، آندره‌آ پیرلو، کلارنس سیدورف؛ روی کاستا؛ آندری شوچنکو، فیلیپو اینزاگی. فصل بعد، میلان کاکا را به خدمت گرفت. این تیم لقب "I Meravigliosi" («شگفت‌انگیزان») را به دست آورد. میلان با تیمی که تقریباً پنج سال ثابت نگه داشته شد، رکورد امتیازی برای فتح "اسکودتو" به دست آورد - حمله‌ای که توسط مهاجم آندری شوچنکو هدایت می‌شد،
- حمله‌ای که توسط مهاجم آندری شوچنکو هدایت می‌شد، بازی‌سازی توسط کاکا و دفاع توسط الساندرو نستا و پائولو مالدینی. فصل میلان، با این حال، کامل نبود زیرا آنها در یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۴–۲۰۰۳ توسط دپورتیوو لاکرونیا با وجود پیروزی در بازی رفت ۴–۱ در سن سیرو با نتیجه ۰–۴ شکست خوردند. میلان علیرغم قهرمانی ایتالیا، همان‌طور که برخی از منتقدان می‌گویند، شخصیت ضعیفی از خط میانی نشان داد که در فینال لیگ قهرمانان اروپا در فصل بعد تکرار خواهد شد. با این وجود، تیم موفق شد و توانست یک سبک بازی درخشان را
وجود، تیم موفق شد و توانست یک سبک بازی درخشان را برای چندین ماه بیان کند. هرنان کرسپو به‌صورت قرضی از چلسی، ثابت کرد که خریدی محکم برای میلان است، در حالی که هافبک ماسیمو آمبروسینی گلی باورنکردنی در اواخر وقت مقابل پی‌اس‌وی به ثمر رساند. فصل، با این حال، با شکست فاجعه بار در ورزشگاه آتاتورک استانبول در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۰۵ به پایان رسید. در این بازی، میلان برتری ۳–۰ نیمه وقت مقابل لیورپول را پس از دریافت سه گل در مدت زمان تنها ۶ دقیقه واگذار کرد و در نهایت در ضربات پنالتی با نتیجه ۳–۲ شکست خورد. میلان
در ضربات پنالتی با نتیجه ۳–۲ شکست خورد. میلان فصل را در رده دوم با یووه در سری آ و قهرمان سوپرکاپ ایتالیا مقابل لاتزیو به پایان رساند. به نظر می‌رسد که رقابت‌های سری آ میلان یکی از موفق‌ترین آنها در سال‌های اخیر بوده است. این تیم فصل را با ۲۸ برد در بالاترین سطح لیگ به پایان رساند، اما نتوانست یوونتوس را در جدول رده‌بندی به دلیل رکورد رکورد ۹۱ امتیازی، رکوردی که از زمان شکسته شدن رکوردی است، پیشی بگیرد. این موفقیت با رسوایی "کالچو پولی" باطل شد. میلان در سال ۲۰۰۶ در رسوایی سری آ نام برده شد و ۴۴ امتیاز از
۲۰۰۶ در رسوایی سری آ نام برده شد و ۴۴ امتیاز از ۸۸ امتیازی که در این فصل به دست آورده بود را از آن خود کرد. علاوه بر این، میلان فصل ۰۷–۲۰۰۶ خود را با ۱۵- امتیاز آغاز کرد. با این حال، این کاهش امتیازات بعداً به ترتیب به ۳۰ و -۸ کاهش یافت و میلان این شانس را برای رقابت در لیگ قهرمانان ۰۷–۲۰۰۶ فراهم کرد. تلاش‌های میلان در لیگ قهرمانان آن سال نیز امیدوارکننده بود، اگرچه در نهایت شکست خورد. پس از صدرنشینی گروه خود، میلان به مرحله حذفی مسابقات صعود کرد و ابتدا بایرن مونیخ را در مجموع و سپس لیون فرانسه را در
بایرن مونیخ را در مجموع و سپس لیون فرانسه را در مجموع ۳–۱ شکست داد. در نیمه نهایی، آنها در مجموع ۰–۱ توسط بارسلونا قهرمان نهایی حذف شدند، جایی که آندری شوچنکو، مهاجم میلان، یک گل را به‌طور بحث‌انگیز مردود اعلام کرد. رقابت‌های سری آ میلان با یک پنالتی ۸- امتیازی ناشی از رسوایی "کالچوپولی" آغاز شد. پس از نیم فصل اول ضعیف که میلان را در میانه جدول رده‌بندی قرار داد، چندین خرید نقل و انتقالات ژانویه، از جمله ماسیمو اودو، برنده جام جهانی و رونالدو، اسطوره برزیلی، دوباره به باشگاه روحیه دادند. در پایان رقابت‌ها،
دوباره به باشگاه روحیه دادند. در پایان رقابت‌ها، میلان در جدول صعود کرد و در رده چهارم قرار گرفت و بدین ترتیب شرکت خود را در لیگ قهرمانان ۰۸–۲۰۰۷ تضمین کرد. در حالی که کمپین آنها در سری آ موفقیت متوسطی داشت، فصل۰۷–۲۰۰۶ بیشتر به خاطر عملکرد این تیم در لیگ قهرمانان اروپا به یاد می‌آید. جریمه‌های اعمال شده پس از رسوایی "کالچوپولی" باعث شد که میلان در جدول نهایی ۰۶–۲۰۰۵ سری آ سوم شود، بنابراین این تیم مجبور به بازی در مسابقات مقدماتی لیگ قهرمانان شد، جایی که آنها در برابر قهرمان سابق اروپا ستاره سرخ بلگراد
آنها در برابر قهرمان سابق اروپا ستاره سرخ بلگراد قرار گرفتند. میلان در مرحله مقدماتی پیروز شد و به مرحله گروهی صعود کرد که در نهایت به پیروزی رسید. میلان در یک مبارزه دور اول جان سالم به در برد و سلتیک (قهرمان احتمالی لیگ برتر اسکاتلند آن سال) را در مجموع ۱–۰ پس از گل وقت اضافه کاکا شکست داد. میلان سپس در مجموع ۴–۲ بایرن مونیخ (۲–۲ در سن سیرو و ۲–۰ در آلیانتس آرنا) را شکست داد و به نیمه نهایی رسید و سومین بار متوالی و چهارمین بار در پنج سال گذشته بود که میلان به جمع چهار تیم پایانی این رقابت‌ها راه یافته
به جمع چهار تیم پایانی این رقابت‌ها راه یافته است. بازی رفت مرحله نیمه نهایی مقابل منچستریونایتد در اولدترافورد برگزار شد. منچستر در همان ابتدا گل کریستیانو رونالدو را به ثمر رساند، اما میلان با یک گل کاکا پاسخ داد و برتری ۱–۲ را در نیمه دوم تضمین کرد. با این حال، یونایتد به دلیل دو گل نیمه دوم مهاجم وین رونی، در نهایت پیروز خواهد شد. این بازی از سوی رسانه‌ها و میشل پلاتینی رئیس یوفا به عنوان بهترین بازی در خاطرات اخیر شناخته شد. بازی دوم نیمه نهایی در ۲ مه در سن سیرو برگزار شد، جایی که میلان در نیمه اول
در سن سیرو برگزار شد، جایی که میلان در نیمه اول تقریباً عالی بازی کرد و با گل‌های کاکا و کلارنس سیدورف در وقت استراحت۲–۰ پیش افتاد. گل دقیقه ۷۸ آلبرتو جیلاردینو پیروزی تیم میزبان را رقم زد. میلان به فینال راه یافت و آنها را در یک مسابقه مجدد مقابل حریف فینال سال ۲۰۰۵ خود، لیورپول قرار داد. این بازی در ورزشگاه المپیک آتن در ۲۳ مه ۲۰۰۷ با برتری ۲–۱ میلان با هر دو گل فیلیپو اینزاگی برگزار شد. با این پیروزی، باشگاه با سه بازی فینال لیگ قهرمانان در پنج سال، از جمله دو پیروزی، جایگاه خود را به عنوان یکی از
از جمله دو پیروزی، جایگاه خود را به عنوان یکی از نخبگان فوتبال اروپا تأیید کرد. پس از هفتمین عنوان قهرمانی جام اروپا/لیگ قهرمانان اروپا، میلان با قهرمانی در سوپرکاپ یوفا در سال ۲۰۰۷ مقابل سویا، در بازی ای که با غم و اندوه به خاطر مرگ اخیر آنتونیو پوئرتا بازیکن سویا در زمین مشخص شد، به موفقیت‌های بین‌المللی خود ادامه داد. موفقیت میلان در لیگ قهرمانان همچنین باعث شد تا این باشگاه واجد شرایط شرکت در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۷ شود، جایی که آنها هجدهمین جام بین‌المللی رسمی خود را به رسمیت شناختند و آنها را برای
رسمی خود را به رسمیت شناختند و آنها را برای اکثر جام‌های بین‌المللی باشگاهی در جهان مساوی کرد. از قضا، میلان هجدهمین عنوان خود را در بازی مقابل بوکا جونیورز به دست آورد، تیمی که برای رکورد مساوی بود. با این حال، این دو جام تنها به عنوان تسلی برای یک فصل ناامیدکننده برای میلان بود. این باشگاه شروع کندی در سری آ داشت، و اغلب پس از مصدومیت رونالدو در پیش فصل، گلزنی برایش مشکل بود. این به همراه پیر شدن خط دفاعی آنها و برخی عملکردهای ضعیف توسط دروازه‌بان دیدا، باعث شد که باشگاه در بیشتر فصل در میانه جدول
باعث شد که باشگاه در بیشتر فصل در میانه جدول بنشیند، اگرچه الکساندر پاتو، خرید جدید، چراغ روشنی برای فصلی تاریک برای میلان بود. در پایان رقابت‌های داخلی، فیورنتینا میلان را برای رتبه چهارم جدول رده‌بندی شکست داد، و آنها را از جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا ۰۹–۲۰۰۸ حذف کرد، اولین شکست این تیم در رسیدن به این مسابقات از ۰۲–۲۰۰۱. حضور میلان در فصل ۰۸–۲۰۰۷ لیگ قهرمانان اروپا نیز فراموش نشدنی بود. در حالی که این باشگاه در گروه خود پیروز شد، آنها به سرعت توسط آرسنال در دور حذفی اول حذف شدند. پیش از این فصل،
آرسنال در دور حذفی اول حذف شدند. پیش از این فصل، میلان حداقل به یک چهارم نهایی هر لیگ قهرمانان اروپا راه یافته بود که به فصل ۰۳–۲۰۰۲ برمی‌گشت. پس از یک فصل داخلی ضعیف در سال پیش، باشگاه در طول فصل خارج از فصل، بازیکنان زیادی را اضافه کرد، رونالدینیو را از بارسلونا به خدمت گرفت و ستاره سابق آندری شوچنکو را دوباره از چلسی به دست آورد، علاوه بر این، جانلوکا زامبروتا، مارکو بوریلو و متیو فلامینی را در میان سایرین اضافه کرد. آنها همچنین بعداً دیوید بکهام را در پنجره نقل و انتقالات ژانویه به صورت قرضی از لس