payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حافظه دیداری یا حافظه بصری (به انگلیسی:Visual memory) رابطه بین پردازش ادراکی و رمزگردانی، ذخیره و بازیابی بازنمایی‌های عصبی حاصل را توصیف می‌کند. حافظه بصری در بازه زمانی وسیعی از حرکات چشم گرفته تا سالها به منظور پیمایش بصری به مکانی که قبلاً بازدید کرده‌اید رخ می‌دهد. حافظه دیداری شکلی از حافظه است که برخی از ویژگی‌های حواس ما را در رابطه با تجربه بصری حفظ می‌کند. انسان‌ها قادر هستند اطلاعات بصری را در حافظه خود حفظ کنند که شباهت زیادی با اشیا، مکان‌ها، حیوانات یا افراد را به صورت یک تصویر ذهنی دارند.
حیوانات یا افراد را به صورت یک تصویر ذهنی دارند. تجربه حافظه بصری به عنوان تصویر ذهنی نیز شناخته می‌شود که از طریق آن می‌توانیم تصویر ذهنی اشیاء، مکان‌ها، حیوانات یا افراد اصلی را از حافظه خود بازیابی کنیم. حافظه دیداری یکی از چندین سیستم شناختی است که همگی بخش‌های به هم پیوسته‌ای هستند که با هم ترکیب می‌شوند و حافظه انسان را تشکیل می‌دهند. انواع پالینوپسیا، تداوم یا عود تصویر بصری پس از حذف انگیزه، نتیجه‌ای از اختلال در عملکرد حافظه دیداری می‌باشد.
در روان‌شناسی شناختی و علوم اعصاب، حافظه فضایی (به انگلیسی:spatial memory) شکلی از حافظه است که مسئول ثبت و بازیابی اطلاعات مورد نیاز برای برنامه‌ریزی یک دوره در یک مکان و یادآوری مکان یک شی یا وقوع یک رویداد می‌باشد. حافظه فضایی برای جهت‌یابی در فضا ضروری است. حافظه فضایی را نیز می‌توان به حافظه فضایی خودمحور یا ایگوسنتریک (به انگلیسی:egocentric) و دیگرمحور یا الوسنتریک (به انگلیسی:allocentric) تقسیم کرد. حافظه فضایی یک فرد برای حرکت در یک شهر آشنا مورد نیاز است. حافظه فضایی موش برای یادگیری محل غذا در
نیاز است. حافظه فضایی موش برای یادگیری محل غذا در انتهای یک هزارتو ضروری است. هم در انسان و هم در حیوانات، خاطرات فضایی به صورت یک نقشه شناختی خلاصه می‌شود. حافظه فضایی بازنمایی‌هایی در حافظه کاری، کوتاه مدت و حافظه بلند مدت دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که مناطق خاصی از مغز مرتبط با حافظه فضایی هستند. از روش‌های زیادی برای اندازه‌گیری حافظه فضایی در کودکان، بزرگسالان و حیوانات استفاده می‌شود.
یک ارز دیجیتال بانک مرکزی (به انگلیسی:central bank digital currency با سرواژه: CBDC) (همچنین به آن ارز دستوری دیجیتال یا پول بر مبنای دیجیتال نیز گفته می‌شود) یک ارز دیجیتالی است که توسط یک بانک مرکزی به جای یک بانک تجاری صادر می‌شود. ارز دیجیتال بانک مرکزی مانند اسکناس‌ها و مسکوک‌های فیزیکی، یک نوع بدهی بر عهده بانک مرکزی است و به عنوان یک واحد پولی مستقل صادر می‌شود. به جای یک ارز جدید، CBDC شکلی از پول الکترونیکی بانک مرکزی است که می‌تواند توسط خانوارها و مشاغل برای پرداخت استفاده شود. گزارشی توسط بانک
و مشاغل برای پرداخت استفاده شود. گزارشی توسط بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی بیان می‌کند که اگرچه اصطلاح «ارز دیجیتال بانک مرکزی» به خوبی تعریف نشده‌است، «بیشتر افراد تصور می‌کنند که ارز بانک مرکزی دیجیتال یک شکل جدید از پول بانک مرکزی است [...] که متفاوت از موجودی در حساب‌های ذخیره یا تسویه‌ای سنتی می‌باشد.» مفهوم فعلی CBDCها با ارز مجازی و ارز دیجیتال از این جهت متفاوت است که یک CBDC توسط یک دولت صادر یا صادر خواهد شد. اکثر پیاده‌سازی‌های CBDC احتمالاً از هیچ نوع دفتر کل توزیع‌شده مانند زنجیره بلوکی
از هیچ نوع دفتر کل توزیع‌شده مانند زنجیره بلوکی استفاده نمی‌کنند یا نیازی به آن نخواهند داشت. اکثر بانک‌های مرکزی در سراسر جهان اکنون در مراحل مختلف ارزیابی خود برای راه اندازی ارزهای دیجیتال ملی خود هستند. به گفته کریستین لاگارد، رئیس بانک مرکزی اروپا، بیش از ۸۰ بانک مرکزی در حال بررسی ارزهای دیجیتال می‌باشند. RMB دیجیتال چین اولین ارز دیجیتالی بود که توسط یک اقتصاد بزرگ منتشر شد. از ژانویه ۲۰۲۳ میلادی، پنج بانک مرکزی CBDC راه اندازی کرده‌اند: بانک مرکزی باهاما ()، بانک مرکزی کارائیب شرقی (DCash)، بانک
باهاما ()، بانک مرکزی کارائیب شرقی (DCash)، بانک مرکزی نیجریه (e-Naira)، بانک جامائیکا (JamDex). ، و بانک ذخایرهند (روپیه دیجیتال). برخی از دولت‌ها نیز ارزهای رمزنگاری شده منتشر کرده یا اقداماتی را برای استفاده از رمزارزها در نظر گرفته‌اند: این دولت‌ها شامل ونزوئلا (پترو) و جزایر مارشال (Sovereign) است. این ارزهای دیجیتال اغلب با هدف افزایش استقلال یک دولت از نظام‌های مالی جهانی، مانند کاهش وابستگی به ارز خارجی یا فرار از تحریم‌های بین‌المللی، در نظر گرفته می‌شوند. نگرش متضاد نسبت به ارزهای دیجیتال با
می‌شوند. نگرش متضاد نسبت به ارزهای دیجیتال با تحولات در بریتانیا و سوئیس در فوریه ۲۰۲۳ میلادی نشان داده شد. وزارت خزانه داری بریتانیا و بانک انگلستان ابراز داشتند که پوند دیجیتال با حمایت دولتی احتمالاً مدتی پس از سال ۲۰۲۵ میلادی راه اندازی خواهد شد. دو هفته بعد، یک گروه لابی سوئیسی به دلیل ترس از اینکه پرداخت‌های الکترونیکی ممکن است نظارت بر اقدامات شهروندان خود را برای دولت آسان‌تر کند، یک رأی‌گیری ملی را در مورد حفظ «مقدار کافی» پول نقد در گردش را راه اندازی کردند. منتقدانی نیز ترس از قدرت گرفتن
راه اندازی کردند. منتقدانی نیز ترس از قدرت گرفتن شرکت‌های «بیگ تک» و دسترسی بیشتر آنان به اطلاعات معاملات اقتصادی را به‌جای دولت‌ها را در این حوزه بیان کرده‌اند. بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران نیز ارز دیجیتال بانک مرکزی خود را با نام رمزریال را در برنامه دارد.
این فهرست شامل باشگاه‌های رسمی قهرمان فوتبال جهان (دوژور) است که توسط فیفا به رسمیت شناخته شده‌اند. مسابقات رسمی که این عنوان جهانی را اعطا می‌کنند عبارتند از جام بین قاره‌ای (۲۰۰۴–۱۹۶۰)، جام جهانی باشگاه‌ها (۲۰۰۰، ۲۰۰۵–تاکنون) و جام بین قاره‌ای فیفا (۲۰۲۴–تاکنون). از سال ۲۰۲۵، جام جهانی باشگاه‌ها و جام بین قاره‌ای فیفا به عنوان مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان فعلی فیفا در کنار هم وجود دارند و به ترتیب عناوین قهرمان چهارساله باشگاه‌های جهان و قهرمان سالانه باشگاه‌های جهان را به باشگاه‌های برنده اعطا
باشگاه‌های جهان را به باشگاه‌های برنده اعطا می‌کنند. قهرمان فعلی جهان، چلسی، برنده جام جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۵ است. مسابقات. جام بین قاره‌ای. جام بین قاره‌ای که همچنین به عنوان "جام اروپا/آمریکای جنوبی" شناخته می‌شود، یک رقابت رسمی فوتبال بین‌المللی بود که توسط اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) و کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی (کونمبول) برگزار می‌شد، این مسابقات بین باشگاه‌های نماینده این کنفدراسیون‌ها، که معمولاً برندگان جام قهرمانان اروپا (که اکنون به عنوان لیگ قهرمانان اروپا شناخته می‌شود) و جام لیبرتادورس
قهرمانان اروپا شناخته می‌شود) و جام لیبرتادورس آمریکای جنوبی هستند برگزار می‌شد. این رقابت توسط نمایندگان باشگاه‌های توسعه یافته‌ترین قاره‌ها در دنیای فوتبال انجام شد. این مسابقات حالا با جام جهانی باشگاه‌ها جایگزین شده است. همه نسخه‌ها مسابقات رسمی یوفا و کونمبول، و همچنین به طور غیرمستقیم فیفا بودند. از زمان شکل گیری آن در سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، در صورت تساوی در یک مسابقه، تا سال ۱۹۶۸ یک بازی پلی آف و بعدا ضربات پنالتی انجام می‌شد. در طول دهه ۱۹۷۰، شرکت‌کنندگان اروپایی در جام بین قاره‌ای به دلیل رویدادهای بحث
اروپایی در جام بین قاره‌ای به دلیل رویدادهای بحث برانگیز در فینال ۱۹۶۹، گاهی از بازی کردن خودداری می‌کردند، و برخی از تیم‌های قهرمان باشگاه قهرمان اروپا کنار رفتند. از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴، مسابقات در یک مسابقه در ژاپن برگزار شد و توسط صنعت خودروسازی چندملیتی تویوتا حمایت مالی شد، که یک جایزه ثانویه (که در کنار نسخه اصلی)، یعنی جام تویوتا را ارائه می‌کرد. در طول تاریخ فوتبال، تلاش‌های مختلفی برای سازماندهی یک تورنمنت که "بهترین تیم باشگاهی جهان" را مشخص می‌کند (مانند مسابقات قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس
(مانند مسابقات قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ریو و جام جهانی باشگاه‌ها کوچک) انجام شده است. اما عدم علاقه یا ناتوانی فیفا در سازماندهی مسابقات باشگاهی باعث شد این برای مدت طولانی انجام نشود. جام بین قاره‌ای توسط فیفا به عنوان سلف رسمی جام جهانی باشگاه‌ها، که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ برگزار شد، در نظر گرفته می شود. همه تیم‌های برنده توسط رسانه‌های گروهی در سراسر جهان و جامعه فوتبال، از جمله فیفا (به عنوان تولیدات مرکز خبری که در وب‌سایت فیفا به‌عنوان اسناد رسمی فهرست نشده‌اند)، به‌عنوان
به‌عنوان اسناد رسمی فهرست نشده‌اند)، به‌عنوان «قهرمانان جهان» عملا در نظر گرفته شدند. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، شورای فیفا، در حالی که اتحاد آماری بین جام بین قاره‌ای و جام جهانی باشگاه‌ها را با توجه به تاریخچه این دو تورنمنت (که در سال ۲۰۰۵ با هم ادغام شدند) را ترویج نمی‌کرد، عنوان جام بین قاره‌ای را به رسمیت شناخت. همه برندگان به عنوان قهرمانان رسمی باشگاه‌های جهان، با همان عنوان برندگان جام جهانی باشگاه‌ها، یا "قهرمانان باشگاه‌های جهان" شناخته می‌شوند. جام جهانی باشگاه‌ها. جام جهانی باشگاه‌ها یک رقابت
جام جهانی باشگاه‌ها. جام جهانی باشگاه‌ها یک رقابت بین‌المللی فوتبال برای مردان است که توسط فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا)، نهاد جهانی این ورزش برگزار می‌شود. این مسابقات رسماً عنوان جهانی را به خود اختصاص می‌دهد. این مسابقات اولین بار در سال ۲۰۰۰ به عنوان مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان برگزار شد. مسابقات بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۴ به دلیل ترکیبی از عوامل، مهم‌تر از همه سقوط شریک بازاریابی فیفا برگزار نشد. از سال ۲۰۰۵، این مسابقات هر ساله برگزار می‌شود و میزبانی آن در برزیل، ژاپن، امارات متحده عربی، مراکش
آن در برزیل، ژاپن، امارات متحده عربی، مراکش و عربستان سعودی بوده است. اعتبار جام جهانی باشگاه‌ها در بخش‌های مختلف دنیای فوتبال کاملاً متفاوت است. در حالی که به طور گسترده‌ای به عنوان برجسته‌ترین جام در سطح باشگاهی در آمریکای جنوبی در نظر گرفته می‌شود، در مقایسه با لیگ قهرمانان اروپا برای جلب علاقه بیشتر تلاش می‌کند و معمولاً به عنوان یک مسابقه با رتبه بالا شناخته نمی‌شود. اولین مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در سال ۲۰۰۰ در برزیل برگزار شد. اما شکست ای‌اس‌ال باعث شد فیفا مسابقات را متوقف کند و مسابقات سال
باعث شد فیفا مسابقات را متوقف کند و مسابقات سال بعد که در اسپانیا برگزار می‌شد لغو شود. این اولین قسمت شکست خورده به موازات جام بین قاره‌ای (همچنین به عنوان جام اروپا/آمریکای جنوبی شناخته می‌شود) برگزار شد، رقابتی که به طور مشترک توسط اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) و کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی (کونمبول) برگزار شد که برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ بین برندگان جام قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس مورد مناقشه قرار گرفت. فیفا سرانجام موفق شد رویداد معتبر ژاپنی را خریداری کند و در سال ۲۰۰۵، پس از آخرین دوره جام
خریداری کند و در سال ۲۰۰۵، پس از آخرین دوره جام بین قاره‌ای، آن رقابت با فیفا ادغام شد. اولین دوره جام جهانی باشگاه‌ها شکست خورده، به «مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان» تغییر نام داد و یک جام جدید جایگزین جام بین قاره‌ای و همچنین جام تویوتا شد. در سال ۲۰۰۶ این مسابقات نام فعلی خود را به خود گرفت. فرمت مسابقات بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۲۳ این مسابقات شامل هفت تیم بود که برای کسب عنوان قهرمانی در ورزشگاه‌های کشور میزبان در مدت حدود دو هفته با یکدیگر رقابت می‌کردند. برندگان آن سال لیگ قهرمانان آسیا (آسیا)، لیگ
برندگان آن سال لیگ قهرمانان آسیا (آسیا)، لیگ قهرمانان آفریقا (آفریقا)، لیگ قهرمانان کونکاکاف (آمریکای شمالی)، جام لیبرتادورس (آمریکای جنوبی)، لیگ قهرمانان اقیانوسیه (اقیانوسیه) و لیگ قهرمانان اروپا (اروپا)، به همراه قهرمان ملی کشور میزبان، در یک تورنمنت حذفی مستقیم شرکت می‌کردند. قهرمان ملی کشور میزبان در بازی پلی آف مقابل قهرمان اقیانوسیه رقابت می‌کرد که برنده آن مسابقه در مرحله یک‌چهارم نهایی به قهرمانان آسیا، آفریقا و آمریکای شمالی می‌پیوست. برندگان مرحله یک‌چهارم نهایی به مصاف قهرمانان اروپا و آمریکای
یک‌چهارم نهایی به مصاف قهرمانان اروپا و آمریکای جنوبی می‌رفتند که در مرحله نیمه نهایی قرار می‌گرفتند تا به فینال راه پیدا کنند. در اروپا این مسابقات تقریبا توسط رسانه‌های جمعی نادیده گرفته می‌شد، عمدتا به دلیل سطح ورزشی آن، که در مقایسه با جام بین قاره‌ای پایین‌تر از این تورنمنت تلقی می‌شد. در واقع زمانی که طرف‌ها در یک بازی یک‌باره در ژاپن (و حتی قبل از آن) با هم دیدار می‌کردند، این هنوز یک مبارزه عادلانه بود. باز شدن بازار جهانی فوتبال تعادل را تغییر داده است. این روزها بهترین بازیکنان آمریکای جنوبی (و
است. این روزها بهترین بازیکنان آمریکای جنوبی (و ستاره‌های تمام قاره‌های دیگر) معمولاً در اروپا بازی می‌کنند. در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲، فیفا از برگزاری مسابقات گسترده‌تری خبر داد که شامل ۳۲ تیم می‌شد و هر چهار سال یک بار و در ژوئن و ژوئیه برگزار می‌شد. جام بین قاره‌ای فیفا. جام بین قاره‌ای فیفا یک رقابت بین‌المللی فوتبال مردان است که توسط فیفا، نهاد حاکم بر این ورزش، برگزار می‌شود. اولین دوره آن در سال ۲۰۲۴ برگزار شد. این رقابت‌ها با حضور قهرمانان باشگاه‌های شش کنفدراسیون فیفا و به صورت حذفی برگزار می‌شود و تیم
فیفا و به صورت حذفی برگزار می‌شود و تیم اروپایی مستقیما در فینال حضور دارد. به قهرمان عنوان سالانه قهرمانان جهان اعطا می‌شود. نتایج. جام بین قاره‌ای (۱۹۶۰–۲۰۰۴). نکات مهم قهرمانان. بر پایه باشگاه. فیفا دو نوع قهرمان جهان دارد: آنهایی که از جام بین قاره‌ای و آنهایی که از جام جهانی باشگاه‌ها به دست می‌آیند (دو رقابت، هر چند متفاوت، عنوان یکسانی دارند) بنابراین بر طبق آنچه که به طور رسمی توسط فیفا ابلاغ شده است، تعداد کل عناوین رسمی جهانی به شرح زیر است: نکات مهم
جهانی شدن سیاسی (به انگلیسی:Political globalization) رشد نظام سیاسی جهانی هم از نظر اندازه و هم از نظر پیچیدگی است. این سامانه شامل دولت‌های ملی، سازمان‌های دولتی و بین دولتی آنها و همچنین عناصر مستقل از دولت جامعه مدنی جهانی مانند سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی مردم‌نهاد و سازمان‌های جنبش‌های اجتماعی است. یکی از جنبه‌های کلیدی جهانی شدن سیاسی، کاهش اهمیت دولت-ملت و ظهور بازیگران دیگر در صحنه سیاسی می‌باشد. تاریخچه ایجاد و وجود سازمان ملل متحد یکی از نمونه‌های کلاسیک جهانی شدن سیاسی نامیده می‌شود. جهانی شدن
کلاسیک جهانی شدن سیاسی نامیده می‌شود. جهانی شدن سیاسی یکی از سه بعد اصلی جهانی شدن همراه با دو بعد دیگر جهانی شدن اقتصادی و جهانی شدن فرهنگی در ادبیات دانشگاهی می‌باشد.
جهانی شدن فرهنگی به انتقال عقاید، معانی و ارزش‌ها در سراسر جهان به گونه‌ای که روابط اجتماعی را گسترش و تشدید کند گفته می‌شود. این فرایند با مصرف مشترک فرهنگ‌هایی مشخص می‌شود که توسط اینترنت، رسانه‌های فرهنگ عمومی و سفرهای بین‌المللی منتشر شده‌اند. این امر به فرآیندهای بورس کالا و استعمار افزوده‌است که سابقه طولانی تری در حمل معنای فرهنگی در سراسر جهان دارد. گردش فرهنگ‌ها افراد را قادر می‌سازد تا در روابط اجتماعی گسترده‌ای که از مرزهای ملی و منطقه ای عبور می‌کند سهیم شوند. ایجاد و گسترش چنین روابط اجتماعی
سهیم شوند. ایجاد و گسترش چنین روابط اجتماعی صرفاً در سطح مادی مشاهده نمی‌شود. جهانی‌سازی فرهنگی شامل شکل‌گیری هنجارها و دانش‌های مشترکی است که مردم با آن هویت فرهنگی فردی و جمعی خود را مرتبط می‌کنند. این امر باعث افزایش ارتباط دو جانبه و پیوستگی بین جمعیت‌ها و فرهنگ‌های مختلف می‌شود. ایده جهانی شدن فرهنگی در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی ظهور کرد، اما به‌طور گسترده توسط دانشگاهیان غربی در طول دهه ۱۹۹۰ میلادی و اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بر سر زبان‌ها افتاد. برای برخی از محققان، ایده جهانی شدن فرهنگی واکنشی است به
از محققان، ایده جهانی شدن فرهنگی واکنشی است به ادعاهای مطرح شده توسط منتقدان امپریالیسم فرهنگی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی.
شاعر خلق جمهوری آذربایجان () یک لقب افتخاری است که به شعرای آذربایجانی در توسعهٔ ادبیات آذربایجانی نقش مؤثری داشته‌باشند، اهدا می‌شود. اطلاعات کلی. عنوان افتخاری شاعر خلق جمهوری آذربایجان با حکم حیدر علی‌اف، رئیس جمهوری وقت آذربایجان مورخ ۲۲ مه ۱۹۹۸ همراه با عناوین دیگر ایجاد شد. رئیس‌جمهور آذربایجان به ابتکار خود و همچنین به پیشنهاد مجلس ملی و کابینه وزرای این عنوان افتخاری را به شعرا اعطا می‌کند. این عنوان فقط به شهروندان جمهوری آذربایجان قابل اهدا است. بر اساس مقررات مربوطه، اعطای دوباره و مکرر عنوان
بر اساس مقررات مربوطه، اعطای دوباره و مکرر عنوان افتخاری «شاعر خلق جمهوری آذربایجان» به یک فرد انکان‌پذیر نیست. در صورت مشاهده سوء رفتار، امکان سلب فرد دریافت کننده از این عنوان وجود دارد. همچنین به افرادی که عنوان افتخاری «شاعر خلق جمهوری آذربایجان» را دریافت می‌کنند، گواهی‌نامه و نشان مربوطه اهدا می‌شود. نشان یادشده بر روی سمت راست سینه نصب می‌شود.
مدیریت ریسک مالی (به انگلیسی:Financial risk management) عمل محافظت از ارزش اقتصادی در یک بنگاه با مدیریت کردن ریسک مالی - به‌طور عمده ریسک عملیاتی، ریسک اعتباری و ریسک بازار، یا انواع خاص‌تر ریسک می‌باشد. درمورد مدیریت ریسک به‌طور کلی، مدیریت ریسک مالی مستلزم شناسایی منابع ریسک، اندازه‌گیری ریسک و برنامه‌ریزی برای رسیدگی به ریسک می‌باشد. می‌توان گفت که مدیریت ریسک مالی به عنوان یک «علم» با نظریه سبد سهام مدرن متولد شد. هری مارکویتز در سال ۱۹۵۲ میلادی با مقاله «انتخاب سبد سهام» این حوزه را بنیان گذاشت. این
«انتخاب سبد سهام» این حوزه را بنیان گذاشت. این رشته می‌تواند کیفی و کمی باشد. با این حال، به عنوان یک تخصص مدیریت ریسک، مدیریت ریسک مالی بیشتر بر زمان و نحوه پوشش ریسک تمرکز دارد، و اغلب از ابزارهای مالی برای مدیریت مواجهه‌های پرهزینه با ریسک استفاده می‌کند. در همه این موارد موارد اما، آخرین «خط دفاع» در برابر ریسک، سرمایه می‌باشد.
سرپرستی موقت سیستمی‌ست که در آن یک خردسال تحت مراقبت قرار بگیرد یا زندگی‌اش را در یک خانهٔ گروهی (انجمن مراقبت از کودکان مسکونی، مرکز درمان‌گری و…) یا خانهٔ شخصی یک سرپرست دارای گواهی‌نامهٔ دولتی و یک عضو خانواده تأییدشده توسط دولت بگذراند، که فرد انجام‌دهندهٔ دومی «والد موقت» خوانده می‌شود. گذاشتن یک کودک در این وضعیت معمولاً از طریق دولت یا یک آژانس خدمات اجتماعی انجام می‌شود. به مؤسسه، خانهٔ گروهی یا والد موقت برای خرجی که کرده‌است پاداش داده می‌شود مگر این‌که کودک با یکی از اعضای خانواده‌اش باشد. در
این‌که کودک با یکی از اعضای خانواده‌اش باشد. در برخی حکومت‌ها، به سرپرستان خویشاوند کودکانی که مورد سرپرستی دولت هستند کمک‌هزینهٔ مالی داده می‌شود. حکومت، از طریق دادگاه خانواده و آژانس خدمات مراقبت از کودک، جای یک والد را برای خردسال پر می‌کند و تمام تصمیمات قانونی را در حالی که والد موقت مسئول سرپرستی روزانه خردسال است می‌گیرد. محققان و فعالان دربارهٔ کارآمدی خدمات سرپرستی موقت ارائه‌شده توسط سازمان‌های مردم‌نهاد نگران هستند.
زنان در کلمبیا () طبق قانون اساسی کلمبیا در سال ۱۹۹۱ از حق استقلال بدنی برخوردارند. رای دادن، تصدی مناصب دولتی؛ برای کار؛ دستمزد منصفانه یا دستمزد برابر؛ داشتن اموال؛ برای دریافت آموزش؛ برای خدمت در ارتش در برخی وظایف، انعقاد قراردادهای حقوقی؛ و داشتن حقوق زناشویی در قانون این کشور قرار دارد. حقوق زنان در کلمبیا از اوایل سده بیستم به تدریج در حال توسعه بوده‌است. تاریخچه. نقش زنان در کلمبیا در جنبه‌های نظامی بسیار مهم بوده و عمدتاً به‌عنوان حامی یا جاسوس خدمت می‌کنند، مانند مورد پولیکارپا سالاوریتا که نقش
می‌کنند، مانند مورد پولیکارپا سالاوریتا که نقش کلیدی در استقلال کلمبیا از امپراتوری اسپانیا داشت. برخی از گروه‌های بومی مانند وایو، جامعه‌ای مادرسالار دارند که در آن نقش زن محوری و مهم‌ترین برای جامعه آنهاست. زنان وابسته به گروه‌های بومی در دوران استعمار به شدت مورد هدف استعمارگران اسپانیایی قرار گرفتند. بسیاری از زنان بومی در معرض بردگی، تجاوز جنسی و از دست دادن هویت فرهنگی خود قرار گرفتند. در طول دوران استعمار، قرن نوزدهم و تأسیس دوران جمهوری، نقش زنان کلمبیایی در یک جامعه تحت سلطه مردان به خانه‌دار شدن
در یک جامعه تحت سلطه مردان به خانه‌دار شدن تنزل داده شد. تحصیلات برای زنان محدود به افراد ثروتمند بود و آنها فقط اجازه داشتند تا دوره راهنمایی در صومعه تحت آموزش کاتولیک رومی تحصیل کنند. کنگره کلمبیا در ۱۰ دسامبر ۱۹۳۴ قانونی را ارائه کرد که به زنان حق تحصیل می‌داد. این قانون، مانند هر موضوع مربوط به حقوق زنان در آن زمان، جنجال ایجاد کرد. آموزش. قبل از سال ۱۹۳۳ زنان در کلمبیا فقط تا مقطع متوسطه اجازه تحصیل داشتند. خورخه الیسر گایتان، نماینده لیبرال کنگره، از فرمان شماره ۱۹۷۲ در سال ۱۹۳۳ دفاع کرد که به زنان
فرمان شماره ۱۹۷۲ در سال ۱۹۳۳ دفاع کرد که به زنان اجازه می‌داد تحصیلات عالی را دریافت کنند، در حالی که ژرمن آرسینیگاس محافظه کار با آن مخالف بود. این فرمان تصویب شد و توسط دولت لیبرال آلفونسو لوپز پومارجو امضا شد. دانشگاه ملی کلمبیا اولین مؤسسه آموزش عالی بود که به دانشجویان دختر اجازه تحصیل داد. گردا وستندورپ در ۱ فوریه ۱۹۳۵ برای تحصیل در رشته پزشکی پذیرفته شد. گابریلا پلاز که در سال ۱۹۳۶ به عنوان دانشجو پذیرفته شد و به عنوان وکیل فارغ‌التحصیل شد، اولین زن فارغ‌التحصیل از دانشگاهی در کلمبیا شد. در سال
زن فارغ‌التحصیل از دانشگاهی در کلمبیا شد. در سال ۱۹۳۶، ماریا کارولا اولین مدرسه کارهای اجتماعی را تحت حمایت دانشگاه بانوی تسبیح تأسیس کرد. پس از این، بسیاری از زنان به دلیل موفقیت‌های تحصیلی، خلاقیت و نظم و انضباط خود، زنان را برابر با مردان می‌دانستند. در همان زمان، شهروندان شروع به حمایت از ایده شهروندی برای زنان به پیروی از کشورهای دیگر کردند. خشونت مداوم سیاسی، مسائل اجتماعی و مشکلات اقتصادی از موضوعات اصلی مورد مطالعه زنان بود که عمدتاً در زمینه خشونت خانوادگی و روابط زناشویی و نیز کودک آزاری بود.
خانوادگی و روابط زناشویی و نیز کودک آزاری بود. حقوق. حق مالکیت. گروهی از زنان به رهبری جورجینا فلچر با رئیس‌جمهور وقت کلمبیا انریکه اولیا هررا ملاقات کردند تا از او بخواهند از تغییر قانون کلمبیا در مورد حقوق زنان برای اداره املاک حمایت کند. این قانون "ley sobre Régimen de Capitulaciones Matrimoniales" نام گرفت که بعداً در کنگره در دسامبر ۱۹۳۰ توسط Ofelia Uribe به عنوان اصلاح قانون اساسی پیشنهاد شد. هدف اصلی این قانون این بود که به زنان اجازه دهد تا اموال خود را اداره کنند همان‌طور که قبلاً انجام می‌شد. این
را اداره کنند همان‌طور که قبلاً انجام می‌شد. این اقدام باعث آزار و اذیت و توطئه علیه گروه زنان شد. جورجینا فلچر به عنوان رهبر گروه تحت تعقیب و انزوا قرار گرفت و سر انجام بار دیگر در سال ۱۹۳۲ در کنگره ارائه شد و به قانون ۲۸ ۱۹۳۲ تصویب شد. حق رای. حق رای زنان توسط گوستاوو روجاس پینیلا در سال ۱۹۵۴ اعطا شد، اما ریشه آن در دهه ۱۹۳۰ با مبارزه زنان برای کسب شهروندی کامل آغاز شد. در سال ۱۹۵۷ زنان برای اولین بار در کلمبیا در یک همه‌پرسی رای دادند.
زندگی، نقش‌ها و حقوق زنان در شیلی در طول زمان دستخوش تغییرات بسیاری شده‌است. نقش‌های اجتماعی زنان شیلی در طول تاریخ تحت تأثیر نقش‌های جنسیتی سنتی و فرهنگ مردسالار بوده‌است، اما در طول قرن بیستم، زنان به‌طور فزاینده‌ای خود را درگیر سیاست و اعتراض کردند، که در نتیجه مقرراتی در قانون اساسی برای حمایت از برابری بین زن و مرد و منع تبعیض جنسیتی ایجاد شد. پیشرفت تحصیلی، مشارکت نیروی کار و حقوق زنان بهبود یافته‌است، به ویژه از زمانی که شیلی دوباره در سال ۱۹۹۰ به یک دموکراسی تبدیل شد. شیلی در سال ۲۰۰۴ طلاق را قانونی
تبدیل شد. شیلی در سال ۲۰۰۴ طلاق را قانونی اعلام کرد و همچنین یکی از معدود کشورهایی است که رئیس‌جمهور زن دارد. با این حال، زنان شیلیایی هنوز با چالش‌های اقتصادی و سیاسی زیادی از جمله نابرابری درآمد، نرخ بالای خشونت خانگی و نقش‌های جنسیتی طولانی مواجه هستند. تاریخچه. در دوران ریاست جمهوری در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۴۹ به زنان حق رای داده شد. همچنین در آن دوران، هزاران زن علیه سالوادور آلنده ، رئیس‌جمهور سوسیالیست، در راهپیمایی با قابلمه‌ها و ماهیتابه‌های خالی تظاهرات کردند. در حالی که تحت رژیم اقتدارگرای آگوستو
کردند. در حالی که تحت رژیم اقتدارگرای آگوستو پینوشه، زنان علیه همه‌پرسی آلنده به «نه» رأی دادند، شرکت کردند. در زمان شیلی تحت حاکمیت دیکتاتور پینوشه، وضعیت حقوق قانونی زنان از اکثر کشورهای آمریکای لاتین عقب‌تر بود، با اینکه شیلی یکی از قوی‌ترین اقتصادها را در آمریکای جنوبی داشت. حکومت شیلی در سال ۱۹۹۰ به دموکراسی بازگشت که منجر به تغییراتی در زندگی و نقش زنان در جامعه شد. از زمان بازگشت به دموکراسی، دولت شیلی منابع سیاسی و اقتصادی بیشتری را برای گسترش برنامه‌های رفاه اجتماعی نسبت به قبل سرمایه‌گذاری
برنامه‌های رفاه اجتماعی نسبت به قبل سرمایه‌گذاری کرده‌است. حزب سیاسی "Concertación" از زمان پایان دیکتاتوری پینوشه در قدرت بوده‌است و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، میچل باچله از حزب به عنوان اولین رئیس‌جمهور زن شیلی حضور دارد. جامعه. شیلی به عنوان یکی از محافظه کارترین کشورهای آمریکای لاتین از نظر اجتماعی توصیف شده‌است. در مقایسه با ایالات متحده، شیلی در میان تحولات خود از نفوذ زنان به حوزه سیاسی، فمینیست‌های زیادی نداشت. زنان شیلیایی کاتولیک را به عنوان آیین گذر خود می‌دانستند، که آغازگر جنبش‌های زنان در مخالفت با
می‌دانستند، که آغازگر جنبش‌های زنان در مخالفت با حزب سیاسی لیبرال در دولت شیلی بود. محیط سنتی که زنان به آن عادت داشتند به عنوان دلیلی مردسالارانه برای محدود کردن آرای زنان توسط زنان استفاده می‌شد. با این حال، اعتقادات مذهبی شیلیایی‌ها به‌عنوان کاتولیک‌های متدین، تمایل آنها به رأی دادن علیه حزب سرسخت لیبرال ضد روحانی را آغاز کرد. نقش‌های جنسیتی. باورهای سنتی نقش جنسیتی در جامعه شیلی رایج است، به ویژه این عقاید که زنان باید بر نقش مادری تمرکز کنند و مطیع مردان باشند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ توسط برنامه توسعه
باشند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) گزارش داد که ۶۲ درصد از مردم شیلی مخالف برابری کامل جنسیتی هستند. بسیاری از افراد مورد بررسی معتقد بودند که زنان باید خود را به نقش سنتی مادر و همسر محدود کنند. با این حال، گزارش توسعه جهانی ۲۰۱۲ بیان می‌کند که نگرش مردان نسبت به برابری جنسیتی این است که «مردان هنگام ارتقای حقوق زنان ضرر نمی‌کنند». تحصیلات. نرخ باسوادی زنان تقریباً با مردان مطابقت دارد، به طوری که ۹۷٫۴ درصد زنان در مقابل ۹۷٫۶ درصد مردان (در سال ۲۰۱۵) قادر به خواندن
۹۷٫۶ درصد مردان (در سال ۲۰۱۵) قادر به خواندن هستند. قانون شیلی آموزش ابتدایی و متوسطه اجباری را برای پسران و دختران الزامی می‌داند. در سال ۲۰۰۷، بانک جهانی اعلام کرد که سطح ثبت نام برای پسران و دختران در آموزش ابتدایی و متوسطه تقریباً برابر است. تحصیلات زنان در شیلی به‌طور کلی بالاتر از کشورهای همسایه است. در آموزش عالی، تا سال ۲۰۰۲، نرخ حضور زنان با ۴۷٫۵ درصد در مقابل ۵۲٫۵ درصد مشابه مردان بود. حقوق. در حال حاضر در شیلی زنان بسیاری از حقوق مشابه مردان را دارند. سرویس ملی زنان (SERNAM) وظیفه حفاظت از حقوق
سرویس ملی زنان (SERNAM) وظیفه حفاظت از حقوق قانونی زنان در بخش عمومی را بر عهده دارد. سیاست. زنان تا سال ۱۹۳۴ که برای اولین بار توانستند از رای شهرداری خود استفاده کنند، در سیاست دخالت نداشتند. رای شهرداری و بعداً ملی باعث شد که زنان بیش از پیش خود را وارد سیاست کنند و دولت و احزاب سیاسی را تحت فشار قرار دهند. با افزایش اهمیت سیاسی زنان، بسیاری از احزاب بخش‌های زنان را برای حمایت تأسیس کردند و سعی کردند آرای زنان را جذب کنند، اگرچه سال‌ها طول کشید تا احزاب سیاسی واقعاً زنان را برای سیاست مهم بدانند.
وضعیت زنان در غنا و نقش آنها در جامعه در چند دهه گذشته تغییر کرده‌است. افزایش آهسته مشارکت سیاسی زنان غنا در طول تاریخ وجود داشته‌است. طبق قانون اساسی غنا به زنان حقوق مساوی داده شده‌است، با این حال نابرابری در آموزش، اشتغال و بهداشت برای زنان همچنان رواج دارد. علاوه بر این، زنان نسبت به مردان در غنا دسترسی کمتری به منابع دارند. زنان غنا در مناطق روستایی و شهری با چالش‌های کمی متفاوت، روبرو هستند. در سراسر غنا، زنان سرپرست خانوار در حال افزایش است. شکل‌های گوناگون خشونت علیه زنان هنوز در غنا وجود دارد. در