payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنامه‌ها در فروشگاه‌های برنامه است. در اواسط سال ۲۰۱۸، این شرکت Tsukemen، یک شرکت استارتاپ توسعه اپلیکیشن مستقر در سانفرانسیسکو را خریداری کرد. در سال ۲۰۲۰، این شرکت ۳۱ میلیون کاربر داشت و تا سال ۲۰۲۱، ۶۵ میلیون کیف پول Blockchain.com و ۲۸٪ از تراکنش‌های بیت‌کوین از سال ۲۰۱۲ توسط کیف پول Blockchain.com آغاز یا دریافت شده‌است. در فوریه ۲۰۲۱، Blockchain.com یک دور سرمایه‌گذاری ۱۲۰ میلیون دلاری از سرمایه گذارانی از جمله سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک مور، کایل باس، اکسس اینداستریز، مشاوران رویدا، شرکای
کایل باس، اکسس اینداستریز، مشاوران رویدا، شرکای سرمایه‌گذار لایت‌اسپید، جی‌وی، کلاوس هوملز و صنایع الدریج جمع‌آوری کرد. با احتساب دورهای قبلی سرمایه‌گذاری خطرپذیر، این شرکت در مجموع ۱۹۰ میلیون دلار جمع‌آوری کرده بود. یک ماه بعد، این شرکت یک دور جمع‌آوری کمک مالی ۳۰۰ میلیون دلاری دیگر را اعلام کرد. یک سوم از مبلغ جمع‌آوری شده توسط شرکت سرمایه‌گذاری بیلی گیفورد تأمین شد که ۱۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کرد. بر اساس دور جمع‌آوری سرمایه، ارزش شرکت ۵٫۲ میلیارد دلار بود. در سال ۲۰۲۲، مدیر عامل Blockchain.com به
بود. در سال ۲۰۲۲، مدیر عامل Blockchain.com به سهامداران نامه نوشت و به آنها اطلاع داد که Three Arrows Capital به سرعت ورشکسته می‌شود به معنای تأثیر پیش فرض ۲۷۰ میلیون دلاری ارزهای دیجیتال و وام‌های دلاری آمریکا به Blockchain.com است. این شرکت ۲۵ درصد از کارکنان خود، حدود ۱۵۰ نفر را در محصولات و خدمات. Blockchain.com به عنوان یک شرکت ارزهای دیجیتال، بستری را برای نگهداری، استفاده، مدیریت رمزدارایی‌ها و کاوش در تراکنش‌های ارزهای دیجیتال فراهم می‌کند. همچنین استانداردها و زیرساخت‌های خدمات مالی را برای ارزهای
و زیرساخت‌های خدمات مالی را برای ارزهای دیجیتال توسعه می‌دهد. پلتفرم این شرکت داده‌های بازار و تجزیه و تحلیل را ارائه می‌دهد. این ارز دیجیتال از اهداف غیرمتمرکز و ناشناس بودن رمزارز پیروی می‌کند. برخی از محصولات کریپتوکارنسی آن توسط کاربر نهایی مدیریت می‌شوند و توسط خود Blockchain.com قابل دسترسی نیستند. محصولات اصلی آن کیف پول رمزنگاری، صرافی، بلاک کاوشگر و بازارهای نهادی ارائه می‌شوند. کیف پول. این شرکت یک کیف پول رمزنگاری میزبانی شده ارائه می‌دهد که روشی برای ذخیره ارز دیجیتال در یک فایل دیجیتالی است که
برای ذخیره ارز دیجیتال در یک فایل دیجیتالی است که می‌توان به صورت آنلاین به آن دسترسی داشت. کیف پول را می‌توان با ارزهای دیجیتال و استیبل کوین‌های مختلف استفاده کرد. از کیف پول‌های آن می‌توان برای ارسال و دریافت تراکنش‌های ارز دیجیتال و همچنین مبادله بین ارزهای دیجیتال مختلف استفاده کرد. Blockchain.com دارای یک کیف پول غیر حضانت است، به این معنی که به‌طور کامل توسط کاربر کنترل می‌شود و شرکت به داده‌های کیف پول دسترسی ندارد. کاربران با یک کلید خصوصی به کیف پول خود دسترسی پیدا می‌کنند، عبارت بازیابی که فقط
پول خود دسترسی پیدا می‌کنند، عبارت بازیابی که فقط برای کاربر شناخته شده‌است. تبادل. صرافی ارز دیجیتال به تبدیل دارایی‌های دیجیتال شما به پول و پول به دارایی دیجیتال کمک می‌کند. آنها مانند یک دلال سهام کار می‌کنند. این شرکت دارای یک صرافی است که به کاربران خود امکان خرید، فروش و تجارت ارزهای دیجیتال را می‌دهد. علاوه بر این، رابط کاربری صرافی می‌تواند توسط معامله گران سفارشی شود تا بسته به سطح تجربه آنها، اطلاعات مرتبط را به آنها نشان دهد. کسب و کار بازارهای نهادی. Blockchain.com علاوه بر خدمات خود برای
نهادی. Blockchain.com علاوه بر خدمات خود برای افراد، خدمات مالی مبتنی بر ارز دیجیتال را نیز به سرمایه گذاران نهادی ارائه می‌دهد. کسب و کار بازارهای نهادی این شرکت وام، استقراض، تجارت و نگهداری دارایی‌های مالی را به ارزهای دیجیتال ارائه می‌کند. همچنین معاملات خارج از بورس را برای معامله گران بزرگ انجام می‌دهد و به عنوان یک کارگزار برای خصوصی نگه داشتن معاملات و جلوگیری از نوسانات قیمت بر اساس دانش بازار از معاملات عمل می‌کند. کاوشگر. این شرکت یک کاوشگر بلاک چین را اجرا می‌کند که به کاربر اجازه می‌دهد
بلاک چین را اجرا می‌کند که به کاربر اجازه می‌دهد تراکنش‌های عمومی ارزهای دیجیتال و اطلاعات مرتبط را ببیند. این به هر کسی که کد هش تراکنش را دارد اجازه می‌دهد آدرس کیف پول‌هایی را که تراکنش از آن‌ها ارسال و دریافت شده است، میزان تراکنش و میزان کارمزد را ببیند. از این ابزار می‌توان برای تجزیه و تحلیل فعالیت تراکنش‌ها، داده‌های ارزهای دیجیتال و تجزیه و تحلیل استفاده کرد. این شرکت در سرویس رایگان تبلیغ می‌فروشد.
ماریوش یدرا (؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۹۷۳) وزنه‌بردار اهل لهستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
جون سامگ-کیون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2023-03-19T19:32:37Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;SallyBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;SallyBot صفحهٔ تاماش مارس را به تاماش مرتس منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;36777321&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;36777336&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-03-20T02:19:53Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;36778783&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جین یون-سونگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و
اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
کوزارچانکا ( به معنی "زن اهل کوزارا ") عکسی از جنگ جهانی دوم است که در جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی به نماد تبدیل شد. عکاس هنری یوگسلاوی ژورژ اسکریگین در شمال بوسنی در زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، یک پارتیزان زن خندان را نشان می‌دهد که کلاه تیتوکا به سر دارد و تفنگی روی شانه‌اش آویزان است. موضوع پرتره میلیا مارین است. صرب بوسنیایی اهل روستایی در دامنه کوه کوزارا. مدت کوتاهی پس از جنگ، او با یک پارتیزان ازدواج کرد و در شهر پرییدور ساکن شد. او در سال ۲۰۰۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت. "کوزارچانکا" در کتاب‌های درسی پرتیراژ
درگذشت. "کوزارچانکا" در کتاب‌های درسی پرتیراژ مدرسه، تک‌نگاری‌ها و پوسترهای جنگ و همچنین روی جلد آلبومی از یک گروه موسیقی پاپ معروف یوگسلاوی به نمایش درآمد. هویت مارین به عنوان سوژه عکس در یوگسلاوی سوسیالیستی شناخته شده نبود. پیشینه. در آوریل ۱۹۴۱، پادشاهی یوگسلاوی توسط نیروهای محور به رهبری آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت، اشغال و تجزیه شد. یک دولت دست نشانده فاشیست به نام دولت مستقل کرواسی در ۱۰ آوریل کنترل تقریباً تمام کرواسی امروزی، تمام بوسنی و هرزگوین امروزی و بخش‌هایی از صربستان امروزی را بدست گرفت.
امروزی و بخش‌هایی از صربستان امروزی را بدست گرفت. به رهبری جنبش ملی‌گرای اوستاشه کرواسی، یکی از سیاست‌های این جنبش فاشیستی نسل‌کشی صرب‌ها در دولت مستقل کرواسی با کشتار دسته جمعی، اخراج و یکسان‌سازی اجباری بود. جنبش‌های مقاومت به زودی در پاسخ به اشغال ایجاد شدند که یکی از آنها توسط اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی سازماندهی شد. حزب به ریاست یوسیپ بروز تیتو تصمیم گرفت ۴ ژوئیه برای راه اندازی یک قیام مسلحانه سراسری تحت حمایت اعضای نیروهای تحت رهبری آن به عنوان پارتیزان شناخته عمل کند. از آنها به عنوان ارتش
پارتیزان شناخته عمل کند. از آنها به عنوان ارتش آزادیبخش ملی یوگسلاوی نیز یاد می‌شد. در دسامبر ۱۹۴۳ و ژانویه ۱۹۴۴، تیپ ۱۱ کراجینا ارتش آزادیبخش ملی در حال حمله به آلمانی‌ها و نیروهای اوستاشه در منطقه کوهستانی کوزارا در شمال بوسنی بود تا فشار پارتیزان در بانوینا و شرق بوسنی را کاهش دهد، جایی که محور حملات بزرگ ضد حزبی پیشرو بود. عکس و موضوع آن. در طول زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴، سربازان سیار تئاتر آزادی ملی با ستونی از پارتیزان‌های تیپ ۱۱ کراجینا در منطقه کنشپوله، در منطقه کازارا مواجه شدند. رئیس بخش باله تئاتر،
در منطقه کازارا مواجه شدند. رئیس بخش باله تئاتر، گئورگیج «ژورژ» اسکریگین، یک رقصنده باله یوگسلاوی با تبار روسی بود. اسکریگین همچنین یک عکاس هنری تحسین شده بین‌المللی بود و جوایز معتبری را در تعدادی از نمایشگاه‌های عکاسی در اواخر دهه ۱۹۳۰ دریافت کرده بود. بین سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵، اسکریگین حدود ۵۰۰ عکس از جنگ گرفت که برخی از آنها در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی افسانه‌ای شدند. فرمانده تیپ ۱۱ کراجینا نیز در ستون حضور داشت و اسکریگین از او خواست تا از یک مبارز زن پارتیزان عکس بگیرد. فرمانده پنج پرستار جوان
زن پارتیزان عکس بگیرد. فرمانده پنج پرستار جوان را از ستون انتخاب کرد که اسکریگین از میان آنها میلیا مارین هفده ساله را انتخاب کرد. او صرب بوسنیایی اهل روستای برکینجا در نزدیکی دوبیکا، در دامنه کوه کوزارا بود. اسکریگین یک ژاکت کش باف پشمی روی او گذاشت، تفنگی را روی شانه‌اش انداخت، کلاه تیتوفکا را با ستاره قرمز رنگش به کنار سرش کج کرد، موهایش را صاف کرد و به او گفت که لبخند بزند. سپس با دوربین رولیفلکس خود از او عکس گرفت. اسکریگین در عکس‌های جنگی خود دو اصل متفاوت را با هم متحد کرد: واقع گرایی خشن، از نظر
متفاوت را با هم متحد کرد: واقع گرایی خشن، از نظر محتوا، و تصویرگرایی، از نظر فرم. در سال ۱۹۶۸، او یک تک نگاری در مورد عکاسی جنگی خود با عنوان ("جنگ و صحنه") منتشر کرد که در آن عکس میلجا مارین با عنوان ("زن اهل کوزارا") وجود دارد. شرح عکس بدون ذکر نام چنین است: به عنوان یک زن جوان در جریان اولین حمله دشمن اسیر اما موفق به فرار شد - حتی از آلمان - و به کوزارا رسید و در آنجا یکی از مبارزان نیروهای کوزارا شد. اندکی پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶، میلیا مارین با پرو مارین ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. ، از زمان پرو
ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. ، از زمان پرو مارین از قیام کوزارا در اواخر ژوئیه ۱۹۴۱ با پارتیزان‌ها جنگیده بود. میلیا در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۷ انجام داد، توضیح داد که به دلیل سختی‌های جنگی که او و خانواده اش متحمل شده بودند، در زمان گرفتن عکس احساس لبخند زدن نداشت. با این وجود، او به درخواست اسکریگین رضایت داد و لبخندی درخشان زد. مارین همچنین اظهار داشت که هرگز قبل از عکس و نه بعد از آن اسلحه حمل نکرده‌است. او در در سن ۸۱ سالگی در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۷ درگذشت. میراث. پس از جنگ، که در آن ارتش آزادیبخش ملی
میراث. پس از جنگ، که در آن ارتش آزادیبخش ملی پیروز شد، "کوزارچانکا" به یک تصویر نمادین زمان جنگ در یوگسلاوی سوسیالیستی تبدیل شد. این یکی از نمادهای مشارکت توده ای زنان به عنوان داوطلب در مبارزات پارتیزانی بود که در نتیجه به عنوان یک آرمان کل ملت یوگسلاوی مشروعیت یافت. روایت رسمی مبارزه پارتیزانی که توسط دولت یوگسلاوی پس از جنگ به رهبری تیتو ترویج شد، در خدمت مشروعیت بخشیدن به رژیم و ایجاد احساسات ملی مشترک در این کشور چند قومیتی بود. پارتیزان‌های زن در این روایت جایگاه مهمی داشتند. "کوزارچانکا" در کتاب‌های
جایگاه مهمی داشتند. "کوزارچانکا" در کتاب‌های درسی پرتیراژ مدارس، و همچنین تک‌نگاری‌ها و پوسترهای جنگ به نمایش درآمد. نماد توده ای زیبایی و شور و شوق یک انقلابی را تجلیل می‌کرد. نسخه اصلاح شده "کوزارچانکا" (بدون تفنگ) بر روی جلد آلبوم ۱۹۸۶ توسط گروه پاپ یوگسلاوی مرلین ظاهر شد. پشت جلد عکسی از مرلین مونرو بازیگر نقش بسته بود. هویت اصلی میلیا تورومان (مارین) تا پس از سقوط کمونیسم در یوگسلاوی و سایر کشورهای اروپایی، که پیام ایدئولوژیک عکس دیگر اثری نداشت، برای عموم مردم ناشناخته ماند.
ریزکی جونیانسیا (; ) وزنه‌بردار اهل اندونزی است.او در دسته ۷۳ کیلوگرم المپیک پاریس صاحب مدال طلا شد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
جونگ چون-می (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل کره شمالی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
بو یوهانسون (؛ زادهٔ ۷ فوریه ۱۹۴۵) وزنه‌بردار اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
دسپینا استورچ یا دسپینا داویدوویچ استورچ (۱۸۹۴ یا ۱۸۹۵ – ۳۰ مارس ۱۹۱۸) یک زن یونانی عثمانی بود که گفته می‌شد در طول جنگ جهانی اول جاسوس آلمان و امپراتوری عثمانی بوده‌است. استورچ بعدها با عنوان «لذت ترکی»، «زیبایی ترکی» و «کلئوپاترای مدرن» در ادبیات جاسوسی جاودانه شد. اوایل زندگی و سفر. دسپینا که در استانبول در یک خانواده یونانی فاناریوت به دنیا آمد، در سن ۱۷ سالگی با پل استورچ فرانسوی ازدواج کرد. اگرچه آنها بعداً طلاق گرفتند، ازدواج قبلی آنها به دلیل خدمت پل در ارتش فرانسه در حالی که همسر سابق او مظنون به
در ارتش فرانسه در حالی که همسر سابق او مظنون به جاسوسی برای دشمنان فرانسه بود، وضعیت عجیبی را ایجاد کرد. چندین عامل باعث شد مقامات آمریکایی مشکوک شوند که مادام استورچ جاسوس است. او به پایتخت‌های جهان سفر می‌کرد و مرتباً نام خود را تغییر می‌داد: «مثلاً در پاریس، او را با نام مادام نزی، در مادرید و لندن با نام مادام هسکت، در رم با نام مادام دیویدوویچ، در نیویورک در نقش مادام دسپینا، در واشینگتن، در نقش بارونس دوبلویل می‌شناختند. این نام خانوادگی، «بارونس دو بلویل» به این دلیل استفاده شد که تقریباً در همه جا
به این دلیل استفاده شد که تقریباً در همه جا با بارون مرموز هنری دی بیویل (یا دبلویل) در ماه‌های آخر قبل از دستگیری او همراه بود. دسپینا استورچ به دلیل زیبایی چشمگیر، تسلط به زبان فرانسه و مهارت در رقصش، مهمان مکرر مهمانی‌ها بود. در بسیاری از مهمانی‌ها، او هیچ مشکلی در تماس با افسران نظامی که برای نیروهای متفقین و سفرای کشورهای درگیر در جنگ خدمت می‌کردند، نداشت. دسپینا استورچ و بارون در مادرید در تماس با عوامل آلمانی مورد توجه قرار گرفتند. پس از اینکه این زوج متوجه سوء ظن شدند، به سرعت اسپانیا را به مقصد
زوج متوجه سوء ظن شدند، به سرعت اسپانیا را به مقصد هاوانا ترک کردند. در ایالات متحده. آن‌ها بعداً عازم آمریکا شدند. یک زن آلمانی، خانم الیزابت شارلوت نیکس، و مردی که به نظر یک کنت فرانسوی به نام روبرت دکلارمونت بود، همراه آنها بودند. به محض ورود به عنوان تمثیلی "یک چهار قلوی کنجکاو" از سوی وزارت دادگستری ایالات متحده به عنوان مظنون تحت نظرقرار گرفتند". یکی از عواملی که شک وزارت دادگستری را برانگیخت این بود که او زندگی یک بانوی بسیار ثروتمند را داشت و برای اقامت در هتلی در نیویورک ماهیانه ۱۰۰۰ دلار پرداخت
اقامت در هتلی در نیویورک ماهیانه ۱۰۰۰ دلار پرداخت می‌کرد. خانم نیکس همچنین یک وام بدون توضیح ۳۰۰۰ دلاری از کنت برنستورف دریافت کرد. مقامات بعداً یک صندوق امانات را که برای یک مادام استورچ در یکی از بانک‌های نیویورک نگهداری می‌شد، توقیف کردند. گفته می‌شود که حاوی مکاتبات مهمی با افراد سرشناس از سراسر جهان است که برخی از آنها رمزگذاری شده‌است. در ابتدا، توطئه‌گران از بررسی دقیقی که تحت آن قرار داشتند آگاه نبودند چرا که او به محافل مرتبط با «امور اجتماعی» رفت و آمد داشت و تحسین‌کنندگان جدید و مهمی را به فهرست
آمد داشت و تحسین‌کنندگان جدید و مهمی را به فهرست بلند دوستدارانش اضافه کرد. هنگامی که بررسی دقیق برای استورچ مشخص شد، او تلاش کرد بسته‌های خود را به پاناما بفرستد، اما آنها رهگیری شدند. بارون و استورچ که متوجه خطر شده بودند، پاسپورت فرانسوی گرفتند و نقشه‌هایی برای فرار به کوبا ریختند. پس از مشخص شدن نقشه‌های فرار آنها برای وزارت دادگستری، هر چهار نفر در ۱۸ مارس ۱۹۱۸ دستگیر و به جزیره الیس فرستاده شدند. مقامات تلاش کردند پول مشکوکی که توسط چهار همدست به جا مانده بود را دنبال کنند، اما نتوانستند ثابت کنند یا
بود را دنبال کنند، اما نتوانستند ثابت کنند یا رد کنند که جاسوسی صورت گرفته‌است. در نهایت بارون، استورچ و دو نفر دیگر به عنوان عناصر «نامطلوب» از ایالات متحده اخراج شدند. مرگ. زمانی که در جزیره الیس بودند، همه آنها بیمار شدند. در حالی که سه نفر از آنها بهبود یافتند، دسپینا استورچ در ۳۰ مارس در اثر آنچه به عنوان ذات الریه توصیف شد در سن ۲۳ سالگی درگذشت. در زمان مرگ او، مقامات معتقد بودند که او به دلایل طبیعی فوت کرده‌است، اما برخی از نشریات بعداً نشان دادند که او ممکن است یک کپسول مسموم را گاز گرفته باشد.
که او ممکن است یک کپسول مسموم را گاز گرفته باشد. تشییع جنازه او در ۱ آوریل ۱۹۱۸ برگزار شد. در تشییع جنازه او بارون هانری دی بیویل، ستایشگر وفادارش، والدینش و یک مأمور سرویس مخفی شرکت کردند. این مراسم در یک کلیسای ارتدکس یونان برگزار شد، اگرچه هیچ‌کس نتوانست هیچ مدرکی مبنی بر اینکه دسپینا استورچ مراسم‌های چه دینی را انجام می‌داد ارائه دهد. دولت ایالات متحده توضیح والدین بارون را پذیرفت، که وفاداری آنها به فرانسه بدون هیچ شکی بود، مبنی بر اینکه پسرشان یک قربانی بی گناه است و «هر سوء ظنی که ممکن است برانگیخته
بی گناه است و «هر سوء ظنی که ممکن است برانگیخته شود ناشی از ارادت او به مادام استورچ است.» با مرگ مظنون اصلی آنها، دولت ایالات متحده متوجه شد که این پرونده هرگز حل نخواهد شد، اگرچه "نیویورک تایمز" اعترافات ادعایی او را درست قبل از مرگش گزارش داد.
کانگ یوئه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۵ مدال نقره شده‌است.
نوردان کاراگوز (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار زن اهل ترکیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ولادیمیر کانیگین (؛ ۱۹۴۸ – ۱۹۹۰) وزنه‌بردار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
کاوکو کانگاسنیمی (; – ) وزنه‌بردار اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
خلیل اسعد رزم‌آرا (١٢٩۴-١٣٨٢) سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده ملایر در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی‌نامه. خلیل اسعد رزم‌آرا با نام قبلی خلیل بحیرایی به سال ١٢٩۴ در ملایر متولد شد.تحصیلات ابتدائی را در ملایر و دوران متوسطه را در همدان و تهران بپایان رساند. او در سال ١٣٢٠ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و ناظم و مدیر دبستان سلطانی در ملایر شد. وی در سال ١٣٢۵ رئیس آموزش و پرورش تویسرکان و در سال ١٣٢۶ رئیس آموزش و پرورش نهاوند و در سال ١٣٢٨ رئیس اوقاف ملایر بود. فعالیت‌های مطبوعاتی
١٣٢٨ رئیس اوقاف ملایر بود. فعالیت‌های مطبوعاتی را در ۱۳۳۰ش، در ملایر، با انتشار نشریۀ مرد مبارز آغاز کرد و سپس آن نشریه را در تهران تا مرداد ۱۳۵۳ چاپ کرد. در دوره‌ی بیست و سوم به عنوان نماینده‌ی ملایر در مجلس بود.
چکامه‌های شاه () که در برخی منابع تحت عنوان چکامه‌های پادشاهی هم از آن یاد شده‌است، میان سال‌های ۱۸۵۹ و ۱۸۸۵ منتشر شد. این اثر عبارت است از مجموعه‌ای دوازده‌گانه از شعر روایت‌گونه که سرودهٔ آلفرد تنیسون، ملک‌الشعرا بریتانیا در عصر ویکتوریا است که افسانهٔ شاه آرتور، شوالیه‌های همراه او به همراه عشق آرتور به گوئینویر را شرح می‌دهد. مجموع این اثر، تلاش‌ها و شکست آرتور برای ارتقای نوع بشر و ایجاد یک پادشاهی کامل را بیان می‌کند که شامل به قدرت رسیدن وی تا زمان مرگش به دست موردرد خائن می‌باشد. تنیسون در اندیشهٔ
به دست موردرد خائن می‌باشد. تنیسون در اندیشهٔ گنجاندن گذشته و حال در این چکامه‌ها بود. آرتور، در این منظومه به عنوان تجسم آرمان‌های ویکتوریایی دیده می‌شود و غالب منتقدان ادبی به این اثر تنیسون به عنوان یک اثر خاص ویکتوریایی اشاره می‌کنند. در عصر ویکتوریا، اشتیاق دوباره به فکر و عقیدهٔ عشق شهسوارانه یا یافتن رضایت معنوی در خالص‌ترین شکل عشق رمانتیک (افسانه‌ای و شاعرانه) دوباره رونق گرفته بود. این تفکر به‌طور خاص در رابطهٔ میان آرتور و گوئینویر در شعر تجسیم یافته‌است به ویژه آنجا که گوئینویر - آن‌طور که
یافته‌است به ویژه آنجا که گوئینویر - آن‌طور که آرتور انتظار دارد - ناپالوده و بی‌غش عمل نمی‌کند. موقعیت تنیسون به عنوان ملک‌الشعرای بریتانیا در آن زمان و محبوبیت چکامه‌های پادشاهی، به ترویج بیشتر این دیدگاه در مورد زنان عصر ویکتوریا کمک کرد.
گُجیا پیراشکی شیرین و سرخ‌شده‌ای است که جزء یکی از دسر محبوب در شبه قاره هند به حساب می‌آید. این غذای لذیذ با استفاده از سوجی (سمولینا) یا مایدا (آرد همه منظوره) تهیه می‌شود که با مخلوطی از خوآ شیرین شده (شیر خشک که مأوا نیز نامیده می‌شود) و میوه‌های خشک پر می‌شود. سپس آن را در ماهیتابه سرخ می‌کنند تا بافتی ترد به آن بدهند. اولین بار ذکر گُجیا به قرن سیزدهم برمی گردد، زمانی که مخلوطی از عسل و انگور با آرد گندم درون آن پر شده و در آفتاب خشک می‌کردند. روش تهیه یک گجیا معمولی تقریباً شبیه سمبوسه است، اما با
یک گجیا معمولی تقریباً شبیه سمبوسه است، اما با مخلوط شیرینی از میوه‌های خشک رنده شده و برشته شده، خوآ، نارگیل رنده شده و کمی سوجی پر می‌شود تا بافتی ترد به آن بدهند.
آلپ شرقی () نامی است که به نیمه شرقی کوه‌های آلپ گفته می‌شود و معمولاً به عنوان منطقه شرقی خطی تعریف می‌شود که از دریاچه کنستانس و دره راین آلپی تا بالای گذرگاه Splügen در خط‌الرأس آلپ و رو به پایین تا رود لیرو و دریاچه کومو در جنوب کشیده شده‌است. قله‌ها و گردنه‌های کوهستانی این بخش، کم‌ارتفاع‌تر از رشته کوه‌های آلپ غربی هستند، در حالی که دامنه خود وسیع‌تر و کمتر قوسی ست. رشته کوه‌های آلپ شرقی شامل بخش‌های شرقی سوئیس (عمدتا کانتون گراوبوندن)، همه لیختن‌اشتاین و بیشتر مساحت اتریش از فورآرلبرگ به سمت شرق و
و بیشتر مساحت اتریش از فورآرلبرگ به سمت شرق و نیز بخش‌های انتهایی جنوب آلمان (بایرن علیا)، شمال‌غربی ایتالیا (لمباردی) و شمال‌شرقی ایتالیا (ترنتینو آلتو آدیجه، ونتو و فریولی ونتزیا جولیا) و بخش‌هایی از شمال اسلوونی می‌شود. آلپ شرقی در جنوب به دشت پادان ایتالیا محدود می‌شود و در شمال، دره رود دانوب آن را از توده‌کوه بوهمیا جدا می‌سازد. شرقی‌ترین بخش این کوه‌ها را رشته‌کوه وینا وودز که مشرف به دانوب و حوضه وین تشکیل داده که منطقه گذار از آلپ شرقی به کوه‌های کارپات است.
آلپ غربی () به بخش غربی کوه‌های آلپ گفته می‌شود که بخش جنوب‌شرقی فرانسه (مانند ساووآ)، تمامی موناکو، بخش شمال‌غربی ایتالیا (یعنی پیه‌مونته و واله دائوستا) و بخش‌های جنوب‌غربی سوئیس (مانند کانتون وله) را در بر می‌گیرد. کوه‌های آلپ غربی در جنوب‌شرقی به دشت پادان ایتالیا محدود می‌شود. در غرب، دره رود رون این کوه‌ها را از ماسیف سانترال جدا می‌سازد. زیررشته آلپ سوئیس، شمالی‌ترین بخش آلپ غربی - به معنای گسترده این اصطلاح - را تشکیل داده‌است. قله‌ها و گردنه‌های کوهستانی آلپ غربی در مقایسه با آلپ شرقی بلندتر هستند،
آلپ غربی در مقایسه با آلپ شرقی بلندتر هستند، در حالی که خود رشته‌کوه آنچنان گسترده‌تر و قوس‌دارتر نیست.
در طول حمله روسیه به اوکراین، روسیه هزاران کودک اوکراینی را به اجبار به مناطق تحت کنترل خود منتقل کرده، به آنها تابعیت روسی داده، آنها را به اجبار در خانواده‌های روسی پذیرفته و موانعی برای اتحاد مجدد با والدین یا وطن اصلی آنها ایجاد کرده‌است. سازمان ملل متحد اعلام کرد که این اخراج‌ها جنایت جنگی هستند. دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه و ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان را به اتهام دخالت آنها صادر کرد. بر اساس حقوق بین‌الملل، از جمله کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸، چنین اعمالی
از جمله کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸، چنین اعمالی «اگر با قصد نابودی یک ملت انجام شود»، نسل‌کشی محسوب می‌شود. کودکان، از والدینی که توسط مقامات روسی دستگیر شده بودند، از نهادهای دولتی و از اردوگاه‌های تابستانی گرفته شده‌اند. برخی دیگر در اثر جنگ از والدین خود جدا شده، یا گاهی یتیم شده بودند. به برخی در مورد اینکه والدینشان آنها را رها کرده‌اند، دروغ گفته می‌شد، یا از آن‌ها برای تبلیغات استفاده می‌شد. شواهدی وجود دارد که برخی از آنها در روسیه مورد بدرفتاری قرار گرفتند. آنها تحت فشار قرار گرفتند تا میهن‌پرستی روسی
آنها تحت فشار قرار گرفتند تا میهن‌پرستی روسی را اتخاذ کنند. تعداد تخمینی آنها از ۱۳٫۰۰۰، تا بیش از ۳۰۰٫۰۰۰ نفر متغیر است. دفتر دادستان کل اوکراین اعلام کرد که ۴۹۴ نفر کشته شده‌اند. مکان‌های مبدأ. برخی از کودکان از موسسات دولتی اوکراین مانند یتیم‌خانه‌ها، خانه‌های گروهی، و مدارس شبانه‌روزی ربوده شدند. بسیاری از کودکانی که به زور منتقل شده بودند از یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های گروهی گرفته شدند. اکثر کودکان تحت مراقبت موسسات دولتی اوکراین یتیم نیستند بلکه فقط به‌طور موقت یا دائم توسط والدینی که با مشکلات شخصی
موقت یا دائم توسط والدینی که با مشکلات شخصی مانند فقر، بیماری یا اعتیاد مواجه هستند تحت مراقبت دولت قرار گرفته‌اند. سازمان ملل تخمین زد که حدود ۹۰٫۰۰۰ کودک پیش از تهاجم سال ۲۰۲۲ در خانه‌های دولتی در اوکراین ساکن بودند؛ صرف نظر از اینکه این کودکان والدین زنده داشتند یا در واقع تحت پوشش دولت بودند، چنین انتقال اجباری در زمان جنگ «احتمالاً جنایت جنگی» محسوب می‌شود. اکثریت قریب به اتفاق از جنوب و شرق اوکراین (مناطق خرسون، خارکوف، زاپوریژیا، دونتسک، لوهانسک و میکولائیف) گرفته شده‌اند. تبعید. برخی از کودکان در
گرفته شده‌اند. تبعید. برخی از کودکان در خانه‌های ناآشنا قرار می‌گیرند و دوباره آموزش می‌بینند. به گفته مارک لندلر از "نیویورک تایمز": «مقامات روسیه به وضوح اعلام کرده‌اند که هدف آنها این است که عشق به روسیه را جایگزین هر گونه وابستگی دوران کودکی به خانه کنند.» والدین در مناطق تحت اشغال روسیه توسط مقامات روس تشویق شده‌اند تا فرزندان خود را به اردوهای تابستانی کودکان تحت حمایت دولت روسیه بفرستند که در ۴۳ نقطه در سراسر روسیه و کریمه برای نجات از جنگ روسیه و اوکراین ایجاد شده بود. برخی از والدین تحت فشار قرار
ایجاد شده بود. برخی از والدین تحت فشار قرار گرفتند تا به فرزندان خود اجازه دهند به اردوگاه بروند. حداقل ۶٫۰۰۰ کودک اوکراینی در چنین اردوهایی شرکت کردند. تجزیه و تحلیل اطلاعات از حساب‌های عمومی و تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که تعداد کودکان اسکان‌داده‌شده در چنین کمپ‌هایی بسیار بیشتر از داده‌های موجود است. برخی از آنها متعاقباً به مدت نامحدود در اردوگاه‌ها بازداشت شده‌اند، در حالی که برخی دیگر هفته‌ها یا ماه‌ها دیرتر از وعدهٔ داده‌شده بازگردانده شدند. به برخی از والدین گفته شد که فرزندانشان تنها در صورتی
از والدین گفته شد که فرزندانشان تنها در صورتی بازگردانده می‌شوند که والدینشان آنها را شخصاً تحویل بگیرند، اما سفر بین اوکراین و روسیه دشوار و پرهزینه است. بسیاری از کودکان از خانواده‌های کم درآمدی هستند که توانایی پرداخت هزینه سفر را ندارند. حتی بستگانی که از طرف والدین وکالت داده شده‌اند، مجاز به جمع‌آوری فرزندان نیستند. و همه مردان (از جمله والدین) در سنین بین ۱۸ تا ۶۰ سال از ترک اوکراین منع می‌شوند زیرا واجد شرایط خدمت اجباری هستند، به طوری که در بیشتر موارد فقط مادران قادر به بازیابی فرزندان هستند. در
فقط مادران قادر به بازیابی فرزندان هستند. در برخی موارد، مقامات اردوگاه گفتند که بازگشت کودکان به بازپس‌گیری خاک اوکراین توسط روسیه بستگی دارد، در حالی که به یکی از کودکان گفته شد که به دلیل «دیدگاه‌های طرفدار اوکراین» به خانه باز نخواهد گشت. کودکان در چنین اردوگاه‌هایی تحت روسی‌سازی، تبلیغات دولتی روسیه و آموزش نظامی (از جمله آموزش سلاح گرم) قرار گرفته‌اند. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، در بسیاری از موارد ارتباط کودکان در کمپ‌ها با خانواده‌هایشان قطع شده‌است. روایت داخلی دولت روسیه این است
قطع شده‌است. روایت داخلی دولت روسیه این است که «کودکانِ رهاشده توسط دولت بزرگ روسیه از گزند جنگ نجات می‌یابند». انتقال اجباری کودکان اوکراینی بخشی از یک استراتژی تبلیغاتی گسترده‌تر توسط ولادیمیر پوتین است که سعی دارد اوکراین را به عنوان بخشی از ملت روسیه نشان دهد و تهاجم را توجیه کند. دولت روسیه با دقت تصویر انتقال اجباری کودکان را به مردم روسیه ترسیم کرده‌است. تلویزیون دولتی روسیه تصاویری از اهدای خرس‌های عروسکی توسط مقامات روسی به کودکان ربوده‌شدهٔ تازه‌وارد را پخش کرده‌است و مقامات روسی در دونتسک