payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نوزدهم به نمایندگی از همدان به مجلس شورای ملی رفت و پس از آن مدتی ریاست سازمان تربیت بدنی و طی سالهای ۱۳۴۰ و ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۵ ریاست فدراسیون کشتی ایران را بر عهد داشت. را بر عهده داشت.
شن جین یا شن چین (به زبان چینی: 陳進؛ به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Chen Jin یا Chen Chin یا Ch'en Chin&lt;/bdi&gt;؛ ۲ نوامبر ۱۹۰۷ ۲۷ مارس ۱۹۹۸)، یک نقاش، و هنرمند اهل تایوان بود که به خاطر نقاشی‌هایش از زنان ("بیجین") شهرت داشت. گفته می‌شود که او اولین زن نقاش تایوانی است که به رسمیت شناخته شده‌است. او با خطوط ظریف قلم مو و رنگ‌های درخشان، راه را برای هنرمندان زن در نسل‌های آینده ترسیم کرد. زندگی. چن جین در ۲ نوامبر سال ۱۹۰۷ در شهرستان هسینچو در تایوان به دنیا آمد. او برای اولین بار در دبیرستان نقاشی کرد و بلافاصله
برای اولین بار در دبیرستان نقاشی کرد و بلافاصله عاشق این هنر شد. معلم هنرش او را تشویق کرد که هنر را دنبال کند و به پدرش پیشنهاد کرد که تحصیلاتش را در ژاپن ادامه دهد. این یک مسیر غیرمتعارف در آن زمان بود، با توجه به اینکه اکثر هنرمندان تایوان مرد بودند. در ۱۸ سالگی، شن جین سوار کشتی شد که عازم ژاپن شود. او در آکادمی هنرهای زیبای زنان توکیو پذیرش گرفته بود و اولین زن تایوانی بود که در خارج از کشور به تحصیل هنر می‌پرداخت. شن جین پس از تحصیل زیر نظر هنرمندان معتبر ژاپنی در نمایشگاه هنرهای زیبای تایوان برگزیده
ژاپنی در نمایشگاه هنرهای زیبای تایوان برگزیده شد. او یکی از سه هنرمند تایوانی از ۹۲ شرکت کننده بود. این نمایشگاه به شن جین این فرصت را داد تا آثار خود را برای مخاطبان گسترده‌تری به نمایش بگذارد، و به هنرمندی تحسین‌شده در سراسر تایوان و ژاپن تبدیل شود. سبک نقاشی. تمرکز شن جین در درجه اول نقاشی گواش (آبرنگ مات) بود، با تأکید ویژه بر نقاشی‌های فیگوراتیو که زندگی روزمره زنان طبقه بالای تایوانی را به‌تصویر می‌کشید. از سال ۱۹۲۷ به بعد، او بارها برای نمایشگاه هنر تایوان ("تایتن") انتخاب شد. اثر او به‌نام «"گروه"»
("تایتن") انتخاب شد. اثر او به‌نام «"گروه"» برای نمایشگاه هنر امپراتوری ("تایتن") در سال ۱۹۳۴ انتخاب شد که او را به اولین زن تایوانی تبدیل کرد که کارش برگزیده می‌شود. این نقاشی نمادین دو زن تایوانی را در حال نواختن یک یوکین (yueqin، بانجو چینی) و دیزی (dizi، فلوت بامبو) نشان می‌دهد. سبک شخصی شن به تدریج توسعه یافت. او اغلب زندگی روزمره در خانه و شکل ایده‌آل بانوی تایوانی را از طریق تکنیک قلم موی دقیق و رنگ‌های زیبا، در آثاری که ویژگی‌های خاص خانم‌های شیک جامعه را آشکار می‌کند، تصویر می‌کرد. معروف‌ترین آثار
را آشکار می‌کند، تصویر می‌کرد. معروف‌ترین آثار شن که نمونه‌ای از سبک او هستند عبارتند از: آرایش کردن، نخل‌پیچ (پاندانوس)، روزی دیگر و تفکر آرام. میراث. شن جین به عنوان اولین زن نقاش برجسته تایوان شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۳، موزه ملی تاریخ نمایشگاهی با عنوان «زیبایی بانوان شن جین» برگزار کرد که ۳۲ اثر او را از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۹۸ به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۰۶، در جشن صدمین سالگرد تولد او، موزه هنرهای زیبای تایپه نمایشگاهی با عنوان «جشن صدمین سالگرد شن چین» در سه موزه ژاپنی ارائه کرد: موزه هنر شوتو، موزه هنر
سه موزه ژاپنی ارائه کرد: موزه هنر شوتو، موزه هنر استان هیوگو، و فوکوکا. موزه هنر. این بزرگ‌ترین نمایشگاه آثار او تا به آن روز بود و اولین باری بود که آثار یک هنرمند تایوانی در یک نمایشگاه بزرگ انفرادی به ژاپن رفت. تعدادی از آثار چن در مجموعه دائمی موزه هنرهای زیبای تایپه نگهداری می‌شود. در ۲نوامبر ۲۰۲۲ گوگل برای بزرگداشت ۱۱۵مین سالگرد تولد شن جین نشان گوگل دودل را در تایوان تغییر داد.
نوپْسِرها اَکوتا یک گونه سوسک از خانوادهٔ سوسک‌های شاخک‌دراز است. این گونه توسط Holzschuh در سال ۱۹۸۶ توصیف و بررسی شد.
لشکر ۴۶ پیاده بریتانیا () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۷ منحل گردید. لشکر ۴۶ پیاده‌نظام، یک لشکر پیاده‌نظام ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم تشکیل شد و در نبرد فرانسه، لشکرکشی تونس و لشکرکشی ایتالیا جنگید. در مارس ۱۹۳۹، پس از آنکه آلمان دوباره به عنوان یک قدرت نظامی مهم ظهور کرد و چکسلواکی را اشغال کرد، ارتش بریتانیا با تکثیر واحدهای موجود، تعداد لشکرها را در ارتش سرزمینی افزایش داد. لشکر ۴۶ پیاده‌نظام در اکتبر ۱۹۳۹، به عنوان نمونه خط دوم لشکر ۴۹
در اکتبر ۱۹۳۹، به عنوان نمونه خط دوم لشکر ۴۹ پیاده تشکیل شد. گردان‌های این لشکر عمدتاً از مردانی بودند که در میدلند شمالی انگلستان زندگی می‌کردند. قرار بود این لشکر برای تکمیل آموزش و آماده‌سازی در بریتانیا بماند و سپس ظرف دوازده ماه پس از شروع جنگ به فرانسه اعزام شود. با این حال، در آوریل ۱۹۴۰، این لشکر برای پیوستن به نیروی اعزامی بریتانیا در فرانسه اعزام شد و بیشتر واحدهای اداری، لجستیکی، سلاح‌های سنگین و توپخانه خود را رها کرد. این افراد به وظایف کارگری گمارده شدند. پس از حمله آلمان به فرانسه، این لشکر
گمارده شدند. پس از حمله آلمان به فرانسه، این لشکر که تنها تا حدی آموزش دیده و تجهیزات کافی نداشت، به خط مقدم اعزام شد. این لشکر در چندین درگیری آسیب دید، قبل از اینکه در جریان تخلیه دانکرک و تخلیه بعدی با نام رمز عملیات هوایی از فرانسه تخلیه شود. در بازگشت به بریتانیا، این لشکر بازسازی و به طور گسترده آموزش دید. در دسامبر ۱۹۴۲، به شمال آفریقا عزیمت کرد و در نبرد تونس جنگید. در سال ۱۹۴۳، در سالرنو پیاده شد و تا سال ۱۹۴۳ و تا سال ۱۹۴۴ در ایتالیا جنگید. سپس به این لشکر سه ماه استراحت در آفریقا و خاورمیانه
به این لشکر سه ماه استراحت در آفریقا و خاورمیانه داده شد تا اینکه در جریان نبرد برای شکستن خط گوتیک به ایتالیا بازگشت. در پایان سال ۱۹۴۴، این لشکر پس از شروع مرحله دوم جنگ داخلی یونان به این کشور اعزام شد. این لشکر در چندین درگیری با پارتیزان‌های کمونیست شرکت کرد و به دولت یونان در برقراری نظم کمک کرد. در سال ۱۹۴۵، این لشکر درست پس از آغاز حمله بهار ۱۹۴۵ در ایتالیا به ایتالیا بازگشت. این لشکر تا پس از پایان عملیات و پایان جنگ در اروپا به منطقه مقدم نرسید. سپس برای تشکیل بخشی از نیروی اشغالگر به اتریش
سپس برای تشکیل بخشی از نیروی اشغالگر به اتریش لشکرکشی کرد. در آنجا، این لشکر در عملیات کیلهال شرکت کرد که شامل بازگرداندن اجباری قزاق‌ها به اتحاد جماهیر شوروی بود که برخی از آنها بعداً اعدام شدند. این لشکر در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از طرح ترخیص نیروهای بریتانیا پس از جنگ، در اتریش منحل شد.
نوپْسِرها مَدورِنسیس یک گونه سوسک از خانوادهٔ سوسک‌های شاخک‌دراز است. موریس پیک در سال ۱۹۲۶ آن را بررسی و توصیف کرد.
شو (چینی: 蜀؛ پین‌یین: Shǔ) ایالت تاریخی در استان سیچوآن امروزی چین طی حکومت دودمان ژو بود. شو در دشت چنگدو، در غرب حوضه سیچوان در امتداد شمال شرقی تا بالای دره رودخانه هان قرار داشت. در شرق آن اتحادیه قبیله‌ای با بود. ایالت چو در شرق رودهای هان و یانگ‌تسه قرار داشت. در شمال کوهستان چین‌لینگ، ایالت چین قرار داشت. در غرب و جنوب، مردم قبیله‌ای بودند که قدرت نظامی کمی داشتند. ایالت مستقل شو در سال ۳۱۶ پ. م توسط ایالت چین فتح شد. اکتشافات باستان شناسی اخیر در سانشینگدوی و جینشا که تصور می‌شود مکان های فرهنگ شو
و جینشا که تصور می‌شود مکان های فرهنگ شو هستند، نشان دهنده وجود تمدن منحصر به فرد در این منطقه قبل از فتح چین است. در دوره‌های بعدی تاریخ چین، منطقه سیچوآن همچنان از روی نام این ایالت باستانی، به نام شو شناخته می‌شد و ایالت‌های بعدی که در همان منطقه تأسیس شدند نیز شو نامیده می‌شدند. فرهنگ سانشینگدوی. پیش از سال ۳۱۶ پ. م، حوضه سیچوان از تمدن آن زمان، عصر برنز که در حوضه رود زرد در شمال شرقی متمرکز بود، جدا بود. کشف سانشینگدوی در سال ۱۹۸۷ یک غافلگیری بزرگ بود، زیرا نشان دهنده فرهنگ اصلی در چین نوسنگی بود که
زیرا نشان دهنده فرهنگ اصلی در چین نوسنگی بود که قبلاً ناشناخته بود. به نظر می‌رسد که مکان سانشینگدوی که در ۴۰ کیلومتری شمال چنگدو است، در حدود سال‌های ۲۰۵۰ تا ۱۲۵۰ پ. م، مرکز یک پادشاهی نسبتاً وسیع بوده است. اشیایی که در دو گودال گنج یافت شده‌ به سبکی متفاوت از اشیایی هستند که از مناطق شمالی دورتر یافت شده‌اند. این فرهنگ توسط بسیاری از باستان‌شناسان به عنوان فرهنگ پادشاهی شو پیشنهاد شده است. ایالت شو. تا قرن چهار پیش از میلاد در اسناد اولیه چینی، نام شو بسیار اندک آمده است. اگرچه در کتیبه‌های خط جیا گو ون
اندک آمده است. اگرچه در کتیبه‌های خط جیا گو ون دودمان شانگ اشاره‌های احتمالی به «شو» وجود دارد که نشان‌دهنده تماس بین شو و شانگ است، مشخص نیست که آیا شوهای ذکر شده به پادشاهی در سیچوآن یا سایر احتماعات در مکان‌های دیگر اشاره دارد. شو اولین بار در شوچینگ به عنوان یکی از متحدان پادشاه وو ژو نام برده شده است که به شکست شانگ در ۱۰۴۶ پ. م در نبرد مویه کمک کرد. با این حال، مدت کوتاهی پس از پیروزی ژو، در یی ژوشو ذکر شده است که یکی از زیردستان پادشاه وو، یک لشکرکشی علیه شو را رهبری کرد. پس از نبرد مویه، به نظر
علیه شو را رهبری کرد. پس از نبرد مویه، به نظر می‌رسد که تأثیرات شمالی بر شو در ابتدا افزایش یافته و سپس کاهش یافته است، در نتیجه شو از نظر فرهنگی متمایز باقی مانده بود. باستان‌شناسی ارتباط با شو را در اواخر دوره شانگ و اوایل دوره ژو پیشنهاد می‌کند، اما شواهد کمی از نفوذ ژو پسین وجود دارد. رانده شدن ژو از دره رودخانه وی در ۷۷۱ پ. م احتمالاً انزوای شو را افزایش داده است. گزارش‌های مکتوب شو عمدتاً آمیزه‌ای از داستان‌های اساطیری و افسانه‌های تاریخی است که در سالنامه‌های محلی و یادداشت‌های متفرقه یافت می‌شود،
محلی و یادداشت‌های متفرقه یافت می‌شود، که شامل مجموعه دودمان هان شووانگ بنجی (蜀王本紀) و تواریخ سلسله جین در هوایانگ است. چند نام از پادشاهان نیمه‌افسانه‌ای وجود دارد، مانند سانسونگ (蠶叢 به معنی "بوته کرم ابریشم"، ادعا می شود که بنیانگذار پرورش کرم ابریشم در سیچوان است)، بوگوآن (柏灌، "سرو آبیاری")، یوفو. (魚鳧، "باکلان")، و دویو (杜宇، "فاخته"). طبق تواریخ هوایانگ، سانسونگ نخستین پادشاه افسانه‌ای بود و چشمان برجسته داشت، در حالی که دویو به مردم کشاورزی آموزاند و پس از مرگش به فاخته تبدیل شد. در ۶۶۶ پ. م، مردی از چو
مرگش به فاخته تبدیل شد. در ۶۶۶ پ. م، مردی از چو به نام بیلینگ (鱉靈، به معنای "روح لاک پشت") دودمان کای‌مینگ (開明) را در شو تأسیس کرد که دوازده نسل تا زمان فتح چین دوام آورد. افسانه‌ها حاکی از آن است که بیلینگ در چو مرده بود و جسدش از رودخانه به سمت شو شناور شد و پس از آن دوباره زنده شد. زمانی که در شو بود، در مدیریت یک سیل موفق بود و دویو سپس به نفع او از سلطنت کنار رفت. گزارش بعدی بیان می‌کند که پادشاهان کای‌مینگ قبل از سفر به رود مین و گرفتن قدرت از دویو، جنوب شو را اشغال کرده بودند. فرهنگ باشو. با گسترش
جنوب شو را اشغال کرده بودند. فرهنگ باشو. با گسترش ایالت چو به سمت غرب به سمت دره هان و یانگ‌تسه ، مردم با به سمت غرب به سمت شو رانده شدند. در قرن پنجم و چهارم پیش از میلاد در سیچوان، باستان‌شناسان معتقدند که این تعامل به ایجاد فرهنگ باشو کمک کرده است. همچنین مقداری تأثیر چو بر دولت شو وجود داشت. در سال ۴۷۴ پ. م فرستادگان ایالت شو هدایایی به ایالت چین تقدیم کردند که اولین تماس ثبت شده بین این دو ایالت بود. بعداً سربازان شو از کوهستان چین‌لینگ عبور کردند و به پایتخت چین یونگ نزدیک شدند و در سال ۳۸۷ پ. م،
به پایتخت چین یونگ نزدیک شدند و در سال ۳۸۷ پ. م، نیروهای شو و چین در نزدیکی هانژونگ در بالادست رودخانه هان با هم درگیر شدند. شو زیر نظر چین و هان. فتح توسط چین در ۳۱۶ پ. م. در حدود ۳۳۸-۳۵۶ پ. م، شانگ یانگ با متمرکز کردن ایالت چین، آن را تقویت کرد. در سال ۳۳۷ پ. م، فرستادگان شو به سلطنت رسیدن پادشاه هوی‌ون چین، را به او را تبریک گفتند. تقریباً در این زمان جاده سنگی گاو بر فراز کوهستان ساخته شد تا چین و شو را به هم متصل کند. در حدود سال ۳۱۶ پ. م، مرزبان زو، که بخشی از جاده سنگی گاو را در اختیار داشت، با
که بخشی از جاده سنگی گاو را در اختیار داشت، با ایالت با درگیر شد و با برادرش، دوازدهمین پادشاه کایمینگ، ستیزید. مرزبان شکست خورد و به با و سپس به چین گریخت. ژانگ یی پیشنهاد کرد که چین باید این وحشی‌ها را نادیده بگیرد و به گسترش خود به سمت شرق در دشت مرکزی ادامه دهد. سیما کو پیشنهاد کرد که چین باید از ارتش برتر خود برای ضمیمه کردن شو، توسعه منابع خود و استفاده از قدرت اضافی برای حمله بعدی به شرق استفاده کند. پیشنهاد سیما کو پذیرفته شد و هر دو مشاور به عنوان سردار به جنوب گسیل شدند. دو ارتش در نزدیکی جایمنگ
سردار به جنوب گسیل شدند. دو ارتش در نزدیکی جایمنگ در رودخانه جیالینگ در قلمرو با به هم رسیدند. پادشاه کایمینگ در چندین نبرد شکست خورد و به سمت جنوب در وویانگ عقب‌نشینی کرد و در آنجا اسیر و کشته شد. چین سپس به متحدان خود پشت کرد و با را نیز ضمیمه کرد. حکومت چین و هان. در ۳۱۴ پ. م، پسر پادشاه فقید کایمینگ به عنوان مرزبان یائوتونگ شو منصوب شد تا همراه به عنوان یک فرماندار چین حکومت کند. در سال ۳۱۱ پ. م یکی از مقامات به نام چن ژوآنگ شورید و یائوتونگ را کشت. سیما کو و ژانگ یی دوباره به سیچوآن حمله کردند و چن
کو و ژانگ یی دوباره به سیچوآن حمله کردند و چن ژوآنگ را کشتند. کایمینگ دیگری به نام مرزبان هوی گماشته شد. در ۳۰۱ پ. م، او درگیر دسیسه ای شد و در مواجهه با ارتش سیما کو تصمیم به خودکشی گرفت. پسر او، وان، آخرین مرزبان کایمینگ، از ۳۰۰ تا ۲۸۵ پ. م حکومت کرد و سپس به قتل رسید. (برخی می گویند که آن دورنگ وونگ در تاریخ ویتنام، یکی از اعضای خاندان کایمینگ بود که مردم خود را به سمت جنوب هدایت کرد.) این فتح قلمرو، چین را بیش از دو برابر کرد و به آن منطقه‌ای امن از سایر ایالت‌ها به جز چو داد، اما قبل از اینکه مالیات
ایالت‌ها به جز چو داد، اما قبل از اینکه مالیات آن به قدرت نظامی تبدیل شود، زمین باید توسعه می‌یافت. شو به «جون» یا فرمانداری تبدیل شد و به میدان آزمایش این نوع مدیریت تبدیل شد. چنگدو توسط دیواری عظیم احاطه شده بود. زمین دوباره توزیع شد و به قطعات مستطیلی تقسیم شد. ده‌ها هزار مهاجر از شمال آورده شدند. بسیاری از آنها محکوم یا افرادی بودند که به دلیل جنگ‌های شمال آواره شده بودند. آنها در ستون‌هایی که توسط مقامات چین نظارت می‌شد به سمت جنوب حرکت کردند. سیستم آبیاری بزرگ دوجیانگیان برای منحرف کردن رودخانه مین
بزرگ دوجیانگیان برای منحرف کردن رودخانه مین به سمت شرق به دشت چنگدو آغاز شد. مداخله چین در با، ظاهراً برای جلوگیری از بیگانگی مردم با جنگ در مرز چو، کم‌تر گسترده شد. در طول فتح، چو در شرق با الحاق یوئه سرگرم بود. در سال ۳۱۲ پ. م، نیروهای چین و چو در بالای رودخانه هان با هم درگیر شدند. ژانگ یی از ترکیبی از تهدید و لاف برای جلوگیری از هرگونه دخالت چو استفاده کرد. بعدها یک ژنرال چو به نام ژوآنگ چیائو به سمت غرب حرکت کرد و قلمرو قبیله‌ای در جنوب یانگ تسه در جنوب شو را اشغال کرد. در سال ۲۸۱ پ. م، سیما کو از
جنوب شو را اشغال کرد. در سال ۲۸۱ پ. م، سیما کو از یانگ تسه عبور کرد و ارتباط او را با چو قطع کرد. او در پاسخ خود را پادشاهی مستقل اعلام کرد و او و نیروهایش به تدریج با جمعیت محلی ترکیب شدند. این امر مربوط به سال ۲۸۰ پ. م یا قبل از اینکه سردار بای چی به پایین رودخانه هان حرکت کند و پایتخت چو را تصرف کرد (۲۷۸ پ. م)، بود. در سال ۲۷۷ پ. م منطقه سه دره تصرف شد. این عمل برای ایجاد یک مرز جدید چین در شرق سیچوآن بود. سیچوان در طول جنگ‌های پیش و پس از دودمان چین ساکت ماند و این نشان می‌دهد که سیاست همگون‌سازی چین
ماند و این نشان می‌دهد که سیاست همگون‌سازی چین موفق بوده است. بقایای باستان‌شناسی در شو از این دوره بسیار شبیه بقایای شمال چین است، در حالی که منطقه با تا حدودی متمایز باقی مانده بود. زمانی که لیو بانگ، لشکرکشی خود را برای تأسیس دودمان هان آغاز کرد، سیچوآن یک پایگاه تامین منابع مهم بود. در سال ۱۳۵ پ. م، در زمان امپراتور وو هان توسع‌طلب، ژنرال تانگ منگ، در تلاش برای رویکرد غیرمستقیم به پادشاهی نانیوئه، به سمت جنوب رودخانه یانگ تسه حرکت کرد و کمی بعد سیما شیانگرو به منطقه تپه‌ای در غرب سیچوان حرکت کرد. این
به منطقه تپه‌ای در غرب سیچوان حرکت کرد. این لشکرکشی‌ها به قلمرو قبیله‌ای گران‌تر از ارزششان بود و در ۱۲۶ پ. م هر دو لغو شدند تا منابع را به جنگ‌های شیونگ‌نو در شمال منتقل کنند. در همان سال ژانگ چیان از غرب بازگشت و گزارش داد که ممکن است راهی از سیچوان به هند برسد. تلاش برای انجام این کار توسط قبایل تپه‌ای جلوگیری شد. در ۱۱۲ پ. م، تانگ منگ جنگهای توسعه‌طلبانه خود را به سمت جنوب از سر گرفت. روش‌های خشن او به شورش در سیچوان انجامید و سیما شیانگرو برای اجرای سیاست معتدل‌تری وارد شد. در این زمان گسترش چین در
سیاست معتدل‌تری وارد شد. در این زمان گسترش چین در سراسر کشور مسطح کشاورزی به حد طبیعی جغرافیایی رسیده بود. گسترش به منطقه تپه به سمت جنوب و غرب بسیار کندتر پیش رفت.
دروازهٔ سمرقند یک «دروازهٔ دژی» است که در جایگاه نخستینش در بخارا بازسازی شده‌است. این دروازه برای نخستین بار در نیمهٔ دوم سدهٔ شانزدهم، زیر فرمان عبدالله خان دوم در پایتخت آنزمان خانات بخارا ساخته شد. این دروازه در بخش شمال خاوری دیوار-دژ بخارا ساخته شده‌بود. در ۱۷ مه ۱۹۳۹ در زمان فرمانروایی شوروی همراه با دیوارهای شهر که در همسایگی دروازه جای داشت با بهانهٔ «بازدارندگی برای رفت و آمد عادی در شهر» ویران شد. این دروازه، یکی از ۱۱ دروازهٔ بخاراست که تا امروز ساخته شده‌است و همچنین یکی از ۴ ‌دروازه‌ای‌ست که
ساخته شده‌است و همچنین یکی از ۴ ‌دروازه‌ای‌ست که پس از ویرانی، با همان ساختار و ریختار پیشین بازسازی شده‌است. این دروازه‌ همچنین از اندک دروازه‌های دژی (به همین نام) هست که در تاشکند، جیزک و... وجود داشته‌است. آنها در بزرگراهی به نام ابوعلی‌سینا جای دارند. نام این دروازه از شهری به همین نام - سمرقند - گرفته شده‌است که بخارا با آن پیوند چند صد ساله و پیوسته داشته‌است. ته جاده‌ای که از میان این دروازه می‌گذشت به کاخ‌های امیران بخارا مانند ستاره ماه خاصه، کاری و کرمین می‌انجامید. این سازهٔ معماری در فهرست ملی
و کرمین می‌انجامید. این سازهٔ معماری در فهرست ملی املاک و مستغلات میراث فرهنگی-مادی ازبکستان گنجانده شده‌است.
باربارا هال پارتی (زاده ۲۳ ژوئن ۱۹۴۰) استاد برجستهٔ زبان‌شناسی و فلسفه دانشگاه ماساچوست آمهرست (UMass) است. زندگی‌نامه. پارتی در انگلوود، نیوجرسی به دنیا آمد و در محلهٔ بالتیمور بزرگ شد. او خواهر کوچکتر دیک هال، بازیکن حرفه‌ای بیسبال است. پارتی وارد کالج سوارثمور شد و در رشتۀ ریاضیات تحصیل کرد و توانست مدرک ماینور خود را هم در زبان روسی و فلسفه به دست آورد. او دوران تحصیلات تکمیلی خود را در موسسه فناوری ماساچوست زیر نظر نوام چامسکی سپری کرد. رسالهٔ دکتری او در سال ۱۹۶۵ با عنوان "فاعل و مفعول در انگلیسی
او در سال ۱۹۶۵ با عنوان "فاعل و مفعول در انگلیسی مدرن" بود.
دبیرستان متوسطه دوره دوم شهید سلطانی (سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان سمپاد ) برای دانش‌آموزان مستعد در استان البرز و در سه شهر کرج ( شهید سلطانی 1 ، 3 و 4 ) 1 و 3 در عظیمیه ، 4 در حصارک و ساوجبلاغ ( شهید سلطانی 5 ) و فردیس (شهید سلطانی 2)است. شهید سلطانی یکی از مدارس سراسری است که به طور اختصاصی برای ارائهٔ آموزش برتر برای دانش‌آموزان تیزهوش در ایران توسعه یافته است و توسط سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان اداره می‌شود. دانش‌آموزان این مدرسه از طریق یک آزمون ورودی سنجش هوش در سطح شهر انتخاب می‌شوند و
آزمون ورودی سنجش هوش در سطح شهر انتخاب می‌شوند و محصلان این مدرسه همانند دورهٔ کالج، به طور عمیق مباحث مختلف را مطالعه می‌کنند. مساحت این مدرسه 4430 متر مربع است. اولین مدیر آن سحابعلی فضلی و مدیر دوم آن امیرعبدالله اسحاقی است و مدیر کنونی آن آقای چپردار است. شهید سلطانی در حال حاضر میزبان نمایشگاهی از اکتشافات و اختراعات دانش‌آموزان به نام هوگر است که در هفته آخر هر سال برگزار می‌شود و کاملاً توسط دانش‌آموزان کنترل و مدیریت می‌شود. در این مدرسه کلاس های سه رشته نظری رشته علوم تجربی، ریاضی و فیزیک و انسانی
رشته نظری رشته علوم تجربی، ریاضی و فیزیک و انسانی و در شاخه فنی رشته شبکه و نرم افزار رایانه (کامپیوتر) تدریس می شود.
ارچین یا اورچین، در فرهنگ دهخدا و در معنای لغوی، به پایه نردبان، راه پله، یا اوریب چین (اوریب چینی) تعبیر شده‌است. در تبارشناسی هنر و معماری ایرانی، کهن الگوی اورچین، پلی میان هنرهای تجسمی و معماری به‌شمار می‌آید. نقش مایه ارچین داری الگویی مثلثی یا مخروطی است، که به صورت پلکانی از قائده بالا می‌رود و کلیت فرم را می‌سازد. تبارشناسی. در فرهنگ ایرانی از گذشته تاکنون، پیوند عمیقی میان هنرهای تجسمی و معماری وجود داشته‌است. در حقیقت در بسیاری از آثار به جا مانده باستان و معاصر، الگویی یکپارچه یا نقش مایه ای واحد
و معاصر، الگویی یکپارچه یا نقش مایه ای واحد در بطن آثار یافت می‌شود که مظاهری چند گانه در هنر و معماری از خود بروز داده‌اند. یکی از بارزترین مثال‌ها از این دست کهن الگوها، نقش مایه ارچین است. این نقش مایه سبب خلق انواع خاصی از گنبدها با اشکال متفاوت در معماری ست. و در اصطلاح بنایی، به آنها گنبد ارچین یا اورچین اطلاق می‌گردد. گنبد اورچین از لحاظ ریخت‌شناسی، شبیه به گنبد رک مخروطی ست، ولی لایه روین آن فرم پلکانی یافته‌است. این گنبد بنابر ملاحضات اقلیمی در مناطق جنوبی ایران یافت می‌شود و بنابر کاربری عمده آن
جنوبی ایران یافت می‌شود و بنابر کاربری عمده آن به عنوان مقبره، با الهام از معماری زیگوراتها به خصوص زیگورت چغازنبیل شکل گرفته‌است. این گنبد به نام‌های گنبد پلکانی یا مُضَرَس نیز شناخته می‌شود و در انگلیسی با نام "Pineapple Dome" یا گنبد آناناسی نامگذاری گردیده‌است. تبارشناسی این فرم از گنبد فقط در منطق جنوب و جنوب غربی ایران و قسمت‌هایی از عراق یافت می‌شود و کاربری آن در بنای انواعی از مقابر به کار رفته‌است، و نوعی فرم گنبدی منحصر به فرد و نادر به حساب می‌آید. ریخت‌شناسی ارچین. گنبد اورچین (ارچین) یا گنبد
ریخت‌شناسی ارچین. گنبد اورچین (ارچین) یا گنبد پلکانی یکی از فرم‌های معماری ست که در ساخت آن از فرم‌های طبیعی و اشکال موجود در طبیعت الهام گرفته شده‌است، و به نوعی در رده سبک معماری بایونیک کنونی قرار می‌گیرد. هندسه گنبد اورچین در برخی بناهای نظیر دوگنبدان کوخرد، فرم فرکتالی با قاعده کوکبی یافته‌است که از تکرار طبقات و دوران آنها حول محور اصلی شکل گرفته‌است، بدین سبب به نحوی از ریخت‌شناسی هندسه فرکتال و معماری فرکتال نیز پیروی می‌کند. طبقات این گنبد هم شکل بوده ولی در مقیاس متفاوتند، به گونه ای که هر چه
بوده ولی در مقیاس متفاوتند، به گونه ای که هر چه ارتفاع گنبد بالاتر می‌رود و به طبقات اضافه می‌گردد، طبقه بالاتر از لحاظ مقیاس کوچکتر می‌گردد. بنابر نتایج سلسله ایی تحقیقات، ویژگی‌های هندسی گنبد اورچین، به‌طور عمده در قیاس شکلی، با تشابه به ویژگی‌های هندسه فرکتال حکایت می‌کند. فرکتال یا برخال، شکل‌های هندسی نا اقلیدسی نامتعارف، نامنظم و در عین نظمی هستند که مهم‌ترین ویژگی آن‌ها خود متشابهی آن هاست. این ویژگی‌ها در هندسه بناهای اسلامی به صورت تصادفی حاصل نگردیده‌است؛ چرا که هنرمندان اسلامی علاوه بر برخورداری
چرا که هنرمندان اسلامی علاوه بر برخورداری از دانش ریاضی، همواره از طبیعت به عنوان منبع الهام اصلی بهره گرفته‌اند. این امر دلالت بر آن دارد که در گذشته، هنرمندان به خوبی از ابعاد گسترده ویژگی‌های طرح‌های هندسی آگاه بوده و از این نظر پانصد سال پیش از همتایان معماری غربی از ویژگی‌های غیراقلیدسی در طرح‌ها بهره گرفته‌اند. نمونه‌های موردی. معروف‌ترین این نوع گنبد، متعلق به آرامگاه دانیال نبی در شوش است. از دیگر ابنیه ای که دارای گنبد اورچین هستند، می‌توان از مقبره حضرت سربند و بقعه یعقوب لیث در دزفول، امامزاده
حضرت سربند و بقعه یعقوب لیث در دزفول، امامزاده عبدالله در شوشتر، امامزاده جعفر در بروجرد، امامزاده میرمحمد در جزیره خارک، بقعه سید صلاح الدین محمد در آبدانان (استان ایلام) و همپنین گنبد سلطان زبیده و آرامگاه عمر سهروردی در بغداد نام برد.
امان‌الله میرزا قاجار (; – ۱۹۳۷) شاهزاده سلسله قاجار بود. وی همچنین با درجه سرلشکر از فرماندهان ارتش‌های امپراتوری روسیه و جمهوری خلق آذربایجان بود. زندگی‌نامه. امان‌الله میرزا قاجار ۸ ژانویه سال ۱۸۵۷ در شهر شوشی امپراتوری روسیه (امروز جمهوری آذربایجان) متولد شد. وی هفدهمین فرزند بهمن میرزا از یکی از همسران کمسن ساهزاده بود. فعالیت. ارتش امپراتوری روسیه. امان‌الله میرزا قاجار در تاریخ ۱۹ ژوئیه سال ۱۸۷۹ در هنگ ۱۶۴ پیاده‌نظام زاقاتالا خدمت نظامی اش را شوع کرد. در سال ۱۸۸۳ به درجه نظامی ستوان دوم ارتقا یافت.
در سال ۱۸۸۳ به درجه نظامی ستوان دوم ارتقا یافت. در ۲۰ نوامبر ۱۸۸۶ به گردان دوم قزاق‌های «کوبان» منتقل شد. در ۹ ماه مه ۱۹۰۲ به درحه نظامی یساول ارتقا پیدا کرد. در ۱۶ آوریل ۱۹۰۹، فرمانده ارتش یساول گردان نهم «کوبان پلاستون» تعیین شد. = حضور در جنگ جهانی اول. در جریان جنگ جهانی اول امان‌الله میرزا قاجار در سمت جبهه اتریش حضور داشت. از وی به خاطر عملکردش در نبردها با اهدای نشان آنای مقدس درجه ۲ همراه با شمشیرها، «نشان ولادیمیر مقدس» درجه ۳ با شمشیرها و «نشان ستانیسلاوس مقدس» درجه ۳ تقدیر به عمل آمد. در ۲۵
ستانیسلاوس مقدس» درجه ۳ تقدیر به عمل آمد. در ۲۵ آوریل سال ۱۹۱۵ به درجه سرهنگ نائل شد. بعداً به دلیل زخم شدید در ناحیه پا برای مداوا به جبهه عقب فرستاده شد. یک سال بعد به جبهه مقدم بازگشت. به همران گردان خود در نبردها بر سر روستای «مرهانوفکا» جنگید. سنگرهای دشمن را تصرف کرد و تعدادی از نیروهای نظامی دشمن را کشت. در ۵ نوامبر سال ۱۹۱۶ که نبردها هنوز در جریان بود، به امان‌الله میرزا قاجار شمشیر طلای گئورگی مقدس اهدا شد. در سال ۱۹۱۷ به درجه سرلشکر ارتقا یافت. پس از وقوع انقلاب فوریه ابتدا در تفلیس و بعد در شوشی
از وقوع انقلاب فوریه ابتدا در تفلیس و بعد در شوشی اقامت گزید. جمهوری خلق آذربایجان. بعد از سازماندهی اولین ارتش جمهوری تازه تأسیس خلق آذربایجان، امان‌الله میرزا قاجار در ۱ دسامبر سال ۱۹۱۸ گزارشی را با درخواست پذیرش در نیروهای مسلح به وزارت دفاع تازه تأسیس ارسال کرد. در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۲۰ به سمت معاون فرمانده لشکر یکم پیاده‌نظام جمهوری خلق آذربایجان و رئیس پادگان‌های ارتش جمهوری خلق آذربایجان در شهرهای خانکندی و شوشی منصوب شد. ایران. به دنبال سقوط جمهوری خلق آذربایجان، امان‌الله میرزا قاجار به دلیل
خلق آذربایجان، امان‌الله میرزا قاجار به دلیل سرکوب‌های بلشویک‌ها مجبور شد راه ایران را در پیش بگیرد. آنجا در یک مدرسه عالی نظامی تدریس کرد و در ایجاد اولین ارتش ایران حضور یافت. سپس به عنوان نماینده به مجلس ملی ایران راه یافت و ریاست انجمن دوستی ایران و شوروی را عهده‌دار شد امان‌الله میرزا قاجار در سال ۱۹۳۷ در شهر تهران درگذشت.
میرزا حسن طاهرزاده (; – ) مدرس و فقیه آذربایجانی و چهارمین شیخ‌الاسلام قفقاز بود. شرح حال. میرزا حسن طاهرزاده ۳۰ ماه مه سال ۱۸۳۷ در روستا «کنگرلی» استانداری شوشی (هم‌اکنون: روستای کنگرلی شهرستان ترتر) زاده شد. دودمان وی اصالتاً از روستای گرمارود شهرستان سراب بود. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی نزد پدرش، به ادامه تحصیل در مدرسه «طالبیه» تبریز پرداخت. فعالیت‌های مذهبی خود را در ۸ آوریل سال ۱۸۵۹ در روستای قاپان‌لی بالای شهرستان ترتر شروع کرد. فعالیت. میرزا حسن طاهرزاده در تاریخ ۲۱ اوت ۱۸۷۱ به خدمت سربازی رفت و
در تاریخ ۲۱ اوت ۱۸۷۱ به خدمت سربازی رفت و به عنوان آخوند گردان چهارم سربازان مسلمان خدمت کرد. در سال ۱۸۷۶ در کنگره بین‌المللی مستشرقان در سن پترزبورگ حضور یافت. به دنبال درگذشت میرزا شفیع واضح، رئیس دانشگاه شاهنشاهی سن پترزبورگ، درخواست استخدام متقاضیان برای پست خالی مدرس زبان فارسی را اعلام کرد. میرزا حسن یکی از سه متقاضی بود. بقیه «میرزا تقی عبدالله‌بیگف»، مترجم فارسی استان آستاراخان، و «اسماعیل‌بیگ نبی‌بیک‌اوغلو، معلم دانشگاه آسیا بودند. درخواست‌ها در ۲۳ سپتامبر ۱۸۷۸ در جلسه دانشکده زبان‌های شرقی