payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز در نظر گرفته شود. با توجه به تعریف گسترده این ژانر، زیرژانرهای درام در زیر آمده‌است: اساطیر هندو. به فیلم‌هایی بر اساس اساطیر هندو، ادبیات و پوراناها اشاره دارد. تا سال ۱۹۲۳، ۷۰ درصد فیلم‌های هندی متعلق به این ژانر بودند. پس از شروع شکست تعدادی از این‌گونه فیلم‌ها، صنعت فیلم شروع به تجربه ژانرهای دیگری مانند درام‌های تاریخی و اجتماعی کرد؛ فیلم‌های معاصر. تاریخی. زیرژانرها عبارتند از: وحشت. ژانری است که در آن آثار با بازی بر روی ترس‌های اولیه مخاطب، به‌دنبال برانگیختن واکنش عاطفی منفی بینندگان هستند.
برانگیختن واکنش عاطفی منفی بینندگان هستند. این ژانر شامل آثاری می‌شود که به روایت‌های تاریخی یا روایت‌های تخیلی در یک محیط تاریخی می‌پردازند. زیرژانرهای آن عبارتند از: زیرژانرهای ترسناک که از کشورهای خاصی نشأت می‌گیرند عبارتند از: ترسناک علمی تخیلی. زیر ژانرها عبارتند از: وسترن. این ژانر در غرب آمریکا جریان دارد و روح، مبارزه و نابودی مرزهای جدید را تجسم می‌بخشد. زیر ژانرها عبارتند از: ژانرهای بازی ویدیویی. ژانرها در بازی‌های ویدیویی تا حدودی متفاوت از سایر اشکال رسانه‌ها فرمول‌بندی می‌شوند. بر خلاف فیلم
اشکال رسانه‌ها فرمول‌بندی می‌شوند. بر خلاف فیلم یا تلویزیون، که معمولاً با عناصر دیداری یا روایی متمایز می‌شوند، بازی‌های ویدیویی به‌طور کلی بر اساس تعامل گیم‌پلی در ژانرها دسته‌بندی می‌شوند، زیرا این نکته کیفیت اصلی در یک بازی ویدیویی است که تجربه می‌شود. به عبارت دیگر، مستقل از محیط است و برخلاف آثار داستانی است که از طریق رسانه‌هایی مانند فیلم یا تلویزیون بیان می‌شوند. برای مثال یک بازی تیراندازی صرف نظر از این که کجا و چه زمانی انجام می‌شود یک بازی است. بیشتر ژانرها از همه انواع رسانه‌های دیگر را
است. بیشتر ژانرها از همه انواع رسانه‌های دیگر را می‌توان برای بازی‌های ویدیویی اعمال کرد، اما نسبت به انواع ژانرهای شرح داده شده در زیر، که منحصر به بازی‌های ویدیویی هستند، فرعی هستند. اکشن و ماجراجویی. اکشن. بازی‌های اکشن آن‌هایی هستند که با چالش‌های فیزیکی از جمله هماهنگی دست و چشم و کرونومتری ذهنی تعریف می‌شوند. بازی نقش‌آفرینی. بازی نقش‌آفرینی (به انگلیسی: Role-playing game) بازی‌ای است که در آن بازیکن نقش یک شخصیت خیالی (و بعضاً حقیقی) را به‌عهده گرفته و با آن به انجام بازی می‌پردازد. و عملکرد شخصیت
و با آن به انجام بازی می‌پردازد. و عملکرد شخصیت در بازی را بر اساس صفات شخصیتی خود تعیین می‌کند و موفقیت و شکست آن با سیستم و قوانین بازی مرتبط است، و به‌وسیله آن می‌توان قدرت‌ها یا توانایی‌های شخصیت را براساس قوانین بازی افزایش و کاهش داد. در بازی نقش‌آفرینی بازیکن‌ها آزادی عمل در اختیار دارند، تصمیمات و انتخاب‌های آن‌ها مسیر و نتیجه بازی را رقم می‌زند. بارزترین نمونه این ژانر "پوکمون" و "فاینال فانتزی" هستند. شبیه‌سازی. بازی‌های شبیه‌سازی برای شبیه‌سازی دقیق فعالیت‌های دنیای واقعی طراحی شده‌اند.
دقیق فعالیت‌های دنیای واقعی طراحی شده‌اند. استراتژی. بازی ویدئویی استراتژی: یک بازی با محوریت کنترل یا فرماندهی یک گروه بزرگ از شخصیت‌ها، مانند یک ارتش است. گیم‌پلی حول محور واداشتن آن‌ها به انجام وظایف یا ساختن ساختارهایی است تا قدرت را فزایش داد یا تعداد افراد را بیشتر کرد. اغلب بازیکن حریفی دارد که برای پیروزی بر او باید از توانایی‌های خود از راه‌های استراتژیک استفاده کند تا بتواند قلمرو رقیب را تصرف کند یا ساختارهای دشمن را نابود کند. دسته‌بندی‌های فنی. طراحی‌شده بر اساس پلتفرم و رابط. پلتفرم‌ها ترکیب
طراحی‌شده بر اساس پلتفرم و رابط. پلتفرم‌ها ترکیب خاصی از سخت‌افزار و نرم‌افزار مرتبط هستند که از طریق آن‌ها بازی‌های ویدیویی اجرا می‌شوند. به این ترتیب، بازی‌ها گاهی اوقات بر اساس پلتفرم یا رابط طبقه‌بندی می‌شوند، زیرا تفاوت‌های فناوری می‌تواند منجر به ویژگی‌های متمایز گیم‌پلی و زیبایی‌شناختی و غیره شود (بازی‌ها معمولاً برای اجرا در تعداد محدودی از پلتفرم‌ها طراحی می‌شوند). طراحی‌شده بر اساس مکانیک یا ویژگی‌های دیگر. اگرچه برخی از اصطلاحات به‌جای اشاره به یک ژانر خاص، به‌طور کلی مکانیک بازی را توصیف
به یک ژانر خاص، به‌طور کلی مکانیک بازی را توصیف می‌کنند، اما اغلب برای توصیف بازی‌ها به‌گونه‌ای استفاده می‌شوند که گویی در واقع یک ژانر تعیین‌کننده هستند. طراحی‌شده بر اساس هدف. اگرچه بازی‌های ویدیویی معمولاً برای عملکرد سرگرمی توسعه می‌یابند، برخی از بازی‌ها برای اهداف اضافی توسعه یافته‌اند. این شامل: ژانرهای موسیقی. ژانرهای موسیقی برای توصیف قطعه‌هایی از موسیقی که متعلق به رسوم مشترک هستند یا دسته‌ای از قراردادها است، به‌کار می‌روند. اگرچه این اصطلاحات گاهی در شیوه رایج با فرم موسیقی یا سبک موسیقی به‌کار
در شیوه رایج با فرم موسیقی یا سبک موسیقی به‌کار می‌روند، اما باید این دو واژه را متمایز شمرد. موسیقی عامه‌پسند (پاپ). موسیقی عامه‌پسند: هر سبک موسیقایی که در دسترس عموم باشد و توسط رسانه‌های جمعی منتشر شود. موسیقی کانتری: موسیقی محبوب آمریکایی که در دهه ۱۹۲۰ در مناطق روستایی جنوب ایالات متحده پدیدار شد. این موسیقی ریشه در موسیقی محلی جنوب شرقی آمریکا و موسیقی غربی دارد. اسلوب‌های بلوز در طول تاریخ ثبت‌شده این نوع از موسیقی استفاده شده‌است.‌‌ موسیقی کانتری اغلب از تصنیف‌ها و آهنگ‌های رقص با فرم‌ها و
اغلب از تصنیف‌ها و آهنگ‌های رقص با فرم‌ها و هارمونی‌های ساده، همراه با مانند بانجو، گیتار الکتریک و آکوستیک، کمانچه و سازدهنی تشکیل شده‌است. اصطلاح موسیقی کانتری در دهه ۱۹۴۰ محبوبیت پیدا کرد و نسبت به اصطلاح قبلی موسیقی هیلبیلی ترجیح داده شد. در اواسط قرن بیستم، موسیقی غربی را که به موازات موسیقی هیلبیلی از ریشه‌های مشابه تکامل یافته بود، در بر گرفت. اصطلاح موسیقی کانتری امروزه برای توصیف بسیاری از سبک‌ها و زیرژانرها استفاده می‌شود. در سال ۲۰۰۹، موسیقی کانتری پر شنونده‌ترین ژانرها در ساعت شلوغی رادیو، و در
پر شنونده‌ترین ژانرها در ساعت شلوغی رادیو، و در طول رفت و آمد عصرانه، و دومین ژانر پرطرفدار رادیوی صبحگاهی در ایالات متحده بود. متأثر از موسیقی لاتین و کارائیب. رگی در اواخر دهه ۱۹۶۰ در جامائیکا ایجاد شد. این اصطلاح همچنین به موسیقی محبوب مدرن جامائیکا و دیاسپورای آن اشاره می کند. آهنگ «رگی انجام بده» (۱۹۶۸) توسط توتس و مایتالس، اولین آهنگ محبوبی بود که از کلمه رگی استفاده کرد، و این ژانر را نام‌گذاری کرد و آن را به مخاطبان زیادی در جهان معرفی کرد. رگی برای اشاره به انواع موسیقی رقص محبوب جامائیکایی
برای اشاره به انواع موسیقی رقص محبوب جامائیکایی استفاده می‌شود، این اصطلاح به یک سبک موسیقی خاص اشاره می‌کند که به‌شدت‌تحت تأثیر منتوی سنتی و همچنین جاز و ریتم اند بلوز آمریکایی و از ژانرهای قبلی اسکا و راک‌استیدی قرار گرفته‌است. موضوعات رگی معمولاً به اخبار، شایعات اجتماعی و تفسیرهای سیاسی مربوط می شود. از نقطه مقابل بین بیس و ضربان درام و بخش ریتم آف‌بیت قابل تشخیص است. از مشهورترین خوانندگان این سبک، باب مارلی است. وی نقش مهمی در گسترش این سبک داشت.
فردریش آدام فون تروت زو سولز (به آلمانی: Friedrich Adam von Trott zu Solz) (زاده ۹ اوت ۱۹۰۹ – درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۴۴) یک وکیل و دیپلمات آلمانی بود که در مقاومت محافظه‌کاران در برابر نازیسم شرکت داشت. او که از ابتدا مخالف رژیم نازی شناخته شده بود، به‌طور فعال در حلقه کرایسا هلموت جیمز گراف فون مولتکه و پیتر یورک فون وارتنبورگ شرکت داشت. او به همراه کلاوس فون اشتافنبرگ و فریتز-دیتلوف فون شولنبرگ در توطئه ۲۰ ژوئیه نقش داشتند و قرار بود در صورت موفقیت این توطئه به عنوان منشی وزیر امور خارجه در وزارت خارجه منصوب
عنوان منشی وزیر امور خارجه در وزارت خارجه منصوب شود و رهبری مذاکره با متفقین غربی را بر عهده بگیرد. زندگی. اوایل زندگی و شغل. تروت در پوتسدام، براندنبورگ، در خاندان پروتستان تروت زو سولز، از اشراف هسین اورادل به دنیا آمد. او پنجمین فزند وزیر فرهنگ پروس آگوست فون تروت زو سولز ۱۸۵۵-۱۹۳۸ و همسرش امیلی الئونور فون شواینیتز ۱۸۷۵- ۱۹۴۸ بود که پدرش در سمت سفیر آلمان در وین و سن پترزبورگ خدمت می­کرد. امیلی الئونور از طرف مادرش، آنا جی، یکی از نوادگان جان جی، یکی از بنیان­‌گذاران ایالات متحده و اولین رئیس قوه
از بنیان­‌گذاران ایالات متحده و اولین رئیس قوه قضائیه ایالات متحده بود. تروت در اوایل زندگی در برلین بزرگ شد و سپس در سال ۱۹۱۵ به یک پیش‌دبستانی فرانسوی فرستاده شد. وقتی پدرش در سال ۱۹۱۷ از سمت خود استعفا داد، خانواده‌اش به کاسل نقل مکان کردند، تروت در آنجا به مدرسه فردریش گیمنازیوم پیوست. از سال ۱۹۲۲ در شهر هان- موندن زندگی می‌کرد، او به طور موقت به جنبش جوانان آلمان پیوست. در سال ۱۹۲۷ گواهینامه پایان دوران مدرسه خود را گرفت و برای تحصیل در رشته حقوق به دانشگاه‌­های مونیخ و گوتینگن رفت. در پائیز1928، در
مونیخ و گوتینگن رفت. در پائیز1928، در طول اقامت چند هفته‌­ایش در ژنو، مقر جامعه ملل علاقه شدیدی به سیاست پیدا کرد. او ترم دوم دانشگاه آکسفورد موسوم به هیلاری ترم را در ۱۹۲۹ گذراند و در کالج مانسفیلد به تحصیل الهیات پرداخت. در همین زمان با یک مورخ به نام ای. ال رووس دوست شد. در سال ۱۹۳۱ تروت با بورسیه رودز به آکسفورد بازگشت تا در کالج بالیول تحصیل کند، که در این دوران با تعدادی از دوستان نزدیکش از جمله دیوید آشتور و دیانا هاپکینسون آشنا شد، خاطرات و نامه‌­های این افراد بعدها تبدیل به اسناد کلیدی در مورد
این افراد بعدها تبدیل به اسناد کلیدی در مورد زندگی آدام در آلمان نازی شد، احتمالا آدام درگیر یک رابطه عاشقانه با هاپکینسون بود. او همچنین با فیلسوف برجسته آر.جی کولین وود آشنا شد. راوز، هم‌جنس‌گرا شیفتگی شدیدی به تروت دگرجنس‌گرا پیدا کرد و او را یکی از زیباترین، باهوش‌ترین و جذاب‌ترین مردانی خواند که در عمرش دیده بود. راوز در کتابش به عنوان تمام ارواح و تسکین که درسال ۱۹۶۱ منتشر شد، وقتی هم‌جنس گرایی در بریتانیا هنوز جرم محسوب می‌شد، در مورد سر زیبای تروت با پیشانی فوق‌العاده بلند، چشمان بنفش عمیقش و نجابت
پیشانی فوق‌العاده بلند، چشمان بنفش عمیقش و نجابت و اندوهی که از جوانی در چهره‌اش هویدا بود و درک والا و بی‌نهایت حساس و لطیف او مطالبی نوشت. در جایی چنین عبارتی را در توصیفش به کار برد: "تا به حال چیزی شبیه آن ندیده بودم." راوز رابطه اش با تروت را یک رابطه افلاطونی ایده‌آل خواند و ابراز داشت که تروت مردی است که هرگز نمی‌تواند فراموشش کند. راوز که در حزب کارگر فعال بود، ادعا کرد که تروت را با سوسیالیسم آشنا کرده و خاطر نشان ساخت که تروت بخش‌هایی از کتاب سیاست و نسل جوان راوز را که در نشریه برگ‌های تازه‌ای
و نسل جوان راوز را که در نشریه برگ‌های تازه‌ای برای سوسیالیسم منتشر شد، به آلمانی ترجمه کرده بود. تروت پس از تحصیل در آکسفورد، شش ماه را در ایالات متحده گذراند. تروت که عمیقا تحت تاثیر تئوری‌های هگل قرار گرفته بود، معتقد بود که مهم‌ترین مسئله‌ای که رکود بزرگ مطرح شد، چگونگی یافتن ترکیبی از محافظه‌کاری و سوسیالیسم بود که به اعتقاد او تنها راه حل ممکن برای حل مساله بحران بزرگ بود. بحران بزرگ، شکست سرمایه‌داری را به عنوان یک سیستم اقتصادی به تروت اثبات کرد، در عین حال او تمایلی به کمونیسم به عنوان یک جایگزین
عین حال او تمایلی به کمونیسم به عنوان یک جایگزین نداشت، که باعث شد به دنبال یافتن راه سومی بین سرمایه‌داری و کمونیسم باشد، و در نامه‌ای به پدرش در سال ۱۹۳۳ بحث را مبنی بر این مطرح کرد که حق کار جایگزین حق داشتن اراده آزاد هگل به عنوان مبرم‌ترین مسئله عصر مدرن شده است. تروت در همان نامه استدلال کرد که آنچه مورد نیاز است یک سیستم اقتصادی است که برای هر مردی داشتن شغلی را تضمین کند، اگر کسی بیکار بود، او را از آزادی فردی بهره‌مند نمی‌دانست. در اوایل دهه ۱۹۳۰، تروت در شوک پدر محافظه‌کارش، مایل به تبادل نظر با
تروت در شوک پدر محافظه‌کارش، مایل به تبادل نظر با سوسیال دموکرات‌ها بود، زیرا در حال توسعه نوعی محافظه‌کاری سوسیالیستی بود. تروت در سال ۱۹۳۳ به پدرش گفت که اگر حقوق توده‌ها مقدس دانسته شود، حقوق مثبت فردی را می توان تضمین کرد. به اعتقاد او دولت جدید آدولف هیتلر و فرانتس فون پاپن قصد انجام چنین کاری را نداشتند. سفرها. تروت در سال ۱۹۳۷ به عنوان پژوهشگر موسسه روابط حوزه اقیانوس آرام با کمک هزینه تحقیقاتی وزارت خارجه به چین فرستاده شد. او از سفرهایش برای جلب حمایت خارج از آلمان برای مقاومت داخلی علیه نازی‌ها
خارج از آلمان برای مقاومت داخلی علیه نازی‌ها استفاده می‌کرد. در آن زمان یک اتحاد غیررسمی بین چین و آلمان وجود داشت، ماموریت نظامی آلمان در چین آموزش ارتش ملی انقلابی چین بود، که عمدتا به سلاح‌های آلمانی مجهز بودند و کسب و کارهای آلمانی مایل به سرمایه‌گذاری در چین در عوض حمایت چین در تسلیح مجدد آلمان با فروش برخی مواد خام استراتژیک به رایش با قیمت کمتر بودند. تروت با توجه به روابط نزدیک چین و آلمان، به عنوان یک شهروند آلمانی از موقعیت ممتازی در چین بهره‌مند بود. زیرا ژنرال لیسمو چیانگ کای-شک بیشتر اوقات
بود. زیرا ژنرال لیسمو چیانگ کای-شک بیشتر اوقات آلمان نازی را الگویی برای چین توصیف می‌کرد. تروت یک چین دوست بود، به چین رفته بود تا فلسفه کنفوسیوس را مطالعه کند و زبان ماندارین را بیاموزد، همانطور که خودش می‌گفت امیدوار بود در حکمت باستانی چین راه‌ حلی برای رخوت معنوی غرب بیابد. تروت اعتقاد داشت که تمدن مدرن غربی هرگونه احساس معنویتی که به باورش هنوز در چین وجود داشت، را از دست داده.است. مورخ بریتانیایی دی.سی وات نسبتا با بی‌تفاوتی نوشت که تروت یک ایده آلیست غیرعملگرا بود که بیشتر سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ را در
غیرعملگرا بود که بیشتر سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ را در جستجوی یافتن پاسخ مسائل مربوط به زندگی مدرن در چین به مطالعه کنفوسیانیسم و تائوئیسم گذراند. حکومت آرمانی کنفوسیوسی که توسط روشنفکران و حکیمان فیلسوف چینی اداره می‌شد، نیز به عنوان یک نظام سیاسی الهام بخش مورد توجه تروت قرار گرفت. اصل کنفوسیوسی مبنی بر اینکه چینی‌ها نباید به یک امپراتور ظالم خدمت کنند و اینکه بهتر است به جای خدمت به یک ظالم رنج بکشند و بمیرند، بر تفکر سیاسی تروت تأثیر گذاشت. تروت با معلم چینی‌اش که به عنوان مترجم به او خدمت می‌کرد، چندین بار
که به عنوان مترجم به او خدمت می‌کرد، چندین بار به پکن سفر کرد تا با دانشمندان کنفوسیوسی مختلف ساکن آن شهر صحبت کند، به امید اینکه معنویتی که به اعتقادش غرب فاقد آن بود و به شدت به آن نیاز داشت را بیابد. در طول جنگ چین و ژاپن که در ژوئیه ۱۹۳۷ آغاز شد، تروت کاملاً با چین همدردی می‌کرد. تروت در مدتی که در چین بود با رئیس اجرای مأموریت آلمان در چین، ژنرال الکساندر فون فالکنهاوزن آشنا شد، هر دو آنها از موضع حمایت از ژاپن و ضد چینی که وزارت امور خارجه اتخاذ کرده بود، سرخورده شدند. در فوریه ۱۹۳۸ یواخیم فون
کرده بود، سرخورده شدند. در فوریه ۱۹۳۸ یواخیم فون ریبنتروپ وزیر امور خارجه شد و آنها مخالفت خود را با ریبن تروپ و خط مشی سیاست خارجی ضد چینی‌اش را با هم در میان می‌گذاشتند. در سال ۱۹۳۸ برای مأموریت نظامی آلمان در چین دستور بازگشت به رایش صادر شد و آلمان فروش تسلیحاتش به چین را متوقف کرد، زیرا ریبن تروپ قاطعانه سیاست خارجی آلمان را پشتیبان ژاپن قرار داد و باعث شد رابطه گرم برلین و نانکینگ به سرعت به سردی بگراید. تروت همزمان با فراخوان پایان مأموریت نظامی آلمان تصمیم گرفت چین را ترک کند. شیلا گرنت دوف یکی از
تصمیم گرفت چین را ترک کند. شیلا گرنت دوف یکی از نزدیکترین دوستان تروت، روزنامه‌نگار بریتانیایی بود که شدیدا با او بر سر مسئله چکسلواکی، کشوری که درست به اندازه‌ای که آدام از آن متنفر بود، به آن عشق می‌ورزید و می‌ستودش، اختلاف داشت. تروت ناسیونالیست بیزاری خود را از چکسلواکی که به صورت یک دولت ساختگی توسط معاهده ورسای ایجاد شده بود را پنهان نمی‌کرد و معتقد بود که آلمان حق دارد منطقه سودتلند را ضمیمه خود کند، این بدان معناست که تروت از سیاست خارجی هیتلر در رابطه با چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ حمایت کرد. مورخ چینی
با چکسلواکی در سال ۱۹۳۸ حمایت کرد. مورخ چینی لیانگ هسوی-هوی نوشته است که دوگانگی خاصی در تفکر تروت بین بیزاری او از نازی‌ها و پشتیبانی‌اش از جاه طلبی های قدرت طلبانه بزرگ آلمان وجود داشت که باعث ایجاد یک نگرش دوسویه در او نسبت به سیاست خارجی نازی‌ها شد. لیانگ که پدرش لیانگ لون از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ وزیر چین در پراک بود، نوشت که افرادی مانند تروت، که از ملی‌گرایان محافظه‌کار مخالف هیتلر بودند، با چین در مبارزه با ژاپن همدردی می‌کردند و در پذیرش نظریه مبنی بر حق موجودیت کشورهایی مانند چکسلواکی، مشکل داشتند.
حق موجودیت کشورهایی مانند چکسلواکی، مشکل داشتند. لیانگ نوشت که تضاد قابل توجهی بین دیدگاه‌های تروت نسبت به چین، چینی که به اعتقادش حق تعیین آینده‌اش را داشت و نباید تحت سلطه ژاپن درمیامد، با نظریاتش در مورد چکسلواکی که آن را یک دولت ساختگی برای اشغال سرزمینی که به حق به آلمان متعلق بود، وجود داشت. مورخ بریتانیایی سر جان ویلر بنت، که بیشتر افراد درگیر توطئه‌های انجام شده بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ علیه هیتلر را شخصاً می‌شناخت، نوشته‌است که همه این افراد ملی‌گرایانی بودند که دیدگاه‌هایشان در مود چکسلواکی و
بودند که دیدگاه‌هایشان در مود چکسلواکی و لهستان اساساً مشابه دیدگاه هیتلر بود -از نظر آنها شرق اروپا حوزه نفوذ بر حق آلمان بود و رایش حق داشت هر آنچه می‌خواست را از آن منطقه بگیرد.- تروت پس از توافق مونیخ در نامه‌ای به یکی از دوستانش لرد لوتیان، پیشگیری شجاعانه آقای چمبرلین را در تضمین الحاق سودتنلند بدون جنگ به آلمان ستایش کرد و وینستون چرچیل را به عنوان یک جنگ افروز تحقیر کرد. تروت در سال ۱۹۳۹ در طی سه بازدید از لندن، با لرد لوتیان و لرد هالیفاکس گفتگو کرد تا دولت بریتانیا را تحت فشار قرار دهند تا سیاست
تا دولت بریتانیا را تحت فشار قرار دهند تا سیاست محدودیت مستقیم علیه هیتلر را با ضمانت لهستان در ۳۱ مارس ۱۹۳۹ اتخاذ شده بود را کنار بگذرارد. تروت از دوستان نزدیک ارنست فون وایتسکر، منشی وزیر امور خارجه بود و به عنوان یک دیپلمات غیررسمی به نمایندگی از وایزاکر، در حرکتی که منعکس کننده این بود که در سیاست‌های آشفته آلمان نازی، سیاست وزارت امور خارجه به موازات سیاست‌های وزیر امور خارجه ریبن تروپ پیش می‌رفت، از لندن بازدید کرد. وایتسکر می‌دانست که تهاجم برنامه‌ریزی شده آلمان به لهستان که برای اوت ۱۹۳۹ برنامه
شده آلمان به لهستان که برای اوت ۱۹۳۹ برنامه ریزی شده بود ( بعدها تا اول سپتامبر عقب افتاد) احتمالاً منجر به جنگ انگلیس و آلمان می‌شود، او سیاستی اتخاذ کرده بود که بر مبنی آن بدون سودتنلند، استقلال بدون چکسلواکی بازگردانده می‌شد و در عوض بریتانیا به ضمانت لهستان پایان می‌بخشید و اجازه می‌داد تا ایالت آزاد دانتسیش، گذرگاه لهستان و بخش‌هایی از سیلزی علیا را که پس از جنگ جهانی اول به لهستان باخته بودند، دوباره به آلمان ملحق شود. وایتسکر مردی با تعصبات شدید ضدلهستانی بود که به گرمی از ایده جنگ برای نابودی
ضدلهستانی بود که به گرمی از ایده جنگ برای نابودی لهستان استقبال کرد ولی تمایل چندانی به ایده جنگ با بریتانیا نداشت، از این رو تلاش زیادی برای جدا کردن بریتانیا از لهستان در سال ۱۹۳۹ کرد. تروت نیز مانند وایتسکر تمایلی به بازگرداندن سودتنلند نداشت ولی آماده بود در ازای باز‌پس‌گیری تمام سرزمین‌هایی که آلمان به لهستان واگذار کرده بود، استقلال چک را به رسمیت بشناسد. وایتسکر و تروت طرحی تهیه کردند که طی آن از بریتانیا خواسته بودند به ضمانت لهستان پایان دهد تا لهستان را برای پس دادن نواحی مورد مناقشه تحت فشار
لهستان را برای پس دادن نواحی مورد مناقشه تحت فشار بگذراد. هر چند که تروت اظهار داشت که معتقد است که لهستانی‌ها پس از حذف ضمانت در برابر فشار دیپلماتیک آلمان تسلیم خواهند شد، چنین وضعیتی به آلمان اجازه می‌داد بدون ترس از جنگ با بریتانیا به لهستان حمله کند، اگر چه تروت هم ادعا می‌کرد که معتقد است اگر چنین شرایطی به وجود میامد، ژنرال‌های ورماخت هیتلر را سرنگون می‌کردند. راوز سفر تروت به بریتانیا در ژوئن ۱۹۳۹ را یک ماموریت دوگانه، رسمی و غیررسمی توصیف کرد. تا به تشکیلات بریتانیا در مورد جایگاه بریتانیا در
تا به تشکیلات بریتانیا در مورد جایگاه بریتانیا در رابطه با بحران دانزیگ اطلاعاتی بدهد و گزارش این جریان را به هیتلر بدهد و همچنین از طرف گروه مقاومت با بریتانیا تماس برقرار کند. تروت تعطیلات آخر هفته در دوم و سوم ژوئن ۱۹۳۹ را در کلیودن گذراند و در ۷ ژوئن ۱۹۳۹ با چمبرلین در چکرز ملاقات کرد. لرد لوتیان به تروت گفت که بریتانیا تمایلی به لغو معاهده مونیخ ندارد و سودتنلند را به عنوان بخشی از رایش می‌پذیرد ولی نمی تواند بوهیما-موراویا تحت‌الحمایه رایش را بپذیرد، زیرا بازیابی استقلال چک ضروری است. امکان بهبود
زیرا بازیابی استقلال چک ضروری است. امکان بهبود روابط انگلیس و آلمان در صورت عدم وقوع این اتفاق وجود نداشت. تروت به عنوان یک محقق رودز توانست از دوست دوران تحصیل در آکسفوردش برای ملاقات با نخست وزیر نویل چمبرلین و وزیر امور خارجه لرد هالیفاکس در ژوئن ۱۹۳۹ استفاده کند. تروت در طی ملاقاتش با چمبرلین در چکرز مطلع شد که پایان بخشیدن به ضمانت لهستان برای بریتانیا غیرممکن است و اگر آلمان خواهان روابط بهتری است، آقای هیتلر مسئول جبران شرارتی است که انجام داده بود. چمبرلین از این مطلب شکایت کرد که افکار عمومی
بود. چمبرلین از این مطلب شکایت کرد که افکار عمومی بریتانیا به دلیل اشغال ایالت آشوب زده چکسلواکی توسط آلمان در مارس ۱۹۳۹ به شدت تحریک شده و بریتانیا به جای اینکه شاهد ویرانی ملت دیگری باشد، به جنگ با آلمان خواهد رفت. تروت گزارشی از بازدیدهایش از بریتانیا به والتر هیول ارائه کرد که او هم به نوبه خود آن را به هیتلر ارائه کرد. وقتی تروت به آلمان بازگشت، وایزکر سعی کرد جلسه‌ای برای تروت ترتیب دهد تا برای هیتلر و ریبن تروپ در مورد بازدیدش از بریتانیا توضیحاتی ارائه دهد ولی هیچ کدام آنها نمی‌خواستند با او ملاقات
دهد ولی هیچ کدام آنها نمی‌خواستند با او ملاقات کنند. تروت برای سومین دیدار خود به بریتانیا بازگشت تا پیشنهاد دانزیگ برای پراگش را دوباره مطرح کند و این بار اظهار داشت که از طرف دولت آلمان نیامده بلکه نماینده یک گروه مقاومت است، که این مسئله مقامات بریتانیا را در مورد وفاداری حقیقی‌اش سردرگم کرد. مورخ آلمانی کلمنس فون کلمپرر چنین استدلال کرده است که هدف تروت از طرح پیشنهاد دانزیگ برای پراگ بی‌اعتبار کردن هیتلر بود، زیرا انتظار داشت که در صورت توافق بریتانیا هیتلر این پیشنهاد را رد می‌کند، که این امر باعث
هیتلر این پیشنهاد را رد می‌کند، که این امر باعث می‌شد ژنرال‌های ورماخت به هیتلر پشت کنند. کلمپرر نوشته است که پشت طرح پیشنهادی دانزیگ برای پراگ یک استراتژی واضح وجود داشت، زیرا خود تروت هرگز به طور کامل روشن نساخت که چگونه این طرح تضمین می‌کند که الحاق شهر آزاد دانزیگ بدون جنگ به آلمان باعث سرنگونی هیتلر می‌شود. ویلر بنت که بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴ در برلین زندگی می‌کرد و با تروت در حین سفرش به لندن در سال ۱۹۳۹ ملاقات کرده بود نوشته است که او عرفان سیاسی گیج‌کننده‌ای داشت، یک نوع هگل‌گرایی مبهم که یقیناً
داشت، یک نوع هگل‌گرایی مبهم که یقیناً اصل پرستش پیشوا را به او القا نمی‌کرد ولی احترامی عمیق برای سنت‌های نظامی و فرهنگی آلمان و آنچه که به اعتقادش تمامیت ذاتی روح آلمانی بود، قائل بود. همچنین ویلر بنت نوشته است که تروت و دوستش هلموت جیمز فون مولتکه، که با او به لندن رفت، هر دو آلمانی‌های ملی‌گرای پرشوری بودند که اگر چه از روح معاهده مونیخ ابراز تأسف کردند ولی مخالفت شدیدی با تجزیه چکسلواکی داشتند و احساسات ضد چسلواکی خود را ابراز می‌کردند در هیچ کدام از بیانات آنها هیچ نشانه‌ای وجود نداشت که آلمان نازی
بیانات آنها هیچ نشانه‌ای وجود نداشت که آلمان نازی زدایی شده آمادگی چشم‌پوشی از الحاق اتریش و سودتنلند هیتلر به آلمان را دارد. در واقع به نظر می‌رسید که ممکن بود بریتانیا و فرانسه در صورت موفقیت توطئه‌گران با بازگرداندن دارایی‌های استعمار شده سابق آلمان پاداش خوبی به آنها دهند. راوز که برای آخرین بار تروت را در طول سفرش به بریتانیا در سال ۱۹۳۹ دید، نوشته است که هگلیسم تروت عمیقاً بر ذهنش تأثیر گذاشته بود، زیرا از نظر او سیاه هرگز سیاه و سفید و سفید نبود. سیاهی همیشه در روند سفید شدن بود و سفیدی در روند سیاه
همیشه در روند سفید شدن بود و سفیدی در روند سیاه شدن. راوز نوشته‌است که آدام بدون اینکه یک نازی باشد، وارد یک رابطه دوسویه و عمیق با نازی­‌ها شد، در‌حالی‌که در واقع به جنبش مقاومت تعلق داشت. مورخ آلمانی هانس مومسن نوشته است که اکثریت محافظه‌کاران مخالف هیتلر به هیچ وجه خواهان بازگشت به جمهوری دموکراتیک وایمار که ردش کرده بودند، نبودند؛ بلکه به جای آن به اصلاح طلبانی که پروس را در طول جنگ‌های ناپلئونی بازسازی کرده بودند، به عنوان الگو و ایده‌آل خود نگاه می‌کردند. محافظه‌کاران ضد نازی بر اصلاح سیستم به جای
محافظه‌کاران ضد نازی بر اصلاح سیستم به جای انقلاب برای نابودی آن تأکید داشتند، زیرا اکثریت محافظه‌کاران به آرمان جامعه ملی معتقد بودند که مردم آلمان را به صورت یک جامعه واحد متحد می‌کرد و تنها خواهان یک جامعه ملی واقعی به جای آنچه که در برداشت درهم پیچیده نازی از آن می‌دیدند، بودند. محافظه‌کاران بر اجرای ایده‌های درست ناسیونال سوسیالیسم تأکید داشتند که از نظر آنها نازی­‌ها در اجرای آن‌ها با شکست مواجه شده بودند. محافظه‌کاران ضدنازی در رابطه با سیاست خارجی معتقد بودند که هدف سیاست خارجی هیتلر برای تبدیل
معتقد بودند که هدف سیاست خارجی هیتلر برای تبدیل آلمان به قدرت شماره یک اروپا درست است. فقط اعتراض آنها به سیاست خارجی نازی­‌ها این بود که هیتلر این سیاست خارجی را به شیوه‌ه­ای بی‌پروا و ماجراجویانه اجرا می­‌کرد، که این امر تهدید به ایجاد ائتلافی برای شکست آلمان می‌کرد؛ آنها تنها با ابزارهای هیتلر برای اینکار مخالف بودند و مشکلی با سیاست‌های خارجی او نداشتند. مامسن در مورد آنچه که دوسوگرایی تروت می‌نامد، کسی که در جهت دستیابی به برخی از اهداف سیاست خارجی نازی­‌ها تلاش می کرد ولی در عین حال برای سرنگونی رژیم
تلاش می کرد ولی در عین حال برای سرنگونی رژیم نازی کار می­‌کرد، بحثی را مطرح کرده است. اگر کسی این نظریه را بپذیرد، که تروت و افرادی از قبیل او قصد داشتند که جامعه ملی آلمان را از آنچه که آن‌ها آن را انحراف نازی از آن می‌دیدند، اصلاح کنند به جای اینکه بخواهند آن را نابود سازند، منطقی است. اغلب دوستان بریتانیایی تروت، تمایزی که او بین سیاست برحق آلمان در تلاش برای لغو معاهده ورسای و مخالفتش با رژیم نازی قائل می‌شد را تشخیص نمی‌دادند، زیرا از نظر بسیاری از آنها او هم همان سیاست‌های خارجی هیتلر را دنبال
از آنها او هم همان سیاست‌های خارجی هیتلر را دنبال می‌کرد. تروت نحوه تغییر افکار عمومی بریتانیا را درک نمی‌کرد، زیرا زمان زیادی را در بریتانیا برای حمله به معاهده ورسای با چنان زبان خشونت‌آمیزی کرده بود که بسیاری از دوستان بریتانیایی‌اش معتقد بودند که تفاوتی با نازی‌ها ندارد. راوز در جلسه‌ای که در املاک کلادیون برگزار شد، شرکت داشت، در آنجا فون تروت با لرد لوتیان، لرد آستور، لرد هالیفاکس و سر توماس اینسکیپ در مورد روابط آلمان و انگلیس صحبت کرد، و باز هم پیشنهاد دانزیگ برای پراگ خود را تکرار کرد و عظمت
پیشنهاد دانزیگ برای پراگ خود را تکرار کرد و عظمت پیشوای ما را ستود. با این حال راوز گفت که وقتی با تروت تنها شده بود، تروت گفته بود که: اگر مرا بکشند، هرگز آنها را نخواهی بخشید، می‌بخشی؟ عقاید تروت به عنوان یک نظام سیاسی منجر به رد کامل دموکراسی می­‌شد، که از لحاظ اخلاقی تفاوت چندانی با ناسیونال سوسیالیسم نداشت. در ۱۹۳۸ تروت به یکی از دوستان بریتانیایی‌اش نوشت که آنچه در آلمان در حال وقوع است، یک پدیده اروپایی است و معتقد بود که جامعه اروپایی با انقلاب صنعتی غیر انسانی شده و هسته معنوی خود را از دست
صنعتی غیر انسانی شده و هسته معنوی خود را از دست داده‌است. تروت نوشت که این مسئله در کشورهای دموکراتیک به همان اندازه کشورهای توتالیتر مشکل دارد: به نظر من این هجوم به جنبه‌ی غریزی آگاهی انسان، که در دموکراسی و توتالیتاریسم یکسان است، منجر به شکست‌گرایی عقیم و بدبینانه می‌شود، که ریشه آن در هرج و مرج فکری اروپا نهفته‌است. تروت معتقد بود که جامعه توده‌ای که زاده انقلاب صنعتی بود، به عوام فریبی اجازه استثمار توده‌ها را داده‌است و استدلال می‌کرد که سیستم آزادی فردی آنگلوساکسون که حول دموکراسی ساخته شده، اساسا