payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرویه () (تلفظ "kro-yeh") (مفرد: kroj) نوعی لباس محلی است که توسط مردم چک و اسلواکی پوشیده می‌شد. تأثیر هنر گوتیک در بستن شال و روسری بر روی سر دیده می‌شود. چین‌های ظریف و یقه‌های توری جمع‌شده، نماد دوران رنسانس هستند. از دامن‌های زنگوله‌ای به سبک باروک گرفته تا طرح‌های ظریف اسلاوی، این لباس‌های محلی، رشد پیچیده سنت‌های چک و اسلواکی را نشان می‌دهند. انواع. کرویه انواع منطقه‌ای زیادی با تزئینات و/یا رنگ‌های خاص داشتند. سه نوع اصلی کروی وجود دارد: کروی‌ها، دیگر توسط مردم در جمهوری چک و اسلواکی پوشیده نمی‌شوند
توسط مردم در جمهوری چک و اسلواکی پوشیده نمی‌شوند و فقط به هنگام جشن مردم از آنها به عنوان یک سنت زنده استفاده می‌کنند. جایگزینی کرویه با لباس‌های امروزی در قرن نوزدهم آغاز شد: از شهرهای بزرگتر شروع شد و شهرها و روستاها به دنبال آن بودند. این روند در بوهم و مناطق صنعتی و البته برای لباس‌های مردانه سریع‌تر بود، بنابراین در عکس‌های قدیمی ممکن است پدری را با کت و شلوار ببینید، اما مادر (و احتمالاً کودکان) با کروی. آخرین مناطقی که کروی‌ها به صورت روزانه یا تقریباً هر روز پوشیده می‌شد منطقهای نزدیک مرز بین
تقریباً هر روز پوشیده می‌شد منطقهای نزدیک مرز بین موراویا و اسلواکی – اسلواکی موراویا، هورناتسکو، والاش موراویا بود – که پوشیدن کرویه توسط زنان مسن حتی در نیمه دوم قرن بیستم، دیده می‌شد.
محمد خوش سیما (زاده ۱۱ بهمن ۱۳۶۲) نظامی و نماینده مردم حوزه انتخابیه گرمی در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ۲۰٬۰۱۹ رأی برگزیده شد. سوابق. خوش سیما در بهمن ۱۳۸۲، در سن ۲۰ سالگی جذب سپاه پاسداران شده و در دانشگاه افسری امام حسین تهران مشغول به تحصیل و آموزش می‌شود. وی پس از فارغ‌التحصیلی با رسته مقاومت در سال ۱۳۸۵ به عنوان مدیر کارگزینی و ایثارگران ناحیه مقاومت بسیج گرمی مشغول به کار می‌شود. وی معاونت سرمایه انسانی ناحیه سپاه گرمی، معاونت تربیت‌بدنی ناحیه سپاه گرمی و معاونت حقوقی سپاه ناحیه
ناحیه سپاه گرمی و معاونت حقوقی سپاه ناحیه گرمی را در کارنامه خود دارد.
پل پولتنی () پلی بر روی رود آوون در باث انگلستان است. این پل در سال ۱۷۷۴ تکمیل شد و شهر را به زمین‌هایی که خانواده پولتنی می‌خواستند توسعه دهند، متصل کرد. این پل، که توسط رابرت آدام با سبک معماری پالادیویی طراحی شده، به این دلیل منحصر به فرد است که در دو طرف خود در تمام طول مسیر فروشگاه‌هایی دارد. این پل به عنوان یک بنای فهرست‌شده درجه اول تعیین گردیده‌است. ظرف ۲۰ سال پس از ساخت آن، تغییراتی برای گسترش مغازه‌ها و تغییر نماها انجام شد. تا پایان سده هجدهم بر اثر سیل آسیب دیده بود، اما با طراحی مشابه بازسازی
اثر سیل آسیب دیده بود، اما با طراحی مشابه بازسازی شد. طی صد سال پس از آن تغییرات در مغازه‌ها شامل اضافه کردن قسمت‌های طره شده در نمای شمالی پل بود. در قرن بیستم، چندین طرح برای حفظ پل و بازگرداندن جزئی آن به شکل اصلی خود اجرا شد و جذابیت آن را به عنوان یک جاذبه گردشگری افزایش داد. این پل در حال حاضر طول و عرض دارد. اگرچه برنامه‌هایی برای عابر پیاده شدن این پل وجود داشته‌است، اما هنوز هم توسط اتوبوس‌ها و تاکسی‌ها استفاده می‌شود. این پل که از آن عکاسی زیادی شده و سرریز زیر آن نزدیک مرکز شهر، یک میراث جهانی،
و سرریز زیر آن نزدیک مرکز شهر، یک میراث جهانی، است که به خاطر معماری گرجی خود مشهور است. پیش‌زمینه. این پل به نام فرانسیس پولتنی، همسر سر ویلیام پولتنی، بارونت پنجم (ویلیام جانستون)، نامگذاری شده. او یک اسکاتلندی ثروتمند و وکیل و نماینده مجلس بود. فرانسیس سومین دختر نماینده پارلمان و وزیر دولت، دنیل پولتنی (۱۶۸۴–۱۷۳۱) و پسر عموی اول ویلیام پولتنی، ارل اول باث بود. او پس از مرگ ارل در سال ۱۷۶۴ و مرگ برادر کوچکترش هری پولتنی در سال ۱۷۶۷، ثروت و دارایی او را در نزدیکی باث در شهرستان سامرست به ارث برد و نام
در نزدیکی باث در شهرستان سامرست به ارث برد و نام خانوادگی خود را از «جانستون» به «پولتنی» تغییر دادند. املاک روستایی باث‌ویک که فرانسیس و ویلیام در سال ۱۷۶۷ به ارث برده بودند، در آن سوی رودخانه شهر بود و تنها با کشتی می‌شد به آنجا رسید. ویلیام برنامه‌هایی برای ایجاد یک شهر جدید، که حومه شهر تاریخی باث شود، داشت. اما ابتدا به یک گذرگاه رودخانه‌ای بهتر احتیاج داشت. کار پولتنی‌ها با خیابان بزرگ پولتنی در باث‌ویک یادآوری می‌شود، و Henrietta Street و Laura Place که به نام دخترشان هنریتا لورا جانستون نامگذاری
که به نام دخترشان هنریتا لورا جانستون نامگذاری شده‌اند. طرح و ساخت. پل پولتنی توسط رابرت آدام طراحی شده‌است. نقشه‌های اصلی او در موزه سر جان سون در لندن نگهداری می‌شود. این پل یکی از تنها چهار پل در جهان است که در دو طرف خود در تمام طول مسیر فروشگاه‌هایی دارد، پل‌های دیگر عبارتند از پونته وکیو در فلورانس و پل ریالتو در ونیس ایتالیا و پل کرمر در آلمان. طرح‌های اولیه پل توسط توماس پتی ترسیم شد، که برآورد کرد ساخت آن ۴۵۶۹ پوند هزینه خواهد داشت، اما این هزینه شامل مغازه‌ها نمی‌شد. برآورد دوم ۲۳۸۹ پوند، توسط
شامل مغازه‌ها نمی‌شد. برآورد دوم ۲۳۸۹ پوند، توسط سازندگان محلی جان لوتر و ریچارد رید به دست آمد. این برآورد شامل دو مغازه در هر طرف پل بود، اما قبل از اینکه هوای زمستانی ساخت ستون‌ها را غیرممکن کند، کار شروع نشد. در سال ۱۷۷۰، برادران آدام (رابرت و جیمز) که روی طرح‌هایی برای شهر جدید در باث‌ویک کار می‌کردند، طرح اصلی پتی را تطبیق دادند. رابرت آدام سازه‌ای زیبا و مملو از مغازه‌ها را در نظر گرفت. مشابه پونته وکیو و پل ریالتو که احتمالاً زمانی که از فلورانس و ونیس بازدید می‌کرده دیده‌است. طرح آدام از نزدیکتر
ونیس بازدید می‌کرده دیده‌است. طرح آدام از نزدیکتر طراحی رد شده آندرآ پالادیو برای ریالتو پیروی می‌کرد. پل اصلی عرض داشت که بر اعتراض شورای محلی مبنی بر باریک بودن بیش از حد پل غلبه کرد. این عرض، بیش از پهنایی بود که مد نظر پتی بود. ساخت و ساز در سال ۱۷۶۹ آغاز شد و در سال ۱۷۷۴ با هزینه‌ای بالغ بر ۱۱۰۰۰ پوند تکمیل شد. سازندگان قسمت پایینی پل سنگ‌تراش‌های محلی با نام‌های رید و لوتر بودند. مغازه‌ها توسط سینگرز و لانکشایر ساخته شدند. گسترش. پل پولتنی برای کمتر از ۲۰ سال به شکلی که آدام ساخته بود باقی ماند. در
از ۲۰ سال به شکلی که آدام ساخته بود باقی ماند. در سال ۱۷۹۲ تغییراتی ایجاد شد که طی آن پل به عرض گسترش یافت و مغازه‌ها بزرگ‌تر شدند، بنابراین شانزده مغازه اولیه به شش مغازه بزرگتر تبدیل شدند. سیل‌های سال ۱۷۹۹ و ۱۸۰۰ بخش شمالی پل را که با تکیه گاه ناکافی ساخته شده بود، ویران کرد. یک پل موقت احداث شد و تعمیرات در سال ۱۸۰۴ به پایان رسید. توماس تلفورد پیشنهاد تعویض پل با یک پل تک دهانه از جنس چدن را داد. با این حال، این پل توسط جان پینچ، نقشه‌بردار املاک پولتنی، در نسخه ای کمتر بلندپروازانه از طرح آدام بازسازی
در نسخه ای کمتر بلندپروازانه از طرح آدام بازسازی شد. مغازه‌داران قرن نوزدهم با تغییر پنجره‌ها یا گسترش آنها با اضافه کردن تیر طره‌ای روی رودخانه، ساختار و ظاهر مغازه‌ها را تغییر دادند. برخی تبلیغات را در قسمت بیرونی مغازه‌های خود نقاشی کردند که بر منظره از رودخانه و گرند پارید تأثیر گذاشت. عمارت غربی در ضلع جنوبی در سال ۱۹۰۳ برای تعریض جاده تخریب شد و جایگزین آن با اصل مطابقت نداشت. در سال ۱۹۳۶ این پل یک اثر باستانی معرفی شد. شورای شهر تعدادی از مغازه‌ها را خریداری کرد و برنامه‌هایی برای بازسازی نمای اصلی
خریداری کرد و برنامه‌هایی برای بازسازی نمای اصلی طرح‌ریزی کرد، که به موقع برای جشنواره بریتانیا در سال ۱۹۵۱ تکمیل شد. جایگاه این پل به عنوان یک اثر باستانی در سال ۱۹۵۵ با معرفی شدن به عنوان بنای فهرست‌شده درجه یک جایگزین شد. در دهه ۱۹۶۰ کارهای بیشتری برای تعمیر قسمت زیرین توفال هر سه طاق انجام شد. در سال ۱۹۷۵ بازسازی بیشتری در نمای جنوبی خیابان مورد نیاز بود. در سال ۲۰۰۹، شورای باث و سامرست شمال شرق پیشنهادی را برای بستن رفت‌وآمد موتوری روی پل و تبدیل آن به یک منطقه عابر پیاده ارائه کرد، اما این طرح در
به یک منطقه عابر پیاده ارائه کرد، اما این طرح در سپتامبر ۲۰۱۱ لغو شد. با این حال، به دلیل اینکه بیشترین خط اتوبوس جریمه شده در شهر است، منبع درآمد بزرگی برای شورا باقی مانده‌است. معماری. این پل دارای یک خیابان باریک است که در دو طرف آن دو ردیف کامل از مغازه‌ها به سبک پالادیویی طراحی شده‌است (حدود سال ۱۷۷۰) همه روی سه طاق مدور با طول مساوی قرار دارد. مغازه‌های سمت شمالی، امتدادهای پشتی تیر طره‌ای دارند. در نتیجه، نمای بیرونی شمالی پل نامتقارن، بسیار تغییر یافته و فاقد ارزش معماری است. در حالی که نمای بیرونی
و فاقد ارزش معماری است. در حالی که نمای بیرونی سمت جنوبی به وضوح کار رابرت آدام را نشان می‌دهد. نمای جنوبی. این نما که از سنگ آهک و به سبک کلاسیک پالادیویی ساخته شده، فرمی شبیه به یک معبد مرکزی با بال‌های متقارن دارد که به دو غرفه یا عمارت انتهایی ختم می‌شوند. ستون‌ها و سرستون‌های ساده از ستون دوریسی به آخورک وسطی برجستگی می‌بخشند. آخورک وسطی توسط دو آخورک کوچک‌تر احاطه شده‌است، هر کدام با یک سنتوری بالای پنجره کوچک نوک‌تیز که توسط ستون‌نماهای‌ کم‌عمق حمایت می‌شوند. این باعث تأکید بیشتر بر سنتوری بالای
می‌شوند. این باعث تأکید بیشتر بر سنتوری بالای پنجره شکسته مرکزی واقع در بالای یک پنجره پالادیویی بزرگ - نقطه کانونی ساختمان- می‌شود. در این ضلع جنوبی، این سازه شامل یک طبقه اصلی در سطح خیابان است که توسط یک میان‌اشکوب کوتاه از هم جدا شده‌است. در زیر طبقه اصلی، طبقه‌ای فرعی در سنگ‌تراشی بین دهانه‌های پل ساخته شده است که وجود آن با پنجره‌های نورگیر قرار گرفته به صورت متقارن در زیر طاق هر دهانه مشخص شده‌است. این موتیف چشمی، در مقیاس کوچک‌تر، به صورت متقارن در طبقه نیم طبقه زیر سنتوری بالای پنجره مرکزی تکرار
طبقه نیم طبقه زیر سنتوری بالای پنجره مرکزی تکرار می‌شود. دو غرفه یا عمارت انتهایی، که در واقع برآمدگی‌های کوچکی هستند، دارای گنبدهای گود کم‌عمق هستند که در پشت سنتوری‌های بالای پنجره نوک تیز آنها پنهان شده‌اند. سقف شیب‌دار و از سنگ سیاه ویلز است. نمای شمالی. نمای شمالی در مقابل نمای جنوبی، به شدت تغییر کرده و هیچ ارزش معماری ندارد. مغازه‌های اینجا دارای قسمت‌های پشتی تیر طره‌ای هستند و نماها به شدت تغییر کرده‌اند. دگرگونی‌ها. اسکله میانی در جریان غربی در سال ۱۸۰۴ بازسازی شد. تغییرات بیشتری در سال ۱۸۹۵ رخ
۱۸۰۴ بازسازی شد. تغییرات بیشتری در سال ۱۸۹۵ رخ داد، زمانی که غرفه غربی برای ساخت رژه‌گاه بزرگ جابجا شد. ظاهر بنا بار دیگر تغییر کرد که محل کنونی سرریز آب، محل خودکشی ژاور در نسخه سینمایی "بینوایان" ساخته شد. این سرریزگاه بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ به عنوان بخشی از طرح پیشگیری از سیل ساخته شد. بازسازی‌های بیشتر در سال ۱۹۷۵ انجام شد.
مایکل سیسیل کلاپ ، (متولد ۲۲ فوریه ۱۹۳۲) یک افسر ارشد بازنشسته نیروی دریایی سلطنتی است که فرماندهی گروه تهاجمی آبی خاکی بریتانیا ، گروه وظیفه ۳۱۷ در جنگ فالکلند را بر عهده داشت.
آشور-ندین-اپلی ، کتیبه m "aš-šur-" ، پادشاه آشور (۱۲۰۶ پیش از میلاد - ۱۲۰۳ پیش از میلاد یا ۱۱۹۶ پیش از میلاد - ۱۱۹۴ پیش از میلاد گاهشماری کوتاه) بود. تاریخ گذاری متناوب به دلیل عدم اطمینان در مورد طول سلطنت یک پادشاه بعدی، نینورتا-اپل-اکور است، جایی که لیست‌های متضاد پادشاهان ده سال متفاوت است. نام او در زبان اکدی به معنای «آشور وارث است» بود. او پسر توکولتی-نینورتای یکم بود. زندگی‌نامه. وقایع مربوط به سرنگونی توکولتی-نینورتا تا حدودی در هاله‌ای از رمز و راز باقی مانده‌است. به نظر می‌رسد که فتوحات نظامی او
باقی مانده‌است. به نظر می‌رسد که فتوحات نظامی او در نیمه اول سلطنت او با دانش مدرن رخ داده‌است که نشان می‌دهد اوج پیروزی او در برابر Kaštiliašu IV و شهر بابل در طول دو لشکرکشی در طول سیزدهمین و پانزدهمین سال او رخ داده‌است. اگر قرار دادن اپونیم آشوری آشور بل ایلانی صحیح باشد. بخش آخر تغییر او در حالی که ارتش آشوری بیش از حد تلاش می‌کرد تا امتیازهای قبلی را حفظ کند و این ممکن است دلیل سرنگونی او بوده باشد. در نسخه‌های «فهرست پادشاه آشور» آمده‌است که «آشور نادین» یا «نَشیر آپلی»، «فهرست پادشاه ناسوحی» (NaKL)
یا «نَشیر آپلی»، «فهرست پادشاه ناسوحی» (NaKL) و «فهرست شاه خرساباد» (KhKL) آشور-نادین-اپلی می‌گوید، اما «فهرست پادشاه حوزه‌های علمیه ادونتیست روز هفتم» (SDAS) می‌گوید آشور-نصیر-اپلی.&lt;/ref&gt; his son, seized the throne (for himself and) ruled for three "or" four برینکمن می‌گوید: «مشخص نیست که یک یا دو شاهزاده در پشت سنت‌های متناقض کاتبان نهفته باشند.»" اما گریسون تاکید بیشتری دارد، «به نظر می‌رسد حداقل دو پسر وجود داشته‌است.» اما یامادا استدلال می‌کند که این اشتباه کتبی با جانشینی بعدی توکولتی-نینورتای
این اشتباه کتبی با جانشینی بعدی توکولتی-نینورتای دوم توسط آشور-ناصیر-پال دوم بود. نام‌ها فقط با یک نویسه میخی متفاوت است، برای "nāṣir" و برای "nādin". «تواریخ P» بابلی به یاد می‌آورد: «اشور-نصیر-اپلی، پسرش («مارشو») و افسران آشور شورش کردند، او را از تاج و تختش برداشتند و در اتاقی حبس کردند. و او را کشت.» فقط یک همنام برای حکومت او مشخص شده‌است، نام Erib-Sîn، که قدمت لوح سنگی را دارد. لوحی مربوط به این سال نیز در تل تابان، محل ایالت تابعه تاباتو در نزدیکی حسکه امروزی، در حفاری‌های نجات به سرپرستی هیروتوشی
امروزی، در حفاری‌های نجات به سرپرستی هیروتوشی نوموتو، پیش از ساختن سدی در شمال شرقی سوریه، پیدا شد. پادشاه تاباتو یک مقام آشوری به نام ادد-بل-گابه (Adad-bēl-gabbe) که حکومت او شامل چهار پادشاه آشوری بود که ظاهراً تحت تأثیر آشفتگی در قلب امپراتوری قرار نداشتند. جانشین او آشور-نیراری سوم شد که یا پسر یا برادرزاده او بود، باز هم بسته به وجود آشور-ناصیر آپلی.
پرسِـی () رستورانی آمریکایی در منهتن با تمرکز بر آشپزی فرانسوی و آشپزی نوین آمریکایی است که در سال ۲۰۰۴ توسط توماس کلر راه‌اندازی شد. در حال حاضر، سرآشپز ارشد آن چاد پالاگی است. این رستوران سه ستارهٔ میشلن دارد و از سال ۲۰۰۶ تا کنون این سه ستاره را حفظ کرده‌است. این رستوران دو منوی نه غذایی با قیمت ۳۵۵ دلار، یک منوی گیاهی و یک منوی پنج غذایی با قیمت ۲۴۵ دلار ارائه می‌دهد. غذاهای این منوها ثابت هستند، اما مهمانان اجازه دارند چیزهایی به آن اضافه کنند که ممکن است قیمت منو را تا ۸۰۰ دلار افزایش دهد. به گفته
است قیمت منو را تا ۸۰۰ دلار افزایش دهد. به گفته مسئولان پرسِـی، فهرست شراب‌های این رستوران شامل ۲۰۰۰ شراب است.
کبوترخانه هندی یا چابوترو (Chabutro به گجراتی، Chabutra به هندی) سازه‌ای برج‌مانند است که در هند یافت می‌شود و محل لانه‌سازی پرندگان، به‌ویژه کبوتران می‌باشد. واژه‌های چابوترو و چابوترا از واژه فارسی کبوتر گرفته شده‌اند. هردوی این کلمات گه‌گاه در معنای وسیع‌تری برای نشان دادن هر سکوی نشستن، معمولاً زیر درخت یا کنار هر آبگیر، به ویژه در شمال هند استفاده می‌شوند. مردم محل، به‌ویژه هندوها، تغذیه کبوتران را فرخنده می‌دانند و صبح‌ها زنان، مردان و حتی کودکان برای غذا دادن به کبوتران به چنین کبوترخانه‌هایی می‌آیند
دادن به کبوتران به چنین کبوترخانه‌هایی می‌آیند و چابوتراها بیشتر در روستاهایی که جمعیت هندو در آنها بیشتر است و همچنین در معابد هندوها دیده می‌شوند. پایه این سازه معمولاً یک سکوی نشیمن است و به عنوان مکانی برای اجتماعات اجتماعی عمل می‌کند. انواع. کبوترخانه‌ها معمولاً دارای محفظه‌های پنج‌ضلعی یا هشت‌ضلعی در بالا با سوراخ‌هایی هستند که پرندگان می‌توانند در آنها لانه بسازند. در گجرات، کبوترخانه‌ها در ورودی‌ها یا مراکز روستاها ساخته می‌شوند. در منطقه کوچ گجرات، کبوترخانه در تقریباً همه روستاهای قبیله گوجرار
کبوترخانه در تقریباً همه روستاهای قبیله گوجرار کشاتریای کوچ یافت می‌شود که استادکار بودند و در ساخت کبوترخانه تخصص داشتند. کبوترخانه‌های کوچک نیز در معابد روستاهای آنها یافت می‌شود. نوع دیگری از کبوترخانه که در گجرات و راجستان یافت می‌شود، طراحی متفاوتی دارد و فقط برای تغذیه و استراحت پرندگان ساخته شده‌است نه برای پرورش آنها. حصار بالایی چنین کبوترخانه‌هایی به‌طور هنرمندانه‌ای حکاکی و با طرح‌هایی چون پنجره‌ای که بر روی گنبدها یافت می‌شود، طراحی شده که به آن چتر می‌گویند. در راجستان و مادیا پرادش،
که به آن چتر می‌گویند. در راجستان و مادیا پرادش، کبوترخانه‌ها معمولاً در کاخ‌ها یا معابد یافت می‌شوند. نمونه معروف از کبوترخانه که خارج از گجرات یافت می‌شود، درست در خارج از ایستگاه راه‌آهن رای‌گره در چتیسگر است. این کبوترخانه بزرگ و سفید است. این سازه در سال ۱۹۰۰ توسط شیامجی گانگجی ساواریا، یک پیمانکار و کارآفرین معروف راه‌آهن در رای‌گره، بنیانگذار شیام تالکیس، از قبیله کوچ میستری از کومباریا ساخته شد.
آیوی ایولین وودوارد دکترای پزشکی عضو کالج سلطنتی پزشکان انگلستان (متخلص به وودوارد؛ ۳۰ مه ۱۸۷۷–۱۱ ژانویه ۱۹۵۷) پزشکی بریتانیایی بود. وی در سال ۱۹۰۹ اولین زنی بود که عضو کالج سلطنتی پزشکان (RCP) شد. وودوارد در کنت متولد شد، او فرزند ارشد در میان شش فرزند خانواده بود، قبل از تحصیل در رشته پزشکی در دانشکده پزشکی زنان لندن در بروملی تحصیل کرد. پس از عضویت در کالج سلطنتی پزشکان در سال ۱۹۰۹، او از سمت‌های خود در بیمارستان سلطنتی فری، از جمله دستیار آسیب‌شناس کناره‌گیری نکرده و ادامه داد. در سال ۱۹۱۵، او عضو انجمن
نکرده و ادامه داد. در سال ۱۹۱۵، او عضو انجمن سلطنتی پزشکی شد. آخرین سمت او به عنوان دستیار بالینی، بخش سرپایی کودکان، بیمارستان غرب لندن بود. وودوارد با جراح آرتور چارلز هاسلم ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. در سال ۲۰۱۸، او در نمایشگاه RCP «این سؤال آزاردهنده را مطرح کرد: ۵۰۰ سال زنان در پزشکی.» سنین جوانی و تحصیل. آیوی ایولین وودوارد در ۳۰ می ۱۸۷۷ در فوتز کری ، کنت به دنیا آمد. پدر و مادر او الیزابت وودوارد (نام آدیس) (۱۸۵۴–۱۹۳۲)، متولد پلیموث، دوون، و هری وودوارد (۱۸۴۸–۱۹۰۱)، وکیل اهل مارس، کمبریج شایر
وودوارد (۱۸۴۸–۱۹۰۱)، وکیل اهل مارس، کمبریج شایر بودند. خواهرانش دوروتی می، مارجوری، سیسلی ریونسکرافت و برادرانش هنری و هری، بودند، همگی بین سال‌های ۱۸۷۸ و ۱۸۸۶ به دنیا آمده بودند و آوی ایلین بزرگ‌ترین این شش فرزند بود او در ژانویه ۱۸۹۵ موفق به دریافت کارشناسی ارشد دانشگاه لندن شد و در سال ۱۸۹۶ در آزمون متوسطه هنر در سال ۱۸۹۶ با رتبه سوم در زبان فرانسه، در حالی که هنوز در دبیرستان بروملی بود، قبول شد. او در ۱۳ مه ۱۸۹۷ در شورای پزشکی عمومی به عنوان دانشجوی پزشکی ثبت نام کرد و تحصیلات خود را در مدرسه پزشکی
پزشکی ثبت نام کرد و تحصیلات خود را در مدرسه پزشکی زنان لندن در ۳ می ۱۸۹۷ آغاز کرد. او در سال ۱۸۹۸ امتحان علوم مقدماتی خود را در کالج‌های دانشگاه بدفورد گذراند و در ژوئیه ۱۹۰۰ مدرک پزشکی عمومی خود را کسب کرد. او مدرک کارشناسی پزشکی خود را در سال ۱۹۰۳، کارشناسی جراحی را در سال ۱۹۰۴، گذراند و در سال ۱۹۰۸ در کنار دوروتی کریستین هار (۱۹۶۷–۱۸۷۶) مدرک دکترای پزشکی خود را (لندن) به دست آورد. او مدال طلای دکترای پزشکی MD دانشگاه لندن را کسب کرد، که همچنان به بهترین عملکرد یکی از دانشجویان سال آخر پزشکی اعطا می‌شود.
یکی از دانشجویان سال آخر پزشکی اعطا می‌شود. حرفه پزشکی. وودوارد به عنوان اولین زن عضو کالج سلطنتی پزشکان در ژوئیه ۱۹۰۹ پذیرفته شد در سال ۱۹۰۵، نام او در فهرست پزشکی به عنوان پزشک خانواده در بیمارستان سلطنتی فری ثبت شد، او در آن زمان در خیابان 12 West Cromwell، لندن زندگی می‌کرد. در سال ۱۹۱۰، نام او در فهرست پزشکی به‌عنوان ثبت‌کننده پزشکی، بیمارستان رویال فری، فهرست شد، او قبلاً متصدی موزه، بافت‌شناس بیماری، دستیار بالینی و دستیار پاتولوژیست بالینی بوده است. او همچنین در این دوره به عنوان دستیار بالینی و
او همچنین در این دوره به عنوان دستیار بالینی و سپس دستیار ارشد بالینی در بخش کودکان در بیمارستان جدید زنان، دستیار افسر پزشکی مدارس برای شورای شهرستان لندن و پزشک معاینه پزشکی برای دبیرستان کنزینگتون و دبیرستان ناتین هیل کار کرد. آخرین پست‌های او همچنین شامل دستیار بالینی در بیمارستان سلطنتی تخصصی بیماری‌های قفسه سینه، و افسر ارشد و رزیدنت پزشکی در بیمارستان کودکان بلگریو بود. ورود او در فهرست پزشکی در سال ۱۹۱۵، بود نام او به عنوان عضو انجمن سلطنتی پزشکی و عضو انجمن زنان پزشک ثبت شده (بعدها فدراسیون زنان
عضو انجمن زنان پزشک ثبت شده (بعدها فدراسیون زنان پزشک) فهرست شده. علاوه بر نقش‌های قبلی، او در بیمارستان رویال فری، پست‌های قبلی به‌عنوان آسیب‌شناس مشترک در بیمارستان جدید زنان و آسیب‌شناس افتخاری در بیمارستان وارنفورد، لیمینگتون را عهده‌دار بود. در سال ۱۹۳۰، نام او به عنوان پزشک خانواده در بیمارستان سلطنتی فری و افسر پزشکی مقیم در بیمارستان کودکان بلگریو ثبت شد. تا سال ۱۹۳۵، او افسر پزشکی، برای مراکز رفاه نوزادان کمبریج هاوس و ساوتفیلدز و بازرس پزشکی محلی در دبیرستان ویکومب بود. در سال ۱۹۴۰، او در فهرست
در دبیرستان ویکومب بود. در سال ۱۹۴۰، او در فهرست پزشکان دستیار بالینی، بخش سرپایی کودکان، بیمارستان غرب لندن ثبت شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۱۰، او با جراح آرتور چارلز هاسلم، FRCSEng (1873 - 15 مارس ۱۹۲۷) در کنزینگتون، لندن ازدواج کرد. پس از ازدواج، در بروملی، کنت زندگی کردند. آنها پنج فرزند داشتند: ریچارد فردریک (۲۹ ژوئن ۱۹۱۲ - مارس ۱۹۹۰)، جورج ملویل (۱۸ ژوئن ۱۹۱۴–۱۹۶۲)، بعدها بنیانگذار بخش طراحی تلویزیون و فیلم در کالج سلطنتی هنر، مارگارت الیزابت (۱۹۱۶–۲۰۰۰)، کاترین آلیس (۵ ژوئن ۱۹۱۸–۱۹۸۴)، و روث ماریون
کاترین آلیس (۵ ژوئن ۱۹۱۸–۱۹۸۴)، و روث ماریون (۱۹۲۰–۲۰۰۷). آیوی هاسلم پس از بیوه شدن در سال ۱۹۲۷ به جراردز کراس نقل مکان کرد. در سال ۱۹۳۹ مطابق اطلاعات ثبت ملی، او با پسرش ریچارد، داماد کاتلین (به نام زاده دارلو، یک هنرمند) زندگی می‌کند)، و دختر کاترین در ایتون، باکینگهامشر زندگی می‌کرد. بعداً از سال ۱۹۴۸ تا زمان مرگش، او با دخترانش کاترین و روث در جاده ردکلیف در چلسی زندگی کرد و ریچارد و کاتلین (معروف به بیدی) در خیابان کاتکارت زندگی می‌کردند. مرگ و میراث. وودوارد در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۷ در بیمارستان سنت استفان
وودوارد در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۷ در بیمارستان سنت استفان لندن در 79 سالگی درگذشت. در سال ۲۰۱۸، او همراه با اولین عضو زن کالج سلطنتی جراحان، دوسیبای پاتل، در نمایشگاه «این سؤال ناراحت‌کننده: ۵۰۰ سال زن در پزشکی»، نمایشگاهی که در موزه کالج سلطنتی پزشکان از سپتامبر ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۱۹ حضور داشت. مراجع و منابع. منابعمرجع
از نظر قانونی، زنان در آندورا از حقوق مساوی بر اساس قوانین پادشاهی آندورا برخوردارند. از نظر سیاسی، زنان آندورا در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۱، ۱۵ کرسی از ۲۸ کرسی مجلس قانونگذاری این کشور را به دست آوردند. به همین دلیل، آندورا اولین کشور در اروپا و دومین کشور در سطح بین‌المللی بود که اکثریت قانونگذاران را در آن زنان تشکیل می‌دادند. حقوق زنان در آندورا. از جمله مشکلاتی که در حال حاضر زنان در آندورا با آن‌ها روبرو هستند، وجود خشونت علیه زنان، عدم وجود ادارات دولتی‌ای که به مسائل مربوط به زنان رسیدگی کنند و عدم
که به مسائل مربوط به زنان رسیدگی کنند و عدم وجود پناهگاه برای زنان مورد خشونت قرار گرفته که توسط دولت آندورا مدیریت شود، می‌باشد. آندورا در دادن حقوق قانونی به زنان کند بود، حق رای زنان در این کشور در سال ۱۹۷۰ به دست آمد.
یک سری مانگای ژاپنی نوشتهٔ کانه‌هیتو یامادا و به تصویرگری تسوکاسا آبه می‌باشد؛ این داستان در ماه آوریل ۲۰۲۰ در مجلهٔ "هفته‌نامه شونن ساندی" به صورت سریالی منتشر شد و فصل‌های آن تا آوریل ۲۰۲۴ در ۱۳ جلد تانکوبون جمع‌آوری شده است؛ این سریال توسط شرکت ویز مدیا برای منطقه شمال آمریکا به صورت رسمی نیز منتشر شد و نسخه انیمه تلویزیونی اقتباسی از این سریال توسط استودیو مدهاوس در ماه سپتامبر ۲۰۲۳ اکران شد. کرانچی‌رول این سریال را در مناطق شمال آمریکا، اروپا و استرالیا به صورت رسمی منتشر و پخش کرده است و در ماه بعد
به صورت رسمی منتشر و پخش کرده است و در ماه بعد دوبله انگلیسی آن نیز اکران شد؛ همچنین شرکت میوز کامیونیکیشن این سریال را در منطقه جنوب شرق آسیا به صورت رسمی منتشر کرده است. داستان در یک دنیای فانتزی، شخصیت فریرن، یک جادوگر اِلف، را به صورت خطی روایت می‌کند که برای رسیدن به مکان استراحت ارواح (بهشت) یک ماجراجویی را آغاز می‌کند تا با هیمل، همرزم سابق خود که گروه قهرمانانش یکباره پادشاه شیاطین را شکست داده بود؛ دوباره ملاقات کند. تا دسامبر ۲۰۲۳، تعداد هفده میلیون نسخه از این مانگا چاپ شد. "فریرن: فراتر از
میلیون نسخه از این مانگا چاپ شد. "فریرن: فراتر از پایان سفر" برنده جایزه چهاردهمین مانگا تایشو و جایزه نوآور جدید در سال ۲۰۲۱ و جایزه شصت و نهمین مانگا شوگاکان در سال ۲۰۲۴ شد. پیرنگ و داستان. داستان شخصیتی به نام فریرن، یک جادوگر اِلف، را دنبال می‌کند که عضوی سابق از گروه قهرمانان بود که پس از ده سال ماجراجویی، پادشاه شیاطین را شکست دادند و آرامش و صلح را در جهان برقرار کردند. در گذشته، این گروه شامل فریرن، هیمل قهرمان انسانی، آیزن جنگجوی کوتوله و کشیش انسانی هایتر بود. گروه بعد از اتمام سفرشان قبل از
انسانی هایتر بود. گروه بعد از اتمام سفرشان قبل از جدایی، با هم بارش شهابی شامگاهی را در پایتخت سلطنتی مشاهده می‌کنند که هر نیم قرن یکبار رخ می‌دهد. فریرن قول می‌دهد که پنجاه سال بعد دوباره آنها را ملاقات کند و برای مشاهده بهتر بارش شهابی آنها را به منطقه بهتری ببرد. بعد از آن فریرن راهی ماجراجویی می‌شود و در تلاش برای جمع‌آوری جادو به دنیا سفر می‌کند. پس از پنجاه سال، فریرن به پایتخت سلطنتی دوباره بازمی‌گردد؛ درحالی که انسانیت تغییر کرده است و همراهان سابق او به طرز قابل ملاحظه‌ای پیر شده‌اند. پس از
سابق او به طرز قابل ملاحظه‌ای پیر شده‌اند. پس از ماجراجویی آخر برای دیدن بارش شهابی، هیمل به علت پیری می‌میرد. در مراسم تشییع، فریرن در این رابطه که هیمل را به صورت کامل نشناخته است احساس گناه می‌کند. بعد از آن فریرن به سایر همرزمان سابق خود در محل زندگیشان سر می‌زند. او پیشنهاد آموزش و مراقبت از فرن، یک کودک بی‌سرپرست که توسط هایتر به سرپرستی گرفته شده، را پذیرفت و در ملاقات با آیزن، به سفری به شمال قاره دعوت شد، بهشتی که گفته می‌شود استراحتگاهی برای ارواح است و واقع در شمال قاره در پادشاهی شیاطین است تا
است و واقع در شمال قاره در پادشاهی شیاطین است تا با ملاقات دوباره با هیمل و خداحافظی مناسب با او احساساتش را بیان کند. برای انجام این خواسته، فرن با فریرن در سفر همراه او می‌شود در حالی که هنوز علاقه‌اش به یادگیری جادو را دنبال می‌کند. در طول راه، او استارک، یک پسر جوان جنگجو که توسط آیزن تربیت شده است را به گروه خود اضافه می‌کند. طبیعت الفی فریرن باعث می‌شود که عمر بسیار طولانی داشته باشد و باعث شده او مدت زمان سال‌ها یا دهه‌ها را به عنوان زمانی فانی در نظر بگیرد (این درک زمان باعث می‌شود تا تجربه ده ساله
بگیرد (این درک زمان باعث می‌شود تا تجربه ده ساله ماجراجویی با گروه هیمل را به عنوان تجربه‌ای کوتاه در نظر بگیرد). بنابراین، داستان روایی داستان در طول زمان بسیار طولانی اتفاق می‌افتد و با فلش‌بک‌های همراه است که همراه با تغییر جسمی و ذهنی شخصیت‌ها فارغ از خود فریرن رخ می‌دهد. تولید. کاتسوما اوگورا، ویراستار مسئول فریرن، تأکید داشت که کار قبلی یامادا، "Bocchi Hakase to Robot Shoujo no Zetsubou Teki Utopia"، با اینکه اثری برجسته بود، اما فروش خوبی نداشت. به همین دلیل ایده همکاری با یک تصویرگر برای داستان
همین دلیل ایده همکاری با یک تصویرگر برای داستان فریرن مطرح شد. آنها با ایده‌های مختلف سرانجام یک فریم از استوری‌برد از داستان فریرن را طراحی کردند که سبکی شوخ و طنز داشت. هنگام دیدن شات فریرن، اوگورا شروع به خندیدن کرد و اذعان کرد که این داستان اصلاً یک کمدی نیست. زمانی که یامادا نخستین طرح داستانش را به پایان رساند، پیش از ارسال آن به دپارتمان ویرایش، با آبه تماس گرفت و از او خواست نمودار کاراکتر فریرن را ترسیم کند. یامادا تحت تأثیر نتیجه هنری قرار گرفت و به ابه پیشنهاد کرد که با آنها همکاری کند. یامادا
به ابه پیشنهاد کرد که با آنها همکاری کند. یامادا از اولین تصویر فریرن تحت تأثیر قرار گرفت و باور داشت که شخصیت اصلی داستان حالتی از انسانیت را القا می‌کند. منابع. مانگا Sousou no Frieren