payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ژوزه لازارو روبلس با نام مستعار پینگا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا و باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
فرانسیسکو رودریگیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پالمیراس، باشگاه فوتبال پائولیستا، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
پائولینیو ده آلمیدا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال استودیانتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
آلفردو راموس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سانتوس، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
الی ده آمپارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه ورزشی اسپورت رسیفی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
روبنس ژوزوئه ده کوستا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال رد بول براگانتینو، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
کائتانو ده سیلوا ناسیمنتو با نام مستعار ولودو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال سانتوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
لوئیس مورایس با نام مستعار کابسائو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه ورزشی بانگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
ژوزه مندونسا دوس سانتوس با نام مستعار دکینیا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلامینگو و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
اسپانیا کشوری متنوع است که با ادغام موجودیت‌های سیاسی متضاد دارای ساختارهای اقتصادی و اجتماعی، زبان‌ها و سنت‌های تاریخی، سیاسی و فرهنگی متفاوت تشکیل شده‌است. طبق قانون اساسی فعلی اسپانیا، ملت اسپانیا وطن مشترک و تقسیم ناپذیر همه اسپانیایی‌ها است که از ملیت‌ها و مناطقی تشکیل شده‌است که قانون اساسی حق خودگردانی را برایشان به رسمیت شناخته و تضمین می‌کند. واژه‌های ملیت‌ها و "ملیت‌های تاریخی"، اگرچه هرگز به‌طور رسمی تعریف نشده‌اند اما به سرزمین‌هایی گفته می‌شوند که ساکنان آن‌ها دارای یک هویت تاریخی قوی هستند یا
که ساکنان آن‌ها دارای یک هویت تاریخی قوی هستند یا به‌طور مشخص تر، برخی جوامع خودمختار که اساسنامه خودمختاری - قانون پایه ای نهادی آنها - هویت تاریخی و فرهنگی آنها را به رسمیت می‌شناسد. در رویه قضایی اسپانیا، واژه "ملیت" برای اولین بار در قانون اساسی فعلی که در سال ۱۹۷۸ پس از بحث‌های فراوان در پارلمان اسپانیا تصویب شد، ظاهر می‌شود. اگرچه به صراحت فهمیده شد که این اصطلاح به گالیسیا، سرزمین باسک و کاتالونیا اشاره دارد، قانون اساسی مشخصاً از هیچ جامعه ای نام نبرده‌است. بین موضع تمرکزگرای قوی به ارث رسیده از
نبرده‌است. بین موضع تمرکزگرای قوی به ارث رسیده از رژیم فرانکو و موضع ملی گرایانه گالیسی‌ها، باسک‌ها و کاتالان‌ها، اجماع پیرامون این لفظ ایجاد شد. هنگامی که همه ملیت‌ها و مناطق به خودمختاری یا خویش‌فرمانی ملحق شدند و به عنوان جوامع خودمختار تشکیل شدند، این قانون در اساسنامه‌های مربوط به خودمختاری اعمال شد. تعدادی از نویسندگان قانون اساسی فعلی اسپانیا گفته‌اند که مفهوم "ملیت" مترادف با "ملت است". با این حال، دادگاه قانون اساسی اسپانیا به صراحت این تفسیر را مخالفت کرده‌است. در حال حاضر، اصطلاح «ملیت» در ارجاع
کرده‌است. در حال حاضر، اصطلاح «ملیت» در ارجاع به آراگون، جامعه والنسیا، جزایر بالئاریک، جزایر قناری و اندلس استفاده می‌شود. بقیه جوامع خودمختار (کاستیل-لامانچا، مورسیا، لاریوخا، اکسترمادورا) به عنوان "مناطق" تاریخی اسپانیا تعریف می‌شوند. آستوریاس، کانتابریا، کاستیا و لئون به عنوان «جمعیت‌های تاریخی» شناخته می‌شوند. نابارا در ایجاد مجدد منشورهای قرون وسطایی خود به عنوان یک جامعه منشوری تعریف شده‌است، و جامعه مادرید به عنوان نه یک ملیت و نه منطقه، بلکه به عنوان جامعه ای که به نفع کشور به عنوان مقر پایتخت
عنوان جامعه ای که به نفع کشور به عنوان مقر پایتخت کشور ایجاد شده‌است، تعریف شده‌است. در غیر این صورت، کاتالونیا در «استاتوت» خود به عنوان یک ملت تعریف شده‌است. این به رسمیت شناختن باعث شد دادگاه قانون اساسی اسپانیا برخی از موارد قانون کاتالونیا را که خلاف قانون اساسی اعلام شده بود، باطل کند. علاوه بر این، دادگاه در نظر گرفت که ارجاعاتی که در مقدمه اساسنامه به کاتالونیا به عنوان یک ملت و به واقعیت ملی کاتالونیا شده‌است، «بدون اثر قانونی» است.
یوژف توت (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
گِزا گویاش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فرنتس‌واروش و باشگاه فوتبال اوی‌پشت اشاره کرد.
میهای توت (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اویپشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
فرنتس ماچوش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی واشاش و باشگاه فوتبال بوداپست هونود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
والتر نائوش (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه ورزشی وینر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
هری هوپر (; – ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هینور تاون، باشگاه فوتبال ساندرلند، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال کترینگ تاون، و باشگاه فوتبال دانستیبل تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال انگلستان ب و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
آخرین روز تابستان () یک فیلم عاشقانه درام به کارگردانی تادئوش کونویتسکی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به ایرنا لاسکوفسکا و یان ماخولسکی اشاره کرد که تنها بازیگران فیلم بودند و بدون دریافت دستمزد در آن نقش‌آفرینی نمودند. به گفته «آندژی یاخیمچیک» از «"مجله فیلم هزاره"»، آخرین روز تابستان یکی از مهم‌ترین فیلم‌های لهستانی دوران پس از انقلاب اکتبر است. پل روتا از مجله بریتانیایی "سایت اند ساوند" این فیلمِ کونویتسکی را «یک فیلم کامل» دانست که در آن «ضمن کم‌گساری در سبک و محتوا، جزئیات
که در آن «ضمن کم‌گساری در سبک و محتوا، جزئیات فراوانی وجود دارد.» به گفتۀ سی.ای. میلورتون از مجله آمریکایی "فصلنامه فیلم"، فیلمِ کونویتسکی «به‌هیچ وجه شاهکار نیست، اما برجسته‌ترین فیلم بلند سینمای لهستان است که در این کشور (ایالات متحده آمریکا) اکران شده‌است.»
بوگوش بیلفسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "حلقه و رز"، "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "یانوشیک"، "ماجراهای میخاو"، "سیل"، "سرهنگ وودیوفسکی"، "جن‌زدگان"، "دست‌نوشته ساراگوسا" و "از دوشنبه‌ها بیزارم" اشاره کرد.
میچیسواف چخوویچ (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود و در سال ۱۹۸۷ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "شیطان در کلاس هفتم"، "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "رانندگان جایگزین"، "یانوشیک"، "کاباره مردان مسن"، "چهار تانکچی و یک سگ"، "طبل حلبی"، "عروسی"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد.
کاژیمیش رودزکی (؛ ؛ – ) بازیگر، کارگردان نمایش، کارگردان فیلم و مجری اهل لهستان بود. او دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "نخستین روز آزادی"، "دارکوب"، "چهل‌ساله"، "مسافر"، "اروییکا"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده‌است.
هنریک واپینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "سرنوشت‌های لهستانی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "آزادی"، "روزها و شب‌ها"، "مرد مرمرین"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "راز ساگال" اشاره نمود.
رصدخانه زیمروالد () یک رصدخانهٔ نجومی است که در مالکیت و ادارهٔ «مؤسسه اخترشناسی دانشگاه برن» (AIUB) قرار دارد. این رصدخانه در سال ۱۹۵۶ ساخته شده‌است و در ۱۰ کیلومتری جنوب برن در سوئیس واقع شده‌است. دنباله‌دارها و سیارک‌های بسیاری توسط پل وایلد (۱۹۲۵–۲۰۱۴) در "رصدخانه زیمروالد" کشف شده‌اند که مهم‌ترین آنها دنباله‌دار ۸۱پی/وایلد (81P/Wild) است که توسط کاوشگر فضایی استاردست ناسا در سال ۲۰۰۴ مورد بازدید قرار گرفت. سیارک کمربند اصلی سیارک‌ها زیمروالد ۱۷۷۵ نیز نام خود را از این رصدخانه و شهر برگرفته‌است. تلسکوپ
خود را از این رصدخانه و شهر برگرفته‌است. تلسکوپ ZIMLAT با دیافراگم ۱ متری در سال ۱۹۹۷ افتتاح شده‌است.
استانیسواف میلسکی (؛ ۸ فوریه ۱۸۹۷ – ۴ سپتامبر ۱۹۷۲) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شیطان در کلاس هفتم"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "روز هشتم هفته"، "گفتار پایانی نورنبرگ"، "کنتس کوزل"، "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "خرس"، "قماری بالاتر از زندگی"، "خاکستر و الماس"، "عقاب"، "یک نسل" و "فرعون" اشاره کرد.
میچل کوال (؛ – ) بازیگر لهستانی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دارکوب"، "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "۵۵ روز در پکن"، "جان پل جونز"، "آل کاپون"، "دارای اسلحه - آماده سفر"، "ماوریک"، "ملاقات ابوت و کاستلو با مومیایی"، "جام نقره"، "رود بی‌بازگشت" و "کس تیمبرلین" اشاره نمود.
ذهن سازگار () کتابی است که در سال ۱۹۹۲ توسط انسان شناسان جروم بارکوف و جان توبی و روان‌شناس لدا کاسمیدز ویرایش شده‌است. اولین بار توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، به‌طور گسترده‌ای متن اصلی روان‌شناسی فرگشتی در نظر گرفته شده‌است و دو نویسنده کاسمیدز و توبی همراه با هم مفاهیم زیست‌شناسی فرگشتی و روان‌شناسی شناختی، و همچنین بسیاری از مفاهیم دیگر در تحقیقات سازگاری‌گرایی را تشریح می‌کنند. خلاصه. مبانی نظری روان‌شناسی فرگشتی توسط لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکوف، در مورد «مبانی روان‌شناختی فرهنگ» و «در
بارکوف، در مورد «مبانی روان‌شناختی فرهنگ» و «در مورد استفاده و سوءاستفاده از داروینیسم» مورد بحث قرار گرفته‌است. این یکی از اولین متون در این زمینه به نام روان‌شناسی تکاملی (EP) است. این تخصص از آنچه ادوارد او. ویلسون در اواسط دهه ۱۹۷۰ آن را «اجتماعی‌شناسی» نامید، تکامل یافت. EP منطق زیست‌شناسی اجتماعی را در روان‌شناسی انسان به کار می‌برد؛ یعنی چگونه انتخاب طبیعی نحوه تفکر و تصمیم‌گیری انسان‌ها را شکل داده‌است؟ همان‌طور که ویراستاران لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکو (صفحه ۷) بیان کردند: «روان‌شناسی
و جروم بارکو (صفحه ۷) بیان کردند: «روان‌شناسی تکاملی روان‌شناسی است که از این واقعیت آگاه است که معماری موروثی ذهن انسان محصول فرایند تکامل است.» کتاب در مفهوم سازی خود دو هدف دارد (صفحه ۳): «اولین این است که حوزه تازه متبلور روان‌شناسی تکاملی را به مخاطبان وسیع تری معرفی کند… هدف دوم این جلد، روشن کردن چگونگی این حوزه جدید است. آنها دیدگاه خود را با قرار دادن روان‌شناسی تکاملی با آنچه که اصطلاح «مدل استاندارد علمی اجتماعی» است، قرار می‌دهند. فصل یک توسط توبی و لدا کاسمیدز این مدل را با جزئیات بسیار بیشتری
و لدا کاسمیدز این مدل را با جزئیات بسیار بیشتری تشریح می‌کند. همان‌طور که می‌دانیم، مدل استاندارد علوم اجتماعی اصرار دارد که برای همه اهداف عملی، طبیعت انسان - و بنابراین رفتار انسان - توسط فرهنگ شکل می‌گیرد. به بیان کمتر، مدل استاندارد علوم اجتماعی بر سه اصل اساسی استوار است - دو تا از آنها صریح، سومی معمولاً ضمنی هستند. اینها عبارتند از: عناوین بخش، تنوع موضوعات تحت پوشش را نشان می‌دهد: بخش دوم بر همکاری و تبادل اجتماعی تمرکز دارد، و اشاره می‌کند که این موضوعات دارای پایه‌های تکاملی هستند. بخش سوم
این موضوعات دارای پایه‌های تکاملی هستند. بخش سوم روان‌شناسی جفت‌گیری و رابطه جنسی را بررسی می‌کند. بخش چهارم نگاهی به مراقبت والدین و فرزندان دارد. بخش پنجم ادراک و زبان را تطبیقات تکاملی می‌داند؛ بخش ششم نگاهی به زیبایی‌شناسی محیطی (مانند واکنش‌های تکامل یافته به مناظر) می‌اندازد. بخش هفتم فقط یک فصل دارد - به تکامل مکانیسم‌های روانگردان‌ها می‌پردازد. این جلد با مقاله ای از جروم بارکوف به پایان می‌رسد.
قطار شب () که با نام‌های قطار () و قطار سریع‌السیر بالتیک هم شناخته می‌شود، یک فیلم جنایی-معمایی لهستانی به کارگردانی یژی کاوالروویچ است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. این فیلم برندهٔ «جایزهٔ ژرژ ملی‌یس» شد و در بیست و ششمین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز موفق به دریافت جایزهٔ «بهترین بازیگر زن خارجی» گشت.
زیگمونت زینتل (؛ ؛ ؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. او در جریان تهاجم آلمان به لهستان یکی از سربازان ارتش لهستان بود و بعدها استاد رشتۀ بازیگری مدرسه ملی فیلم ووچ شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "به‌دور از جاده"، "ماجراهای میخاو"، "چهل‌ساله"، "قطار شب"، "قماری بالاتر از زندگی"، "یک نسل"، "قطار شب"، "چهار تانکچی و یک سگ" و "مادر یوآنای فرشتگان" اشاره کرد.
کوپا اینترامریکانا ۱۹۷۹ هفتمین نسخه کوپا اینترامریکانا بود که بین باشگاه الیمپیا، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۹ و باشگاه فاس، قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۷۹ در یک فینال رفت و برگشت برگزار شد. بازی رفت در ورزشگاه کوسکوتلان سان سالوادور برگزار شد که در آن هر دو تیم ۳–۳ مساوی کردند. بازی برگشت در ورزشگاه دیفنسورز دل چاکو در آسونسیون برگزار شد، جایی که الیمپیا به راحتی فاس را با نتیجه قاطع ۵–۰ شکست داد. بنابراین، تیم پاراگوئه اولین جام کوپا اینترامریکانا خود را به دست آورد.
کوپا ایبروامریکانا یا کوپا ایبریا یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود. این بازی برای رویارویی با قهرمانان جام طلا و کوپا دل ری، در نتیجه توافق نامه امضا شده بین کونمبول و فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا ایجاد شد. این مسابقات تنها یک بار بین بوکا جونیورز و رئال مادرید در سال ۱۹۹۴ مورد مناقشه قرار گرفت و تیم اسپانیایی ۴–۳ پیروز شد. در سال ۲۰۱۵، کونمبول، کوپا ایبروامریکانا را در لیست مسابقات رسمی خود قرار داد. جزئیات بازی. بازی برگشت. "رئال مادرید در مجموع ۴–۳ برنده شد."
تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری یا به اختصار تبصره ماده ۴۸ نام بندی جنجالی از آیین دادرسی کیفری جمهوری اسلامی است که بر اساس آن، متهمان برخی جرایم سیاسی و امنیتی از انتخاب وکیل تعیینی در مراحل بازجویی و تحقیقات دادسرا محروم می‌شوند. ماهیت و شکل‌گیری. این تبصره از سال ۱۳۹۴ به آیین دادرسی کیفری ایران اضافه شد. در متن آن آمده: «با شروع تحت نظر قرار گرفتن، متهم می‌تواند تقاضای حضور وکیل نماید. وکیل باید با رعایت و توجه به محرمانه بودن تحقیقات و مذاکرات، با شخص تحت نظر ملاقات نماید و وکیل می‌تواند در پایان
شخص تحت نظر ملاقات نماید و وکیل می‌تواند در پایان ملاقات با متهم که نباید بیش از یک‌ساعت باشد ملاحظات کتبی خود را برای درج در پرونده ارایه دهد. تبصره (اصلاحی ۲۴/۳/۱۳۹۴) ـ در جرایم علیه امنیت داخلی یا خارجی و همچنین جرایم سازمان‌یافته که مجازات آنها مشمول ماده (۳۰۲) این قانون است، در مرحله تحقیقات مقدماتی طرفین دعوی، وکیل یا وکلای خود را از بین وکلای رسمی دادگستری که مورد تأیید رئیس قوه‌قضاییه باشد، انتخاب می‌نمایند. اسامی وکلای مزبور توسط رئیس قوه‌قضاییه اعلام می‌گردد.» در محافل حقوقی، حتی در میان مسئولان
می‌گردد.» در محافل حقوقی، حتی در میان مسئولان عالی‌رتبه قضایی جمهوری اسلامی بارها به این تبصره نقد و مخالف جدی وارد شده. برگزاری دادگاه‌های مربوط به خیزش ۱۴۰۱ ایران بیش از پیش باعث طرح این موضوع بین رسانه‌ها و افکار عمومی شده‌است. جستارهای وابسته. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران
مدل استاندارد علوم اجتماعی () یا (SSSM) اولین بار توسط جان توبی و لدا کاسمیدز در کتاب ویرایش شده ذهن سازگار در سال 1992 معرفی شد. آنها از مدل استاندارد علوم اجتماعی به عنوان مرجعی به فلسفه‌های علوم اجتماعی مرتبط با تابولا رازا (لوح سفید به معنی اینکه افراد بدون محتوای ذهنی متولد می‌شوند و بنابراین تمام دانش از تجربه یا ادراک حاصل می‌شود)، نسبی‌گرایی، ساخت‌گرایی اجتماعی و جبرگرایی فرهنگی استفاده کردند. آن‌ها استدلال می‌کنند که آن فلسفه‌ها، که در درون مدل استاندارد علوم اجتماعی گنجانده شده‌اند، پارادایم نظری
علوم اجتماعی گنجانده شده‌اند، پارادایم نظری غالب را در توسعه علوم اجتماعی در طول قرن بیستم تشکیل دادند. بر اساس پارادایم پیشنهادی مدل استاندارد علوم اجتماعی آنها، ذهن یک ابزار شناختی همه منظوره است که تقریباً به طور کامل توسط فرهنگ شکل گرفته است.
میشا بروگرگازمن (؛ زادهٔ ) خواننده سوپرانوی اپرا و بازیگر اهل کانادا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه تورنتو در رشتهٔ موسیقی است وی بعدها برای ادامه تحصیل و اخذ مدرک کارشناسی ارشد به دانشگاه روبرت شومان دوسلدورف در آلمان رفت و در سال ۲۰۱۷ دانشگاه کنکوردیا به او مدرک دکترای افتخاری داد. او در سال ۲۰۰۵ یکی از تک‌خوانان اپرای "ترانه‌های معصومیت و تجربه" ویلیام بلیک بود که برندهٔ ۳ جایزهٔ گرمی شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماجراهای مرداک" اشاره نمود.
یوزف وُدینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "آبروی فرزند"، "قطار شب"، "خوبال"، "داستان گناه"، "قماری بالاتر از زندگی"، "بال‌های سیاه" و "عقاب" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شایستگی شده‌است.
جان هاروی مک کراکن (۹ دسامبر ۱۹۳۴).۸ آوریل ۲۰۱۱) هنرمند مجسمه‌ساز مینیمالیست بود. او در لس‌آنجلس، سانتافه، نیومکزیکو و نیویورک زندگی و کار کرده‌است. آموزش/تدریس. مک کراکن پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، به‌مدت چهار سال در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او پس از ثبت‌نام در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا در اوکلند، در سال ۱۹۶۲، مدرک لیسانس هنرهای زیبا را دریافت کرد و پروژه‌های خود را در کارشناسی ارشد هنرهای زیبا به پایان رساند. در طی این سال‌ها او با گوردون اونسلو فورد و تونی دلاپ هم‌کلاس بوده‌است.
گوردون اونسلو فورد و تونی دلاپ هم‌کلاس بوده‌است. فعالیت کاری. زمانی که جان مک‌کراکن در سطح بین‌المللی شناخته شد، شروع به ساخت اولین آثار مجسمه‌سازی خود در دوران تحصیل (در مقطع کارشناسی ارشد) در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا نمود. همراهان مینیمالیست او در این دوره جان اسلورپ و پیتر شنور و نقاشان تام نوزم، وینسنت پرز و تری استجون، (۱۹۶۴، ۱۹۶۵) بودند. دنیس اوپنهایم نیز که در آن زمان به همان اندازه شهرت داشت، در مقطع کارشناسی ارشد در استنفورد ثبت‌نام کرده بود، و از شرکت‌کنندگان این مقطع از تحصیلات تکمیلی
بود، و از شرکت‌کنندگان این مقطع از تحصیلات تکمیلی بود. مک کراکن درحالی‌که با بوم‌های سه‌بعدی به آزمایش‌هایی مشغول بود، شروع به تولید اشیاء هنری ساخته‌شده با تکنیک‌ها و مواد صنعتی، تخته سه‌لا، لاک، رزین و رنگ‌دانه کرده و آثار مینیمالیستی با سطوح بسیار بازتابنده و صاف خلق کرد. او تکنیک‌هایی را به‌کار برد که در ساخت تخته‌های موج‌سواری مورد استفاده قرار می‌گرفت. بعدها مک کراکن عضوی از جنبش نور و فضا شد، که شامل افرادی چون جیمز تورل، پیتر الکساندر، لری بل، رابرت ایروین نونی گرویلا و دیگران می‌شود. او در
رابرت ایروین نونی گرویلا و دیگران می‌شود. او در مصاحبه‌هایی که داشته، بیشترین تأثیرات خود را آثار اکسپرسیونیست انتزاعی بارنت نیومن و مینیمالیست‌هایی مانند دونالد جاد، دن فلاوین و کارل آندره ذکر می‌کند. آثار اولیه خلق‌شده توسط جان مک‌کراکن از آرم شرکت‌ها، مانند لوگوی شرکت شورون الهام گرفته شده بودند. مجسمه‌های او به روابط متقابل موجود بین دنیای مادی و طراحی می‌پردازد. در سال ۱۹۶۶، مک‌کراکن به فرم مجسمه‌سازی با امضای خود رسید: پلانک، قالب باریک، تک‌رنگی و شکل مستطیلی که با زاویه به دیوار (محل نقاشی) تکیه
شکل مستطیلی که با زاویه به دیوار (محل نقاشی) تکیه می‌کند. و هم‌زمان وارد فضاهای سه‌بعدی و فضای فیزیکی می‌شود. او ایده پلانک را در زمانی تصور کرد که هنرمندان در طیف و سبک، جنبه‌هایی از نقاشی و مجسمه‌سازی را در آثار خود ترکیب می‌کردند و بسیاری با سطوح بی‌پالایش و ساده آثار خود را خلق می‌کردند. مک‌کراکن خاطرنشان می‌کند، «من پلانک را بین دو جهان می‌بینم؛ کف نمایان‌گر دنیای فیزیکی اشیاء ایستاده، درختان، ماشین‌ها، ساختمان‌ها، [و] بدن انسان و… و دیوار نشان‌دهنده دنیای تخیل می‌باشد. فضای نقاشی توهم‌گرایانه، [و]
دنیای تخیل می‌باشد. فضای نقاشی توهم‌گرایانه، [و] فضای ذهنی انسان». مجسمه‌ها از فرم‌های تخته سه‌لای پوشیده‌شده با فایبرگلاس و لایه‌هایی از رزین پلی‌استر تشکیل می‌شدند. درحالی‌که سطح رزین صیقلی و یادآور زیبایی‌شناسی پلانک موج‌سواری جنوب کالیفرنیا در دهه ۱۹۶۰ و فرهنگ Kustom Kar (خودروهای اصلاح‌شده از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰ که سبک‌های سفارشی‌سازی آن دوره را دارند) بود، این عنوان از شعارهای تبلیغاتی در مجلات مد گرفته شده‌است. علاوه بر پلانک‌ها، این هنرمند قطعات دیوار و مجسمه‌های مستقل را در اشکال و
قطعات دیوار و مجسمه‌های مستقل را در اشکال و اندازه‌های هندسی مختلف، از اشکال کوچک‌تر روی پایه‌ها گرفته تا سازه‌های بزرگ، در فضای باز به شکل اهرام، زیگورات، چهاروجهی و گاهی کریستال‌ـ خلق کرد. او با فولاد ضدزنگ و برنز صیقلی نیز کار می‌کرد و گه‌گاه آثاری می‌ساخت که در واقع پلانک‌ها را به عناصر نازک و تکراری که در یک ردیف به دیواری تکیه می‌دادند برش می‌داد. در آثار مک‌کراکن از رنگ به‌عنوان «ماده» استفاده می‌شد. در این آثار، رنگ‌های ضخیم و پررنگ با پرداخت بسیار صیقلی، نور را به‌صورت منحصربه‌فرد منعکس می‌کنند، و
نور را به‌صورت منحصربه‌فرد منعکس می‌کنند، و ناظر را به گونه‌ای محسور می‌کنند که اثر را در بعد دیگری می‌بیند. پالت رنگ او شامل صورتی حبابی، زرد لیمویی، یاقوتی کبود و آبنوسی بود، که معمولاً به‌صورت تک‌رنگ استفاده می‌شد. گاهی اوقات استفاده از چندین رنگ، مانند جریان گدازه مذاب، سطح مجسمه را درخشان می‌کرد. مک کراکن معمولاً به‌جای استفاده از رزین یا لاک صنعتی، از رزین‌های دست‌ساز استفاده می‌کرد. در اثری که از لاک دست‌ساز خود مک کراکن استفاده شده، مشخص است که با دقت آن‌ها را رنگ‌کاری کرده‌است."]" سطوح تک‌رنگ آثار
آن‌ها را رنگ‌کاری کرده‌است."]" سطوح تک‌رنگ آثار او به‌دلیل سنباده‌کاری و صیقل دادن شفاف می‌باشند. او همچنین آثاری را از چوب رنگ‌آمیزی‌شده، برنز بسیار صیقلی و فولاد ضدزنگ بازتابنده ساخته‌است. در سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲، مجموعه‌ای از نقاشی‌های کمتر دیده‌شده را بر اساس ماندالای هندو و بودا ساخت، که برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در کاستلو دی ریوولی به نمایش درآمد. کتابی با عنوان «"جان مک کراکن: کتاب طرح"» در سال ۲۰۰۸ توسط ردیوس بوکز منتشر شد. در طول دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، در دوره‌ای، او وقت خود را به تدریس در
دهه ۱۹۸۰، در دوره‌ای، او وقت خود را به تدریس در دانشگاه نوادا در رنو و لاس‌وگاس و در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا اختصاص داد، مک‌کراکن توجه انتقادی نسبتاً کمی را به خود جلب کرد. نقل‌مکان او و همسرش، گیل بارینگر، در سال ۱۹۸۵ به لس آنجلس، تأثیر زیادی بر آثار، نمایشگاه‌ها، گالری‌ها و شناخت نسل جوان‌تر از او، فروشندگان، و کار هنری او بخشید. مک کراکن از سال ۱۹۹۴ به بعد در سانتافه زندگی می‌کند. نمایشگاه‌ها. مک کراکن اولین نمایشگاه خود در لس‌آنجلس را در گالری نیکلاس وایلدر، در سال ۱۹۶۵، و اولین نمایشگاه خود
نیکلاس وایلدر، در سال ۱۹۶۵، و اولین نمایشگاه خود در نیویورک را در گالری رابرت الکان، در سال ۱۹۶۶ برگزار کرد. همین‌طور نمایشگاه بعدی خود در گالری Sonnabend در سال ۱۹۹۲ برگزار کرد. آثار هنری مک‌کراکن در همه نمایشگاه‌های مهم مجسمه‌سازی مینیمالیست در ایالات متحده و اروپا گنجانده شده‌است، نمایش آثار او با ساختارهای اولیه در موزه یهودی نیویورک، در سال ۱۹۶۶ و مجسمه‌سازی آمریکایی دهه شصت، در موزه شهرستان لس‌آنجلس شروع شد. مروری بر آثار مک کراکن توسط کاستلو دی ریوولی - موزه هنرهای معاصر، تورین در بهار ۲۰۱۱ برگزار
- موزه هنرهای معاصر، تورین در بهار ۲۰۱۱ برگزار شد. از دیگر نمایشگاه‌های انفرادی اخیر او شامل خانه اینورلیت در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی ادینبورگ (۲۰۰۹) و موزه اشتدلیک آمستردام، گنت (۲۰۰۴) می‌باشد. او در سال ۲۰۰۷، در Documenta 12 در کاسل مورد تقدیر قرار گرفت، در این مراسم به بررسی کوچکی از هنر او پرداخته شد. حراجی‌ها. میانگین ده اثر برتر او در حراج همگی بیش از ۲۰۰۰۰۰ دلار است، از جمله امتیاز بالای حراج او برای یک «"تخته سیاه»" هشت فوتی در سال ۱۹۷۲، که به قیمت ۱۸۰٬۰۰۰ پوند (۳۵۸٬۶۳۷ دلار) فروخته شد.
جیک سالی، (انگلیسی: Jake Sully) یا به زبان ناوی تسئیک سولی، یک شخصیت تخیلی و قهرمان اصلی مجموعه فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی آواتار (فرنچایز) است که توسط جیمز کامرون خلق شده‌است. جیک سالی در گردان شناسایی یکم تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت می‌کرد اما پس از جراحتی که باعث فلج شدن او از کمر به پایین شد، مرخص شد. جیک پس از اطلاع از مرگ برادر دوقلویش تام، موافقت می‌کند که جایگزین او در برنامه آواتار RDA در پاندورا شود، جایی که انسان‌ها از راه دور هیبریدهای انسان/ناوی را کنترل می‌کنند تا با خیال راحت در این
را کنترل می‌کنند تا با خیال راحت در این سیاره حرکت کنند. این شخصیت توسط سم ورثینگتون در آواتار (فیلم ۲۰۰۹) و دنباله‌های آن، از جمله (۲۰۲۲) و آواتار ۳ که در حال حاضر نام‌گذاری شده‌است، به تصویر کشیده شده‌است. او همچنین در ادبیات، از جمله کتاب‌های کمیک منتشر شده توسط دارک هورس کامیکس، ظاهر می‌شود. انتخاب بازیگر. جیمز کامرون اول بار نقش را به مت دیمون پیشنهاد داد، با ۱۰ درصد سهم در سود فیلم، اما دیمون به دلیل تعهدش به فیلم اولتیماتوم بورن، بازی در این فیلم را رد کرد. دیگر بازیگران قابل توجهی که برای این نقش
رد کرد. دیگر بازیگران قابل توجهی که برای این نقش تست دادند عبارتند از کریس پرت، کریس پاین و جیک جیلنهال برای بازی در این نقش. در نهایت، سه فینالیست برای این نقش، چنینگ تیتوم، کریس ایوانز، و سم ورثینگتون بودند، و کامرون در نهایت بر اساس خواندن او از سخنرانی اوج، با ورثینگتون همراه شد. و در نهایت ورثینگتون برای بازی در فیلم آواتار، جایزه زحل را برای بهترین بازیگر مرد برای بازی در نقش جیک سالی در سی و ششمین جوایز ساترن دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، ورتینگتون برای بازی در آواتار: راه آب، نامزد جایزه انجمن منتقدان