payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای روشن‌کردن موضوع نکرد.» لودوویکو کاستلوترو. کاستلوترو در سال ۱۵۷۰، این مشکل را در ترجمه و تفسیر خود مطرح کرد از نظر کاستلوترو، ارسطو پایان‌دادن به بدبختی را در فصل ۱۳ به درستی تعیین کرده ولی به اشتباه این قانون را در فصل ۱۴ زیر پا گذاشته است و بهترین نوع تراژدی را آنی دانسته که به گفته‌ی کاستلوترو فاقد «شور» است. به کاستلوترو یک عمل ستودنی باید مشتمل بر شور باشد: منظور کاستلوترو از شور همان "pathos"، یعنی رنج بود، نه احساس - «و عملی ستودنی‌تر است که شور بیشتری را در بربگیرد». اگر چه از نگاه کاستلوترو
بیشتری را در بربگیرد». اگر چه از نگاه کاستلوترو کشتن فرد و سپس شناسایی او از لحاظ اخلاقی تفاوتی با قتلی که به علت شناخت فرد از آن جلوگیری می‌شود، تفاوتی ندارد، در مورد اول «شور کامل و دست‌یافتنی است (pieta e auenuta)»، در حالی که در دومی شور «کوتاه و ناکامل» است (sciema e). miacciata)" آندره داسیه. داسیه در سال ۱۶۹۲، در تفسیر همراه نسخه‌ی فرانسوی "فن شعر"، اولین تلاش شناخته‌شده را برای حل این تناقض انجام داد. همانطور که محققان معمولاً داسیه را تفسیر می‌کنند، نظریه‌ی او این بود که ارسطو نمایشنامه‌های اورپید
نظریه‌ی او این بود که ارسطو نمایشنامه‌های اورپید را که به بدبختی ختم می‌شد «صحیح» می‌خواند زیرا سنت ایجاب می‌کرد که این داستان‌های خاص به بدبختی ختم شوند. داسیه معتقد بود که ارسطو در فصل ۱۴ در مورد داستان‌هایی سخن می‌گوید که در آن‌ها احتمال تغییر هست، از این رو گزینه‌ی اجتناب از مرگ در آن‌ها وجود دارد. همانطور که داسیه او را تفسیر می‌کرد، منظور ارسطو این بود که اگر از کشتار درون خانواده نتوان اجتناب کرد، نمایشنامه‌نویس به سمت بهترین گزینه‌های بعدی حرکت می کند و غیره. داسیه همچنین ترتیب‌بندی ارسطو را یکی
کند و غیره. داسیه همچنین ترتیب‌بندی ارسطو را یکی تغییر داد. ترتیب‌گذاری داسیه عبارت است از (۱) کشتن آگاهانه (سومین رتبه)، (۲) کشتن و سپس شناسایی (دومین رتبه)، (۳) کشتن با داشتن شناخت (بهترین) و (۴) شکست در امر قتل در حالی که فرد را می‌شناخته است (بدترین). گوتولد لسینگ. لسینگ در "دراماتورژی هامبورگ" به داسیر پاسخ داده است. او معتقد بود که ترجیح ارسطو برای پایان‌دادن با بدبختی به دلیل سنت‌ها نبوده است. از نظر لسینگ، منظور ارسطو این بود که فقط در مورد پایان تراژدی، بدبختی همیشه بهترین گزینه است. راه حل خود
تراژدی، بدبختی همیشه بهترین گزینه است. راه حل خود لسینگ برای این پارادوکس این است که ارسطو در فصل ۱۳ بهترین ساختار کلی برای طرح داستان و در فصل ۱۴ بهترین برخورد با «پاتوس» یا در ترجمه‌ی انگلیسی لسینگ «صحنه‌ی رنج» را تعیین می‌کند. لسینگ فکر می‌کرد که تهدید به مرگ یک بدبختی محسوب می‌شود، اما با اضافه‌کردن مرگ پس از شناختن فرد، می‌توان بهترین نوع طرح داستانی را با بهترین برخورد با پاتوس ترکیب کرد. او نوشت که «تغییر بخت ممکن است در میانه‌ی نمایش اتفاق بیفتد و حتی به این ترتیب تا پایان قطعه ادامه یابد، ولی
و حتی به این ترتیب تا پایان قطعه ادامه یابد، ولی پایان آن را تشکیل ندهد». راه حل او حداقل از منظر تاریخی تاثیرگذارترین راه حل بوده است. در قرن ۱۹ و ۲۰، دانشمندان برجسته‌ای این ایده را تایید کرده اند، از جمله گوستاو تیکولر ، یوهانس والن ، دانیل دو مونتمولین (با اشتباه نشود)، جرالد الس (با اعتباربخشی به Vahlen)، و DW Lucas . اینگرام بایواتر با راه حل لسینگ در مورد این موضوع متقاعد نشد و در عوض، معتقد بود که ارسطو نظر خود را تغییر داده است. بایواتر فکر می‌کرد که در فصل ۱۴ ارسطو بیشتر به اجتناب از چیزهای
که در فصل ۱۴ ارسطو بیشتر به اجتناب از چیزهای تکان‌دهنده تمایل پیدا کرده بود و در نهایت به این نتیجه رسیده بود که عمل کشتن و به دنبال آن شناخت فرد تکان‌دهنده است. به گفته‌ی بایواتر، به همین دلیل است که راه چهارم، ‌«جایی که یک کشف به موقع، ما را از شوک نابه‌جا به احساسات اخلاقی‌مان نجات می‌دهد...»، بهترین حالت است. بایواتر نوشت: «ارسطو در فصل ۱۳، تنها به اثر احساسی تراژدی به واضح‌ترین شیوه‌ی آن توجه دارد: او در ادامه به این نتیجه می‌رسد که در فرم بهتر و بدون کمک آن، می‌توان به همان نتیجه و اثر رسید. این به
کمک آن، می‌توان به همان نتیجه و اثر رسید. این به نوعی شناختی کند از این ضرورت است که با این تغییر دیدگاه می‌توان از شوک دافعه‌آور جلوگیری کرد. جان مولز نیز باور داشت که این تناقض به دلیل تغییر دیدگاه اتفاق افتاده است. مولز نوشته است: «وقتی ارسطو متوجه شد که با مقایسه‌ای دقیق‌تر می‌توان صحنه‌ی رنج‌آور را کنترل کرد، مجبور شد نظر خود را عوض کند، زیرا در این لحظه‌ی خاص، رویکرد دقیق‌تر او لزوماً نیاز به داشتن دیدگاهی سخت‌گیرانه‌تر داشت». استیون هالیول. هالیول معتقد است که ارسطو نظر خود را تغییر نداده است و
معتقد است که ارسطو نظر خود را تغییر نداده است و دیدگاه لسینگ نیز رضایت‌بخش نیست. هالیول پیشنهاد می‌کند که نباید از این تناقض اجتناب کرد و در عوض باور دارد ارسطو بین این دو انتخاب سرگردان است، در فصل ۱۳ ،«دیدگاه تراژیک شاعران»، و در فصل ۱۴ ،دیدگاهی اخلاقی در برابر هر نوع بدبختی غیرقابل توضیح و ناعادلانه. هالیول همچنین استدلال می‌کند که برای ارسطو تغییر اقبال از خوب به بد، مهم‌تر از پایان دادن داستان به بدبختی است، و او بیشتر تلاش می‌کند تا انتخاب ارسطو را در فصل ۱۴ توضیح دهد. او مدعی است که از نظر ارسطو،
در فصل ۱۴ توضیح دهد. او مدعی است که از نظر ارسطو، بدبختی تنها در صورتی معنی تراژیک دارد که قابل اجتناب و درک باشد، و تشخیص قبل از کشتن، در میان آن چهار گزینه، به بهترین وجه مطابق با این معیارها است. تاکدا در تفسیر خود از هالیول معتقد بود که نکته اصلی این است که ارسطو بر فرآیند بر پایان دادن به بدبختی تأکید کرده بود. برخی دیگر دیدگاه هالیول را به عنوان ملاک تراژدی مربوط به اخلاق ارسطویی توصیف می‌کنند. شیلا مورناگان. مورناگان مقاله خود در این مورد را «مکیدن آب میوه بدون گاز گرفتن پوست» نامید که از جرالد الز
میوه بدون گاز گرفتن پوست» نامید که از جرالد الز در مورد تم مرگ جلوگیری‌شده، به عاریت گرفته است. مورناگان استدلال می‌کند که به جای حل این مسئله، باید توجه کرد که تناقض ارسطو، دوگانگی بسیاری از ناظران نسبت به خشونت در تراژدی نیز هست. او درمی‌یابد که ترجیح ارسطو بر اجتناب از مرگ پس از شناخت، منعکس‌کننده‌ی ماهیت تئاتر است، زیرا هر دو به ما اجازه می‌دهند با خیال راحت با مرگ مقابله کنیم. مورناگان همچنین بیان می‌کند که تئاتر از نظر اخلاقی مبهم است، زیرا اگرچه غیر واقعی است، ممکن است خشونت را تشویق کند و از بیننده
است، ممکن است خشونت را تشویق کند و از بیننده حساسیت‌زدایی کند. او موضوع فرار از مرگ را با فلسفه‌ی بی‌علاقه و دور از هنر و با "کاتارسیس" ارسطو مقایسه می‌کند، زیرا نظریه‌های کاتارسیس اغلب تراژدی را به عنوان درمانی هومیوپاتیک (همسان‏درمانی) در نظر می‌گیرند. السا بوچارد. بوچارد از طریق مطالعه‌ی دقیق بیان ارسطو از دو دیدگاه مخالف، پیشنهاد می‌کند که آن‌ها به مخاطبان متفاوتی ارجاع دارند. از نظر بوچارد، ترجیح بدبختی در فصل ۱۳ در حوزه‌ی انتقاد ادبی قرار دارد، در حالی که این دیدگاه که بهترین حالت این است که پس از
که این دیدگاه که بهترین حالت این است که پس از شناخت از مرگ جلوگیری شود، برای به دست‌آوردن دل مخاطب نوشته شده است. بوچارد تصدیق می‌کند که هر دو گروه این افراد از تماشای درام در تئاتر آتن لذت می بردند، اما او معتقد است که تیپ روشنفکرتر در پایان داستان کمتر به دنبال «آسایش» بوده‌اند و حتی پایان ناخوشایند را ترجیح می‌داده‌اند. به عنوان مثال، او خاطرنشان می‌کند که «قوی‌ترین گزینه» ممکن است ارجاعی به مخالف مخاطب عاطفی «ضعیف» باشد که ارسطو در فصل ۱۳ در توصیف محبوبیت توطئه‌های دوگانه، که در آن خوب ‌ها پاداش
محبوبیت توطئه‌های دوگانه، که در آن خوب ‌ها پاداش می‌گیرند و بدها مجازات می‌شوند، اشاره می کند. در مقابل، زمینه‌ای که ارسطو (در ترجمه بوچارد) به استدلال‌های تغییر اقبال از خوب به بد می‌دهد، بیشتر منطقی است یعنی «زیباترین تراژدی از نظر هنری» است. مالکوم هیث. یکی دیگر از دیدگاه‌های قرن بیست و یکم این است که منظور ارسطو این نبوده است که مطلقاً، «پایان دادن به بدبختی درست است» و در عوض به این نوع پایان امتیاز می‌دهد زیرا از «طرح دوگانه‌ی» پست تراژدی‌های ملودراماتیک‌تر اجتناب می‌کند. این راه حل توسط مالکوم هیث
اجتناب می‌کند. این راه حل توسط مالکوم هیث کلاسیک‌نویس ارائه شده است (با مالکوم هیث بازیکن کریکت انگلیسی اشتباه نشود). در پایان فصل ۱۳ ، ارسطو اشاره می‌کند که اوریپید در میان تراژدی‌نویسان برجسته قرار دارد زیرا «بسیاری از تراژدی‌های او به بدبختی ختم می‌شوند». سپس ارسطو بیان می‌کند که «این، همانطور که قبلاً گفته شد، صحیح است» (1453a25-26). مالکوم هیث در می‌یابد که این ستایش از پایان‌دادن به بدبختی به معنای توجیه یک طرح منفرد بر روی یک طرح دوگانه است. همانطور که السا بوچارد می‌نویسد، «به گفته‌ی هیت، جملات فصل
السا بوچارد می‌نویسد، «به گفته‌ی هیت، جملات فصل ۱۳ اساساً مقدماتی و بحثی هستند: «بیش از هر چیز، قصد دارند طرفداران طرح دوگانه را رد کنند». یعنی همان طرحی که در آن انسان خوب نجات می‌یابد و انسان بد مجازات می‌شود یا می‌میرد. به عبارت دیگر، همانطور که هیث توضیح می‌دهد، پایان‌دادن به بدبختی به این معنی است که پایان تنها یک ویژگی دارد، به نفع یک نفر است. در نتیجه، به گفته‌ی هیث، تناقض بین فصل‌های ۱۳ و۱۴ برطرف می‌شود. بوچارت همچنین توضیح هیث از فصل ۱۴ را می‌آورد: «دلیلی که هیث به توضیح [این موضوع] می‌پردازد، بر
«دلیلی که هیث به توضیح [این موضوع] می‌پردازد، بر پایه‌ی ایده‌ی خلوص فنی است: نمایشنامه‌هایی مانند ایفیگنیا در تائوریس فاقد اعمال خشونت‌آمیز (پاتوس) و در نتیجه این نوع هیجان هستند. که همان چیزی است که ارسطو در ابتدای فصل ۱۴ آن را محکوم می‌کند: «بنابراین اتکا به جلوه‌ی بصری در طرح خشونت اجتناب‌شده غیرممکن می‌شود: شاعر برای رسیدن به اثر تراژیک باید بر ساختار طرح تکیه کند.»
دانشگاه برایانت یک دانشگاه خصوصی در اسمیتفیلد، رود آیلند است. تا اوت 2004، این کالج به نام کالج برایانت شناخته می‌شد. برایانت دو کالج دارد، کالج هنر و علوم و کالج تجارت. این دانشگاه توسط کمیسیون آموزش عالی نیوانگلند اعتبار گرفته‌است.
باشگاه فوتبال یوونتوس که پرافتخارترین تیم فوتبال ایتالیا به شمار می‌آید در فصل ۲۳–۲۰۲۲ صد و بیست و پنجمین سال فعالیت خود را سپری می‌کند. یوونتوس در این فصل برای شانزدهمین بار متوالی در سری آ حضور دارد و در قالب مسابقات کوپا و لیگ قهرمانان اروپا نیز به رقابت به حریفان می‌پردازد. این فصل اولین فصلی است که جورجو کیه‌لینی و پائولو دیبالا به عنوان بازیکنان مطرح یوونتوس در باشگاه تورینی حضور ندارند. البته یوونتوس در پنجره نقل و انتقالاتی امسال بازیکنانی چون پل پوگبا را به خدمت گرفت. گروه فنی. منبع: مسابقات. سری
را به خدمت گرفت. گروه فنی. منبع: مسابقات. سری آ. جزئیات بازی‌ها. مسابقات در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ برنامه ریزی شد.
کارلوتتا فراری ؛ (۲۷ ژانویه ۱۸۳۷۲۲ نوامبر ۱۹۰۷) آهنگساز، ، شاعر، پیانیست و خواننده ایتالیایی بود که در زمینه اپرا مورد توجه قرار گرفت. او اولین اپرای خود با نام «اوگو» را در بیست سالگی نوشت، برای اولین اجرای عمومی آن بودجه‌ای جمع‌آوری کرد و خود اجراها را رهبری نمود که با کمبود تماشاگر مواجه شد. در آوریل ۱۸۷۵، فراری به توصیه آمبرواز توما، به عنوان استاد افتخاری آهنگسازی در آکادمی فیلارمونیک بولونیا منصوب شد. او علاوه بر ترانه‌ها و اپرا، زندگینامه و آثار شعر و نثر خود را در چهار جلد با عنوان «ورسی و نثر در
و نثر خود را در چهار جلد با عنوان «ورسی و نثر در بولونیا» از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ منتشر کرد. زندگی‌نامه. کارلوتا فراری در لودی ایتالیا به دنیا آمد و در کنسرواتوار میلان نزد جوزپینا استرپونی آواز و پیانو آموخت. فراری اولین اپرای "اوگو" را در بیست سالگی نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت، سپس برای اولین تولید عمومی آن در لکو سرمایه جمع‌آوری کرد و اپراهای خودش اجرا کرد. در آوریل ۱۸۷۵، به توصیه آمبرواز توما، فراری به عنوان استاد افتخاری آهنگسازی در آکادمی فیلارمونیک بولونیا انتخاب شد. او علاوه بر ترانه‌ها و اپرا،
بولونیا انتخاب شد. او علاوه بر ترانه‌ها و اپرا، یک زندگی‌نامه و آثار منظوم و منثور را در چهار جلد با عنوان «منظوم و نثر» در بولونیا از ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ منتشر کرد. او در بولونیا درگذشت.
کره برنال نوعی زیستگاه فضایی است که به عنوان یک محل زندگی طولانی مدت یا دائمی برای مسافران فضایی در نظر گرفته‌شده‌است. ساخت آن برای اولین بار در سال ۱۹۲۹ توسط جان دزموند برنال پیشنهاد شد. پیشنهاد اولیه برنال ایجاد یک پوسته کروی توخالی به قطر بود که جمعیتی حدود ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر را می‌توان در آن اسکان داد. کره برنال از هوا پر می‌شود.
بسیاری از نام‌های مکان در فلسطین، شکل‌های عربی‌شده از نام‌های مکان عبری و کنعانی باستانی بودند که در کتاب مقدس یا شکل‌های آرامی بعدی استفاده می‌شدند. بسیاری از این نام‌ها هزاران سال است که نقل شده‌اند، اگرچه تنها تعداد کمی از آن‌ها را درک کرده‌اند. تبادل فرهنگی که توسط امپراتوری‌های متوالی مختلف که بر منطقه حکومت کرده‌اند، در نام‌های مکان آن آشکار است. هر مکان خاصی را می‌توان با نام‌های مختلفی که در گذشته به کار می‌رفتند، با هر یک از این نام‌ها مربوط به یک دوره تاریخی شناخته شد. به عنوان مثال، شهر بیت شئان،
تاریخی شناخته شد. به عنوان مثال، شهر بیت شئان، امروزه در اسرائیل، در زمان اسرائیل باستان به نام "بیت‌شین"، در حکومت هلنیستی و حکومت روم به عنوان "سیتوپلولیس" و تحت حکومت اعراب و اسلامی به نام "بیسان شناخته می‌شد". اهمیت جای‌نام‌شناسی یا نامگذاری جغرافیایی، اولین بار توسط صندوق اکتشاف فلسطین (پی‌ای‌اف)، یک سازمان بریتانیایی که در اواخر سده نوزدهم برای اکتشافات و نقشه‌برداری جغرافیایی در منطقه راه اندازی و شناسایی شد. اندکی پس از آن، مقامات قیمومت بریتانیا شروع به جمع‌آوری اطلاعات توپونیومی از فلاحین محلی
شروع به جمع‌آوری اطلاعات توپونیومی از فلاحین محلی کردند، که ثابت شده بود دانش نام‌های مکان باستانی را حفظ کرده‌اند و می‌تواند به شناسایی مکان‌های باستان‌شناسی کمک کنند. از زمان تأسیس دولت اسرائیل، بسیاری از نام‌های مکان از آن زمان به‌عبری تبدیل شده‌اند و با نام‌های کتاب مقدسی احیا شده‌شان از آنها یاد می‌شود. در برخی موارد، حتی به سایت‌هایی که فقط نام‌های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام‌های عبری جدیدی داده شده‌است. نام مکان‌ها در این منطقه به ویژه در زمینه درگیری اعراب و
در این منطقه به ویژه در زمینه درگیری اعراب و اسرائیل موضوع تحقیقات و بحث‌های زیادی بوده‌است. اهمیت آنها در پتانسیل آنها برای مشروعیت بخشیدن به ادعاهای تاریخی مطرح شده توسط طرف‌های درگیر است، که همگی ادعای اولویت در زمان‌شناسی دارند و از باستان‌شناسی، نقشه‌برداری و نام مکان‌ها به عنوان مدرک خود استفاده می‌کنند. تاریخ. جمعیت محلی فلسطین هزاران سال از زبان‌های سامی مانند عبری، آرامی فلسطینی یهودی، آرامی فلسطینی مسیحی، آرامی سامری و عربی استفاده می‌کردند. تقریباً همه نام‌های مکان در این منطقه ریشه سامی دارند و
همه نام‌های مکان در این منطقه ریشه سامی دارند و تنها چند نام مکان منشأ لاتین دارند و به ندرت ریشه یونانی یا ترکی دارند. ریشه‌های سامی قدیمی‌ترین نام‌ها همچنان توسط جمعیت بومی استفاده می‌شد، اگرچه در دوران باستان کلاسیک، بسیاری از نام‌ها به‌دلیل نفوذ نخبگان حاکم محلی که به خوبی به زبان‌های یونانی و لاتین آشنا بودند، دستخوش تغییراتی شدند. یوسبیوس از قیصریه در اثر سده چهارم خود، "اونوماستیکون"، فهرستی از نام‌های مکان فلسطین را همراه با تفسیر جغرافیایی و تاریخی ارائه می‌کند، و متن او بعداً به لاتین ترجمه و
ارائه می‌کند، و متن او بعداً به لاتین ترجمه و توسط جروم ویرایش و تصحیح شد. پس از فتح شام توسط اعراب، بسیاری از نام‌های سامی پیشاکلاسیک احیا شدند، اگرچه اغلب املا و تلفظ آن متفاوت بود. البته برای مکان‌هایی که نام قدیم گم شده بود یا برای سکونتگاه‌های جدید در این دوره نام‌های عربی جدید ابداع می‌شد. اگرچه در سده‌های بعدی اغلب مسافران اروپایی از آن بازدید می‌کردند، که بسیاری از آنها گزارش‌های سفری را در توصیف توپوگرافی و جمعیت‌شناسی آن نوشتند، در اواخر حکومت امپراتوری عثمانی، هنوز سردرگمی زیادی در مورد نام
امپراتوری عثمانی، هنوز سردرگمی زیادی در مورد نام مکان‌ها در فلسطین وجود داشت. آوانویسی موجود ترکی اسامی عربی و عربی‌شده شناسایی و مطالعه ریشه‌شناسی نام مکان‌ها را چالش برانگیزتر کرده بود. ادوارد رابینسون بیش از ۱۰۰ نام مکان انجیلی را در فلسطین شناسایی کرد و به این باور رسید که تجزیه و تحلیل زبانی اسامی مکان‌هایی که فلاحین عرب استفاده می‌کردند، آثاری از ریشه‌های باستانی آنها را آشکار می‌کرد. "نام‌ها و مکان‌های پی‌ای‌اف در عهد عتیق و جدید و آپوکریفا، با شناسه‌های مدرن آنها" (۱۸۹۵) بیش از ۱۱۵۰ نام مکان مربوط
مدرن آنها" (۱۸۹۵) بیش از ۱۱۵۰ نام مکان مربوط به عهد عتیق و ۱۶۲ نام مربوط به عهد جدید را فهرست می‌کند که بیشتر آنها در فلسطین قرار دارند. این بررسی‌ها توسط رابینسون در پی‌ای‌اف، و دیگر جغرافی‌دانان کتاب مقدس غربی در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰، در نهایت به شکل مرزهای تعیین‌شده برای قیمومیت بریتانیا در فلسطین، همان‌طور که توسط جامعه ملل پیشنهاد شد، کمک کرد. با تأسیس اسرائیل، در بخش‌هایی از فلسطین، بسیاری از نام‌های مکان‌ها از آن زمان به عبری تبدیل شده‌اند یا با نام‌های کتاب مقدس احیا شده‌شان از آنها یاد
یا با نام‌های کتاب مقدس احیا شده‌شان از آنها یاد می‌شود. در برخی موارد، حتی به سایت‌هایی که فقط نام‌های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام‌های عبری جدیدی داده شده‌است. حفظ نام مکان‌ها «با استحکام شگفت‌انگیز» توسط یوهانان آهارونی در "سرزمین کتاب مقدس"(۱۹۷۹) ذکر شده‌است. او این تداوم را به پیشینه سامی مشترک شهروندان محلی فلسطین در طول اعصار و این واقعیت نسبت می‌دهد که نام مکان‌ها تمایل به بازتاب ویژگی‌های کشاورزی موجود در مکان مورد نظر داشتند. به گفته یوزی لایبنر، این حفظ اسامی
نظر داشتند. به گفته یوزی لایبنر، این حفظ اسامی «تابعی از تداوم استقرار در خود هر محدوده یا حداقل در منطقه نزدیک آن است» و بیشتر مکان‌های مورد بحث، در دوران بیزانس و دورهٔ میانه اسلامی سکنه داشتند. ریشه‌های زبانی. منابع آب. ویژگی‌های کشاورزی در ریشه نام مکان‌ها در فلسطین مشترک است. به عنوان مثال، برخی از نام‌های مکان ریشه سامی را برای «چشمه» یا «آب انبار» ترکیب می‌کنند، مانند بئرشبع یا اِین گدی، (به ترتیب در عبری و عربی به معنی «چاه» و «بِر» و «بِر» است. گدی یا عین گدی («ان» و «عین» به ترتیب در عبری و عربی
یا عین گدی («ان» و «عین» به ترتیب در عبری و عربی به معنی چشمه). امکانات. برخی از نام‌های مکان از نام‌های عبری یا آرامی برای ویژگی‌های محلی مشتق شده‌اند، مانند «قلعه» (). برخی از این نام‌ها بعداً با عربی ط"ایر" (پرنده) یا "بئر" (چاه) اشتباه گرفته شدند. خدایان. نام‌های دیگر مکان‌ها نام خدایان و الهه‌های سامی را از دوران باستان حفظ کرده‌اند. به عنوان مثال، نام الهه آنات در نام روستای «عناتا» که گمان می‌رود محل شهر باستانی آناتوت باشد، باقی مانده‌است. ترجمه‌های مستقیم. در برخی موارد، نام اصلی به سادگی ترجمه
مستقیم. در برخی موارد، نام اصلی به سادگی ترجمه شده‌است، مانند شهر باستانی دَن (، به معنی «قاضی») که به «تل القاضی» عربی تبدیل شد. با این حال، نام اصلی شهر در سرچشمه نزدیک رود اردن که نام «ضان» داشت، حفظ شد. روش‌های شناسایی. اکثریت قریب به اتفاق نام مکان‌ها بر اساس شباهت آنها با نام مکان‌های موجود عربی فلسطینی یا ارزیابی سایر اطلاعات جغرافیایی ارائه شده توسط متون کتاب مقدس انجام می‌شود. جیمز پریچارد در سال ۱۹۵۹ نوشت که از هزاران مکان باستانی در سراسر فلسطین که به نام از کتاب مقدس عبری و منابع تاریخی شناخته
که به نام از کتاب مقدس عبری و منابع تاریخی شناخته شده‌اند، تنها چهار مکان بر اساس کتیبه‌های یافت شده در حین کاوش‌های باستان‌شناسی در مکان‌های مربوط شناسایی شده‌اند. استفاده از نام مکان به عنوان نام شخصی. از زمان مهاجرت در سال ۱۹۴۸، فلسطینیان عرب سنت نامگذاری دختران خود به نام روستاهای عربی ویران‌شده را آغاز کردند.
از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۸، هفت روستا در فلسطین تحت قیمومت وجود داشت که جمعیت آنها عمدتاً شیعه بودند. آنها تربیخا، صلحه، مالکیه، نبی یوشع، قَدَس، هونین و آبل القمح بودند. این روستاها در نتیجه قرارداد مرزی ۱۹۲۳ از فرانسه به بریتانیا منتقل شد. همه آنها در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ خالی از سکنه شدند و موقعیت سابق آنها اکنون در شمال مناطق تحت کنترل اسرائیل قرار دارد. تاریخ. در پایان جنگ جهانی اول، دولت‌های بریتانیا و فرانسه بیشتر سرزمین شام را تحت اشغال نظامی در اختیار داشتند و بریتانیا جدا از شمالی‌ترین
در اختیار داشتند و بریتانیا جدا از شمالی‌ترین بخش‌ها، فلسطین را کنترل می‌کرد و فرانسه نیز سوریه و لبنان را کنترل می‌کرد. اینها تحت مدیریت نظامی سرزمینی دشمن اشغال شده اداره می‌شد. پس از معاهده ورسای در سال ۱۹۱۹ تقسیم منطقه به قیمومت را تجویز کرد، در کنفرانس سن رمو در ماه مه ۱۹۲۰ تصمیم گرفته شد که بریتانیا قیمومت فلسطین را در اختیار داشته باشد در حالی که فرانسه برسوریه و لبنان قیمومیت خواهد داشت. در سپتامبر ۱۹۲۰، اولین کمیسر عالی فرانسوی ژنرال هانری گورو، تولد کشور لبنان بزرگ را اعلام کرد. در ۲۳ دسامبر،
تولد کشور لبنان بزرگ را اعلام کرد. در ۲۳ دسامبر، بریتانیا و فرانسه توافقنامه ای را امضا کردند که به‌طور گسترده مرز بین حوزه‌های مربوطه خود را مشخص می‌کرد. این توافق همچنین کمیسیون پولت و نیوکمب را برای تعیین مرز دقیق، با اختیارات گسترده ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۱، قبل از گزارش کمیسیون، فرانسه سرشماری کرد و هفت روستا را تحت پوشش قرار داد و به ساکنان آنها تابعیت لبنانی اعطا کرد. هیچ‌یک از روستاها در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین ثبت نشده است. با این حال، کمیسیون در مورد اصلاحات مرزی تصمیم گرفت که روستاها را در سمت فلسطینی
مرزی تصمیم گرفت که روستاها را در سمت فلسطینی مرز همراه با بیش از ده‌ها روستای دیگر قرار دهد. مرز جدید در معاهده سپتامبر ۱۹۲۳ مورد توافق قرار گرفت و تابعیت ساکنان، از سال ۱۹۲۶ به فلسطینی تغییر کرد. سرشماری سال ۱۹۳۱ تعداد ۴۱۰۰ شیعه در فلسطین را به خود اختصاص داد. آبل القمح تقریباً نیمی شیعه و نیمی یونانی مسیحی بودند، در حالی که شش روستای دیگر اکثراً شیعه بودند. در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، تمام روستاها خالی از سکنه شد. ساکنان آنها بیشتر به عنوان پناهنده به لبنان گریختند، اگرچه برخی به عنوان
پناهنده به لبنان گریختند، اگرچه برخی به عنوان آوارگان داخلی در مناطقی که به تصرف نیروهای اسرائیل درآمد، ماندند. جوامع اسرائیلی به‌طور جزئی یا کامل در اراضی روستاهای سابق شامل جوامع یووال، شومرا، زرعیت، شتولا، مارگالیوت، راموت نفتالی، یرعون، یفتاخ و ملکیه هستند. در سال ۱۹۹۴، به پناهندگان هفت روستا که از سال ۱۹۴۸ به عنوان پناهندگان فلسطینی طبقه‌بندی شده بودند، تابعیت لبنانی اعطا شد. برخی از جناح‌ها در دولت لبنان، به ویژه حزب‌الله، خواستار «بازگرداندن این هفت روستا به لبنان» شده‌اند.
دوچرخه سواری تریال رشته‌ای از دوچرخه‌سواری کوهستان است که در آن دوچرخه‌سوار تلاش می‌کند بدون اینکه پا به زمین بگذارد از مسیری با مانع عبور کند. این دوچرخه برگرفته از موتورسواری تریال، در کاتالونیا، اسپانیا به عنوان (از "trial sin motor"، "موتور سیکلت تریال بدون انجین") الهام گرفته که توسط Pere Pi، پدر Ot Pi، یک موتورسوار قهرمان جهان در ورزش موتور تریال اختراع شده‌است. پدر پی از پسرش می‌خواست که تمرین‌های موتور تریالش را با تمرین روی یک دوچرخه معمولی بیاموزد. رکاب زدن دوچرخه تریال بر روی بسیاری از موانع، چه
رکاب زدن دوچرخه تریال بر روی بسیاری از موانع، چه طبیعی و چه ساخته دست بشر، یک آزمون فوق‌العاده برای مهارت‌های دوچرخه سواری است. در حال حاضر این ورزش در سراسر جهان طرفداران قوی – هرچند کم – دارد، اگرچه هنوز در درجه اول یک ورزش اروپایی است. مهارت‌های به دست آمده از رکاب زدن دوچرخه تریال را می‌توان عملاً روی هر دوچرخه ای برای تعادل استفاده کرد، به عنوان مثال ترمز کنترل شده و ایستادن در مسیر، یا حفظ تعادل روی دوچرخه بدون گذاشتن پا روی زمین. دوچرخه‌های تریال رقابتی با ترمزهای قدرتمند، دسته‌های عریض، قطعات
رقابتی با ترمزهای قدرتمند، دسته‌های عریض، قطعات سبک‌وزن، دنده‌های تک سرعته کم، فشار کم تایرها با لاستیک ضخیم عقب، هندسه قاب متمایز و بدون صندلی مشخص می‌شوند. قوانین. اصل کلی برای پیروزی در مسابقات دوچرخه سواری تریال کمترین تعداد لمس زمین با پا و خارج نشدن از محور دوچرخه و زمین‌نخوردن است و برندهٔ مسابقه دوچرخه سواری است که کمترین امتیاز را در پایان مسابقه داشته باشد. در حال حاضر دو نوع قانون رسمی رقابت وجود دارد که توسط اتحادیه بین‌المللی UCI و BikeTrial اجرا می‌شود. حداکثر امتیازی که می‌توان در هر بخش به
می‌شود. حداکثر امتیازی که می‌توان در هر بخش به دست آورد ۵ است، کمترین (و بهترین) امتیاز ۰ امتیاز یا «تمیز» است (تا به اینجا دقیقاً مثل مسابقات موتور تریال). رایج‌ترین راه برای به دست آوردن یک امتیاز، قرار دادن پا بر زمین در یک مانع است. قوانین خاصی تعداد امتیازهای کسب شده در یک بخش را تشکیل میدند، به عنوان مثال، پایین گذاشتن هر دو پا یا یک دست منجر به ۵ امتیاز می‌شود. تجاوز از محدودیت زمانی دوره، ۵ امتیاز (قوانین BIU) یا یک امتیاز اضافی برای هر ۱۵ ثانیه بیش از حد مجاز (قوانین UCI) به همراه خواهد داشت. UCI.
از حد مجاز (قوانین UCI) به همراه خواهد داشت. UCI. در قوانین UCI, اگر قسمتی از دوچرخه به جز لاستیک‌ها با هر جسمی در مسیر برخورد کند، امتیاز منفی داده می‌شود. در قوانین UCI پس از آن که تعداد زیادی از مسابقات با تساوی به پایان رسید و دوچرخه سواران مجبور به دوچرخه سواری در یک بخش اضافی شدند، به این فرمت تغییر یافت. قوانین UCI همچنین به دوچرخه سواران اجازه می‌دهد تا در هر دو دسته گل و سنگ رقابت کنند. هنگامی که یک دوچرخه سوار در یک مانع قرار دارد، هیچ‌یک از لاستیک‌ها مجاز به عبور از نوار مرز کناری نیستند، حتی
مجاز به عبور از نوار مرز کناری نیستند، حتی اگر چرخ در هوا باشد. دست‌های دوچرخه سواران باید روی فرمان باقی بماند. قبل از شروع یک مانع، یک دوچرخه سوار مجاز است از آن عبور کند (به صورت پیاده) و همه عناصر را بررسی کند، اما نباید با دوچرخه خود وارد آن شود. مسابقات قهرمانی جهانی دوچرخه سواری کوهستانی و تریال UCI هر ساله برگزار می‌شود و قهرمان جهان تریال در دو سایز دوچرخه، با چرخ‌های ۲۰ و ۲۶ اینچی برگزار می‌شود. BIU. قوانین بر خلاف امتیازدهی UCI هستند و بخش‌هایی از دوچرخه (به عنوان مثال، میل لنگ و پدال‌ها)
از دوچرخه (به عنوان مثال، میل لنگ و پدال‌ها) می‌توانند روی یک شی قرار بگیرند بدون اینکه منجر به امتیاز منفی شوند. طراحی دوچرخه‌ها. تنه دوچرخه. دوچرخه‌های تریال اغلب بدون توجه به اتصال صندلی طراحی می‌شوند. در مسابقه دوچرخه تریال نیازی به نشستن دوچرخه سوار نیست و این حذف زین باعث می‌شود دوچرخه سبک تری داشته باشند که کمتر با حرکات بدن دوچرخه سوار تداخل داشته باشد. به همین دلیل اکثر فریم‌های تریال تا حد ممکن پایین هستند، اغلب به حدی که پدال‌ها بالاتر از قاب قرار می‌گیرند. ترمز دیسکی روی دوچرخه تریال به شدت
قرار می‌گیرند. ترمز دیسکی روی دوچرخه تریال به شدت نسبت به ترمزهای پر استفاده در دوچرخه‌های کوهستانی مثل کراس کانتری معمولی تقویت می‌شوند، زیرا روندن دوچرخه تریال به‌طور معمول به نیروهای ترمز بسیار بالاتری نسبت به دوچرخه‌سواری کوهستانی نیاز دارد، به‌ویژه نیروهایی که به سمت عقب بر روی ترمز عقب عمل می‌کنند. فریم‌های دوچرخه تریال تولید فعلی، معمولاً از آلیاژهای آلومینیومی مختلف ساخته می‌شوند، اما فریم‌هایی که از فولاد، تیتانیوم، منیزیم و فیبر کربن هم ساخته شده‌اند در دسترس هست. ترمز. ترمزهای دوچرخه تریال باید
در دسترس هست. ترمز. ترمزهای دوچرخه تریال باید گشتاور توقف بیشتری نسبت به ترمزهای دوچرخه معمولی ایجاد کنند و مخصوصاً ترمزهایی که در چرخ عقب نصب می‌شوند و تأکید بیشتری بر قفل کردن چرخی دارند که روی آن عمل می‌کنند تا اینکه دوچرخه را به حالت توقف نرم متوقف کنند. برای دوچرخه‌های تریال دیسک‌های بزرگ‌تر محبوب‌تر هستند، یعنی ترمزهای رینگ هیدرولیک و ترمزهای V، هرچند از ترمزهای دیسکی نیز، به‌ویژه در چرخ جلو، توسط اکثر دوچرخه‌سواران استفاده می‌شود. تقریباً تمام مسابقات فقط دوچرخه‌سوارانی که دوچرخه‌های ۲۶ اینچی دارند