payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازمان بسیج مهندسین فعالیت می‌کرد. او در فاصله سال‌های ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵ معاون هماهنگ‌کننده سازمان بسیج مستضعفین بود، از ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ به‌عنوان مشاور فرمانده کل نیروهای مسلح فعالیت می‌کرد، از ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۸ معاونت آموزش و تربیت نیرو ستاد کل نیروهای مسلح را برعهده داشت و از ۱۳۹۸ تا ۱۳۹۹ معاون اجرایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود.
پیوتر زلت (؛ زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۹۶۸) بازیگر، صداپیشه و مجری اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "کیلر"، "یوب، آخرین سلول خاکستری مغز"، "مادام کاملیا"، "حوزه استحفاظی ۱۳"، "حوزه استحفاظی ۱۳، قسمت دوم"، "موج جرم و جنایت"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "پدر متیو"، "عشق اول"، "شامانکا" و "" اشاره نمود.
پاتریتسیا کازادی (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و هنرمند رقص اهل لهستان است. مادر او لهستانی (اهل ووکوو در استان لوبلین) و پدرش اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "موج جرم و جنایت"، "ورای تخت جراحی"، "لندنی‌ها"، "در خیابان سپولنی" و "کمیسر آلکس" اشاره نمود.
آرماندو مونوز که با اسم رمزی داروین (به انگلیسی: Darwin) نیز شناخته می شود، یک ابرقهرمان جهش یافته است که در کتاب های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس معرفی شد. ادی گاتگی در فیلم "" نقش این شخصیت را بازی کرد.
رابرت گارلند (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۷) دانشمند در زمینه مطالعات کلاسیک اهل بریتانیا است. بیوگرافی. رابرت گارلند بی‌ای خود را در کلاسیک در دانشگاه منچستر و بعداً Master of Arts. را در کلاسیک در دانشگاه مک‌مستر کسب کرد. او دکترا خود را در تاریخ باستان از کالج دانشگاهی لندن دریافت کرد. گارلند برنامه فولبرایت بوده و جایزه تاریخ باستان جورج گروت را دریافت کرده است. او استاد دانشگاه کلگیت است و در مدرسه باستان شناسی بریتانیا در آتن تدریس کرده است. گارلند کتاب های متعددی در مورد تاریخ یونان باستان نوشته است و
های متعددی در مورد تاریخ یونان باستان نوشته است و مشاور بسیاری از تولیدات آموزشی مانند "آخرین جایگاه سیصد" توسط هیستوری (شبکه تلویزیونی).
کشیشتف تینیـِتس ( "تلفظ نام‌کوچک لهستانی": ؛ زادهٔ ۵ فوریه ۱۹۵۶) بازیگر، کمدین، صداپیشه، خواننده و مجری اهل لهستان است. او در سال ۲۰۱۴ برندهٔ نشان سیمین شایستگی در فرهنگ - گلوریا آرتیس شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خویشاوندان سببی"،"ع چون عشق"، "پزشکان"، "طایفه"، "خانه کشیش"، "پرستار کودک"، "کارآگاهان جنایی"، "ورای تخت جراحی" و "خانه" اشاره نمود.
آخرین مقاومت سیصد () یک مستند تلویزیونی/بازآفرینی است که در سال ۲۰۰۷ در هیستوری پخش شد. کارگردانی آن را دیوید پادروسش بر عهده داشت. خلاصه. در سال ۴۸۰ قبل از میلاد، در طول جنگ‌های ایران و یونان شاهنشاهی هخامنشی به رهبری خشایارشا از ایران، در گذرگاه ترموپیل در یونان مرکزی با نیروهای دولت‌شهرهای یونانی جنگیدند. این نبرد قرار بود به نام نبرد ترموپیل شناخته شود. تنها چیزی که ایرانیان را متوقف کرد ارتشی به رهبری لئونیداس و ۳۰۰ اسپارتی او بود که به عقیده بسیاری بزرگ‌ترین سربازانی بودند که جهان تاکنون شناخته است.
سربازانی بودند که جهان تاکنون شناخته است. اسپارتها که بسیار بیشتر بودند، پیشروی ایرانیان را به مدت سه روز متوقف کردند تا اینکه توسط نیروهای ایرانی تسخیر شدند. این فیلم همچنین بر نبرد ترموپیل تمرکز دارد که نشان می‌دهد یونانی‌ها ممکن است در شورش ایونیانها در آسیای صغیر در سال‌های ۴۹۹ تا ۴۹۳ قبل از میلاد نقش داشته باشند. زمانی که مستند به نبرد دریایی در اطراف ترموپیل، ملاحظات استراتژیک و تاکتیکی و پیامدهای نبردی که منجر به سوزاندن آتن و پیروزی‌های یونان در نبردهایی مانند پلاته شد، بینندگان خود را به درک جنگ
مانند پلاته شد، بینندگان خود را به درک جنگ باستان می‌رساند. همچنین برای کسانی که نمی‌دانند نشان می‌دهد که اسپارتی‌ها به تنهایی نبرد نکرده‌اند.
محمود اریب با نام مستعار و هنری حامد اریب (۲۶ فروردین ۱۳۵۸) فیلم ساز، عکاس، مدیر‌هنری و مترجم اهل ایران است. زندگی. سید محمود اریب، (حامد اریب) متولد ۲۶ فروردین ۱۳۵۸ در رشت است. در دوران تحصیل متوسطه به سینما و عکاسی علاقمند شد و در دهه ۷۰ از انجمن سینمای جوانان ایران فارغ‌التحصیل شد. نخستین فیلم کوتاهش (تازگی قدیم) سال ۱۳۷۵ در جشنواره منطقه‌ای سینمای جوانان ایران در سنندج به نمایش درآمد و مورد توجه داوران و تماشاگران قرار گرفت. در اواخر دهه ۷۰ به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان برای تلویزیون استانی گیلان(شبکه
و کارگردان برای تلویزیون استانی گیلان(شبکه باران) مشغول به فعالیت شد و چند مجموعه تلویزیونی (از جمله: قبل از باران، طبیب بی‌دارو، مجله نجوم) و چندین فیلم کوتاه ( سمت خیال دوست، قصه همیشه) را برای گروه‌های مختلف تولیدی شبکه باران تهیه کرد. در سال ۱۳۷۹ به همرا چندی از برنامه‌سازان گیلانی به تهران رفت و برای شبکه‌های تلویزیونی سراسری صدا و سیما به تهیه و کارگردانی مجموعه‌های تلویزیونی‌ و مستندهای کوتاه پرداخت. در سال ۱۳۸۰ برای تهیه و انتشار کارنامه دولت اصلاحات،‌ به مجموعه روزنامه ایران پیوست و به عنوان مدیر
به مجموعه روزنامه ایران پیوست و به عنوان مدیر هنری و دبیر سرویس عکس ویژه‌نامه‌های کارنامه دولت اصلاحات زیر نظر عبدالرسول وصال و سردبیری کسری نوری و مدیریت پروژه فیاض زاهد مشغول به کار شد، حاصل این سفرهای استانی به همراه تیم روزنامه‌نگاران عمدتا گیلانی و بازدید از تقریبا تمامی پروژها و کارهای بزرگ عمرانی در سراسر کشور که در دولت‌های نهم و دهم سید محمد خاتمی به شکل ویژه‌نامه‌های روزنامه ایران در تیراژ گسترده در کشور توزیع می‌شدند. این پروژه ملی بعد از اتمام کار دولت خاتمی کارش نیمه‌تمام ماند و وی از ادامه
کار دولت خاتمی کارش نیمه‌تمام ماند و وی از ادامه پروژه که به شکل انتشار عملکرد استانداری‌های کشور که بصورت محدود به کار ادامه می‌داد انصراف داد. پس از آن به رشت بازگشت و به عنوان مسئول واحد هنرهای تصویری حوزه هنری گیلان تا سال ۱۳۸۸ به تهیه و تولید فیلم‌های کوتاه و مستند و کارگردانی کنسرت‌های موسیقی‌ (حسام‌الدین سراج، داوود آزاد، پرواز همای، ناصر وحدتی، محمد رنجبر معاف،‌ گروه نریمان) و طراحی و برگزاری سفرهای تخصصی عکاسی و برپایی نمایشگاه‌های عکس پرداخت. در سال ۱۳۸۸ با توجه به تغییرات اجتماعی همکاری‌اش را با
۱۳۸۸ با توجه به تغییرات اجتماعی همکاری‌اش را با حوزه هنری پایان داد و با تاسیس شرکت سینمایی سیکا فیلم آوا بصورت مستقل به تهیه فیلم‌های مستند و کوتاه، پروژه‌های عکس، عکاسی خبری و مدیریت پروژه‌های هنری تا امروز ادامه می‌دهد. پیوند به بیرون. سایت رسمی
قضاوت () در زندگی پس از مرگ، که در آن اعمال و ویژگی‌های زندگی فرد تعیین‌کننده مجازات یا پاداش است، موضوع اصلی بسیاری از ادیان است. تقریباً همه ادیان به شدت به زندگی پس از مرگ اختصاص دارند، و تأکید می‌کنند که آنچه در زندگی فعلی خود انجام می‌دهید، بر آنچه پس از مرگ برای شما اتفاق می‌افتد تأثیر می‌گذارد. ادیان باستانی. یونان باستان. یونانیان باستان معتقد بودند که پس از مرگ، فردی وارد قلمرو هادس، دنیای زیرین یونان می‌شود و توسط مینوس، آیاکوس و رادامانتوس قضاوت می‌شود. بسته به اعمال فرد در زندگی، فرد به یکی از
می‌شود. بسته به اعمال فرد در زندگی، فرد به یکی از سه سطح مختلف فرستاده می‌شود: الیسیوم، دشت آسفودل یا تارتاروس. الیزیوم برای کسانی است که در زندگی عادل بوده‌اند و مختص افراد خوب و قهرمانان افسانه ای است. در الیسیوم، مردم استراحت می‌کنند و از یک زندگی با شادی ابدی در زمینی زیبا و راحت با درختان و خورشید لذت می‌برند. دشت آسفودل سرزمین بی‌طرفی است، جایی که آنهایی که یا بی‌طرف بودند یا اعمال خوب و بدشان تقریباً برابر است، اقامت داشتند. این مکان خنثی ای است که نماد عدم شهرت ساکنان آن در زندگی است. قلمرو نهایی،
عدم شهرت ساکنان آن در زندگی است. قلمرو نهایی، تارتاروس، قلمرو شریران است. این عمیق‌ترین قلمرو هادس است و کسانی که اعمال بدانجام داده‌اند در اینجا برای ابد مجازات می‌شوند. مجازات در اینجا منعکس کننده اعمال شرورانه ای است که در زندگی فرد مرتکب شده است (به عنوان مثال، تانتالوس پسرش را کشته و به خدایان داده است، بنابراین او را با ایستادن در استخری که با درختان میوه احاطه شده بود، تنبیه کردند، اما نمی‌توانست از آب و میوه بخورد.)..
رودخانه بنیاد (به انگلیسی: River of Fundament) یک فیلم تجربی در سبک موزیکال محصول سال ۲۰۱۴ به نویسندگی و کارگردانی هنرمند و فیلمساز معاصر آمریکایی متیو بارنی و کارگردانی مشترک همکار قدیمی جاناتان بپلر است. این فیلم توسط بارنی و بنیاد لورنز تهیه شده‌است و بر اساس رمان «عصرهای باستانی» اثر نویسنده آمریکایی نورمن میلر در سال ۱۹۸۳ ساخته شده‌است. دیو بالد ایگل، میلفورد گریوز، جان بوفالو میلر، الن برستین، مگی جیلنهال، مدین گریر کوکلی، پل جیاماتی، شارا نوا، جوآن لا باربارا، الین استریچ، دبی هری، سَم نیوولا و ایمی
باربارا، الین استریچ، دبی هری، سَم نیوولا و ایمی مالینز در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. رودخانه بنیاد بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ تولید شد و محصول نهایی مجموعه‌ای از اجراها بود که تبدیل به روایت فیلم شدند. این فیلم نورمن میلر (با بازی سه بازیگر در طول فیلم) را دنبال می‌کند که در سه تناسخ سفر می‌کند و هفت حالت اسطوره‌ای روحش را تحمل می‌کند که بر اساس رمان خودش، عصر باستان (۱۹۸۳) ساخته شده‌است. همراه با روایت اصلی، عناصر دیگری از اجرا، مجسمه‌سازی و اپرا را در بر می‌گیرد. از آن به عنوان «مداحی برای میلر»
در بر می‌گیرد. از آن به عنوان «مداحی برای میلر» یاد شده‌است. این فیلم در ۱۲ فوریه ۲۰۱۴ در اکران محدود سینما و از طریق نمایشگاه‌هایی در موزه‌های چندین کشور منتشر شد.
آنا پائولا ماچادو رنو ( ; ; متولد ۲۲ نوامبر ۱۹۸۱) روزنامه‌نگار، ستون نویس و شخصیت تلویزیونی برزیلی است. در اوایل سال ۲۰۲۰، او تصمیم گرفت یک کانال YouTube ایجاد کند تا در مورد فصل بیستم "Big Brother Brasil" صحبت کند و چند روز از زندگی خود را مستند کند. در ماه مه ۲۰۲۰، او توسط کانال تلویزیونی SBT دعوت شد تا به عنوان داور ثابت برنامه سرگرمی "Triturando" باشد.
توتن‌پس () که در لاتین لاملا نامیده می‌شود و ممکن است از آلمانی به عنوان گذرنامه مردگان ترجمه شود، به لوح‌های طلایی حکاکی شده، برگ‌های فلزی نوشته شده، یا برگ‌های فلزی که در گورهای باستانی یافت می‌شود، گفته می‌شود. عمدتاً از آن‌ها در آیین اورفئوسی، دیونیسوس و برخی ادیان مصری و ادیان سامی ادیان سامی استفاده می‌شده‌است. این لوح‌ها اطلاعاتی برای سفر فرد مرده در جهان اموات است و برای اطمینان از رفتار خیرخواهانه خدایان جهان زیرین است، به همین دلیل است که گاهی از آنها به عنوان راه‌های مرگ یاد می‌شود. این برگ‌های
آنها به عنوان راه‌های مرگ یاد می‌شود. این برگ‌های طلا معمولاً در نزدیکی دست یا دهان فرد مرده یافت می‌شود؛ گاهی احتمالاً آن‌ها را در دور گردن می‌بستند، همان‌طور که در پرتره مومیایی از فیوم دیده می‌شود. «لوح‌های طلای اورفیک» شاید شناخته‌شده‌ترین نمونه از آن باشند. در فرهنگ یونانی-رومی. در فرهنگ یونانی-رومی «لاملاها» صفحات کوچکی از ورق طلا هستند و «اپیستومیا» به نوارهای طلایی کوچکی اشاره دارد که عموماً روی بدن جسد گذاشته شده‌است. اپیستومیایی که در حفاری‌های سیستماتیک کشف شده‌اند، روی یا داخل دهان، روی قفسه
سیستماتیک کشف شده‌اند، روی یا داخل دهان، روی قفسه سینه یا در دست متوفی یافت شده‌است؛ یا اگر متوفی سوزانده شده بود، در داخل یک کوزه ای که پس از جمع‌آوری بقایای متوفی از آتشگاه، در کنار آن قرار داده شد، جای داده شده‌اند. بیشتر آنها حاوی دستورهای صریح یا ضمنی به متوفی در مورد چگونگی عمل در عالم اموات برای کسب خوشبختی است. این الواح ابعاد بسیار کوچکی دارند (بین ۸ تا ۴ سانتی‌متر عرض و ۳ تا ۱ سانتی‌متر طول دارند) و به چند دلیل، کتیبه‌های روی لوح‌های طلا اهمیت زیادی برای دین یونانی دارند. این کتیبه‌ها از معدود
برای دین یونانی دارند. این کتیبه‌ها از معدود گواهی‌های دست اولی هستند که از تجربیات مذهبی و انتظارات یک فرقه اسرار باستانی به ما می‌گویند. و این الواح برای آسان‌سازی مسیر به الیزیوم (بهشت) طراحی شده‌اند. آنها راهنمایی ورود به بهشت بودند و از دیدگاه شخص فوت شده نوشته شده‌است. تاریخ این گذرنامه‌ها بیشتر به قرن‌های چهارم تا سوم پیش از میلاد بازمی‌گردد. حدود ۳۰ تا ۴۰ از آنها در قسمت یونانی زبان اطراف دریای مدیترانه، جزیره کرت تا منطقه اصلی تسالی در شمال یونان و مگنا گراسیا، منطقه ای از ساحلی جنوب ایتالیا که
و مگنا گراسیا، منطقه ای از ساحلی جنوب ایتالیا که توسط یونانیان باستان مستعمره شد، یافت شده‌است. احتمالاً در خلال مراسم پاگشایی در فرقه‌های اسرارآمیز یونانی-رومی بود که برای اولین بار به پیروان دستورالعمل‌هایی در مورد نحوه رفتار و کارهایی که باید در دنیای اموات انجام دهند داده می‌شد که این دستورالعمل‌ها به شکل اختصاری روی لوح‌های طلا یافت می‌شود. آنها از سراسر جهان یونان می‌آیند و بین اواخر قرن ۵ قبل از میلاد و قرن دوم پس از میلاد، بر روی لوح‌ها متونی به زبان یونانی باستان حک شده‌است که طول آنها از یک کلمه
یونانی باستان حک شده‌است که طول آنها از یک کلمه تا شانزده بیت شعر متفاوت است. متون طولانی‌تر دستورالعمل‌ها و اطلاعاتی را برای هدایت روح متوفی در حالی که راه خود را در جهان اموات طی می‌کند، ارائه می‌دهد و اطمینان حاصل می‌کند که از رفتار ترجیحی حاکمان آنجا برخوردار می‌شود. در اوایل قرن بیستم به این الواح برچسب «اورفیک» داده شد، زیرا محققان فکر می‌کردند اظهارات آنها منعکس کننده اصول یک سیستم مذهبی است که یونانیان و رومیان باستان معتقد بودند توسط موسیقیدان افسانه ای اورفئوس اختراع و منتشر شده‌است. با این حال،
ای اورفئوس اختراع و منتشر شده‌است. با این حال، اکتشافات جدیدتر از الواح که به عصای آئینی تیرسوس اشاره دارد. (عصاهایی که توسط پرستندگان خدای باکوس حمل می‌شوند) نشان می‌دهد که این لوح‌ها با آیین‌های اسرارآمیزی مرتبط است که در آن باکوس (که دیونیسوس نیز نامیده می‌شود) و مادرش پرسفونه مهم‌ترین خدایان بودند. این آیین اسرار دیونیسوسی نام دارد. اورفیک نامیدن الواح کاملاً اشتباه نیست، زیرا ابیاتی که بر روی لوح‌ها حک شده احتمالاً از شعری منسوب به اورفئوس گزیده شده‌است. اکنون برخی از محققان این الواح را اورفیک، برخی
اکنون برخی از محققان این الواح را اورفیک، برخی باکیک و برخی دیگر صرفاً به عنوان الواح طلا یاد می‌کنند. بیشتر لوح‌ها در جنوب ایتالیا، شمال یونان یا کرت یافت شده‌اند، اما یکی از سیسیل و دیگری از روم است. بررسی لوح‌ها. گونتر زانتز کامل‌ترین بررسی را از لوح‌های طلای کشف‌شده تا سال ۱۹۷۱ انجام داد (در توریی، کرت، و جاهای دیگر)، و آنها را به سه گروه طبقه‌بندی کرد که به گونه‌شناسی (باستان‌شناسی) استاندارد تبدیل شدند. زانتز متن ترانویسی را همراه با بازسازی ارائه کرد و بنیاد مذهبی آنها را به جای آیین اورفئوسی به
کرد و بنیاد مذهبی آنها را به جای آیین اورفئوسی به عنوان مکتب فیثاغوری تفسیر کرد. لغت‌شناسی ریچارد یانکو پیشنهاد کرد که گروهB از مجموعه زانتز برگرفته از یک کهن‌الگوی واحد، که برای آن متنی فرضی یونانی باستان و ترجمه انگلیسی زیر را در حین تلاش ارائه کرد، تأکید کرد که بر پیش‌برداشت‌ها در مورد الهیات تکیه نکنیم: در ابتدا، آنها با آیین اورفئوسی، سپس با مکتب فیثاغوری یا، متقاعدکننده‌تر، با اسرار دیونیسوسی مرتبط بودند. اما یافته‌های جدیدتر ماهیت مشکل‌ساز تعریف محدودی از وابستگی مذهبی آنها را نشان داده‌است. در مصر
از وابستگی مذهبی آنها را نشان داده‌است. در مصر باستان. "کتاب مردگان" مجموعه ای منحصر به فرد از متون تشییع جنازه مصری از منابع مختلف است که از قرن پانزدهم تا چهارم قبل از میلاد باز می گردد. متشکل از طلسم ها، دعاها و افسون ها، هر بخش حاوی واژه های قدرتمند برای غلبه بر موانع در زندگی پس از مرگ است. پاپیروس‌ها را اغلب در تابوت‌ها می‌گذاشتند تا مرده‌ها از آن‌ها به‌عنوان «گذرنامه در سفر خود» پس از دفن استفاده کنند و مملو از توصیه‌هایی درباره کشتی‌ران، خدایان و پادشاهانی بود که در راه ملاقات می‌کردند. کتاب مردگان
بود که در راه ملاقات می‌کردند. کتاب مردگان که بینش‌های ارزشمندی را در مورد مصر باستان ارائه می‌کند، مدت‌ها الهام‌بخش پژوهشگران به دنیای غیبی و زندگی پس از مرگ بوده است. طور کلی پذیرفته شده‌است که شباهت جالبی بین آنچه در "کتاب مردگان" آمده و «ورق طلای اورفیک» وجود دارد. مشخص نیست که میزان اثرپذیری و وابستگی ارفیک‌ها به مصر تا چه اندازه بوده‌است. مصریان باستان تصور می‌کردند که مردگان باید سفری طولانی را در جهان زیرین طی کنند. آنها تشنه می‌شوند و حسرت آب را دارند. آنها به درختی کنار چشمه می‌رسند و می‌خواهند
آنها به درختی کنار چشمه می‌رسند و می‌خواهند آب بنوشند، سپس نگهبانان سر راه مرده قرار می‌گیرند و سؤال می‌پرسند. فقط زمانی که او به آنها پاسخ صحیح دهد می‌گذارند آب خنک را بنوشد. سپس مردگان محاکمه شوند و در مورد بی گناهی شان او سخنی طولانی بیان کنند. اگر این مورد پذیرفته شود، باید تحت بازجویی قرار می‌گیرد، مرده باید دانش خود را از اسطوره مصر ثابت می‌کند. سپس از دروازه ای عبور می‌کند که خدای مصری اوزیریس پشت آن بر تخت نشسته‌است. او با مردگان یکسان صحبت می‌کند او را به جایگاه پرهیزگاران رها می‌کند. این قضاوت
او را به جایگاه پرهیزگاران رها می‌کند. این قضاوت مردگان فقط یک ایده اسطوره ای از زندگی پس از مرگ زیرزمینی نبود. بلکه در واقع قبل از دفن روی زمین اتفاق می‌افتاد. برخی از متون تشییع جنازه مصر متاخر حاوی کل متن مراسم تشییع جنازه است. مردگان قضات الهی را ملاقات می‌کنند؛ راهب دیگری از طرف مرده بی گناهی را اعلام می‌کند. در آخر یک کشیش صحبت می‌کند که نقش اوزیریس را برعهده گرفته‌است، مردگان را رها می‌کند و مرده به قلمروهای مبارک وارد می‌شود. کاهنی که نقش تحوت را بازی می‌کند گواهی نامه ای صادر می‌کند که در قبر
بازی می‌کند گواهی نامه ای صادر می‌کند که در قبر متوفی قرار داده می‌شود، که در آن تأیید شده‌است که ازیریس مرد مرده را در قضاوت اخروی تبرئه کرده‌است. اکنون دیگر هیچ وحشتی وجود ندارد. مرده «کسی است که با آزمایش وارد شده و تأیید شده از قضاوت اخروی بیرون می‌آید».
فرقه دیونیسوس یا فرقه دیونیزوس () به شدت با ساتیر، سانتور و سیلنوس مرتبط بود و نمادهای مشخصه آن گاو نر مقدس، مار، ببر /پلنگ، عشقه (سرده) و شراب بودند. جشنواره‌های دیونیسیا و لنایا در آتن به دیونیسوس و همچنین راهپیمایی‌های فالیک اختصاص داده شد. آغازکنندگان او را در اسرار دیونیسوسی می‌پرستیدند، که با اسرار یا آیین اورفئوسی قابل مقایسه و مرتبط بود، و ممکن است بر گنوسیسم تأثیر گذاشته باشد. گفته می‌شود که اورفئوس اسرار دیونیسوس را اختراع کرده‌است. فرقه دیونیسوس آیین‌های القا شده از شراب را به نام «اسرار دیونیزی»
القا شده از شراب را به نام «اسرار دیونیزی» سازمان می‌داد. برخلاف دیگر ادیان اسرارآمیز، فرقه دیونیزوس به دنبال نجات روح نبود، بلکه به دنبال از بین بردن بازداری‌ها و محدودیت‌های اجتماعی بود. این کار از طریق تکنیک‌های مختلف القای خلسه، که شامل رقصیدن و مصرف الکل می‌شد. شخصیت الهی مرتبط با این فرقه کسی جز دیونوسوس نیست. خدای شراب، برداشت انگور و جشن، با این حال، هیچ دین اسرارآمیز دیگری به اندازه این دین تأثیر بزرگی نداشت. به عنوان مثال، اسرار دیونوسیایی فیلسوف فریدریش نیچه را برانگیخت تا از اشکال هنری وجدآمیزی
نیچه را برانگیخت تا از اشکال هنری وجدآمیزی به عنوان «دیونیزیایی» نام ببرد. آپولونی و دیونیسی عباراتی هستند که فردریش نیچه در اثر خود به نام "تولد تراژدی" (۱۸۷۲) برای نشان دادن دو تنش متضاد در هنر به کار می‌برد. آپولونی، پس از خدای یونانی آپولو، نمایانگر شکلی آرام، مستدل و ساختارمند از هنر است، در حالی که دیونیزیایی، پس از خدای شراب دیونیسوس، هنری عمیقاً احساسی و وجدآمیز است. گرچه این دو متضاد یکدیگرند، نیچه معتقد بود که نقطه ای وجود دارد که آنها را به شکل هنری متمایز در کنار هم آورده‌اند که از طریق
شکل هنری متمایز در کنار هم آورده‌اند که از طریق تراژدی‌های یونانی آیسخلوس و سوفوکل بیان شده‌است.
خاستگاه‌یابی رسوبات ، در زمین‌شناسی بازسازی خاستگاه رسوبات بر اساس نوع سنگ است. زمین سیاره‌ای پویا است و همه سنگ‌ها در معرض انتقال بین سه نوع سنگ اصلی هستند: سنگ‌های رسوبی، دگرگونی و سنگ‌های آذرین (چرخه سنگ). سنگ‌هایی که در معرض سطح قرار می‌گیرند دیر یا زود به رسوبات تجزیه می‌شوند. انتظار می‌رود رسوبات بتوانند شواهدی از تاریخچه فرسایش سنگ‌های خاستگاه اصلی خود ارائه دهند. هدف از مطالعه خاستگاه‌یابی، بازیابی تاریخ زمین‌ساختی، دیرین‌جغرافیا و دیرین‌اقلیم‌شناسی است. در فرهنگ لغت زمین‌شناسی نوین، «خاستگاه‌یابی
است. در فرهنگ لغت زمین‌شناسی نوین، «خاستگاه‌یابی رسوب» به‌طور خاص به استفاده از تجزیه و تحلیل ترکیبی برای تعیین خاستگاه رسوبات اشاره دارد. این موضوع اغلب در ارتباط با مطالعه تاریخچه کاوش، تفسیر شبکه‌های زهکشی و تکامل آنها، و مدل‌سازی رو به جلو در سیستم‌های دیرینه زمین بهره‌گیری می‌شود. به‌طور ترکیبی، اینها به توصیف سفر «منبع غرق‌شدن» رسوبات آواری از مناطق پسابندر به حوضه رسوبی کمک می‌کنند. منبع ریزه‌ها. همهٔ سنگ‌هایی که در سطح زمین قرار می‌گیرند، در معرض هوازدگی فیزیکی یا شیمیایی قرار می‌گیرند و به رسوبات
فیزیکی یا شیمیایی قرار می‌گیرند و به رسوبات دانه‌ریزتر تجزیه می‌شوند. هر سه نوع سنگ (سنگ‌های آذرین، رسوبی و دگرگونی) می‌توانند خاستگاه ریزه‌ها باشند.
دین و نیستی (به انگلیسی: Religion and Nothingness)؛ کتابی است دربارهٔ نیهیلیسم که در سال ۱۹۶۱ توسط فیلسوف ژاپنی کیجی نیشیتانی نگاشته شده‌است. این کتاب در سال ۱۹۸۲ با ترجمه انگلیسی توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد و نیشیتانی را به‌دلیل درک او از فلسفه غرب و شرق مورد ستایش قرار داد. ظهور ترجمه انگلیسی علاقه فیلسوفان را به اندیشه‌های نیشیتانی افزایش داد. گراهام پارکز این کتاب را شاه‌کار نیشیتانی توصیف کرد و نوشت که نیشیتانی در آن به ترکیبی فلسفی دست یافته‌است که با دستاوردهای
آن به ترکیبی فلسفی دست یافته‌است که با دستاوردهای فیلسوفان سورن کی یرکگارد، فردریش نیچه و مارتین هایدگر در عمق بینش مطابقت دارد.
مقدمه‌ای بر ذن بودیسم (به انگلیسی: An Introduction to Zen Buddhism) کتابی است در مورد بودیسم ذن که توسط سوزوکی دایستسو تیتارو در سال ۱۹۳۴ نوشته شده‌است. این کتاب اولین بار در کیوتو توسط «انجمن بودایی شرقی» منتشر شد، و به‌زودی در کشورها و زبان‌های دیگر، با مقدمه اضافه‌شده توسط کارل یونگ منتشر شد. این کتاب به‌عنوان «یکی از تأثیرگذارترین کتاب‌های ذن در غرب» شناخته می‌شود. بررسی اجمالی. این کتاب در سال ۱۹۱۴ از نوشته‌های سوزوکی، برای مجله ژاپنی "نیو ایست" نشأت گرفت. اگرچه ویراستار، رابرتسون اسکات، پیشنهاد کرد که
اگرچه ویراستار، رابرتسون اسکات، پیشنهاد کرد که سوزوکی آن‌ها را به‌صورت کتاب منتشر کند، اما او تصمیم به انتشار کتاب «"مقالات ذن"» در سال ۱۹۲۷ نداشت، و فکر کرد به‌عنوان مقدمه‌ای بر ذن برای مبتدیان، «بسیار سنگین» باشد. در نتیجه سوزوکی قصد داشت "مقدمه‌ای بر ذن بودیسم" در سال ۱۹۳۴، به‌عنوان همراهی با کتاب "راهنمای ذن بودیسم" که هم‌زمان منتشر شد، استفاده شود. جزئیات انتشار. "مقدمه‌ای بر ذن بودیسم" در سال ۱۹۳۴ در کیوتو توسط انجمن بودایی شرقی منتشر شد. شرکت مارشال جونز بوستون بر اولین انتشار در ایالات متحده نظارت
جونز بوستون بر اولین انتشار در ایالات متحده نظارت داشت. نسخه آلمانی ۱۹۳۹ با پیش‌گفتاری توسط کارل یونگ منتشر شد. در سال ۱۹۴۹، این کتاب با پیش‌گفتار یونگ، ترجمه کنستانس رولف، در لندن و نیویورک تجدید چاپ شد.
پژوهشی در باب خیر، (به انگلیسی: An Inquiry into the Good) همچنین با عنوان مطالعه خوبی نیز شناخته می‌شود، (به ) اولین کتاب فیلسوف ژاپنی کیتارو نیشیدا است که در سال ۱۹۱۱ منتشر شد. همان‌طور که او در پیش‌گفتار این اثر توضیح می‌دهد، ابتدا قسمت‌های دوم و سوم و سپس بخش‌های اول و چهارم نوشته شد. بخش اول توضیحی از ماهیت چیزی است که او آن را «تجربه ناب» می‌نامد، که در اساس اندیشه او قرار دارد. بخش دوم بیان اندیشه فلسفی او و بخش اصلی این کتاب است. سپس، با پایه‌گذاری این چنینی، نیشیدا به بحث در مورد خیر در قسمت سوم
این چنینی، نیشیدا به بحث در مورد خیر در قسمت سوم می‌پردازد. او قسمت چهارم را به‌دلیل اعتقادش به این که پایان فلسفه، دین است ضمیمه کرد. دلیل این‌که او این اثر را با وجود این‌که نیمی از آن به بحث در مورد نکات فنی در فلسفه اختصاص دارد، "پژوهشی در باب خیر" گذاشت، به این دلیل است که فکر می‌کرد در نهایت، محور اصلی این اثر، مسائل بزرگ زندگی بشر است و وجود داشتن خیر. بازخورد. گراهام پارکز "پژوهشی در باب خیر" را یک «شاه‌کار» توصیف کرد. او نوشت که با علاقه ژاپنی‌ها به فلسفه غرب که با بازسازی میجی در سال ۱۸۶۸ آغاز
به فلسفه غرب که با بازسازی میجی در سال ۱۸۶۸ آغاز شد، این امکان برای فلسفه ژاپن فراهم شد. او این کتاب را «راه‌گشا» دانست و آن را به‌عنوان شناخته‌شده‌ترین دستاورد نیشیدا معرفی کرد. نینیان اسمارت، محقق مطالعات دینی، اظهار داشت که "پژوهشی در باب خیر" «به‌عنوان اولین اثر واقعاً خلاقانه یک ژاپنی که صرفاً ایده‌های غربی را تکرار نمی‌کرد، و در عین حال از تفکر و اصطلاحات مدرن استفاده می‌کرد، بسیاری از خوانندگان را مورد توجه قرار داد». او اضافه کرد که این اثر توسط فیلسوف تاکاهاشی ساتومی مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که
تاکاهاشی ساتومی مورد انتقاد قرار گرفت، چرا که ذهنیت‌گرایی «تجربه ناب» را بیش از حد روان‌شناختی می‌دانست. جستارهای وابسته. متون فلسفی جهان
منطق حس (به انگلیسی: The Logic of Sense) کتاب ژیل دلوز فیلسوف فرانسوی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. نسخه انگلیسی آن توسط مارک لستر و چارلز استیوال ترجمه و توسط کنستانتین وی. بونداس ویرایش شد. خلاصه. درک دلوزی از مزخرفات بر این باور است که یک «سویه سطحی» از مزخرفات وجود دارد که دل مشغولی‌های معصومانه و کودکانه‌ای را با تضادها ایجاد می‌کند، و فضای درونی مزخرفات که با تضادهای قوی و خشونت‌آمیز سر و کار دارد. بر اساس هستی‌شناسی دلوز در کتاب "«تفاوت و تکرار»" در سال ۱۹۶۸، حس را فقط می‌توان به‌عنوان مجموعه‌ای ثابت
۱۹۶۸، حس را فقط می‌توان به‌عنوان مجموعه‌ای ثابت از همبستگی‌ها و تداعی‌ها درک کرد. مزخرفات، به‌ویژه از طریق ادبیاتی که او تحلیل می‌کند، ذاتاً از تعریف شدن اجتناب می‌کند و تنها می‌تواند به‌عنوان «آنچه معنا ندارد»، اما «مخالف فقدان حس» دیده شود. این کتاب به معرفی فلسفه دلوز از "رخداد" و "شدن" و همچنین ظهور سطح ماندگاری و بدن بدون اندام، مفاهیم اسطوره‌ای زمان (کرونوس و آیون)، ساختار بازی‌ها و تحلیل‌های متنی آثار لوئیس کارول، سنکا، پیر کلوسوفسکی، میشل تورنیه، آنتونین آرتو، اف. اسکات فیتزجرالد، ملانی کلاین،
آنتونین آرتو، اف. اسکات فیتزجرالد، ملانی کلاین، فریدریش نیچه، استفان مالارمه، مالکوم لوری، امیل زولا و زیگموند فرویدمی‌پردازد. بازخورد. میشل فوکو نوشت که "منطق حس را" «باید جسورانه‌ترین و گستاخانه‌ترین رساله‌های متافیزیکی خواند – به این شرط که به‌جای تقبیح متافیزیک به‌عنوان غفلت از هستی، آن را مجبور کنیم از فراهستی صحبت کند». کریستوفر نوریس معتقد است که "منطق حس"، مانند "تفاوت و تکرار" (۱۹۶۸)، به ارائه یک بیانیه برنامه‌ریزی در مقیاس کامل از دلوز پسافلسفی، ضد سیستماتیک، فوق نام‌گرا یا قاطعانه «غیر» نزدیک
ضد سیستماتیک، فوق نام‌گرا یا قاطعانه «غیر» نزدیک می‌شود. فیزیک‌دانان آلن سوکال و ژان بریکمونت در "چرندیات پست‌مدرن" (۱۹۹۷) می‌نویسند که "منطق حس"، سبک کارهایی را که بعدها دلوز با همکاری فلیکس گاتاری نوشت، پیش‌بینی می‌کند، و مانند آن‌ها شامل قطعاتی است که در آن دلوز از اصطلاحات علمی فنی سوء استفاده می‌کند. جوسوها رامی، "منطق حس" را به‌عنوان «پایدارترین بازتاب اخلاقی» دلوز توصیف می‌کند. تیموتی لوری استدلال می‌کند که دلوز «حس» را در یک مسئله پیچیده ارائه می‌کند، و یک مسئله را نمی‌توان بر اساس حقیقت و خطا
و یک مسئله را نمی‌توان بر اساس حقیقت و خطا ارزیابی کرد، و هرگز از طریق یک راه‌حل منفرد آن را به پایان نمی‌رساند.
وزارت محیط زیست و آب () یک وزارتخانه دولتی بلغارستان است که مسئول حفاظت محیط زیست این کشور می‌باشد. این وزارتخانه که در ۱۹ ژوئن ۱۹۷۶ تأسیس شد، قبلاً تحت نام کمیته حفاظت از محیط زیست وابسته به شورای وزیران فعالیت می‌کرد، اما در سال ۱۹۹۰ به وزارت محیط زیست تبدیل شد و از سال ۱۹۹۷ تا کنون ساختار فعلی خود را حفظ کرده‌است.