payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توپ آتشفام یک فیلم درام آمریکایی ۱۹۵۰ با بازیگری میکی رونی و پت اوبرایان و به کارگردانی تی گارنت است. از بازیگران این فیلم می‌توان به بورلی تایلر و مریلین مونرو که هشتمین فیلمش بود هم اشاره کرد. فیلم توسط فاکس قرن بیستم منتشر شد و فیلمنامهٔ آن توسط هوراس مک‌کوی بر پایهٔ داستانی از مک‌کوی و گارنت نوشته شده‌است.
پی‌سنگ () یا پی‌سنگ بلورین در زمین‌شناسی به سنگ‌های بلورینی گفته می‌شود که بالای گوشته و در زیر تمام سنگ‌ها و رسوبات دیگر قرار دارند. پی‌سنگ‌ها گاهی در سطح رخنمون دارند، اما اغلب موارد در زیر مایل‌ها سنگ و رسوب مدفون شده‌اند. پی‌سنگ‌ها در زیر یک سکو یا پوشش رسوبی یا به‌طور کلی هر سنگ زیر سنگ‌های رسوبی یا حوضه‌های رسوبی دارای منشأ دگرگونی یا آذرین قرار می‌گیرند. به همین دلیل، رسوبات یا سنگ‌های رسوبی بالای پی‌سنگ را می‌توان «پوشش» یا «پوشش رسوبی» نامید. سنگ‌های پوسته پیش از تبدیل به پی‌سنگ چندین‌بار تغییر
پوسته پیش از تبدیل به پی‌سنگ چندین‌بار تغییر می‌کنند و این تغییرات آن‌ها را جایگزین می‌کند. سن. پی‌سنگ‌های پوسته قاره‌ای بسیار قدیمی‌تر از پوسته اقیانوسی هستند. سن پوسته اقیانوسی بین ۰ تا ۳۴۰ میلیون سال و میانگین سنی آن ۶۴ میلیون سال است. پوسته قاره‌ای چون به اندازه کافی سبک و ضخیم است، دچار فرورانش نمی‌شود و بنابراین پوسته قاره‌ای قدیمی‌تر است. ولی پوسته اقیانوسی به صورت دوره‌ای فرورانده می‌شود و در نواحی فرورانش و شکافتگی اقیانوسی با پوسته اقیانوسی جدیدتر جایگزین می‌شود.
هوئلون یا هوئلون اوجین (; – ) اهل مغولستان مادر چنگیز خان و همسر پدرش یسوکای بهادر، رئیس کنفدراسیون خاماگ مغول بود. بسیاری از دانش فعلی در مورد زندگی او از تاریخ سری مغولان می‌آید. او از طایفه اولخونوت از قبیله قنقرات آمده بود. اوایل زندگی. هوئلون در اولخونوت متولد شد. او در مرکیت نامزد بود، اما در راه بازگشت به اردوگاه مرکیت پس از ازدواجش در حدود سال ۱۱۵۹ توسط یسوکای بهادر عروس‌ربایی شد. او هوئلون را همسر اصلی خود کرد. این یک افتخار بود، زیرا فقط همسر اصلی می‌توانست وارثان او را به دنیا بیاورد. او پنج
می‌توانست وارثان او را به دنیا بیاورد. او پنج فرزند به دنیا آورد: چهار پسر، تموچین (که بعدها به نام چنگیزخان شناخته شد)، قصار، هاچیون، و تموگه، و یک دختر، تمولون. همسر دوم یسوگی، سوچیگل، دو پسر به نام‌های بهتر و بلگوتی به دنیا آورد. زندگی با تموجین. تموجین پسر هوئلون بود. هوئلون به همراه همسرش بورته به عنوان یکی از قابل اعتمادترین مشاوران چنگیزخان به‌شمار می‌رفتند. او همچنین تحت امر پسرش از یتیمان جنگی مراقبت کرد و آنها را به فرزند خواندگی پذیرفت و به عنوان بخشی از سیاست شمول‌گرایی با هدف ایجاد وفاداری در
بخشی از سیاست شمول‌گرایی با هدف ایجاد وفاداری در میان قبایل تسخیر شده به خانواده می‌آورد. در اردوگاه او بود که یک تاتار تلاش کرد تا نوه کوچکش تولی خان را بکشد، اما توسط آلتانی و دو نگهبان هوئلون متوقف شد.
بهتر (؛ – ) اهل مغولستان پسر یسوکای بهادر، رئیس قبیله کیاد، و همسری دیگر او به نام سوچیگل یا سوچیگو در برخی منابع و کوآجین در برخی منابع دیگر بود. او همچنین برادر ناتنی چنگیز خان بود که در آن زمان به نام تموجین شناخته می‌شد. پس از مرگ یسوگی، تموجین، مادرش هوئلون، خواهران و برادران و دو برادر ناتنی او (از جمله بهتر، بلگوتی و مادرشان سوچیگل) توسط قبیله خود به حال خود رها شدند. با زندگی خارج از زمین قبیله، آنها توانستند زنده بمانند. با این حال، برادران ناتنی بزرگتر تموجین ۱۴ ساله و برادرش قصار را از غنیمت
بزرگتر تموجین ۱۴ ساله و برادرش قصار را از غنیمت محروم کردند. تموجین و قصار، بهتر را تعقیب کردند و کشتند، به همین دلیل توسط مادرشان هوئلون سرزنش شدند.
جنگ داخلی سودان یک جنگ داخلی در سودان است که در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ میان دو جناح رقیب دولت نظامی سودان آغاز شده است. این درگیری میان نیروهای مسلح سودان (SAF) به رهبری ژنرال عبدالفتاح البرهان و نیروی شبه‌نظامی نیروهای واکنش سریع (RSF) به فرماندهی محمد حمدان دگالو (معروف به محمد حمدان دقلو) جریان دارد که همچنین رهبری ائتلاف گسترده‌تر جنجوید را بر عهده دارد. چندین گروه مسلح کوچک‌تر نیز در این نبرد شرکت کرده‌اند. نبردها عمدتاً در پایتخت، خارطوم، که جنگ با نبردهای گسترده در آن آغاز شد، و در منطقهٔ دارفور متمرکز
گسترده در آن آغاز شد، و در منطقهٔ دارفور متمرکز بوده‌اند. گزارش شده است که بسیاری از غیرنظامیان در دارفور به عنوان بخشی از کشتار جمعی ماسالیت که به‌عنوان پاک‌سازی قومی یا نسل‌کشی توصیف شده‌اند، کشته شده‌اند. گفته شده است سودان با بدترین بحران انسانی جهان روبه‌رو است؛ نزدیک به ۲۵ میلیون نفر دچار گرسنگی شدید هستند. در ۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ایالات متحده اعلام کرد که نیروهای واکنش سریع و شبه‌نظامیان هم‌پیمان آن مرتکب نسل‌کشی شده‌اند. از زمان استقلال در ۱۹۵۶، سودان با بی‌ثباتی مزمن همراه با ۲۰ تلاش کودتا، حکومت
با بی‌ثباتی مزمن همراه با ۲۰ تلاش کودتا، حکومت طولانی‌مدت نظامی، دو جنگ داخلی ویرانگر، و نسل‌کشی دارفور روبه‌رو بوده است. جنگ کنونی در بحبوحهٔ تنش‌ها بر سر ادغام نیروهای واکنش سریع در ارتش پس از کودتای ۲۰۲۱ آغاز شد و با حملات نیروهای واکنش سریع به مراکز دولتی در خارطوم و دیگر شهرها شروع شد. منطقهٔ پایتخت به سرعت میان دو جناح تقسیم شد و البرهان دولت خود را به پورت سودان منتقل کرد. تلاش‌های بین‌المللی، از جمله بیانیهٔ جده در مه ۲۰۲۳، نتوانست جنگ را متوقف کند و گروه‌های شورشی مختلفی وارد جنگ شدند: جنبش مردمی
و گروه‌های شورشی مختلفی وارد جنگ شدند: جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان-شمال (شاخهٔ الحلو) به ارتش در جنوب حمله کرد؛ جنبش Tamazuj به نیروهای واکنش سریع پیوست؛ و ارتش حمایت جناح‌هایی از جنبش/ارتش آزادی‌بخش سودان و جنبش عدالت و برابری را به دست آورد. تا اواخر ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع بیشتر دارفور را در کنترل داشت و در خارطوم، کردفان و جزیره پیشروی کرد. ارتش در اوایل ۲۰۲۴ دوباره ابتکار عمل را به دست گرفت و در ام درمان پیشرفت کرد و سرانجام تا مارس ۲۰۲۵ خارطوم را، از جمله کاخ ریاست جمهوری و فرودگاه بین‌المللی خارطوم
جمله کاخ ریاست جمهوری و فرودگاه بین‌المللی خارطوم را بازپس گرفت. با وجود مذاکرات دوباره، آتش‌بس پایدار برقرار نشده و جنگ با پیامدهای شدید انسانی و تبعات منطقه‌ای ادامه دارد. تنها قحطی حدود ۵۲۲ هزار کودک را کشته است، در حالی که تلفات کلی جنگ، شامل مرگ ناشی از خشونت، گرسنگی شدید و بیماری بسیار بیشتر است؛ هزاران نفر دیگر همچنان مفقود یا در کشتارهای هدفمند، عمدتاً به دست نیروهای واکنش سریع و شبه‌نظامیان هم‌پیمان، کشته شده‌اند. تنها در ایالت خارطوم دست‌کم ۶۱ هزار نفر کشته شده‌اند که ۲۶ هزار نفر آن‌ها مستقیماً
نفر کشته شده‌اند که ۲۶ هزار نفر آن‌ها مستقیماً بر اثر خشونت جان باخته‌اند. تا ۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، بیش از ۸٫۸ میلیون نفر آوارهٔ داخلی و بیش از ۳٫۵ میلیون نفر دیگر به‌عنوان پناهنده از کشور گریخته‌اند. در اوت ۲۰۲۴، کمیته بازبینی قحطی (FRC) وجود شرایط قحطی در بخش‌هایی از دارفور شمالی را تأیید کرد. مداخلهٔ خارجی در درگیری سودان شامل ارسال تسلیحات از چین، روسیه و ترکیه بوده است. حمایت منطقه‌ای از نیروهای واکنش سریع از سوی امارات متحدهٔ عربی و چاد صورت گرفته، در حالی که مصر از ارتش پشتیبانی کرده است. این جنگ بحران
که مصر از ارتش پشتیبانی کرده است. این جنگ بحران عظیم انسانی به‌وجود آورده که با کمبود شدید غذا، آب، دارو و دسترسی به کمک‌ها، بسته‌شدن گستردهٔ بیمارستان‌ها، شیوع بیماری‌ها، آوارگی گسترده، غارت کمک‌های بشردوستانه، و فروپاشی تقریباً کامل آموزش و زیرساخت‌ها همراه بوده و بیش از نیمی از جمعیت را در نیاز فوری به کمک قرار داده است. درخواست‌هایی برای کمک بیشتر، حمایت حقوقی از کارکنان کمک‌رسان، پشتیبانی از پناهندهها، و پایان دادن به ارسال سلاح به نیروهای واکنش سریع، به‌ویژه از سوی امارات، مطرح شده است. هر دو طرف
به‌ویژه از سوی امارات، مطرح شده است. هر دو طرف درگیری، یعنی ارتش و نیروهای واکنش سریع، کارزارهای پیچیدهٔ دروغ‌رسانی با استفاده از رسانه‌های اجتماعی، تصاویر جعلی و محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی را برای شکل‌دهی به افکار عمومی، بی‌اعتبار کردن مخالفان، و تأثیرگذاری بر افکار جهانی اجرا کرده‌اند. در واکنش به این جنگ، ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، کانادا و اتحادیهٔ اروپا تحریم‌هایی علیه افراد، شرکت‌ها و نهادهای مرتبط با ارتش و نیروهای واکنش سریع به‌دلیل نقض آتش‌بس، نقض حقوق بشر و اقدامات بی‌ثبات‌کننده اعمال
نقض حقوق بشر و اقدامات بی‌ثبات‌کننده اعمال کرده‌اند. پیش‌زمینه. از زمان کسب استقلال در سال ۱۹۵۶، سودان شاهد ۲۰ تلاش برای کودتای نظامی بوده است که بیش از هر کشور آفریقایی دیگری است. سودان معمولاً تحت حکومت نظامیان اداره شده است و این دوره‌ها تنها با دوره‌های کوتاه حکومت پارلمانی دموکراتیک قطع شده‌اند. دو جنگ داخلیاولی از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲ و دومی از ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۵میان دولت مرکزی و مناطق جنوبی که منجر به استقلال سودان جنوبی در سال ۲۰۱۱ شد، باعث کشته شدن ۱٫۵ میلیون نفر شد. همچنین درگیری در منطقهٔ غربی دارفور دو
نفر شد. همچنین درگیری در منطقهٔ غربی دارفور دو میلیون نفر را آواره و بیش از ۲۰۰ هزار نفر را کشت. جنگ در دارفور و شکل‌گیری نیروهای واکنش سریع. در آغاز قرن بیست‌ویکم، منطقهٔ غربی دارفور در سودان شاهد بی‌ثباتی طولانی‌مدت و تنش‌های اجتماعی ناشی از اختلافات نژادی و قومی و مناقشات بر سر زمین و آب بود. در سال ۲۰۰۳، این وضعیت به شورشی تمام‌عیار علیه حکومت مرکزی تبدیل شد و عمر البشیر، رئیس‌جمهور و رهبر نظامی، وعده داد که با آن به‌شدت برخورد خواهد کرد. جنگ دارفور حاصل این تقابل بود که با اعمال خشونت سازمان‌یافته
حاصل این تقابل بود که با اعمال خشونت سازمان‌یافته دولتی همراه شد و منجر به اتهام جنایت جنگی و نسل‌کشی در دارفور علیه البشیر شد. در مرحلهٔ نخست این جنگ، حدود ۳۰۰ هزار نفر کشته و ۲٫۷ میلیون نفر آواره شدند و هرچند شدت خشونت بعدها کاهش یافت، وضعیت منطقه همچنان ناآرام باقی ماند. برای سرکوب قیام قبایل غیرعرب در کوه‌های نوبا، البشیر به جنجوید، مجموعه‌ای از شبه‌نظامیان عرب عمدتاً از قبایل شتردار فعال در دارفور و بخش‌هایی از چاد، متوسل شد. در سال ۲۰۱۳، او اعلام کرد که این نیروها به نیروهای واکنش سریع سازماندهی مجدد
این نیروها به نیروهای واکنش سریع سازماندهی مجدد می‌شوند و همچنین اعلام کرد که نیروهای واکنش سریع تحت فرماندهی فرمانده جنجوید، محمد حمدان دقلو (که بیشتر با نام حمیدتی شناخته می‌شود) قرار خواهند گرفت. نیروهای واکنش سریع مرتکب کشتار جمعی، تجاوزهای گروهی، غارت، شکنجه و تخریب روستاها شدند. آن‌ها به پاک‌سازی قومی علیه فور، مسالیت و زغاوه متهم شدند. رهبران نیروهای واکنش سریع از سوی دیوان کیفری بین‌المللی به نسل‌کشی، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت متهم شده‌اند، اما حمیدتی شخصاً در جنایات ۲۰۰۳–۲۰۰۴ متهم نشد. در سال
حمیدتی شخصاً در جنایات ۲۰۰۳–۲۰۰۴ متهم نشد. در سال ۲۰۱۷، قانونی جدید به نیروهای واکنش سریع وضعیت «نیروی امنیتی مستقل» داد. حمیدتی چند معدن طلا در دارفور را به‌عنوان پاداش از البشیر دریافت کرد و ثروت شخصی او به‌شدت افزایش یافت. البشیر نیروهای واکنش سریع را برای سرکوب قیام ۲۰۱۳ در دارفور جنوبی و همچنین اعزام به یمن و لیبی به‌کار گرفت. در این زمان، نیروهای واکنش سریع روابط کاری با سازمان نظامی خصوصی روسی گروه واگنر برقرار کردند. این تحولات موجب شد که نیروهای واکنش سریع به ده‌ها هزار نفر برسند و هزاران وانت
واکنش سریع به ده‌ها هزار نفر برسند و هزاران وانت مسلح در خیابان‌های خارطوم گشت‌زنی کنند. رژیم البشیر اجازه داد نیروهای واکنش سریع و دیگر گروه‌های مسلح گسترش یابند تا تهدیدات امنیتی از درون ارتش را کاهش دهد، روشی که به‌عنوان «کودتا» شناخته می‌شود. گذار سیاسی. در دسامبر ۲۰۱۸، اعتراضات علیه رژیم البشیر آغاز شد که مرحلهٔ نخست انقلاب سودان را رقم زد. هشت ماه نافرمانی مدنی با سرکوب خشونت‌آمیز مواجه شد. در آوریل ۲۰۱۹، ارتش (از جمله نیروهای واکنش سریع) با کودتا البشیر را برکنار کرد و شورای نظامی انتقالی را
البشیر را برکنار کرد و شورای نظامی انتقالی را به‌عنوان یک خونتا تشکیل داد. البشیر در خارطوم زندانی شد و به دیوان کیفری بین‌المللی تحویل داده نشد؛ این دیوان حکم بازداشت او را به اتهام جنایات جنگی صادر کرده بود. اعتراضات برای حکومت غیرنظامی ادامه یافت؛ در ژوئن ۲۰۱۹، نیروهای امنیتی شورای نظامی انتقالی، که شامل نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان بودند، قتل‌عام خارطوم را مرتکب شدند که در آن بیش از صد معترض کشته و ده‌ها نفر مورد تجاوز قرار گرفتند. حمیدتی مسئولیت سازمان‌دهی این حمله را انکار کرد. در اوت
مسئولیت سازمان‌دهی این حمله را انکار کرد. در اوت ۲۰۱۹، در پی فشارهای بین‌المللی و میانجی‌گری اتحادیهٔ آفریقا و اتیوپی، نظامیان با تقسیم قدرت در یک کابینهٔ وحدت ملی موقت و مشترک غیرنظامی–نظامی (شورای حاکمیت انتقالی) موافقت کردند. این شورا با نخست‌وزیری غیرنظامی عبدالله حمدوک آغاز به کار کرد و قرار شد انتخابات در ۲۰۲۳ برگزار شود. در اکتبر ۲۰۲۱، نظامیان به رهبری عبدالفتاح البرهان فرماندهٔ نیروهای مسلح سودان و حمیدتی قدرت را قبضه کردند. شورای حاکمیت انتقالی به‌عنوان یک خونتای نظامی جدید به ریاست البرهان
به‌عنوان یک خونتای نظامی جدید به ریاست البرهان بازسازی شد و تمام قدرت را در دست گرفت و گذار سودان به دموکراسی را متوقف کرد. ریشه‌های جنبش آزادی‌بخش سودان و جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان–شمال. جنبش آزادی‌بخش سودان (یا ارتش؛ SLM, SLA یا SLM/A) گروهی شورشی فعال در دارفور است که عمدتاً از اعضای اقوام غیرعرب تشکیل شده است و در واکنش به به‌حاشیه‌راندگی این اقوام توسط رژیم عمر البشیر تأسیس شد. از سال ۲۰۰۶، این جنبش به دلیل اختلافات بر سر توافق صلح دارفور به چند جناح تقسیم شد که برخی از آن‌ها به دولت خارطوم پیوستند.
تقسیم شد که برخی از آن‌ها به دولت خارطوم پیوستند. تا سال ۲۰۲۳، سه جناح اصلی عبارت بودند از SLM-مناوی به رهبری مینی مناوی، SLM-النور به رهبری عبدالواحد النور و SLM-تمبور به رهبری مصطفی تمبور. SLM-مناوی و SLM-تمبور توافق صلح ۲۰۲۰ جوبا را امضا کردند، به خصومت‌ها پایان دادند و به سمت‌های سیاسی منصوب شدند، اما SLM-النور از امضا خودداری کرد و به جنگ ادامه داد. جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان–شمال در سال ۲۰۱۱ توسط واحدهایی از جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان/ارتش که در مناطقی باقی مانده در سودان پس از رأی‌گیری استقلال سودان
باقی مانده در سودان پس از رأی‌گیری استقلال سودان جنوبی مستقر بودند، تأسیس شد. این نیروها چند ماه بعد در ایالت‌های کردفان جنوبی و نیل آبی شورش را رهبری کردند. در سال ۲۰۱۷، جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان–شمال به دو جناح به رهبری عبدالعزیز الحلو و مالک عقار تقسیم شد؛ الحلو سکولاریسم را به‌عنوان شرط صلح مطرح کرد، اما عقار با این شرط موافقت نکرد. در طول انقلاب سودان، جناح الحلو آتش‌بس یک‌جانبه نامحدود اعلام کرد. در سال ۲۰۲۰، توافق صلحی میان دولت سودان و جناح عقار امضا شد، در سال ۲۰۲۰، توافق صلحی میان دولت سودان و
شد، در سال ۲۰۲۰، توافق صلحی میان دولت سودان و جناح عقار امضا شد، و عقار بعدها به شورای حاکمیت انتقالی در خارطوم پیوست. الحلو سرانجام چند ماه بعد توافق جداگانه‌ای با دولت سودان امضا کرد. گام‌های بعدی برای تحکیم توافق پس از کودتای ۲۰۲۱ متوقف شد و جناح الحلو در عوض با SLM-النور و حزب کمونیست سودان توافقی امضا کرد تا برای تدوین یک «منشور انقلابی» و برکناری ارتش از قدرت همکاری کنند. مقدمه. در ماه‌های پس از کودتای ۲۰۲۱، اقتصاد سودان که پیش‌تر هم ضعیف بود، به‌سرعت رو به افول گذاشت و موجی از اعتراضات گسترده را
رو به افول گذاشت و موجی از اعتراضات گسترده را برانگیخت که خواستار بازگرداندن قدرت به مقامات غیرنظامی بودند. اختلافات میان البرهان و حمیدتی بر سر بازگرداندن مقامات اسلام‌گرای وابسته به رژیم عمر البشیر به قدرت بالا گرفت. حمیدتی این انتصابات را نشانه‌ای می‌دانست که البرهان قصد دارد سلطهٔ نخبگان سنتی خارطوم را بر سیاست سودان حفظ کند. این موضوع برای موقعیت سیاسی نیروهای واکنش سریع خطرناک بود، زیرا این نخبگان به دلیل پیشینهٔ قومی حمیدتی به‌عنوان یک عرب دارفوری با او دشمنی داشتند. ابراز تأسف حمیدتی نسبت به کودتای
او دشمنی داشتند. ابراز تأسف حمیدتی نسبت به کودتای اکتبر ۲۰۲۱ نشانهٔ شکاف فزاینده بین او و البرهان بود. تنش‌ها میان نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان از فوریهٔ ۲۰۲۳ شدت گرفت، زمانی که نیروهای واکنش سریع شروع به جذب نیرو در سراسر کشور کردند. در طول فوریه و اوایل مارس، نیروهای واکنش سریع در خارطوم مستقر شدند تا اینکه در ۱۱ مارس توافقی حاصل شد و آن‌ها عقب‌نشینی کردند. به‌عنوان بخشی از این توافق، مذاکراتی میان نیروهای مسلح سودان، نیروهای واکنش سریع و رهبران غیرنظامی برگزار شد، اما این مذاکرات به دلیل
غیرنظامی برگزار شد، اما این مذاکرات به دلیل اختلافات سیاسی به تأخیر افتاد و متوقف شد. مهم‌ترین اختلاف بر سر ادغام نیروهای واکنش سریع در ارتش بود: نیروهای واکنش سریع بر جدول زمانی ۱۰ ساله برای ادغام تأکید داشتند، در حالی که ارتش خواهان ادغام در عرض دو سال بود. سایر موضوعات مورد مناقشه شامل جایگاه افسران نیروهای واکنش سریع در سلسله‌مراتب آینده و این مسئله بود که آیا این نیروها باید تحت فرماندهی رئیس ستاد ارتش باشند یا فرمانده کل سودان یعنی البرهان. در ۱۱ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع در نزدیکی شهر مروی و
۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع در نزدیکی شهر مروی و همچنین در خارطوم مستقر شدند. نیروهای دولتی دستور دادند که آن‌ها منطقه را ترک کنند اما این دستور رد شد. این امر منجر به درگیری شد، زمانی که نیروهای واکنش سریع پایگاه نظامی «صوبه» در جنوب خارطوم را تصرف کردند. در ۱۳ آوریل، نیروهای واکنش سریع بسیج خود را آغاز کردند و نگرانی‌ها از احتمال شورش علیه خونتا افزایش یافت. نیروهای مسلح سودان این بسیج را غیرقانونی اعلام کردند. روند جنگ. آوریل – مه ۲۰۲۳. نبرد خارطوم. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع به پایگاه‌های
۱۵ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع به پایگاه‌های نیروهای مسلح سودان در سراسر کشور، از جمله خارطوم و فرودگاه بین‌المللی خارطوم حمله کردند. در مقر تلویزیون سودان درگیری‌هایی رخ داد که بعداً به تصرف نیروهای واکنش سریع درآمد. پل‌ها و جاده‌های خارطوم و حومهٔ آن به دستور فرماندهی نیروهای واکنش سریع بسته شد. روز بعد ضدحملهٔ نیروهای مسلح سودان آغاز شد و ارتش فرودگاه مروی، مقر تلویزیون سودان و رادیوی دولتی را بازپس گرفت. سازمان هوانوردی کشوری سودان هم‌زمان با آغاز درگیری‌ها حریم هوایی کشور را بست. شرکت مخابراتی گروه
حریم هوایی کشور را بست. شرکت مخابراتی گروه ام‌تی‌ان خدمات اینترنت را قطع کرد و تا ۲۳ آوریل تقریباً یک قطع کامل اینترنت در کشور رخ داد که علت آن حمله به شبکهٔ برق عنوان شد. تجارت بین‌المللی سودان نیز مختل شد و مرسک، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشتیرانی جهان، توقف پذیرش محموله‌های جدید به این کشور را اعلام کرد. محمد حمدان دقلو به نیروهایش دستور داد تا عبدالفتاح البرهان را دستگیر یا به قتل برسانند، و یگان‌های نیروهای واکنش سریع وارد نبردهای سنگین و خونینی با گارد جمهوری شدند. در نهایت، البرهان توانست از دستگیری
جمهوری شدند. در نهایت، البرهان توانست از دستگیری یا ترور بگریزد، اما پایگاه او در ستاد کل نیروهای مسلح سودان تحت محاصرهٔ نیروهای واکنش سریع قرار گرفت و او نتوانست خارطوم را ترک کند. محمد حمدان دقلو در مصاحبه‌ای با الجزیره، البرهان و فرماندهانش را متهم کرد که با توطئه برای بازگرداندن عمر البشیر، رهبر برکنار شده، به قدرت، نیروهای واکنش سریع را وادار به آغاز جنگ کرده‌اند. او از جامعهٔ بین‌المللی خواست تا علیه البرهان مداخله کند و ادعا کرد که نیروهای واکنش سریع علیه شبه‌نظامیان اسلام‌گرای تندرو می‌جنگند. پس از
علیه شبه‌نظامیان اسلام‌گرای تندرو می‌جنگند. پس از چند روز نخست جنگ، نیروهای مسلح سودان از مرز اتیوپی نیروهای کمکی وارد کردند. هرچند یک آتش‌بس برای عید فطر اعلام شد، درگیری‌ها در سراسر کشور ادامه یافت. گفته شد که نبردها به‌ویژه در امتداد بزرگراه خارطوم به پورت سودان و در منطقهٔ صنعتی البغیر شدید بوده است. گزارش‌هایی از درگیری‌های بین‌قومیتی در ایالت نیل آبی و در الجنینه منتشر شد. پیمان جده. توجه بین‌المللی به این درگیری باعث شد که شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد نشستی ویژه برای رسیدگی به خشونت‌ها برگزار کرده
نشستی ویژه برای رسیدگی به خشونت‌ها برگزار کرده و به افزایش نظارت بر نقض حقوق بشر رأی دهد. در ۶ مه، نمایندگان نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع برای نخستین بار به‌طور مستقیم در جده، عربستان سعودی، برای آنچه از سوی عربستان سعودی و ایالات متحدهٔ آمریکا «گفت‌وگوهای پیشامذاکره» توصیف شد، دیدار کردند. پس از رایزنی‌های دیپلماتیک از سوی سعودی‌ها و آمریکایی‌ها، طرف‌های درگیر در ۲۰ مه پیمان جده را امضا کردند و متعهد شدند عبور امن غیرنظامیان را تضمین کنند، از کارکنان امدادی محافظت کنند و استفاده از غیرنظامیان
امدادی محافظت کنند و استفاده از غیرنظامیان به‌عنوان سپر انسانی را ممنوع نمایند. این توافق شامل آتش‌بس نمی‌شد و درگیری‌ها در الجنینه از سر گرفته شد و تلفات بیشتری برجای گذاشت. معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور بشردوستانه و امدادرسانی، مارتین گریفیتس از نبود تعهد هر دو طرف برای پایان دادن به نبرد ابراز ناامیدی کرد. اوضاع همچنان ناپایدار باقی ماند و دو طرف یکدیگر را مسئول حملات به کلیساها، بیمارستان‌ها و سفارتخانه‌ها می‌دانستند. شمار قربانیان به‌ویژه در الجنینه افزایش یافت، جایی که شبه‌نظامیان عرب وفادار
افزایش یافت، جایی که شبه‌نظامیان عرب وفادار به نیروهای واکنش سریع به ارتکاب جنایت علیه ساکنان غیرعرب متهم شدند. یک آتش‌بس موقت امضا شد اما با تداوم نبرد در خارطوم با چالش روبه‌رو شد و در زمان تعیین‌شده برای آتش‌بس، خشونت ادامه یافت. بین ۲۸ تا ۹۷ نفر به دست نیروهای واکنش سریع و شبه‌نظامیان عرب کشته شدند، زمانی که آنان در ۲۸ مه به شهر عمدتاً مسالیت‌نشین مستری در دارفور غربی حمله کردند. ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۳. ادامهٔ نبرد در خارطوم. با آغاز ژوئن، خارطوم شاهد نبردهای زرهی بود که منجر به تلفات شد. نیروهای واکنش
زرهی بود که منجر به تلفات شد. نیروهای واکنش سریع کنترل چندین ساختمان مهم فرهنگی و دولتی، از جمله موزهٔ ملی سودان و محل انفجار کارخانهٔ مهمات‌سازی یرموک را به دست گرفتند. ناامنی حاد غذایی بخش بزرگی از جمعیت سودان را تحت‌تأثیر قرار داد.&lt;ref name="EEPA 06/06/23"&gt;&lt;/ref&gt; تا ژوئیه، عبدالفتاح البرهان همچنان در ستاد فرماندهی ارتش محاصره شده و قادر به ترک آن نبود. برای شکستن محاصره، نیروهای مسلح سودان تصمیم گرفتند ستونی از نیروها را برای رفع محاصره پایگاه اعزام کنند. این نیرو در کمین نیروهای واکنش سریع
اعزام کنند. این نیرو در کمین نیروهای واکنش سریع افتاد و شکست خورد؛ شبه‌نظامیان مدعی شدند صدها سرباز را کشته، ۹۰ خودرو را به همراه فرمانده ستون به اسارت گرفته‌اند. در واکنش به تشدید خشونت‌ها در خارطوم، نیروهای مسلح سودان شدت حملات هوایی و گلوله‌باران توپخانه‌ای خود را افزایش دادند که این امر باعث افزایش تلفات غیرنظامیان شد و در هر حمله ده‌ها کشته بر جای گذاشت. گلوله‌باران نیروهای واکنش سریع نیز شدت گرفت و به نوبهٔ خود باعث مرگ شمار زیادی از غیرنظامیان شد. نبردهای سنگین در سراسر اوت در خارطوم ادامه داشت و
نبردهای سنگین در سراسر اوت در خارطوم ادامه داشت و درگیری‌ها در نقاط مختلف شهر رخ داد. نیروهای واکنش سریع پایگاه سپاه زرهی نیروهای مسلح سودان را محاصره کرده، خطوط دفاعی آن را شکسته و کنترل محله‌های اطراف را به دست گرفتند. نیروهای مسلح سودان نیز حملاتی انجام دادند و کاخ جمهوری، خارطوم و مجتمع یرموک که در کنترل نیروهای واکنش سریع بود، زیر بمباران هوایی قرار گرفت. حمله‌ای علیه یرموک آغاز شد، اما با اعزام نیروهای کمکی توسط نیروهای واکنش سریع، این حمله دفع گردید. یکی از معدود پل‌های باقی‌مانده میان خارطوم و
یکی از معدود پل‌های باقی‌مانده میان خارطوم و خارطوم بحری نیز توسط نیروهای مسلح سودان تخریب شد تا آزادی تحرک نیروهای واکنش سریع را محدود کنند. در ۲۴ اوت، عملیاتی از سوی نیروهای مسلح سودان با موفقیت عبدالفتاح البرهان را از پایگاه محاصره‌شده‌اش در ستاد کل ارتش نجات داد و این امکان را برای او فراهم کرد تا به پورت سودان برود و در آنجا نشست هیئت دولت را برگزار کند. تلاش‌های دیپلماتیک. آتش‌بس‌هایی میان طرف‌های درگیر اعلام شد اما اغلب نقض گردید و به درگیری‌های بیشتر انجامید. نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع
انجامید. نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع یکدیگر را مسئول این حوادث می‌دانستند، در حالی که دولت سودان علیه فرستادگان بین‌المللی اقداماتی انجام داد. سفارت عربستان سعودی در خارطوم هدف حمله قرار گرفت و در بحبوحهٔ هرج و مرج، تخلیه‌هایی از یک یتیم‌خانه صورت گرفت. در این میان، سودان با مصر دچار تنش دیپلماتیک شد که موجب بروز مشکلاتی برای پناهجویان سودانی در تلاش برای ورود به مصر گردید. با خروج عبدالفتاح البرهان از خارطوم برای نخستین بار از زمان آغاز جنگ، او توانست به مصر پرواز کرده و با رئیس‌جمهور مصر
او توانست به مصر پرواز کرده و با رئیس‌جمهور مصر عبدالفتاح سیسی دیدار کند. پس از این دیدار، البرهان تور سفر به کشورهای مختلف را آغاز کرد و به سودان جنوبی، قطر، اریتره، ترکیه و اوگاندا رفت. سپس او به نیویورک به‌عنوان رئیس هیئت نمایندگی سودان در هفتاد و هشتمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد رفت و در آنجا از جامعهٔ جهانی خواست که نیروهای واکنش سریع را یک سازمان تروریستی اعلام کنند. مشارکت جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان – شمال (شاخهٔ الحلو). شاخهٔ عبدالعزیز الحلو از جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان – شمال (SPLM-N) در ژوئن یک
مردمی آزادی‌بخش سودان – شمال (SPLM-N) در ژوئن یک آتش‌بس طولانی‌مدت را شکست و به یگان‌های نیروهای مسلح سودان در کادوقلی، کرمک و دالنگ حمله کرد که مورد آخر همزمان با یک حملهٔ نیروهای واکنش سریع بود. نیروهای مسلح سودان مدعی شدند که این حملات را دفع کرده‌اند، در حالی که شورشیان ادعا کردند برای انتقام مرگ یکی از سربازانشان به‌دست نیروهای مسلح سودان حمله کرده‌اند و سوگند خوردند که این منطقه را از «اشغال نظامی» آزاد کنند. بیش از ۳۵ هزار نفر بر اثر این نبردها آواره شدند. گمانه‌زنی‌هایی مطرح شد که آیا این حملات
شدند. گمانه‌زنی‌هایی مطرح شد که آیا این حملات بخشی از یک اتحاد غیررسمی میان الحلو و نیروهای واکنش سریع بوده یا تلاشی از سوی الحلو برای تقویت موقعیت خود در مذاکرات آتی پیرامون گروهش. سازمان‌های جامعهٔ مدنی حامی جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان – شمال ادعا کردند عملیات این گروه در راستای حفاظت از غیرنظامیان در برابر حملات احتمالی نیروهای واکنش سریع انجام شده است. شاخهٔ الحلو در ژوئیه حملات بیشتری انجام داد و وارد کردفان جنوبی شد و کنترل چند پایگاه نیروهای مسلح سودان را به‌دست گرفت. در پاسخ، نیروهای مسلح سودان
سودان را به‌دست گرفت. در پاسخ، نیروهای مسلح سودان توپخانه وارد کرده و مواضع این گروه را به‌شدت گلوله‌باران کردند. پس از آن، حملات این گروه عمدتاً کاهش یافت و یک یورش به کادوقلی در سپتامبر نیز توسط نیروهای مسلح سودان عقب رانده شد. در فوریهٔ ۲۰۲۵، جنبش مردمی آزادی‌بخش سودان – شمال (شاخهٔ الحلو) «منشور تأسیس سودان» که توسط دولت صلح و وحدت تحت رهبری نیروهای واکنش سریع تدوین شده بود را امضا کرد و رسماً با این نیروها متحد شد. جبههٔ دارفور. در دارفور، نبرد و خونریزی به‌ویژه در اطراف شهر الجنینه شدید بود، جایی که
به‌ویژه در اطراف شهر الجنینه شدید بود، جایی که صدها نفر کشته شدند و ویرانی گسترده‌ای رخ داد. نیروهای واکنش سریع بارها علیه جمعیت مسالیت در الجنینه خشونت به‌کار بردند که منجر به اتهام پاک‌سازی قومی شد. در ۴ اوت نیروهای واکنش سریع مدعی شدند که کنترل کامل دارفور مرکزی را در دست گرفته‌اند. یک تحقیق سازمان ملل متحد چندین گور جمعی در دارفور را کشف کرد که حاوی غیرنظامیان مسالیت بود. همچنین نیروهای واکنش سریع و شبه‌نظامیان عرب متهم شدند که وکلا، ناظران حقوق بشر، پزشکان و رهبران قبایل غیرعرب را کشته‌اند. فرماندار