payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«ملت اسلام» به ارمغان آورده‌استن». مالکوم ایکس. بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴، در حالی که بیشتر رهبران آفریقایی در جنبش حقوق مدنی برای ادغام مردم آفریقایی-آمریکایی در جریان اصلی زندگی آمریکایی کار می‌کردند، مالکوم ایکس از مدافعان مشتاق استقلال سیاه‌پوستان و بازپس‌گیری غرور و مردانگی سیاه‌پوستان بود. او مدعی بود که در ارزش‌های ادعایی فرهنگ غربی- از سنت‌های مذهبی یهودی-مسیحی گرفته تا نهادهای سیاسی و اقتصادی آمریکا - در اقدامات نژادپرستانه آنها، ریاکاری وجود دارد. او اظهار داشت که جدایی‌طلبی و کنترل سیاست و اقتصاد
اظهار داشت که جدایی‌طلبی و کنترل سیاست و اقتصاد در جامعه خود بهتر از تاکتیک‌های حقوق مدنی به سیاهان خدمت می‌کند. مالکوم ایکس اعلام کرد که خشونت پرهیزی «فلسفه احمق‌ها» است، و برای دستیابی به هر چیزی، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید هویت ملی خود را بازیابند، حقوق مشمول متمم دوم قانون اساسی را بپذیرند و از خود در برابر هژمونی سفیدپوستان و خشونت فراقانونی دفاع کنند. مالکوم ایکس در سخنرانی معروف کینگ «رویایی دارم»، با کنایه گفت: «در حالی که کینگ خواب می‌بیند، ما سیاه پوست‌ها در حال دیدن یک کابوس هستیم.» مالکوم
سیاه پوست‌ها در حال دیدن یک کابوس هستیم.» مالکوم ایکس قبل از زیارت خود به مکه معتقد بود که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید جامعه و ارزش‌های اخلاقی خود را توسعه دهند، از جمله شرکت‌های خودیاری و مبتنی بر جامعه، که مسلمانان سیاه‌پوست از آن حمایت می‌کنند. او همچنین فکر می‌کرد که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باید ادغام یا همکاری با سفیدپوستان را رد کنند تا زمانی که بتوانند به همکاری و اتحاد داخلی دست یابند. او معتقد بود که اگر مشکل نژادپرستی در آمریکا نادیده گرفته شود، «خونریزی خواهد شد» و «سازش» با سفیدپوستان را
شود، «خونریزی خواهد شد» و «سازش» با سفیدپوستان را کنار گذاشت. در آوریل ۱۹۶۴، مالکوم ایکس در یک حج شرکت کرد. مالکوم متوجه شد که باید دیدگاه‌های خود را بازسازی کند و در تغییر دیدگاه‌های خود به جریان اصلی اسلام، چندین عقیده افراطی را رد کرد. مالکوم ایکس با دیدگاه‌های معتدلی که شامل کنار گذاشتن تعهد خود به جدایی طلبی نژادی بود، از مکه بازگشت. با این حال، او همچنان از ملی‌گرایی سیاه‌پوستان حمایت می‌کرد و از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالات متحده به‌جای تکیه بر شهروندان قفقازی برای تغییر قوانین حاکم بر
تکیه بر شهروندان قفقازی برای تغییر قوانین حاکم بر جامعه، در کمپین خود برای حقوق بشر برابر، فعالانه عمل کردند. اصول فلسفه جدید مالکوم ایکس در منشور سازمان وحدت آفریقایی-آمریکایی او (یک گروه سکولار پان آفریقایی که الگوی سازمان وحدت آفریقا بود) بیان شده‌است و او الهام بخش برخی از جنبه‌های جنبش پلنگ سیاه آینده است. در سال ۱۹۶۵، مالکوم ایکس نسبت به ناسیونالیسم سیاه پوستان ابراز احتیاط کرد و گفت: «من مردمی را که انقلابیون واقعی بودند و به هر وسیله ای برای سرنگونی سیستم استثماری تلاش می‌کنند را از خودم مبری
سیستم استثماری تلاش می‌کنند را از خودم مبری می‌کنم؛ بنابراین مجبور شدم تعریف خود از ناسیونالیسم سیاهان را بررسی و تغییر دهم. آیا می‌توانیم راه‌حل مشکلات پیش روی مردم ما را در ناسیونالیسم سیاه خلاصه کنیم؟ و اگر متوجه شده‌اید چند ماه است که از این عبارت استفاده نمی‌کنم.» استوکلی کارمایکل. استوکلی کارمایکل در "قدرت سیاه" ۱۹۶۷ ملی‌گرایی سیاهان را معرفی کرد. او شکوفایی نژاد سیاه در ایالات متحده را وابسته به اجرای حاکمیت سیاهان نشان می‌دهد. بر اساس نظریه او، ناسیونالیسم سیاه‌پوستان در ایالات متحده به سیاه‌پوستان
سیاه‌پوستان در ایالات متحده به سیاه‌پوستان اجازه می‌دهد تا از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به شیوه‌ای قدرتمند شوند که هرگز در تاریخ آمریکا قابل قبول نبوده‌است. یک ملت سیاه‌پوست برای معکوس کردن استثمار نژاد سیاه‌پوستان در آمریکا تلاش می‌کند، همان‌طور که سیاه‌پوستان ذاتاً برای سود بردن از وضعیت خود تلاش می‌کنند. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در محیطی از اداره کسب و کار، بانک‌ها، دولت، رسانه‌ها و غیره خود عمل می‌کنند. ناسیونالیسم سیاهان مخالف ادغام است و کارمایکل مدعی است ادغام برای جمعیت سیاه پوست مضر است. با
مدعی است ادغام برای جمعیت سیاه پوست مضر است. با ادغام سیاهان با جوامع سفیدپوست، سیستمی را تداوم می‌بخشند که در آن سیاهان نسبت به سفیدپوستان پست‌تر هستند. او معتقد است که سیاه‌پوستان در محیطی که شهروندان درجه دوم هستند به کار خود ادامه می‌دهند و هرگز به برابری شهروندان سفیدپوست نمی‌رسند؛ بنابراین کارمایکل از مفهوم ناسیونالیسم سیاه‌پوست برای ترویج برابری استفاده می‌کند که شروع به از بین بردن نژادپرستی سیستمی می‌کند. فرانتس فانون. هنگامی که در فرانسه بود، فرانتس فانون اولین کتاب خود را با عنوان "پوست سیاه،
فانون اولین کتاب خود را با عنوان "پوست سیاه، نقاب سفید" نوشت که تحلیلی از تأثیر استعمار بر روان آفریقایی بود. این کتاب روایتی کاملاً شخصی از تجربه سیاهپوست بودن فانون بود: به عنوان یک مرد، یک روشنفکر، و یکی از طرفداران تحصیلات فرانسوی. اگرچه فانون این کتاب را زمانی که هنوز در فرانسه بود نوشت، بیشتر آثار دیگر او در شمال آفریقا (به ویژه الجزایر) نوشته شد. در این زمان بود که او فیلم "دوزخیان روی زمین را" تولید کرد که فانون نقش طبقه، نژاد، فرهنگ ملی و خشونت را در مبارزه برای استعمار زدایی تجزیه و تحلیل می‌کرد.
مبارزه برای استعمار زدایی تجزیه و تحلیل می‌کرد. در این اثر، فانون دیدگاه‌های خود را در مورد نقش آزادی‌بخش خشونت برای مستعمره‌شدگان و نیز ضرورت کلی خشونت در مبارزه ضد استعماری بیان کرد. هر دو کتاب فانون را در نظر بسیاری از مردم جهان سوم به عنوان یکی از متفکران برجسته ضد استعماری قرن بیستم معرفی کردند. در سال ۱۹۵۹ او مقالات خود را در مورد الجزایر در کتابی به نام "استعمار میرا" گردآوری کرد. قرن ۲۱ ام. پاتریس کالورز، یکی از بنیانگذاران "بنیاد شبکه جهانی زندگی سیاهان اهمیت دارد"، خواستار غرامت‌های نژادی در قالب
اهمیت دارد"، خواستار غرامت‌های نژادی در قالب "بازپرداخت مالی، توزیع مجدد زمین، خودمختاری سیاسی، برنامه‌های آموزشی مرتبط فرهنگی، بازیابی زبان و حق بازگشت شده‌است. (یا بازگرداندن به وطن)" و به کار فرانتس فانون برای "درک زمینه جهانی فعلی برای افراد سیاه پوست در قاره آفریقا و در دیاسپوراهای متعدد اشاره کرد. ناسیونالیسم سیاه انقلابی. ناسیونالیسم سیاه انقلابی یک ایدئولوژی است که ناسیونالیسم فرهنگی را با سوسیالیسم علمی ترکیب می‌کند تا به خود مختاری سیاهان دست یابد. طرفداران این ایدئولوژی استدلال می‌کنند که
یابد. طرفداران این ایدئولوژی استدلال می‌کنند که ناسیونالیسم سیاه انقلابی جنبشی است که همه اشکال ستم، از جمله استثمار طبقاتی تحت سرمایه‌داری را رد می‌کند. سازمان‌های ملی‌گرای سیاه‌پوست انقلابی مانند حزب پلنگ سیاه و جنبش اقدام انقلابی نیز مجموعه‌ای از سیاست‌های ضد استعماری را با الهام از نوشته‌های نظریه‌پردازان انقلابی برجسته از جمله فرانتز فانون، مائو تسه‌دونگ و کوامه نکرومه اتخاذ کردند. به قول احمد محمد (معروف به ماکس استنفورد) رئیس میدان ملی جنبش اقدام انقلابی:ما ملی‌گرایان سیاه‌پوستی انقلابی هستیم، نه بر
ملی‌گرایان سیاه‌پوستی انقلابی هستیم، نه بر اساس ایده‌های برتری ملی، بلکه برای عدالت و رهایی همه مردم تحت ستم جهان تلاش می‌کنیم… تا زمانی که سیاه‌پوستان تحت ستم هستند و مردم آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین تحت ستم امپریالیسم یانکی و استعمار نو هستند، آزادی وجود ندارد. پس از چهارصد سال ظلم و ستم، متوجه می‌شویم که برده داری، نژادپرستی و امپریالیسم همه به هم مرتبط هستند و آزادی و عدالت برای همه نمی‌تواند به صورت مسالمت آمیز با امپریالیسم وجود داشته باشد.پروفسور و نویسنده هارولد کروز ناسیونالیسم سیاه انقلابی را
و نویسنده هارولد کروز ناسیونالیسم سیاه انقلابی را پیشرفتی ضروری و منطقی از دیگر ایدئولوژی‌های چپ می‌دانست، زیرا او معتقد بود که چپ‌های غیرسیاه نمی‌توانند به درستی شرایط مادی خاص جامعه سیاهان و دیگر افراد استعمار شده را ارزیابی کنند:«ناسیونالیسم انقلابی منتظر نبود تا اندیشه مارکسیستی غربی به واقعیت‌های جهان «توسعه‌نشده» برسد… آزادی مستعمرات قبل از انقلاب سوسیالیستی در غرب، مارکسیسم ارتدوکس نیست (اگرچه ممکن است مائوئیسم یا کاسترویسم نامیده شود). تا زمانی که مارکسیست‌های آمریکایی نتوانند با پیامدهای
که مارکسیست‌های آمریکایی نتوانند با پیامدهای ناسیونالیسم انقلابی چه در خارج و چه در داخل مقابله کنند، به ایفای نقش انقلابیون به صورت نیابتی ادامه خواهند داد. در آفریقا. برخی از کشورهای آفریقایی نژاد را در قوانین ملیت و شهروندی خود رمزگذاری می‌کنند. لیبریا و سیرالئون حق شهروندی را به‌طور انحصاری به سیاه پوستان می‌دهند. تقریباً در سال ۱۹۹۲، مالاوی برای داشتن شهروندی حق تولد، نیاز به تولد یک شهروند مالاویایی «از نژاد آفریقایی» داشت. به‌طور مشابه، مالی فقط به کودکان دارای والدین «آفریقایی الاصل» که در این کشور
دارای والدین «آفریقایی الاصل» که در این کشور متولد شده بودند، ملیت حق تولد نسبت می‌داد. غنا حق بازگشت را برای افراد آفریقایی‌تبار فراهم می‌کند. غنا اولین کشور آفریقایی است که این سیاست را از طریق قانون مهاجرت۵۷۳ در سال۲۰۰۰ در پاسخ به لابی‌های مهاجران آفریقایی-آمریکایی اعمال کرد. برخی از شرکت‌های خصوصی سفرهای آفریقایی و ردیابی اجداد ژنتیکی با دولت‌های غنا و سیرالئون برای ترویج گردشگری آفریقایی و مهاجرت به آنجا همکاری کرده‌اند. رابرت موگابه، رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر سابق زیمبابوه، تصرف خشونت‌آمیز زمین‌های
نخست‌وزیر سابق زیمبابوه، تصرف خشونت‌آمیز زمین‌های کشاورزی متعلق به سفیدپوستان را تشویق کرد و اظهار داشت: «مرد سفیدپوست بومی آفریقا نیست. آفریقا برای آفریقایی‌ها است، زیمبابوه برای زیمبابوه است." انتقاد. مارتین لوتر کینگ جونیور در نامه‌ای از زندان بیرمنگام، ملی‌گرایی سیاه‌پوستان را با «نفرت و ناامیدی» توصیف کرد و نوشت که حمایت از ناسیونالیسم سیاه‌پوستان «ناگزیر به یک کابوس نژادی ترسناک منجر می‌شود». نورم آر. آلن جونیور، مدیر سابق آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار برای انسان گرایی، ناسیونالیسم سیاه‌پوست را
برای انسان گرایی، ناسیونالیسم سیاه‌پوست را «آمیخته‌ای عجیب از تفکر عمیق و مزخرفات آشکار» می‌نامد.از یک طرف، ملی گرایان سیاه ارتجاعی (RBNs) از عشق به خود، احترام به خود، پذیرش خود، کمک به خود، غرور، اتحاد و غیره حمایت می‌کنند - بسیار شبیه راست گرایان که «ارزش‌های سنتی خانواده» را ترویج می‌کنند. اما - همچنین مانند راست گرایان مقدس تر - ملی گرایان سیاه ارتجاعی‌ها تعصب، عدم مدارا، نفرت، تبعیض جنسی، همجنس‌گرا هراسی، یهودی‌ستیزی، شبه علم، غیرمنطقی، رویزیونیسم تاریخی جزمی، خشونت و غیره را ترویج می‌کنند.توند
تاریخی جزمی، خشونت و غیره را ترویج می‌کنند.توند آدلکه، استاد تاریخ نیجریه‌ای‌تبار و مدیر برنامه مطالعات آفریقایی آمریکایی در دانشگاه مونتانا، در کتاب خود "آمریکایی‌های غیر آفریقایی: ملی‌گرایان سیاه‌پوست قرن نوزدهم و مأموریت تمدن‌سازی" استدلال می‌کند که ناسیونالیسم آفریقایی-آمریکایی قرن نوزدهم نژادپرست را تجسم می‌دهد. و ارزش‌های پدرانه فرهنگ اروپایی-آمریکایی و اینکه برنامه‌های ناسیونالیستی سیاه‌پوستان برای منافع فوری آفریقایی‌ها طراحی نشده‌اند، بلکه برای افزایش ثروت خودشان طراحی شده‌اند. فمینیست‌های
افزایش ثروت خودشان طراحی شده‌اند. فمینیست‌های سیاهپوست در ایالات متحده، مانند باربارا اسمیت، تونی کید بامبارا، و فرانسیس بیل نیز انتقادهای مستمری را از برخی رشته‌های ملی‌گرایی سیاه پوستان، به ویژه برنامه‌های سیاسی مورد حمایت ناسیونالیست‌های فرهنگی، مطرح کرده‌اند. ملی‌گرایان فرهنگی سیاه‌پوست زنان سیاه‌پوست را تنها در نقش غیرقانونی سنتی شخصیت ایده‌آل‌شده همسر-مادر تصور می‌کردند. پاتریشیا هیل کالینز از تصور محدود زنان سیاه‌پوست در پروژه‌های ملی‌گرایانه فرهنگی انتقاد می‌کند و می‌نویسد که زنان سیاه‌پوست «جایگاه
می‌کند و می‌نویسد که زنان سیاه‌پوست «جایگاه خاصی در تلاش‌های ملی‌گرای فرهنگی سیاه‌پوستان برای بازسازی فرهنگ اصیل سیاه‌پوستان، بازسازی هویت سیاه‌پوستان، تقویت همبستگی نژادی، و ایجاد اخلاق خدمت به سیاه‌پوستان به خود اختصاص دادند. جامعه سیاه پوستان." نمونه اصلی زنان سیاه‌پوست به عنوان تنها همسر و مادر دگرجنس‌گرا را می‌توان در فلسفه و رویه‌ای به نام کاوایدا که توسط سازمان ایالات متحده اعمال می‌شود، یافت. مولانا کارنگا در سال ۱۹۶۵ فلسفه سیاسی کوایده را پایه‌گذاری کرد. دکترین آن نقش‌های متمایز را بین مردان و
کرد. دکترین آن نقش‌های متمایز را بین مردان و زنان سیاه پوست تجویز می‌کرد. به‌طور خاص، نقش زن سیاه پوست به عنوان «زن آفریقایی» «الهام بخشیدن به مردش، آموزش فرزندانش و مشارکت در توسعه اجتماعی» بود. اشلی فارمر، تاریخ‌نگار تاریخ زنان سیاه‌پوست و سیاست‌های رادیکال، تاریخ جامع‌تری از مقاومت زنان سیاه‌پوست در برابر تبعیض جنسی و مردسالاری در سازمان‌های ملی‌گرای سیاه‌پوست را ثبت می‌کند و بسیاری از انجمن‌های عصر قدرت سیاه‌پوستان را به حمایت از برابری جنسیتی سوق می‌دهد.
رئیس‌جمهورهای مرده یک فیلم جنایی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۵ به نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی برادران هیوز است. این فیلم زندگی آنتونی کورتیس (با بازی لارنس تیت) را روایت می‌کند که بر سال‌های نوجوانی او به عنوان فارغ‌التحصیل دبیرستان و تجربیات او در طول جنگ ویتنام به عنوان یک تفنگدار دریایی تمرکز دارد. وقتی کورتیس به زادگاهش در برانکس بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که در تلاش برای تأمین هزینه‌های زندگی خود و خانواده‌اش است و در نهایت به زندگی جنایتکارانه روی می‌آورد. این فیلم تا حدودی بر اساس تجربیات زندگی
می‌آورد. این فیلم تا حدودی بر اساس تجربیات زندگی واقعی هیوود تی کرکلند است که داستان واقعی او در کتاب (خون‌ها: تاریخ شفاهی جنگ ویتنام) نوشته کهنه سربازان سیاه اثر والاس تری شرح داده شده‌است. شخصیت‌های خاصی از این فیلم بر اساس آشنایان واقعی کرکلند هستند که پس از ارتکاب دزدی در فیس‌پینت مدتی را در زندان گذراندند. این فیلم همچنین بر اساس چندین حادثه مربوط به ارتش آزادی‌بخش سیاهان، به ویژه سرقت کامیون زرهی برینک می‌باشد. داستان. «آنتونی کورتیس» (تیت)، جوان هجده ساله باهوشی است که تصمیم می‌گیرد به‌جای ورود به
ساله باهوشی است که تصمیم می‌گیرد به‌جای ورود به کالج، «خوآنیتا» (جکسن) و دوستان هم‌محله‌ای‌اش را ترک گوید و در نیروی دریائی ثبت نام کند. پس از تجربه‌هائی دهشت‌بار در ویتنام، در سال ۱۹۷۲ به خانه و کاشانه بازمی‌گردد و در می‌یابد کسی او را به چشم یک قهرمان نمی‌نگرد. او و «خوآنیتا» که در آپارتمان محقری در جنوب برانکس زندگی می‌کنند، در تأمین معاش با مشکل مواجه اند. «آنتونی» حس می‌کند چاره‌ای ندارند جز اینکه در نقشه‌ای برای دزدیدن «رئیس‌جمهورهای مرده» ـ اصطلاحی عامیانه برای اسکناس‌هائی که تصویر ئریس جمهورهای
عامیانه برای اسکناس‌هائی که تصویر ئریس جمهورهای سابق آمریکا بر آن‌ها نقش بسته ـ شرکت کند و گمان می‌کند این کار ضامن زندگی بهتری برای او، «خوآنیتا» و دیگر نزدیکانش خواهد بود. او از دانش نظامی‌اش برای طرح نقشه سرقت از اتومبیل زره‌پوش حامل پول استفاده می‌کند ولی نقشه نافرجام می‌ماند… تولید. فیلمبرداری اصلی در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۴ آغاز شد. این تولید تا پایان سال و تا اوایل فوریه در مکان‌های مختلف، از جمله بروکلین و مونت ورنون، نیویورک فیلم‌برداری شد. تم فیلم. این فیلم مبارزه سربازان رنگین‌پوست بازگشته از جنگ را به
مبارزه سربازان رنگین‌پوست بازگشته از جنگ را به تصویر می‌کشد که مورد بی‌توجهی دولت آمریکا قرار گرفته‌اند و بدرفتاری با کهنه سربازان ویتنام. بسیاری از کهنه سربازان سیاه‌پوست و لاتین تبار جنگ ویتنام از مزایا، غرامت و به رسمیت شناختن تلاش‌هایشان در خدمت به کشورشان محروم شدند. پاسخ انتقادی. این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. گردآورنده نقد فیلم راتن تومیتوز گزارش می‌دهد که ۴۹٪ از منتقدان بر اساس ۳۵ نقد با میانگین امتیاز ۵٫۸ از ۱۰ به فیلم امتیاز مثبت دادند.
ماوگوژاتا ویکتوریا توماشفسکا (؛ زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۹) روزنامه‌نگار و مجری تلویزیون اهل لهستان است. وی دختر بازیکن فوتبال لهستانی یان توماشفسکی و ورزشکار حرفه‌ای تنیس روی میز «کاتاژینا کالینسکا-توماشفسکا» است. وی در دوران نوجوانی ورزشکار تنیس روی میز و همچنین مدل بود. سپس به دانشگاه رفت و در رشتهٔ روان‌شناسی تحصیل کرد. اولین حضور حرفه‌ای او در تلویزیون در سال ۲۰۱۲ و به‌عنوان مجری برنامهٔ ورزشی بود. سپس از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ گزارشگر هواشناسی پُلست شد. او مجری «مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۰» و همچنین پنجاه
آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۲۰» و همچنین پنجاه و هفتمین و پنجاه و هشتمین جشنواره ملی آواز لهستانی در اوپوله بود.
دین در مالزی، مالزی کشور چند مذهبی است که دین رسمی آن اسلام است. بر اساس سرشماری جمعیت و مسکن سال ۲۰۲۰، ۶۳٫۵ درصد پیرو اسلام، ۱۸٫۷ درصد پیرو بودیسم، ۹٫۱ درصد پیرو مسیحیت، ۶٫۱ درصد هندوئیسم و ۲٫۷ درصد بقیه، پیرو ادیان دیگر یا فاقد اطلاعات هستند. مابقی با اعتقادات دیگر، از جمله زنده انگاری، دین عامیانه، آیین سیک، بهائیت و سبک‌های اعتقادی دیگر در نظر گرفته می‌شوند. ایالت‌های ساراواک، پنانگ و قلمروی فدرال کوالا لامپور دارای اکثریت غیر مسلمان هستند. تعداد افرادی که در مالزی خود را خداناباور معرفی می‌کنند، بسیار
که در مالزی خود را خداناباور معرفی می‌کنند، بسیار کم هستند، دولت به همراه برخی از اعضاء کابینه که اظهار می‌کنند «حق انتخاب دین، رها کردن دین نیست»، از سوی سازمان‌های حقوق بشر به خاطر سیاست حکمرانی تبعیض علیه بی‌خدایان مورد نکوهش قرار گرفته است.
بوگاتی آتلانتیک (به انگلیسی: Bugatti Atlantic) نسخهٔ مدرن بوگاتی آتلانتیک تیپ ۵۷ است. به‌عنوان یک نمونه اولیه باقی ماند و در وولفسبورگ، مقر فولکس‌واگن ساخته شد. همچنین به آن بوگاتی "Pebble" نیز می‌گویند. موتور. در این خودرو از یک موتور v8 چهار لیتری استفاده شده است .
واترشیپ دَون (انگلیسی: Watership Down) یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن فانتزی کودکان است که از رمانی به همین نام در سال ۱۹۷۲ توسط ریچارد آدامز اقتباس شده است. این دومین اقتباس از این رمان، پس از فیلم ۱۹۷۸ است. این مجموعه توسط ال‌تایم انترتیمنت انگلستان تولید شده است. این سریال با مشارکت صندوق تلویزیون کانادا، اعتبار مالیاتی تولید فیلم یا ویدیوی کانادا و اعتبار مالیاتی فیلم و تلویزیون انتاریو از دولت انتاریو تولید می‌شود. "واترشیپ دون" به مدت ۳۹ قسمت و سه فصل از سپتامبر ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۱ در وای‌تی‌وی در کانادا
۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۱ در وای‌تی‌وی در کانادا و سی‌ای‌تی‌وی در بریتانیا پخش شد، اگرچه سری سوم در بریتانیا پخش نشد. در این سریال، چندین بازیگر مشهور بریتانیایی از جمله استفن فرای، ریک مایال، فیل ژوپیتوس، جین هوراکس، داون فرنچ، جان هرت و ریچارد بریرز ایفای نقش می‌کنند. هرت و بریرز نیز در این فیلم بازی می‌کنند. استفان گیتلی تنظیم جدیدی از «چشمان روشن» آرت گارفانکل را اجرا کرد که در فیلم ۱۹۷۸ گنجانده شد، در حالی که مایک بت (نویسنده «چشمان روشن») و ارکستر فیلارمونیک سلطنتی موسیقی کاملاً جدیدی را ارائه کردند. در
سلطنتی موسیقی کاملاً جدیدی را ارائه کردند. در سال ۲۰۰۳، آهنگساز مایک بت برای کار خود در این مجموعه نامزد جایزه جمینای برای بهترین موسیقی اصلی برای یک سریال دراماتیک شد.
ووجیمیش چووک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
محاصره جمهوری آرتساخ در سال‌های ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و آذربایجانی‌ها تنها جاده باقی مانده در داخل و خارج از جمهوری جداشده آرتساخ را مسدود کردند. منطقه محاصره شده در چندراهه شوشی-دشالتی است که تحت مأموریت مأموران حافظ صلح فدراسیون روسیه است. آذربایجان ادعا می‌کند افرادی که راهرو را مسدود می‌کنند «فعالان محیط زیست» هستند، اگرچه سابقه چندانی از فعالیت‌های زیست‌محیطی ندارند و اعتراضات در آذربایجان معمولاً به سرعت توسط پلیس آذربایجان متفرق می‌شود. افراد دخیل در محاصره از آن زمان خواستار ایجاد
افراد دخیل در محاصره از آن زمان خواستار ایجاد کنترل آذربایجان بر گذرگاه لاچین شدند. چندین کشور برای محکوم کردن این محاصره عمل کرده‌اند و به این معناست که آذربایجان عمداً این بحران به عنوان بخشی از درگیری مداوم خود با ارمنستان بر سر قره باغ کوهستانی اعمال می‌کند. جمهوری آرتساخ ذخایر عادی غذا، سوخت و دارو خود را از دست داده‌است. در ۱۳ دسامبر، آذربایجان گاز ارمنستان به آرتساخ را قطع کرده بود. آژانس گازرسانی آذربایجان «آذریقاز» هرگونه دخالت در قطع گاز را تکذیب کرد. در ۱۶ دسامبر مقامات آرتساخ گزارش دادند که
کرد. در ۱۶ دسامبر مقامات آرتساخ گزارش دادند که عرضه گاز دوباره برقرار شده‌است. زمینه. در ۳ دسامبر، ستاد اطلاع‌رسانی آرتساخ گزارش داد که گروهی از آذربایجانی‌ها گذرگاه لاچین بین استپاناکرت و گوریس را در تقاطع اطراف شوشی - کارین تاک مسدود کردند. پس از ۴ ساعت بسته شدن جاده دوباره باز شد اما آذربایجان اعلام کرد متخصصان را به محل استقرار نیروهای حافظ صلح روسیه اعزام می‌کند. از آنجایی که گذرگاه لاچین تنها مسیر حمل و نقل در داخل و خارج از آرتساخ است، اغلب به عنوان یک «راه نجات» ضروری برای ساکنان آرتساخ توصیف
یک «راه نجات» ضروری برای ساکنان آرتساخ توصیف شده‌است. در سال ۲۰۱۷، بزرگراه دوم بین آرتساخ و ارمنستان (بزرگراه واردنیس - مارتاکرت) ساخته شد، اما از زمانی که آذربایجان کنترل بخش بین دادیوانک و مارتاکرت را در جریان جنگ دوم قره باغ کوهستانی به دست گرفت، عملیاتی نشده‌است. از زمانی که فرودگاه استپاناکرت (آرتساخ) در سال ۱۹۹۰ بسته شد، ترانزیت هوایی منظم هم در داخل و خارج از آرتساخ وجود نداشته‌است. در ۱۰ دسامبر، وزارتخانه‌های اقتصاد و حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی آذربایجان بیانیه مشترکی صادر کردند که بر اساس آن
آذربایجان بیانیه مشترکی صادر کردند که بر اساس آن آذربایجان مشاهدات زیست‌محیطی در قلمرو جمهوری آرتساخ را آغاز می‌کند. در همان روز گروهی از آذربایجانی‌ها قصد ورود به معدن کاشن را داشتند که مأموران امنیتی معدن اجازه ورود به معدن را ندادند. محاصره. صبح روز ۱۲ دسامبر، گروهی از آذربایجانی‌ها که خود را دوستدار محیط زیست می‌نامند، تنها جاده ارتباطی ارمنستان به آرتساخ را مسدود کردند. به گفته این گروه، آنها به اقدامات حافظان صلح روسی که گفته می‌شود بهره‌برداری غیرقانونی از ذخایر معدنی در مناطق تحت کنترل خود را پنهان
از ذخایر معدنی در مناطق تحت کنترل خود را پنهان می‌کنند، اعتراض دارند. پس از مدتی افراد درگیر در محاصره در وسط راه چادر زدند. به گزارش رسانه‌های آذربایجان، گروه‌های غیردولتی محیط‌زیست در اعتراض به عدم دسترسی به معادن درومبون و کاشین، خواستار ملاقات با آندری ولکوف، فرمانده نیروهای حافظ صلح روسیه شدند. اینکه آیا این‌ها فعالان محیط زیست واقعی هستند یا نه، هنوز یک سؤال باز است. با قضاوت بر اساس ویدئوی صحنه، در میان افرادی که راهرو را مسدود کرده‌اند، کارمندان شرکت‌های دولتی و حتی به گزارش سرویس بی‌بی‌سی
شرکت‌های دولتی و حتی به گزارش سرویس بی‌بی‌سی آذربایجان، کارگران شرکت‌های ترکیه حاضر هستند. از نظر ظاهری، این عمل بیشتر سیاسی به نظر می‌رسد تا محیط زیستی. به عنوان مثال، شرکت کنندگان پرچم بزرگ آذربایجان را حمل می‌کردند و بسیاری از آنها در پرچم ملی خود را پیچیده بودند. چندین زن در این تظاهرات کت‌هایی از جنس خز می‌پوشند، که دلیل دیگری برای شک در ارتباط شرکت کنندگان با جنبش محیط زیستی ایجاد می‌کند. شعارهای ملی گرایانه جای شعارهای زیست‌محیطی را گرفته‌است و از تعدادی از تظاهرکنندگان عکس گرفته شده‌است که با دست
از تظاهرکنندگان عکس گرفته شده‌است که با دست خود در حال نمایش نماد سازمان راست افراطی ترکیه، گرگ‌های خاکستری هستند. در چهارمین روز محاصره، افراد درگیر به فهرست خواسته‌های خود «بازگرداندن کنترل توسط تمام ساختارهای دولتی آذربایجان از جمله وزارت امور داخلی، سرویس مرزی دولتی و کمیته گمرکات دولتی در امتداد گذرگاه لاچین» را اضافه کردند. دیده‌بان حقوق بشر گزارش داد که نیروهای حافظ صلح روسیه «همچنین مانعی بر سر راه برای جلوگیری از تشنج بیشتر اوضاع در صورت پیشروی مردم جمع شده به سوی مین‌ها در مناطق تحت کنترل قره باغ
جمع شده به سوی مین‌ها در مناطق تحت کنترل قره باغ کوهستانی ایجاد کردند» در حالی که جمهوری آذربایجان مسئولیت داشتن در بستن جاده را رد می‌کند. در شامگاه ۱۳ آذرماه، آذربایجان نیروهای داخلی و نیروهای پلیس را به قسمت بسته جاده منتقل کرد. به گزارش رسانه‌های آذربایجان، افسران نظامی و پلیس نیروهای داخلی وزارت امور داخله آذربایجان برای «تأمین امنیت شرکت‌کنندگان در عملیات» به محل تظاهرات رسیدند بحران انسانی. وزارت بهداشت آرتساخ گزارش داد که در نتیجه مسدود شدن راه ارتباطی آرتساخ با ارمنستان توسط جمهوری آذربایجان،
ارتباطی آرتساخ با ارمنستان توسط جمهوری آذربایجان، انتقال شهروندان آرتساخی که مشکلات بهداشتی جدی دارند به ایروان همچنان غیرممکن است. به گفته مدافع حقوق بشر آرتساخ، به دلیل بسته شدن جاده آرتساخ - ارمنستان در شب ۱۲ دسامبر ۱۱۰۰ نفر از جمله ۲۷۰ کودک در شرایط سرد زمستانی در جاده‌ها رها شدند. ستاد اطلاع‌رسانی آرتساخ گزارش می‌دهد که در نتیجه انسداد تنها راه ارتباطی آرتساخ به ارمنستان، جوامع متسشن، هینشن، یغتساهوغ و لیساگور استان شوشی عملاً محاصره شده‌اند. تحویل مواد غذایی، به ویژه نان و آرد، و همچنین سایر مایحتاج
غذایی، به ویژه نان و آرد، و همچنین سایر مایحتاج اولیه به این جوامع غیرممکن شده‌است. در ۱۳ دسامبر، آذربایجان گاز ارمنستان به آرتساخ را قطع کرده بود. آژانس گازرسانی آذربایجان «آذریقاز» هرگونه دخالت در قطع گاز را تکذیب کرد. در ۱۶ دسامبر مقامات آرتساخ گزارش دادند که عرضه گاز مجدداً برقرار شده‌است. در ۱۶ دسامبر، آذربایجان اعلام کرد که یک خط تلفن برای کمک به مردم ارمنی قره باغ ایجاد کرده‌است. در ۱۹ دسامبر، چندین خودروی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ از طریق راهرو عبور کردند، صلیب سرخ گزارش داد که انتقال بیمار نیازمند
کردند، صلیب سرخ گزارش داد که انتقال بیمار نیازمند کمک فوری پزشکی را از طریق جاده لاچین به ارمنستان تسهیل کرده‌است. وزارت خارجه آذربایجان با صدور بیانیه ای اعلام کرد که نیازهای بشردوستانه تأمین خواهد شد. به گزارش دیده‌بان حقوق بشر که به برخی گزارش‌های رسانه‌ها اشاره می‌کند، به چند کامیون حافظ صلح روسیه که گفته می‌شود حاوی کالاهای بشردوستانه بودند، اجازه عبور داده شد، اگرچه مشخص نیست این کالاها برای چه کسی در نظر گرفته شده‌است. گغام استپانیان، بازرس حقوق بشر آرتساخ به دیده‌بان حقوق بشر گفت که این کالاها برای
به دیده‌بان حقوق بشر گفت که این کالاها برای مردم قره باغ کوهستانی نیست. این جاده برای عموم مردم و حمل و نقل کالا بسته‌است. مقامات بهداشت و درمان آرتساخ گزارش دادند که در نتیجه محاصره گذرگاه لاچین توسط جمهوری آذربایجان، یک بیمار که نیاز به درمان نجات ازمرگ داشت جان خود را از دست داده‌است. واکنش‌ها. فراملی. اتحادیه اروپا - اتحادیه اروپا از آذربایجان می‌خواهد که آزادی رفت و آمد را تضمین کند و محدودیت‌های این آزادی رفت و آمد باعث ناراحتی قابل توجهی برای جمعیت محلی و ایجاد نگرانی‌های بشردوستانه می‌شود.
جمعیت محلی و ایجاد نگرانی‌های بشردوستانه می‌شود. گزارشگران مشترک شورای امنیت برای نظارت بر آذربایجان و ارمنستان نیز بیانیه مشترکی منتشر کردند که در آن خواستار احیای فوری آزادی رفت و آمد در امتداد گذرگاه لاچین شدند. کمیسر حقوق بشر شورای اروپا با صدور بیانیه ای نسبت به وضعیت اطراف قره باغ کوهستانی ناشی از محاصره گذرگاه لاچین ابراز نگرانی کرد و از مسئولین حفظ نظم و امنیت عمومی گذرگاه خواست تا تمام اقدامات لازم را برای احیای این گذرگاه انجام دهند. حرکت در امتداد آن جاده به عنوان یک موضوع فوری و جلوگیری از
آن جاده به عنوان یک موضوع فوری و جلوگیری از وخامت اوضاع انسانی». دونیا میاتوویچ، کمیسر حقوق بشر شورای اروپا در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۲ نوشت که «حرکت در امتداد گذرگاه لاچین باید با فوریت احیا شود تا از وخامت اوضاع انسانی در قره باغ کوهستانی جلوگیری شود». سازمان ملل – محاصره گذرگاه لاچین در شورای امنیت سازمان ملل مورد بحث قرار گرفت. همه اعضای شورای امنیت که سخنرانی کردند از باکو خواستند که حرکت آزاد و ایمن در طول گذرگاه لاچین را تضمین کند. با این حال پس از این نشست هیچ قطعنامه ای اتخاذ نشد. سازمان‌های غیردولتی. موسسه