payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایران، به حدود ۳۰۰۰ شاگرد، ۱۷۵ معلم و یازده شعبه در شهرهای مختلف ایران رسید. در این مراکز، موسیقی و سازهای ایرانی، سازهای بومی، تئوری موسیقی، سازهای ارکسترسمفونیک، آواز و آواز جمعی تدریس می‌شد. در این کارگاه‌ها، بخشی برای آموزش موسیقی به والدین کودکان و نوجوانان نیز در نظر گرفته شده بود. از اجراهای مختلف هنرجویان این کلاس‌ها، حدود ۳۰۰ برنامه در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران تهیه و ضبط شد که روزهای جمعه از تلویزیون پخش می‌شد. سعید خدیری از طریق رئیس دانشگاه تهران به عنوان معلم موسیقی در مدرسهٔ اختصاصی
تهران به عنوان معلم موسیقی در مدرسهٔ اختصاصی دربار نیز به تدریس پرداخت. لیلا پهلوی، رضا پهلوی و فرحناز پهلوی از جمله شاگردان او در این مدرسه بودند. کتاب‌های "راهنمای تدریس پیانو"، "موسیقی و تعلیم و تربیت" و "تاریخچه و" "فلسفهٔ آموزش موسیقی" از دیگر آثار سعید خدیری هستند. او در سال ۱۳۵۸ به آمریکا مهاجرت کرد و در این کشور به آموزش موسیقی مشغول شد.
مسافران شهر مجموعهٔ تلویزیونی اپیزودی است به کارگردانی سیروس حسن‌پور و احمد معظمی و تهیه‌کنندگی پرویز امیری که از ۱۴ فروردین ۱۴۰۱ به مناسبت ماه رمضان از شبکهٔ پنج پخش شد. داستان. مجموعه مسافران شهر نگاهی ویژه به رزمندگان دوران ۸ سال جنگ ایران و عراق دارد و به صورت اپیزودی طراحی شده‌است. هر اپیزود حول یک شخصیت اصلی و با داستانی متفاوت در چند قسمت طراحی شده که البته یک خط داستانی مشترک، همه اپیزودها را به هم مرتبط کرده‌است. بازیگران. اپیزود اول: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور اپیزود دوم: به کارگردانی: سیروس
سیروس حسن‌پور اپیزود دوم: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور اپیزود سوم «قصهٔ ابراهیم»: به کارگردانی: احمد معظمی اپیزود چهارم «خسیس»: به کارگردانی: سیروس حسن‌پور
زرمهر پسر سوفرای سردار ساسانی است. وی از تخمهٔ کارن (قارن) و مسقط‌الرأس او بلوک اردشیر خوره در پارس بود. زرمهر حکمران ایالت سکستان (سیستان) بود و لقب هزایت (هزاررفت) داشت. وی از مقتدرترین نجبای ایران در اواخر قرن پنجم میلادی است جوانی بی‌آزار و زرمهرنام که از نام او بد پدر شادکام. زرمهر در شاهنامه فردوسی. بنابر شاهنامه فردوسی، در دوران کودکی قباد ساسانی عده‌ای از بزرگان ایران به سوفرای پیشنهاد پادشاهی می‌دهند، با وجود خردسالی قباد و اقبال ایرانیان به سوفرای برای شاهی سوفرای نمی‌پذیرد، اما پس از بزرگ‌شدن
برای شاهی سوفرای نمی‌پذیرد، اما پس از بزرگ‌شدن قباد، به دلیل بدگویی بدخواهان دستور قتل سوفرای را می‌دهد. قتل سوفرای به شورش و ناآرامی می‌انجامد و تا دستگیری قباد ادامه می‌یابد. قباد را بسته و به زرمهر پسر سوفرای می‌دهند تا انتقام پدر را بستاند اما زرمهر او را می‌بخشد زیرا کسی را جز او مناسب شاهی نمی‌دید و با مهر به قباد نگاه می‌کرد. این گفتار دو بار در شاهنامه آمده یک بار مفصل و یک بار به صورت خلاصه آمده است.
اریک هوفر (۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۲ – ۲۱ مه ۱۹۸۳) فیلسوف اجتماعی و اخلاق‌پژوه آمریکایی بود. او نویسندهٔ ده کتاب بود و در فوریهٔ ۱۹۸۳ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را دریافت کرد. اولین کتابش با عنوان "مرید راستین" (۱۹۵۱) را عموماً کتابی کلاسیک می‌دانند. این کتاب مورد تحسین منتقدان (هم محققان و هم عموم افراد) قرار گرفت، هرچند هوفر معتقد بود که "مصیبت تغییر" (۱۹۶۳) بهترین اثرش است. جایزهٔ کتاب اریک هوفر از جوایز ادبی بین‌المللی است که به افتخار او به برندگان اعطا می‌شود. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی یکی از جوایز سالانه‌اش
دانشگاه کالیفرنیا، برکلی یکی از جوایز سالانه‌اش را جایزهٔ لیلی فابیلی و اریک هوفر نامیده است. سال‌های ابتدایی زندگی. بسیاری از اطلاعات مربوط به سال‌های ابتدایی زندگی هوفر، تأییدنشده است اما در یکی از متون شرح‌حالش، هوفر ادعا می‌کند که در سال ۱۹۰۲ در برانکسِ شهر نیویورک متولد شده و نام پدر و مادرش کنوت و السا (گوبل) هوفر بوده است. پدر و مادر او مهاجرانی از آلزاس بودند که در آن زمان بخشی از امپراتوری آلمان بود. در پنج‌سالگی، هوفر می‌توانست هم به زبان انگلیسی و هم به زبان آلمانی یعنی زبان مادری والدینش
و هم به زبان آلمانی یعنی زبان مادری والدینش بخواند. وقتی پنج‌ساله بود، مادرش در حالی که اریک در آغوشش بود از پله‌ها افتاد. بعداً به خاطر می‌آورد که: «در سن هفت سالگی بینایی خود را از دست دادم. دو سال قبل از آن، من و مادرم از پله‌ها به پایین سقوط کردیم. او بهبود نیافت و در همان سال دوم پس از سقوط درگذشت. من بینایی خود را از دست دادم و حافظه‌ام هم تا مدتی دچار اختلال بود.» هوفر در تمام عمرش با لهجهٔ آلمانی صحبت می‌کرد و این زبان را روان صحبت می‌کرد. او را مهاجری آلمانی به نام مارتا که از اقوام یا خدمتکاران
آلمانی به نام مارتا که از اقوام یا خدمتکاران بود و در خانهٔ آنها زندگی می‌کرد بزرگ کرد. بینایی هوفر در سن پانزده‌سالگی به دلایل نامعلوم بازگشت. از ترس اینکه دوباره بینایی‌اش را از دست بدهد، فرصت را غنیمت شمرد و تا جایی که می‌توانست مطالعه می‌کرد. بازگشت بینایی‌اش دائمی شد، اما هوفر هرگز عادت مطالعه‌اش را ترک نکرد. هوفر جوان بود که پدرش را نیز از دست داد. اتحادیهٔ کابینت‌سازان هزینهٔ مراسم خاکسپاری کنوت هوفر را پرداخت و حدود سیصد دلار پول بیمه به هوفر داد. او با اتوبوس به لس‌آنجلس رفت و ده سال بعد از آن را
با اتوبوس به لس‌آنجلس رفت و ده سال بعد از آن را در آوارگی و سرگردانی سپری کرد، چنان‌که می‌نویسد: «بی‌سروسامان، در حال دست و پنجه نرم کردن با گرسنگی و پرسه زدن روی زمین.». هوفر سرانجام در اسکید رو، لس‌آنجلس ساکن شد و به مطالعه و نوشتنِ هرازگاه و خرده‌کاری پرداخت. در سال ۱۹۳۱، او به فکر خودکشی با نوشیدن محلول اگزالیک اسید افتاد، اما نتوانست خود را قانع به انجام این کار کند. او اسکیدرو را ترک کرد و پس از فصل برداشت محصول در کالیفرنیا، کارگر مهاجر شد. هر جا که کار می‌کرد، در کتابخانه عضو می‌شد و به قول خودش
کار می‌کرد، در کتابخانه عضو می‌شد و به قول خودش وقتش را «بین کتاب‌ها و فاحشه‌خانه‌ها» می‌گذراند. او همچنین در کوه‌ها به دنبال طلا بود. در یکی از زمستان‌ها که برف‌گیر شده بود، "مقالات" میشل دو مونتنی را خواند. مونتنی عمیقاً هوفر را تحت تأثیر قرار داد و هوفر اغلب به او ارجاع می‌داد. هوفر همچنین نسبت به طبقهٔ فرودست آمریکا ادای احترام می‌کرد که به گفتهٔ او «سرشار از استعداد» بود. نویسندگی. او رمانی به نام "چهار سال از زندگی یانگ هنک" و رمانکی به نام "شانس و آقای کونز نوشت که" هر دو تا حدی شرح‌حال بودند. او
آقای کونز نوشت که" هر دو تا حدی شرح‌حال بودند. او همچنین مقاله‌ای طولانی بر اساس تجربیات خود در یکی از اردوگاه‌های کاری فدرال به نام «ولگردها و پیشگامان» نوشت. این مقاله هرگز منتشر نشد، اما پس از معروف شدن او، نسخهٔ چکیدهٔ آن در "مجله هارپر" منتشر شد. هوفر در چهل‌سالگی در زمان جنگ جهانی دوم تلاش کرد تا در ارتش آمریکا ثبت نام کند، اما به دلیل فتق رد شد. به‌جایش در سال ۱۹۴۳ کار خود را در اسکله‌های سانفرانسیسکو به‌عنوان کارگر بارانداز آغاز کرد در همان زمان به‌طور جدی شروع به نوشتن کرد. هوفر در سال ۱۹۶۴ کار
جدی شروع به نوشتن کرد. هوفر در سال ۱۹۶۴ کار اسکله را کنار گذاشت و اندکی بعد به عنوان استاد مدعو در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۹۷۰ خود را بازنشسته کرد. می‌گفت: «می‌خواهم دوباره به سوراخی که شروع کردم بخزم. نمی‌خواهم شخص عمومی یا سخنگوی کسی باشم… هر مردی می‌تواند سوار قطار شود. [اما] فقط مرد عاقل می‌داند چه زمانی باید پیاده شود.» در سال ۱۹۷۰، جایزهٔ لیلی فابیلی و اریک هوفر را برای دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی پایه‌گذاری کرد. هوفر خود را خداناباور می‌دانست
پایه‌گذاری کرد. هوفر خود را خداناباور می‌دانست اما دیدگاه‌های همدلانه‌ای نسبت به دین داشت و آن را به‌صورت نیروی مثبت توصیف می‌کرد. هوفر در سال ۱۹۸۳ در سن هشتادسالگی در خانه‌اش در سانفرانسیسکو درگذشت. برخاستن از طبقهٔ کارگر. هوفر تحت تأثیر خاستگاه‌های خود در فضای طبقهٔ فرودست و طبقهٔ کارگر قرار داشت و پتانسیل انسانی گسترده‌ای را در این طبقه مشاهده می‌کرد. در نامه‌ای به مارگارت اندرسون در سال ۱۹۴۱، نوشت: «کار نوشتن را در محوطه‌های راه‌آهن در حالی که منتظر بار هستم، در مزارع در حالی که منتظر کامیون هستم، و
هستم، در مزارع در حالی که منتظر کامیون هستم، و ظهر بعد از ناهار انجام می‌دهم. شهرها خیلی حواس‌پرت‌کن هستند.» او می‌گفت: «نوشته‌های من درست مانند شاخه‌ای که از درخت برمی‌آید، از زندگی من سر می‌زنند.» زمانی که او را روشنفکر نامیدند، اصرار داشت که صرفاً کارگر بارانداز است. هوفر را برخی نویسندگان «فیلسوف بارانداز» لقب داده‌اند. زندگی شخصی. هوفر که خودش در خانواده‌اش تک‌فرزند بود، هرگز ازدواج نکرد. هوفر از لیلی فابیلی آزبورن، صاحب فرزندی به نام اریک آزبورن شد که در سال ۱۹۵۵ متولد شد و او را لیلی آزبورن و همسرش
در سال ۱۹۵۵ متولد شد و او را لیلی آزبورن و همسرش سلدن آزبورن بزرگ کردند. لیلی فابیلی آزبورن از طریق شوهرش که همکار هوفر در بارانداز و آشنای هوفر بود با هوفر آشنا شده بود. با این حال، سلدن آزبورن و هوفر رابطهٔ خوبی با هم داشتند. هوفر از اریک آزبورن به عنوان پسر یا پسرخوانده خود یاد می‌کرد. لیلی فابیلی آزبورن در سال ۲۰۱۰ در سن ۹۳ سالگی درگذشت و قبل از مرگش مدیریت دارایی هوفر را بر عهده داشت و سرسختانه حقوق مالکیت معنوی او را کنترل می‌کرد. تام بتل، روزنامه‌نگار آمریکایی، در کتاب خود با عنوان "اریک هوفر:
آمریکایی، در کتاب خود با عنوان "اریک هوفر: فیلسوف بارانداز"، که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، تردیدهایی در مورد روایت هوفر از سال‌های ابتدایی زندگی‌اش ابراز می‌دارد. اگرچه هوفر ادعا می‌کرد که والدینش اهل آلزاس-لورن هستند، اما خود هوفر با لهجه باواریایی صحبت می‌کرد. او ادعا می‌کرد در برانکس به دنیا آمده و بزرگ شده اما لهجهٔ برانکسی نداشت. لیلی فابیلی، معشوق و مدیر دارایی‌های او اظهار داشت که همیشه فکر می‌کرده هوفر مهاجر است. پسرش، اریک فابیلی، گفت که زندگی هوفر ممکن است با زندگی ب. تراون قابل مقایسه باشد و در نظر
است با زندگی ب. تراون قابل مقایسه باشد و در نظر داشت فردی تبارشناس را برای تحقیق در مورد زندگی اولیهٔ هوفر استخدام کند. هوفر وقتی این مسئله را فهمید، پاسخ داد: ""مطمئنید" می‌خواهید بدانید؟" جو گلادستون، از زمین‌دارانِ پسکادرو و از دوستان خانوادگی فابیلی‌ها که هوفر را نیز می‌شناخت، دربارهٔ روایت هوفر از ابتدای زندگی‌اش می‌گوید: «حتی یک کلمه از آن را باور نمی‌کنم.» تا به امروز، هیچ‌کس ادعا نکرده است که هوفر را در جوانی‌اش می‌شناخته، و ظاهراً هیچ گزارشی، نه از والدینش و نه در واقع از خود هوفر تا زمانی که حدود
والدینش و نه در واقع از خود هوفر تا زمانی که حدود چهل سال داشته (زمانی که نامش در سرشماری آمد) وجود ندارد. کتاب‌ها و نظرات. مرید راستین. هوفر با انتشار اولین کتاب خود در سال ۱۹۵۱ با عنوان "مرید راستین: تاملاتی دربارهٔ سرشت جنبش‌های توده‌وار" مورد توجه عموم قرار گرفت. این کتاب شامل مقدمه و ۱۲۵ بخش است که به ۱۸ فصل تقسیم شده است. هوفر پدیدهٔ «جنبش‌های توده‌وار» را تحلیل می‌کند، اصطلاحی کلی که برای احزاب انقلابی، جنبش‌های ملی‌گرا و جنبش‌های مذهبی به کار می‌برد. او دیدگاه خود را در فقرهٔ ۱۱۳ خلاصه می‌کند:
او دیدگاه خود را در فقرهٔ ۱۱۳ خلاصه می‌کند: «پیشگام جنبش، سخنوران هستند، متعصبان آن را تحقق می‌بخشند و مردان عمل آن را تثبیت می‌کنند». هوفر استدلال می‌کند که جنبش‌های فرهنگی متعصب و افراطی، اعم از مذهبی، اجتماعی یا ملی، زمانی به وجود می‌آیند که تعداد زیادی از مردم سرخورده، که زندگی فردی خود را بی‌ارزش یا تباه شده می‌دانند، به جنبشی می‌پیوندند که خواستار تغییرات بنیادی است. اما جذابیت واقعی برای این جمعیت، فرار از خود است، نه تحقق امیدهای فردی: «جنبش توده‌ای، طرفدار جذب می‌کند و طرفدار دارد نه به این دلیل
طرفدار جذب می‌کند و طرفدار دارد نه به این دلیل که می‌تواند میل به پیشرفت خود را اقناع کند، بلکه به این دلیل که می‌تواند اشتیاقِ فرار از خود را ارضا کند.» در نتیجه هوفر استدلال می‌کند که جذابیت جنبش‌های توده‌ای ممکن است با هم عوض شود: مثلاً در آلمان دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، کمونیست‌ها و نازی‌ها ظاهراً دشمن یکدیگر بودند، اما گاهی اعضای یکدیگر را به کار می‌گرفتند، زیرا هر دو برای قشری واحد از مردمِ به حاشیه رانده‌شده و عصبانی و ناامید با هم رقابت می‌کردند. هوفر معتقد است برای «مرید راستین»، باورهای خاص اهمیت
معتقد است برای «مرید راستین»، باورهای خاص اهمیت کمتری دارند تا فرار از بارِ خویشتنِ مختار. آرتور ام. شلزینگر، مورخ دانشگاه هاروارد، دربارهٔ "مرید راستین" می‌گوید: «این تحقیق درخشان و اصیل در مورد ماهیت جنبش‌های توده‌ای، سهمی حقیقی در تفکر اجتماعی ما دارد.» آثار متأخر. پس از انتشار "مرید راستین" (۱۹۵۱)، اریک هوفر در چندین مقالهٔ خود به آسیا و مداخله‌گرایی آمریکا پرداخت. هوفر در مقالهٔ «بیداری آسیا» (۱۹۵۴) که در "روزنامه ریپورتر" و بعداً کتاب "مصیبت تغییر" (۱۹۶۳) منتشر شد، دلایل ناآرامی در این قاره را مورد
منتشر شد، دلایل ناآرامی در این قاره را مورد بحث قرار می‌دهد. او به‌طور خاص معتقد است که علت اصلی نارضایتی اجتماعی در آسیا، فساد دولتی، «تحریک کمونیستی» یا میراث «ستم و استثمار» استعماری اروپاییان نیست، بلکه «میل به غرور» مشکل اصلی در آسیا است و این مشکلی است که نمی‌توان آن را با مداخله‌های معمول آمریکا برطرف کرد. در طول جنگ ویتنام، علیرغم مخالفت‌هایش با جنبش ضدجنگ و پذیرش این ایده که جنگ به نحوی برای جلوگیری از جنگ جهانی سوم ضروری است، هوفر در مورد مداخله گرایی آمریکا، به ویژه اطلاعاتی که جنگ با آن در جنوب
آمریکا، به ویژه اطلاعاتی که جنگ با آن در جنوب شرقی آسیا ادامه می‌یافت، تردید داشت. . بعد از اینکه آمریکا بیشتر درگیر جنگ شد، هوفر آرزو داشت از شکست در ویتنام جلوگیری شود، زیرا می‌ترسید که چنین شکستی جامعهٔ آمریکا را به‌شکلی آسیب‌زا دگرگون کند و در را به روی کسانی که افسانهٔ خنجر از پشت را ترویج می‌کنند باز کند و اجازهٔ ظهور نسخهٔ آمریکایی هیتلر را بدهد. در "خلق و خوی زمان ما" (۱۹۶۷)، هوفر اشاره می‌کند که آمریکا قاعدتاً باید در وهلهٔ اول از مداخله اجتناب کند: «سیاست‌مداریِ بهتر شاید این باشد که واضح و دقیق
«سیاست‌مداریِ بهتر شاید این باشد که واضح و دقیق بدانیم چه کاری را نباید انجام دهیم، و عمل را به آنچه در شرایط پیش می‌آید، بسپاریم.» در واقع، هوفر نشان می‌دهد که «ممکن است عاقلانه باشد که منتظر باشیم تا دشمنان خودشان را شکست دهند»، زیرا ممکن است وقتی آمریکا از صحنه خارج شود، به جان یکدیگر بیفتند. این دیدگاه تا حدودی با جنگ کامبوج و ویتنام و جنگ چین و ویتنام در اواخر دهه ۱۹۷۰ تأیید شد. مقالات. مقالات هوفر، از جمله ۱۳۱ دفترچه یادداشتی که در جیب می‌گذاشت، در سال ۲۰۰۰ به دست آرشیو مؤسسه هوور افتاد. کاغذها فضای
۲۰۰۰ به دست آرشیو مؤسسه هوور افتاد. کاغذها فضای قفسه را اشغال می‌کردند. از آنجا که هوفر سبک کلام قصار را دنبال می‌کرد، دفترچه‌های منتشرنشده (تاریخ ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۷) حاوی آثار بسیار مهمی هستد و اگرچه حداقل از سال ۲۰۰۳ برای مطالعه علمی در دسترس قرار گرفته‌اند، اما محتوای چندانی از آنها منتشر نشده است. منتخبی از پنجاه کلمهٔ قصار، با تمرکز بر رشد استعدادهای انسانی محقق‌نشده از طریق خلاقیت، در "مجله هارپر" (شمارهٔ ژوئیهٔ ۲۰۰۵) منتشر شده است. ترجمهٔ فارسی آثار. کتاب "مرید راستین" تا کنون چندین بار به فارسی ترجمه شده
راستین" تا کنون چندین بار به فارسی ترجمه شده است:
منگل یک خواننده برجسته افغان است که در اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع به فعالیت کرد. او و همسر سابقش نغمه، در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ دو نفر محبوب بودند. منگل به زبان‌های پشتو و فارسی می‌خواند. موسیقی او در افغانستان و پاکستان محبوبیت دارد. زندگی. منگل در لغمان افغانستان به دنیا آمد. در جوانی به موسیقی علاقه‌مند شد. منگل با یک نغمه، یک پشتون از ولایت قندهار افغانستان، یک نوازنده که تبدیل به خواننده شده بود، پیوست و در نهایت با او ازدواج کرد. منگل از آن زمان از نغمه طلاق گرفته، دوباره ازدواج کرده و در کالیفرنیا زندگی
گرفته، دوباره ازدواج کرده و در کالیفرنیا زندگی می‌کند. با جنگ داخلی قریب‌الوقوع، این زوج در سال ۱۹۹۲ افغانستان را به مقصد پاکستان ترک کردند. در آنجا با جمعی از تبعیدیان افغان که نوستالژیک موسیقی بومی خود بودند، بسیار موفق شدند. وضعیت مالی آنها در این زمان به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در اواخر دهه ۱۹۹۰، آنها پاکستان را ترک کردند و به ایالات متحده مهاجرت کردند. این دو پس از برقراری ارتباط با جامعه افغانی شمال کالیفرنیا، یک سری اجرا برگزار کردند. منگل و نغمه چهار فرزند، دو پسر و دو دختر دارند. طلاق آنها
چهار فرزند، دو پسر و دو دختر دارند. طلاق آنها همچنین این تردید را ایجاد کرده‌است که آیا این زوج سابق می‌توانند حداقل در سطح حرفه ای با هم آشتی کنند. در حالی که منگل به صورت انفرادی در رویدادهای خصوصی و برنامه‌های تلویزیونی اجرا می‌کند، منگل به عنوان یک هنرمند حرفه ای به کار خود ادامه می‌دهد. او به خاطر فرهنگ افغانستان بسیار میهن دوست است و آهنگ‌های زیادی را به افغانستان تقدیم کرده‌است.
رواناب شهری رواناب سطحی آب باران، آبیاری باغ و پارک و شستشوی اتومبیل است که توسط شهرنشینی ایجاد می‌شود. سطوح نفوذناپذیر (جاده‌ها، پارکینگ‌ها و پیاده‌روها) در هنگام توسعه سرزمین ساخته می‌شوند. در زمان بارندگی، توفان و دیگر رویدادهای بارندگی، این سطوح (ساخته‌شده از مصالحی مانند آسفالت و بتن)، همراه با پشت بام‌ها، به جای اینکه اجازه دهند آب در خاک نفوذ کند، آب باران آلوده را به زهکش‌های توفان منتقل می‌کنند. این امر باعث پایین آمدن سطح ایستابی (به دلیل کاهش تغذیه آب زیرزمینی) و جاری شدن سیل می‌شود زیرا میزان
آب زیرزمینی) و جاری شدن سیل می‌شود زیرا میزان آبی که در سطح باقی می‌ماند بیشتر است. اکثر سیستم‌های فاضلاب توفان شهری، آب توفان را بدون تصفیه به نهرها، رودخانه‌ها و خلیج‌ها تخلیه می‌کنند. این آب اضافی همچنین می‌تواند از طریق زمین و نشت از طریق دیوار و کف ساختمان، راه خود را به املاک مردم باز کند.
هدی سلطان (متولد ۱۵ اوت ۱۹۲۵ - ۵ ژوئن ۲۰۰۶)، بازیگر مصری بود. او در یکی از روستاهای مصر به نام کفر ابو جندی از توابع قطور در استان غربیه، در ۱۴ مایلی شهر طنطا به دنیا آمد.
جنسی "پایین" (۲۰۲۳) نگاه عموم را به خود جلب کرد. زندگی شخصی. پدر گالیتزین، جفری گالیتزین، کارآفرینی از خانواده شاهزادگان روسی است که سرمایه‌دار شهری بود و علاقه‌هایش شامل تجارت بازیافت شیشه است. مادر او لورا یونانی-آمریکایی است. گالیتزین در دوران کودکی خود فوتبال بازی می‌کرد و در مسابقات دو و میدانی در سطح شهرستان شرکت می‌کرد. او اکنون در همرسمیت، لندن، انگلستان زندگی می‌کند.
مصرف بی‌رویه وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن استفاده از یک منبع طبیعی تجدیدپذیر از ظرفیت آن برای بازسازی فراتر می‌رود. الگوی طولانی مصرف بیش از حد منجر به از دست دادن نهایی منابع می‌شود. کاربرد اصطلاح مصرف بی‌رویه کاملاً بحث‌برانگیز است و لزوماً یک تعریف یکسانی ندارد. مصرف بیش از حد وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن مصرف‌کنندگان بیش از حد از کالاها و خدمات موجود خود استفاده می‌کنند، به طوری که دیگر نمی‌توانند یا نمی‌خواهند آنها را دوباره استفاده کنند. در اقتصاد خرد، این نقطه شرایطی است که در آن هزینه نهایی یک
خرد، این نقطه شرایطی است که در آن هزینه نهایی یک مصرف‌کننده بیشتر از درخواست نهایی او می‌شود. وقتی هم که برای اشاره به منابع طبیعی استفاده می‌شود، مترادف با اصطلاح بهره‌برداری بیش از حد است. با این حال، وقتی در معنای اقتصادی وسیع‌تر استفاده می‌شود، مصرف بیش از حد می‌تواند به انواع کالاها و خدمات، از جمله کالاهای مصنوعی، اشاره داشته باشد، به عنوان مثال، "مصرف بیش از حد الکل می‌تواند منجر به مسمومیت گردد. مصرف بی‌رویه چندین عامل از اقتصاد جهانی کنونی را هدایت می‌کند، از جمله نیروهایی مانند مصرف‌گرایی، کهنگی
می‌کند، از جمله نیروهایی مانند مصرف‌گرایی، کهنگی برنامه‌ریزی‌شده، و دیگر مدل‌های تجاری ناپایدار و می‌تواند در مقابل مصرف پایدار قرار گیرد.
ماهدر آسافا () متولد ۵ اکتبر ۱۹۸۷ در اتیویی است که پس از بازی در سریال تلویزیونی Sew در سال ۲۰۱۱ به شهرت رسید. ماهدر آسافا پس از انصراف از کالج، در فرودگاه بین‌المللی آدیس آبابا بول، نزدیک به چهار سال به عنوان نماینده فروش مشغول به کار بود. در این مدت او راه خود را به دنیای سینما باز کرد و در آنجا برای شرکت در یک فیلم به دلیل نداشتن تجربه بازیگری، نقش دوم را دریافت کرد. بعداً یکی از دوستان او را متقاعد کرد که به یک شرکت تولید بپیوندد. پس از اولین فیلمش، ماهر آسفا در چندین فیلم دیگر بازی کرد که شاید
ماهر آسفا در چندین فیلم دیگر بازی کرد که شاید برجسته‌ترین آنها عبارتند از: عمران، 45K, Liniga Seal, 3] Tsino Kal, بادیگارد، Hewitt Ina Sack, Irak و فیلم‌های دیگر.
بازی هایپرکژوال به گونه‌ای از بازی‌های ویدیویی تلفن همراه گفته می‌شود که غالباً آسان و معمولاً رایگان اند. این بازی‌ها عموماً رابط کاربری بسیار مینیمالیستی دارند. بازی‌های هایپرکژوال در سال ۲۰۱۷ توسط بازی‌سازانی چون کوالی، کچ‌اپ و وودو به محبوبیت رسیدند. این بازی‌ها را می‌توان به سرعت پس از دانلود و معمولاً بدون هیچ آموزش یا دستورالعملی بازی کرد. بازی‌های هایپرکژوال همچنین اغلب از طراحی دو بعدی با الگوی رنگی ساده بهره می‌برند و گیم‌پلی آسانی دارند که به سادگی آن‌ها می‌افزاید. گیم‌پلی این بازی‌ها معمولاً
آن‌ها می‌افزاید. گیم‌پلی این بازی‌ها معمولاً شامل حلقه‌های بی‌نهایت هستند که بازی را برای مدت زمان نامتناهی قابل بازی می‌کند و منجر به ماهیت اعتیادآور آن‌ها می‌شود. برخی چنین استدلال می‌کنند که هایپرکژوال بیشتر یک مدل کسب و کار است تا یک ژانر بازی. این بازی‌ها را اغلب می‌توان همزمان با انجام کار دیگری بازی کرد و به همین دلیل رابط کاربری ساده در آن‌ها ضروری است. به دلیل عدم وجود فروش قابل‌توجه درون بازی و دانلود رایگان، درآمد اکثر بازی‌های هایپرکژوال غالباً از طریق تبلیغات تحصیل می‌شود. این تبلیغات غالباً
از طریق تبلیغات تحصیل می‌شود. این تبلیغات غالباً به یکی از اشکال زیر است: تاریخ. بازی‌های هایپرکژوال در سال ۲۰۱۷ در صنعت بازی‌های موبایلی مورد توجه قرار گرفتند، اما اغلب به عنوان ژانری شبیه به بازی‌های ویدیویی دهه ۱۹۷۰ میلادی دیده می‌شوند که فاقد طراحی با جزئیات یا گیم‌پلی پیچیده هستند. اولین بازی هایپرکژوالی که محبوبیت زیادی به دست آورد "فلپی برد" بود که بیش از ۵۰ میلیون دانلود بار دانلود شد و در زمان اوج روزانه حدود ۵۰۰۰۰ دلار درآمد کسب می‌کرد. از آن زمان، بازی‌های هایپرکژوال متعددی در صدر جدول‌های
زمان، بازی‌های هایپرکژوال متعددی در صدر جدول‌های فروشگاه‌های بازی‌های موبایلی چون فروشگاه گوگل پلی و اپ استور نشسته‌اند. به گفته گروه ان‌پی‌دی، اکثر کاربران بازی‌های ویدیویی موبایلی در حین انجام کار دیگری بازی می‌کنند و به دلیل سادگی، بازی‌های هایپرکژوال در میان این کاربران محبوبیت فزاینده‌ای پیدا کرده‌است. در سال ۲۰۱۶، شرکت محبوب بازی‌سازی یوبی سافت کچ‌اپ را، که یکی از پیشگامان بازی‌های هایپرکژوال است، خریداری کرد. در سال ۲۰۱۷، گلدمن ساکس، ۲۰۰ میلیون دلار در شرکت بازی‌سازی هایپرکژوال وودو سرمایه‌گذاری
در شرکت بازی‌سازی هایپرکژوال وودو سرمایه‌گذاری کرد. به گزارش آیرون سورس، بازی‌های هایپرکژوال ۱۰ مورد از ۱۵ بازی با بیشترین آمار دانلود را به خود اختصاص داده‌اند. در مصاحبه‌ای با آیرون سورس، میشکا کاتکف بنیانگذار شرکت دستراکشن آو فان جذابیت بازی‌های هایپرکژوال را اینگونه توصیف می‌کند:
جنگ‌های مذهبی اروپا مجموعه‌ای از جنگ‌هایی بود که در طول قرن‌های ۱۶، ۱۷ و اوایل قرن ۱۸ در اروپا به راه افتاد. پس از آغاز اصلاحات پروتستانی در سال ۱۵۱۷، جنگ‌ها نظم مذهبی و سیاسی را در کشورهای کاتولیک اروپا یا جهان مسیحیت مختل کرد. انگیزه‌های دیگر در طول جنگ‌ها شورش، جاه طلبی‌های سرزمینی و درگیری‌های قدرت‌های بزرگ بود. در پایان جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، فرانسه کاتولیک با نیروهای پروتستان علیه سلطنت کاتولیک هابسبورگ متحد شد. جنگ‌ها تا حد زیادی با پیمان صلح وستفالی (۱۶۴۸) پایان یافت، که نظم سیاسی جدیدی را ایجاد
(۱۶۴۸) پایان یافت، که نظم سیاسی جدیدی را ایجاد کرد که اکنون به عنوان حاکمیت وستفالی شناخته می‌شود. درگیری‌ها با شورش شوالیه‌ها (۱۵۲۲) آغاز شد و به دنبال آن جنگ بزرگ دهقانان آلمانی (۱۵۲۴–۱۵۲۵) در امپراتوری مقدس روم رخ داد. پس از اینکه کلیسای کاتولیک ضد اصلاحات را در سال ۱۵۴۵ علیه رشد پروتستانتیسم آغاز کرد، جنگ تشدید شد. این درگیری‌ها در جنگ سی‌ساله به اوج خود رسید که آلمان را ویران کرد و یک سوم جمعیت آن را کشت، نرخ مرگ و میر دو برابر جنگ جهانی اول. صلح وستفالی به‌طور گسترده با به رسمیت شناختن سه مذهب مسیحی
به‌طور گسترده با به رسمیت شناختن سه مذهب مسیحی مجزا در امپراتوری مقدس روم: کاتولیسیسم، لوتریانیسم و کالوینیسم، اختلافات را حل کرد. اگرچه بسیاری از کشورهای اروپایی در اثر کشته‌های زیاد در سال ۱۶۴۸ ضعیف شدند، اما جنگ‌های مذهبی کوچک‌تر تا دهه ۱۷۱۰ ادامه یافت، از جمله جنگ‌های سه پادشاهی (۱۶۳۹–۱۶۵۱) در جزایر بریتانیا، جنگ‌های ساووار-والدنزی (۱۶۵۵–۱۶۹۰) و جنگ توگنبورگ (۱۷۱۲) در آلپ غربی. تعاریف و بحث. جنگ‌های مذهبی اروپا به عنوان جنگ‌های اصلاح‌طلبی نیز شناخته می‌شود. در سال ۱۵۱۷، "اعلامیه نود و پنج ماده‌ای"
می‌شود. در سال ۱۵۱۷، "اعلامیه نود و پنج ماده‌ای" مارتین لوتر تنها دو ماه طول کشید تا با کمک چاپخانه در سراسر اروپا پخش شود، و توانایی‌های امپراتور مقدس روم، کارل پنجم و پاپ برای مهار آن بسیار زیاد بود. در سال ۱۵۲۱، لوتر تکفیر شد، و شکاف درون مسیحیت غربی بین کلیسای کاتولیک روم و لوتری‌ها را مهر و موم کرد و در را برای دیگر پروتستان‌ها باز کرد تا در برابر قدرت پاپ مقاومت کنند. اگرچه بیشتر جنگ‌ها با پیمان صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸ پایان یافت، درگیری‌های مذهبی حداقل تا سال ۱۷۱۰ در اروپا ادامه داشت. اینها شامل
حداقل تا سال ۱۷۱۰ در اروپا ادامه داشت. اینها شامل جنگ‌های ساووار-والدنزیا (۱۶۵۵–۱۶۹۰)، جنگ نه‌ساله (۱۶۸۸–۱۶۹۷)، و انقلاب شکوهمند و جنگ ویلیامیت در ایرلند، و جنگ جانشینی اسپانیا بود (۱۷۰۱–۱۷۱۴). اینکه آیا این جنگ‌ها باید در جنگ‌های مذهبی اروپایی گنجانده شوند بستگی به تعریف «جنگ مذهبی» دارد و اینکه آیا این جنگ‌ها را می‌توان صرفاً «اروپایی» (یعنی بین‌المللی و نه داخلی) در نظر گرفت. ماهیت مذهبی جنگ‌ها نیز مورد بحث قرار گرفته‌است، و با عوامل دیگری مانند ملی، سلسله‌ای (مثلاً می‌توان آنها را به‌طور همزمان به
سلسله‌ای (مثلاً می‌توان آنها را به‌طور همزمان به عنوان جنگ جانشینی توصیف کرد)، و منافع مالی در تضاد بود. محققان خاطرنشان کرده‌اند که برخی از جنگ‌های اروپایی در این دوره ناشی از اختلافات ناشی از اصلاحات نیست، مانند جنگ‌های ایتالیا (۱۴۹۴–۱۵۵۹، فقط شامل کاتولیک‌ها) و جنگ هفت‌ساله شمالی (۱۵۶۳–۱۵۷۰). ، فقط شامل لوتری‌ها می‌شود). برخی دیگر بر این واقعیت تأکید می‌کنند که اتحادهای بین مذهبی وجود داشته‌است، مانند دوک لوتری موریس زاکسنی که به امپراتور کاتولیک کارل پنجم در اولین جنگ اشمالکالدیک در سال ۱۵۴۷ کمک کرد تا
در اولین جنگ اشمالکالدیک در سال ۱۵۴۷ کمک کرد تا به جای جان فردریک، پسرعموی لوتری او، شاهزاده انتخابگر زاکسن شود. پادشاه کاتولیک آنری دوم فرانسه از آرمان لوتری در جنگ دوم اشمالکالدیک در سال ۱۵۵۲ حمایت کرد تا پایگاه‌های فرانسه در دوک‌نشین لورن (لورن امروزی) را تضمین کند. دائرةالمعارف بریتانیکا معتقد است که «[جنگ‌های] مذهبی این دوره عمدتاً برای امنیت مراسم و منافع سیاسی انجام می‌شد». در اواخر قرن بیستم، تعدادی از مورخان تجدیدنظر طلب مانند ویلیام ام. لامونت، جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱) را یک جنگ مذهبی تلقی
جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱) را یک جنگ مذهبی تلقی کردند و جان موریل (۱۹۹۳) اظهار داشت: «جنگ داخلی انگلیس اولین جنگ اروپایی نبود. انقلاب: این آخرین جنگ مذهبی بود. این دیدگاه توسط مورخان مختلف پیش، پسا و ضد تجدیدنظرطلب مورد انتقاد قرار گرفته‌است. گلن برگس (۱۹۹۸) تبلیغات سیاسی نوشته شده توسط سیاستمداران و روحانیون پارلمانی در آن زمان را مورد بررسی قرار داد و خاطرنشان کرد که بسیاری از آنها به دلیل اعتقادات مذهبی پیوریتن خود برای حمایت از جنگ علیه چارلز یکم پادشاه کاتولیک انگلستان انگیزه داشتند یا ممکن است بوده