payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خدمت گرفته شد. براساس آنچه در روزنامه اطلاعات (۸ دی ۱۳۳۱) آمده‌است، قیمت هر دستگاه هواپیمای "داکوتا دی‌سی-۳"، در زمان حادثه حدود ۳۰۰ هزار تومان برآورد شده‌است. اما مسئولان وزارت راه در آن زمان، ارزش هواپیمای سقوط کرده را ۷۰۰ هزار تومان اعلام کردند. شرح حادثه. هواپیمای دی‌سی-۳ متعلق به شرکت هواپیمایی ایران صبح روز پنجشنبه ۴ دی ۱۳۳۱ (۲۵ دسامبر ۱۹۵۲) از تهران به اصفهان پرواز کرد. از آن‌جا به آبادان پرواز رفت و سپس ساعت ۱۳:۳۰ به شیراز رسید. این هواپیما که در تمام این شهرها تعدادی مسافرگیری انجام‌داده بود در
تمام این شهرها تعدادی مسافرگیری انجام‌داده بود در چهارمین پرواز برنامه‌ریزی‌شدهٔ خود در ساعت ۱۴:۲۰ دقیقه از شیراز عازم تهران شد. گفته می‌شود این هواپیما در مجموعِ عملیات پروازی خود تأخیر داشته‌است. در پایان مسیر شیراز به تهران، در هنگام نزدیک‌شدن هواپیما به فرودگاه مهرآباد، مه غلیظی شهر تهران را فرامی‌گیرد. به‌طوری که گفته می‌شود دید افقی به کمتر از ۲ متر می‌رسد. به این دلیل هواپیما در هنگام فرود باند را پیدا نمی‌کند و موفق به فرود نمی‌شود. کارکنان فرودگاه در این زمان تلاش می‌کنند با روشن‌کردن آتش، باند را
این زمان تلاش می‌کنند با روشن‌کردن آتش، باند را برای خلبان نمایان کنند اما این اقدام موفقیت‌آمیز نبوده‌است. براساس گزارش سازمان بین‌المللی هوانوردی، مراقبت پرواز فرودگاه مهرآباد پس از وقوع مه غلیظ دستور تغییر مسیر هواپیما به سمت فرودگاه اصفهان را صادر می‌کند؛ اما خلبان پاسخ می‌دهد که ذخیرهٔ سوخت هواپیما برای طی این مسیر کافی نیست. سرانجام در آخرین تقرب به فرودگاه در ساعت ۱۷:۱۵ دقیقه بعد از ظهر، هواپیما سقوط می‌کند. محل سقوط. هواپیمای مذکور در فاصله حدود ۷ کیلومتری فرودگاه مهرآباد، در نزدیکی قریه یافت‌آباد،
فرودگاه مهرآباد، در نزدیکی قریه یافت‌آباد، سقوط کرد. علل حادثه. در خبرهایی که در تاریخ ۶ دی ۱۳۳۱ در روزنامه‌های کشور منتشر شدند، وزارت راه علت سانحه را وجود «مه غلیظ بی‌سابقه آنی در فضای شهر تهران» اعلام کرد. همچنین کمبود سوخت دلیل دیگر این حادثه بود چرا که هواپیما نمی‌توانست با مقدار سوخت خود به سمت فرودگاه دیگری پرواز کند. در خاطرات بهرام مؤمنی، رئیس پیشین بازرسی اداره فنی هواپیمایی کشور و مسئول رسیدگی به سوانح هوایی، آمده‌است: «هواپیما قرار بود ساعت هفت به زمین بنشیند و چون باند فرودگاه را مه غلیظی
هفت به زمین بنشیند و چون باند فرودگاه را مه غلیظی پوشانده بود که حتی ۲ متری را هم نمی‌شد دید، چندین مرتبه برای نشستن روی باند از روی فرودگاه عبور کرد و کارکنان شرکت هواپیمایی با سوزاندن مقداری نفت و بنزین در بشکه‌های بزرگ که اطراف باند قرار داده بودند، هر چه تلاش کردند که باند فرود را روشن کنند تا خلبان بتواند آن را ببیند میسر نشد. و دفعه آخری که خیلی به باند نزدیک شد تا فرود آید، چرخ‌هایش باز نبود و همان دور زدن باعث برخورد هواپیما به زمین شد و تمامی سرنشینان هواپیما بجز یک نفر که با صندلی خود از هواپیما
هواپیما بجز یک نفر که با صندلی خود از هواپیما کنده شد و به بیرون پرتاب شده بود، جان خود را از دست دادند.» هواپیما پس از سقوط به‌کلی متلاشی شده و دچار آتش‌سوزی می‌شود. به‌گفته مؤمنی «علت برخورد هواپیما به زمین تا حدودی معلوم و معین بود و نقص فنی وجود نداشت بلکه نقص راهنمایی و نبودن وسایل مخابراتی و ناوبری بود که هواپیما نتوانست باند فرودگاه را پیدا کند، لذا پرونده بسته شد.» سرنشینان. در آمار سرنشینان هواپیما در منابع مختلف اختلاف وجود دارد. روزنامه اطلاعات و روزنامه کیهان دو روز پس از حادثه تعداد کل
و روزنامه کیهان دو روز پس از حادثه تعداد کل سرنشینان را ۲۵ نفر اعلام کردند. اما برخی منابع ۲۶ نفر و ایکائو ۲۷ نفر ذکر کرده‌است. مسافران در شهرهای آبادان (۳ نفر)، اصفهان (۹ نفر) و شیراز (۱۴ نفر) سوار هواپیما شده بودند. هواپیما دارای ۵ خدمهٔ پروازی بود که خلبان پرواز ستوان‌یکم زنجانی نام داشت. کریم ساعی، چهرهٔ سرشناسی بود که در این سانحه جان باخت. روزنامه اطلاعات (۶ دی ۱۳۳۱) نوشت که در بین مسافران ۲ سرنشین زنده مانده‌اند. این روزنامه نام یکی از این دو نفر را، سیدحسین عدل، ذکر می‌کند و می‌نویسد: «آقای سیدحسین
سیدحسین عدل، ذکر می‌کند و می‌نویسد: «آقای سیدحسین عدل برادر مرحوم مصطفی عدل تنها فرد سلامتی است که اکنون در بیمارستان پانصد تختخوابی به سر می‌برد. امروز از کلیه قسمت‌های بدن وی عکس‌برداری شد و معلوم گردید که کمترین اثر شکستگی در بدن ایشان وجود ندارد.» نام بازماندهٔ دیگر نیز «مهندس خزاینی» عنوان شده‌است. حواشی و پیامدها. تأسیس هواپیمایی ملی ایران. این سانحه در واقع سومین سانحه از هواپیماهای دی‌سی-۳ در ایران بود اما با توجه به تعداد تلفات موجب توجه جدی قرار گرفت. تا آن زمان این سانحه بزرگ‌ترین سانحهٔ
قرار گرفت. تا آن زمان این سانحه بزرگ‌ترین سانحهٔ هواپیماهای تجاری در تاریخ ایران به‌شمار می‌آمد و از این حیث قابل توجه بود. به‌طوری‌که پس از سانحه دولت محمد مصدق تصمیم گرفت پروازهای شرکت سهامی هواپیمایی ایران را به‌مدت حدود ۴۰ روز متوقف کند تا این موضوع مورد رسیدگی دقیق قرار گیرد. از سوی دیگر دولت ایران در آن زمان متوجه شده بود که نقش محوری در حمل‌ونقل هوایی شرق و غرب جهان را بازی کند. بنابراین پس از این سانحه، نیاز به تأسیس یک شرکت هوایی دولتی بیش از پیش در ایران احساس شد. در این زمان دو شرکت هواپیمایی
در ایران احساس شد. در این زمان دو شرکت هواپیمایی ایران و هواپیمایی پارس در ایران فعال بودند اما نمی‌توانستند نیاز روز کشور به حمل‌ونقل هوایی را برطرف کنند. مجموعهٔ این رخدادها موجب شد تا دولت در ۵ اسفند ۱۳۴۰ هواپیمایی ملی ایران را با سرمایه ۱۷ میلیون تومان تأسیس کند. هواپیمایی ملی ایران سپس شرکت هواپیمایی ایران را خریداری کرد. کشف حجم زیادی اسکناس در محل سقوط. در محل سقوط این هواپیما، تعداد اسکناس‌های ۱۰ و ۲۰ تومانی کشف شد. چند روز بعد مشخص شد که اسکناس‌ها ۵۰۰ هزارتومان و متعلق به یکی از صراف‌های شیراز
۵۰۰ هزارتومان و متعلق به یکی از صراف‌های شیراز بوده‌اند. روزنامه کیهان دو روز پس از حادثه در گزارش خود نوشته‌است: «حاج علی آقای انتظاری رحیم‌زاده صراف به دادگستری مراجعه کرده و اظهار داشته‌است اسکناس‌هایی که در داخل هواپیما بوده به‌عنوان ایشان ارسال شده و مرحوم پرهیزکار حامل آن بوده‌است. وی گفته‌است این اسکناس‌ها که مبلغ ۵۰۰ هزار تومان بوده، آقای رجب علی هوایی صراف از شیراز برای ایشان فرستاده‌است.» مرگ کریم ساعی. کریم ساعی، رئیس وقت سازمان سرجنگل‌داری کشور و بنیان‌گذار پارک ساعی، چهرهٔ سرشناسی بود که در
و بنیان‌گذار پارک ساعی، چهرهٔ سرشناسی بود که در این حادثه جان باخت. گفته می‌شود ساعی مسافر این پرواز نبوده و در آخرین فرصت خود را به فرودگاه می‌رساند و از یکی از مسافران می‌خواهد تا صندلی‌اش را به او بسپارد و در عوض آن مسافر با هزینهٔ ساعی یک شب در شیراز اقامت داشته باشد. ساعی برای انجام یک دیدار رسمی با یک هیئت خارجی به تهران سفر می‌کرد و از این جهت به بلیط این پرواز نیاز داشت. پس از حادثه رادیو با قطع برنامه‌های خود اعلام کرد: «هواپیمای حامل تعداد زیادی از هموطنان که از شیراز به تهران در حرکت بود، سقوط
از هموطنان که از شیراز به تهران در حرکت بود، سقوط کرده و تمام مسافران از جمله مهندس ساعی رئیس سازمان سرجنگل‌داری کشور و بنیانگذار بسیاری از پارک‌ها، باغ‌ها و جنگل‌های کشور کشته شده‌اند.»
دوره پیشا-پروتستانیسم، به زنجیره ای از افراد و جنبش‌هایی گفته می‌شود که افکاری مشابه تفکرات پروتستانیسم را قبل از سال ۱۵۱۷ تبلیغ می‌کردند، سالی که مورخان معمولاً آن را آغاز دوره اصلاحات پروتستانی می‌دانند. البته رابطه فرقه‌های قرون وسطایی و پروتستانیسم موضوعی است که همیشه مورد بحث مورخان بوده‌است. بررسی اجمالی. قبل از مارتین لوتر و جان کالوین، برخی از رهبران سعی در اصلاح مسیحیت داشتند. پیشگامان اصلی اصلاحات پروتستانی پیتر والدوس، جان ویکلیف و یان هوس بودند. مارتین لوتر به تاثیر پذیری افکارش از گذشتگان صحه
مارتین لوتر به تاثیر پذیری افکارش از گذشتگان صحه میگذارد و از این رو افرادی مانند ژیرولامو ساوونارولا، لورنزو والا، وسل گانفورت و گروه‌های دیگر را به عنوان زمینه چینان تفکراتش می ستاید. مدعیان جنبش‌های پیشا-پروتستانیسم. جنبش‌های با ایده‌های مشابه با پروتستانیسم؛ عبارتند از: ویجیلانتیوس (حدود ۴۰۰ میلادی): ویجیلانتوس کشیش اهل اسپانیا بود، او علیه زهد و خرافات مرتبط با آن نوشت، جروم ویجیلانتیوس را به دلیل حرام دانستن حرمت قبور شهدا، رد شب زنده داری، مخالفت با باکرگی مریم و رد روزه داری برای اولیای الهی مورد
باکرگی مریم و رد روزه داری برای اولیای الهی مورد انتقاد قرار داد. برخی از پروتستان‌ها ویجلانتیوس را پیشگام اصلاحات می‌دانند. برخی نیز کوشیده‌اند تا ویجیلانتیوس را با والدوسی‌ها پیوند دهند. آگوستین (۳۵۴–۴۳۰): بسیاری از پورتستان‌ها نظرات خود را در مورد جبر، اختیار و فیض از آگوستین به عاریت گرفته‌اند. با این حال، آگوستین نیز الهیات مشترکی با کلیسای کاتولیک داشت، مانند اعتقاداتش به مریم مادر عیسی، یا دیدگاه او در مورد غسل تعمید و برخی دیدگاه‌های دیگر. جیمز وایت، نویسنده پروتستان، استدلال کرده‌است که آگوستین
نویسنده پروتستان، استدلال کرده‌است که آگوستین دیدگاه کاتولیک مدرن در مورد تغییر جوهری در مورد نان و شراب را نمی‌پذیرد، اما تیم استیپلز، مدافع کاتولیک، استدلال می‌کند که آگوستین تغییر جوهری را انکار نمی‌کند. پولیسیان: با توجه به اعتقاد بر شمایل شکنی، ادعا می‌شود که فرقه پولیسیان صلیب مسیحی، مناسک، هفت‌آیین و سلسله مراتب کلیسا را رد می‌کنند، به همین دلیل ادوارد گیبون آنها را «پیشگامان شایسته» برای اصلاحات می‌دانست. شمایل شکنان بیزانسی: جنبشی در کلیسای شرقی بود که در قرن هشتم توسط لئون سوم (۶۸۵–۷۴۱) و برخی
بود که در قرن هشتم توسط لئون سوم (۶۸۵–۷۴۱) و برخی امپراتوران بعدی مورد حمایت قرار گرفت. آنها نمادهای مذهبی را با خشونت، احتمالاً تحت تأثیر اسلام، نابود می‌کردند. شمایل شکنان پروتستان برای توجیه تهاجم به تصاویر مذهبی توجهشان به گذشته جلب شد مخصوصاً به شمایل شکنان بیزانسی. پروتستان‌ها در آغاز اصلاحات از همان متون کتاب مقدس و پدرشناسی استفاده کردند که توسط بیزانسیان در قرن هشتم و نهم برای محکوم کردن تصاویر مذهبی استفاده می‌شد. کلودیوس تورینی: اسقف اهل تورین بود. به دلیل شمایل‌شکنی‌اش، از او اغلب به عنوان
بود. به دلیل شمایل‌شکنی‌اش، از او اغلب به عنوان پروتستان اولیه نام می‌برند. تفسیر او بر نامه به غلاطیان نشان می‌دهد که برخی از دیدگاه‌های او دیدگاه‌هایی است که قرن‌ها بعد والدوسی‌ها و پروتستان‌ها بیان کردند. کلودیوس در نوشته‌های خود معتقد است که ایمان تنها شرط رستگاری است، برتری پیتر را انکار می‌کند، دعا برای مردگان را بی‌فایده می‌داند، به اعمال کلیسا حمله می‌کند و کلیسا را خطاپذیر می‌داند. گوتشاک از اوربایس: گوشتاک یک متکلم ساکسون تبار قرن نهمی بود که به دلیل آموزه‌هایش در مورد قضا و قدر و اینکه رستگاری
دلیل آموزه‌هایش در مورد قضا و قدر و اینکه رستگاری مسیح فقط برای برگزیدگانش بود، به بدعت محکوم شد. دیدگاه‌های او نسبت به فیض الهی، گوتشالک را به الهام بخش آموزه سولا فیده (رستگاری تنها با داشتن ایمان) برای پروتستان‌ها تبدیل کرد. راترامنوس: راترامنوس الهی‌دانی بود که در سال ۸۶۸ درگذشت. راتراموس معتقد بود که عشای ربانی صرفاً حرکتی نمادین است، بنابراین حضور واقعی مسیح در مراسم عشای ربانی را زیر سؤال برد. راترامنوس نیز به قضا و قدر مجرد اعتقاد داشت. نوشته‌های راترامنوس بر الهی‌دانان پروتستان تأثیر گذاشت و به
راترامنوس بر الهی‌دانان پروتستان تأثیر گذاشت و به اصلاحات بعدی کمک کرد. تندراکی‌ها: جنبشی که کلیسای حواری ارمنی را به‌عنوان ساختاری غیر منعطف و مادی‌گرا مورد انتقاد قرار می‌دادند، آنها کشیشان خود را داشتند، بر اراده آزاد تأکید داشتند و برای اصلاحات فشار می‌آوردند. الفریک از اینشم: پروتستان‌ها به الفریک به عنوان مدرکی برای عدم اعتقاد کلیسای انگلیسی به تغییر جوهری متوسل شده‌اند، الفریک در کتابش با نام لاتین Sermo de sacrificio in die pascae (در مورد قربانی در روز عید فصح صحبت کنید) اعتقادتش در مورد عشای
در روز عید فصح صحبت کنید) اعتقادتش در مورد عشای ربانی را توضیح می‌دهد. برنگار از تور (حدود ۱۰۰۵–۱۰۸۸): از پیشروان اصلاحات بود. او علیه تغییر جوهری نان و شراب استدلال کرد و گفت که این خلاف منطق و کتاب مقدس است و تعلیم داد که بدن و خون در مراسم عشای ربانی «واقعی» نیستند. کاتاریسم: گروهی مذهبی بودند که برای اولین بار در نیمه اول قرن یازدهم ظاهر شدند. علی‌رغم پایبندی به آموزه‌های دوگانه‌باوری، معتقدانش می‌خواستند به شکل ناب‌تری از مسیحیت بازگردند و از عهد جدید به عنوان مرجع اصلی خود استفاده کردند. آنها همچنین
به عنوان مرجع اصلی خود استفاده کردند. آنها همچنین گرایش‌های ضد روحانیت داشتند، وجود برزخ، مصلوب کردن، دعا برای مقدسین، دعا برای مردگان و تغییر جوهری را انکار کردند. اصلاحات پروتستانی در مناطقی که قبلاً دژهای کاتارها و والدنسی‌ها بودند شکوفا شد. گنجاندن کاتارها به عنوان پیشروان پروتستان موضوعی بحث‌برانگیز بوده‌است، برخی از مردم در گذشته تلاش می‌کردند تا کاتارها را به عنوان پروتستان قلمداد کنند، حتی علیه دوگانه باوری آنها نیز استدلال‌هایی آورده‌اند اما شواهد کافی برای اعتقادشان ارائه نشده‌است. کلیسای
شواهد کافی برای اعتقادشان ارائه نشده‌است. کلیسای بوسنیایی: که کرستجانی نیز نامیده می‌شود، آنها قدرت مطلقه پاپ را انکار کردند و توسط کلیساهای شرقی و غربی تکفیر شدند. برخی ادعا کرده‌اند که کلیسای بوسنی یک کلیسای پیشگام قبل از اصلاحات بشمار می‌آید. پاتاریا: گروهی که قرن یازدهم در شمال ایتالیا ساکن بودند و مخالف فساد در کلیسا بودند. تانچلم: تانچلم یک واعظ قرن دوازدهمی بود که ساختار کلیسای کاتولیک را رد کرد. پیر آبلار: روشنفکر فرانسوی در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی بود، او به جای اینکه به همه چیزهایی که کلیسا بدون چون
او به جای اینکه به همه چیزهایی که کلیسا بدون چون و چرا اعلام می‌کند، باور کند، به دنبال آن بود که عقل انسانی را به عنوان یکی از راه‌های درک معنای کتاب مقدس شریک بداند. در نهایت او را بدعت گذار نامیدند و کتاب‌هایش را سوزاندند. جورج مور، رمان‌نویس، از آبلار به عنوان «نخستین پروتستان» پیش از مارتین لوتر یاد می‌کند. پیتر از برویس: اصلاح طلب فرانسوی بود که علیه کلیسای کاتولیک جنگید، او غسل تعمید نوزادان و وجود تصاویر مذهبی را انکار می‌کرد. هنری از لوزان: موعظه گر فرانسوی که پیروانش را هنریکان می‌نامیدند، هنری
گر فرانسوی که پیروانش را هنریکان می‌نامیدند، هنری روحانیان کاتولیک را به خاطر ثروتشان محکوم می‌کرد. آرنولد از برشا: آرنولد به ثروت اندوزی اسقف‌های کاتولیک حمله کرد، او در سال ۱۱۵۵ به دار آویخته شد. یواخیمیان: تفاسیر خود یواخیم از فیوره پیش‌بینی‌کننده تحولات هرمنوتیک پروتستانی بود. والدوسی‌ها: جنبشی در قرن دوازدهم بود که اغلب به عنوان پیشروان اصلاحات در نظر گرفته می‌شود. والدوسی‌ها نوزادان را تعمید نمی‌دادند و استفاده از آمرزش‌نامه را رد می‌کردند، همچنین تغییر جوهری را انکار کردند. والدوسی‌ها می‌خواستند در
جوهری را انکار کردند. والدوسی‌ها می‌خواستند در فقر و سادگی از عیسی پیروی کنند. آنها بعداً به اصلاحات پروتستانی پیوستند. جنبش والدوسی‌ها توسط پیتر والدوس آغاز شد، آنها با نهاد پاپ و ثروت اندوزی کلیسا مخالفت کردند، با این حال آنها در مراسم مقدس کلیسای کاتولیک شرکت می‌کردند. فراتیچلی: فراتیچلی‌ها یا فرانسیسکن‌ها گروهی افراطی در قرن دوازدهم بودند. فراتیچلی بر عرفای پروتستان تأثیراتی گذاشتند. جان، پادشاه انگلستان: در طول اصلاحات، شاه جان به عنوان یک قهرمان و به عنوان یک شهید پروتستانی شناخته می‌شود که به دلیل
عنوان یک شهید پروتستانی شناخته می‌شود که به دلیل سرپیچی از پاپ بعنوان بدعت گذار شناخته شد و از سوی پاپ تکفیر شد. شاه جان توسط جان فاکس و جان بیل ستایش شده. دانته آلیگیری: بنا به اعتقاد برخی پروتستان‌های اولیه، مانند جان فاکس و جان بیل، دانته به دلیل نوشتن آثاری مثل "Monarchia" (سلطنت) با برتری پاپ مخالف بود. علیرغم اینکه بسیاری از نویسندگان ادعا می‌کنند دانته یک پروتستان پیشرو است، دیدگاه‌های دینی او همچنان با آیین کاتولیک، مانند برزخ، همسو بود. مارسیلیوس پادوایی (متولد ۱۲۷۰ میلادی): مارسیلیوس در برخی
پادوایی (متولد ۱۲۷۰ میلادی): مارسیلیوس در برخی منابع از پیشروان اصلاحات نام برده می‌شود. مارسیلیوس معتقد بود که تنها منبع حقیقت برای یک مسیحی متون مقدس هستند در نتیجه اقتدار نهایی کلیسا را رد کرد. مارسیلیوس معتقد بود که اطاعت از احکام پاپ برای رستگاری ضروری نیست و معتقد بود که نظام ایجاد شده توسط پاپ، نظامی انسانی است و نه الهی. اعتقادات مارسیلیوس تا حد زیادی با اصلاح طلبان پروتستان مطابقت داشت. ویلیام اکام: آثار فلسفی اکام بر لوتر و فلسفه پروتستان تأثیر گذاشت. لوتر فلسفه قومی اکام را به پروتستانیسم منتقل
لوتر فلسفه قومی اکام را به پروتستانیسم منتقل کرد. تأکید اکام بر کتاب مقدس را می‌توان بر آثار پروتستانی مشاهده کرد. توماس برادواردین: معلم در آکسفورد بود. برادواردین به آموزه قضا و قدراعتقاد داشت، توماس در سال ۱۳۴۹ درگذشت. گریگوری ریمینی (۱۳۰۰ – نوامبر ۱۳۵۸): متکلم ایتالیایی بود. آموزه‌های او بر اصلاح طلبان پروتستان بعدی تأثیر گذاشت. ریمینی به ناتوانی انسان در انجام یک زندگی اخلاقی بدون فیض الهی و به قضا و قدر اعتقاد داشت. دوستان خدا یا Gottesfreunde یک گروه مسیحی قرن چهاردهمی در آلمان بودند، برخی از رهبران
مسیحی قرن چهاردهمی در آلمان بودند، برخی از رهبران جنبش به دلیل انتقاد از کلیسای کاتولیک اعدام شدند، جنبش اصلاحات پروتستان را پیش‌بینی کرد. جنبش Gottesfreunde یک جنبش مردمی دموکراتیک بود که بر تقوا، فداکاری و تقدس تأکید داشت. فرانچسکو پترارک: بسیاری از محققان پترارک را یک پروتستان اولیه می‌دانند که عقاید پاپ را به چالش می‌کشد. استریگولنیکی: استریژینولکی جنبشی در قرن چهاردهم روسیه بود که علیه صومعه‌ها، مقامات رده بالای روحانی بود البته احتمالاً جنبش اقدام به شمایل شکنی نیز کرده‌است. این بحث وجود دارد که آیا
شمایل شکنی نیز کرده‌است. این بحث وجود دارد که آیا استریگولنیکی‌ها شبیه به جنبش پروتستان بودند یا بیشتر «بدعت گذار» بودند. لولاردی: جنبشی در قرن چهاردهم بود که بر اهمیت کتاب مقدس تأکید کرد، تغییر جوهری را انکار کرد و نظام پاپ را مردود می‌دانست. این جنبش توسط جان ویکلیف آغاز شد. هوسی‌ها (قرن پانزدهم میلادی): گروهی در بوهمیا بودند که توسط یان هوس، که تحت تأثیر نوشته‌های جان ویکلیف بود، تأسیس شد. یان هوس به زیاده‌روی‌ها حمله می‌کرد و معتقد بود که کتاب‌های مقدس تنها حجت برای بشریت است. تابوریتیان: جناحی از جنبش
حجت برای بشریت است. تابوریتیان: جناحی از جنبش هوسی بودند، آنها تغیر جوهوری، تکریم قدیسان، دعا برای اموات، رفتار افراطی، اعتراف به روحانیون و ترک سوگند را انکار می‌کردند. اوتراکوییست: اصرار بر اشتراک در دو نوع، فقر حواریون، «موعظه رایگان انجیل» و استفاده از زبان چکیدر خواندن کتاب مقدس. لورنزو والا: از سنت خطا ناپذیز بودن کلیسا تبری جست به همین دلیل برخی او را پیشرو پروتستان می‌نامند. خود مارتین لوتر، لورنزو والا را ستود. او به‌سبب اثر جنجالی خود یعنی کنکاش در عطیه کنستانتین و اثبات جعلی‌بودن آن شناخته
در عطیه کنستانتین و اثبات جعلی‌بودن آن شناخته می‌شود. عطیه کنستانتین که ادعا می‌شده که از زمان کنستانتین بزرگ به پاپها اهدا شده و قسمت عمده‌ای از اروپا را تحت کنترل آنها قرار می‌داده‌است، در قرن پانزدهم مورد بررسی جدی والا قرار گرفت و او اثبات کرد که این سند جعلی است، بنابراین یکی از ضربه‌های جدی به پیکره کلیسا در این قرن از سوی لورنزو والا واردشده است. یوهانس فون گوخ: گوخ اعتقاد داشت که کتاب مقدس مرجع عالی آموزه است و رهبانیت را زیر سؤال برد. یوهان روکرات فون وزل: یوهان به زیاده خواهی‌های کلیسا حمله کرد و
وزل: یوهان به زیاده خواهی‌های کلیسا حمله کرد و تجرد کشیشی و قدرت پاپ را مردود می‌دانست. او به جبر و به کلیسا نامرئی اعتقاد داشت و معتقد بود که کتاب مقدس تنها مرجع قابل اعتماد است. وسل گانفورت: وسل به رفتارهای افراطی حمله کرد، تغییر جوهری را رد کرد و معتقد بود پاپ از خطا مبری نیست. البته برخی از کاتولیک‌ها مدعی هستند که یکی دانستن وسل با پروتستانیسم مبالغه است. یوهان گیلر فون کایزربرگ (متولد ۱۴۴۵): دغدغه یوهانس اصلاحات اخلاقی در استراسبورگ بود و در مورد عدالت خدا موعظه می‌کرد. اصلاحات او زمینه‌ساز اصلاحات
خدا موعظه می‌کرد. اصلاحات او زمینه‌ساز اصلاحات پروتستان در استراسبورگ شد. جیرولامو ساونارولا: واعظ و اصلاح طلب ایتالیایی بود، او در سال ۱۴۵۲ به دنیا آمد و در سال ۱۴۹۸ درگذشت. مورخان معتقدند که ساونارولا بر لوتر و احتمالاً جان کالوین نیز تأثیر گذاشته‌است. او علیرغم داشتن عقاید مشترک که با کاتولیک همسو بود، مانند پروتستان‌ها به فیض الهی اعتقاد داشت. ساونارولا اعلام کرد که کارهای نیک علت جبر نیست بلکه نتیجه جبر است. پیروان او را پیانونی می‌نامیدند. ساونارولا هرگز کلیسای کاتولیک را رها نکرد، با این حال
هرگز کلیسای کاتولیک را رها نکرد، با این حال اعتراضات او به فساد دستگاه پاپ، تکیه بر کتاب مقدس به عنوان راهنمای اصلی، ساونارولا را با اصلاحات پیوند می‌دهد. اگرچه برخی در مورد جایگاه جیرولامو ساونارولا به عنوان یک پروتستان پیشرو بحث می‌کنند. جووانی پیکو دلا میراندولا: میراندولا ۹۰۰ رساله علیه رم منتشر کرد، جایی که او استدلال کرد که «این بدن من است» و باید به صورت نمادین دیده شود و هیچ تصویری نباید مورد ستایش قرار گیرد. پیکو همچنین از ستایشگران جیرولامو ساونارولا بود. یوهان ریشلین: هنگامی که اصلاحات پروتستانی
بود. یوهان ریشلین: هنگامی که اصلاحات پروتستانی آغاز شد، کلیسای کاتولیک را ترک نکرد، اما همواره مشکوک به داشتن گرایش به ایده‌های اصلاحی بود. بعدها، نوه‌اش فیلیپ ملانشتن به اصلاحات پروتستان پیوست. یوهانس فون استاپیتز: یوهانس در سال ۱۴۶۰ به دنیا آمد و به عنوان مافوق لوتر در محفل سنت آگوستین خدمت می‌کرد، استاپیتز بر دکترین انتخاب بدون قید و شرط تأکید داشت. ژاک لوفور دتپل: از پیشروان لوتر در فرانسه بود و دکترین رستگاری از طریق ایمان به عنوان یکی از ایده‌های او مطرح می‌شود. او همچنین تفسیرهایی بر کتاب مقدس نوشت
می‌شود. او همچنین تفسیرهایی بر کتاب مقدس نوشت که بر مارتین لوتر تأثیر گذاشت. دسیدریوس اراسموس: اراسموس تنها ۲۰ سال قبل از لوتر در هلند به دنیا آمد. علیرغم اینکه اراسموس از بسیاری از اصلاحات رادیکال که لوتر به اجرا درآورد حمایت نکرد، در عین حال نسبت به برخی از عقاید لوتر همدل بود و برخی از ایده‌های او را پیش‌بینی می‌کرد، مخصوصاً در مورد اینکه همه باید بتوانند کتاب مقدس را به زبان خود بخوانند. اراسموس گاهی اوقات زمانی که لوتر دچار مشکل می‌شد از او دفاع می‌کرد، اما از همه آموزه‌های او دفاع نکرد زیرا احساس
اما از همه آموزه‌های او دفاع نکرد زیرا احساس می‌کرد که آموزه "sola fide" بیش از حد تفرقه برانگیز است. معاصران اراسموس او را متهم به «گذاشتن تخمی کردند که لوتر از آن تخم بیرون آورد».
مسیمو اینترووین (Massimo Introvigne) (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵، در رم) یک جامعه‌شناس دینی و وکیل مالکیت معنوی کاتولیک ایتالیایی است. او بنیانگذار و مدیر عامل مرکز مطالعات ادیان جدید (CESNUR)، یک سازمان مستقر در تورین است که به عنوان «بالاترین گروه لابی‌گری و اطلاعاتی برای ادیان بحث‌برانگیز» توصیف شده‌است. زندگی و فعالیت. اینترووین در ۱۴ ژوئن ۱۹۵۵ در رم به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۵ مدرک لیسانس فلسفه را از دانشگاه گریگوری رم گرفت و در سال ۱۹۷۹ دکترای خود را از دانشگاه تورین دریافت کرد. او در شرکت حقوقی Jacobacci e
تورین دریافت کرد. او در شرکت حقوقی Jacobacci e Associati به عنوان یک وکیل مالکیت معنوی، متخصص در دامنه اینترنتی کار می‌کرد. در سال ۱۹۷۲، او به گروه محافظه‌کار کاتولیک آلانزا کاتولیکا پیوست. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ او به عنوان نایب رئیس گروه خدمت کرده‌است. در سال ۱۹۸۸ او CESNUR را تأسیس کرد و از آن زمان به عنوان مدیر گروه فعالیت می‌کند. از سال ۲۰۱۲، اینترووین به عنوان «استاد مدعو جامعه‌شناسی جنبش‌های دینی» در دانشگاه تورین معرفی شد. در سال ۲۰۱۲، اینترووین به عنوان رئیس رصدخانه تازه تأسیس آزادی مذهبی وزارت امور
رئیس رصدخانه تازه تأسیس آزادی مذهبی وزارت امور خارجه ایتالیا منصوب شد. از آغاز سال ۲۰۱۸، اینترووین سردبیر مجله روزانه دین و حقوق بشر در چین، "زمستان تلخ" بود است که توسط CESNUR منتشر می‌شود. اینترووین طرفدار نظریه اقتصاد دینی است که توسط رادنی استارک ارائه شده‌است. ادیان جدید. ، دانشگاه سوئدی اینترووین را به عنوان «یکی از اصلی‌ترین نام‌ها در مطالعه جنبش‌های نوپدید دینی» توصیف می‌کند. روبرتو سیپریانی، جامعه‌شناس، اینترووین را «یکی از جامعه شناسان ایتالیایی دین در خارج از کشور و از دانشمندان برجسته جنبش‌های
در خارج از کشور و از دانشمندان برجسته جنبش‌های دینی جدید در جهان» نامیده‌است. در سال ۲۰۰۱، جامعه‌شناس، استفان آ. کنت، اینترووین را به عنوان «منتقد دائمی هرگونه تلاش ملی برای شناسایی یا محدود کردن به اصطلاح» فرقه‌ها توصیف کرد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، اینترووین از طرف ساینتولوژیست‌ها در یک محاکمه جنایی در لیون شهادت داد. پس از انتقاد اینترووین از انتشار گزارش سال ۱۹۹۵ در مورد فرقه‌ها توسط دولت فرانسه، روزنامه نگاران اینترووین را به عنوان یک «عذرخواهی فرقه» توصیف کردند و گفتند که او با اتحاد کاتولیک و حزب حاکم آن
و گفتند که او با اتحاد کاتولیک و حزب حاکم آن زمان سیلویو برلوسکونی مرتبط است. اینترووین پاسخ داد که فعالیت‌های علمی و سیاسی او ارتباطی با هم ندارند. او دایرةالمعارف دین را در ایتالیا منتشر کرد. تونی اورتگا، روزنامه‌نگار و منتقد ساینتولوژی، مجموعه‌ای از مقالات ۲۰۱۸/۱۹ را نوشت و از "مجله CESNUR" به عنوان یک «مجله عذرخواهی» غیرقابل اعتماد انتقاد کرد. مطالعات فرهنگ عامه و خون‌آشام‌ها. اینترووین همچنین مدیر CESPOC، مرکز مطالعات فرهنگ عامه است. او مدیر ایتالیایی انجمن ترانسیلوانیا دراکولا بود که شامل دانشمندان
انجمن ترانسیلوانیا دراکولا بود که شامل دانشمندان برجسته دانشگاهی در زمینه مطالعه ادبی و تاریخی اسطوره خون‌آشام‌ها بود. در سال ۱۹۹۷، جی. گوردون ملتون و اینترووین رویدادی را در هتل وستین در لس آنجلس ترتیب دادند که در آن ۱۵۰۰ شرکت کننده با لباس خون‌آشام برای «مسابقه نویسندگی خلاق، موسیقی راک گوتیک و اجراهای تئاتر» آمدند.
یژی کریشاک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ماری کوری"، "ناپلئون"، "خیابان فرعی ۴"، "کارآگاهان جنایی" و "بازیگران شهرستانی" اشاره کرد.
روبرتو لئوپاردی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، و باشگاه فوتبال ویچنزا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
میرتو داووینه (; – دسامبر ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
خولیو ماسیراس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دانوبیو و باشگاه فوتبال مونته‌ویدئو واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
لوئیس کاسترو (; زاده – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راسینگ، باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه ورزشی دفنسور، و باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
اوربانو ریورا (; – ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دانوبیو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
نستور کاربایو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال و باشگاه فوتبال دانوبیو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
رافائل سوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه) و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.