payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موریس بلک (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خیابان شانس"، "آبراهام لینکلن"، "برادران"، "سزار کوچک"، "صفحه نخست"، "راسپوتین و امپراتریس"، "فریادی در شب"، "عروس فرانکنشتاین"، "جنگ‌های صلیبی"، "بانی اسکاتلند"، "آخرین روزهای پمپی"، "زندگی امیل زولا"، "فایرفلای"، "صورت‌زخمی"، "پرواز به ریو" و "کوسه ببری" اشاره کرد. مرگ. او بر اثر ذات الریه درگذشت. او با "ادیث رینور" ازدواج کرده بود.
ایب مایر (؛ ۲۶ ژانویه ۱۹۰۱ – مه ۱۹۶۹) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فریادی در شب" اشاره نمود.
تام گالیگان (؛ ۲۴ سپتامبر ۱۸۹۱ – ۱۰ مه ۱۹۶۵) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فریادی در شب" و "مزاحم" اشاره نمود.
اچ. ام. هاروود (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، سرمایه‌گذار، مدیر تئاتر و کارگردان نمایش اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دوک آهنی" و "ملکه کریستینا" اشاره نمود.
روح‌انگیز راهگانی (زاده ۱۳۳۲) آهنگساز، نوازنده پیانو، پژوهش‌گر موسیقی و مترجم اهل ایران است. زندگی. روح انگیز راهگانی در سال ۱۳۳۲ از پدر و مادری کرد در مسجدسلیمان به دنیا آمد. پدر او کارمند شرکت نفت جنوب (کنسرسیوم) بود. آن‌ها ابتدا به اهواز مهاجرت کردند و از سال ۱۳۴۹ ساکن تهران شدند. راهگانی در سال ۱۳۵۱ در رشته ی طبیعی دیپلم گرفت و به عنوان آموزگار در آموزش و پرورش مشغول به کار شد. سال ۱۳۵۵ به استخدام شرکت ملی نفت در آمد. او دو فرزند به نام‌های چکامه (نقاش و نویسنده) و چکاوک (آهنگساز و نوازنده پیانو) دارد.
نویسنده) و چکاوک (آهنگساز و نوازنده پیانو) دارد. فعالیت هنری. از راهگانی تا کنون شش آلبوم موسیقی با عنوان‌های یادگار (پیانو، ۱۳۶۸)، به دیدار آفتاب (پیانو، ویولن و فلوت، ۱۳۷۰)، کوچ (پیانو، ویولن، فلوت، ابوا، کلارینت و سازهای کوبه‌ای، ۱۳۷۲)، چامه‌ها و چکامه‌ها (ارکستر زهی، ۱۳۷۳)، سایه‌روشن خیال (ارکستر و پیانو، ۱۳۷۶) و برکه‌ی مهتاب (پیانو، ۱۳۹۴) منتشر شده است. او همچنین دو سمفونی به نام‌های " اندوه تخت جمشید" و " شکوه پاسارگاد"، یک کنسرتو پیانو و یک کنسرتو ویولن، مجموعه‌ای از قطعه‌های پیانو به نام "تابلوهای
مجموعه‌ای از قطعه‌های پیانو به نام "تابلوهای یک نمایشگاه" و مجموعه‌ی ارکستری به نام "شب‌های کارون" تصنیف کرده است. تعدادی از آثار راهگانی توصیفی هستند و با الهام از تابلوهای نقاشی چکامه راهگانی تصنیف شده‌اند به همین دلیل گروهی او را "نقاش پیانو" نامیده‌اند، اما گروهی او را «شاعر پیانو» لقب داده اند که با واژه‌ها در موسیقی بازی می کند و با پیانو شعر می سراید. دیگر آثار. تاریخ موسیقی جهان (۱۳۷۶) و تاریخ موسیقی ایران (۱۳۷۷) با همکاری انتشارات پیشرو، تاریخ نمایش، تآتر و اسطوره در عصر باستان (۱۳۸۷) با همکاری
تآتر و اسطوره در عصر باستان (۱۳۸۷) با همکاری انتشارات قطره، آموزش پیانو (۱۳۹۹) با همکاری انتشارات تصنیف به چاپ رسیده و کتاب فرهنگ تفسیری موسیقی او در دست چاپ است. راهگانی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه تسلط دارد و ۳۱ کتاب با عنوان «کتاب‌های علمی-پژوهشی» ترجمه کرده است که با انتشارات علمی و مهرآوید به چاپ رسیده‌اند. او همچنین کتاب و داستان موزیکال «پیتر و گرگ» اثر پروکفیف را ترجمه کرده و با اجرای ارکستر اپرای دو لیون فرانسه هم اکنون در فضای وب (با مقدمه و گویندگی راهگانی) در حال پخش است. ترجمه‌ی دایرةالمعارف
راهگانی) در حال پخش است. ترجمه‌ی دایرةالمعارف «لیدی بیرد» او در دست چاپ است.
این کلاه من نیست () یک کتاب عکس برای کودکان، اثر جان کلاسن، نویسنده و تصویرگر کانادایی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این داستان به‌کمک یک ماهی کوچک که نقش راوی غیرقابل اعتماد کتاب را بر عهده دارد، روایت می‌شود. ماهی کوچک کلاه ماهی بزرگ را می‌دزدد و به واکنش‌های احتمالی ماهی بزرگ در مواجهه با این دزدی فکر می‌کند. این کتاب دنبالهٔ مضمونی "می‌خواهم کلاهم برگردد" محسوب می‌شود که قرار بود تکمله‌ای دقیق از آن باشد اما کلاسن تصمیم گرفت تا شخصیت‌های داستان را تغییر دهد. اثر کلاسن پس از انتشار با استقبال خوبی مواجه
دهد. اثر کلاسن پس از انتشار با استقبال خوبی مواجه شد و نقادان به طنز سیاه و طعنه‌آمیز آن اشاره کردند. این طنز تنها با مقایسهٔ واژه‌های روایت ماهی کوچک با رخدادهایی که در تصویرگری‌ها دنبال می‌شود، قابل‌درک است. کلاسن توانست برای تصویرگری این کتاب نشان کالدکوت ۲۰۱۳ و نشان کیت گریناوی ۲۰۱۴ را دریافت کند تا برای نخستین بار، یک کتاب برندهٔ هر دو جایزه شود. پیشینه و انتشار. جان کلاسن، نویسنده و تصویرگر کتاب‌های کودکان و پویانمای کانادایی است. او در رشتهٔ پویانمایی و مبانی هنر در کالج شریدان تحصیل کرد و پس از
و مبانی هنر در کالج شریدان تحصیل کرد و پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۰۵، به دریم‌ورکس انیمیشن پیوست. کلاسن پس از چند سال فعالیت به‌عنوان پویانما، تصمیم گرفت تا به تصویرگری کتاب بپردازد. "می‌خواهم کلاهم برگردد" (۲۰۱۱) اولین کتاب کلاسن بود که علاوه بر تصویرگری، نگارش آن را نیز بر عهده داشت. این کتاب دربارهٔ خرسی است که کلاهش را گم کرده‌است و پس از پرس‌وجو از حیوانات دیگر که همگی اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند، متوجه می‌شود خرگوش آن را دزدیده‌است. این کتاب آغازگر سه‌گانه‌ای موسوم به "کلاه" بود که با نگارش و تصویرگری
موسوم به "کلاه" بود که با نگارش و تصویرگری "این کلاه من نیست" (۲۰۱۲) ادامه یافت و در نهایت، با "ما یک کلاه پیدا کردیم" (۲۰۱۶) به پایان رسید. "می‌خواهم کلاهم برگردد"، اولین کتاب از سه‌گانهٔ "کلاه" توانست در میان کتاب‌های منتخب جایزهٔ تئودور سوس گازل قرار بگیرد و برندهٔ جایزهٔ خواندن با صدای بلند ای.بی. وایت شود. همچنین این کتاب به‌عنوان بهترین کتاب تصویری سال از نگاه "نیویورک تایمز بوک ریویو" و بهترین کتاب کودکان سال از نظر "پابلیشرز ویکلی" معرفی شد. کلاسن به‌دنبال موفقیت "می‌خواهم کلاهم برگردد" تلاش کرد تا
موفقیت "می‌خواهم کلاهم برگردد" تلاش کرد تا داستان‌های بیشتری را با شخصیت‌های مشابه بنویسد اما در این کار ناموفق بود. سرانجام، مدیر هنری کندلویک پرس، ناشر کلاسن به او پیشنهاد کرد تا از شخصیت‌های جدیدی برای نوشتن داستانش استفاده کند؛ بنابراین کلاسن تمرکزش را به‌جای پستانداران روی ماهی‌ها گذاشت. کلاسن برای نوشتن این کتاب از "قلب رازگو"، نوشتهٔ ادگار آلن پو الهام گرفت و اشاره می‌کند که "این کلاه برای من نیست" پایانی «شگرف‌تر» نسبت به سایر آثارش دارد. او تصویرهای این کتاب را پیش از دیجیتالی کردن، با جوهر ترسیم
این کتاب را پیش از دیجیتالی کردن، با جوهر ترسیم کرد و به تکمیل رنگ‌ها و جزئیات به‌صورت الکترونیکی پرداخت. "این کلاه من نیست" در ۹ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شد و کلاسن برای تبلیغ آن به پانزده شهر ایالات متحده سفر کرد. این اثر به بیش از ۲۲ زبان دیگر ترجمه شده‌است. "این کلاه من نیست" در ایران با نام‌های متفاوتی به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده‌است. انتشارات به‌نگار آن را با عنوان "این کلاه من نیست!" به چاپ رساند و انتشارات پرتقال و علمی و فرهنگی نیز این کتاب را به ترتیب با نام‌های "هیچ‌کس پیدایم نمی‌کند" و "کلاه
ترتیب با نام‌های "هیچ‌کس پیدایم نمی‌کند" و "کلاه ماهی‌بزرگه گم شده" منتشر کرده‌اند. از نظر کتابک، برخی از عنوان‌های انتخابی ناشران ایرانی برای ترجمهٔ این کتاب با طرح روی جلد که ماهی کوچک را با «چشم‌های وحشت‌زده» نشان می‌دهد و کنش او در داستان هم‌خوانی ندارند. شرکت وستون وودز در سال ۲۰۱۴، نسخهٔ کتاب صوتی "این کلاه من نیست" را با خوانش جان کیتینگ منتشر کرد. در این کتاب صوتی برای بازتاب کنش‌های ماهی از سازهای زهی استفاده شد که مشابه ارکستراسیون "پیتر و گرگ" بود تا با روایت کیتینگ همراهی کند. کندلویک پرس در
بود تا با روایت کیتینگ همراهی کند. کندلویک پرس در اواخر سال ۲۰۱۹، مجموعه‌ای متشکل از "این کلاه من نیست" و دو کتاب دیگر از سه‌گانهٔ "کلاه"، یعنی "می‌خواهم کلاهم برگردد" و "ما یک کلاه پیدا کردیم" را با نام "جعبهٔ کلاه جان کلاسن" عرضه کرد. داستان. ماهی کوچک کلاه ماهی بزرگ را در خواب می‌دزدد و به این می‌بالد که خیلی راحت بتواند از این دزدی قسر دربرود، چون فکر می‌کند ماهی بزرگ حالاحالاها از خواب بیدار نمی‌شود و اگر هم بیدار شود، شاید اصلاً نفهمد که کلاهش را دزدیده‌اند و اگر هم متوجه شود، نمی‌داند چه کسی این کار
و اگر هم متوجه شود، نمی‌داند چه کسی این کار را انجام داده‌است و ماهی کوچک قرار است به کجا برود اما ماهی بزرگ خیلی زود از خواب بیدار می‌شود و می‌فهمد که کلاهش را دزدیده‌اند. ماهی کوچک قرار است در بین گیاهان پنهان شود و در راه، خرچنگی او را می‌بیند. خرچنگ به ماهی بزرگ می‌گوید که ماهی کوچک به کدام سمت رفته‌است و او را تعقیب می‌کند. ماهی کوچک مطمئن است که دزدی او برملا نخواهد شد اما در پایان داستان، ماهی بزرگ کلاهش را بر سر دارد. بازخورد. "این کلاه من نیست" نقدهای مثبتی، از جمله چند نقد ستاره‌نشان دریافت کرد.
مثبتی، از جمله چند نقد ستاره‌نشان دریافت کرد. "بوکلیست" در نقد ستاره‌نشان خود طنز کتاب را ستود و به «فرجام احتمالاً تاریک» آن اشاره کرد. "پابلیشرز ویکلی" به استفادهٔ کلاسن از تصویرگری‌ها برای بیان داستان پرداخت که «قسمت‌های ازقلم‌افتادهٔ» راوی غیرقابل‌اعتماد را پوشش می‌دهد. "هورن بوک مگزین" و "اسکول لایبرری ژورنال" نیز نقدهای ستاره‌نشان برای این کتاب نوشته‌اند. از نظر "کوییل اند کوایر"، نثر "این کلاه من نیست" ساده، مؤثر و از نظر زمانی هماهنگ با تصویرگری‌های «ماهرانهٔ» کلاسن است. "کرکوس ریویوز" نیز به شباهت
«ماهرانهٔ» کلاسن است. "کرکوس ریویوز" نیز به شباهت تصویرگری کلاسن در این کتاب با یکی از آثار لئو لیونی اشاره کرد. لیزا رایت، کتابدار در نقد خود در "لایبرری مدیا کانکشن" می‌نویسد که «روایت با تصویرها موازی می‌شود، زیرا خواننده حقایق سرقت واقعی را استنباط می‌کند.» عادله خلیفی، نویسندهٔ کتاب‌های کودکان معتقد است روایت هم‌زمان ماهی کوچک و تصویرها «بازی هوشمندانهٔ» کتاب است. جنت هیولیک صفحه‌آرایی آن را موردتوجه قرار داد که برای ابعاد مستطیلی کتاب مناسب است و تصویرها دو صفحه‌ای گسترش یافته‌اند. راجر ساتون،
و تصویرها دو صفحه‌ای گسترش یافته‌اند. راجر ساتون، کارشناس ادبیات کودکان در "نیویورک تایمز" خاطرنشان می‌کند کنش و تصویرسازی‌ها به این معنا است که تمامی کودکان خردسال به اندازهٔ کافی بزرگ نشده‌اند تا این کتاب را بفهمند و درک کنند. "این کلاه من نیست" به‌دلیل طراحی و سادگی آن مورد تحسین قرار گرفت. برخی از نقادان به خشنودی کلاسن برای استفاده از رنگ‌هایی مثل سیاه و قهوه‌ای در این تصویرگری‌ها اشاره کردند. او در تصویرسازی‌هایش از «رنگ‌های ظریف متالیک» در پس‌زمینهٔ سیاه کتاب استفاده کرده‌است تا کنتراست مناسبی را
سیاه کتاب استفاده کرده‌است تا کنتراست مناسبی را ایجاد کند. طبق گزارش "پابلیشرز ویکلی" در ژانویهٔ ۲۰۱۶، این کتاب برای بیش از چهل هفته جزو فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز بود و مجموع فروش جهانی آن به‌همراه "می‌خواهم کلاهم برگردد" به بیش از ۱٫۵ میلیون نسخه رسید. "این کلاه من نیست" در چندین فهرست بهترین کتاب‌های کودکان سال ۲۰۱۲، مانند "پابلیشرز ویکلی" و "انترتینمنت ویکلی" قرار گرفت. تحلیل‌ها. "این کلاه من نیست" با ماهی کوچک که راوی داستان است، آغاز می‌شود. روایت ماهی کوچک می‌تواند گفت‌وگویی درونی با خودش یا
ماهی کوچک می‌تواند گفت‌وگویی درونی با خودش یا به‌طور مستقیم با خوانندهٔ کتاب تلقی شود. نثر این کتاب ساده اما دارای تضادهای معنایی است تا ابهام کافی برای تعامل خواننده با داستان را داشته باشد. ماهی کوچک از جمله‌هایی با ساختار تکراری استفاده می‌کند تا کنش خود را توجیه و احساس امنیت کند. او داستان را به شیوهٔ مونولوگ روایت می‌کند و نه‌تنها شخصیتی بی‌اخلاق است، بلکه با این تصور که در نهایت به‌خاطر این دزدی گرفتار نمی‌شود، رفتاری «شرم‌آور» دارد. سبک گرافیکی این کتاب ساده است تا روی شخصیت‌های اصلی متمرکز باشد.
کتاب ساده است تا روی شخصیت‌های اصلی متمرکز باشد. ماهی کوچک در تصویرگری‌ها تقریباً در مرکز یک صفحه قرار می‌گیرد اما ماهی بزرگ دو صفحه از کتاب را به خود اختصاص می‌دهد. پِرسپِکتیو تصویرها در طول کتاب ثابت است و در نمایی میانه باقی می‌مانند. احساسات شخصیت‌های داستان تقریباً از طریق حرکات چشم آن‌ها بیان می‌شوند و حباب‌های ریزی نیز در تصویرها وجود دارد که با هر تغییر حالت، میزان آن‌ها تغییر می‌کند. در صفحه‌های پایانی کتاب، نوع روایت هم‌زمان واژه‌ها در کنار تصویرها تغییر می‌کند و تنها به حضور تصویرها اکتفا
تصویرها تغییر می‌کند و تنها به حضور تصویرها اکتفا می‌شود. راجر ساتون طی نقد "این کلاه من نیست" در "نیویورک تایمز"، به این موضوع اشاره کرد که داستان این کتاب تنها با سنجیدن واژه‌های آن در مقابل کنش‌هایی که در تصویرگری‌ها تجسم یافته‌اند، قابل‌درک است؛ زیرا آنچه در پایان رخ می‌دهد، به صراحت بیان نشده و این کار به خوانندهٔ کتاب واگذار شده‌است. این کتاب پیام اخلاقی پیچیده‌ای را به کمک ماهی کوچک، راوی بی‌توجه به مسائل اخلاقی منتقل می‌کند. "این کلاه من نیست" توأمان پیشنهاد می‌کند که دزدی نکنید و اگر هم این کار را
پیشنهاد می‌کند که دزدی نکنید و اگر هم این کار را انجام دادید، گرفتار نشوید. خوانندهٔ داستان می‌تواند ماهی کوچک را برای فرار تشویق و هم‌زمان او را به‌دلیل دزدی مؤاخذه کند. این کتاب بخشی از گرایش نویسندگان و تصویرگران است که به بررسی «فرا مسائل» در کتاب‌های عکس کودکان می‌پردازند. نقادان متعجب بودند که آیا موفقیت این کتاب نشانگر درک کودکان خردسال از طنز کنایه‌آمیز و آیا پیام تاریک آن حاکی از خُلق‌وخوی عمومی آمریکا است. جایزه‌ها. "این کلاه من نیست" برندهٔ نشان کالدکوت ۲۰۱۳ شد و کلاسن در آن سال توانست برای
کالدکوت ۲۰۱۳ شد و کلاسن در آن سال توانست برای تصویرگری "کاموای اضافی"، دیپلم افتخار کالدکوت را نیز دریافت کند. این برای دومین بار بود که هم‌زمان جایزه و دیپلم افتخار کالدکوت به یک نفر اعطا می‌شد. پیش از کلاسن، لئونارد وایسگارد در سال ۱۹۴۷ توانسته بود هم‌زمان جایزه و دیپلم افتخار کالدکوت را دریافت کند. ساندرا ایمدیک، رئیس کالدکوت هنر کلاسن را ستود و آن‌ها را «تصویرگری‌های استادانه» نامید که داستان را با «تغییرات جزئی در چشم‌ها و علف‌های دریایی» تعریف می‌کنند و راوی از اصل ماجرا بی‌خبر است. "این کلاه من
و راوی از اصل ماجرا بی‌خبر است. "این کلاه من نیست" نشان کیت گریناوی ۲۰۱۴ را نیز کسب کرد. کلاسن اولین کسی است که دو نشان کالدکوت و کیت گریناوی را برای یک اثر دریافت کرده‌است.
عزاداری خوب یک فیلم کمدی و عاشقانه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی، تهیه کنندگی، نویسندگی و با بازی مشین گان کلی و ماد سان است. همچنین زک ویلا و گاتا به همراه بکی جی، مگان فاکس و داو کامرون در این فیلم بازی می‌کنند. این فیلم در ۲۰ می ۲۰۲۲ منتشر شد. داستان. لندن کلش (با بازی گان کلی) را دنبال می‌کند، ستاره‌ای که دنیایش زیر و رو می‌شود، زمانی که باید بین دنبال کردن عشق واقعی خود و رسیدن به نقشی متحول کننده زندگی در یک فیلم سینمایی اصلی یکی را انتخاب کند… بازخوردها. در جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز این فیلم
بازخوردها. در جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز این فیلم دارای امتیاز ۰٪ بر اساس بررسی‌های ۷ منتقد است. گیشه. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم ۱۶٫۰۱۰ دلار از ۲۸ سینما در آخر هفته افتتاحیه خود به دست آورد. در مجموع این فیلم ۲۱٫۳۴۸ دلار فروخته‌است.
انجمن روانشناسی استرالیا (APS)، یکی از انجمن‌های تخصصی روانشناسان در استرالیا است. APS بیش از ۲۷۰۰۰ عضو دارد که آن را به بزرگ‌ترین نهاد حرفه‌ای به نمایندگی از روانشناسان در استرالیا تبدیل می‌کند. منشور اخلاقی انجمن در سال ۲۰۰۷ تصویب شد و در سال ۲۰۱۰ زمانی که توسط هیئت تازه تأسیس روانشناسی استرالیا به تصویب رسید، به کد اخلاقی این حرفه در استرالیا تبدیل شد. APS همچنین توصیه‌هایی را در مورد هزینه‌های مناسب برای دریافت خدمات حرفه ای خود به اعضا ارائه می‌دهد. عضویت. واجد شرایط بودن برای عضویت کامل MAPS در APS بی
واجد شرایط بودن برای عضویت کامل MAPS در APS بی جهت پیچیده نیست (برای جزئیات به وبگاه آن مراجعه کنید). در بیشتر موارد، ثبت نام کامل و عمومی به عنوان روان‌شناس در آژانس تنظیم مقررات پزشکان سلامت استرالیا (AHPRA) واجد شرایط بودن را تضمین می‌کند. سطوح دیگر عضویت، مانند عضویت همکار MAPS، برای روانشناسانی که ثبت نام موقت در AHPRA دارند، در دسترس است. دانشجویان کارشناسی که در هر واحد روانشناسی معتبر APAC تحصیل می‌کنند، واجد شرایط تبدیل شدن به مشترک دانشجوی APS هستند. این اشتراک به ادامه تحصیل در روانشناسی بستگی
این اشتراک به ادامه تحصیل در روانشناسی بستگی دارد. حدود ۶۰٪ از تمام روانشناسان ثبت شده ایالتی اعضای APS هستند و مشترکان دانشجو ۱۲٪ از اعضا را تشکیل می‌دهند. از این تعداد، تفکیک جنسیتی بر اساس اعضا ۷۴ درصد زن و ۲۶ درصد مرد است. اخلاق. همه روانشناسان استرالیایی ملزم به قوانین اخلاقی APS هستند. این کد توسط مرجع ثبت، هیئت روانشناسی استرالیا (PsyBA) در سال ۲۰۱۰ به تصویب رسید. PsyBA برای ثبت نام روانشناسان با AHPRA همکاری می‌کند. در استرالیا، اصطلاح "روان‌شناس" از نظر قانونی محافظت می‌شود و فقط کسانی که در AHPRA
نظر قانونی محافظت می‌شود و فقط کسانی که در AHPRA ثبت نام کرده‌اند می‌توانند از آن استفاده کنند. ثبت نام در هر سازمان حرفه ای دیگر، مانند APS، اختیاری است. مناسبت‌ها. APS رویدادهای مرتبط با روانشناسی را ترویج و تسهیل می‌کند. APS همچنین به‌طور منظم در تعدادی از کنفرانس‌های ملی به عنوان یک شرکت کننده شرکت می‌کند. مجلات. APS سه مجله با ویلی منتشر می‌کند: "مجله روانشناسی استرالیا"، "روان‌شناس استرالیایی" و "روان‌شناس بالینی". آموزش و پرورش. APS دارای ۹ کالج است. اینها در حوزه‌های تخصصی شناخته شده بین‌المللی عصب
اینها در حوزه‌های تخصصی شناخته شده بین‌المللی عصب روان‌شناسی، پزشکی قانونی، جامعه، سلامت، بالینی، مشاوره، آموزشی و رشدی، سازمانی، و روانشناسی ورزش و ورزش هستند. در سال ۲۰۰۹، APAC (شورای اعتباربخشی روانشناسی استرالیا) یک دیپلم جدید برای سال ۵ دانش‌آموختگی در عمل حرفه ای ایجاد کرد. این نمونه آموزشی از طریق مسیر «۱+۵» به عنوان یک جایگزین انتقالی برای سیستم بازنشستگی «۲+۴» معرفی شده‌است که سال‌هاست به عنوان یک استاندارد اولیه برای ثبت نام به عنوان روان‌شناس در استرالیا برقرار است. این منعکس کننده هدف پایانی
استرالیا برقرار است. این منعکس کننده هدف پایانی برای تعیین حداقل شرایط ثبت نام در مقطع کارشناسی ارشد است. مسیر جدید ۱+۵ شامل یک رشته دانشگاهی پنج ساله در آموزش روانشناسی است که به دنبال آن یک سال نظارت معتبر در محل کار انجام می‌شود. از سال ۲۰۱۰، هیئت روانشناسی استرالیا تنها آژانس مسئول ثبت نام روانشناسان در سراسر استرالیا شد. هیئت مدیره منشور اخلاقی APS برای همه اعضای این حرفه به تصویب رساند.
اس. ان. برمن (؛ – ) نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فنی"، "من و سرهنگ"، "کجا می‌روی"، "دزد دریایی"، "زن دوچهره"، "پل واترلو"، "فتح"، "داستان دو شهر"، "آنا کارنینا"، "ملکه کریستینا" و "بابا لنگ‌دراز" اشاره نمود.
الیزابت یانگ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ملکه کریستینا" اشاره کرد.
یوسف واتسلاو اسلادک (; – ) مترجم، شاعر و روزنامه‌نگار اهل امپراتوری اتریش (جمهوری چک کنونی) بود. او در سال ۱۸۶۵، در ژیمناستیک آکادمیک در پراگ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۸۶۷، پلیس اتریش-مجارستان به او در حمایت از جنبش مخالفان چک علیه سلطنت مظنون شد. او در سال ۱۸۶۸ به ایالات متحده نقل مکان کرد و در آنجا دو سال به عنوان کارگر کار کرد. او به سرنوشت مردمان بومی و سیاه پوستان علاقه‌مند بود. وی تجربه آمریکایی خود را در مجموعه شعر (با عنوان شعر) و در یک نثر (تصاویر آمریکایی) شرح داد. اقامت او در ایالات متحده تأثیر
آمریکایی) شرح داد. اقامت او در ایالات متحده تأثیر قابل توجهی بر او گذاشت. او در طول باقی عمر خود بر ترجمه ادبیات انگلیسی-آمریکایی متمرکز بود. اسلادِک ۳۳ نمایشنامه را ترجمه کرد.
ادوارد اسنایدر (؛ ۲ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۴) فیلم‌بردار و متخصص جلوه‌های ویژه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مخمصه"، "جوانان مبارز"، "آنا و سلطان سیام"، "به خدا واگذارش کن"، "درختی در بروکلین می‌روید"، "عنکبوت"، "میدان خماری"، "کلیدهای پادشاهی"، "پیروزی در پرواز"، "لورا"، "آخرین موهیکان" و "فرشته‌های جهنم" اشاره نمود.
جون مارتل (؛ – ) بازیگر و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جوانان مبارز" اشاره نمود.
همیلتون مک‌فیدن (؛ – ) کارگردان فیلم، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جوانان مبارز"، "در لباسی خیره‌کننده" و "ویلسون" اشاره نمود.
فلوربل میوئیر (؛ – ) روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جوانان مبارز" اشاره نمود.
راسل وید (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خیابان بزرگ"، "توپ آتش"، "آبشار نیاگارا"، "ماه بر فراز میامی"، "یک شب در استوا"، "همسر دلخواه من"، "جمعه سیاه"، "گلدوین فولیز"، "تاپر"، "ستاره‌ای انتخاب کن"، "یلواستون"، "مرد من گادفری"، "جوانان مبارز"، "مرده‌دزد" و "شکار مرگبار" اشاره کرد.
واتسلاو وُسکا (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۱۸ – ۲۰ اوت ۱۹۸۲) بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دیو و دلبر" اشاره کرد.
گوستاو هیلمار (; – ) با نام واقعی «گوستاو چرنی» بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. او بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۶۴ در ۴۶ فیلم ظاهر شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "قصه‌های چاپک"، "فانوس، و "گردان" اشاره کرد.
نقشه‌های بینگ (که قبلاً نقشه‌های جستجوی زنده، نقشه‌های Windows Live, Windows Live Local و MSN Virtual Earth نامیده می‌شد)() یک سرویس نقشه‌نگاری وب است که به‌عنوان بخشی از مجموعه موتورهای جستجوی بینگ مایکروسافت ارائه می‌شود و توسط چارچوب ("نقشه‌های بینگ" برای کمپانی) «Bing Maps for Enterprise» ارائه می‌شود. پیشینه. "نقشه‌های بینگ" در ابتدا به عنوان MSN Virtual Earth راه‌اندازی شد که برای آزمایش بتا در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۵ منتشر شد. این ادامهٔ فناوری‌های قبلی مایکروسافت مانند مایکروسافت MapPoint و TerraServer بود.
مانند مایکروسافت MapPoint و TerraServer بود. ویژگی برجستهٔ اصلی آن تصاویر هوایی بود. نسخهٔ اصلی بسیاری از ویژگی‌های متمایز خود از جمله نمای چشم پرندگان و نقشه‌های سه‌بعدی را نداشت، و عملکرد مجموعه‌ها به یک "Scratchpad" از نقاط مورد علاقه محدود بود. در دسامبر ۲۰۰۵، Virtual Earth با Windows Live Local جایگزین شد، که دارای پیشرفت‌ها، فناوری‌های Pictometry International بود و با فهرست جستجوی محلی در جستجوی Windows Live ادغام شد. در ۶ نوامبر ۲۰۰۶، مایکروسافت قابلیت مشاهده نقشه‌ها را به صورت سه بعدی با استفاده
مشاهده نقشه‌ها را به صورت سه بعدی با استفاده از کنترل مدیریت شده دات نت و رابط‌های مدیریت شده به Direct3D اضافه کرد. مایکروسافت متعاقباً از این محصول به عنوان «نقشه‌های جستجوی زنده» نام برد و آن را به عنوان بخشی از خدمات جستجوی زنده خود ادغام کرد. در ۳ ژوئن ۲۰۰۹، مایکروسافت رسماً نقشه‌های جستجوی زنده را به نقشه‌های بینگ و پلتفرم زمین مجازی را به نقشه‌های بینگ برای شرکت تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۰، مایکروسافت یک لایه OpenStreetMap به نقشه‌های بینگ اضافه کرد. از سال ۲۰۱۲، نوکیا (Navteq سابق) بسیاری از
کرد. از سال ۲۰۱۲، نوکیا (Navteq سابق) بسیاری از جنبه‌های نقشه‌های بینگ را به عنوان افزونه‌ای برای مشارکت ویندوز فون ۷ خود با مایکروسافت، از جمله داده‌های نقشه‌برداری، کدگذاری جغرافیایی، داده‌های ترافیک و ناوبری ارائه کرد. امکانات. نقشه‌های خیابان‌ها. کاربران می‌توانند نقشه‌های خیابانی با سایه‌های توپوگرافی بسیاری از شهرهای جهان را مرور و جستجو کنند. نقشه‌ها شامل نقاط خاصی از دیدنی‌های ساخته شده مانند ایستگاه‌های مترو، استادیوم‌ها، بیمارستان‌ها و سایر امکانات هستند. همچنین امکان مرور نقاط مورد علاقه ایجاد
هستند. همچنین امکان مرور نقاط مورد علاقه ایجاد شده توسط کاربر وجود دارد. جستجوها می‌توانند مجموعه‌های عمومی، مشاغل یا انواع مشاغل، مکان‌ها یا افراد را پوشش دهند. پنج نمای نقشهٔ خیابان در دسترس است: نمای جاده، نمای هوایی، نمای چشم پرنده، نمای کناری خیابان، و نمای سه‌بعدی. نمای جاده. نمای جاده نمای پیش فرض نقشه است و تصاویر برداری از جاده‌ها، ساختمان‌ها و جغرافیا را نمایش می‌دهد. داده‌هایی که نقشه راه پیش‌فرض از آنها ارائه می‌شود، دارای مجوز از Navteq هستند. در بخش‌های خاصی از جهان، نقشه‌های نمای جاده از
در بخش‌های خاصی از جهان، نقشه‌های نمای جاده از ارائه‌دهندگان داده‌های جایگزین نیز موجود است. به عنوان مثال، هنگام مشاهده نقشه لندن، کاربر ممکن است داده‌های جاده را از نقشه خیابان Collins Bartholomew لندن ببیند. در تمام نقاط بریتانیا، داده‌های جاده‌ای از Ordnance Survey نیز می‌تواند نمایش داده شود. یک برنامه Bing Maps موجود است که داده‌های جاده را از OpenStreetMap نمایش می‌دهد. نمای هوایی. نمای هوایی تصویرهای ماهواره‌ای را روی نقشه می‌پوشاند و جاده‌ها و نقاط عطف اصلی را برای شناسایی آسان در میان تصاویر
نقاط عطف اصلی را برای شناسایی آسان در میان تصاویر ماهواره‌ای برجسته می‌کند. از اواخر نوامبر ۲۰۱۰، نقشه‌برداران OpenStreetMap توانستند از تصاویر Bing Aerial به عنوان پس‌زمینه نقشه استفاده کنند. در پایان ژانویه ۲۰۱۲، تصاویر Bing Aerial و Birds Eye View در پایگاه‌های نظامی در آلمان تار شدند. این به درخواست دولت آلمان بدیهی است که از داده‌های اوپن‌استریت‌مپ «OpenStreetMap» استفاده می‌کند. نمای دید پرنده. نمای دید پرنده تصویرهای هوایی گرفته شده از هواپیماهای در ارتفاع پایین را نمایش می‌دهد. برخلاف نمای هوایی از
پایین را نمایش می‌دهد. برخلاف نمای هوایی از بالا به پایین که توسط ماهواره گرفته شده‌است، تصاویر دید پرنده با زاویهٔ ۴۵ درجه مورب گرفته می‌شوند و کناره‌ها و سقف ساختمان‌ها را نشان می‌دهد که درک عمق بهتری را برای جغرافیا ایجاد می‌کند. با نمایدید پرنده، بسیاری از جزئیات مانند علائم، تبلیغات و عابران پیاده به وضوح قابل مشاهده است. مایکروسافت گهگاه نمای دید پرنده را از مناطقی که قبلاً در دسترس بود حذف کرده‌است. استریت ساید. این گزینه تصویرهای ۳۶۰ درجه‌ای از صحنه‌های سطح خیابان ارائه می‌دهد که با دوربین‌های ویژه
سطح خیابان ارائه می‌دهد که با دوربین‌های ویژه نصب شده بر روی وسایل نقلیه در حال حرکت گرفته شده‌است، در دسامبر ۲۰۰۹ راه‌اندازی شد. این شامل تصاویری از مناطق انتخاب شده مترو در ایالات متحده و همچنین مناطق منتخب در ونکوور و ویستلر، بریتیش کلمبیا مرتبط با بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۰ است (مثال: بیضی المپیک ریچموند). شهرهای منتخب در اروپا نیز در ماه مهٔ ۲۰۱۲ در دسترس قرار گرفتند. بین اوت و سپتامبر ۲۰۱۱، مشتریان آلمانی اجازه داشتند علیه ادغام خانه یا آپارتمان خود در خیابان بینگ اعتراض کنند. به گفته برخی از
خود در خیابان بینگ اعتراض کنند. به گفته برخی از مقامات، تعداد درخواست تجدیدنظر به‌طور قابل توجهی کمتر از نمای خیابان گوگل بود. تنها ۴۰۰۰۰ درخواست به مایکروسافت ارسال شد. برای ویرایشگرهای OpenStreetMap، نمایش آهنگ‌ها و تصاویر کنار خیابان را می‌توان از طریق کادر بررسی لایه داده نقشه فعال کرد. نقشه‌های سه‌بعدی. ویژگی نقشه‌های سه‌بعدی به کاربران اجازه می‌دهد تا محیط (مانند ساختمان‌ها) را به صورت سه‌بعدی ببینند، همراه با قابلیت چرخش و کج کردن زاویه، علاوه بر حرکت و زوم کردن. برای تلاش برای دستیابی به فتورئالیسم