payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الیزابت، نیوجرسی آغاز کرد. او در جوار جادهٔ که از الیزابت‌تاون شروع و تا وودبریج، نیوجرسی منتهی می‌شد، مالک یک قطعه زمین بود. ازدواج و خانواده. پس از مسکن گزین شدن، بودینوت در ۲۱ آوریل ۱۷۶۲ با هانا استاکتون (۱۷۳۶ – ۱۸۰۸ میلادی)، کوچکترین خواهر ریچارد، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند، ماریا بودینوت که به عمر دو سالگی درگذشت و سوزان ورگریئو بودینوت. سوزان با ویلیام برادفورد ازدواج کرد، کسی که تحت اداره جورج واشینگتن، قاضی کل پنسیلوانیا و دادستان کل ایالات متحده شد. پس از مرگ شوهر خود در ۱۷۹۵ میلادی، سوزان
شد. پس از مرگ شوهر خود در ۱۷۹۵ میلادی، سوزان بودینوت برادفورد دوباره برای زندگی به خانه والدینش بازگشت. این بیوه جوان، مقالات پدر خود را ویرایش می‌کرد. این آثار که حالا توسط دانشگاه پرینستون نگهداری می‌شود، اطلاعات مهمی در مورد رویدادهای عصر انقلاب فراهم می‌کند. در ۱۸۰۵ میلاد، اِلایاس، هانا و سوزان به خانه جدید خود در برلینگتون، نیوجرسی نقل مکان کردند. هانا چند سال پس از انتقال به خانه جدیدشان درگذشت و اِلایاس بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد. حرفه مؤخر. بودینوت در اواخر زندگی خود، روی املاک و زمین
بودینوت در اواخر زندگی خود، روی املاک و زمین سرمایه‌گذاری می‌کرد. او زمین‌های زیادی در اوهایو داشت و از جمله بیشتر مناطق بخش گرین در ملک وی بود، جاییکه حالا بته‌زارهای غربی سینسیناتی واقع شده‌است و یک جاده نیز به نام خانوادگی وی در آنجا وجود دارد. وی هنگام مرگ خود وصیت نمود تا ۱۳٬۰۰۰ آکر (۵۳ کیلومتر مربع) زمین به شهر فیلادلفیا به‌خاطر ساخت پارک‌ها و سایر نیازمندهای شهر از ملک وی داده شود. وی در محوطه کلیسای سنت مری، برلینگتون، نیوجرسی به خاک سپرده شد. حرفه سیاسی. بودینوت یک وکیل مشهور شد و حرفه‌اش به
حرفه سیاسی. بودینوت یک وکیل مشهور شد و حرفه‌اش به شکوفایی رسید. با نزدیک شدن انقلاب آمریکا، او در جناح ویگ‌ها قرار گرفت و در ۱۷۷۵ میلادی در مجلس استانی نیوجرسی انتخاب گردید. در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، او به‌طور فعالانه در تشویق مردم به پذیرفته شدن در خدمت سربازی سهم داشت؛ وی همچنین چندین بار به فرماندهان محلی پول عاریت داد تا تجهیزات نظامی خریداری نمایند. بودینوت از فعالیت‌های جاسوسان شورشی حمایت کرد. پس از اشغال شهر نیویورک توسط بریتانیا، جاسوسان به استتن آیلند و لانگ آیلند در نیویورک فرستاده شدند
استتن آیلند و لانگ آیلند در نیویورک فرستاده شدند تا تحرکات پادگان و تیپ‌های مشخص بریتانیایی را رصد نموده و از آن گزارش دهند. در ۵ مه ۱۷۷۷، ژنرال جورج واشینگتن خواست تا بودینوت را به عنوان مسئول عمومی زندانیان بگمارد. کنگره و هیئت جنگ به این انتصاب موافقت نمودند. بودینوت برای انجام این مأموریت، به عنوان سرهنگ در ارتش قاره‌ای گماشته شد. او تا ژوئیه ۱۷۷۸ خدمت کرد تا اینکه سایر مسئولیت‌ها او را ناگزیر به استعفا نمود. مسئول عمومی زندانیان مسئولیت مراقبت از اسیران دشمن و همچنین مبادله زندانیان دشمن با اسیران
دشمن و همچنین مبادله زندانیان دشمن با اسیران جنگی آمریکایی در نزد بریتانیایی‌ها، را بر عهده داشت. در نوامبر ۱۷۷۷، مجلس قانون‌گذاری نیوجرسی بودینوت را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب نمودند. وظایف وی به عنوان مسئول عمومی زندانیان به وی اجازه نمی‌داد تا در جلسه‌های مجلس شرکت نماید، از اینرو او در ماه مه ۱۷۷۸ از شغل خود به عنوان مسئول عمومی زندانیان کنار رفت. تا اوایل ژوئیه جایگزین وی انتخاب شده و او توانست در ۷ ژوئیه ۱۷۷۸ برای نخستین بار در جلسه کنگره شرکت نماید. وی به عنوان نماینده
بار در جلسه کنگره شرکت نماید. وی به عنوان نماینده کنگره نیز، همواره نگرانی‌های خود را در رابطه با وضعیت رفاهی اسیران جنگی ابراز می‌داشت. دوره اول وی در همان سال به پایان رسید. در ۱۷۸۱ میلادی، بودینوت دوباره به کنگره بازگشت و این دوره تا ۱۷۸۳ میلادی خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۲، وی برای یک دوره تک-ساله به عنوان رئیس کنگره قاره‌ای انتخاب شد. سمت ریاست کنگره بیشتر یک سمت تشریفاتی و بدون صلاحیت واقعی بود، اما داشتن این سمت در واقع مستلزم حفظ یک روابط خوب و امضاء اسناد رسمی بود. در ۱۵ آوریل ۱۷۸۳، او مواد ابتدائی
اسناد رسمی بود. در ۱۵ آوریل ۱۷۸۳، او مواد ابتدائی صلح را امضاء کرد. زمانی که حکومت جدید ایالات متحده (US) در ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت، بودینوت از نیوجرسی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. وی در دوره‌های دوم و سوم کنگره نیز انتخاب گردید و معمولاً از اداره وقت حمایت می‌کرد. وی از پیوستن به گروه‌های بزرگتر هم‌عقیده که احزاب سیاسی رسمی را شکل می‌داد، خودداری کرد. در ۱۷۹۴ میلادی، او خدمت در کنگره برای یک دوره دیگر را نه پذیرفت و در اوایل ۱۷۹۵ میلادی کنگره را ترک کرد. در اکتبر ۱۷۹۵،
۱۷۹۵ میلادی کنگره را ترک کرد. در اکتبر ۱۷۹۵، رئیس‌جمهوری جورج واشینگتن وی را به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشت، سمتی که وی در جریان اداره‌های بعدی و تا زمان بازنشستگی خود در ۱۸۰۵ میلادی در آن باقی ماند. خدمات عمومی در اواخر عمر. علاوه بر خدمت در سمت‌های سیاسی، اِلایاس در طول حیات خود از آرمان‌های مختلف مدنی، دینی و آموزشی حمایت کرد. بودینوت برای تقریباً نیم قرن از ۱۷۷۲ تا ۱۸۲۱ میلادی به عنوان عضو هیئت امنای کالج نیوجرسی (بعداً، دانشگاه پرینستون) خدمت کرد. زمانی که در جریان دوره ریاست وی، کنگره
خدمت کرد. زمانی که در جریان دوره ریاست وی، کنگره قاره‌ای مجبور کرده شد تا در ۱۷۸۳ میلادی فیلادلفیا را ترک کند، او جلسات را پرینستون انتقال داده و جلسه را در سالن ناسو کالج برگزار کرد. در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، مجلس نمایندگان رأی موافق داد تا نخستین تعدیل قانون اساسی جدید جهت تصویب به ایالت‌ها معرفی گردد. روز بعدی، عضو کنگره بودینوت پیشنهاد نمود که مجلس نمایندگان و مجلس سنا به‌طور مشترک از رئیس‌جمهوری واشینگتن بخواهند تا یک روز را به عنوان روز شکرگزاری «در مقابل احسان‌های بی‌شماری که خدای متعال ارزانی نموده‌است»
بی‌شماری که خدای متعال ارزانی نموده‌است» اعلام نماید. بودینوت اظهار داشت که وی نمی‌توانست اجازه دهد تا این جلسه پایان یابد، بدون اینکه فرصتی به تمامی شهروندان ایالات متحده داده شود تا با یک صدای واحد شکرگزاری صادقانه خود را به خدای متعال در مقابل نعمات فراوانی که به آنها ارزانی داشته‌است، تقدیم نمایند. بودینوت در ۱۸۱۴ میلادی به عنوان عضو انجمن عتیقه‌شناسان آمریکا انتخاب گردید. بودینوت که یک پرسبیترین راسخ بود، از مبلغان مسیحی و کارهای تبلیغی حمایت کرد. او اثر عصر مکاشفه را در مقابل اثر توماس پین به‌نام عصر
عصر مکاشفه را در مقابل اثر توماس پین به‌نام عصر خرد، نوشت. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن انجیل آمریکا بود و پس از ۱۸۱۶ میلادی به عنوان رئیس آن خدمت کرد. وی در راستای حقوق شهروندان سیاه‌پوست و هندی‌های بومی استدلال نموده و از مکاتب شبانه‌روزی برای آموزش دانشجویان هندی در کنکت حمایت مالی نمود. یکی از این نوجوانان چروکی که گالجینا اواتی نام داشت و به‌نام بوک واتی نیز شناخته می‌شد، با بودینوت در برلینگتون می‌ماند و از آنجا به مدرسه می‌رفت. این دو نفر به حدی یکدیگر را تحت تأثیر قرار دادند که گالجینا از دولت‌مرد
را تحت تأثیر قرار دادند که گالجینا از دولت‌مرد اجازه خواست تا نام وی را به عنوان نام خود اقتباس نماید. این مرد که به اِلایاس بودینوت معروف بود بعدها ویراستار چروکی فینیکس شد که نخستین روزنامه در سطح ملی که به زبان انگلیسی و چروکی به چاپ می‌رسید. برای مطالعه بیشتر. Elias Boudinot, "Age of Revelation"—A Refutation of Thomas Paine's deistic "Age of Reason"
دانشگاه ویسکانسین-لا کراس (همچنین به عنوان UW-La Crosse, UWL، یا در منطقه به عنوان La Crosse شناخته می‌شود) یک دانشگاه دولتی در لا کراس، ویسکانسین است. این دانشگاه که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد، بخشی از سیستم دانشگاه ویسکانسین است و مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد و دکترا را ارائه می‌دهد. این دانشگاه با ۹۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و ۱۰۰۰ دانشجوی فوق لیسانس از چهار مدرسه و کالج تشکیل شده‌است که ۱۰۲ برنامه کارشناسی، ۳۱ برنامه تحصیلات تکمیلی و ۲ برنامه دکترا را ارائه می‌دهد. دانشگاه ویسکانسین-لا کراس بیش از ۸۵۰۰۰ فارغ‌التحصیل
ویسکانسین-لا کراس بیش از ۸۵۰۰۰ فارغ‌التحصیل در ۵۰ ایالت ایالات متحده و ۵۷ کشور دارد. در سال ۲۰۲۱، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" دانشگاه ویسکانسین-لا کراس را به عنوان برترین دانشگاه جامع در سیستم UW برای دومین دهه متوالی و هفتمین دانشگاه دولتی منطقه ای در غرب میانه رتبه‌بندی کرد.
موزه شهر هلسینکی (فنلاندی: "Helsingin kaupunginmuseo"، سوئدی: "Helsingfors stadsmuseum") یک موزه عکس و میراث فرهنگی است که در خیابان الکسانترینکاتو واقع در محله کرونون‌هاکا و در کنار میدان سنا در شهر هلسینکی پایتخت فنلاند قرار دارد. موزه شهر هلسینکی پس از بازسازی در ۱۳ مه ۲۰۱۶ بازگشایی و در سال ۲۰۱۷ به عنوان موزه سال انتخاب شد. پیشینه. ایده تأسیس موزه شهر هلسینکی مربوط به دهه اول قرن بیستم است. حفظ تاریخ هلسینکی به عنوان پایتخت فنلاند و ثبت و حفاظت از میراث معنوی، مادی و معماری این شهر از مهمترین
از میراث معنوی، مادی و معماری این شهر از مهمترین ماموریت‌های تعریف شده برای این موزه است که در سال ۱۹۱۲ تدوین شده‌است. موزه شهر هلسینکی در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۱۲ رسماً افتتاح گردید. این موزه همچنین به عنوان موزه مرکزی اوسیما با مأموریت ترویج و هدایت فعالیت‌های موزه‌های منطقه عمل می‌کند. مجموع عکس‌های این موزه بیش از یک میلیون قطعه است. از سینّه براندر، عکاس فنلاندی در حدود ۴۵۰۰۰۰ قطعه عکس مربوط به دو دهه اول شهر هلسینکی موجود است. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰ توسط انجمن شهر این مأموریت را داشت تا با عکاسی و ثبت
انجمن شهر این مأموریت را داشت تا با عکاسی و ثبت تغییرات شهری میراث فرهنگی هلسینکی را ثبت کند.
مهرانیان آستارا یک دودمان ایرانی‌تبار بود که سده‌های طولانی، حکومت موروثی در شمال گیلان داشت. حداقل از سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی به بعد، حکومت اسپهبدان گیلان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. مهرانیان آستارا در سدهٔ دوازدهم هجری/ هجدهم میلادی همزمان با فروپاشی ایران صفوی، دچار اضمحلال شدند. تبار. مهرانیان آستارا همانند مهرانیانِ آلبانیای قفقاز، خود را منتسب به خاندان مهران می‌دانستند. خاندان مهران یکی از هفت خاندان ممتاز ایران باستان است. علی عبدلی از این تشابه و نزدیکی نتیجه گرفته که مهرانیان
از این تشابه و نزدیکی نتیجه گرفته که مهرانیان آستارا، بازماندگان مهرانیان ارّان هستند. آنان پس از این که آلبانیای قفقاز را از دست دادند، به سراغ مملکت اسپهبد آمده و حکومت آن را به دست گرفتند. قرون وسطی. تاریخ ظهور و بروز مهرانیان آستارا نامشخص است. نخستین حاکم شناخته‌شده از این سلسله، اسپهبد اسبارمحمد مهرانی است که در سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی حاکم آستارا بود. حداقل از این تاریخ به بعد، حکومت اسپهبدان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. احتمالاً پس از اسبارمحمد، اسپهبد احمد مهرانی (درگذشتهٔ ۷۱۱ ق. /
اسبارمحمد، اسپهبد احمد مهرانی (درگذشتهٔ ۷۱۱ ق. / ۱۳۱۲ م.) به حکومت رسیده‌است. لقب عمومی حاکمان این سرزمین، اسپهبد بوده که به گفتهٔ گای لسترنج، این عنوان از نام خاندان اسپهبد اخذ شده‌است. مهرانیان پیش از مسلمان شدن، بر آیین مهرپرستی بودند. مرکز اصلی حکومت آنان در آستارا بود و وسعت قلمروی آن‌ها در بیش‌ترین حد خود از سرزمین تالش فراتر رفته و شامل دشت مغان نیز می‌شد. دوران صفویه. حضور شیخ صفی و فرزندانش در منطقهٔ تالش، زمینه را برای حمایت تالشان از صفویان فراهم کرده بود. ضدیت و تنفر تالشان از شروان‌شاهان، دلیل
کرده بود. ضدیت و تنفر تالشان از شروان‌شاهان، دلیل دیگر گرایش سریع آن‌ها به صفویان بود. مهرانیان آستارا که حاکمان موروثی منطقه بودند، حمایت گسترده‌ای از قیام اسماعیل انجام دادند. به جز سلطان محمد مهرانی حاکم وقت آستارا، مرادخان مهرانی نیز به همراه فرزندانش مهران‌خان و قبادخان از جمله سران نظامی تالش بود که به اسماعیل پیوست. مرادخان، از یک سو با حاکمان قراقویونلو دارای رابطهٔ خویشاوندی بود و از سوی دیگر همسر او با یکی از همسران شیخ حیدر صفوی، دخترخاله بودند. این همسر شیخ حیدر، اصالتاً تالش و از خاندان مهرانی
همسر شیخ حیدر، اصالتاً تالش و از خاندان مهرانی بود. نافرمانی امیر قبادخان مهرانی حاکم آستارا باعث شد که شاه تهماسب یکم در سال ۹۴۶ ق. حکومت آستارا را به امیر بایندرخان مهرانی اعطا شد. حاصل شورش امیره قباد، صعود خانوادهٔ بایندرخان به اریکهٔ قدرت بود. آن‌ها توانستند قلمروی تالش را از شمال تا دشت مغان، و از جنوب تا جلگهٔ گیلان امتداد دهند و نفرات سپاه آستارا را به ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ نفر افزایش دهند. خانوادهٔ بایندرخان در طول سال‌های طولانی حکومت بر تالش، سیستم قدرتمندی را برای گسترش نفوذ خود در دربار ایجاد کردند.
را برای گسترش نفوذ خود در دربار ایجاد کردند. به همین منظور، یکی از امرای تالش به نام حمزه سلطان تالش، با ثروت و سپاهیانی که در اختیار داشت، در قزوین — که آن زمان پایتخت ایران بود — مستقر شده بود. بایندرخان از قدرت و اقتدار قابل توجهی برخوردار بود به‌طوری که یکی از مغضوبان شاه به نام احمد سلطان فومنی را به مدت هشت سال در روستای پوته‌سر جای داد بدون آن که ترسی به دل راه دهد. حکومت آستارا و تالش حداقل به مدت یک سده، در نسل فرزندان بایندرخان قرار داشت. سرنوشت. مهرانیان در عصر افشاریه تضعیف شده و سرانجام
چَندل گُل‌قلمی (Rhizophora stylosa) درختی از خانواده چندلیان است. بخش دوم نام علمی آن "از لاتین به معنای «قلمی‌شکل» است که به شکل گل‌های آن اشاره دارد." شرح. "چندل گل‌قلمی" تا بلندای ۱۵ متر می‌روید و قطر تنه آن به ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. پوست آن قهوه‌ای تیره تا سیاه است. میوه‌های آن بیضی شکل تا گلابی شکل هستند و درازای آن‌ها به ۴ سانتی‌متر می‌رسد. پراکندگی و زیستگاه. "چندل گل‌قلمی" به‌طور طبیعی در ژاپن، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام، مالزی، استرالیا (نیو ساوت ولز و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد
و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد می‌کند. زیستگاه آن سواحل شنی و پادگانه‌های مرجانی در سواحل دریا است. شرح. "چندل گل‌قلمی" تا بلندای ۱۵ متر می‌روید و قطر تنه آن به ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. پوست آن قهوه‌ای تیره تا سیاه است. میوه‌های آن بیضی شکل تا گلابی شکل هستند و درازای آن‌ها به ۴ سانتی‌متر می‌رسد. پراکندگی و زیستگاه. "چندل گل‌قلمی" به‌طور طبیعی در ژاپن، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام، مالزی، استرالیا (نیو ساوت ولز و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد می‌کند. زیستگاه آن سواحل شنی و
اقیانوس آرام رشد می‌کند. زیستگاه آن سواحل شنی و پادگانه‌های مرجانی در سواحل دریا است.
جام حذفی فوتبال انگلستان ۷۲–۱۸۷۱ اولین دوره از رقابت جام اتحادیه فوتبال انگلستان؛ قدیمی‌ترین رقابت فوتبال در جهان بود که در عصر جدید به عنوان جام حذفی شناخته می‌شود. پانزده باشگاه از میان پنجاه باشگاه عضو اتحادیه فوتبال انگلستان در اولین دوره از این رقابت‌ها شرکت کردند، اما سه باشگاه بدون برگزاری بازی کنار کشیدند. فینال به تاریخ ۱۶ مارس ۱۸۷۲ در ورزشگاه اوال کنینگتون برگزار شد و واندررز با تک‌گل مورتون بتس، رویال انجینیرز را شکست داد و نامش به عنوان اولین قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان ثبت شد. پس‌زمینه.
قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان ثبت شد. پس‌زمینه. اتحادیه فوتبال انگلستان، به عنوان بدنه حاکم بر این ورزش در سال ۱۸۶۳ شکل گرفت، اما در هشت سال آغازین تأسیس آن، باشگاه‌های عضو در این اتحادیه، تنها در قالب بازی‌های دوستانه به مصاف هم می‌رفتند که هیچ جام یا جایزه‌ای نداشت. در سال ۱۸۷۱، چارلز الکوک به عنوان دفتردار اتحادیه فوتبال، ایده یک رقابت تک‌حذفی را با حضور تمامی باشگاههای عضو اتحادیه فوتبال مطرح کرد که یک جام هم به قهرمان آن اهدا می‌شد. این ایده الکاک از روزهای حضورش در دبیرستان هارو الهام گرفته شده
از روزهای حضورش در دبیرستان هارو الهام گرفته شده بود، زمانی که گروه‌های این دبیرستان، هر سال برای کسب عنوان «گروه برتر» با هم رقابت می‌کردند.. قوانین. در قوانین این جام مقرر شده بود که هر تیم باید شامل یازده بازیکن و زمان هر مسابقه ۹۰ دقیقه باشد (آن زمان، قوانین فوتبال این موارد را به شکل دقیق مشخص نکرده بود). مسئولان، هیچ پیش‌بینی‌ای برای وقت اضافه نداشتند. هنگامی که یک مسابقه بعد از ۹۰ دقیقه به تساوی کشیده می‌شد، یا یک بازی مجدد برگزار می‌کردند یا هر دو تیم اجازه داشتند به دور بعد بروند و انتخاب بین یکی
اجازه داشتند به دور بعد بروند و انتخاب بین یکی از این دو گزینه به صلاحدید کمیته سازماندهی مسابقات واگذار شده‌بود. مسابقات توسط دو داور قضاوت می‌شد که هر کدام را یک تیم معرفی می‌کرد: به دنبال اختلافات داوران هر تیم بر سر قوانین در دورهای قبلی مسابقات، یک داور بی‌طرف برای دورهای بعدی اضافه شد. در این زمان بود که تغییرات در قوانین فوتبال بلافاصله اعمال شد. بنابراین قوانین سال ۱۸۷۱ برای بیشتر مسابقات مورد استفاده قرار گرفت، اما برای دو مسابقه آخر (بازی فینال و نیمه نهایی بین رویال انجینیرز و کریستال پالاس)،
و نیمه نهایی بین رویال انجینیرز و کریستال پالاس)، قوانین سال ۱۸۷۲ استفاده شد که ضربه کرنر و ضربه آزاد را برای خطای هند معرفی کرده‌بود. قالب مسابقات. دور اول: ۱۴ تیم (همراه با همپستد هیتنز که کناره‌گیری کرد) مقابل یکدیگر بازی و هفت تیم پیروز به دور بعد صعود کردند. هیچین، کریستال پالاس، کوئینز پارک و دانینگتون اسکول همگی به دلیل تساوی یا عدم برگزاری بازی‌هایشان به دور بعد رسیدند. دور دوم: ۱۰ تیم باقی‌مانده به مصاف هم رفتند و ۵ تیم پیروز به دور بعد رسیدند. دور سوم: ۴ تیم به مصاف هم رفتند، کوئینز پارک بدون
دور سوم: ۴ تیم به مصاف هم رفتند، کوئینز پارک بدون انجام حتی یک مسابقه به نیمه نهایی صعود کرد. نیمه نهایی: با تساوی بین کریستال پالاس و رویال انجینیرز در دور سوم، هر دو به دور بعد رسیدند. هر چهار تیم بازی تکرار را انجام دادند و تیم‌های پیروز صعود کردند. فینال: دو تیم باقی‌مانده در کنینگتون اووال رو در روی هم قرار گرفتند. تیم پیروز جام قهرمانی را کسب کرد. نتایج. پنجاه باشگاه واجد شرایط شرکت در این مسابقات بودند، اما تنها دوازده باشگاه چالش رقابت در این جام را پذیرفتند: بارنز، سیویل سرویس، کلپهم روورز،
جام را پذیرفتند: بارنز، سیویل سرویس، کلپهم روورز، کریستال پالاس، همپستد هیتنز، هارو چکرز، مدرسه هارو، لوزان، رویال انجینیرز، آپتون پارک، واندررز و وینزر هوم پارک. با این حال، قبل از برگزاری دور اول، مدرسه هارو، لوزان و وینزر هوم پارک همگی کناره‌گیری کردند و تعداد شرکت‌کنندگان به ۹ تیم کاهش یافت، اما شش باشگاه دیگر، از جمله باشگاه برتر اسکاتلند، کویینز پارک وارد مسابقات شدند. اکثر شرکت‌کنندگان اصلی، اکنون منحل شده‌اند. کوئینز پارک تا سال ۱۸۸۷ در جام حذفی شرکت کرد، تا آنکه اتحادیه فوتبال اسکاتلند باشگاه‌های
کرد، تا آنکه اتحادیه فوتبال اسکاتلند باشگاه‌های عضو خود را از ورود به رقابت‌های کشور انگلیس منع کرد. این تیم همچنان در دسته‌های پایین لیگ فوتبال حرفه‌ای اسکاتلند فعال است. مارلو و میدنهد (که اکنون میدنهد یونایتد نام دارد) هنوز فعال هستند و هر کدام تنها یک فصل را در تاریخ این مسابقات از دست داده‌اند. سیویل سرویس هنوز وجود دارد و در مسابقات ائتلاف فوتبال آماتور رقابت می‌کند. تیم کریستال پالاس در فاصله سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ فعال بود و تصور می‌شد که یک باشگاه آماتور سابق منحل شده باشد، اما مورخان پیوندهایی میان
سابق منحل شده باشد، اما مورخان پیوندهایی میان این تیم آماتور با باشگاه حرفه‌ای کریستال پالاس امروزی پیدا کرده‌اند، اگرچه هنوز به شکل رسمی تأیید نشده‌است. تیم هیچین در دهه ۱۸۷۰ بازسازی شد و در سال ۱۹۲۸، هیتچین تاون کنونی را شکل داد. باشگاه اسکاتلندی کویینز پارک از دیگر تیم‌های شرکت‌کننده بود که به دلیل عدم توافق با حریفان برای تعیین محل برگزاری بازی یا کناره‌گیری حریفان از رقابت‌ها و یا خوردن به قرعه استراحت، بدون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. با این حال، پس از تساوی با واندررز در نیمه نهایی،
با این حال، پس از تساوی با واندررز در نیمه نهایی، نتوانستند برای برگزاری بازی مجدد به لندن برگردند و به اجبار کناره‌گیری کردند و حریفشان را به فینال فرستادند. دور اول. اگرچه در دور اول هفت مسابقه برنامه‌ریزی شده بود، اما تنها چهار مسابقه برگزار شد. واندررز و رویال انجینرز هر دو با انصراف حریفانشان از رقابت‌ها، برنده بازی اعلام شدند و از آنجایی که کوئینز پارک و دانینگتون اسکول نتوانستند در مورد تاریخ برگزاری بازی به توافق برسند، هر دو بدون بازی به دور دوم صعود کردند. با توجه به آنکه تعداد شرکت‌کنندگان فرد
کردند. با توجه به آنکه تعداد شرکت‌کنندگان فرد بود، همپستد هیتنز قرعه استراحت را برای دور دوم دریافت کرد. بارنز هم سیویل سرویس را شکست داد که تنها هشت بازیکن داشت. اولین گل این مسابقات که اولین گل تاریخ جام حذفی است توسط جارویس کنریک از کلپهم روورز به ثمر رسید. کویینز پارک و دانینگتون اسکول، از آنجا که برای تعیین محل برگزاری بازی به توافق نرسیدند، هر به دور دوم راه پیدا کردند. هیچین و کریستال پالاس، هر دو بدون انجام بازی تکراری به دور بعد رسیدند. دور دوم. در دور دوم کوئینز پارک و دانینگتون اسکول بار دیگر به
دور دوم کوئینز پارک و دانینگتون اسکول بار دیگر به هم رسیدند. این بار اما دانینگتون به طور کلی از مسابقات کناره گرفت و اینگونه کوئینز پارک بدون انجام حتی یک بازی به مرحله یک چهارم نهایی صعود کرد. در کنینگتون اووال، رویال انجینیرز به راحتی هیچین را که فقط توانست هشت بازیکن به میدان بفرستد، شکست داد. مسابقه بین بارنز و همپستد هیتنز پس از وقفه به دلیل تاریک شدن هوا با تساوی به پایان رسید. کمیته مسابقات دستور تکرار این بازی را صادر کرد، (اولین بازی تکراری در تاریخ جام حذفی) و هیچین با وجود اینکه هر دو بازی را
جام حذفی) و هیچین با وجود اینکه هر دو بازی را در خانه حریف انجام داد و تنها ده بازیکن داشت، پیروز این بازی شد. دور سوم. با توجه به اینکه تعداد تیم‌های باقی مانده در مسابقات فرد شد، کوئینز پارک قرعه استراحت دریافت کرد و بدین ترتیب بدون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. دیدار واندررز و کریستال پالاس با تساوی به پایان رسید و هر دو تیم به نیمه نهایی راه پیدا کردند. رویال انجینرز با شکست دادن همپستد هیتنز، ترکیب تیم‌های نیمه نهایی را تکمیل کرد. هیتنز دیگر هیچگاه وارد رقابت‌های حذفی نشد. واندررز و کریستال
هیچگاه وارد رقابت‌های حذفی نشد. واندررز و کریستال پالاس بدون انجام بازی تکراری به نیمه نهایی رسیدند. بازی‌های نیمه نهایی. از این مرحله از رقابت‌ها به بعد، تمامی مسابقات در کنینگتون اووال لندن برگزار شد. هر دو نیمه نهایی با تساوی بدون گل به پایان رسید و کار به بازی‌های تکراری کشید. با این حال، کوئینز پارک نتوانست برای بازی دوم سفر طولانی از گلاسکو را انجام دهد و به این ترتیب از رقابت کناره گرفت و واندررز را فینالیست کرد. واندررز سی دقیقه وقت اضافه برای تعیین تکلیف این مسابقه پیشنهاد کرد، اما کوئینز پارک این
تکلیف این مسابقه پیشنهاد کرد، اما کوئینز پارک این پیشنهاد را نپذیرفت. رویال انجینیرز با غلبه بر کریستال پالاس در بازی تکراری، دومین تیم فینال شد. فینال. فینال در کنینگتون اووال بین واندررز و رویال انجینیرز برگزار شد. انجینیرز، پیشروان تاکتیک پاسکاری بودند که در آن زمان به عنوان «بازی ترکیبی» شناخته می‌شد و در زمانی که اکثر تیم‌ها تنها بر توان دریبل‌زنی بازیکنان تکیه می‌کردند، این تاکتیک بسیار نوآورانه تلقی می‌شد. اگرچه، این واندررز بود که بر بازی مسلط شد و با گل مورتون بتس، ۱–۰ پیروز شد. به دلیلی که نامشخص
گل مورتون بتس، ۱–۰ پیروز شد. به دلیلی که نامشخص مانده، بتس در فینال با نام مستعار «ای.اچ. چکرز» بازی کرد که از عضویت او در باشگاه هارو چکرز گرفته شده بود.
میرزامحسن مجتهد متولد ۲۱ ذی‌الحجه سال ۱۲۸۸ در تهران، از واعظان تهرانی بود که در دورهٔ نخست مجلس شورای ملی نمایندهٔ تهران بود.وی داماد آيت الله بهبهانی بود. میرزا محسن مجتهد را کمیتهٔ مجازات ترور کرد. دو تن از اعضای این کمیته به نام‌های احسان الله خان دوستدار و حسين خان لله در تاريخ ۱۷ شعبان ۱۳۳۵ قمری و در بازار حلبی‌سازها در ملا عام و در روز روشن، بين مسجد شاه و مسجد جمعه او را کشتند.
پرنده‌گیر بزرگ یا دیوپنجه بزرگ، (Pisonia grandis') گونه‌ای از درختان گلدار از خانواده گل‌کاغذیان است. شرح. این درخت دارای برگ‌های پهن و نازک و پوست صاف است و دارای دسته‌هایی از گل‌های خوشبو سبز است که به دانه‌های خاردار چسبنده تبدیل می‌شوند. پراکندگی آن زمانی اتفاق می‌افتد که دانه‌ها به پر پرندگان بچسبند. تولید مثل رویشی آن نیز اغلب زمانی میسر می‌شود که شاخه‌های افتاده جوانه بزنند یا پاجوش آن به درختان جدید تبدیل شوند. پراکنش. درختان پرنده‌گیر ("پیسونیا)" در سراسر جزیرک‌های مرجانی اقیانوس‌های هند و آرام
در سراسر جزیرک‌های مرجانی اقیانوس‌های هند و آرام پراکنده‌اند. این گونه غالباً بر پوشش گیاهی بالغ مرجانی غالب است و در رشته‌های متراکم و ضخیم تا تا رشد می‌کند. بلند. چوب "پرنده‌گیرها" نسبتاً سست و نرم است و پس از افتادن درختان به سرعت پوسیده می‌شود. جنگل‌های "پرنده‌گیرها" محل لانه‌سازی معمولی برای پرندگان دریایی است. یکی از بهترین جنگل‌های "پرنده‌گیرها" را می‌توان در جزیره مرجانی پالمیرا یافت. جزیره سنت پیر، گروه فارکوهر، زمانی توسط جنگل پرنده‌گیر بزرگ پوشیده شده بود. این جنگل پس از استخراج کود مرغی بین
شده بود. این جنگل پس از استخراج کود مرغی بین سال‌های ۱۹۰۶ و ۱۹۷۲ ناپدید شد. پوشش گیاهی طبیعی به منظور خراش دادن کودهای مرغی از بین رفت و چشم‌انداز جزیره بایر شد. کاربردها. برگ‌های پرنده‌گیر بزرگ به‌طور سنتی در برخی کشورها به عنوان سبزی برگی استفاده می‌شود. آن‌ها بخشی از غذاهای سنتی مالدیو در غذاهایی مانند "ماس هونی" بودند.
هوکوریکو شینکانسن () یک خط قطار تندرو در ژاپن است. این خط که ۱۹۹۷ تأسیس شده دارای ۱۳ ایستگاه و ۳۴۵٫۵ کیلومتر طول است.
اینترپدیا نامی است که به یکی از اولین دانشنامه‌های اینترنتی موجود داده شد تا هر کسی با نوشتن مقالات در آن شرکت کند و سپس به شاخص مرکزی تمام صفحات اینترپدیا ارسال کند. اوتا دانشنامه کاربران می‌توانند مقالات و اطلاعات جدید را اضافه کرده و در زیر دسته‌بندی کنند رتبه‌بندی با این وجود اینترپدیا هرگز مرحله تجربی را ترک نکرده‌است. تاریخ. اینترپدیا ابتکار ریک گیتس بود که پستی با عنوان «دانشنامه اینترنتی» مورخ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۳ در PACS-L's LISTSERV (تالار سیستم‌های کامپیوتری با دسترسی عمومی) منتشر کرد. این نامه شامل
با دسترسی عمومی) منتشر کرد. این نامه شامل تأملات زیر بود: آه.. اما در مورد شرکت کنندگان چطور… کجا می‌توانید نویسندگانی را برای نوشتن مقالات کوتاه مورد نیاز خود پیدا کنید؟ خوب، ابتدا باید به دنبال راهی برای ارتباط با گروه بسیار متنوعی از مردم باشم… همه، از زبان‌شناس تا زیست‌شناس مولکولی، از فعالان حقوق حیوانات تا زیمورژیست‌ها، از جغرافیدان‌ها تا کرومتوگراف‌ها. حدس بزنید؟ :-) شبکه فضایی را برای همه اینها فراهم می‌کند؛ بنابراین بیشتر به آن فکر کردم. .فرمول‌های اصطلاح "اینترپدیا" توسط تی. برای. سامول (میگم. او
اصطلاح "اینترپدیا" توسط تی. برای. سامول (میگم. او یکی از شرکت کنندگان در بحث‌های اولیه در مورد موضوع است. در نوامبر ۱۹۹۳, بحث به نقل مکان کرد لیست پستی سفارشی، که بعداً به گروه خبری یوزنت عنوان جربان. اطلاعات سیستم. اینترپدیا. شده‌اند وجود دارد برخی از اختلافات در مورد اینکه تمام صفحات در یک تصویر در دسترس ساخته شده‌است زبان نشانه گذاری ابرمتن، متن ساده، یا اینکه می‌توان همه فرمولاسیون‌ها را مجاز دانست (مثال: همان‌طور که در گوفر). نکته دیگر در این بحث این بود که منابع اینترنتی خارجی که به‌طور خاص برای
بود که منابع اینترنتی خارجی که به‌طور خاص برای اینترپدیا نوشته نشده‌اند می‌توانند با گنجاندن در شاخص بخشی از این موضوع شوند. فرایند مستقل برای ارزیابی مقالات بین پدیا بر اساس معیارهای انتخابی خود مفهوم شد. این پروژه به‌طور فعال برای بیش از نیم سال مورد بحث قرار گرفت اما در نهایت مراحل برنامه‌ریزی را طی نکرد و بعداً به دلیل رشد بی‌سابقه متوقف شد اینترنت.