payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عنوان بازدیدکننده حضور داشتند. چهره‌های کلیدی و نقش آن‌ها. مارگارت کازنز. مارگارت کازنز یکی از نیروهای محرک و سازمان دهندگان اصلی اولین کنفرانس زنان آسیایی بود. او یکی از اعضای جنبش حق رأی ایرلندی بود و بنابراین، پس از نقل مکان به هند در سال ۱۹۱۵، اشتیاق شدیدی به اصلاحات اجتماعی و بهبود موقعیت زنان هندی پیدا کرد. او در اواخر دهه‌های ۱۹۱۰ و۱۹۲۰، در جنبش‌ها و کمپین‌هایی برای حقوق زنان، مانند مطالبه حق رأی برابر برای زنان، شرکت داشت. کازنز پس از شرکت در کنفرانس ۱۹۲۸ انجمن زنان پان-پاسیفیک در هاوایی، به فکر
۱۹۲۸ انجمن زنان پان-پاسیفیک در هاوایی، به فکر سازماندهی کنفرانسی مشابه برای همبستگی میان زنان در آسیا افتاد. کازنز معتقد بود که به‌خاطر فقدان آگاهی معنوی و نیاز به حفظ ویژگی‌های «شرقی» آسیا به چنین سازمانی نیاز دارد. او به این نتیجه رسید زنان آسیایی باید بایکدیگر ملاقات کنند تا به آگاهی برسند. وی در دسامبر ۱۹۲۹ شروع به ارسال نامه کرد تا ایده خود را مطرح کند و زنان دیگری را از هند و سایر مناطق آسیایی متقاعد کند که به او بپیوندند. او در نامه‌های خود پیشنهاد کرد که زنان هندی رهبری این کنفرانس را بر عهده
کرد که زنان هندی رهبری این کنفرانس را بر عهده بگیرند، زیرا قبلاً تجربه‌ای از کنفرانس زنان سراسر هند داشته‌اند. اگرچه او شخصیت برجسته راه‌اندازی کنفرانس زنان بود، اما می‌خواست زنان آسیایی، عمدتاً زنان هندی، مسئولیت را بر عهده بگیرند و بر سازمان نظارت بیشتری داشته باشند. رامشواری نهرو. رامشواری نهرو یک فعال حقوق زنان بود و دوران اولیه خود را به عنوان یک رفورمیست اجتماعی گذراند. پس از حضور در کنفرانس، نهرو یکی از بنیانگذاران یک کمیته دائمی شد و هدف آن ادامه سازماندهی کنفرانس‌های زنان آسیایی در آینده بود. اما
کنفرانس‌های زنان آسیایی در آینده بود. اما این کمیته به زودی منحل شد و تا فعالیت‌های آسیایی نهرو در دههٔ ۱۹۵۰ غیرفعال ماند. می آونگ. می آونگ، که با نام داو میا سین نیز شناخته می‌شود، به نمایندگی از میانمار در کنفرانس زنان آسیایی در لاهور شرکت کرد و یک جلسه را ریاست کرد. آونگ به عنوان منشی کمیته ارتباط در این کنفرانس منصوب شد و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ در کمیته بود؛ او قبلاً تجربه عضویت در شورای ملی زنان در هند را به عنوان عضو برمه ای آنها داشت. در ژوئیه ۱۹۳۱، مارگارت کازینز او را به عنوان نماینده کنفرانس زنان
کازینز او را به عنوان نماینده کنفرانس زنان آسیایی در اتحادیه ملل در کمیته مشورتی زنان در مورد ملیت انتخاب کرد. ساروجینی نایدو. ساروجینی نایدو یک مدافع فعال حقوق زنان و رفورمیست اجتماعی بود. پس از رأی‌گیری او به عنوان رئیس کنفرانس زنان آسیایی منصوب شد. با این حال، قبل از کنفرانس، او در مهٔ ۱۹۳۰ به دلیل نقشش در سالت مارس، جنبش نافرمانی مدنی ملی‌گرای هند، به زندان فرستاده شد. در غیاب ساروجینی نایدو، بندرانایکه (سیلان)، کمال الدین (افغانستان)، آونگ (میانمار)، شیرین فوزدار (ایران) و هوشی (ژاپن) علاوه بر دو زن
شیرین فوزدار (ایران) و هوشی (ژاپن) علاوه بر دو زن هندی، موثولاکشمی ردی و شریفه حمید، ریاست رویدادها را بر عهده داشتند. اهداف کنفرانس. قبل از کنفرانس، سازماندهی فراملی و جهانی زنان عمدتاً بر سازمان‌های اروپایی-آمریکایی متمرکز بود و هیچ سازمانی وجود نداشت که علیرغم داشتن زمینه‌های اجتماعی مشابه، فضایی را برای زنان آسیایی از کشورهای مختلف فراهم کند تا بتوانند گرد هم آیند؛ و دربارهٔ ابزارهای دستیابی به اهداف و مقاصد مشترک بحث کنند. گروه‌بندی‌های سیاسی تثبیت‌شده باعث شد تا تعاملات بین زنان آسیایی و فرهنگ‌های
باعث شد تا تعاملات بین زنان آسیایی و فرهنگ‌های آسیایی محدود شود. رابطه شرق و غرب به عنوان ابزار اصلی به اشتراک گذاری اطلاعات فراتر رفت. کنفرانس زنان آسیایی گفتگوی فمینیستی را در چارچوبی پان آسیایی قرار داد و آن را از مراکز غربی دور کرد. هدف آنها تغییر گفتمان مربوط به زن آسیایی و بازآفرینی تصاویری از «شرق» با ایجاد «ضد گفتمان با شرق‌شناسان فمینیست» بود. این کنفرانس ۶ هدف اصلی داشت که آن‌ها را دنبال می‌کرد: سه هدف اول دقیقاً منعکس کننده دیدگاه پان‌آسیایی بود که رابیندرانات تاگور در طول سفرهایش به ایالات
بود که رابیندرانات تاگور در طول سفرهایش به ایالات متحده و آسیا ترویج کرد. تاگور نامه‌ای به کنفرانس زنان آسیایی نوشت و بر اهمیت حضور زنان در آسیا به جهان و کمک به غنی سازی فرهنگ جهانی از طریق «تثبیت آگاهی فرهنگی شرق» تأکید کرد. سخنرانان در کنفرانس بر ایده‌های از پیش تعیین شده در مورد آنچه که زن آسیایی است مانند صلح طلبی، وفاداری به خانواده، اطاعت و غیره تأکید کردند. برای دور شدن از ویژگی‌های خانگی، دستاوردهای زنان آسیایی خارج از چارچوب خانواده مطیع تا حد زیادی برجسته شد. بسیاری از شرکت کنندگان در کنفرانس،
برجسته شد. بسیاری از شرکت کنندگان در کنفرانس، مردسالاری را عامل اصلی ستم بر زنان می‌دانستند. از این رو برای زنانی که جایگاه بهتری نسبت به مردان در جامعه داشتند، تصمیم‌گیری، توانایی طلاق از مردان و غیره را داشتند، تشویق می‌شد. سه هدف آخر به دنبال برجسته کردن جایگاه زنان آسیایی در سطح بین‌المللی بود. برخی از نمایندگان از تأثیر افکار غربی بر جوامع خود انتقاد کردند و استدلال کردند که نگرش‌های غربی ارزش‌های فرهنگی خاورمیانه و آسیا را تضعیف می‌کند. این جدایی که برخی از این فمینیست‌های آسیایی از همتایان غربی خود
از این فمینیست‌های آسیایی از همتایان غربی خود احساس می‌کردند را برجسته کرد. با این حال، سایر نمایندگان در نپذیرفتن کامل نفوذ غرب مفید می‌دانستند، بلکه بر اساس آنچه برای آسیایی‌ها مناسب است، مانند پوشش، آموزش غربی و حتی سینما، انتخاب می‌کردند. همچنین بر اهمیت جمع‌آوری داده‌ها در مورد وضعیت سیاسی، اقتصادی و مذهبی زنان تأکید شد. این امکان ارجاع متقابل شرایط زنان در سراسر جهان را فراهم می‌کند. آخرین هدف در تمام سازمان‌های زنان در سراسر جهان، مانند شورای بین‌المللی زنان و اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و
زنان و اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی مشترک بود. ترویج صلح جهانی برای بسیاری از سازمان‌های زنان در طول جنگ جهانی اول، دوره بین جنگ و جنگ جهانی دوم اهمیت پیدا کرد. این مسئولیت به آسیا تعمیم داده شد، زیرا این قاره به دلیل عشق و صلح خود مشهور است. بین شرکت کنندگان در کنفرانس یک اجماع کلی وجود داشت که اثبات هویت آسیایی و پذیرش مفهوم خواهری آسیایی به دست کشیدن آنها از هویت ملی خود بستگی ندارد. واکنش‌ها. این کنفرانس در تعدادی از پلتفرم‌های رسانه‌ای در هند و بین‌المللی برجسته شد. روزنامه زنان آمریکایی،
و بین‌المللی برجسته شد. روزنامه زنان آمریکایی، حقوق برابر، بیان کرد که «زنان برجسته از هر کشور آسیا در آن شرکت کردند». آنها همچنین گزارش دادند که «شباهت قابل توجهی» در مشکلات «زنان در شرق و غرب» وجود دارد. مجله و نقد و بررسی هند، که توسط جسی دانکن وستبروک برای انجمن ملی هند، یک سازمان بریتانیایی برای افراد علاقه‌مند به هند ویرایش شده‌است، با الهام از بخشنامه دعوت کنفرانس زنان آسیایی، از این کنفرانس حمایت کرد. بر روی اصطلاح «زنان شرقی» تمرکز کرد و گفت که از روابط مختلف غربی الهام گرفته شده‌است. همچنین
از روابط مختلف غربی الهام گرفته شده‌است. همچنین پیشنهاد شد که زنان آسیایی باید برای گفتگو در مورد مشکلات منحصر به فرد خود با یکدیگر ملاقات کنند و با تشخیص «تفاوت اساسی خود با زنان سرزمین‌های دیگر» برای حل مشکلات خود گتگو کنند. سردبیر L'Oeuvre و Pax International نیز این کنفرانس را پس از برگزاری گزارش داد. کنفرانس زنان آسیایی همچنین از سوی تعدادی از سازمان‌های غربی حمایت می‌شد. این حمایت‌ها شامل جامعه ملل، کمیسیون کار ویتلی، شورای بین‌المللی زنان (شعبه لندن)، نیوزلند و لیگ رفاه هند بود. این کنفرانس همچنین
نیوزلند و لیگ رفاه هند بود. این کنفرانس همچنین مورد قدردانی و تشویق مردان سراسر جهان و همچنین کشور میزبان قرار گرفت. به‌عنوان مثال، سر عبدالقادر، که مهمان کنفرانس بود، آن را به عنوان «رویدادی تاریخی» یاد کرد. سادار ارجمند سر جوگندرا سینگ، وزیر کشاورزی هند، اظهار داشت: «من هیچ مشابهی در تاریخ جهان از چنین جنبشی مانند این کنفرانس زنان که نماینده کل آسیا باشد، سراغ ندارم.» این کنفرانس همچنین توسط جواهر لعل نهرو در سیاست‌های ملت سازی خود شناسایی و پذیرفته شد. او به تاریخ مشترک تمدن آسیایی اعتقاد داشت و اقدامات
به تاریخ مشترک تمدن آسیایی اعتقاد داشت و اقدامات خود را در راستای هدف خود برای ایجاد هند به عنوان مرکز جدید وحدت پان آسیایی پذیرفت. نتایج و دستاوردها. هدف کنفرانس زنان آسیایی، بحث در مورد نگرانی‌های اجتماعی و سیاسی مشترک زنان در آسیا و همچنین صحبت در مورد دیدگاه‌های پان آسیایی بود. این کنفرانس مفتخر بود که زنان هندی نقش اصلی را در جذب زنان آسیایی ایفا کردند. با این ابتکار، سازمان‌دهندگان کنفرانس همچنین نامه‌هایی از زنان ملی‌گرا، فعالان فمینیست و مددکاران اجتماعی دریافت کردند که مشتاق شرکت در آن بودند، از
دریافت کردند که مشتاق شرکت در آن بودند، از جملهٔ آن‌ها می‌توان به محمود جمیل بیگم از سوریه، مادام نور حمد، رئیس کنفرانس زنان عرب، یهودی فلسطینی. انجمن حقوق برابر زنان و انجمن زنان نپالی اشاره کرد. کنفرانس زنان آسیایی در تصویب یک قطعنامه اصلی موفق بود که به دنبال حمایت از اصلاحات برای برابری حقوق شهروندی برای زنان متأهل بود. در آن زمان هیچ قانون بین‌المللی یکسانی در مورد تابعیت زنان متأهل وجود نداشت. برخی از زنان تابعیت شوهران خود را به دست می‌آورند، در حالی که برخی دیگر نمی‌توانند، بنابراین خود را از تولد
که برخی دیگر نمی‌توانند، بنابراین خود را از تولد یا ازدواج بدون تابعیت می‌یابند. این حمایت باعث شد تا یک زن بتواند ملیت خود را انتخاب کند. این قطعنامه همچنین به زنان آسیایی کمک کرد تا از سوی غرب به رسمیت شناخته شوند، زیرا آنها تصدیق کردند که فمینیسم منحصراً اروپایی یا آمریکایی نیست. آن‌ها همچنین تعدادی قطعنامه دیگر را تصویب کردند که بر برابری اجتماعی و سیاسی متمرکز بود. این قطعنامه‌ها شامل «حفظ آگاهی معنوی بالا است که ویژگی اساسی مردم آسیا در طول هزاره‌ها بوده‌است.» در قطعنامه دیگری آمده بود که زندگی و
بوده‌است.» در قطعنامه دیگری آمده بود که زندگی و تدریس بزرگان دینی باید در مدارس تدریس شود. قطعنامه‌های دیگر به نفع آموزش رایگان و اجباری ابتدایی بود. لغو ازدواج کودکان؛ پول بیشتری برای طرح‌های بهداشتی هزینه شود. طرح‌های اعتدال محدود؛ برای نجات بزرگسالان و کودکان از شر. تنظیم شرایط کار و تضمین تساوی موقعیت زن و مرد. دو طرف دیگر طرفدار خودمختاری ملی و صلح جهانی بودند. کنفرانس همچنین با تشکیل یک کمیته دائمی به پایان رسید و تصمیم بر این شد که کنفرانس دوم در ژاپن و جاوه در سال ۱۹۳۵ برگزار شود. اعضای هندی
در ژاپن و جاوه در سال ۱۹۳۵ برگزار شود. اعضای هندی کنفرانس تا سال ۱۹۳۶ هر سال برای بحث در مورد تمایل به داشتن نمایندگی گسترده‌تر و برگزاری کنفرانس بعدی جلساتی را برگزار کردند؛ اما اجرای این طرح مدام به تعویق می‌افتاد. با این حال، در سال ۱۹۳۲، کمیته با کنفرانس زنان شرقی در تهران، ایران و کنفرانس زنان هند (AIWC) با این امید که کنفرانس‌های زنان آسیایی بیشتری برگزار شود، همکاری کرد. در سال ۱۹۳۴، کمیته به یک «کمیته آسیا» بزرگ و پس از مدت کوتاهی، ۵۰ عضو جذب کرد. کنفرانس زنان آسیایی از طریق یک نماینده دائمی در
کنفرانس زنان آسیایی از طریق یک نماینده دائمی در اتحاد بین‌المللی زنان برای حق رأی و شهروندی برابر در ژنو نمایندگی رسمی دریافت کرد. هنگامی که این اتحاد که دوازدهمین کنگره خود را در سال ۱۹۳۵ در استانبول برگزار کرد، کمیته آسیایی هیئتی پر سر و صدا فرستاد که حضور آنها از دست مطبوعات حاضر در امان نبود. با این حال، دومین کنفرانس زنان سراسر آسیا نتوانست به نتیجه برسد زیرا بسیاری از اعضا، از جمله میزبان سابق، هند مشغول امور داخلی و بین‌المللی خود شدند.
فاران مرادی (انگلیسی: Faran Moradi) نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون کانادایی اهل لندن، انتاریو است. او بیشتر برای اولین فیلم بلندش "تهرانتو" مورد توجه قرار گرفت، که برای آن نامزدی جایزه فیلم کانادایی برای بهترین تدوین را در یازدهمین جوایز اسکرین کانادا در سال ۲۰۲۳ دریافت کرد. او پیش از این فیلم‌های کوتاه "شکسته"، "تعطیلات برای فقرا"، "تحویل مخفیانه"، "از طریق تفرقه" و "پودر سیاه و گناه" و قسمت‌هایی از مجموعه‌های تلویزیونی "تیم عجیب و غریب" و "هالی هابی" را کارگردانی کرده‌است. در جشنواره فیلم شهر جنگلی
را کارگردانی کرده‌است. در جشنواره فیلم شهر جنگلی ۲۰۲۲، او برنده مسابقه Project Pitch برای فیلمنامه "گریهٔ گرگ" شد.
هاکوین اکاکو ، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های بودیسم ذن ژاپن بود. او به‌عنوان احیاگر مکتب رینزای از یک دوره رکود رو به زوال، با تمرکز بر روش‌های آموزشی سخت‌گیرانه که مدیتیشن و تمرین کوآن را ادغام می‌کند، شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. سال‌های اول. "هاکوین" در سال ۱۶۸۶، در روستای کوچک هارا، در دامنه کوه فوجی به‌دنیا آمد. مادرش یک بودایی نیچیرن بود، و احتمالاً تقوای او تأثیر عمده‌ای در تصمیم "هاکوین" برای تبدیل شدن به یک راهب بودایی داشته‌است. در کودکی، در سخنرانی یک راهب نیچیرن، با موضوع "هشت جهنم داغ" شرکت کرد.
یک راهب نیچیرن، با موضوع "هشت جهنم داغ" شرکت کرد. این موضوع عمیقاً "هاکوین" جوان را تحت تأثیر قرار داد و او ترس شدیدی از جهنم پیدا کرد، و به‌دنبال راهی برای فرار از آن بود. او در نهایت به این نتیجه رسید که لازم است راهب شود. مرگ. "هاکوین" در سن ۸۳ سالگی در هارا، همان روستایی که در آن متولد شده بود و به مرکز آموزش ذن تبدیل شده بود، درگذشت. او به‌عنوان جیسی (شعر مرگ) نوشته بود: آموزه‌ها. تمرین پست‌ساتوری. هاکوین «شفقت عمیق و تعهد برای کمک به همه موجودات ذی‌شعور در همه جا» را بخشی ضروری از مسیر یک بودایی به
در همه جا» را بخشی ضروری از مسیر یک بودایی به سوی بیداری می‌دانست. او بر نیاز به «آموزش پست‌ساتوری»، برای پاک‌سازی ذهن از تمایلات کارمایی و بینش نیاز به برانگیختن بیداری نهایی هاکوین را شکل داد: تمرین کوآن. هاکوین عمیقاً معتقد بود که مؤثرترین راه برای دانش‌آموز جهت دستیابی به بینش، مراقبه گسترده در مورد کوآن است. تنها با بررسی بی‌وقفه کوان خود، دانش‌آموز می‌تواند با کوان یکی شود و به روشنگری دست یابد. فشار روانی و تردیدی که هنگام مبارزه با کوان ایجاد می‌شود، به‌معنای ایجاد تنشی است که منجر به بیداری
می‌شود، به‌معنای ایجاد تنشی است که منجر به بیداری می‌شود. هاکوین این را «شک بزرگ» نامید و نوشت: «"در انتهای شک بزرگ، بیداری بزرگ نهفته‌است. اگر کاملاً شک کنید، کاملاً بیدار خواهید شد.»" چهار راه شناخت. آسانگا، یکی از حامیان اصلی یوگاچارا، ایده چهار راه شناخت را مطرح کرد: کمال عمل، مشاهده دانستن، دانش جهانی و شناخت آینه بزرگ. او این‌ها را به هشت آگاهی مرتبط می‌کند: با گذشت زمان، این راه‌های شناخت به آموزه‌های سه کالبد بودا (شاکیه مونی، سامبوگاکایا و نیرومانکایا) نیز متصل شد و با هم «آموزه یوشیکی» را تشکیل
نیز متصل شد و با هم «آموزه یوشیکی» را تشکیل دادند. هاکوین این چهار راه شناخت را به چهار دروازه در مسیر بودایی مربوط می‌کند: دروازه الهام، دروازه تمرین، دروازه بیداری و دروازه نیروانا. مخالفت با «ذن هیچ کاری نکن». یکی از نگرانی‌های اصلی هاکوین خطر معلمانی بود که او آن‌ها را «ذن هیچ کاری نکن» می‌خواند، که با رسیدن به تجربه‌ای کوچک از روشنگری، بقیه عمر خود را تلف کردند. به قول خودش، «روز از نو در حالتی از خواب نشسته». شیوه‌های آرام‌گرایانه که صرفاً به دنبال خالی کردن ذهن بودند، یا معلمانی که تعلیم می‌دادند که
کردن ذهن بودند، یا معلمانی که تعلیم می‌دادند که «تهی بودن» آرام، روشنگری است، اهداف همیشگی هاکوین بودند. در این راستا او به‌ویژه از پیروان ذن استاد بانکی انتقاد می‌کرد. او بر آموزش بی پایان و شدید برای تعمیق بینش روشنگری و جعل توانایی فرد برای تجلی آن در همه فعالیت‌ها تأکید کرد. او از دانش‌آموزانش می‌خواست که هرگز به دستاوردهای سطحی قانع نشوند، و واقعاً معتقد بود که اگر تلاش کنند و با انرژی واقعی به تمرین خود نزدیک شوند، روشنگری برای هر کسی ممکن است. آموزه‌ها را بگذار. هاکوین که در طول زندگی استاد ذن بسیار
را بگذار. هاکوین که در طول زندگی استاد ذن بسیار معروف و محبوبی بود، اعتقاد راسخی به رساندن خرد ذن به همه مردم داشت. به لطف تربیتش به‌عنوان یک فرد عادی و سفرهای فراوانش در سراسر کشور، او توانست با جمعیت روستایی ارتباط برقرار کند، و به‌نوعی تبدیل به پدر معنوی مردم مناطق اطراف شوین‌جی شود. او پیشنهاد خدمت در صومعه‌های بزرگ کیوتو را رد کرد و ترجیح داد در شوین‌جی بماند. بیشتر توصیه‌های او به مردم عادی برداشتن یک زندگی اخلاقی با فضیلت متمرکز بود. آموزه‌های اخلاقی او با نشان دادن یک وسعت فکری شگفت‌انگیز، از
او با نشان دادن یک وسعت فکری شگفت‌انگیز، از عناصری از آیین کنفوسیوس، سنت‌های باستانی ژاپن و آموزه‌های سنتی بودایی بهره می‌برد. علی‌رغم عدم تحمل ظاهری شیوه‌های دیگر مکاتب در نوشته‌هایش، او هرگز سعی نکرد که جمعیت روستایی را از رعایت سنت‌های غیر ذن بازدارد. خوش‌نویسی. خوشنویسی طوماری توسط هاکوین اکاکو (بودهارما را به تصویر می‌کشد). عنوان: جیکیشی نیشین، کنشو جابوتسو: «اشاره مستقیم به ذهن انسان، دیدن طبیعت و بودا شدن». بخش مهمی از تمرین هاکوین از ذن، نقاشی و خوشنویسی بود. او نقاشی را در اواخر عمرش، تقریباً در
بود. او نقاشی را در اواخر عمرش، تقریباً در شصت سالگی، به‌طور جدی آغاز کرد، او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نقاشان ذن ژاپن شناخته می‌شود. نقاشی‌های او برای تسخیر ارزش‌های ذن، به‌عنوان انواع «خطبه‌های بصری» عمل می‌کردند، که در میان مردم عادی آن زمان که بسیاری از آن‌ها بی‌سواد بودند، بسیار محبوب بود. امروزه نقاشی‌های بودی دارما اثر هاکوین اکاکو در تعداد انگشت‌شماری از موزه‌های برجسته جهان به نمایش گذاشته می‌شوند. آثار. هاکوین مجموعه عظیمی از آثار را به جای گذاشته‌است، که در آثار دارما (۱۴ جلد) و آثار کانبون (۴
که در آثار دارما (۱۴ جلد) و آثار کانبون (۴ جلد) تقسیم شده‌است). موارد زیر شناخته‌شده‌ترین آثار که به زبان انگلیسی ویرایش شده‌اند، هستند.
ژان وارَن (; – ) مجسمه‌ساز و حکاک اهل فرانسه بود که در فرایند ضرب سکه نوآوری‌های مهمی انجام داد. وی در سال ۱۶۶۵ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
در فهرست زیر، کارنامهٔ هنری ویل اسمیت آمده‌ است.
آبراهام خنوس (؛ ۲۵ مه ۱۶۴۰ – ۱۰ مه ۱۷۲۳) نقاش سبک باروک، طراح و حکاک اهل فلاندری بود. او عمدتاً برای نقاشی‌های منظره، طراحی و چاپ‌هایش شناخته می‌شود.
مادلن بولوین (; – ) نقاش زن سبک باروک اهل فرانسه بود. وی دختر لوئی بولوین نقاش و یکی از بنیانگذاران آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی و خواهر لوئی دو بولوین، بون بولوین و ژنویو بولوین نقاشان فرانسوی بوده‌است. در ۷ نوامبر ۱۶۶۹ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
برنت "برنی" متینسون (؛ ۱۳ مهٔ ۱۹۳۵ - ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳) انیماتور، کارگردان، تهیه‌کننده و استوری آرتیست آمریکایی بود. او از سال ۱۹۵۳ در استودیو انیمیشن والت دیزنی مشغول به کار بود. متینسون به عنوان عضوی از برنامه افسانه‌های دیزنی در سال ۲۰۰۸ مورد تقدیر قرار گرفت. متینسون با ۷۰ سال سابقه کار، قدیمی‌ترین کارمند شرکت والت دیزنی بود. او قرار بود در تابستان پیش رو نخستین جایزه خدمت ۷۰ ساله را از دیزنی بگیرد. زندگی و حرفه. متینسون در شش سالگی با تماشای پینوکیو (۱۹۴۰) به انیمیشن علاقه‌مند شد و پس از پایان دبیرستان به
به انیمیشن علاقه‌مند شد و پس از پایان دبیرستان به شرکت والت دیزنی پیوست و بعد از شش ماه کار اداری به کادر سازنده انیمیشن بانو و ولگرد (۱۹۵۵) پیوست. او سپس با مارک دیویس (انیماتور مشهور دیزنی) در زیبای خفته (۱۹۵۹) و صد و یک سگ خالدار (۱۹۶۱) همکاری کرد و پس از آن با اریک لارسون در مجموعه تلویزیونی دنیای رنگ‌های شگفت‌انگیز والت دیزنی، شمشیر در سنگ (۱۹۶۳)، مری پاپینز (۱۹۶۴)، کتاب جنگل (۱۹۶۷) و گربه‌های اشرافی (۱۹۷۰) کار کرد. در دهه ۱۹۷۰، یک برنامه آموزشی داخلی برای آموزش دستیاران انیمیشن آغاز شد. متینسون در
برای آموزش دستیاران انیمیشن آغاز شد. متینسون در این برنامه ثبت نام کرد و در عرض هشت هفته یک تست انیمیشن ارائه داد. تست انیمیشن او از پرنس جان از رابین هود (۱۹۷۳) تایید شد و او به‌عنوان انیماتور کاراکتر زیر نظر اولی جانستون انتخاب شد. او سپس در پروژه "وینی پو و تیگر هم" (۱۹۷۴)، در متحرک‌سازی شخصیت‌های "کانگا"، "رو"، "ببر" و خرگوش کار کرد. در همان زمان فرانک توماس به طرح‌های کوچک متینسون توجه کرده بود و به او توصیه کرد روی نجات‌دهندگان (۱۹۷۷) کار کند. متینسون سپس روی استوری‌بردها کار کرد و تیتراژ فیلم را
سپس روی استوری‌بردها کار کرد و تیتراژ فیلم را طراحی کرد، که دوباره آن را در روباه و سگ شکاری (۱۹۸۱) و دیگ سیاه (۱۹۸۵) تکرار کرد. سرانجام متینسون کارگردانی و تهیه‌کنندگی سرود کریسمس میکی (۱۹۸۳) را به‌عهده گرفت که موفقیت این انیمیشن کوتاه، باعث شد تا کارگردانی انیمیشن ۷۴ دقیقه‌ای کارآگاه موش بزرگ (۱۹۸۶) به او سپرده شود. در حین تولید الیور و دوستان (۱۹۸۸)، متینسون به اورلندو، فلوریدا نقل مکان کرد تا برای مدت کوتاهی به عنوان سرپرست بخش مشاوره در استودیو دیزنی-ام‌جی‌ام مشغول به کار شد و چند پروژه را به سرانجام
مشغول به کار شد و چند پروژه را به سرانجام رساند. متینسون در طی دهه ۱۹۹۰، تقریباً در تمام فیلم‌های مهم دیزنی، از جمله دیو و دلبر (۱۹۹۱)، علاءالدین (۱۹۹۲) و شیرشاه (۱۹۹۴) به عنوان هنرمند استوری‌برد کار کرد. در همین زمان، او همکاری نزدیکی با جو گرانت (فیلمنامه‌نویس) داشت، که همراه با ونس گری (هنرمند استوری‌برد)، این سه نفر با لقب طنزآمیز «پیرمردها» معروف شدند. آنها با اقتباس از کتاب‌های کودکان، ایده‌های داستانی را پروردانده و ارائه می‌کردند.
جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۰ در ابوظبی، امارات متحده عربی، از ۸ دسامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ برگزار شد. ۲۳ بازیکن نهایی باید تا ۲۹ نوامبر ارائه می‌شدند و همه اعضای تیم نهایی از لیست موقت گرفته می‌شدند. همه بازیکنان باید با شماره تیم بین ۱ تا ۲۳ ثبت نام می‌کردند، مگر اینکه با شماره دیگری برای لیگ داخلی خود ثبت نام کرده باشند. در صورت آسیب دیدگی یکی از بازیکنان لیست نهایی، آن بازیکن ممکن است حداقل ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیمش در مسابقات، با بازیکنی از لیست موقت جایگزین شود. الوحده. سرمربی: یوزف هیکرسبرگر هیکاری
شود. الوحده. سرمربی: یوزف هیکرسبرگر هیکاری یونایتد. سرمربی: جری آلن اینترناسیونال. سرمربی: سلسو راث اینتر میلان. سرمربی: رافائل بنیتز پاچوکا. سرمربی: پابلو مارینی سئونگنام ایلهوا چونما. سرمربی: شین تائه-یونگ تی‌پی مازمبه. سرمربی: لامین ندایه
انواع مهربانی یک فیلم آنتولوژی پوچ‌گرا محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی یورگوس لانتیموس است که فیلم‌نامهٔ آن را با همکاری افتیمیس فیلیپو نوشته است. در این فیلم اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو، هانگ چائو و مارگارت کوالی ایفای نقش می‌کنند. "انواع مهربانی" نخستین نمایش جهانی خود را در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۷ می ۲۰۲۴ داشت و در ایالات متحده به‌وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴ و در ایرلند و بریتانیا در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ اکران شد. این فیلم نقدهای عموماً مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بیش از ۱۴ میلیون دلار
از منتقدان دریافت کرد و بیش از ۱۴ میلیون دلار در جهان فروش داشت. داستان. این فیلم در روایتی اپیزودیک سه داستان مختلف را ارائه می‌دهد: مرگ آر.ام. اف رابرت فلچر (جسی پلمونس) شخصیتی است که زندگی‌اش تحت کنترل کامل رئیسش، ریموند (ویلم دفو)، قرار دارد. ریموند هر روز به رابرت دستورات دقیق و مشخصی می‌دهد که باید طبق آنها زندگی کند. این دستورات شامل تمام جنبه‌های زندگی رابرت، از جمله لباس پوشیدن، خوردن، و حتی زمان داشتن رابطه جنسی با همسرش، سارا (هونگ چاو) است. رابرت این دستورات را بدون چون و چرا دنبال می‌کند و در
این دستورات را بدون چون و چرا دنبال می‌کند و در عوض، با هدایای خاصی مانند یادگاری‌های ورزشی کمیاب، پاداش می‌گیرد. اما وقتی ریموند از رابرت می‌خواهد که به‌طور عمدی یک حادثه رانندگی مرگبار ایجاد کند، رابرت به این دستور شک می‌کند و برای اولین بار تصمیم می‌گیرد که از اطاعت سرپیچی کند. این تصمیم او را به مسیری از فروپاشی و نابودی هدایت می‌کند. زندگی رابرت پس از این تصمیم به سرعت از کنترل خارج می‌شود و او به تدریج می‌فهمد که جایگاهش در سیستم قدرتمند و کنترل‌گر ریموند به خطر افتاده است. آر. ام. اف پرواز می‌کند
ریموند به خطر افتاده است. آر. ام. اف پرواز می‌کند دنیل (جسی پلمونس)، یک افسر پلیس است که همسرش لیز (اما استون) پس از یک حادثه در دریا ناپدید شده است. او به شدت به دنبال یافتن همسرش است و این جستجو او را به آستانه فروپاشی روانی می‌کشاند. اما وقتی لیز به‌طور ناگهانی بازمی‌گردد، دنیل به شک می‌افتد که آیا این زن واقعاً همسرش است یا یک بدل ناشناخته. دنیل به تدریج به این باور می‌رسد که این زن که ادعا می‌کند همسر اوست، در واقع فردی دیگر است. این شک و تردید او را به مسیری از خشونت و جنون می‌کشاند. او از لیز
را به مسیری از خشونت و جنون می‌کشاند. او از لیز می‌خواهد که خودش را ثابت کند و این درخواست‌ها به تدریج به اعمالی خشونت‌آمیز و وحشتناک منجر می‌شود. این داستان به نوعی تصویری از فروپاشی روانی و از دست دادن هویت است که با المان‌های سوررئال و طنز سیاه لانتیموس ترکیب شده است آر. ام. اف ساندویچ می‌خورد امیلی (اما استون) و اندرو (جسی پلمونس) اعضای یک فرقه مرموز هستند که به دنبال زنی می‌گردند که طبق پیشگویی‌ها قادر به زنده کردن مردگان است. این دو نفر تحت رهبری اومی (ویلم دفو) و آکا (هونگ چاو) به این جستجو پرداخته
(ویلم دفو) و آکا (هونگ چاو) به این جستجو پرداخته و در این مسیر با چالش‌های بسیاری روبرو می‌شوند. آنها در این جستجو به زنی به نام ربکا (مارگارت کوالی) برمی‌خورند که امیلی معتقد است همان زنی است که به دنبالش بودند. اما امیلی به تدریج به این فکر می‌افتد که شاید زندگی گذشته‌اش را رها کند و به نزد دخترش و همسر سابقش، که فردی بسیار خشن و بدرفتار است (جو آلوین)، بازگردد. تولید. در سپتامبر ۲۰۲۲ "ددلاین" گزارش داد که یورگوس لانتیموس و افتیمیس فیلیپو فیلمنامه پروژهٔ در حال توسعهٔ «"AND"» (سبک‌دهی‌شده با حروف بزرگ)
در حال توسعهٔ «"AND"» (سبک‌دهی‌شده با حروف بزرگ) را با المنت پیکچرز و فیلم۴ نوشته‌اند و سرچلایت پیکچرز با توزیع فیلم موافقت کرده است، و لانتیموس همچنین کارگردانی آن را برعهده دارد. اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو و مارگارت کوالی قرار بود در این فیلم بازی کنند و برنامه‌هایی برای شروع فیلمبرداری در نیواورلئان در ماه اکتبر انجام شود. در اکتبر ۲۰۲۲، هانگ چائو، جو آلوین، و مامودو آتی به بازیگران پیوستند. هانتر شیفر در مصاحبه‌ای در فوریه ۲۰۲۳ اعلام کرد که در این فیلم «حضور کوتاهی» داشته است. فیلمبرداری در اکتبر
فیلم «حضور کوتاهی» داشته است. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد و تا دسامبر ۲۰۲۲ در نیواورلئان ادامه یافت. نام جدید فیلم با عنوان "Kinds of Kindness" در دسامبر ۲۰۲۳ اعلام شد. انتشار. "انواع مهربانی" نخستین نمایش جهانی خود را در بخش رقابتی هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۷ مهٔ ۲۰۲۴ داشت. این فیلم به‌وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز در ایالات متحده در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴ و در ایرلند و بریتانیا در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر شد. این فیلم همچنین در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴ در یونان اکران شد.
نپال کشوری است با تنوع جغرافیایی که از زمان اتحادش توسط پریتوی نارایان شاه، شکل حکومت یکپارچه را به کار گرفته بود. اکنون این کشور به یک ساختار فدرال تبدیل شده‌است. نپال از ۲۸ مه ۲۰۰۸ (15th Jestha، 2065 BS) یک دولت جمهوری فدرال دموکراتیک بوده‌است. بر اساس مفهوم سیستم فدرال، نپال به ۷ استان، ۷۷ ناحیه و ۷۵۳ سطح محلی تقسیم گردیده‌است. اکنون هر استان دارای یک دولت جداگانه به همراه دولت فدرال در مرکز است. تاریخ. پس از شورش مردمی ۲۰۰۷، سلطنت ۲۴۰ ساله در پنجمین متمم قانون اساسی موقت نپال، ۲۰۶۳ لغو شد. این متمم
متمم قانون اساسی موقت نپال، ۲۰۶۳ لغو شد. این متمم اولین سندی بود که نپال را رسماً به عنوان جمهوری فدرال دموکراتیک نپال ذکر کرد. این متمم فدرالیسم را به عنوان یک ویژگی برجسته برای نپال جدید تصور می‌کرد. حزب مائوئیست کاتالیزوری برای ایجاد فدرالیسم و دربرگیرندگی بود. دیگر احزاب عمده ای که از این اقدام حمایت کردند عبارتند از حزب کمونیست نپال (مارکسیست-لنینیست متحد) و کنگره نپالی، در حالی که حزب راستیا پرجاتانترا که تنها به خاطر طرح نمایندگی متناسب توانسته بود وارد پارلمان شود، در مخالفت با چشم‌انداز فدرالیسم و