payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را به دست آورد. دوک‌نشین ویلیام تقریباً به محدوده Gallia Aquitania در روم باستان رسید، اما در جنوب گارون، ناحیه‌ای که در اختیار گاسکون‌ها بود، امتداد نیافت. ویلیام در ۱۰۳۰ درگذشت. در دوران اودو یا اودس (متوفی ۱۰۳۹) گاسکونی به آکیتن پیوست. دوک‌های آکیتن بازسازی شده در زمان پادشاهان فرانک. پادشاهان کارولنژی بار دیگر دوک‌های آکیتن را ابتدا در سال ۸۵۲ و دوباره از سال ۸۶۶ منصوب کردند. بعدها این دوک‌نشین را "گوین" نیز نامیدند. فرمانروایان پلانتاژنه آکیتن. در سال ۱۳۳۷، فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه، در پی بروز اختلاف
۱۳۳۷، فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه، در پی بروز اختلاف با ادوارد سوم، پادشاه انگلستان، تیول آکیتن را از وی پس گرفت. ادوارد به نوبه خود عنوان پادشاه فرانسه را به دلیل اصل و نسب خود از پدربزرگ مادری‌اش فیلیپ چهارم، پادشاه سابق فرانسه، ادعا کرد. این اختلاف، باعث آغاز دوره اول جنگ صدساله شد که در آن هر دو دودمان پلانتاژنه و والوآ ادعای برتری بر آکیتن داشتند. در سال ۱۳۶۰، هر دو طرف عهدنامه بریتانی را امضا کردند، که در آن ادوارد از ادعای تاج و تخت فرانسه چشم‌پوشی کرد اما در مقابل دوک و ارباب آکیتن باقی ماند. با این
اما در مقابل دوک و ارباب آکیتن باقی ماند. با این حال، زمانی که این عهدنامه در سال ۱۳۶۹ شکسته شد، هم ادعاهای انگلیسی‌ها و هم جنگ از سر گرفته شد. در سال ۱۳۶۲، شاه ادوارد سوم به عنوان لرد آکیتن، پسر بزرگ خود ادوارد، شاهزاده ولز را به عنوان شاهزاده آکیتن منصوب کرد. در سال ۱۳۹۰، پادشاه ریچارد دوم ، پسر ادوارد شاهزاده سیاه، عموی خود جان گانت را دوک آکیتن کرد. این انتصاب پس از مرگ دوک منقضی شد و دوک‌نشین به تملک سلطنت بازگشت. صرف نظر از این، به دلیل در اختیار گرفتن پادشاهی توسط هنری چهارم، او همچنان دوک‌نشین را
پادشاهی توسط هنری چهارم، او همچنان دوک‌نشین را در اختیار گرفت. هنری پنجم به عنوان پادشاه انگلستان و لرد آکیتن به سلطنت آکیتن ادامه داد. او به فرانسه حمله کرد و در محاصره هارفلور و نبرد آزینکورت در سال ۱۴۱۵ پیروز شد. او با معاهده تروا در سال ۱۴۲۰ موفق شد تاج سلطنتی فرانسه را برای خانواده خود به دست آورد. هنری پنجم در سال ۱۴۲۲ درگذشت، زمانی که پسرش هنری ششم در سن کمتر از یک سال تاج و تخت فرانسه را نیز به ارث برد. سلطنت او شاهد از دست دادن تدریجی کنترل انگلیس بر فرانسه بود. دوک‌های والوا و بوربون آکیتن.
بر فرانسه بود. دوک‌های والوا و بوربون آکیتن. پادشاهان والوآ فرانسه که ادعای برتری بر آکیتن داشتند، عنوان دوک را به وارثان خود، یعنی دوفین‌ها اعطا کردند. با پایان جنگ صدساله، آکیتن تحت فرمان مستقیم پادشاه فرانسه بازگشت و در اختیار پادشاه باقی ماند. فقط گاهی دوک‌نشین یا عنوان دوک به یکی دیگر از اعضای سلسله اعطا می‌شد. اینفانت جیمی، دوک سگویا ، پسر آلفونسو سیزدهم اسپانیا ، یکی از مدعیان برای تاج و تخت فرانسه بود. او پسرش گونزالو (۱۹۷۲-۲۰۰۰) را دوک آکیتن نامید. گونزالو هیچ فرزند مشروعی نداشت.
روبرت نرسسی ینگویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مهندس مکانیک، کارآفرین و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره‌های اول و دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۲ در لنیناکان به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان آنانیا شیراکاتسی، جایزه دولتی ارمنستان شوروی و نشان دوستی خلق شده‌است. وی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۷ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت.
ساموئل سارگسی تومانیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۵ فوریه ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان دوستی خلق شده‌است.
مانوئل آرمیجو (Manuel Armijo) (حدود ۱۷۹۳ – ۱۸۵۳ میلادی)، سرباز و دولت‌مرد اهل نیومکزیکو بود که برای سه دوره به عنوان فرماندار نیومکزیکو خدمت کرد. وی در خاموش سازی شورش ۱۸۳۷ نقش اساسی را ایفا کرد؛ رهبری نیروهای را برعهده داشت که سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دستگیر نمودند؛ و بعدها در جریان جنگ آمریکا و مکزیک، او به ایالات متحده تسلیم شده و زمینه تصرف سانتافه را فراهم نمود. اوایل زندگی و دوره اول فرمانداری. مانوئل آرمیجو در ۱۷۹۳ میلادی در البوکرکی، منطقه نیومکزیکو و به احتمال قریب در بلن به‌دنیا آمده بود. وی
و به احتمال قریب در بلن به‌دنیا آمده بود. وی پسر ویسنته فریر ای آرمیجو و باربارا کاسیلدا دوران ای چاوس بود، والدین وی هر دو از خانواده‌های معروف نیومکزیکو بودند. ویسنته آرمیجو و خانواده وی در دهه ۱۷۹۰ میلادی در پلازا دی سان انتونیو دی بیلن زندگی می‌کردند و براساس آمار اسپانیا، ویسنته به عنوان انباردار و ستوان در کسوت شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. مانوئل آرمیجو در ۱۸۱۹ میلادی با ماریا ترینیداد گابالدون ازدواج کرد. این زوج هیچ فرزندی نداشتند، اما دختری به‌نام رامونا را به فرزندی گرفتند، کسی که از وی در وصیت‌نامه
را به فرزندی گرفتند، کسی که از وی در وصیت‌نامه مانوئل به عنوان «تنها دختر و وارث من» یاد شده‌است. رامونا آرمیجو با لوئیس سی. دی باکا اهل ساکورو، نیومکزیکو ازدواج کرد. براساس یادداشت جورج ویلکینز کندال، آرمیجو با کار کردن نزد یک گله‌دار گوسفند و دزدیدن و دوباره بفروش رساندن گوسفندان، اغلب به کارفرمای خود، ثروتمند شد؛ اما کندال در حالی از تجارب خود می‌نویسد که در ۱۸۴۱ میلادی در نزد آرمیجو زندانی بود و تصویری که او از آرمیجو ارایه می‌کند، تصویر دشنام‌آمیز است. مورخ مارک سیمونز داستان ارایه شده در مورد دزدی
مورخ مارک سیمونز داستان ارایه شده در مورد دزدی گوسفند را یک «سنت» می‌خواند. ویلیام ورث در وبسایت مورخین ایالت نیومکزیکو نوشت، «تصویری که جلج ویلکینز کندال از فرماندار آرمیجو ارایه می‌کند این است، مردی تحصیل‌نیافته از خانواده فقیر که با دزدی راه خود را به بالا باز کرد. ارایه یک کاریکاتور زشت از آرمیجو توسط کندال، راهی بود تا با آن بتواند آرمیجو تهمت بزند، چون از نظر وی فرماندار پس از دستگیری سفر اکتشافی فاجعه‌آمیز تگزاس سانتافه در ۱۸۴۱ میلادی با وی رفتار غیرعادلانه داشت». از نظر ساکنین اسپانیایی‌تبار
غیرعادلانه داشت». از نظر ساکنین اسپانیایی‌تبار نیومکزیکو، مورخین به‌طور عموم در ارایه تاریخچه مانوئل آرمیجو، عملکرد منصفانه داشته‌اند. آنجلیکو چاوز نوشت، «شخصیت مانوئل آرمیجو به عنوان فرماندار و انسان، به حدی در تعداد زیادی از منابع به‌طور غیرعادلانه به تصویر کشیده شده‌است، که ذکر آنها در اینجا نمی‌گنجد». آرمیجو در ۱۸۲۲ میلادی شهردار (alcalde) البوکرکی و در ۱۸۲۴ میلادی به درجه سروان در شبه‌نظامیان رسید. وی در ۱۸۲۷ میلادی به عنوان فرماندار نیومکزیکو انتخاب گردید، اما در ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک تاجر گوسفند و
اما در ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک تاجر گوسفند و پتوهای پشمی ثروتمند از سانتافه به البوکرکی بازگشت و دوباره به عنوان شهردار انتخاب شد. برخی منابع می‌گویند که او به‌خاطر خودداری از تحقیقات فدرال، سمت فرمانداری را ترک کرد. آرمیجو در ۱۸۳۶ میلادی به عنوان محصل تعرفه (subcomisario) نیومکزیکو گماشته شد؛ این سمت شامل گردآوری پول و همچنین کار رسمی در سانتافه بود. با این حال، وی بنابر دلایل سلامتی بیشتر وقت خود را در البوکرکی سپری می‌کرد و از اینرو کسی دیگری جایگزین وی شد. شورش ۱۸۳۷. ساکنین ناراضی مناطق شمالی نیومکزیکو
شورش ۱۸۳۷. ساکنین ناراضی مناطق شمالی نیومکزیکو فرماندار البینو پریز را در اوت ۱۸۳۷ ترور نموده و کنترل ایالت را در دست گرفتند، (شورش ۱۸۳۷). بیشتر مردم مناطق جنوبی با این حکومت جدید به مخالفت پرداختند، اما چندین فرد معروف از رهبری جنبشی برای سرکوب این شورش خودداری نمودند. ماریانون چاوز، یکی از بستگان جوان و ثروتمند آرمیجو، این سمت رهبری را به وی پیشنهاد کرد و آرمیجو نیز آنرا پذیرفت. وی حرکت به سوی سانتافه را آغاز نمود و خود را فرماندار اعلام کرد، سمتی که حکومت مکزیک نیز پس از شنیدن خبر شورش، آنرا به آرمیجو
مکزیک نیز پس از شنیدن خبر شورش، آنرا به آرمیجو داده بود (برخلاف گزارش کندال که گفته بود، نامه انتصاب-خودی آرمیجو به عنوان فرماندار بعداً به آنها رسید). آرمیجو با نوشتن نامهٔ به حکومت درخواست نمود تا نیروهای فدرال فرستاده شود و سربازان آموزش دیده تحت فرماندهی سرهنگ دوم کایتانو جوستینیانی از سواره نظام وراکروز در اوایل ژانویه ۱۸۳۸ رسیدند. در اواخر همان ماه، شورش بار دیگر شعله‌ور شد و آرمیجو با هدایت نیروها توانست شورشیان را در پوجواکو مغلوب نماید. بر اساس‌نامه‌های آرمیجو که به مورخ مکزیکی کارلوس ماریا
آرمیجو که به مورخ مکزیکی کارلوس ماریا بستامانتی فرستاده بود، او ظاهراً فرمانده نیروهایش را در دست داشت، در حالیکه در واقع این جوستینیانی بود که نیروها را رهبری می‌کرد. برخی از نویسندگان آمریکایی که البته با کندال آغاز شد، آرمیجو را متهم به سرکوب شورشی نموده‌اند که خود در اصل آغاز کرده بود. تاجر و نویسنده جوسیا گریگ گفت که، برادر آرمیجو «به‌طور خصوصی» به گریگ اظهار داشت که آرمیجو با شتاب از البوکرکی به سانتافه رفت و انتظار داشت تا شورشیان وی را به عنوان فرماندار انتخاب می‌کنند. چون وی شخصاً هیچ سهمی در این
انتخاب می‌کنند. چون وی شخصاً هیچ سهمی در این شورش نداشت، «آنها ادعای وی مبنی بر توافق داشتن با آنها را تصدیق نکردند» و از اینرو او به البوکرکی آمد تا یک جنبش ضدانقلاب را سازماندهی کند. مورخ جنیت لیکومتی این داستان را به دیده شک نگریسته و تصریح می‌نماید که هیچ گونه مدرک مستند دال بر دخالت آرمیجو در شورش ۱۸۳۷ وجود ندارد. دور دوم. در ۱۸۴۱ میلادی، آرمیجو به‌طور موفقیت‌آمیز توانست سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دفع نماید. او ظاهراً وعده دروغین رفتار مصون به آنها داد، اما در عوض بازرگانان و سربازان تگزاسی را
داد، اما در عوض بازرگانان و سربازان تگزاسی را دستگیر نموده و به عنوان زندانی به قسمت جنوب مکزیکو فرستاد. داستان‌های فساد آرمیجو حتی به مناطق اروپا-آمریکایی منطقه نیز رسید تا یورش به ایالات متحده را توجیه نمایند. همچنین شایعه شده بود که او با مالک ثروتمند سالن سانتافه به‌نام ماریا جرترودیس «تولس» بارسلو دارای رابطه نامشروع است. همچنین در این دوران، او به‌طور مشتاقانه اعطای زمین به آمریکایی‌ها را تأیید نموده و با فروش ۹٬۷۰۰٬۰۰۰ آکر (۳۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع)، برخی از بزرگترین زمین‌های اعطایی از نظر مساحت را در
از بزرگترین زمین‌های اعطایی از نظر مساحت را در تاریخ را رقم زد. به عنوان مثال، چارلز بوبین و گوادالوپ میراندا در ژانویه ۱۸۴۱ از آرمیجو درخواست نمودند تا زمینی به مساحت ۱٬۷۴۱٬۷۶۴ آکر (۷٬۰۴۸٫۶۷ کیلومتر مربع) واقع در شرق کوه‌های سانگری دی کریستو را به آنها اعطاء نماید. بخشی از آن زمین به چارلز بنت داده شد، در حالیکه او شهروند مکزیکو نبود. زمانی که پادری مارتینز در مورد چنین اعطای زمین مطلع شد، او چنین یک انتقاد قوی را متوجه آرمیجو نمود که وی در تابستان این اعطای زمین را پس گرفت. آرمیجو بعدها زمانی که بوبین
زمین را پس گرفت. آرمیجو بعدها زمانی که بوبین درگذشت، این زمین اعطایی را به داماد وی لیوسین مکسویل داد. جمهوری تگزاس در ۱۸۴۳ میلادی یک نیروی دیگر را به نیومکزیکو فرستاد تا دستگیری سفر اکتشافی تگزان سانتافه و حملات مکزیکو به تگزاس را تلافی نماید. این نیرو که متشکل از حدود ۲۰۰ مرد بود، یکی از واحدهای پیشرو نیومکزیکو را شکست داد. آرمیجو که در ۱۴۰ مایل (۲۳۰ کیلومتر) فاصله با ۵۰۰ مرد اردو زده بود، با شنیدن این خبر، «وحشت زده شده و فرار کرد». پس از آن، وی از سمت فرماندهی نیروها استعفا داد و سال بعد «به دلیل وضعیت
نیروها استعفا داد و سال بعد «به دلیل وضعیت سلامت ضعیف» از فرمانداری کنار رفت.
موریس بِرک بلکناپ (Morris Burke Belknap) (۷ ژوئن ۱۸۵۶–۱۳ آوریل ۱۹۱۰)، تاجر آمریکایی اهل لوئیزویل از شهرهای کنتاکی بود. او که از جمهوری‌خواهان به‌شمار می‌رفت در سال ۱۹۰۳ برای فرمانداری ایالت کنتاکی نامزد شد. پس از اخذ مدرک از دانشکده، دانشکده علوم شفیلد در دانشگاه ییل در کارخانه تولید ابزاری که متعلق به پدرش بود، مشغول کار شد. سپس در تأسیس یک شرکت ساخت ادوات کشاورزی سهیم شد. در سال ۱۸۸۳ با لی‌لی باکنر ازدواج کرد و از او صاحب چهار فرزند شد. پس از مرگ پدرش، قائم‌مقام کارخانه او شد، سمتی که تا پایان عمر آن را
کارخانه او شد، سمتی که تا پایان عمر آن را حفظ کرد. لی‌لی باکنر در سال ۱۸۹۳ از دنیا رفت و موریس در سال ۱۹۰۰ با ماریون اس. دومونت پیوند زناشویی بست. او علاوه بر فعالیت‌های تجاری، در خدمت ارتش ایالتی کنتاکی نیز بود و سرانجام به درجه سرهنگ دومی رسید. در طول جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و قبل از پایان درگیری‌ها، مدت کوتاهی در پورتوریکو خدمت کرد. وی پیش از آنکه در سال ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت کناره‌گیری کند به درجه سرهنگی نائل شد. پس از آنکه در ۱۹۰۳ برای حضور در مجمع جمهوری‌خواهان برگزیده شد، درخواست نامزدیش
در مجمع جمهوری‌خواهان برگزیده شد، درخواست نامزدیش برای فرمانداری ایالت کنتاکی نیز مورد پذیرش قرار گرفت. او براساس تجارب تجاری خود و همچنین در مخالفت با سیاست‌های فرماندار فعلی وارد رقابت انتخاباتی شد ولی در نهایت عرصه را به &lt;bdi&gt;جی. سی. دبلیو. بکام&lt;/bdi&gt;، فرماندار وقت ایالت، واگذار کرد. پس از ناکامی در انتخابات فرمانداری، باقی‌مانده عمرش را صرف حضور در سازمان‌های مذهبی و مدنی مختلف نمود. او در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰ در اثر کم‌خونی شدید درگذشت؛ گمان می‌رفت ابتلا به کم‌خونی پرنیشیوز در پورتوریکو موجب
ابتلا به کم‌خونی پرنیشیوز در پورتوریکو موجب وخامت شرایط جسمیش شده باشد. اوایل زندگی و خانواده. بلکناپ در ۷ ژوئن ۱۸۵۶ در خانه پدر و مادرش واقع در لوئیزویل ایالت کنتاکی به دنیا آمد و کوچکترین فرزند ویلیام برک و مری (ریچاردسون) بلکناپ بود. او تا سن هفده‌سالگی در مدرسه خصوصی بنجامین بی. هانتون تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳ به همراه برادرش، ویلیام ریچاردسون بلکناپ (۱۸۴۹–۱۹۱۴) به سفری یک ساله در اروپا رفت. بعد از بازگشت از این سفر در دانشکده علوم شفیلد دانشگاه ییل ثبت نام کرد. او در سال ۱۸۷۷ موفق به اخذ مدرک شد ولی
نام کرد. او در سال ۱۸۷۷ موفق به اخذ مدرک شد ولی برای انجام تحصیلات تکمیلی در رشته شیمی یک سال بیشتر در دانشگاه ماند. در سال ۱۸۹۷ و در پی بازگشت به لوئیزویل مدت کوتاهی در کارخانه ابزارسازی پدرش به نام دبلیو بی. بلکناپ و شرکاء مشغول کار شد. سپس با توماس میکل و بری کلمن اقدام به تأسیس شرکت توماس میکل و شرکاء نمود که در زمینه تولید ادوات کشاورزی فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۸۳ به عنوان قائم‌مقام مدیر به کارخانه پدرش بازگشت. در ۱۴ ژوئن ۱۸۸۳ با لی‌لی باکنر دختر سیمون بولیوار باکنر، از ژنرال‌های ارتش ایالات مؤتلفه،
بولیوار باکنر، از ژنرال‌های ارتش ایالات مؤتلفه، ازدواج کرد. این زوج صاحب چهار فرزند به نام‌های گرترود، والتر کینگزبری، لیلی و موریس‌جونیور شدند. لی‌لی بلکناپ در ۱۸۹۳ از دنیا رفت. پس از مرگ او، بلکناپ به یاد همسرش یک پل سنگی در چروک‌پارک لوئیزویل ساخت که به پل بلکناپ معروف است. پدرش در سال ۱۸۸۹ درگذشت، پس از ثبت این شرکت تولید و ساخت ابزار بلکناپ، موریس بلکناپ به عنوان قائم‌مقام شرکت انتخاب شد و تا پایان عمرش در این سمت باقی ماند. او جوان‌ترین فردی بود که به ریاست هیئت تجاری لوئیزویل انتخاب شد و سال‌های سال
ریاست هیئت تجاری لوئیزویل انتخاب شد و سال‌های سال این مسئولیت را برعهده داشت. خدمت نظامی. در سال ۱۸۷۹، بلکناپ برای سربازی در هنگ اول پیاده‌نظام گارد ایالتی کنتاکی که به لژیون لوئیزویل معروف بود، نام‌نویسی کرد. پدر همسرش در سال ۱۸۸۷ به عنوان فرماندار ایالت کنتاکی انتخاب شد و بلکناپ را با درجه لنلی به خدمت در ستاد ارتش ایالتی گماشت. در ۱۸۹۰، او فرماندهی گروهان الف هنگ اول گارد ایالتی کنتاکی را بر عهده گرفت و در سال ۱۸۹۳ نیز به عنوان سرهنگ دوم یگان انتخاب شد. همزمان با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا، فرماندار
شد. همزمان با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا، فرماندار اوکانل بردلی، یگان تحت امر بلکناپ را برای حضور در جبهه فراخواند. او در ۱۳ مه ۱۸۹۸ برای خدمت احضار و همان روز نیز راهی شد. بلکناپ پیش از اینکه در ۲۸ ژوئن ۱۸۹۸ به نیوپورت‌نیوز در ویرجینیا برسد، چندین هفته را در یکی از شهرهای کنتاکی به نام لکسینگتون سپری کرد. اول اوت ژنرال فردریک دنت‌گرانت دستور داد تا شش یگان با فرماندهی بلکناپ سوار بر کشتی یواس‌آرسی عازم پورتوریکو شوند. نیروها ۱۱ اوت به شهر پونس رسیدند و سپس به مایاگوئس اعزام شدند. به آنها دستور داده شده بود
مایاگوئس اعزام شدند. به آنها دستور داده شده بود تا به محض اینکه ترددها امن شد به طرف خشکی بروند و در تعقیب هنگ یازدهم پیاده‌نظام باشند. با پایان یافتن درگیری‌ها، بلکناپ و نیروهایش تا ۲۶ اوت در مایاگوئس ماندند و سپس به پونس بازگشتند و در تاریخ ۲۹ و ۳۰ اوت به هنگ خود ملحق شدند. با ارتقای کسلمن به درجه سرتیپی، بلکناپ نیز سرهنگ شد و فرماندهی فرست کنتاکی به او واگذار گشت. یگان او در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۸ به لوئیزویل بازگشت و متعاقب آن بلکناپ در ۲۴ فوریه ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت نظامی کناره‌گیری کرد و دیگر هرگز در ارتش
از خدمت نظامی کناره‌گیری کرد و دیگر هرگز در ارتش خدمت نکرد. وی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۰ با مریسون اس. دومانت ازدواج کرد که اهل پلین‌فیلد ایالت نیوجرسی بود. رقابت انتخاباتی فرمانداری. در مجمع ایالتی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۰۳، رهبران حزب از جمله دبیلو گادفری هانتر حمایت خود را از بلکناپ برای حضور در انتخابات فرمانداری اعلام کردند. با این حال فرماندار سابق، بردلی به حمایت از یکی از رفقایش به نام وکیل آگوستوس ای. ویلسون پرداخت که از اهالی لوئیزویل بود. طرفداران ویلسون گرفتار چالشی شدند که آنها را از صحنه انتخابات دور
گرفتار چالشی شدند که آنها را از صحنه انتخابات دور کرد و سبب شد تا او از رقابت‌ها کنار گذاشته شود و مجمع را ترک کند. بدین‌ترتیب بلکناپ از طرف حزب برای حضور در نخستین رأی‌گیری معرفی شد. باکنر، فرماندار دموکرات سابق از نامزدی همسر دخترش در انتخابات حمایت کرد. بلکناپ با تأکید بر تجربه خود در حوزه کسب‌و کار آن را با اتهامات وارده به فرماندار وقت یعنی جی‌سی‌دبلیو بکهام در سوءمدیریت مؤسسات خیریه ایالت، مقایسه کرد. بلکناپ در خارج از لوئیزویل چندان چهره شناخته شده‌ای نبود. او قدرت سخنوری خوبی در انظار عموم نداشت و
نبود. او قدرت سخنوری خوبی در انظار عموم نداشت و در غنا بخشیدن به رقابت انتخاباتی موفق نبود. به گزارش روزنامه نیویورک‌تایمز «سرهنگ موریس بی. بلکناپ، نامزد جمهوری‌خواهان در انتخابات فرمانداری کنتاکی، ورزشکار، سیاستمدار و تاجر ثروتمندی است». روز رأی‌گیری در سراسر ایالت روز پرالتهابی بود تا جاییکه یکی از قضاتی که حامی بلکناپ بود در محل رأی‌گیری در لوئیزویل از سوی یک کلانتر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. بدین‌ترتیب، پیروزی به رقیب بلکنپ رسید؛ بکهام با ۲۲۹۰۱۴ رأی در مقابل ۲۰۲۷۶۴ پیروز انتخابات شد. این نخستین باری
مقابل ۲۰۲۷۶۴ پیروز انتخابات شد. این نخستین باری بود که طی شانزده سال اخیر دموکرات‌ها اکثریت آراء را به دست آوردند. سال‌های آخر زندگی. بلکناپ فعالیت‌های تجاری خود را ادامه داد و در سال ۱۹۰۵ در کنگره بین‌المللی اتاق‌های بازرگانی که در شهر لیژ بلژیک برگزار شد، شرکت کرد. وی طی سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ ریاست هیئت پارک‌های لوئیزویل را بر عهده داشت. او عضو چندین سازمان مدنی و مذهبی از جمله باشگاه پندنیس، باشگاه کانتری لوئیزویل، باشگاه سالماگوندی لوئیزویل و کلیسای پروتستان یادبود وارن این شهر بود. بلکناپ در این کلیسا
یادبود وارن این شهر بود. بلکناپ در این کلیسا دیکون و رئیس هیئت امنا بود. همچنین ریاست انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه ییل در لوئیزویل و سرپرستی سازمان جوانان YMCA آن شهر را نیز در اختیار داشت. بلکناپ در اواخر سال ۱۹۰۷ بیمار شد و این شرایط وخیم تا اواسط سال ۱۹۰۸ ادامه یافت. در ژوئیه ۱۹۰۸ برای بهبود وضعیت جسمیش به اروپا سفر کرد. ولی پس از بازگشت از این سفر در ماه اکتبر، وضعیت او باز هم بدتر شد. از ژانویه تا ژوئن ۱۹۰۹ بستری بود. او اوایل آوریل ۱۹۱۰ به کما رفت و دیگر هرگز بیدار نشد. موریس بلکناپ در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰
هرگز بیدار نشد. موریس بلکناپ در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰ بر اثر کم خونی شدید در شهر لکسینگتون از توابع ایالت کنتاکی درگذشت و در گورستان تپه غار به خاک سپرده شد.
این فهرستی از فیلم‌های اصلی و ویژهٔ دیزنی پلاس است که به عنوان ارائه‌دهنده جهانی استریم اینترنتی بر اساس تقاضا متعلق به توزیع رسانه و سرگرمی دیزنی است و تعدادی برنامه اصلی را توزیع می‌کند که شامل سریال‌های اصلی، ویژه‌ها، مینی‌سریال‌ها، مستندها و فیلم‌ها می‌شود. تمام فیلم‌های فهرست‌شده توسط والت دیزنی پیکچرز تولید می‌شوند مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد. فیلم‌های اصلی. ویژه. این فیلم‌ها رویدادهای اصلی یکبار مصرف یا محتوای تکمیلی مربوط به فیلم‌های اصلی هستند.
طاهر صبیروف (؛ – ) کارگردان فیلم، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و تاجیکستان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بهاری بی‌نظیر" اشاره کرد. او همچنین فیلم "آخرین شب شهرزاد" را ساخته است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده‌است.
فیلم‌های جدید اسکوبی دو () یک مجموعه تلویزیونی کمدی معمایی است که توسط هانا باربرا تولید و مابین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ از شبکهٔ سی‌بی‌اس پخش شد. فصل‌های مجموعه. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
نیکول جَـفی (؛ زادهٔ ) بازیگر و عامل استعدادیابی اهل کانادا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو"، "اتاق ۲۲۲"، "مارلو" و "ماشین سحرآمیز" اشاره نمود.
هِدِر نورث (به ؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد. فیلم‌شناسی. از جمله فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جانی براوو"، "فیلم‌های جدید اسکوبی دو"، "روزهای زندگی ما"، "مانکیز"، "فراری"، "میمون زرنگ" و "آقای نواک" اشاره کرد. مرگ. هدر نورث در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۷، در سن ۷۱ سالگی بر اثر ایست قلبی در استودیو سیتی، لس آنجلس درگذشت.
والری ریژاکوف (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و روسیه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کمیسر" اشاره نمود. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی شده‌است.
جو روبی (؛ – ) پویانما، نویسنده، تهیه‌کننده تلویزیونی و تدوین‌گر موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" اشاره نمود.
کن اسپیرز (؛ – ) پویانما، نویسنده، تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" اشاره نمود.
لئونید کمیت (؛ – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "چاپایف"، "جنگ و صلح، و "بیا اینجا، مختار!" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده‌است.
در زیست‌شناسی، پناهگاه مکانی است که از یک جمعیت جداشده یا بازمانده از یک گونه گسترده‌تر پشتیبانی می‌کند. این انزوا (گونه‌زایی ناهمجا) می‌تواند به دلیل تغییر اقلیم، جغرافیایی یا فعالیت‌های انسانی مانند جنگل‌زدایی و شکار بی‌رویه باشد.
دیک کَـویت (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زادهٔ ) مجری برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی و کمدین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پخش زنده شنبه شب"، "چیرز"، "داستان‌های شگفت‌انگیز"، "دنیایی دیگر"، "سیمپسون‌ها"، "فارست گامپ"، "سال اسلحه"، "در حد مرگ کسل‌شده"، "آنی هال"، "بیتل‌جوس"، "استادهای آمریکایی"، "د لیت شو ویت استیون کلبر"، "دختر سخن‌چین"، "فرکانس"، "ثروتمند و مشهور"، "سیمون"، "آپولو ۱۳"، "" و
"ثروتمند و مشهور"، "سیمون"، "آپولو ۱۳"، "" و "سلامت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
در تبارزایی، یک گروه خواهر یا آرایه خواهر دارای نزدیک‌ترین خویشاوندان واحد معین دیگری در یک درخت تبارزایی است. تعریف. این عبارت به آسانی با یک کلادوگرام نشان داده می‌شود: آرایه A و آرایه B گروه‌های خواهر یکدیگر هستند. گونه‌های A و B، همراه با سایر نوادگان موجود یا منقرض‌شده جدیدترین نیای مشترک خود (MRCA), یک گروه تک‌تباری، کلاد AB را تشکیل می‌دهند. کلاد AB و آرایه C نیز گروه‌های خواهر هستند. دسته A, B و C، همراه با سایر فرزندان MRCA خود، کلاد ABC را تشکیل می‌دهند. همهٔ کلاد ABC خود زیردرختی از یک درخت
می‌دهند. همهٔ کلاد ABC خود زیردرختی از یک درخت بزرگ‌تر است که هم در بین برگ‌ها و هم در میان کلادهای بزرگ‌تر و عمیقتر، روابط گروهی بیشتری را نشان می‌دهد. ساختار درختی نشان داده شده از طریق ریشه خود به دیگر بخش‌های درخت زندگی جهانی متصل می‌شود. در استانداردهای شاخه‌بندی کلادستیک، گونه‌های A, B و C ممکن است نمونه‌ها، گونه‌ها، سرده‌ها یا هر واحد طبقه‌بندی دیگری را نشان دهند. اگر A و B در یک سطح طبقه‌بندی باشند، می‌توان اصطلاح‌هایی مانند "گونه‌های خواهر" یا سرده‌های "خواهر" را به کار برد. اصطلاح "گروه خواهر" در
"خواهر" را به کار برد. اصطلاح "گروه خواهر" در تجزیه و تحلیل تبارزایی به کار می‌رود، با این حال، تنها گروه‌های شناسایی شده در تجزیه و تحلیل به عنوان «گروه‌های خواهر» برچسب‌گذاری می‌شوند.
کری نای (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "طلاق مرد، طلاق زن"، "نمایش مورمور"، "اغوای جو تاینن، و "گروه" اشاره کرد.
نبردناو کلاس "کوئین الیزابت" یک کلاس از پنج نبردناو نیروی دریایی بریتانیا بود که در دهه ۱۹۱۰ ساخته شدند. از نبردناوهای این کلاس به عنوان نخستین «نبردناوهای سریع» یاد می‌شود. این نبردناو در هر دو جنگ جهانی به خدمت پرداختند. ویژگی‌ها. ابعاد و وزن. در طراحی اولیه، طول کلی با طول خط آب ، عرض و میانگین آبخور در بارگیری معمول بود. به هر صورت ابعاد نهایی کشتی‌های مختلف کلاس با این مقادیر اسمی کاملا مغایرت داشت. این کلاس ارتفاع متاسنتریک زیادی داشت که بیشتر از کلاس‌های پیشین بود. این ویژگی باعث پایداری کشتی‌های آن
پیشین بود. این ویژگی باعث پایداری کشتی‌های آن می‌شد. مازه‌های شکم کشتی به گونه‌ای نصب شدند که سرعت غلطیدن کشتی را کاهش دهد. وزن معمول در طراحی ۲۷٬۵۰۰ تن بود اما در طول حیات کشتی‌ها افزایش یافت و مخصوصا پس از افزایش زره آن‌ها، به بیش از ۲۹٬۰۰۰ تن رسید. وزن بارگیری کامل در طراحی ۳۳٬۰۰۰ تن بود‌. تسلیحات. مهم‌ترین تفاوت ظاهری این کلاس با کلاس پیشین، کلاس "آیرون دوک"، حذف شدن برجک Q در میانه کشتی بود که قوس آتش را محدود می‌کرد. به هر صورت با افزایش کالیبر توپ‌های اصلی از به ، توان آتش پهنای کشتی اصلاً کاهش
اصلی از به ، توان آتش پهنای کشتی اصلاً کاهش نیافت. هشت توپ ۱۵ اینچی گلوله‌هایی مجموعاً با وزن شلیک می‌کردند؛ درحالیکه وزن گلوله‌های شلیک شده از ده توپ ۱۳٫۵ اینچی بود. برجک‌های اصلی قابلیت بالا بردن توپ‌ها تا زاویه ۲۰ درجه را داشتند و می‌توانستند گلوله‌ها را حداکثر تا برد شلیک کنند. توپ بهبود یافته ۱۵ اینچی Mk I/N که هنگام بازسازی در اواخر دهه ۱۹۳۰ بر روی "کوئین الیزابت"، "وارسپایت" و "وَلیِنت" نصب شد، زاویه بالا آمدن توپ را به ۳۰ درجه افزایش داد. پیش‌ران. در قسمت پیش‌ران تنها از نفت به جای زغال‌سنگ یا حالت
قسمت پیش‌ران تنها از نفت به جای زغال‌سنگ یا حالت ترکیبی، به عنوان سوخت استفاده شد. این مسئله موجب افزایش زیاد توان اسب بخار برای رساندن سرعت به ۲۵ گره گشت. چهار میل کاردان در جلو و عقب دارای توربین‌های پر فشار بودند و در جلو و عقب به میل کاردان‌ها و توربین‌های کم‌فشار اطراف و میل کاردان‌های مرکزی اتصال داشتند. کشتی‌های این کلاس در ابتدا با دو دودکش ساخته شدند. این ویژگی منحصر به فرد در دگرگونی‌های مختلف در طول خدمت کشتی‌ها تغییر کرد. هر دودکش به دوازده دیگ بخار که در چهار اتاقک قرار داشتند، متصل بود.