payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۰ ثانیه بمیرم (۱۹۸۱) خواهران زیبا: تحصیل کرده (۱۹۸۲) لذت در آینه (۱۹۸۲) سریال تجاوز جنسی: رؤیای کثیف (۱۹۸۲) لالایی آن (۱۹۸۲) هوترو هیم (۱۹۸۲) پورنوگرافی اوکیرو-ای (۱۹۸۳) زن با نوک سینه سوراخ شده (۱۹۸۳) اعترافات اروتیک (۱۹۸۳) رؤیای شب زرشکی (۱۹۸۳) معلم زن: دو بار مورد تجاوز جنسی قرار گرفت (۱۹۸۳) شونجومو (۱۹۸۳) رابطه ناخالصی (۱۹۸۴) کینریو -کو (۱۹۸۴) افسانه مارومو شون جیشو (۱۹۸۴) دانچیزوما: شهر جدید کینریو -کو (۱۹۸۴) بدنه ستون (۱۹۸۴) معلم دبیرستان: بالغ شدن (۱۹۸۵) کویچیرو اونو: نوازش هلو (۱۹۸۵) گل و مار: طرح
کویچیرو اونو: نوازش هلو (۱۹۸۵) گل و مار: طرح جهنم (۱۹۸۵) زن عابر بانک: اداره تجاوز جنسی (۱۹۸۵) گل و مار۳: تنبیه (۱۹۸۶) آکای کینریوکو: هاردکور نه یورو (۱۹۸۶) سری ۵ کوسوکه کیندایچی: ماسک مرگ (۱۹۸۶) مار و شلاق (۱۹۸۶) (۱۹۸۶) خواهران قربانی شوند (۱۹۸۷) صداهای خوشمزه (۱۹۸۷) سری ۷ کوسوکه کیندایچی: ققنوس (۱۹۸۷) شب بی پایان (۱۹۸۸)
سانسور مسائل دگرباشان جنسی توسط تعدادی از کشورهای جهان انجام می‌شود. این مسائل اَشکال مختلفی دارند، از جمله، ممنوعیت روسیه برای «ترویج روابط جنسی غیر سنتی»، ممنوعیت مجارستان برای «تصویر محتوایی که تغییر جنسیت یا همجنسگرایی را ترویج می‌کند» و قوانین در کشورهای دارای اکثریت مسلمان مانند عربستان سعودی، پاکستان و مالزی که تبلیغ و حمایت از آن را که به اخلاق اسلامی توهین می‌کند، ممنوع می‌کنند. قوانین جاری. الجزایر. ماده ۳۳۳ مافوق قانون مجازات اصلاح‌شده در ۱۳ فوریه ۱۹۸۲ توسط قانون شماره ۸۲–۰۴، توزیع هر گونه شئ بر
۱۹۸۲ توسط قانون شماره ۸۲–۰۴، توزیع هر گونه شئ بر خلاف «عفت» را تا ۲ سال حبس و جزای نقدی تا ۲٫۰۰۰ دینار جرم دانسته‌است. مادهٔ ۳۳۳ که در سال ۱۹۸۲ نیز اصلاح شده‌است، هرگونه «اقدام بر خلاف نظم طبیعت با افراد همجنس» را تا سه سال حبس و جزای نقدی تا ۱۰ هزار دینار جرم دانسته‌است. چین. در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، اداره دولتی مطبوعات، انتشارات، رادیو، فیلم و تلویزیون جمهوری خلق چین قانون جدیدی را اعلام کرد که هر گونه نمایش تلویزیونی و فیلمی را که «روابط جنسی غیرعادی»، از جمله همجنس‌گرایی را به تصویر می‌کشد، ممنوع می‌کند. در
همجنس‌گرایی را به تصویر می‌کشد، ممنوع می‌کند. در نتیجه این قانون جدید، بسیاری از سریال‌های تلویزیونی وب محبوب در آن زمان مانند بلافاصله از پخش خارج شدند. سرویس‌های پخش آنلاین از جمله ال‌ای دات کام و تنسنت ویدئو با حذف یا سانسور سریال‌های وب با شخصیت‌های ال‌جی‌بی‌تی از قانون جدید پیروی کردند. در سال ۲۰۱۷، یک کنفرانس ال‌جی‌بی‌تی قرار بود در شی‌آن برگزار شود. گزارش‌های غربی با استفاده از وبلاگ سازمان‌دهندگان به عنوان منبع خود، ادعا کردند که پلیس سازمان‌دهندگان را بازداشت و آنها را تهدید کرده‌است. در مارس
را بازداشت و آنها را تهدید کرده‌است. در مارس ۲۰۱۸، درام برنده اسکار "مرا با نامت صدا کن" از فهرست جشنواره بین‌المللی فیلم پکن خارج شد. گمانه‌زنی‌های زیادی وجود داشت مبنی بر اینکه برگزارکنندهٔ این جشنواره تحت فشار سیاسی برای عدم نمایش فیلم بوده‌است. در ۱۴ آوریل ۲۰۱۸، سینا ویبو، معادل توییتر در چین، بر اساس قانون امنیت اینترنت چین و سایر مقررات دولتی، سرکوب محتوای ال‌جی‌بی‌تی را اعلام کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، اتحادیه پخش برنامه‌های اروپایی پس از ویرایش اجرای رایان اوشینسی خواننده ایرلندی که دو رقصندهٔ مرد را به
اوشینسی خواننده ایرلندی که دو رقصندهٔ مرد را به تصویر می‌کشید، از پخش فینال مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۸، یکی از پربیننده‌ترین کانال‌های چین، جلوگیری کرد و در حین اجرای سوئیس پرچم‌های رنگین کمان را سیاه کرد. چند روز پیش از روز جهانی مبارزه با همجنس‌گرا هراسی در سال ۲۰۱۸، دو زن با نشان‌های رنگین‌کمان توسط مأموران امنیتی در پکن مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفتند. شرکت امنیتی مدت کوتاهی پس از آن سه نگهبان درگیر را اخراج کرد. مستر گِی چین، مسابقهٔ زیبایی در سال ۲۰۱۶ بدون حادثه برگزار شد. در سال ۲۰۱۸، میزبان رویداد
بدون حادثه برگزار شد. در سال ۲۰۱۸، میزبان رویداد به‌طور منفعلانه با پاسخ ندادن به هیچ ارتباطی، نامزدی خود را لغو کرد. میستر گی ورلد ۲۰۱۹ لغو رویداد هنگ کنگ را پس از شروع بدترشدن ارتباطات در اوایل اوت اعلام کرد. هیچ اطلاعیهٔ رسمی برای سانسور صادر نشد، اما برخی از مقاله‌ها دولت چین را به دلیل لغو مقصر معرفی کردند. در همان سال، زنی که رمانی با مضمون همجنس‌گرایان نوشته بود به جرم «شکستن قوانین فحاشی» به ۱۰ سال و ۶ ماه زندان محکوم شد. مجارستان. دولت مجارستان در ژوئن ۲۰۲۱ لایحه‌ای را ارائه کرد که مشابه قانون
در ژوئن ۲۰۲۱ لایحه‌ای را ارائه کرد که مشابه قانون تبلیغات همجنس‌گرایان روسیه، نمایش «هر گونه محتوایی که ترویج تغییر جنسیت یا همجنس‌گرایی را به تصویر می‌کشد» برای افراد زیر سن قانونی ممنوع کرد. در ۱۵ ژوئن، مجلس شورای ملی این قانون را با ۱۵۷ رای موافق به ۱ تصویب کرد. رئیس‌جمهور مجارستان این لایحه را در تاریخ ۲۳ ژوئن امضا کرد. هفده کشور عضو اتحادیه اروپا (بلژیک، هلند، لوکزامبورگ، دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، ایرلند، لیتوانی، اسپانیا، سوئد، لتونی، یونان، قبرس، ایتالیا و اتریش) و چندین سازمان
یونان، قبرس، ایتالیا و اتریش) و چندین سازمان ال‌جی‌بی‌تی و حقوق بشر این قانون را محکوم کرد و آن را نقض منشور حقوق بنیادین اتحادیه اروپا خواندند. اندونزی. در ۲۳ فوریه ۲۰۱۶، کمیسیون پخش اندونزی (KPI) «بخشنامه‌ای برای تمام شرکت‌های پخش در مورد مردان زن» منتشر کرد که نمایش تنوع جنسی و جنسیتی در مردان را توسط شرکت‌های توزیع ممنوع می‌کرد. در همان ماه، KPI برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی را که «سبک زندگی همجنس‌گرایانه» را ترویج می‌کردند، ممنوع کرد و ادعا کرد که این برنامه‌ها نقض استانداردهای برنامه‌های پخش در سال
برنامه‌ها نقض استانداردهای برنامه‌های پخش در سال ۲۰۱۲ هستند. پاراگوئه. در ۵ اکتبر ۲۰۱۷، انریکه ریرا، وزیر آموزش و علوم، قطعنامه شماره ۲۹۶۶۴ را امضا کرد که استفاده از مطالب چاپی و دیجیتالی را که به «نظریه و/یا ایدئولوژی جنسیتی» در مؤسسات آموزشی منع می‌شود، ممنوع می‌کند. انریکه ریرا بعداً گفت که داوطلب می‌شود «اگر کتاب‌ها حاوی ایدئولوژی جنسیتی باشند، آنها را در یک میدان عمومی بسوزانند». کمیسیون بین‌المللی آمریکایی حقوق بشر نگرانی خود را از این تصمیم ابراز کرد و اعلام کرد که «این نوع اقدامات نشان‌دهندهٔ حذف
و اعلام کرد که «این نوع اقدامات نشان‌دهندهٔ حذف جدیِ وظیفهٔ دولت برای محافظت از کودکان در برابر هر گونه خشونت و تبعیض در همه زمینه‌ها و به ویژه در مدرسه» است. روسیه. در روسیه، «قانون حمایت از کودکان در برابر اطلاعات و حمایت از انکار ارزش‌های سنتی خانواده» به اتفاق آرا توسط دومای دولتی در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳ تصویب شد (فقط با یک نماینده ممتنع - ایلیا پونومارف)، و به امضا رسید. قانون توسط رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳ تصویب شد. هدف اعلام‌شدهٔ دولت روسیه از این قانون، جلوگیری از قرار گرفتن کودکان در معرض
این قانون، جلوگیری از قرار گرفتن کودکان در معرض همجنس‌گرایی است - محتوایی که همجنس‌گرایی را به عنوان یک هنجار در جامعه نشان می‌دهد - با این استدلال که این قانون با ارزش‌های سنتی خانواده در تضاد است. این قانون، قانونِ حمایت از کودکان کشور و قانون فدراسیون روسیه در مورد جرائم اداری را اصلاح کرد تا توزیع «تبلیغ روابط جنسی غیر سنتی» در بین خردسالان جرمی باشد که مجازات آن جریمه است. این تعریف شامل مواردی است که «علاقه‌مندی» را در چنین روابطی ایجاد می‌کند؛ برای مثال باعث ایجاد استعدادهای جنسی غیر سنتی در
برای مثال باعث ایجاد استعدادهای جنسی غیر سنتی در خردسالان شود. یا «[در حال حاضر] ایده‌های تحریف‌شده را در مورد ارزش اجتماعی برابر روابط جنسی سنتی و غیر سنتی» معرفی کند. شرکت‌ها و سازمان‌ها نیز می‌توانند در صورت محکومیت بر اساس قانون مجبور به توقف موقت فعالیت شوند و خارجی‌ها ممکن است تا ۱۵ روز دستگیر و بازداشت شوند و سپس اخراج شوند یا تا ۵۰٫۰۰ روبل جریمه شوند و اخراج شوند. حمایت کرملین از این قانون مورد سیاست‌های راست تندرو ملی‌گرایی روسیه قرار گرفت و همچنین حمایت گسترده‌ای را در میان عموم مردم روسیه و
حمایت گسترده‌ای را در میان عموم مردم روسیه و کلیسای ارتدکس روسی به دست آورد، به طوری که ۷۰ درصد روس‌ها رسماً روسی-ارتدوکس هستند. این قانون توسط کمیسیون ونیز از شورای اروپا (که روسیه یکی از اعضای آن است)، توسط کمیته حقوق کودک سازمان ملل متحد و توسط گروه‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر محکوم شد. این اساسنامه به دلیل عبارات گسترده و مبهم آن (شامل عبارات گسترده «علاقه‌مندی به» و «در میان خردسالان») که منتقدان آن را ممنوعیتی مؤثر برای ترویج علنی حقوق و فرهنگ جامعه ال‌جی‌بی‌تی توصیف کردند
علنی حقوق و فرهنگ جامعه ال‌جی‌بی‌تی توصیف کردند مورد انتقاد قرار گرفت. این قانون همچنین به دلیل منجر به افزایش و توجیه خشونت علیه افراد ال‌جی‌بی‌تی محکوم شد، در حالی که پیامدهای این قانون در رابطه با بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ که در آن زمان به میزبانی سوچی برگزار شد نیز باعث نگرانی شد، زیرا منشور المپیک حاوی زبانی است که صراحتاً اشکال مختلف تبعیض را ممنوع می‌کند. سنگاپور. سنگاپور یک سری قوانین و مقررات دارد که موضوعات دگرباشان جنسی را در رسانه‌ها محدود می‌کند. اداره توسعه رسانه این کشور هرگونه فیلم،
می‌کند. اداره توسعه رسانه این کشور هرگونه فیلم، برنامهٔ تلویزیونی، تبلیغات یا بازی ویدیوئی را که «گرایی را ترویج یا "زرق و برق" می‌دهد» ممنوع می‌کند، اما اگر «محتوای همجنس‌گرا در عملکرد محتاطانه و غیر رایگان» باشد، می‌توان آنها را به عنوان محدود به افراد بالای ۱۸ سال طبقه‌بندی کرد. اگر موضوع اصلی فیلم‌ها ازدواج همجنس‌گرایان یا فرزندپروری باشد، می‌توانند به افراد بالای ۲۱ سال محدود شوند. ایالات متحده (فرع ملی). چندین ایالت ایالات متحده «قوانین تبلیغاتی همجنس‌گرایان» (شناخته‌شده به عنوان «no promo homo
همجنس‌گرایان» (شناخته‌شده به عنوان «no promo homo laws») ندارند، که ذکر یا بحث دربارهٔ همجنس‌گرایی و هویت تراجنسیتی را در مدارس دولتی ممنوع یا محدود می‌کند. در تئوری، این قوانین عمدتاً در مورد دوره‌های آموزش مسائل جنسی اعمال می‌شوند، اما می‌توانند برای سایر بخش‌های برنامه درسی مدرسه و همچنین برای فعالیت‌های فوق برنامه و گروه‌هایی مانند اتحادهای همجنس‌گرایان-دگرجنس‌گرا نیز اعمال شوند. این قوانین برنامه درسی صریح ضد دگرباشان جنسی را می‌توان در شش ایالت ایالات متحده، یعنی فلوریدا، لوئیزیانا، میسیسیپی،
ایالات متحده، یعنی فلوریدا، لوئیزیانا، میسیسیپی، اوکلاهما، و تگزاس یافت. آنها مشابه بخش ۲۸ قانون دولت محلی بریتانیا در سال ۱۹۸۸ هستند که اکنون لغو شده‌است، که مقامات محلی را از «ترویج عمدی همجنسگرایی، انتشار مطالب به قصد ترویج همجنسگرایی، یا ترویج آموزش در هر مکاتب محافظت‌شده در مورد پذیرش همجنسگرایی منع می‌کند». ایالت‌هایی که قوانین خود را لغو کرده‌اند عبارتند از: آلاباما (از ۲۹ آوریل ۲۰۲۱)، آریزونا (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۹)، کارولینای شمالی (از سال ۲۰۰۶)، کارولینای جنوبی (از ۱۲ مارس ۲۰۲۰) و یوتا (از ۱ ژوئیه
جنوبی (از ۱۲ مارس ۲۰۲۰) و یوتا (از ۱ ژوئیه ۲۰۱۷). قوانین لغو شده. استرالیا (فرع ملی). پارلمان استرالیای غربی در دسامبر ۱۹۸۹ "قانون اصلاح جنگ‌زدایی از لواط ۱۹۸۹" را تصویب کرد که در آن رابطهٔ جنسی خصوصی همجنسگرایان را جرم‌زدایی می‌کرد، اما «[...] ترویج، تشویق یا تدریس هر نوع رفتارهای همجنس‌گرایانه در هر مؤسسه آموزشی ابتدایی یا متوسطه» یا سیاست‌گذاریِ عمومی با توجه به ترویجِ نامشخص رفتارهای همجنس‌گرایانانه به عنوان یک جرم محسوب می‌شد. این قانون در سال ۲۰۰۲ لغو شد، که همچنین قوانین مربوط به ترویج رفتار
لغو شد، که همچنین قوانین مربوط به ترویج رفتار همجنس‌گرایی در سیاست‌های عمومی و موسسات آموزشی را لغو می‌کرد. رومانی. «مادهٔ ۲۰۰» در سال ۱۹۶۸ تحت رژیم کمونیستی نیکلای چائوشسکو معرفی شد و بخشی از قانون مجازات رومانی بود که روابط همجنس‌گرایی را جرم‌انگاری می‌کرد. این ماده در ۱۴ نوامبر ۱۹۹۶ تحت فشار شورای اروپا اصلاح شد، زمانی که رابطهٔ جنسی همجنس‌گرایان در خلوت بین دو بزرگسال که رضایت داشتند جرم‌زدایی شد. با این حال، مادهٔ ۲۰۰ اصلاح‌شده همچنان روابط همجنس‌گرایان را در صورت نمایش‌های عمومی جنجالی یا ایجاد
را در صورت نمایش‌های عمومی جنجالی یا ایجاد «آشکارسازی عمومی» جرم انگاری می‌کند. این ماده همچنین به ممنوعیت ترویج فعالیت‌های همجنس‌گرا و تشکیل سازمان‌های همجنس‌گرای محور (از جمله سازمان‌های حقوق دگرباشان جنسی) ادامه داد و در نهایت در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱ توسط دولت آدریان ناستاسه لغو شد. کره جنوبی. در سال ۲۰۰۱، کمیته اخلاق اطلاعات و ارتباطات وزارت اطلاعات و ارتباطات کره جنوبی شروع به سانسور محتوای آنلاین ال‌جی‌بی‌تی کرد، اما در سال ۲۰۰۳ این عمل را متوقف کرد. انگلستان. «بند ۲۸» قانون دولت محلی ۱۹۸۸ باعث اضافه شدن
«بند ۲۸» قانون دولت محلی ۱۹۸۸ باعث اضافه شدن «بخش 2A» به قانون دولت محلی ۱۹۸۶ شد، که انگلستان، ولز و اسکاتلند را تحت تأثیر قرار داد. این اصلاحیه در ۲۴ مه ۱۹۸۸ به تصویب رسید و بیان کرد که یک مقام محلی «نباید عمداً همجنس‌بازی را ترویج کند یا مطالبی را به قصد ترویج همجنس‌گرایی منتشر کند» یا «آموزش پذیرش همجنس‌گرایی را به عنوان یک رابطهٔ خانوادگی وانمودی در هر مدرسه‌ای ترویج کند». وجود این قانون باعث شد بسیاری از گروه‌ها فعالیت‌های خود را تعطیل یا محدود کنند یا خودسانسوری کنند. به عنوان مثال، تعدادی از
کنند یا خودسانسوری کنند. به عنوان مثال، تعدادی از گروه‌های حمایت از دانش‌آموزان همجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا در مدارس و کالج‌های سراسر بریتانیا به دلیل نگرانی کارکنان حقوقی شورا مبنی بر اینکه ممکن است این قانون را نقض کنند، بسته شدند. در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۰ در اسکاتلند توسط «استانداردهای اخلاقی در زندگی عمومی و غیره (اسکاتلند) قانون ۲۰۰۰» لغو شد؛ یکی از اولین قوانین تصویب شده توسط پارلمان جدید اسکاتلند و در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۳ در بقیهٔ بریتانیا توسط بند ۱۲۲ قانون دولت محلی ۲۰۰۳ به اجرا گذاشته شد.
مخالفت قابل توجهی با جنگ عراق در سرتاسر جهان، هم قبل و هم در طول تهاجم اولیه ائتلاف به رهبری ایالات متحده به عراق در سال۲۰۰۳ و در طول اشغال بعدی، رخ داد. افراد و گروه‌های مخالف جنگ شامل دولت‌های بسیاری از ملت‌ها می‌شوند که در تهاجم شرکت نکردند. و بخش قابل توجهی ازمردم در آنهایی که انجام دادند. دلایل مخالفت شامل این باور است که جنگ طبق منشور سازمان ملل غیرقانونی است، یا به بی‌ثباتی در داخل عراق و خاورمیانه کمک می‌کند.منتقدان همچنین اعتبار اهداف اعلام شده جنگ، مانند ارتباط احتمالی بین دولت بعثی کشور و حملات
مانند ارتباط احتمالی بین دولت بعثی کشور و حملات ۱۱سپتامبر به ایالات متحده و در اختیار داشتن سلاح‌های کشتار جمعی که توسط جعلیات اورانیوم نیجر «تأیید شده» است، زیر سؤال برده‌اند. مورد دوم توسط ایالات متحده در طول دوره پیش از جنگ ادعا شد، اما از آن زمان تاکنون چنین سلاحی پیدا نشده‌است. در داخل ایالات متحده، نظرات عمومی در مورد جنگ به‌طور قابل توجهی با زمان متفاوت بوده‌است. اگرچه در ماه‌های قبل از حمله مخالفت قابل توجهی با این ایده وجود داشت، نظرسنجی‌های انجام شده در طول حمله نشان داد که اکثریت شهروندان ایالات
در طول حمله نشان داد که اکثریت شهروندان ایالات متحده از اقدام دولت خود حمایت کردند.با این حال، افکار عمومی تا سال۲۰۰۴ بسمت اکثریتی تغییر یافت که معتقد بودند این تهاجم یک اشتباه بود. و از آن زمان تاکنون بهمین شکل باقی مانده‌است. همچنین انتقادات قابل توجهی از جنگ از سوی سیاستمداران ایالات متحده صورت گرفته‌است و امنیت ملی و پرسنل نظامی، از جمله ژنرال‌ها که درجنگ خدمت کرده‌اند و از آن زمان علیه مدیریت آن صحبت کرده‌اند. در سراسر جهان، جنگ و اشغال به‌طور رسمی توسط ۵۴کشور و سران بسیاری از ادیان اصلی محکوم
توسط ۵۴کشور و سران بسیاری از ادیان اصلی محکوم شده‌است. احساس ضد جنگ مردمی در اینها قوی است و سایر کشورها، از جمله متحدان ایالات متحده در درگیری، و بسیاری از آنها اعتراضات عظیمی را تجربه کرده‌اند که در مجموع میلیونها شرکت کننده داشته‌است. مخالفت‌های اولیه. مخالفت با جنگ به وضوح خود را در مجموعه ای از اعتراضات جهانی علیه جنگ عراق در فوریه۲۰۰۳، درست قبل از حمله به عراق در ۲۰ مارس۲۰۰۳ نشان داد. نوام چامسکی گفت: "نتایج نظرسنجی موجود از گالوپ اینترنشنال و همچنین منابع محلی برای اکثر اروپا، غرب و شرق، نشان داد که
محلی برای اکثر اروپا، غرب و شرق، نشان داد که حمایت از جنگی که «به‌طور یکجانبه توسط آمریکا و متحدانش» انجام شد، در هیچ کشوری از ۱۱درصد بالاتر نرفت. حمایت از جنگ در صورت دستور سازمان ملل از ۱۳درصد (اسپانیا) تا ۵۱درصد (هلند) متغیر بود." دلایل مخالفت. منتقدان تهاجم ادعا کردند که این تهاجم منجر بخسارات جانبی بکشته شدن هزاران غیرنظامی و سرباز عراقی و همچنین سربازان ائتلاف خواهد شد و علاوه بر این بصلح و ثبات در سراسر منطقه و جهان لطمه خواهد زد. یکی دیگر از دلایلی که اغلب بیان شده برای مخالفت، مفهوم وستفالیایی است
اغلب بیان شده برای مخالفت، مفهوم وستفالیایی است که دولت‌های خارجی هرگز نباید حق مداخله در امور داخلی یک کشور مستقل دیگر (از جمله تروریسم یا هر امر غیر بین‌المللی دیگر) را داشته باشند. جورجیو آگامبن، فیلسوف ایتالیایی نیزنقدی برمنطق جنگ پیشگیرانه ارائه کرده‌است. برخی دیگر حق محدودی برای مداخله نظامی در کشورهای خارجی را پذیرفتند، اما با این وجود با تهاجم مخالفت کردند زیرا این تهاجم بدون تأیید سازمان ملل انجام شده و از این رو نقض قوانین بین‌المللی است.بر اساس این موضع، پایبندی ایالات متحده و سایر قدرت‌های بزرگ
موضع، پایبندی ایالات متحده و سایر قدرت‌های بزرگ بمنشور سازمان ملل متحد و سایر معاهدات بین‌المللی یک الزام قانونی است. اعمال قدرت نظامی برخلاف منشور ملل متحد، حاکمیت قانون را تضعیف می‌کند و در مقیاس بین‌المللی هوشیاری غیرقانونی است. همچنین نسبت به ادعاهای ایالات متحده مبنی بر اینکه دولت سکولار عراق هر گونه ارتباطی با القاعده، گروه تروریستی بنیادگرای اسلامی، مسئول حملات ۱۱سپتامبر ۲۰۰۱ به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون دارد، تردید وجود داشت. برخی ابراز تعجب کردند که ایالات متحده اقدام نظامی علیه عراق را در نظر
که ایالات متحده اقدام نظامی علیه عراق را در نظر خواهد گرفت و نه علیه کره شمالی، که ادعا می‌کرد قبلاً دارای سلاح هسته ای است و اعلام کرده بود که مایل است به جنگ با ایالات متحده فکر کند. این انتقاد زمانی شدت گرفت که کره شمالی در ۹ اکتبر۲۰۰۶ یک آزمایش تسلیحات هسته ای انجام داد. همچنین انتقاداتی از سیاست ائتلاف توسط کسانی وجود داشت که معتقد نبودند اقدامات نظامی به مبارزه با تروریسم کمک می‌کند، و برخی معتقد بودند که در واقع به تلاشهای عضوگیری القاعده کمک می‌کند. دیگران بر این باور بودند که جنگ و دوره بلافاصله
دیگران بر این باور بودند که جنگ و دوره بلافاصله پس از جنگ منجر به افزایش شدید خطر سقوط سلاح‌های کشتار جمعی بدست افراد نادرست (از جمله القاعده) می‌شود. چه در داخل و چه در خارج از ایالات متحده، برخی استدلال کردند که منطق دولت بوش برای جنگ، بدست آوردن کنترل بر منابع طبیعی عراق (عمدتاً نفت) بود. این منتقدان احساس کردند که جنگ بکاهش خطر گسترش سلاح‌های کشتار جمعی کمکی نمی‌کند و دلیل واقعی جنگ حفظ کنترل بر میادین نفتی عراق در زمانی بود که ارتباط ایالات متحده با عربستان سعودی در خطر بود. «نه خون برای نفت» یک فریاد
سعودی در خطر بود. «نه خون برای نفت» یک فریاد اعتراضی مردمی قبل از تهاجم در مارس۲۰۰۳ بود. مقامات دولتی این اتهامات را رد کردند، و محقق جف کولگان می‌نویسد که «هنوز هیچ اتفاق نظری در مورد میزان نقش نفت» در جنگ عراق وجود ندارد. برخی از مخالفان جنگ نیز معتقد بودند که هیچ سلاح کشتار جمعی در عراق وجود نخواهد داشت و بنابراین دلیل کمی برای تهاجم وجود دارد. یکی از برجسته‌ترین آنها اسکات ریتر، افسر سابق اطلاعات نظامی ایالات متحده وسپس بازرس تسلیحات سازمان ملل متحد درعراق بود، که در سال۱۹۹۸ آنقدر نسبت به عراق بداخلاق
بود، که در سال۱۹۹۸ آنقدر نسبت به عراق بداخلاق بود که سناتور آمریکایی جو بایدن به او هشدار داد: "تصمیم در مورد اینکه آیا. کشوری که باید وارد جنگ شود کمی بالاتر از سطح دستمزد شماست یا نه؟." تحقیقات پس از تهاجم نتوانست شواهدی ازسلاح‌های کشتار جمعی درعراق بدست آورد (بغیر از تعداد بسیار کمی گلوله‌های تخریب شده تسلیحات شیمیایی که پس از پایان جنگ ایران و عراق در سال۱۹۸۸ واقع شده بودند). با اینحال، به‌طور کلی، تعداد بسیار کمی از مخالفان تهاجم بعراق به‌طور علنی در مورد اینکه آیا رژیم صدام حسین دارای سلاح‌های کشتار
اینکه آیا رژیم صدام حسین دارای سلاح‌های کشتار جمعی است یاخیر ابراز تردید کردند. در طول اشغال، برخی از مخالفان، رئیس‌جمهور بوش را به بی‌تفاوتی نسبت به رنج ناشی از تهاجم متهم کردند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۶ او عقیده داشت که وقتی تاریخ عراق نوشته می‌شود، این دوره «فقط یک کاما به نظر می‌رسد» و انتقادهایی را برانگیخت که او کشته شدن بیش از ۲۷۰۰ سرباز آمریکایی را بی‌اهمیت تلقی کرد. مخالفت در ایالات متحده. اپوزیسیون مردمی. جنگ عراق با مخالفت مردمی قابل توجهی در ایالات متحده مواجه شد، که در مراحل برنامه‌ریزی آغاز
متحده مواجه شد، که در مراحل برنامه‌ریزی آغاز شد و تا اشغال بعدی عراق ادامه یافت. ماه‌های منتهی بجنگ شاهد تظاهرات‌هایی در سراسر ایالات متحده بود که بزرگ‌ترین آنها در ۱۵ فوریه۲۰۰۳ با حدود۳۰۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰۰معترض در شهر نیویورک برگزار شد و تعداد کمتری در سیاتل، سانفرانسیسکو، شیکاگو و غیره تظاهرات کردند. مطابق با احساسات ضد جنگ اعتراضات، در ماه‌های منتهی به جنگ عراق، افکار عمومی آمریکا بشدت از راه حل دیپلماتیک بجای مداخله نظامی فوری حمایت می‌کردند. نظرسنجی سی‌بی‌اس نیوز/نیویورک تایمز در ژانویه۲۰۰۳ نشان داد که
نیوز/نیویورک تایمز در ژانویه۲۰۰۳ نشان داد که ۶۳درصد از آمریکایی‌ها می‌خواهند پرزیدنت بوش راه‌حلی دیپلماتیک برای وضعیت عراق بیابد، در حالی که ۳۱ درصد طرفدار مداخله نظامی فوری بودند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که اگر دیپلماسی شکست بخورد، حمایت از اقدام نظامی برای برکناری صدام حسین بیش از ۶۰ درصد است. چند روز قبل از تهاجم ۲۰مارس، نظرسنجی یو اس ای "تودی"/سی ان ان / گالوپ نشان داد که حمایت از جنگ به تأیید سازمان ملل مربوط می‌شود. نزدیک به شش نفر از هر ۱۰ نفر گفتند که برای چنین تهاجمی «در یکی دو هفته آینده»
گفتند که برای چنین تهاجمی «در یکی دو هفته آینده» آماده هستند. اما اگر در ابتدا حمایت سازمان ملل صورت نگرفت، این حمایت کاهش یافت. اگر قرار بود شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ای را که راه را برای اقدام نظامی هموار می‌کند رد کند، تنها ۵۴ درصد آمریکایی‌ها طرفدار حمله آمریکا بودند. و اگر دولت بوش به دنبال رأی نهایی شورای امنیت نبود، حمایت از جنگ به ۴۷ درصد کاهش می‌یافت. بلافاصله پس از تهاجم سال ۲۰۰۳، اکثر نظرسنجی‌ها در ایالات متحده نشان داد که اکثریت قابل توجهی از آمریکایی‌ها از جنگ حمایت می‌کنند. در نظرسنجی
از آمریکایی‌ها از جنگ حمایت می‌کنند. در نظرسنجی گالوپ در مارس ۲۰۰۳، یک روز پس از تهاجم، ۷۶درصد از آمریکایی‌ها از اقدام نظامی علیه عراق حمایت کردند، اما این روند کمتر از یک سال پس از شروع جنگ شروع به تغییر کرد. از دسامبر ۲۰۰۴، نظرسنجی‌ها به‌طور مداوم نشان می‌دهد که اکثریت فکر می‌کنند تهاجم یک اشتباه بوده‌است. از سال ۲۰۰۶، نظرها در مورد آنچه که ایالات متحده باید در عراق انجام دهد، تقسیم شده‌است، با اکثریت جزئی عموماً موافق تعیین جدول زمانی برای خروج، اما مخالف خروج فوری هستند. با این حال، در این زمینه
مخالف خروج فوری هستند. با این حال، در این زمینه پاسخ‌ها به‌طور گسترده‌ای با عبارت دقیق سؤال متفاوت است. از زمان حمله به عراق، یکی از بارزترین رهبران مخالفان مردمی در ایالات متحده، سیندی شیهان، مادر کیسی شیهان، سرباز کشته شده در عراق بوده‌است. نقش شیهان به عنوان یک رهبر ضد جنگ با اردو زدن او در نزدیکی مزرعه پرزیدنت بوش در کرافورد، تگزاس آغاز شد و با یک تور سراسری و سفر به اروپا و آمریکای جنوبی ادامه یافت. مخالفت نیروهای امنیت ملی و نظامی. چندتن ازاعضای برجسته جوامع نظامی و امنیت ملی، بویژه آنهایی که طرفدار
جوامع نظامی و امنیت ملی، بویژه آنهایی که طرفدار رویکرد واقع گرایانه تر بروابط بین‌الملل هستند، هم از تصمیم حمله به عراق و هم به تعقیب قضایی جنگ انتقاد کرده‌اند. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۲، کمتر از هشت ماه قبل از حمله به عراق،"واشینگتن پست" گزارش داد که «بسیاری از افسران ارشد نظامی ایالات متحده» از جمله اعضای ستاد مشترک ارتش به این دلیل که سیاست مهار کارآمد است، با تهاجم مخالفت کردند. چند روز بعد ژنرال جوزف پی. هار (متعهد) به کمیته روابط خارجی سنا هشدار داد که تهاجم خطرناک و شاید غیرضروری است. مورتون هالپرین، کارشناس
و شاید غیرضروری است. مورتون هالپرین، کارشناس سیاست خارجی در شورای روابط خارجی و مرکز پیشرفت آمریکا هشدار داد که تهاجم تهدید تروریستی را افزایش می‌دهد. در کتابی در سال ۲۰۰۲،اسکات ریتر، بازرس تسلیحات هسته‌ای در عراق از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، علیه تهاجم بحث کرد و در مورد ادعاهای دولت بوش مبنی بر اینکه صدام حسین دارای قابلیت کشتار جمعی است، ابراز تردید کرد. او بعداً دولت بوش را به گمراه کردن عمدی مردم متهم کرد.من فکر می‌کنم [دولت بوش] اعلام کرده‌است که عراق سلاح‌های کشتار جمعی دارد، و این به همان سادگی است که آنها
کشتار جمعی دارد، و این به همان سادگی است که آنها می‌خواهند آن را حفظ کنند. آن‌ها نمی‌خواهند وارد چیزهای ناخوشایند شوند، مثلاً اگر یک موشک اسکاد را دفن کنید تا از شناسایی پنهان کنید، یک چیز کوچک به نام خوردگی وجود دارد. سوخت را کجا پنهان می‌کنید، چگونه این مواد را درست می‌کنید، چگونه آن را هم‌تراز می‌کنید؛ زیرا وقتی آن را جدا می‌کنید، فرآیندی به نام تراز مجدد وجود دارد. یک کارخانه در آن دخیل است. و سپس باید راه اندازی آن را آزمایش کنید تا مطمئن شوید که تراز کار می‌کند، و این قابل تشخیص است، و آنها این کار
کار می‌کند، و این قابل تشخیص است، و آنها این کار را انجام نداده‌اند. چیزهای عقل سلیم زیادی وجود دارد که به این موضوع توجه می‌کند که آیا عراق دارای قابلیت عملیاتی سلاح‌های کشتار جمعی است یا خیر.برنت اسکوکرافت که به عنوان مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش خدمت می‌کرد،منتقد اولیه بود. او سرمقاله ای در ۱۵ اوت ۲۰۰۲ در "وال استریت ژورنال" با عنوان «به صدام حمله نکنید» نوشت و استدلال کرد که جنگ از مبارزه گسترده‌تر علیه تروریسم و درگیری اسرائیل و فلسطین که باید بالاترین اولویت ایالات متحده در جنگ
که باید بالاترین اولویت ایالات متحده در جنگ خاورمیانه باشد، منحرف می‌شود. ماه بعد، ژنرال هیو شلتون، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش، موافقت کرد که جنگ در عراق تمرکز را از جنگ علیه تروریسم منحرف می‌کند. ژنرال بازنشسته تفنگداران دریایی آنتونی زینی، رئیس سابق فرماندهی مرکزی نیروهای ایالات متحده در خاورمیانه و فرستاده وزارت امور خارجه به مناقشه فلسطین و اسرائیل، بسیاری از نگرانی‌های اسکوکرافت را در سخنرانی اکتبر۲۰۰۲ در مؤسسه خاورمیانه تکرار کرد. در مصاحبه بعدی با سلان، زینی گفت که متقاعد نشده‌است که اکنون باید این
زینی گفت که متقاعد نشده‌است که اکنون باید این کار را انجام دهیم، با این استدلال که خلع صدام حسین تنها ششمین یا هفتمین اولویت اصلی در خاورمیانه است، پس از روند صلح خاورمیانه، اصلاحات ایران، تعهدات ما در افغانستان و چندین مورد دیگر. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۳، مجله "تایم" گزارش داد که «از هر ۳افسر ارشد، ۱ نفر حکمت جنگ پیشگیرانه با عراق را زیر سوال می‌برد.» در ۱۳ فوریه ۲۰۰۳، سفیر جوزف ویلسون، کاردار سابق در بغداد، از خدمات خارجی استعفا داد و علناً نیاز به جنگ دیگری در عراق را زیر سؤال برد. پس از شروع جنگ، او سرمقاله
عراق را زیر سؤال برد. پس از شروع جنگ، او سرمقاله ای در نیویورک تایمز با عنوان "آنچه در آفریقا پیدا نکردم" نوشت که ادعا می‌کرد ادعای دولت بوش مبنی بر تلاش عراق برای تهیه اورانیوم از نیجر را بی‌اعتبار می‌کند. جان بردی کیزلینگ، یک دیپلمات حرفه ای دیگر با ملاحظات مشابه، در نامه ای عمومی در "نیویورک تایمز" در فوریه استعفا داد. در ۱۰ مارس توسط جان اچ. براون، دیپلمات حرفه ای با ۲۲ سال خدمت، و در ۱۹ مارس توسط مری آن رایت، یک دیپلمات با ۱۵ سال خدمت در وزارت امور خارجه پس از یک حرفه نظامی ۲۹ساله بجای او منصوب شدند.