payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دام، باید یک بهانه‌ای داشته باشد.» سازمان ملل به دنبال آتش‌بس و سپس مذاکره بین طرفین بود، در حالی که ایران به دنبال خروج نیروهای متجاوز و سپس برقراری آتش‌بس بود و به همین دلیل تلاش‌های نماینده سازمان ملل به جایی نرسید. پیشنهاد دبیرکل سازمان ملل به هر دو طرف در ۲۵ می ۱۹۸۲ یا ۴ خرداد ۱۳۶۱. روز پس از آزادی خرمشهر در ۴ خرداد ۱۳۶۱–۲۵ می ۱۹۸۲، دبیرکل سازمان ملل متحد (دکوئیار) نامه‌هایی به دو طرف فرستاد و پیشنهاد داد پس از کسب مجوز از شورای امنیت برای یافتن راه‌هایی برای توقف درگیری بین دو طرف، برای پایان دادن به
برای توقف درگیری بین دو طرف، برای پایان دادن به جنگ میانجیگری کنند. عراق موافقت کرد و ایران نپذیرفت. قطعنامه ۵۱۴ شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۱۳۶۱. قطعنامه ۵۱۴ در ۲۱ تیرماه ۱۳۶۱ (۵۰ روز پس از آزادی خرمشهر) و برگشت عراق به مرزهای بین‌المللی صادر شد. این نخستین قطعنامه‌ای بود که در آن از دو کشور خواسته شده بود به پشت مرزهای خود بازگردند. ایران این قطعنامه را رد کرد و به اشغال خاک عراق اقدام کرد. قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت سازمان ملل در مهر ۱۳۶۱. قطعنامه ۵۲۲ پس از یادآوری قطعنامه ۴۷۹ و قطعنامه ۵۱۴ خواستار
پس از یادآوری قطعنامه ۴۷۹ و قطعنامه ۵۱۴ خواستار آتش‌بس فوری بین ایران و عراق شد و خواستار عقب‌نشینی هر دو طرف به مرزهای شناخته شده بین‌المللی خود شد. شورا به رسمیت شناخت که عراق با اجرای قطعنامه ۵۱۴ موافقت کرده‌است و از ایران نیز خواست که همین کار را انجام دهد و حق دفاع مشروع ایران را تضعیف کرد. پیشنهاد صلح خانم گاندی از هفتمین اجلاس عدم تعهد در دهلی نو اسفند ۱۳۶۱. منوچهر متکی به خبرنگار گفت: «ما از ابتکار خانم گاندی استقبال می‌کنیم، اما افکار ما در میدان جنگ است. متکی که عضو کمیته روابط خارجی مجلس شورای
جنگ است. متکی که عضو کمیته روابط خارجی مجلس شورای اسلامی ایران است، گفت: ما می‌دانیم که می‌توانیم متجاوزان را بیرون کنیم و فکر می‌کنیم بزرگ‌ترین خدمتی که می‌توانیم به جنبش غیرمتعهدها انجام دهیم بیرون راندن آنهاست.» قطعنامه ۵۴۰ شورای امنیت سازمان ملل در آبان ۱۳۶۲. قطعنامه ۵۴۰ اقدامات ناقض کنوانسیون ژنو را محکوم کرد و حق کشتیرانی آزاد در آب‌های بین‌المللی را تأکید کرد. همچنین از خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل سازمان ملل خواست تا به تلاش‌های خود برای یافتن راهی برای پایان دادن به خصومت‌ها بین دو کشور ادامه دهد و
پایان دادن به خصومت‌ها بین دو کشور ادامه دهد و از ایران، عراق و سایر کشورهای عضو خواست تا از اقداماتی که می‌تواند منطقه را بی‌ثبات کند، خودداری کنند. قطعنامه ۵۵۲ شورای امنیت سازمان ملل در ۱۱ خرداد ۱۳۶۳. قطعنامه ۵۵۲ شورای امنیت ایران را به دلیل حمله به کشتی‌های نفتکش محکوم می‌کرد، البته عراق نیز از قبل تعدادی کشتی را مورد حمله قرار داده بود و این منجر به ادعای عدم بیطرفی قطعنامه مزبور توسط ایران شد. پس از حمله به نفتکشها و تهدید هاشمی رفسنجانی که اگر جلوی صادرات نفت ایران از خلیج فارس گرفته شود، آنگاه هیچ
نفت ایران از خلیج فارس گرفته شود، آنگاه هیچ کشوری نخواهد توانست از نفت خلیج فارس استفاده کند و نیز نامه‌ای که از سوی کشورهای عربی حوزهٔ خلیج فارس مبنی بر حملهٔ ایران به کشتی‌های باری عربستان سعودی و کویت به شورای امنیت نوشته شده بود. طرح ژاپن در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در مهرماه ۱۳۶۳. ژاپن پیشنهاد کرد : که امنیت کشتیرانی حفظ شود. به مناطق مسکونی حمله نشود. امنیت بنادر حفظ شود. قطعنامه ۵۸۲ شورای امنیت سازمان ملل در زمستان ۱۳۶۴. قطعنامه ۵۸۲ در زمستان ۱۳۶۴ و ۱۵ روز پس از تصرف شبه جزیره فاو توسط شورای
۱۳۶۴ و ۱۵ روز پس از تصرف شبه جزیره فاو توسط شورای امنیت صادر شد. تشدید درگیری‌ها از جمله تهاجمات ارضی، بمباران مناطق غیرنظامی، حمله به کشتی‌های بی‌طرف، نقض قوانین بین‌المللی و استفاده از سلاح‌های شیمیایی برخلاف پروتکل ژنو را محکوم کرد. در این قطعنامه از ایران و عراق خواسته شده بود تا خصومت‌ها را متوقف کنند و آتش‌بس را با عقب‌نشینی کامل نیروهای نظامی به مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی خود و همچنین تبادل اسیران جنگی با تسهیل کمیته بین‌المللی صلیب سرخ رعایت کنند. همچنین از هر دو طرف خواست تا فوراً تمام جنبه‌های
همچنین از هر دو طرف خواست تا فوراً تمام جنبه‌های درگیری را به میانجیگری ارائه دهند و از خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل درخواست کرد تا به تلاش‌های خود در روند میانجیگری ادامه دهد. در بخش بعدی ذیل عنوان تصمیمات به نظر متخصصین در مورد استفاده عراق از سلاح شیمیایی اشاره می‌کند. قطعنامه ۵۸۸ شورای امنیت سازمان ملل در مهر ۱۳۶۵. در قطعنامه ۵۸۸ که در مهر ۱۳۶۵ صادر شد و بر اجرای قطعنامه ۵۸۲ تأکید داشت، همچنان از عبارت «وضعیت میان ایران و عراق» استفاده شده بود. قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۱۳۶۶. قطعنامه
شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۱۳۶۶. قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت در ۲۹ تیر ۱۳۶۶ صادر شد. قطعنامه بلافاصله از سوی عراق پذیرفته شد و در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ از سوی ایران پذیرفته شد و موجب پایان جنگ گردید. قطعنامه ۶۱۹ شورای امنیت سازمان ملل در ۱۸ مرداد ۱۳۶۷. قطعنامه ۶۱۹ شورای امنیت پس از یادآوری قطعنامه ۵۹۸ و تأیید گزارش دبیرکل خاویر پرز دو کوئیار در مورد اجرای بند ۲ قطعنامه ۵۹۸ شورا تصمیم گرفت که گروه ناظر نظامی ایران و عراق سازمان ملل متحد را برای یک دوره اولیه شش‌ماهه برای نظارت بر آتش‌بس بین ایران و عراق در پایان
برای نظارت بر آتش‌بس بین ایران و عراق در پایان درگیری ایجاد کند. تلاش سازمان کنفرانس اسلامی اوائل مهرماه ۱۳۵۹. هشتم مهر ماه سال ۱۳۵۹ اولین هیئت از سوی سازمان کنفرانس اسلامی به تهران آمد. حبیب شطی دبیرکل سازمان، یاسر عرفات و ضیاءالحق رئیس‌جمهور پاکستان در این هیئت حضور داشتند. درخواست آنان برقراری آتش‌بس فوری بود. درخواست آنان مورد پذیرش قرار نگرفت. خمینی در پیامی در ۱۲ مهر ۱۳۵۹ گفت: «صدام پس از آن همه شرارت و خونریزی و حمله به شهرهای بی‌گناه و مسلمین بی‌پناه، اکنون تقاضای آتش‌بس کرده‌است. البته هر جنایتکار
اکنون تقاضای آتش‌بس کرده‌است. البته هر جنایتکار و غارتگری پس از جنایت مایل است، حریف ساکت باشد تا او با کمک‌گیری از اشرار و دیگر هم‌جنسان خود و تجدید قوا، به شرارت و خونریزی خود ادامه دهد.» تلاش سازمان کنفرانس اسلامی اواخر مهرماه ۱۳۵۹. بیست و نهم مهر ۱۳۵۹، دومین سفر هیئت کنفرانس اسلامی (متشکل از حبیب شطی، محمد ضیاء الحق، یاسر عرفات و …) به تهران، برای برقراری آتش‌بس صورت گرفت که باز بی‌نتیجه بود. تلاش سازمان کنفرانس اسلامی بهمن ماه ۱۳۵۹. در اجلاس بهمن ماه ۱۳۵۹، سازمان کنفرانس اسلامی طی قطعنامه‌ای از دو طرف
سازمان کنفرانس اسلامی طی قطعنامه‌ای از دو طرف درگیر خواست که با آتش‌بس فوری و خودداری از به‌کارگیری زور به مذاکره بپردازند. همچنین، در این جلسه اعضای «کمیته حسن نیت برای میانجی‌گری» به منظور پایان دادن به جنگ انتخاب شدند و موافقت گردید که در صورت نیاز، نیروهایی برای نظارت بر آتش‌بس تشکیل دهند. اما ایران با تأکید دوباره بر اولویت عقب‌نشینی کامل نیروهای عراقی، حاضر به پذیرفتن آتش‌بس و مذاکره نشد. هیئت حسن‌نیت جنبش عدم تعهد اواسط مهر ۱۳۵۹. ایران معتقد بود که صدام و رژیم بعث عراق ابتدا باید سرزمین‌های اشغالی
صدام و رژیم بعث عراق ابتدا باید سرزمین‌های اشغالی را ترک کند. سازمان‌های جهانی و منطقه‌ای عراق را به عنوان متجاوزگر معرفی کنند و خسارات‌های وارد شده به ایران را بپردازند و سپس دو کشور در خصوص اختلافات مرزی گفتگو و مذاکره کنند. آن‌ها (هیئت میانجیگری) می‌گفتند اول آتش‌بس شود و بعداً مذاکره کنید. میانجیگری هیئت سازمان کنفرانس اسلامی طائف در اسفند ۱۳۵۹. گردهمایی سوم سران سازمان کنفرانس اسلامی در دیماه ۱۳۵۹ در عربستان برگزار شد. یکی از اهداف سه گاه در پایان کنفرانس میانجیگری برای پایان جنگ ایران و عراق ذکر شد.
میانجیگری برای پایان جنگ ایران و عراق ذکر شد. هیئت حسن نیت شامل روسای کشورهای پاکستان، ترکیه، بنگلادش، گامبیا، سنگال، گینه و یاسر عرفات و حبیب شطی تشکیل شد تا به هر دو کشور مسافرت کنند و با شنیدن سخنان طرفین پیشنهاد خود را ارائه کنند. این هیئت ۹ اسفند وارد تهران شد. بعد از ظهر همان روز با اعضای شورای عالی دفاع ایران وارد گفتگو شد. شورای عالی دفاع سه پیشنهاد به عنوان شرایط آتش‌بس و برقراری صلح به هیئت منتخب کنفرانس اسلامی ارائه کرد: الف. تشخیص متجاوز و تنبیه او ب. قبول آتش‌بس پس از خروج متجاوز از خاک ایران
او ب. قبول آتش‌بس پس از خروج متجاوز از خاک ایران ج. اعلام پذیرش عملی معاهده ۱۹۷۵ از سوی عراق هیئت در ۱۰ اسفند ۱۳۵۹ در جماران با خمینی ملاقات کرد. خمینی خطاب به آن‌ها گفت: «... شما اگر بخواهید به اسلام فکر کنید، باید آیات قرآن را منشأ قرار بدهید. همان‌طوری که دستور داده آیه قرآن که چنانچه یک طایفه‌ای از مسلمین – برفرض اینکه‌ها مسلم باشند – یک طایفه‌ای از مسلمین به طایفه‌ای دیگر هجوم بکند، بر همه مسلمین واجب است که با او قتال کنند. شما به همین یک واجب الهی عمل بکنید. ما بیشتر از شما توقعی نداریم…» هیئت سپس
بکنید. ما بیشتر از شما توقعی نداریم…» هیئت سپس به بغداد و عربستان سفر کرد و در ۱۳ اسفند ۱۳۵۹ به ایران بازگشت و پیشنهادهایی مکتوب برای برقراری صلح ارائه داد. این پیشنهادها در جلسه ۱۵ اسفند ۱۳۵۹ در شورای عالی دفاع و در حضور همه اعضا مطرح شد. به دلیل آنکه هیچ اصل و اساس مشخصی برای حل و فصل اختلافات در آن‌ها معین نبود و به اعتبار معاهده ۱۹۷۵ نیز اشاره‌ای نداشت و مسئله رسیدگی به تجاوز عراق و تنبیه متجاوز هم مورد توجه قرار نگرفته بود و تضمینی نیز برای خروج بی‌قید و شرط نیروهای متجاوز از خاک ایران در کوتاه‌ترین
و شرط نیروهای متجاوز از خاک ایران در کوتاه‌ترین زمان ممکن پیش‌بینی نشده بود، مورد موافقت قرار نگرفت. حضور گروه میانجیگری کنفرانس اسلامی در ۹ فروردین ۱۳۶۰. آقاشاهی حبیب شطی و سکوتوره و ضیاءالحق و … در روز یکشنبه برای سومین بار به تهران وارد شدند. هاشمی در مصاحبه خود گفت ما سه چیز خواستیم که در پیشنهاد آنها نیست. اول بررسی تجاوز دوم محاکمه متجاوز در دادگاه بین‌المللی اسلامی و سوم خروج نیروهای عراقی قبل از آتش‌بس یعنی اینجور نباشد که اول آتش‌بس کنیم بعد متجاوز خارج شود. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه ای
خارج شود. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه ای در ۱۰ فروردین ۱۳۶۰ پس از دیدار با هیئت کنفرانس اسلامی گفت: ما سه چیز می‌خواستیم که در پیشنهاد هیئت نیست: اول بررسی تجاوز و محاکمه متجاوز در دادگاه بین‌المللی اسلامی دیگری خروج نیروهای عراقی قبل از آتش‌بس یعنی نه اینکه اول آتش‌بس یا مذاکره بعد خروج. تا سرباز خارجی در خاکمان هست مذاکره ای نخواهیم داشت. سوم اینکه مدار بحث باید قرارداد الجزایر باشد طرح صلح جنبش عدم تعهد در اردیبهشت و خرداد ۱۳۶۰. پس از اجلاس وزرای خارجه جنبش عدم تعهد در بهمن ۱۳۵۹ در دهلی. در روز
خارجه جنبش عدم تعهد در بهمن ۱۳۵۹ در دهلی. در روز یکشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۰ هیئت صلح سازمان شامل وزیر خارجه کوبا، وزیر خارجه هند، وزیر خارجه زامبیا، رئیس دایره سیاسی سازمان آزادی‌بخش فلسطین و نماینده این تشکیلات در سازمان ملل وارد تهران شدند. این هیئت با مقامات کشور از جمله رئیس‌جمهور دیدار کرد و پیشنهاد داد همراه با خروج نیروهای عراقی، یک منطقه غیرنظامی در خاک ایران ایجاد شود. رئیس‌جمهور و برخی از سران ارتش تمایل داشتند با تعدیلی این طرح را بپذیرند. به‌گفتهٔ بنی صدر: آقای خمینی گفت پیشنهاد خوبی است کار را
بنی صدر: آقای خمینی گفت پیشنهاد خوبی است کار را براساس این تمام کنید اما اسمش را صلح نگذارید خودتان بلدید چطور جور کنید و به چه عبارتی بگویید که تصور نکنند صلح کرده‌اید! گفتم چرا؟ گفتند صلح مخالف زیاد دارد. وزاری خارجه قرار بود در ۲۵ خرداد به ایران بیایند ولی اجرای مراحل عزل (رئیس‌جمهور) شروع شد و آنها نیز نیامدند. پیشنهاد صدام برای آتش‌بس در ماه رمضان تیرماه ۱۳۶۰. در اوائل تیرماه ۱۳۶۰ صدام پیشنهاد کرد به‌مناسبت ماه رمضان آتش‌بس شود. ایران آن را نپذیرفت و خمینی در پاسخ گفت: «... چون صدام شکست خود را نزدیک
در پاسخ گفت: «... چون صدام شکست خود را نزدیک می‌بیند دست به حیله‌ای عامیانه زده و بعضی از طرفداران او نیز همان را تعقیب نموده‌اند؛ می‌گوید ماه مبارک رمضان ماه عبادت است و جنگ در آن حرام است و لازم است آتش‌بس اعلام شود. او و دوستان آمریکایی‌اش نمی‌دانند که ماه مبارک رمضان «شهر حرام» نیست. ولی صدام، خود در یکی از ماه‌های حرام علیه ما به جنگ برخاست و کسی از طرفدارانش به او اعتراض نکرد. امروز ما در حال دفاع هستیم و دفاع از کشور یکی از عبادات بزرگ است… نیروهای مسلح ما باید بدانند که پیغمبر اکرم در ماه مبارک
مسلح ما باید بدانند که پیغمبر اکرم در ماه مبارک رمضان علیه کفار جنگید…» پیشنهاد کشورهای عرب در اسفند ۱۳۶۰. هاشمی رفسنجانی در خاطرات روز ۱۵ اسفند ۱۳۶۰ می‌نویسد: وابسته نظامی ایتالیا گفته: کشورهای نفت‌خیز منطقه مایلند شصت میلیارد دلار خسارات جنگ را از طرف صدام به ایران بدهند و ایران از شرط سوم که کیفر صدام است منصرف شود. میانجیگری هیئت سازمان کنفرانس اسلامی در اسفند ۱۳۶۰. رفسنجانی در خاطرات ۱۷ اسفند ۶۰ می‌نویسد: رئیس‌جمهور گینه احمد سکوتوره -عبدالستار ریس جمهور بنگلادش، اولوسو نخست‌وزیر ترکیه، حبیب شطی
جمهور بنگلادش، اولوسو نخست‌وزیر ترکیه، حبیب شطی دبیرکل سازمان، ضیاءالحق رئیس‌جمهور پاکستان و وزرای خارجه آنها بودند و مذاکره کردیم. .. می‌گفتند آتش‌بس را بپذیرید و با مذاکره در مورد اروند رود موافقت کنید مرزهای زمینی مطابق قرارداد الجزایر باشد .. صدام می‌گوید پس از آتش‌بس مذاکره کنیم و سپس خروج نیروهای عراقی … ما روی شرطهای قبلی پا فشاری کردیم: خروج بی قید و شرط، پرداخت خسارت، کیفر متجاوز، برگشت آوارگان عراقی میانجیگری هیئت سازمان کنفرانس اسلامی در فروردین ۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۳۰و۳۱ فروردین ۱۳۶۱
۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۳۰و۳۱ فروردین ۱۳۶۱ می‌نویسد: رئیس‌جمهور گینه احمد سکوتوره، حبیب شطی دبیرکل سازمان، آمدند و مذاکره کردیم. .. خروج نیروهای عراق را پیشنهاد کردند ولی چیزهای دیگری هم گفتند که در حکم شرط است مثل مذاکره درمورد اروند .. حایل شدن نیروهای بیطرف در دوطرف و تعیین هییت تعیین متجاوز که از نظر ما متجاوز معلوم است … .. قرار شد آقای ولایتی جواب بدهد طرح صلح عربی در خرداد ۱۳۶۱. عربستان سعودی پس از آزادی خرمشهر در اول خرداد ۱۳۶۱ پیشنهاد کرد در ازای صلح غرامت جنگ توسط کشورهای عربی به ایران پرداخته
صلح غرامت جنگ توسط کشورهای عربی به ایران پرداخته شود و عراق نیز خاک ایران را ترک کند. به گفته اسپنسر تکر در کتاب دایرةالمعارف جنگ‌های خاورمیانه مقامات ایران این پیشنهاد را رد کرده و خواهان بازگشت یکصد هزار شیعه عراقی که توسط صدام اخراج شده بودند به کشور عراق شده بودند. به گفته تکر شرط دوم ایران پرداخت ۱۵۰ میلیارد دلار غرامت به جای ۷۰ میلیارد دلار پیشنهادی عربستان و شرط سوم برکناری صدام از قدرت بوده‌است. یک ژورنال تخصصی که در سال ۱۹۸۴ (۱۳۶۳) منتشر شده‌است، مبلغ پیشنهادی عربستان را ۲۵ میلیارد دلار ذکر
مبلغ پیشنهادی عربستان را ۲۵ میلیارد دلار ذکر کرده‌است. در یک کتاب منتشر شده توسط مرکز تحقیقات استراتژیک امارات عربی متحده، بدون اشاره به مقدار غرامت پیشنهادی، این مبلغ «قابل ملاحظه» توصیف شده‌است. علی‌اکبر ولایتی اصل وجود چنین پیشنهادی در آن زمان را مورد تأیید می‌کند. رفسنجانی در مرداد ۱۳۸۹ در پانویسی گفت: در گفتگوها هیچ ضمانتی برای جلوگیری از تکرار شرارت‌های صدام نمی‌دادند… میانجی‌ها که اکثراً کشورهای عرب منطقه بودند… اقدام به انتشار شایعات بی‌اساس می‌کردند که یکی از خبیث‌ترین شایعات آنان پیشنهاد غرامت‌ها
که یکی از خبیث‌ترین شایعات آنان پیشنهاد غرامت‌ها پس از فتح خرمشهر بود. شایعه‌ای که با همه بی‌اساس بودنش، در افواه افتاد برخی مفسران استدلال کرده‌اند: اگر هم برای ایران مقدور نبود که در این مقطع غرامت جنگ را از دولتهای عربی دریافت کند، نفس برقراری آتش‌بس و پذیرش صلح در سال دوم جنگ مانع گسترش و افزایش خسارت و تلفات می‌شد و این به مصلحت ایران بود. میانجیگری هیئت سازمان کنفرانس اسلامی در خرداد ۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۱۶ خرداد ۱۳۶۱ می‌نویسد: وزیر خارجه گینه از طرف هیئت میانجی کنفرانس اسلامی نامه ای از
گینه از طرف هیئت میانجی کنفرانس اسلامی نامه ای از رئیس‌جمهور گینه احمد سکوتوره آورد. .. از رئیس‌جمهور خواسته‌است به مکه بروند و معلوم شد از صدام هم چنین دعوتی کرده‌اند. ما منتظر پیشنهاد مثبتی بودیم و این پیشنهاد برخلاف انتظار بود. جواب منفی دادیم و قرار شد آقای خامنه ای جواب بنویسند. پیشنهاد رئیس سازمان کنفرانس اسلامی در خرداد ۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۲۱ خرداد ۱۳۶۱ می‌نویسد: با رئیس‌جمهور در مورد مفاد نامه‌های جدید احمد سکوتوره رئیس سازمان کنفرانس اسلامی صحبت کردم … دعوت کرده‌اند که در کشور دیگری ملاقات
صحبت کردم … دعوت کرده‌اند که در کشور دیگری ملاقات انجام شود. نیویورک تایمز "در اول تیرماه۱۳۶۱ یا ۱۹۸۲/۶/۲۲نوشت: " «پس از عقب راندن نیروهای عراقی از خرمشهر، صدام حسین خواستار آتش‌بس فوری میان دو کشور شد. آیت‌الله خمینی این آتش‌بس را رد کرد و چهار شرط برای آتش‌بس قرار داد:۱-آزادسازی قصر شیرین و عقب‌نشینی عراقیها تا مرزهای بین‌المللی ۲-پرداخت غرامت۱۵۰ میلیارد دلاری ۳-بازگشت شیعیان رانده‌شده از عراق ۴-برکناری و محاکمه صدام حسین.» پیشنهاد سازمان کنفرانس اسلامی در آبان ۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۱ آبان ۱۳۶۱
در آبان ۱۳۶۱. رفسنجانی در خاطرات ۱ آبان ۱۳۶۱ می‌نویسد: احمد آقا آمد .. راجع به شرایط صلح با عراق مذاکره کردیم … با رئیس‌جمهور تماس گرفتم معلوم شد احمد سکوتوره خودش نیامده ودر عوض وزرای چند کشور واسطه آمده‌اند… در مجلس گروهی می‌گویند تا سقوط صدام و ایجاد حکومت اسلامی در عراق جنگ را ادامه بدهیم آقای خامنه ای نتیجه مذاکرات با هیئت کنفرانس اسلامی را گفتند … معلوم شد پیشنهاد جدیدی نداشته‌اند و ما هم جواب رد دادیم. ایشان در مصاحبه ای میانجیها را تحت تأثیر آمریکا معرفی کردند که لابد به آنها برمی‌خورد پیشنهاد
معرفی کردند که لابد به آنها برمی‌خورد پیشنهاد سازمان کنفرانس اسلامی در ۱۳۶۴. در سال ۱۹۸۳، کنفرانس اسلامی خلق تلاش کرد تا درگیری را آشتی دهد تا جنگ را متوقف کند و عراق موافقت کرد، اما ایران نپذیرفت. پیشنهاد سازمان کنفرانس اسلامی در آذر ۱۳۶۳. در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۴، پانزدهمین نشست کنفرانس اسلامی که در صنعا برگزار شد، خواستار توقف جنگ شد - عراق موافقت کرد و ایران نپذیرفت. پیشنهاد سازمان کنفرانس اسلامی در ۱۳۶۶. در سال ۱۹۸۵ کنفرانس بین‌المللی اسلامی (داکار - سنگال) یک طرح آتش‌بس را ارایه کرد که عراق با آن موافقت کرد
طرح آتش‌بس را ارایه کرد که عراق با آن موافقت کرد ولی ایران آن را نپذیرفت. پیشنهاد خانم گاندی در مارس ۱۹۸۳ یا اسفند ۱۳۶۵. در ۱۲ مارس ۱۹۸۳، خانم ایندیرا گاندی، نخست‌وزیر هند و رئیس کنفرانس کشورهای غیرمتعهد، ابتکار جدیدی را برای پایان دادن به جنگ ارائه داد که مورد تأیید عراق و رد ایران قرار گرفت. بیانیه‌های شورای همکاری خلیج فارس. شورای همکاری خلیج فارس ک در می ۱۹۸۱ تشکیل شده بود رسماً در ۱۷ مارس ۱۹۸۱ (۲۶ اسفند ۱۳۵۹) متشکل از کشورهای عربستان سعودی، کویت، امارات متحده عربی، قطر، بحرین و عمان در ریاض اعلام
متحده عربی، قطر، بحرین و عمان در ریاض اعلام موجودیت کرد. جنگ موجب شد نظر این شورا از اجلاس نوامبر ۱۹۸۱ که به لزوم دوری قدرت‌های بزرگ از خلیج فارس تأکید می‌شد، تا ۱۹۸۸ که رسماً دخالت مستقیم را درخواست کرد تغییر کند. دومین اجلاس اضطراری وزیران خارجه در ۱۳۶۱/۱/۳۱(۲۰ آوریل ۱۹۸۲) در ریاض. از کلیهٔ اقدامات، جهت خاتمهٔ جنگ برای توقف خونریزی حمایت کرد. اجلاس ۹ خرداد ۱۳۶۱ در عربستان. در این اجلاس از جمهوری اسلامی ایران، به ویژه، خواسته شد که به صلح‌طلبی عراق پاسخ مثبت داده و به خونریزی پایان دهد. برای اولین بار
مثبت داده و به خونریزی پایان دهد. برای اولین بار شورا در این اجلاس، ایران را به عنوان «طرف سرسخت جنگ که کلیهٔ تلاش‌های صلح را رد می‌کند و راه‌های صلح‌آمیز را می‌بندد»، معرفی کرد. اجلاس چهارم شورای همکاری در نوامبر ۱۹۸۲ در قطر (۱۶ تا ۱۸ آبان ۱۳۶۱). قطعنامهٔ ۵۴۰، ۳۱ اکتبر ۱۹۸۳ (۹ آبان ۱۳۶۲) شورای امنیت در خصوص لزوم خاتمه جنگ تحمیلی، مورد حمایت قرار گرفت و ضمن اظهار رضایت از عراق به دلیل پذیرش این قطعنامه، از ایران نیز خواسته شد که با پذیرش آن امنیت خلیج فارس را حفظ نماید. همچنین شورا آمادگی خود را برای
فارس را حفظ نماید. همچنین شورا آمادگی خود را برای میانجی‌گری در جنگ اعلام نمود. در اجلاس مسقط در حالی که نیروهای ایرانی در فاو مستقر بودند. شیخ زاید رئیس امارات اعلام کرد: «رهبران شورا از هیچ کوششی برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق و آثار مخرب آن مضایقه نخواهند کرد. برای نخستین بار کشورهای عضو شورا هشدار دادند که نیروهای مشترک نظامی‌شان، برای هرگونه اقدام نظامی جهت دفاع از کشورهای شورا آماده است و در صورت حملهٔ ایران به کویت از این کشور دفاع خواهد کرد و تجاوز به کویت به منزله تجاوز به خاک اعضاء شورا
و تجاوز به کویت به منزله تجاوز به خاک اعضاء شورا خواهد بود…»
دیوید لَمبرت لَک FRS (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۱۰ - درگذشته ۱۲ مارس ۱۹۷۳) یک زیستشناس فرگشتی بریتانیایی بود که در پرنده‌شناسی، بوم‌شناسی و رفتارشناسی مشارکت داشت. کتاب او در سال ۱۹۴۷، سهره‌های "داروین"، دربارهٔ سهره‌های جزایر گالاپاگوس، مانند دیگر کتاب‌های علمی دوست‌داشتنی او دربارهٔ "زندگی سینه‌سرخ و بادخورک‌ها در" "یک برج،" اثر برجسته‌ای بود. او چیزی را گسترش داد که امروزه به عنوان اصل لک شناخته می‌شود که تکامل اندازه‌های دسته‌تخم پرندگان را بر حسب انتخاب فردی توضیح می‌دهد، برخلاف ایده رقیب معاصر که آن‌ها به سود
می‌دهد، برخلاف ایده رقیب معاصر که آن‌ها به سود گونه‌ها تکامل یافته‌اند (که به عنوان انتخاب گروهی نیز شناخته می‌شود). مطالعات پیشگامانه او در زمینه تاریخ زندگی پرندگان به تغییر ماهیت پرنده‌شناسی از آنچه در آن زمان یک رشته مجموعه‌محور بود کمک کرد. او مدیر پیشین مؤسسه پرنده‌شناسی میدانی ادوارد گری در دانشگاه آکسفورد بود. لک مدرک دکترای علوم از دانشگاه کمبریج در سال ۱۹۴۸ را دریافت کرد. لک به صلح‌طلبی متعهد بود و حتی در دوران دارتینگتون با بنیانگذار کالج، لئونارد نایت المهیرست، دربارهٔ فلسفه بحث می‌کرد. اما در
نایت المهیرست، دربارهٔ فلسفه بحث می‌کرد. اما در طول جنگ جهانی دوم، لک با یک واحد ارتش بریتانیا به نام گروه تحقیقات عملیاتی ارتش در جزایر اورکنی که بر روی استفاده از رادار کار می‌کرد، خدمت می‌کرد. در طول این کار، او با زیست‌شناسان دیگری که وارد جنگ‌شده بودند، از جمله جورج وارلی، حشره‌شناس که او را با ایده تنظیم وابسته به تراکم جمعیت جانوران آشنا کرد، بازدید کرد. مشاهدات لک دربارهٔ پژواک‌های ساختگی تولیدشده توسط پرندگان بعداً به او اجازه داد تا زمینه پرنده‌شناسی راداری را برای مطالعه مهاجرت پرندگان ایجاد
راداری را برای مطالعه مهاجرت پرندگان ایجاد کند. لک در اوت ۱۹۴۵ از وظیفه دوران جنگ رها شد تا به عنوان مدیر (جانشین دبلیو. بی. آلکساندر) انستیتو پرنده‌شناسی میدانی ادوارد گری در دانشگاه آکسفورد، سمتی را که تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳ حفظ کرد. آرتور کین دربارهٔ او اظهار داشت که: «دیوید لک تنها مرد مذهبی بود که در آن دوره می‌شناختم که اجازه نمی‌داد دیدگاه مذهبیش او را دربارهٔ انتخاب طبیعی دیکته کند.»
لی چه مین (؛ زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه‌های تلویزیونی "لاو آل پلی" (۲۰۲۲)، "دوره فشرده عاشقانه" (۲۰۲۳) و "سلسله‌مراتب" (۲۰۲۴) ایفای نقش کرده است.
روغن راسو یا روغن مینک روغنی است که در محصولات پزشکی و آرایشی استفاده می‌شود. این ماده با تولید چربی راسو که از پوسته‌های مخصوص صنعت خز برداشته شده‌است، به دست می‌آید. برخلاف اصطلاحی که روی محصولات با برچسب «روغن راسو» وجود دارد، بسیاری از نسخه‌های تجاری به اصطلاح نرم‌کننده چرمی دارای هیچ روغن طبیعی راسو نیستند.
پرنده‌شناسی راداری کاربرد فناوری رادار در مطالعات مهاجرت پرندگان و در رویکردهای جلوگیری از برخورد پرندگان به ویژه به هواپیما است. این فناوری از مشاهدات اشیاء رنگ‌پریده که در رادار در طول جنگ جهانی دوم در حال حرکت بودند، ایجاد شد. اینها در بریتانیا به عنوان «فرشته»، «ارواح» یا «فانتوم» نامیده می‌شدند و سپس مشخص شد که توسط پرندگان مهاجر ایجاد می‌شوند. با گذشت زمان، این فناوری با رادارهای هواشناسی داپلر که امکان تشخیص پرندگان، خفاش‌ها، و همچنین حشرات را با وضوح و حساسیت کافی برای تعیین کمیت سرعت بال‌زدن‌ها که
و حساسیت کافی برای تعیین کمیت سرعت بال‌زدن‌ها که گاهی می‌تواند به شناسایی گونه‌ها کمک کند، بسیار بهبود یافته‌است. کاربردها. پرنده‌شناسی راداری اولیه به دلیل محدودیت‌های تجهیزات، عمدتاً بر فصلی‌بودن، زمان‌بندی، شدت و جهت دسته‌های پرندگان در حال مهاجرت متمرکز بود. رادارهای هواشناسی نوین می‌توانند منطقه پرواز بال، سرعت پرواز، فرکانس ضربان بال، جهت، فاصله و ارتفاع را تشخیص دهند. حساسیت و تکنیک‌های تحلیلی نوین اکنون امکان تشخیص حشرات در حال پرواز را نیز فراهم می‌کند. رادار برای مطالعه تغییرهای فصلی در رفتار
می‌کند. رادار برای مطالعه تغییرهای فصلی در رفتار شبگذرانی سارها به کاررفته است. همچنین برای شناسایی خطرهای عملیات هواپیما در فرودگاه‌ها استفاده شده‌است. این تکنیک در کاربردهای حفاظتی مانند استفاده برای ارزیابی خطر برای پرندگان در تأسیسات پیشنهادی انرژی بادی، برای تعیین کمیت تعداد پرندگان در محل‌های شبگذرانی یا لانه‌سازی بوده‌است.
شمال غرب پیرکانما زیرمجموعه پیرکانما و یکی از ناحیه‌ها در فنلاند از سال ۲۰۰۹ است
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; موزه هنر روبین، که همچنین با نام موزه روبین شناخته می‌شود، موزه‌ای است که به گردآوری، نمایش، و حفظ آثار هنری و فرهنگی هیمالیا، شبه قاره هند، آسیای مرکزی و سایر مناطق در اوراسیا اختصاص داده شده است و مجموعه ای دائمی متمرکز به‌ویژه در مورد هنر تبت است. این موزه در خیابان هفدهم غربی شماره ۱۵۰ بین خیابان ششم و خیابان هفتم در محله چلسی منهتن در شهر نیویورک واقع شده است. تاریخچه. این موزه از مجموعه‌ای خصوصی از هنر هیمالیا تشکیل شده است
از مجموعه‌ای خصوصی از هنر هیمالیا تشکیل شده است که دونالد و شلی روبین از سال ۱۹۷۱ جمع‌آوری می‌کردند و می‌خواستند به نمایش بگذارند. در سال ۱۹۹۸، خانواده رابینز با هزینه ۲۲ میلیون دلار ساختمانی را که توسط بارنیز نیویورک برای یک فروشگاه بزرگ مد طراحی کرده ولی اعلام ورشکستگی کرده بود، در اختیار گرفت. این ساختمان توسط معماران حفاظتی بیر بلایندر بل به عنوان موزه بازسازی شد. راه پله مارپیچ شش طبقه اصلی دست نخورده باقی ماند تا به مرکز فضای نمایشگاه تبدیل شود. نمایشگاه‌ها. از جمله نمایشگاه‌های افتتاحیه این موزه
بورت یک اصطلاح زیرنام در صنعت الماس است که برای اشاره به خرده الماس‌های فاقد عیار/کیفیت گوهرسنگ استفاده می‌شود. در صنایع سنگین و فرایندهای ساخت، «بورت» برای شرح الماس‌های تیره، ناقص الشکل یا الماس بلوری شده همراه با سطوح مختلف کدری به‌کار برده می‌شود. در پایین‌ترین رده، «بورت خردکن» توسط هاون‌های فولادی خرد می‌شود و برای ساخت سنگ‌ریزه‌های ساینده صنعتی استفاده می‌شود. کریستال‌های کوچک بورت همچنین در ساخت مته‌ها بکار برده می‌شود. بورت به سبب کوچک ماندن اندازه آن در حین شکل‌گیری، ارزشی به عنوان گوهرسنگ ندارد.
آن در حین شکل‌گیری، ارزشی به عنوان گوهرسنگ ندارد. جمهوری دموکراتیک کنگو ۷۵٪ از تولید جهانی سنگ‌شکن بورت را فراهم می‌سازد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; ناحیه راوما از سال ۲۰۰۹ زیرمجموعه ساتاکونتا و یکی از ناحیه‌ها در فنلاند است.
جوانان سوسیال دموکرات ( که همچنین با نام جوانان دماری نیز نام برده می‌شود) این سازمان به عنوان یکی از سازمان‌های جوانان حزب سوسیال دموکرات فنلاند می‌باشد. این سازمان ۵٬۰۰۰ عضو دارد. و بعدها تعداد عضوهای آن در دهه ۱۹۷۰ به ۴۰٬۰۰۰ عضو می‌رسد. اساسی‌ترین اصول جوانان دماری آزادی، توسعه استوار، دموکراسی، همبستگی و بین‌المللی گرایی و فعالیت می‌باشد. و اهداف سیاسی جوانان دماری رواج دادن برابری، آزادی و ساختن جامعه‌ای مطلوب است که در آن همه افراد حق تحصیل، کار و زندگی پرشور و شادی داشته باشند، بدون اینکه این امر به