payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حزب MAS برای مجلس نمایندگان انتخاب شد. در آنجا او ریاست بخش پارلمانی چوکیساکا را بر عهده گرفت و رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس شد. کار او در آن مجمع بر دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان متمرکز بود. او یکی از نویسندگان قانون جدید خانواده و فرآیندهای خانواده بود. او یک تدوینگر، طراح و یکی از مروجین اصلی قانون ضد نژادپرستی بود که بحث آن در سال ۲۰۱۰ در بولیوی آغاز شده بود. او همچنین مدافع قانون جامع مبارزه با قاچاق انسان، قانون منع آزار و اذیت و خشونت سیاسی علیه زنان و قانون جامع علیه خشونت علیه زنان بود. وی در سال
و قانون جامع علیه خشونت علیه زنان بود. وی در سال ۲۰۱۵ به سمت وزارت ارتباطات بولیوی منصوب شد. او در طول تصدی خود، خود را مدافع ترویج رادیو و نرم‌افزارهای آزاد در جامعه به عنوان ابزار استعمارزدایی در عرصه تکنولوژیک معرفی می‌کرد. او همچنین شروع به بررسی و بحث در مورد استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای اطمینان از احترام به کرامت مردم و کاهش آسیب‌پذیری کودکان و نوجوانان کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، پاکو چندین بار به دلایل مشکلات جسمی در بیمارستان بستری شد. او مبتلا به میکروآنژیوپاتی بود. اما با وجود مشکلات جسمی در ۲۹
میکروآنژیوپاتی بود. اما با وجود مشکلات جسمی در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۶، او اعلام کرد که با وجود بیماری استعفا نمی‌دهد. در نهایت در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۷، گیسلا لوپز جایگزین او به عنوان وزیر ارتباطات شد. حواشی. ماریانلا پاکو معمولاً در حضور عموم مردم از لباس‌های سامبررو استفاده می‌کند. این موضوع انتقاداتی را در شبکه‌های اجتماعی به همراه داشته‌است که او این انتقادها را به واکنش‌های نژادپرستانه نسبت می‌دهد. در مصاحبه‌ها، او توضیح داده‌است که از سال ۲۰۱۱ آن لباس‌ها را برای ادای احترام به کمپزینوهایی که به دلیل شرایط و لباسشان
احترام به کمپزینوهایی که به دلیل شرایط و لباسشان از ورودشان به میدان سوکره در ماه مه ۲۰۰۸ جلوگیری شده بود، پوشیده‌است. او همچنین لباس‌ها را نمادی از هویت فرهنگی و تعهد سیاسی خود می‌داند. او در پاسخ به این حملات آنلاین، علیه ۲۰ سیاستمدار شکایت کرد و آنها را مسئول گسترش نژادپرستی دانست.
چغوک بریزو یا چغوت بریزو از غذاهای محلی کرمان است. "چغوک" در زبان محلی به معنی گنجشگ و "بریزو" به معنی سرخ کرده و معنای نام این غذا، گنجشک تفت داده شده است. اما مواد اولیه این غذا از گوشت چرخ کرده و سیب زمینی است. گوجه فرنگی و چاشنی لیموترش نیز به اختیار و با در نظر گرفتن سلیقه به کار برده می‌شوند. این غذا بسیار خوش‌طعم بوده و همچون کباب کرمان بسیار خاص و منحصربه‌فرد است. البته در کرمان بیشتر با نان خورده می شود ولی می توان به عنوان خورشت هم از آن استفاده کرد.
سوفیا زنگو پاپادیمیتری (زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۱۵–۱۳ ژوئن ۱۹۷۶) نقاش اهل آلبانی بود که به همراه خواهرش آندرونیکی زنگو آنتونیو به‌عنوان یکی از اولین زنان نقاش آلبانی شناخته می‌شوند. زندگی. سوفیا زنگو در ۱۹ مارسِ ۱۹۱۵ در کورچه در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد که پدرش ونگیل زنگو، شمایل‌نویس بود و مادرش واسیلیکا نام داشت. او اولین درس‌های طراحی خود را در کورچه زیر نظر وانگوش میو گذراند. در سال ۱۹۳۴، او به همراه خواهرش برای تحصیل در مدرسه هنرهای زیبای آتن به یونان رفت. سوفیا در سال ۱۹۳۹، با درجهٔ ممتازی در نقاشی، در
سوفیا در سال ۱۹۳۹، با درجهٔ ممتازی در نقاشی، در کلاس امپرسیونیست مشهور یونانی، اسپیروس ویکاتوس فارغ‌التحصیل شد. او در دوران تحصیل، به همراه پدرش، فضای داخلی کلیسای تثلیث مقدس در کورچه را نقاشی کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او نمادها و پرتره‌های بسیاری را نقاشی کرد. پس از پایان جنگ، به تیرانا نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان معلم نقاشی در یک مدرسه مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۴۷ با مجسمه‌ساز آکیله پاپادمیتری ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر به نام‌های جانی و اوانگل شد. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱ نقاشی‌های او در ۹
اوانگل شد. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱ نقاشی‌های او در ۹ نمایشگاه هنر آلبانیایی به نمایش درآمد. در سال ۱۹۶۵، در پنجاهمین سالگرد تولد این هنرمند، نمایشگاهی از آثار او در مقر اتحادیهٔ نویسندگان و هنرمندان آلبانی برپا شد. در سال ۱۹۷۱ از تدریس بازنشسته شد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۷۶ در تیرانا درگذشت. میراث. او در کنار خواهرش آندرونیکی زنگو آنتونیو یکی از اولین زنان نقاش در تاریخ آلبانی به‌شمار می‌رود. مجموعهٔ آثار او شامل بیش از ۳۰۰ نقاشی رنگ روغن از پرتره‌ها و مناظر و همچنین بیش از ۲۰۰ طراحی سیاه‌قلم است که بسیاری از آنها در
از ۲۰۰ طراحی سیاه‌قلم است که بسیاری از آنها در مجموعه‌های خصوصی خارج از آلبانی نگهداری می‌شوند. یک نمایشگاه از آثار او در سال ۲۰۱۵ توسط موزهٔ ملی هنرهای زیبا (آلبانی) برگزار شد این نمایشگاه شامل آثاری بود که بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۷۱ تولید شده‌بودند. در همان سال، شورای شهر کورچه به او شهروندی افتخاری پس از مرگ اهدا کرد. در سال ۲۰۲۰، نقاشی‌های روی کاغذ او در نمایشگاهی در ولوره به نمایش گذاشته‌شد.
پادشاهی مجارستان بین سال‌های ۱۵۲۶ و ۱۸۶۷ به عنوان دولتی خارج از امپراتوری مقدس روم، اما بخشی از سرزمین‌های پادشاهی هابسبورگ بود که در سال ۱۸۰۴ به امپراتوری اتریش تبدیل شد. پس از نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶، کشور توسط دو پادشاه تاجدار (یانوش یکم و فردیناند یکم) اداره شد. در ابتدا، قلمرو دقیق تحت حکومت هابسبورگ مورد مناقشه قرار گرفت زیرا هر دو حاکم مدعی کل پادشاهی بودند. این دوره نابسامان تا سال ۱۵۷۰ به ادامه انجامید تا جان ژیگموند ساپویائی (یانوش دوم) به نفع امپراتور ماکسیمیلیان دوم از پادشاهی مجارستان کناره‌گیری
ماکسیمیلیان دوم از پادشاهی مجارستان کناره‌گیری کرد. در ابتدا، سرزمین‌هایی که توسط پادشاهان مجارستانی هابسبورگ اداره می‌شد، هم به عنوان «پادشاهی مجارستان» و هم «مجارستان سلطنتی» در نظر گرفته می‌شد. مجارستان سلطنتی تداوم قوانین رسمی پس از اشغال عثمانی بود، زیرا می‌توانست سنت‌های حقوقی خود را حفظ کند، اما به‌طور کلی، "عملاً" یک استان هابسبورگ بود. اشراف مجارستانی وین را وادار کردند تا بپذیرد که مجارستان یک واحد ویژه از سرزمین‌های هابسبورگ است و باید مطابق با قوانین خاص خود اداره شود. با این حال، تاریخ‌نگاری
قوانین خاص خود اداره شود. با این حال، تاریخ‌نگاری مجارستان، ترانسیلوانیا را در تداوم مستقیم با پادشاهی قرون وسطایی مجارستان به منظور پیشبرد منافع مجارستان قرار داد. بر اساس مفاد معاهده کارلوویتس، که به جنگ بزرگ عثمانی در سال ۱۶۹۹ پایان داد، عثمانی‌ها تقریباً تمام مجارستان عثمانی را واگذار کردند. قلمروهای جدید با قلمرو پادشاهی مجارستان متحد شدند و اگرچه قدرت‌های آن عمدتاً رسمی بودند، دایت مجارستان در پرسبورگ بر این سرزمین‌ها حکومت می‌کرد. دو شورش بزرگ مجارستان جنگ استقلال راکوتسی در اوایل قرن هجدهم و انقلاب
جنگ استقلال راکوتسی در اوایل قرن هجدهم و انقلاب مجارستان در سال ۱۸۴۸ بودند و تغییرات مهمی را در تکامل این کشور رقم زدند. این پادشاهی در سال ۱۸۶۷ به یک سلطنت دوگانه تبدیل شد که به اتریش-مجارستان معروف است.
آندرونیکی زنگو آنتونیو (زادهٔ ۲۶ مه ۱۹۱۳ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریه ۲۰۰۰) نقاش اهل آلبانی بود که به‌همراه خواهرش سوفیا زنگو پاپادمیتری، اولین زنان نقاش حرفه‌ای اهل آلبانی به شمار می‌روند. او و وانگوش میجو نخستین کسانی بودند که سبک امپرسیونیسم را در آلبانی معرفی کردند. زندگی‌نامه. آندرونیکی زنگو کمتر از یک سال پس از اعلام استقلال آلبانی در ۲۶ مه ۱۹۱۳ در کورچه به دنیا آمد. پدرش ونگل زنگو بود و خواهرش، سوفیا که در سال ۱۹۱۵ به دنیا آمد. آندرونیکی با درجهٔ ممتاز در رشتهٔ نقاشی و مجسمه‌سازی از دانشکدهٔ هنرهای زیبای آتن
نقاشی و مجسمه‌سازی از دانشکدهٔ هنرهای زیبای آتن فارغ التحصیل شد، و پس از تحصیل در پاریس، به آلبانی بازگشت و در یک مؤسسهٔ آموزشی مشغول به تدریس شد. او عمدتاً از پرتره‌ها و مناظر امپرسیونیستی و همچنین نمادها نقاشی می‌کرد، در حالی که خواهرش به‌شدت تحت تأثیر مکتب واقع‌گرایی بود. او به عنوان اولین زن نقاش حرفه‌ای آلبانی شناخته می‌شود. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ گفته می‌شود که او با شاعر لاسگوش پورادچی رابطه داشته است. در سال ۱۹۴۱ با خواننده، کریستاک آنتونیو ازدواج کرد. زنگو آنتونیو در طول زندگی خود حداقل سه نمایشگاه
زنگو آنتونیو در طول زندگی خود حداقل سه نمایشگاه انفرادی داشت. اولین بار در سال ۱۹۳۵، و دومین بار در سال ۱۹۳۷، به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس آلبانی. او همچنین در نمایشگاه‌های گروهی مختلفی از جمله نمایشگاهی در نیویورک در سال ۱۹۳۹ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۳ در دوسالانهٔ اسکندریه به آثاری را به نمایش گذاشت و دو مدال دریافت کرد. او همچنین در کنار پدرش کار کرد و چندین کلیسا را در زادگاهش، و در تیرانا و در جاهای دیگر در آلبانی نقاشی کرد. در سال ۱۹۶۴ کلیسای وانگلیزمو در تیرانا را نقاشی کرد. او در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۰
در تیرانا را نقاشی کرد. او در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۰ درگذشت. میراث. مجموعهٔ آثار زنگو آنتونیو از بیش از ۵۰۰ قطعه تشکیل شده است. ۵۵ اثر او در مجموعهٔ موزهٔ ملی هنرهای زیبای آلبانی موجود است. آثار او در چندین دوره در نمایشگاه‌های مختلفی به نمایش درآمده است. آثار او در سال ۲۰۱۳ در نمایشگاهی به نمایش درآمد که نمایش‌دهندهٔ میراث خانوادگی او و خانوادهٔ آنتونیو بود. در سال ۲۰۱۷ نیز آثار پس از مرگ او در مستند ۱۴ ارائه شد. یکی از خیابان های منطقهٔ لاپراکه در تیرانا به نام او نامگذاری شده است.
شپرسا جونگتسایی (زادهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲) باستان‌شناس و سکه‌شناس آلبانیایی است که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ مدیر مؤسسهٔ باستان‌شناسی در آکادمی مطالعات آلبانی‌شناسی بود. او دریافت‌کنندهٔ نشان وِرمیل از انجمن سکه‌شناسی فرانسه است و به دلیل قدردانی از فعالیت‌های علمی و خدماتش به دانش سکه‌شناسی، به عنوان عضو ناظر موسسهٔ باستان‌شناسی آمریکا منصوب شد. زندگی‌نامه. جونگتسایی در ۶ فوریهٔ ۱۹۵۲ در تیرانا در آلبانی متولد شد. او در سال ۱۹۶۹ در دانشکدهٔ فیلولوژی دانشگاه تیرانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۳ در رشتهٔ زبان‌های کلاسیک
تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۳ در رشتهٔ زبان‌های کلاسیک (لاتین و یونانی باستان) فارغ‌التحصیل شد. او بعداً آموزش تخصصی سکه‌شناسی را نزد اولیویه پیکارد در سوربن (پاریس چهارم) و مدرسهٔ فرانسوی در آتن، با میشل آماندری در دفتر مدال‌ها در پاریس و با جیوانی گورینی در دانشگاه پادوآ دریافت کرد. در سال ۱۹۸۳ با پایان‌نامه‌ای تحت عنوان «سکه‌های شهرهای ایلیری» به راهنمایی سلیم اسلامی دکترای خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۷۴ او به‌طور حرفه‌ای با مؤسسهٔ باستان‌شناسی در آکادمی مطالعات آلبانی‌شناسی مرتبط است. در سال ۱۹۹۴ یک دورهٔ
آلبانی‌شناسی مرتبط است. در سال ۱۹۹۴ یک دورهٔ آموزشی بازدید در اتاق سکهٔ هِبِردن در موزهٔ اشمولین، آکسفورد برگزار کرد. او بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۷ رئیس بخش آثار باستانی در مؤسسهٔ باستان‌شناسی آکادمی مطالعات آلبانی‌شناسی و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ مدیر مؤسسهٔ باستان‌شناسی بود. جونگتسایی همچنین استاد سکه‌شناسی در دانشگاه تیرانا است و در تعدادی از اکتشافات باستان‌شناسی و پروژه‌های تحقیقاتی شرکت کرده‌است. او تحقیقاتی را در مورد Hija e Korbit Hoard، مجموعه‌ای از ۶۱۸ سکهٔ نقره سرپرستی کرد. او همچنین روی سکه‌های رومی
سکهٔ نقره سرپرستی کرد. او همچنین روی سکه‌های رومی بوترینت با سم مورهد و ریچارد عبدی کار کرده‌است. او روی سکه‌هایی از تومول تدفین ماقبل تاریخ لوفکند در آلبانی کار کرده‌است.
ادبیات تایلندی به آثار ادبی مردم تایلند اشاره دارد که تقریباً منحصراً به زبان تایلندی نوشته شده‌اند؛ گرچه خطوطی غیر از تایلندی نیز ممکن است بکار گرفته شوند. بیشتر کارهای ادبی در زبان تایلندی پیش از قرن نوزدهم به شکل شعر نوشته می‌شدند. نثر برای سوابق تاریخی، رویدادنامه‌ها و اسناد قانونی کاربرد داشت. در نتیجه، اشکال شعر در زبان تایلندی هم متعدد و هم بسیار بالیده است. مجموعه آثار شعر پیشامدرن تایلند گسترده است. بنابراین، با اینکه بسیاری کارهای ادبی با تاراج آیوتایا در سال ۱۷۶۷ از دست رفتند، تایلند همچنان تعداد
در سال ۱۷۶۷ از دست رفتند، تایلند همچنان تعداد زیادی شعر حماسی یا داستان‌های منظوم بلند دارد.
مزرعه شکار جایی است که حیوانات شکار در آن پرورش داده می‌شوند تا مناطق حیات وحش را برای شکار ذخیره کنند. این اصطلاح همچنین شامل مکان‌هایی می‌شود که چنین جانورانی برای فروش به عنوان غذا یا برای عکاسی پرورش می‌یابند. وجود آنها در حومه‌های آفریقای جنوبی که در آنجا رایج شده‌اند مثال زده شده‌است. حیات وحشی که شکار می‌شود برای مصرف و اکوتوریسم نیز استفاده می‌شود. قوانین محلی در آفریقای جنوبی در طول سدهٔ بیستم، مالکیت خصوصی حیات وحش را مجاز کرده‌است، که امکان توسعه و امکان اقتصادی مزارع شکار را نسبت به دامداری
و امکان اقتصادی مزارع شکار را نسبت به دامداری معمولی فراهم کرده‌است.
بر اساس قوانین بریتانیا، نهنگ‌ها (پستانداران) و ماهیان خاویاری ماهی‌های پادشاهی هستند و زمانی که گرفته شوند به عنوان بخشی از اختیارات پادشاهی پادشاه بریتانیا به مالکیت شخصی پادشاه بریتانیا تبدیل می‌شوند.
امتیازات پادشاهی مجموعه‌ای از اختیارات، امتیازات و مصونیت‌های عرفی است که در قانون عرفی (و گاهی در حوزه‌های قضایی قانون مدنی که دارای پادشاهی هستند) به عنوان متعلق به حاکمیت شناخته می‌شود و به‌طور گسترده در اختیار دولت قرار گرفته‌است. شیوه‌ای است که به وسیله آن برخی از اختیارات اجرایی حکومت که در اختیار یک پادشاه است و در رابطه با روند حکومت‌داری دولت در اختیار اوست.
تَسعدیت یاسین (; ) (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۴۹ در بوجلیل، الجزایر) انسان‌شناس اهل الجزایر و متخصص در فرهنگ بربر است. یاسین در الجزایر تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۸۷ به فرانسه مهاجرت نمود. او در زمینهٔ علوم اجتماعی فعالیت می‌کند و به عنوان مدیر مطالعات مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی و عضو گروه انسان‌شناسی اجتماعی در کالج دو فرانس فعالیت دارد. همچنین مدیر مجلهٔ Awal است که به‌منظور بررسی زندگی بربرها تأسیس شده است. یاسین دارای دکترایی در مطالعات انسان‌شناسی است و در زمینهٔ بررسی فرهنگ و زبان بربرها فعالیت می‌کند. او
بررسی فرهنگ و زبان بربرها فعالیت می‌کند. او به‌طور وسیع در این زمینه تحقیق کرده و مقالات و کتبی دربارهٔ آن نوشته است. از جمله آثار مهم او می‌توان به کتاب‌های "شغال یا حیله‌گری تحت سلطه" و "اگر دوستم داری مرا شفا بده" اشاره کرد. زندگی‌نامه. یاسین در۱۵ نوامبر ۱۹۴۹ در بوجلیل، در استان بجایه به دنیا آمد. مادرش خانه‌دار و پدرش مهاجری بود که در سال ۱۹۵۶ شکنجه و سپس اعدام شد. او تحصیلات ابتدایی، متوسطه و عالی خود را در الجزایر به پایان رساند و قبل از عزیمت به فرانسه در سال ۱۹۸۷، در الجزایر مشغول به کار بود. حرفه.
در سال ۱۹۸۷، در الجزایر مشغول به کار بود. حرفه. یاسین مدیر مطالعات مدرسهٔ عالی مطالعات علوم اجتماعی و همچنین عضو گروه انسان‌شناسی اجتماعی در کالج دو فرانس است. او مدیر "Awal" ("کلمه") است - مجله‌ای که در سال ۱۹۸۵ توسط مولود مامری و پی‌یر بوردیو برای بررسی زندگی بربرها تأسیس شد. یاسین اولین مدرک دانشگاهی‌اش را در سال ۱۹۸۰ در رشتهٔ زبان اسپانیایی در دانشگاه الجزیره گرفت و بعداً به مطالعات انسان‌شناسی روی آورد و در سال ۱۹۹۲ دکترای خود را از دانشگاه پاریس-سوربن دریافت کرد. در فوریهٔ ۲۰۲۳، یاسین رسماً به مرکز
دریافت کرد. در فوریهٔ ۲۰۲۳، یاسین رسماً به مرکز مطالعات و فرهنگ ایتالیایی آکادمی آمبروسیان ملحق شد که هدف آن ترویج تبادلات میان‌فرهنگی است. پژوهش‌ها. یاسین به‌طور گسترده در مورد انسان‌شناسی بربرها نوشته‌است رویکرد او به انسان‌شناسی اجتماعی، ترکیب ارزیابی علمی با ادبیات شفاهی است. او در کار بوردیو متخصص است و تجربیات او را در الجزایر به عنوان تأثیری مرکزی بر فلسفهٔ او قرار می‌دهد. او دفتر خاطرات ژان آمروش را ویرایش کرد و درک بیشتری از تأثیر او بر ادبیات ایجاد کرد. او پس از مرگ رباح بلمری، سخنرانی‌ای را
ایجاد کرد. او پس از مرگ رباح بلمری، سخنرانی‌ای را ایراد کرد که نقش او در فرهنگ ادبی مغرب را مورد بررسی مجدد قرار داد و همچنین به ادای احترام به او پرداخت. او مجموعه‌ای از نوشته‌های بوردیو را ویرایش کرد، و آثار او را در زمینه‌های سیاسی الجزایر قرار داد. او کارشناس زندگی مردم بربر است و به‌طور گسترده در این مورد آثاری را منتشر کرده یا دربارهٔ آن صحبت کرده‌است، به ویژه اینکه چگونه فرهنگ و زبان عربی هویت‌های آمازیغی را در طول قرن بیستم از بین برده‌است. یاسین به‌طور خاص زبان قبایلی و فرهنگ‌های ادبی بربر را
به‌طور خاص زبان قبایلی و فرهنگ‌های ادبی بربر را مطالعه کرده‌است. او همچنین در مورد چگونگی تلاقی جنسیت با فرسایش هویت‌های فرهنگی در فرهنگ آمازیغ، با استفاده از چارچوب فرویدی برای تحلیل فرهنگی، صاحب نظر است. دو مورد از مهم‌ترین آثار آکادمیک او عبارتند از: "شغال یا حیله‌گری تحت سلطه" (۲۰۰۱) و "اگر دوستم داری مرا شفا بده" (۲۰۰۶). در "اگر دوستم داری مرا شفا بده"، یاسین، فرهنگ بربر را در زمینهٔ مدیترانه‌ای وسیع‌تر آن قرار می‌دهد، و همچنین از تمایز سنتی بین فرهنگ‌های شفاهی و نوشتاری فراتر می‌رود.
اچ‌اس ۳۸۴۴ بی () یا (Kua'kua)، با نام رسمی کوآ کوآ٬ ٬ سیاره فراخورشیدی است که به دور کوتوله قرمز (LHS 3844)، در فاصلهٔ ۴۸٫۵ سال نوری (۱۴٫۹ پارسک) از زمین در صورت فلکی هندی که با استفاده از ماهواره نقشه‌بردار فراخورشیدی گذران تس (TESS) کشف شد. این سیاره فراخورشیدی هر ۱۱ ساعت یک بار به دور ستاره مادر می‌چرخد و شعاع آن ۱٫۳۲ برابر زمین است. آلبدوی آن کم است که نشان می‌دهد سطح آن ممکن است شبیه ماه یا عطارد باشد. "اچ‌اس ۳۸۴۴ بی" احتمالاً جو ندارد زیرا تقریباً هیچ گرمایی به سمت شب آن نمی‌رود و دمای آن در روز ۱۰۴۰
گرمایی به سمت شب آن نمی‌رود و دمای آن در روز ۱۰۴۰ کلوین (۷۷۰ درجه سانتیگراد؛ ۱۴۱۰ درجه فارنهایت) است. وجود اتمسفر ابری با ابرهای بالای سطح فشار ۰٫۱ بار را نمی‌توان نادیده گرفت. توضیحی که برای فرض کمبود وجود جو پیشنهاد شده این است که این سیاره در داخل خط برفی منظومه ستاره‌ای شکل گرفته‌است، زیرا اگر فراتر از خط برف تشکیل می‌شد، مواد فرار را روی سطح و در یک جو ضخیم حمل می‌کرد؛ که طبق مدل‌های مربوط به تلفات جوی باید برای حفظ یک جو تا امروز کافی می‌بود. این سیاره احتمالاً با یک گوشته خروجی از گازهای فرار و
سیاره احتمالاً با یک گوشته خروجی از گازهای فرار و فقیری تشکیل شده‌است، در یک رژیم درپوش راکد، زیرا اگر گوشتهٔ آن از نظر ساختار شبیه به زمین بود، با تکتونیک صفحه‌ای، آنگاه باید هنوز اتمسفر غلیظی داشته باشد، مگر اینکه کوتوله قرمز به‌طور مداوم در آن شعله‌ور شود. این یک نرخ بسیار غیرمشخصی خواهد بود که هنوز در مدل‌های تلفات اتمسفری در نظر گرفته نشده‌است. یک توضیح جایگزین برای کمبود جو می‌تواند از طریق یک رویداد ضربه‌ای بزرگ باشد، رویدادی با حرکت کافی برای از بین بردن جو سیاره و بخش بزرگی از گوشته آن. به منظور
بردن جو سیاره و بخش بزرگی از گوشته آن. به منظور توضیح عدم تجدید مجدد مواد فرار از طریق دنباله‌دارها به سیاره، همچنین پیشنهاد می‌شود که شاید یک غول گازی بیرونی در منظومه ستاره‌ای وجود داشته باشد. نامگذاری. در اوت ۲۰۲۲، این سیاره و ستاره میزبان آن در بین ۲۰ سیستمی قرار گرفتند که توسط سومین پروژه NameExoWorlds نامگذاری شدند. اسامی تأیید شده، پیشنهاد شده توسط تیمی از کاستاریکا، در ژوئن ۲۰۲۳ اعلام شد. LHS 3844 b Kua'kua و ستاره میزبان آن Batsũ̀ نام دارد، برگرفت از واژه‌های Bribri برای «پروانه» و «مرغ مگس خوار».
ارتش منطقه چهاردهم ، یک ارتش میدانی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن (IJA) در جنگ جهانی دوم. بود این ارتش در اصل چهاردهمین ارتش بود که در ۶ نوامبر ۱۹۴۱ برای تهاجم آتی به فیلیپین تشکیل شد. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۴، زمانی که فرود متفقین (نبرد لیته) قریب‌الوقوع در نظر گرفته شد، در فیلیپین (⎘ فیلیپین) دوباره سازماندهی شد.
هلن ماریون مکفرسون مکی (زاده ۲۳ مه ۱۸۹۱ – درگذشته ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۵) پزشک کودکان بریتانیایی بود. او کمک‌های مهمی به درک تغذیه دوران کودکی و مراقبت‌های پیشگیرانه پزشکی نمود. مکی اولین زن عضو کالج سلطنتی پزشکان بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی زنان لندن (که اکنون بخشی از مدرسه پزشکی یوسی‌ال است)، مکی در بیمارستان کودکان کوئین الیزابت شروع به کار کرد، او اولین پزشک زنی بود که در آنجا کار کرد، و همچنین یکی از اولین زنانی بود که به عنوان مشاور منصوب شد. هلن مکی اولین پزشکی بود که به بررسی کم خونی در نوزادان
اولین پزشکی بود که به بررسی کم خونی در نوزادان پرداخت و کمبود آهن را به عنوان یک عوامل مهم در این امر نسبت داد. این منجر به تغییراتی در استاندارد تغذیه دوران کودکان شد که در انگلستان تغذیه با شیر مادر نسبت به شیر خشک ترجیح داده شد. سنین جوانی و تحصیلات. مکی در ۲۳ مه ۱۸۹۱ در اینورنس، اسکاتلند در خانواده دانکن لاچلان مکفرسون مکی و ماریون گوردون کمپبل (با نام خانوادگی ویبرلی) به دنیا آمد، بخشی از دوران کودکی خود را در برمه گذراند، آنجا در خانه آموزش دید. در آنجا پدرش در خدمات دولتی هند کار می‌کرد. تحصیلات
آنجا پدرش در خدمات دولتی هند کار می‌کرد. تحصیلات اولیه او در مدرسه خصوصی کالج بانوان چلتنهام در انگلستان بود. او در دانشکده پزشکی زنان در بیمارستان سلطنتی رایگان لندن (که اکنون بخشی از مدرسه پزشکی یوسی‌ال است)، وی مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را در سال ۱۹۱۴ دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۱۷ مدرک دکترای پزشکی خود را دریافت کرد. در همان زمان"، مجله دانشکده پزشکی لندن برای زنان را" ویرایش می‌کرد، این مجله برای زنان پزشک آنجا بود. حرفه پزشکی و تحقیقاتی. مکی متخصص پزشکی کودکان شد. او اولین پزشک زن در بیمارستان
پزشکی کودکان شد. او اولین پزشک زن در بیمارستان کودکان ملکه الیزابت بود و بعدها یکی از اولین زنانی بود که به عنوان مشاور در آن بیمارستان منصوب شد. در سال ۱۹۱۹، مکی به وین نقل مکان کرد و در انستیتوی پزشکی پیشگیرانه لیستر به عنوان بخشی از فلوشیپ Beit Research به مطالعه راشیتیسم و سایر بیماری‌های مرتبط با سوءتغذیه پرداخت. او تا سال ۱۹۲۲ در وین ماند سپس تحقیقات خود را در بریتانیا ادامه داد. مکی عضوی از یک تیم بریتانیایی به رهبری هریت چیک بود که مطالعات آنها اهمیت روغن کبد ماهی و نور خورشید را در پیشگیری و درمان
روغن کبد ماهی و نور خورشید را در پیشگیری و درمان احتمالی راشیتیسم نشان داد. مکی در حین کار بر روی یافتن علت راشیتیسم متوجه شد که تمام نوزادان در مطالعاتش کم خون هستند و بنابراین او به یافتن علت این امر علاقه‌مند شد. مکی به لندن بازگشت و اولین تحقیق را در مورد کم خونی در نوزادان با کمک متخصص آمار پزشکی سرگرد گرین وود انجام داد. مکی کشف کرد که کمبود آهن نقش مهمی در ایجاد کم خونی در دوران کودکی دارد. همچنین دریافت که نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند نسبت به نوزادانی که با شیر غیر از مادر تغذیه می‌شوند،
به نوزادانی که با شیر غیر از مادر تغذیه می‌شوند، احتمال ابتلا به کم‌خونی در آنان کمتر است. تحقیقات او همچنین شواهد قانع‌کننده‌ای ارائه کرد که نشان می‌داد نوزادانی که آهن دریافت می‌کنند کمتر دچار عفونت می‌شوند، وزن بیشتری اضافه می‌کنند و در کل سالم‌تر هستند. یافته‌های مطالعات او در «کم خونی تغذیه‌ای در نوزادی» تمرکز داشت و در سال ۱۹۳۱ منتشر شد او اولین کسی بود که سعی کرد کم خونی را با تعیین حد پایین غلظت طبیعی هموگلوبین تعریف کند. تعریف سازمان جهانی بهداشت از کم خونی بسیار شبیه تعریف مکی است. مکی جایزه
از کم خونی بسیار شبیه تعریف مکی است. مکی جایزه یادبود داوسون در اطفال را دریافت کرد و برنده بورسیه پژوهشی یادبود ارنست هارت انجمن پزشکی بریتانیا برای تحقیقات پزشکی پیشگیرانه‌اش شد. او به پاس تحقیقاتش در مورد کم خونی تغذیه‌ای اولین زن عضو کالج سلطنتی پزشکان در سال ۱۹۳۴ شد. مکی به تحقیق با تمرکز بر تغذیه با شیر مادر، تغذیه با شیر خشک و بیماری‌های کمبود تغذیه ادامه داد. میان سالی و مرگ. هلن مکی نگران تأثیر شرایط اجتماعی بر سلامت و رشد کودکان بود. به منظور مبارزه با این مشکل، او به راه اندازی کلینیکی در هاکنی
با این مشکل، او به راه اندازی کلینیکی در هاکنی کمک کرد، آنجا مکی توانست به مادران و نوزادان جامعه خود کمک کند. در سال ۱۹۴۵، هلن مکی به عنوان یکی از اولین زنان به عضویت انجمن اطفال بریتانیا ، انتخاب شد. او تا سال 1959 به عنوان مشاور اطفال در بیمارستان مادر، کلپتون و هاکنی به کار خود ادامه داد. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۵ مکی بر اثر سکته درگذشت. او سه روز بعد در کوره‌سوزی گلدرز گرین در لندن به خاک سپرده شد.
مالگال یا موههگروه‌های تاریخی از مردم بودند که زمانی در اواخر دوران باستان بخش‌هایی از آنچه اکنون شمال شرق آسیا را اشغال می‌کردند. دو گروه معروف مالگال به نام هیشوی موهه، واقع در امتداد رود آمور و سومو موهه، به نام رود سونگهوا شناخته می‌شوند. آنها به‌طور سنتی با استفاده تقریبی از زبان‌های تونگوزی تعریف شده‌اند. هیشوی موهه معمولاً به عنوان اجداد مستقیم قرن دوازدهم جورجی‌ها شناخته می‌شوند. تانگ موهه را به عنوان ساکن سرزمین سوشن، در شمال شرقی تانگ، شرق ترک‌ها، و شمال گوگوریو مستند کردند. موهه بخش عمده ای از
و شمال گوگوریو مستند کردند. موهه بخش عمده ای از جمعیت پادشاهی بالهه در شمال شرقی آسیا را تشکیل می‌داد که از اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن ۱۰ ادامه داشت. پس از سقوط بالهایی، آثار تاریخی کمی از موهه یافت می‌شود، اگرچه آنها به عنوان گروه قومی اولیه در نظر گرفته می‌شوند که مردم جورجی از آنها سرچشمه گرفته‌اند. هیشوی موهه به‌طور خاص به عنوان اجداد مستقیم جورجی‌ها در نظر گرفته می‌شود که بنیانگذاران قرن هفدهم مردمان منچو و سلسله چینگ از آنها سرچشمه گرفته‌اند. سبک زندگی کشاورزی و عمدتاً کشاورزانی بودند که سویا، گندم،
کشاورزی و عمدتاً کشاورزانی بودند که سویا، گندم، ارزن و برنج را پرورش می‌دادند که با پرورش خوک و شکار گوشت تکمیل می‌شد. نام. چینی برون نام "موهه" (靺鞨) است. (چینی میانه: ) یک صفت است، یک عبارت مرسوم به معنای "بربرها" یا شیونگ نو. قبل از دوره پنج دودمان و ده پادشاهی، به عنوان "靺羯" ثبت می‌شد، مانند استل هونگ لوجینگ. "گال" 鞨 "هه" است نام خانوادگی "شی" (石 "سنگ") از "گال" گرفته شده‌است. طبق تاریخ جین (جین شی)، شی تومن () شاهزاده مردمان جورجی است که نام خانوادگی او "شی" است. اشاره به ارتباط با موهه و مردمان شی.
او "شی" است. اشاره به ارتباط با موهه و مردمان شی. نام قومی موهه شباهت قابل توجهی به نام "موتگیت" که بعداً در چینی میانه از لحاظ تاریخی تأیید شده‌است دارد] (؛ کره‌ای: 물길 [مولگیل]؛ ژاپنی: もつきつ [موتسوکیتسو]). نام موه نیز به صورت «ماکا» در «شین ماکا» (ژاپنی 新靺鞨، しんまか) یا «موهه جدید» که نام یک رقص و قطعه موسیقی همراه با آن است، ظاهر می‌شود. رقص و آواز در طول دوره نارا یا حدود آغاز دوره هی‌آن از پادشاهی بالهایی به دربار ژاپن معرفی شد. در متون تاریخی مدرن ژاپنی، نام موهه با قرائت «کانا» ماککاتسو (まっかつ) حاشیه
نام موهه با قرائت «کانا» ماککاتسو (まっかつ) حاشیه نویسی شده‌است، که احتمالاً یک نویسه گردانی مبتنی بر استاندارد واژگان چینی-ژاپنی است. از حروف چینی مورد استفاده برای رونویسی نام قومی موهه. قبایل. طبق برخی اسناد، هفت/هشت قبیله مالگال وجود داشت:
نصیرة بن صدیق ()مورخ، باستان‌شناس و سنگ‌نگار اهل الجزایر است. او در ۴ دسامبر ۱۹۴۹ در برج بوعریریج به دنیا آمد. بن صدیق متخصص تاریخ کلاسیک و تاریخ باستان متأخر و باستان‌شناسی الجزایر است و در حال حاضر در دانشگاه الجزیره تدریس و پژوهش می‌کند. وی به دلیل تحقیقاتش در مورد فرقهٔ نپتون، از جمله شناسایی آثار تاریخی ناشناختهٔ قبلی، قابل توجه است. وی از نخستین کسانی است که در مورد زندگی زنان در تاریخ کلاسیک الجزایر تحقیق کرده‌است. بن صدیق چگونگی ایجاد مرزها در شمال آفریقا در دورهٔ روم و کتیبه‌هایی را که این نقاط را
در دورهٔ روم و کتیبه‌هایی را که این نقاط را به تصویر می‌کشند را مطالعه می‌کند. او همچنین تاریخ جمع‌آوری آثار باستانی در الجزایر را گردآوری کرده‌است و تاریخچهٔ کاملی از موزه‌های داخل الجزایر نوشته‌است. پژوهش‌ها. بن صدیق بر تاریخ کلاسیک و تاریخ باستان متأخر و باستان‌شناسی الجزایر تمرکز دارد. او به‌طور گسترده‌ای از طریق انتشار کتاب‌ها و مقالاتی به این حوزه‌ها پرداخته‌است. او علاقه‌مند به تعامل بین مهاجران رومی و افرادی است که قبلاً در شمال آفریقا زندگی می‌کردند، به ویژه در اواخر دورهٔ باستان. او مسئول ایجاد