payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیائو را در نبرد جیانگ شیا شکست داد و کشت و بیشتر قلمرو هوانگ را در جیانگ شیا (江夏؛ منطقه شینژو امروزی، ووهان، هوبی) تصرف کرد. در حالی که سائو سائو به قبیله یوان در شمال چین حمله می‌کرد، لیو بی به جنوب گریخت تا به لیو بیائو بپیوندد و به یک دست نشانده تحت فرمان او تبدیل شد، که او را در مرز شمالی در شهرستان شینیه مستقر کرد تا سائو سائو را در خلیج نگه دارد. حمله اولیه سائو به لیو بی در نبرد بووانگ (۲۰۲) دفع شد. اتحاد لیو بی و سون کوان (۲۰۸–۲۰۹). تهاجم سائو سائو به استان جینگ (۲۰۸). در سال ۲۰۸، سائو سائو
سائو به استان جینگ (۲۰۸). در سال ۲۰۸، سائو سائو لشکرکشی به جنوب برای فتح استان جینگ لیو بیائو راه اندازی کرد. لیو بیائو بیمار بود و در حال مرگ بود که جنگ جانشینی بین پسرانش لیو چی و لیو کونگ درگرفت. پس از شکست هوانگ زو، لیو چی توسط لیو بیائو به عنوان مدیر جیانگ شیا منصوب شد که قبلاً توسط هوانگ اداره می‌شد. لیو کونگ، که توسط لیدی کای، همسر دوم لیو بیائو (به دلیل ازدواج با خواهرزاده‌اش) مورد علاقه بود، در مرکز استان جینگ، شیانگ یانگ، باقی ماند. لیو کونگ پس از مرگ پدرش فرماندار جدید استان جینگ شد. لیو کونگ از
مرگ پدرش فرماندار جدید استان جینگ شد. لیو کونگ از ترس اینکه ممکن است در دو جبهه (سائو سائو در شمال و لیو چی در جنوب شرقی) گرفتار جنگ شود، تسلیم سائو سائو شد و بیشتر استان جینگ تحت کنترل سائو سائو قرار گرفت. لیو بی حاضر به تسلیم شدن به سائو سائو نشد و به جنوب گریخت. در طول راه، یکی از واحدهای سواره نظام سبک سائو سائو با نیروهای عقب‌نشینی لیو بی (شامل غیرنظامیان) برخورد کرد و آنها را در نبرد چانگبان شکست داد. لیو بی جان خود را برداشت و به دانگ یانگ (當陽؛ در ییچانگ امروزی، هوبی) گریخت. در جیانگ‌دونگ، سون کوان
امروزی، هوبی) گریخت. در جیانگ‌دونگ، سون کوان از سوی ارتش نزدیک به سائو سائو احساس خطر کرد و لو سو را فرستاد تا دربارهٔ تشکیل اتحاد با لیو بی و لیو چی علیه سائو سائو صحبت کند. کائو کائو نامه ای به سان کوان نوشت که قصد داشت سان کوان را بترساند تا وو را تسلیم کند. تعداد ارتش کائو کائو ۲۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد، اگرچه خود سائو ادعا می‌کرد که ۸۰۰٬۰۰۰ سرباز دارد. سون کوان ۳۰٬۰۰۰ نفر داشت، در حالی که نیروهای ترکیبی لیو بی و لیو چی حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر بودند. بسیاری از پیروان سون کوان، از جمله ژانگ ژائو، به شدت از
از پیروان سون کوان، از جمله ژانگ ژائو، به شدت از تسلیم شدن به دلیل نیروهای بسیار زیاد سائو سائو حمایت کردند. با این حال، سون کوان امتناع کرد زیرا با دیدگاه ژو یو و لو سو موافق بود که سائو سائو ممکن است او را حتی در صورت تسلیم شدن، رها نکند. در اواخر سال ۲۰۸، با کمک ژو یو، لو سو، و ژوگه لیانگ (که نماینده لیو بی در تبادل دیپلماتیک بودند)، اتحادی بین سون کوان و لیو بی علیه سائو سائو تشکیل شد. نبرد صخره‌های سرخ (۲۰۸). سان کوان ژو یو را به فرماندهی ۳۰٬۰۰۰ سرباز خود که عمدتاً در کشتی‌های نیروی دریایی مستقر
خود که عمدتاً در کشتی‌های نیروی دریایی مستقر بودند، قرار داد. ژو یو در ارتباط با لیو بی، که ارتشش در خشکی پادگان داشت، یک موقعیت دفاعی ایجاد کرد. در حدود این زمان، طاعون در حال گسترش به‌طور قابل توجهی نیروهای سائو سائو را تضعیف کرد. هوانگ گای، زیردست ژو یو وانمود کرد که به سمت سائو سائو می‌رود و توسط سائو سائو پذیرفته شد. هوانگ گای گروه کوچکی از مردان را با خود آورد و با قایق به سمت پایگاه سائو سائو حرکت کرد. با نزدیک شدن قایق‌ها به ناوگان سائو سائو، هوانگ گای به افرادش دستور داد قایق‌ها را آتش بزنند و
گای به افرادش دستور داد قایق‌ها را آتش بزنند و قایق‌های در حال سوختن به کشتی‌های بزرگتر سائو سائو برخورد کردند. آتش از کنترل خارج شد و کل ناوگان دریایی سائو سائو را نابود کرد. نیروهای زمینی سائو سائو در ولین (烏林؛ در هونگهو، هوبئی کنونی) نیز توسط ارتش سون کوان و لیو بی‌مورد حمله قرار گرفتند و عقب رانده شدند. سائو سائو در نبرد صخره‌های سرخ متحمل شکست شدید شد و مجبور شد به سمت شمال به جیانگ لینگ عقب‌نشینی کند (江陵، واقع در جین جیانگ 荆江 کنونی، نباید با شهرستان جیانگ لینگ امروزی در استان هوبئی اشتباه شود). ظهور
لینگ امروزی در استان هوبئی اشتباه شود). ظهور سه پادشاهی (۲۰۹–۲۲۰). فتح سون-لیو استان جینگ (۲۰۹–۲۱۰). بلافاصله پس از نبرد صخره‌های سرخ، نیروهای سون کوان تحت فرمان ژو یو حمله دیگری را به سائو سائو انجام دادند که منجر به نبرد جیانگلینگ شد. از سوی دیگر، لیو بی از این فرصت استفاده کرد و به چهار فرمانداری وولینگ، چانگشا، لینگلینگ و گویانگ در جنوب استان جینگ حمله کرد و آنها را تحت کنترل خود درآورد. در اوایل سال ۲۰۹، سائو سائو بیشتر استان جینگ را به متحدان از دست داده بود. از آنجایی که لیو بی پس از تسخیر چهار
داده بود. از آنجایی که لیو بی پس از تسخیر چهار فرمانداری نسبتاً قدرتمندتر شده بود، سون کوان از او نگران شد و تصمیم گرفت با ترتیب دادن ازدواج بین خواهر کوچکترش، بانو سون، و لیو بی، اتحاد آنها را تقویت کند. ژو یو به نیات لیو بی مشکوک بود و به سون کوان پیشنهاد کرد لیو بی را دستگیر کند، او را در حبس خانگی قرار دهد و سپس کنترل نیروهای لیو را در دست بگیرد. با این حال، سان کوان ایده ژو یو را رد کرد زیرا معتقد بود که نیروهای لیو بی علیه او شورش خواهند کرد حتی اگر طرح موفق شود. سان کوان با پیشنهاد ژو یو برای بررسی
موفق شود. سان کوان با پیشنهاد ژو یو برای بررسی حمله به جنگ سالاران لیو ژانگ و ژانگ لو که بخش‌هایی از غرب چین از جمله جنوب شانشی امروزی و حوضه سیچوان را کنترل می‌کردند، موافقت کرد. این طرح اجرا نشد و در نهایت با مرگ ژو یو در سال ۲۱۰ لغو شد. اگرچه سان کوان مرزهای خود را به غرب گسترش نداد، اما موفق شد چندین رهبر محلی در گوانگدونگ، گوانگشی و شمال ویتنام کنونی را متقاعد کند که به او تسلیم شوند و این مناطق بخشی از قلمرو او شد. سان کوان سپس موافقت کرد که استان جینگ شمالی را به لیو بی «قرض دهد» و لیو بی شکایت کرد
شمالی را به لیو بی «قرض دهد» و لیو بی شکایت کرد که جنوب فاقد منابعی برای حفظ ارتش خود است. کمپین شمال غربی سائو سائو (۲۱۱). ائتلافی از نیروها از غرب گذرگاه هانگو به رهبری ما چائو و هان سوئی در نبرد تانگ در سال ۲۱۱ توسط یائو سائو شکست خوردند و قلمروهای آنها طی چند سال بعد توسط سائو ضمیمه شد. تصرف یی ژو توسط لیو بی (۲۱۲–۲۱۴). لیو ژانگ از استان یی نگران حملات احتمالی ژانگ لو و سائو سائو شد، بنابراین فا ژنگ را فرستاد تا لیو بی را به قلمرو خود دعوت کند تا به او در دفاع در برابر ژانگ لو و سائو سائو کمک کند. فا
در دفاع در برابر ژانگ لو و سائو سائو کمک کند. فا ژنگ تحت تأثیر فرمانداری لیو ژانگ قرار نگرفت و می‌خواست لیو بی جایگزین اربابش شود، بنابراین از لیو بی خواست تا از این فرصت برای به دست گرفتن کنترل استان یی استفاده کند. لیو بی به پیشنهاد فا ژنگ توجه کرد و ارتش خود را به استان یی هدایت کرد و در آنجا با استقبال گرم لیو ژانگ روبرو شد. لیو ژانگ لیو بی را به ایستگاه گذرگاه جیامنگ در شمال استان یی فرستاد تا در برابر ژانگ لو مقاومت کند. در سال ۲۱۲، لیو بی و لیو ژانگ با یکدیگر خصومت کردند و به جنگ پرداختند. ژوگه
با یکدیگر خصومت کردند و به جنگ پرداختند. ژوگه لیانگ گروهی از نیروهای لیو بی را رهبری کرد تا در استان جینگ به ارباب خود بپیوندند و به لیو ژانگ حمله کنند. گوان یو برای دفاع از استان جینگ پشت سر ماند. در سال ۲۱۵، لیو بی بسیاری از نیروهای لیو ژانگ را شکست داد و او را در پایتخت خود چنگدو محاصره کرد. لیو ژانگ تسلیم شد و استان یی را به لیو بی تسلیم کرد. این استان به پایگاه جدید لیو بی تبدیل شد و او از مناطق کوهستانی به عنوان دفاع طبیعی در برابر سائو سائو در شمال استفاده کرد. در همان سالی که لیو بی کنترل استان یی
کرد. در همان سالی که لیو بی کنترل استان یی را به دست گرفت، روابط دیپلماتیک بین او و سون کوان زمانی که او از بازگرداندن استان جینگ که پنج سال پیش از سان کوان «قرض گرفته بود» خودداری کرد، بدتر شد. سان کوان حمله اولیه را به گوان یو و بسیاری از استان جینگ شرقی به سرعت تسلیم کرد. با این حال، پس از مذاکرات بین گوان یو و لو سو، لیو بی موافقت کرد که سه فرماندهی چانگشا، جیانگ شیا و گوئیانگ را به سون کوان واگذار کند، اتحاد آنها را تجدید کرد و استان جینگ را بین آنها در امتداد رودخانه شیانگ تقسیم کرد. نبرد یانگ‌پینگ و
امتداد رودخانه شیانگ تقسیم کرد. نبرد یانگ‌پینگ و هانژونگ (۲۱۵–۲۱۹). در سال ۲۱۵، سائو سائو به ژانگ لو حمله کرد و او را در نبرد یانگ پینگ شکست داد. ژانگ لو تسلیم شد و قلمرو او در هانژونگ تحت کنترل سائو سائو قرار گرفت (ژانویه ۲۱۶). برخلاف توصیه پیروانش برای حرکت به سمت جنوب و حمله به لیو بی در استان یی، سائو سائو ارتش خود را بیرون کشید و ژیاهو یوان را به فرماندهی یک نیروی کوچک برای دفاع از هانژونگ واگذار کرد. سال بعد، سائو سائو امپراتور شیان را تحت فشار قرار داد تا به او عنوان اشرافی، «فرمانروای وی» اعطا کند.
تا به او عنوان اشرافی، «فرمانروای وی» اعطا کند. در طی چند سال بعد، سبک زندگی سائو سائو بیشتر شبیه امپراتور شد و افتخارات بیشتری نیز دریافت کرد. در سال ۲۱۷، لیو بی اتحادی برای تصرف هانژونگ از سائو سائو آغاز کرد. پس از اینکه شیاهو یوان در نبرد کوه دینجون در سال ۲۱۹ شکست خورد و کشته شد، سائو سائو نگران شد و به سرعت با نیروهای کمکی برای مقاومت در برابر لیو بی رسید. هر دو طرف در بن‌بست گرفتار شدند، به جز درگیری در نبرد رودخانه هان، قبل از اینکه سائو سائو در نهایت تصمیم به عقب‌نشینی نیروهای خود گرفت و هانژونگ را
تصمیم به عقب‌نشینی نیروهای خود گرفت و هانژونگ را به لیو بی واگذار کرد. لیو بی پس از پیروزی خود را «پادشاه هانژونگ» اعلام کرد. شکست اتحاد سون-لیو (۲۱۹–۲۲۰). در حول و حوش زمانی که لیو بی در حال حمله به هانژونگ بود، گوان یو نیز از استان جینگ به سمت شمال پیشروی کرد تا به شهر سائو سائو، فانچنگ (樊城؛ منطقه فانشنگ امروزی، شیانگ یانگ، هوبی) که توسط سائو رن دفاع می‌شد، حمله کند. در حالی که سائو رن توانست موقعیت خود را محکم نگه دارد، گوان یو شهر را محاصره کرد و وضعیت به اندازه‌ای جدی بود که سائو سائو حتی به دور کردن
به اندازه‌ای جدی بود که سائو سائو حتی به دور کردن پایتخت از ژو فکر کرد. در همان زمان، سون کوان به‌طور فزاینده ای از گوان یو عصبانی شد، زیرا گوان یو قبلاً در سه حادثه نسبت به او خصومت نشان داده بود. گوان یو به زور مواد غذایی یکی از پایگاه‌های سون کوان را برای استفاده در کمپین فانچنگ خود ضبط کرد. گوان یو زمانی که سون کوان پیشنهاد ازدواج بین پسرش و دختر گوان را داد، او را مسخره کرد. زمانی که گوان یو برای حمله به فانچنگ دور بود، سون کوان ژنرال خود لو منگ را فرستاد تا از شرق به استان جینگ حمله کند و در عرض چند
تا از شرق به استان جینگ حمله کند و در عرض چند هفته به سرعت استان را فتح کند. روحیه نیروهای گوان یو به شدت افت کرد و سربازانش به تدریج او را ترک کردند تا اینکه او تنها با حدود ۳۰۰ مرد باقی ماند. گوان یو توسط نیروهای سون کوان در مایچنگ منزوی و محاصره شد، و او تلاش کرد تا فرار کند اما در کمین افتاد و اسیر شد. گوان یو حاضر به تسلیم نشد و در نهایت به دستور سون کوان اعدام شد. این پایان اتحاد بین سان کوان و لیو بی بود. سون کوان به‌طور اسمی به سائو سائو تسلیم شد و عنوان «مارکی وو» به او اعطا شد. سون کوان همچنین از
«مارکی وو» به او اعطا شد. سون کوان همچنین از سائو سائو خواست که تاج و تخت امپراتور را به دست گیرد اما سائو سائو نپذیرفت. کناره‌گیری امپراتور شیان (۲۲۰). سائو سائو در مارس ۲۲۰ درگذشت و پسرش سائو پی عنوان «پادشاه وی» را بدون انتظار مجوز رسمی از امپراتور شیان به ارث برد. در زمستان ۲۲۰، امپراتور شیان مهر امپراتوری را برای سائو پی فرستاد و فرمانی صادر کرد که اعلام کرد به نفع سائو پی از سلطنت کناره‌گیری می‌کند. سائو پی به‌طور رسمی سه بار از پذیرش تاج و تخت امتناع کرد اما در نهایت پذیرفت. سلسله هان رسماً در آن
کرد اما در نهایت پذیرفت. سلسله هان رسماً در آن نقطه پایان یافت و سائو پی ایالت سائو وی را به جای آن تأسیس کرد و پایتخت را از ژو به لوئویانگ منتقل کرد. به امپراتور خلع شده شیان لقب «دوک شانیانگ» اعطا شد. در سال ۲۲۱، لیو بی خود را امپراتور در چنگدو اعلام کرد و ایالت لیو شو هان را تأسیس کرد. سون کوان تا سال ۲۲۲ به عنوان یک سوژه اسمی سائو پی باقی ماند، زمانی که او خود را پادشاه یک ایالت جداگانه به نام سون وو (که در تاریخ بیشتر به عنوان وو شرقی شناخته می‌شود) اعلام کرد. در سال ۲۲۹، سون کوان به‌طور رسمی امپراتور
کرد. در سال ۲۲۹، سون کوان به‌طور رسمی امپراتور وو شد.
شورای ملی تصمیم ایران یک سازمان سیاسی در اپوزیسیون ایران است که برای تغییر نظام سیاسی حاکم بر ایران تلاش می‌کند. رایزنی برای تأسیس این شورا از مرداد ۱۴۰۰ آغاز شد و در ۱۳ تیرماه ۱۴۰۱ با انتشار بیانیه‌ای اعلام موجودیت کرد. شورای ملی تصمیم در ۴ اسفند ۱۴۰۱ با انتشار اعلامیه‌ای مشترک به همراه شورای مدیریت گذار و حزب مشروطه ایران (لیبرال دموکرات) از تأسیس ائتلافی به نام پیمان همکاری خبر داد. اهداف شورای ملی تصمیم. شورای «ملی» تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود ۶ هدف را برای خود اعلام کرده و آن‌ها را وجوه هویتی و
را برای خود اعلام کرده و آن‌ها را وجوه هویتی و انگیزۀ تأسیس شورا نام نهاده است: اعضای شورای ملی تصمیم. شورای ملی تصمیم اعضای خود را ترکیبی از فعالان سیاسی داخل و خارج کشور اعلام کرده‌است. این شورا ادعا کرده که ۶۷ عضو در داخل ایران دارد که برخی از آن‌ها در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند. علاوه بر این ۱۰۴ عضو شورا نیز در خارج از ایران به سر می‌برند که اسامی آن‌ها در بیانیۀ اعلام موجودیت عبارت بوده از: آرش آذرخش، سروش آزادی، نوری آل حمزه، شکوفه آذرماسوله، محمدرضا سرهنک آرین، فرح آریا، محمدرضا آشوغ،
محمدرضا سرهنک آرین، فرح آریا، محمدرضا آشوغ، شهلا انتصاری، نازنین افشین جم، افشین جم، منصور اُسانلو، کیقباد اسماعیل‌پور، شادی امینی، میترا بابک، عیسی بازیار، گشتاسب باوند، محسن بازرگان، وحید بدیعی، رضا برومند، نیما بهرامی، دیانا بیگلری‌فرد، فرنگیس بیات، حمید بی‌آزار، بابک بهزادی، فؤاد پاشایی، سعید پورعبدالله، شعله پاکروان، محسن ترکمن، شیرین جهانیان، سپیده حجامی، رضا حسین‌بر، ناهید حسینی، ابراهیم دهواری، عبدارحمان دیه جی، مهدی دیبا، الهام رحیمی، هایده روش، نادر زاهدی، مایا زمانی، فرخ زندی، مریم سلطانی، سهام
زاهدی، مایا زمانی، فرخ زندی، مریم سلطانی، سهام سیاوش، ولی شریف‌پور، رضا طالبی، علی طوطیان، هنگامه عباسی، محمود عاشوری، حسین عرب، داریوش عمران زاده، پروین فاطمی، رضا فرد، مازیار فرزان، عباس فیض، بیژن قبادی، احد قربانی دهناری، بهروز قربانی، فریبا قربانی، رسول کناره‌فرد (کمال)، فرامرز کلانتری، منیره کاظمی، مجید کومایش، امیر مرنی، حسن ماسالی، ابوالفضل محققی، سام منتظری، هادی مهرانی، اسفندیار منفردزاده، محمد مهدوی‌فر، محمد مهدوی فر، بهرام معزی، امیر هوشمند ممتاز، شیوا مقدم، ایرج مرادی، اسماعیل مرادی، بهرام
شیوا مقدم، ایرج مرادی، اسماعیل مرادی، بهرام میرلاشاری، حسن نایب‌هاشم، یعقوب نجاری، مسعود نقره کار، چنگیز وندچالی، محمدحسین یحیایی، . طرح تأسیس پارلمان موقت مخالفان. شورای ملی تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود اعلام کرده که برای تأسیس پارلمانی موقت از مخالفان نظام جمهوری اسلامی تلاش می‌کند. هدف از تأسیس این پارلمان ایجاد همبستگی بین همۀ گروه‌هایی خواهد بود که برای دموکراسی و سکولاریسم در ایران مبارزه می‌کنند. شورای ملی تصمیم اعلام کرده که حضور همۀ احزاب، سازمان‌ها، گروه‌ها و شخصیت‌های دموکراسی‌خواه در داخل
گروه‌ها و شخصیت‌های دموکراسی‌خواه در داخل و خارج کشور را برای تأسیس این پارلمان ضروری می‌داند.
انگلبرت اندراس (۲ مارس ۱۹۱۱ – ۲۱ دسامبر ۱۹۴۱) نظامی آلمانی در دوره رایش سوم بود که در "کریگس‌مارینه" خدمت و در جریان جنگ جهانی دوم دو او-بوت را فرماندهی کرد. خدمت. انگلبرت اندراس روز ۲ مارس سال ۱۹۱۱ در بامبرگ زاده شد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ در حمله به اسکاپا فلو افسر دیده‌بان و نایبِ ناوسروان گونتر پرین در او-۴۷ بود. مدت کوتاهی بعد فرماندهی او-۴۶ به او سپرده شد. اندراس به یکی از برترین فرماندهان او-بوت بدل گشت و ترفیع تا درجه ناوسروان، ۲۲ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۱۲۸٬۸۷۹ تن را غرق کرد. هنگام فرماندهی او-۵۶۷ روز
۱۲۸٬۸۷۹ تن را غرق کرد. هنگام فرماندهی او-۵۶۷ روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ در حین تلاش برای غرق کردن ناوهواپیمابر بریتانیایی "اودَسیتی" مورد حمله خرج‌های عمقی شلیک‌شده از شناورهای محافظ آن قرار گرفت. این او-بوت به همراه تمامی سرنشینان آن در آب‌های شمال شرقی آزور ناپدید شد.
لوتار فون آرنو دو لا پریر (۱۸ مارس ۱۸۸۶ – ۲۴ فوریه ۱۹۴۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره امپراتوری آلمان و رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد. او با فرماندهی دو او-بوت در جنگ جهانی اول، موفق به غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن شد که او را به موفق‌ترین فرمانده زیردریایی در تمامی دوران بدل ساخت. با وجود از اژدر برای مورد اصابت قرار دادن شناورهای دشمن، اکثر قریب به اتفاق پیروزی‌های او در سطح و با استفاده از شلیک توپ حاصل گردید. سال‌های اولیه. لوتار فون
از شلیک توپ حاصل گردید. سال‌های اولیه. لوتار فون آرنو دو لا پریر روز ۱۸ مارس سال ۱۸۸۶ در پوزن در پروس زاده شد. اجداد او تباری فرانسوی داشتند که میانه سده هجدهم به پادشاهی پروس پناهنده شدند. لوتار در دانشکده‌های نظامی والشتات و گروس‌لیشترفلده تحصیل کرد و سال ۱۹۰۳ به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. پس از هشت سال خدمت بر عرشه سه نبردناو، سال ۱۹۱۱ افسر اژدر ناو "امدن" شد. سپس مدتی آجودان دریابد هوگو فون پول، رئیس ستاد کل نیروی دریایی بود. جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، فون آرنو که مایل به ادامه کار
آغاز جنگ جهانی اول، فون آرنو که مایل به ادامه کار در امور ستادی نبود و از طرفی می‌دانست حرفه موفقی در ناوگان کشتیی‌های جنگی نخواهد داشت، درخواست انتقال به بخش کشتی‌های هوایی را داد تا افسر سپلین شود. با این حال درخواست او با توجه به محدودیت نیاز به افسران در این بخش، رد شد. از این رو بلافاصله این بار درخواست ورود به دانشکده او-بوت در کیل، کرد. بدین شکل فون آرنو سال ۱۹۱۵ به رسته او-بوت منتقل و ماه نوامبر فرمانده او-۳۵ شد. این او-بوت پیش از این نزدیک شش ماه در مدیترانه به شکل موفثی خدمت کرده و ماه اوت در
در مدیترانه به شکل موفثی خدمت کرده و ماه اوت در پولا لنگر انداخته بود. فون آرنو ماه دسامبر خود را با قطار به این موقعیت رساند تا جای والدمار کوفامل را بگیرد. در نخستین گشت رزمی خود نزدیک بود قربانی یک کشتی کیو بریتانیایی شود. در این حادثه روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۶ دز جست‌وجوی اهداف در خطوط کشتیرانی شرق مالت بود که یک کشتی تجاری را شناسایی کرد. پس از نزدیک شدن با احتیاط به این کشتی در عمق پریسکوپ، دستور به تیراندازی اخطار با توپ عرشه داد تا آن را متوقف کند. با درخواست کمک رادیویی این شناور، "مارگت"، کشتی کیو
درخواست کمک رادیویی این شناور، "مارگت"، کشتی کیو بریتانیایی با پرچم دروغین هلند خود را به محل رساند. به دستور فون آرنو آتش توپ او-بوت به سمت هدف جدید تغییر کرد. "مارگت" برای فریب او-بوت متوقف و تعدادی از خدمه آن سوار قایق نجات شد؛ درحالی‌که عده دیگری در مواضع پوشیده آماده شلیک تسلیحات بودند. با این حال فون آرنو نسبت به این کشتی مشکوک شد و با رفتن به عمق از آن فاصله گرفت. حدود ۱۵ دقیقه بعد با احتیاط به طرف قایق نجات رفت تا اگر شناور مسلح بود، با در خطر بودن خدمه خود، نتواند به سمت آن شلیک کند. کشتی کیو
خدمه خود، نتواند به سمت آن شلیک کند. کشتی کیو بریتانیایی با دریافت قصد او-بوت، پرده از ماهیت خود برداشت و شروع به تیراندازی به سمت آن کرد. فون آرنو که خود را گرفتار یک تله می‌دید، فرمان به شیرجه شدید به عمق داد. در این حال به او گفته شد افسر نخست او-بوت هنوز روی عرشه است. با وجود این که او-بوت همچنان در برد آتش کشتی دشمن بود، فون آرنو بدون تأمل به سطح رفت و افسر مورد نظر را به درون او-بوت کشید. فون آرنو در دومین گشت رزمی خود با او-۳۵، یک پیروزی بزرگ حاصل کرد. او روز ۲۶ فوریه سال ۱۹۱۶ رد کشتی ترابری مسلح
کرد. او روز ۲۶ فوریه سال ۱۹۱۶ رد کشتی ترابری مسلح فرانسوی "پروانس ۲" را زد و توانست این شناور ۱۳٬۷۵۳ تنی را با شلیک یک اژدر غرق کند. در این واقعه ۹۹۰ سرباز فرانسوی که راهی سالونیک در یونان بودند، کشته شدند. کاری که او-بوت فون آرنو در این مورد در وارد آوردن تلفات به دشمن در عرض چند دقیقه کرد یک لشکر نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جبهه غربی در عرض حدوداً یک هفته از پس آن برمی‌آمد. البته سه روز بعد فون آرنو در یک درگیری شدید نزدیک پورت‌سعید، چهار اژدر صرف کرد تا یک اسلوپ «کوچک» بریتانیایی را غرق کند. ماه
کرد تا یک اسلوپ «کوچک» بریتانیایی را غرق کند. ماه آوریل سال ۱۹۱۶ با او-۳۵ راهی یک گشت رزمی پنج هفته‌ای با گذر از جبل‌الطارق در اقیانوس اطلس شد. در این مدت با حمله به خطوط کشتیرانی دشمن ۱۷ شناور را غرق کرد. در راه بازگشت به دریای آدریاتیک با یک هواگرد آب‌نشین فرانسوی برخورد اما پیش از آن که مورد حمله قرار گیرد قارد به گریز گشت. در مسیر کاتارو، توانست مجموع تناژ ۶۵٬۰۰۰ تن دیگر به قربانیان خود بیفزاید. روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۱۶ وارد بندرگاه کارتاخنا در اسپانیا شد و نامه قیصر ویلهلم دوم بابت تشکر از این کشور در راه
نامه قیصر ویلهلم دوم بابت تشکر از این کشور در راه دادن به پناهجویان آلمان از کامرون به مستعمره گینه، را تحویل آلفونسوی سیزدهم داد. گشترنی‌های فون آرنو در ماه ژوئن سال ۱۹۱۶ بسیار ثمر بخش بود و غرق شدن ۳۹ کشتی تجاری با مجموع تناژ ۵۶٬۸۱۸ تن را دربرمی‌گرفت. او موفق شد بین ۲۶ ژوئیه تا ۲۰ اوت سال ۱۹۱۶، در عرض تنها ۲۵ روز، ۵۴ کشتی دشمن را با مجموع تناژ ۹۱٬۱۵۰ تن در مدیترانه غرق کند که گونه‌ای رکود نظامی به حساب می‌آید. در این جریان مورد حمله "چیتا دی ساساری"، کشتی کیوی ایتالیایی قرار گرفت اما با شیرجه قادر به
کیوی ایتالیایی قرار گرفت اما با شیرجه قادر به گریز گشت. فون آرنو رکورد غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن را بر جای گذاشت و از این بابت سال ۱۹۱۶ نشان عالی پور لو مریت را دریافت کرد. قربانیان او شامل دو کشتی جنگی، یک کشتی تجاری مسلح، پنج کشتی حمل نیرو، ۱۲۵ کشتی بخار و ۶۲ کشتی بادبانی می‌شد. فون آرنو در تمامی این مدت به‌شکل سفت‌وسختی پایبند به «اصول جوانمردی دریایی» بود. اغلب پیروزی‌های او بدون درگیری حاصل شد. فون آرنو شناورهای تجاری دشمن را متوقف و مدارک‌ها آن‌ها را بررسی می‌کرد، سپس به خدمه
و مدارک‌ها آن‌ها را بررسی می‌کرد، سپس به خدمه اجازه می‌داد آن را به قایق‌های نجات ترک کنند و در نهایت با توپ کالیبر ۸۸ میلی‌متری عرشه خود شناور را غرق می‌کرد. یکی از مزایای این روش حفظ ذخیره ارزشمند اژدرهای او-بوت بود که تعداد کمتری از آن‌ها نسبت به مهمات توپ در دست بود. مزیت دیگر برای فون آرنو ثبت دقیق اطلاعات قربانی‌های او بود؛ چرا که فرماندهان دیگر مقدار بیشتری تناژ نسبت به آنچه موفق به اثبات آن شدند، غرق می‌کردند. به هر حال گاهی این روش علمی نبود. او در مجموع ۷۴ اژدر شلیک کرد که ۳۹ مورد از آن‌ها به هدف
مجموع ۷۴ اژدر شلیک کرد که ۳۹ مورد از آن‌ها به هدف اصابت نمود. دوره میان‌دوجنگ. پس از جنگ، فون آرنو در دوره جمهوری وایمار در نیروی دریایی، "رایشس‌مارینه"، باقی ماند و افسر ناوبری یک نبردناو پیشدریدنوت قدیمی و فرمانده ناو "اِمدن" بود. تا درجه ناخدا یکم ترفیع گرفت و سال ۱۹۳۱ بازنشسته شد. بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۸ مشغول به تدریس در دانشکده دریایی ترکیه بود. جنگ جهانی دوم. با آغاز جنگ جهانی دوم، فون آرنو مجدداً به خدمت فعال فراخوانده شد. بین ماه‌های سپتامبر ۱۹۳۹ تا مارس ۱۹۴۰ فرمانده دریایی ناحیه دانتسیش بود.
تا مارس ۱۹۴۰ فرمانده دریایی ناحیه دانتسیش بود. ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۰ فرماندهی نظامی ناحیه بلژیک-هلند را بر عهده داشت. روز ۱ ژوئن همان سال به درجه دریادار ترفیع گرفت. سپس بین ماه‌های ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۰ ناحیه برتانی و دسامبر ۱۹۴۰ تا فوریه ۱۹۴۱ ناحیه غرب فرانسه را فرماندهی دریایی کرد. روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۱ به درجه دریابان نائل آمد. روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۴۱ به فرماندهی دریایی جنوب منصوب گردید. دریابان لوتار فون آرنو دو لا پریر در راه جایگاه جدید خود بود که روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۴۱ در اثر یک سانحه هوایی در
که روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۴۱ در اثر یک سانحه هوایی در فرودگاه پاری – لو بورژه در حومه پاریس جان باخت. پیکر او در گورستان اینولیت در برلین دفن شد.
شاهنامه سعدلو نسخه‌ای است کامل از شاهنامه فردوسی در اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن هشتم که دارای خصوصیات ارزشمندی در زمینه نسخه‌شناسی و تصحیح شاهنامه فردوسی است. این نسخه خطی از چند قرن در خاندان قدیمی سعدلو یکی از خاندان‌های قدیمی مقیم نخجوان نگهداری می‌شده‌است، مالک این نسخه برای آنکه پس از او این ودیعه خاندانی تباه نشود یا به دست دلالان نیفتد با راهنمایی آقایان محمدتقی دانش‌پژوه و ایرج افشار و به کوشش عنایت‌الله مجیدی آن را به کتابخانه و مرکز اسناد دایرةالمعارف بزرگ اسلامی تحویل داد. این نسخه در اندازه قطع
بزرگ اسلامی تحویل داد. این نسخه در اندازه قطع رحلی ۲۳ در ۳۳ سانتی‌متر می‌باشد و شامل ۵۳۹ برگ است. رسم‌الخط کتاب و برخی خصوصیات املایی و شواهد دیگر نشان می‌دهد که این نسخه از شاهنامه بازمانده اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن هشتم می‌باشد. این نسخه قدیمی‌ترین نسخه شاهنامه در جهان نیست لیکن بی‌شک کهن‌ترین نسخه شناخته شده شاهنامه در ایران و یکی از کهن‌ترین نسخه‌های این کتاب در جهان است. در این نسخه تمامی شاهنامه به خط نسخ خوب و پخته و خوانا با قلمی فولادی بر کاغذی سمرقندی نسبتاً ضخیم نخودی رنگ نوشته شده‌است. متن
سمرقندی نسبتاً ضخیم نخودی رنگ نوشته شده‌است. متن صفحات با خطوط طلایی در چهار ستون جدول‌بندی شده و هر صفحه شامل ۵۰ بیت شاهنامه در متن و ۲۵ بیت خمسه نظامی در حواشی است. این نسخه از شاهنامه فاقد مینیاتور و نقاشی است اما دو صفحه اول کتاب به طرز بسیار زیبا و ظریف تذهیب‌کاری شده و بر لوح‌های رنگین بالا و پایین این دو صفحه این دو بیت دیده می‌شود. ویژگی‌های نسخه سعدلو. بررسی این نسخه در مقایسه با اقدم نسخ موجود، نشان می‌دهد این نسخه رونوشتی از نسخه‌های قدیم تر نیست و وجود بخش عظیمی از ضبط‌های کهن در آن نشان می‌دهد
و وجود بخش عظیمی از ضبط‌های کهن در آن نشان می‌دهد نسخه، نسخه ای اصیل و در خور بررسی است. بنا به گفته ابوالفضل خطیبی از میان نسخه‌های بی‌تاریخ موجود در ایران، نسخه معروف به سعدلو که گمان می‌رود در اواخر قرن هفتم یا نیمه اول قرن هشتم هجری کتابت شده، از بقیه مهم‌تر و معتبرتر است. این نسخه در کتابخانه مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی نگهداری می‌شود و به صورت عکسی نیز به چاپ رسیده‌است. چاپ عکسی از این نسخه در سال ۱۳۷۹ توسط انتشارات مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی با مقدمه فتح‌الله مجتبایی چاپ شد. این نسخه دستنویس در
فتح‌الله مجتبایی چاپ شد. این نسخه دستنویس در میان دستنویس‌های شاهنامه از اهمیت بسزایی برخوردار است و نه تنها در تصحیح شاهنامه کمک شایانی می‌کند که برای ارزیابی ضبظ‌های اقدم دست‌نویس‌ها نیز الگوی بسیار مهمی محسوب می‌شود. شمار ابیات این شاهنامه نزدیک به ۴۹ هزار بیت است. به نظر فتح‌الله مجتبایی کاتب فردی خوش‌خط ولی کم‌سواد و سهل‌انگار که در نقطه گذاری کلمات تسامح بسیار داشته‌است و در کتابت او تحریف و تصحیف و خطا کم است. بعضی از صورت‌های ضبط کهن در این دست‌نویس حفظ شده‌است از جمله: کاجکی(=کاش‌که)، کباشد
حفظ شده‌است از جمله: کاجکی(=کاش‌که)، کباشد (=که‌باشد)، چنو (=چون او)، دشخوار(=دشوار)، نبیسنده(= نویسنده)، اومید(=امید)، کاولستان (=کابلستان)، زاولستان(=زابلستان)، و …. ضبط‌های قدیم و جدید برخی واژه‌ها با هم در این دستنویس آمده‌است مانند ایدونک (ایدونکه) و هرچ (هرچه)، نبشت (نوشت)، پیروز (فیروز)، لاژورد (لاجورد). در مواردی بعضی ضبط‌ها در این دستنویس دیده می‌شود که مخصوص آن است مانند دباوندکوه (دماوند کوه در داستان ضحاک). ضبط‌های این دستنویس کلاً و غالباً با دست‌نویس‌های معتبری مانند توپکاپی‌سرای، نسخه
با دست‌نویس‌های معتبری مانند توپکاپی‌سرای، نسخه کتابخانه عمومی لینگراد، نسخه قاهره نسخه پاریس نسخه فرهنگستان شوروی و نسخه کتابخانه دولتی برلین همخوانی دارد علاوه بر این گاهی در این دست‌نویس ضبط‌های موجود است که با دست‌نویس‌های دیگر اختلاف دارد و تنها در دستنویس شاهنامه فلورانس موجود است. باید قدردان خانواده ادیب سعدلو بود که قرن‌ها این دستنویس را حفظ کردند تا سرانجام آن را به محل مطمئنی سپردند.