payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«ما در واقع به ایالات متحده نیاز داریم که فعالانه برای حمایت و تقویت اروپا کار کند». اهمیت ناتو در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما مورد تأکید قرار گرفت، اگرچه برخی او را نسبت به پیشینیان نسبتاً غیر آتلانتیک‌گرا می‌نامیدند. به عنوان بخشی از دکترین اوباما، واشینگتن، از چندجانبه‌گرایی با متحدان خود در اروپا حمایت کرد. اوباما همچنین پس از نخستین حمله روسیه به اوکراین در کریمه، با متحدان اروپایی (و اقیانوس آرام) تحریم‌هایی را علیه روسیه اعمال کردند. پس از دوران ریاست‌جمهوری خود، اوباما نیز بر اهمیت اتحاد
دوران ریاست‌جمهوری خود، اوباما نیز بر اهمیت اتحاد آتلانتیک در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ تأکید کرد و به‌طور غیرمستقیم با ترامپ در این مورد، مخالفت کرد. در طول دوران ترامپ، در نتیجه عقب‌نشینی دموکراتیک در مجارستان و ترکیه و اظهارات ترامپ علیه اعضای ناتو و ائتلاف، تنش‌ها در ناتو بالا گرفت. رابرت کاگان، انتقادهای رایج مبنی بر تضعیف ائتلاف توسط ترامپ را تکرار کرد. با وجود این، ناتو در آن زمان دو کشور عضو جدید (مونته‌نگرو و مقدونیه شمالی) را به دست آورد. اهمیت ناتو در اروپا به دلیل تداوم تهدید دستگاه‌های
ناتو در اروپا به دلیل تداوم تهدید دستگاه‌های نظامی و اطلاعاتی روسیه و عدم قطعیت اقدامات روسیه در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق، و تهدیدهای مختلف در خاورمیانه، افزایش یافت. روابط اقتصادی آلمان و روسیه به دلیل نورد استریم ۲، در میان سایر اختلافات مانند اختلافات تجاری بین آمریکا و اتحادیه اروپا، به موضوعی در روابط کشورهای آتلانتیک تبدیل شد. همزمان با آغاز ریاست‌جمهوری جو بایدن، مقامات ارشد اتحادیه اروپا، نسبت به روابط کشورهای آتلانتیک، ابراز خوش‌بینی کردند. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲،
کردند. پس از حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، روزنامه‌نگاران خاطرنشان کردند که تجاوز روسیه منجر به یک واکنش سیاسی واحد از اتحادیه اروپا شد که الحاق کشورهایی مانند سوئد و فنلاند، ارتباط دفاعی اتحاد کشورهای آتلانتیک بیشتر شناخته شد و محبوبیت ناتو را افزایش داد. فنلاند، در ۴ آوریل ۲۰۲۳ و سوئد، در ۷ مارس ۲۰۲۴، به ناتو پیوستند. ایدئولوژی. آتلانتیک‌گرایی، اعتقاد به ضرورت همکاری بین آمریکای شمالی و اروپا است. این اصطلاح می‌تواند حاکی از این باور باشد که روابط دوجانبه بین اروپا و آمریکا بیش از همه مهم است، از
دوجانبه بین اروپا و آمریکا بیش از همه مهم است، از جمله همکاری‌های درون اروپایی، به‌ویژه وقتی صحبت از مسائل امنیتی می‌شود. این اصطلاح همچنین می‌تواند به عنوان خلاصه‌ای برای معماری امنیتی کشورهای فراآتلانتیک استفاده شود. ادغام فراملی منطقه آتلانتیک شمالی در اواخر قرن نوزدهم، به عنوان کانون تفکر در میان روشنفکران، در هر دو سوی اقیانوس اطلس ظاهر شده بود. اگرچه در آن زمان به عنوان آتلانتیک‌گرایی شناخته نمی‌شد (این اصطلاح در سال ۱۹۵۰ ابداع شد)، آنها رویکردی را توسعه دادند که قدرت نرم و سخت را به هم پیوند می‌داد
دادند که قدرت نرم و سخت را به هم پیوند می‌داد که تا حدی دو طرف اقیانوس اطلس را یکپارچه می‌کرد. ایده جذاب اتحاد «هسته»، بزرگ‌ترین عنصر قدرت نرم بود. واقعیت تجربی قدرت جهانی مسلط که چنین اتحادیه‌ای حفظ می‌کند، عنصر قدرت سخت بود. این رویکرد در نهایت تا حدی در قالب ناتو، گروه هفت و سایر نهادهای کشورهای آتلانتیک به اجرا درآمد. در مناظره طولانی بین آتلانتیک‌گرایی و منتقدان آن در قرن بیستم، بحث اصلی این بود که آیا ادغام عمیق و رسمی آتلانتیک برای جذب کسانی که هنوز خارج از آن هستند، به پیوستن یا از خود بیگانه کردن
خارج از آن هستند، به پیوستن یا از خود بیگانه کردن به اتحادهای مخالف بقیه جهان و راندن آن‌ها کمک می‌کند. دیدگاه آتلانتیک‌گرایانه که طرح روابط بین آمریکا و کشورهای اروپای غربی را پس از پایان جنگ جهانی دوم مشخص کرد، بر اساس مصلحت سیاسی و پیوند تمدنی قوی شکل گرفت. واقع‌گرایان، بی‌طرف‌ها و صلح‌طلبان، ملی‌گرایان و بین‌الملل‌گرایان، بر این باور بودند که این اتحاد، کار دیگری را هم انجام می‌دهد و از پیمان ورشو به عنوان دلیلی بر نظرات خود یاد می‌کنند و آن را به عنوان همتای سیاسی واقعی ناتو می‌دانند. به‌طور کلی،
همتای سیاسی واقعی ناتو می‌دانند. به‌طور کلی، آتلانتیک‌گرایی، به ویژه در بریتانیا (مرتبط با رابطه ویژه) و اروپای شرقی و مرکزی (یعنی منطقه بین آلمان و روسیه) قوی است. دلایل متعددی برای قدرت آن در اروپای شرقی وجود دارد، در درجه اول نقش آمریکا درآوردن آزادی سیاسی به آنجا پس از جنگ جهانی اول، نقش اصلی آمریکا در شکست آلمان نازی (که منطقه را اشغال کرد) در طول جنگ جهانی دوم، نقش رهبری آمریکا در طول جنگ سرد، اشتیاق نسبی آن برای وارد کردن کشورهای منطقه به نهادهای آتلانتیک‌گرا مانند ناتو و سوءظن به نیت‌های قدرت‌های
مانند ناتو و سوءظن به نیت‌های قدرت‌های بزرگ اروپای غربی. برخی از مفسران، کشورهایی مانند لهستان و بریتانیا را جزء کشورهایی می‌دانند که عموماً دیدگاه‌های قوی آتلانتیک‌گرایانه دارند، در حالی که کشورهایی مانند آلمان و فرانسه، تمایل به ترویج دیدگاه‌های قاره‌ای و اتحادیه اروپا قوی دارند.[ "" ] در اوایل قرن بیست و یکم، آتلانتیک‌گرایی در سمت راست سیاسی اروپا و سمت چپ میانه سیاسی در آمریکا، کمی قوی‌تر بود (اگرچه تغییرات زیادی از کشوری به کشور دیگر وجود دارد). تقسیم پارتیزانی را نباید بزرگ کرد، اما وجود دارد و از
پارتیزانی را نباید بزرگ کرد، اما وجود دارد و از پایان جنگ سرد رشد کرده است. در حالی که روابط تجاری و سیاسی کشورهای فرا آتلانتیک عمدتاً در طول جنگ سرد و پس از آن قوی باقی مانده است، روند بزرگتر یکپارچه‌سازی اقتصادی قاره‌ای با منطقه اقتصادی اروپا و قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی بود که به ویژه منطقه آتلانتیک را به دو بلوک تجاری رقیب تقسیم کرد. با این حال، بسیاری از بازیگران و مفسران سیاسی این دو فرایند را لزوماً در تضاد با یکدیگر نمی‌دانند، در واقع برخی از مفسران معتقدند که ادغام منطقه‌ای می‌تواند
برخی از مفسران معتقدند که ادغام منطقه‌ای می‌تواند آتلانتیک‌گرایی را تقویت کند. ماده ۲ پیمان آتلانتیک شمالی که توسط کانادا اضافه شد، همچنین تلاش کرد کشورها را در جبهه‌های اقتصادی و سیاسی به هم پیوند دهد. نهادها. شورای آتلانتیک شمالی، نخستین انجمن دولتی برای بحث و تصمیم‌گیری در زمینه کشورهای آتلانتیک است. سازمان‌های دیگری که می‌توان آنها را در اصل آتلانتیک‌گرا تلقی کرد: بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول نیز آتلانتیک‌گرا شمرده می‌شوند. بر اساس یک توافق ضمنی، اولی، توسط یک آمریکایی اداره می‌شود و دومی، رهبری
اولی، توسط یک آمریکایی اداره می‌شود و دومی، رهبری اروپایی دارد. آتلانتیک‌گرایان برجسته. از آتلانتیک‌گرایان معروف می‌توان به برخی از رئیس‌جمهورهای آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت، هری ترومن و رونالد ریگان؛ نخست‌وزیران بریتانیا، وینستون چرچیل، مارگارت تاچر، تونی بلر و گوردون براون؛ وزیر امور خارجه سابق آمریکا، دین اچسون؛ دستیار سابق وزیر جنگ و مشاور دائم ریاست‌جمهوری، جان جی مک‌کلوی؛ مشاور سابق امنیت ملی آمریکا، زبیگنیف برژینسکی؛ دبیرکل سابق ناتو، خاویر سولانا؛ و یکی از بنیانگذاران "شورای روابط خارجی"، پل دی.
و یکی از بنیانگذاران "شورای روابط خارجی"، پل دی. کراوات را نام برد.
سلطان عبدالله المعتصم بالله شاه ابن المرحوم سلطان احمد المعظم شاه (جاوی:سلطان عبدالله المعتصم بالله شاه ابن المرحوم سلطان أحمد المعظم شاه؛ زادهٔ –درگذشت ) سومین سلطان از سلاطین نوین پاهانگ بود که از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۲ حکمرانی کرد. حکمرانی. در دوره حکمرانی او، پاهانگ با چندین رویداد سیاسی مواجه گردید. دولت بریتانیا برای نوسازی ایالت‌های مالایی طرحی را ارائه و در سال ۱۸۹۶ ایالات فدرال مالایا را ایجاد کرد و در سال ۱۹۰۹ شورای فدرال را تأسیس کرد.
جانی اینگلیش مجموعه‌ای از فیلم‌های کمدی اکشن جاسوسی است که تقلیدی از ژانر مأمور مخفی جمیز باند است. روآن اتکینسون به عنوان شخصیت اصلی بر اساس فیلم‌نامه‌ای که توسط نیل پورویس، رابرت وید و ویلیام دیویس نوشته است، حضور دارد. این مجموعه شامل سه قسمت است: "جانی اینگلیش" (۲۰۰۱)، "جانی اینگلیش دوباره متولد می‌شود" (۲۰۱۱) و "جانی اینگلیش دوباره می‌تازد" (۲۰۱۸). این مجموعه با ژانر کمدی همانند شخصیت مستر بین آمیخته شده و علی‌رغم نقدهای متفاوت منتقدان؛ ۴۷۹٫۶ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته است. فیلم‌ها. جانی اینگلیش
در سراسر جهان فروخته است. فیلم‌ها. جانی اینگلیش (۲۰۰۳). جانی اینگلیش، یک کارمند اداری بی‌صلاحیت ام‌آی۷، به عنوان مأمور ارشد ارتقاء پیدا می‌کند و مأمور تحقیق دربارهٔ سرقت جواهرات سلطنتی می‌شود. جانی اینگلیش دوباره متولد می‌شود (۲۰۱۱). پنج سال پس از یک مأموریت ناموفق که به قیمت لقب شوالیه برای او تمام شد، جانی اینگلیش به ام‌آی۷ برگردانده می‌شود تا در مورد گروهی از قاتلان معروف به وُرتِکس تحقیق کند. جانی اینگلیش دوباره می‌تازد (۲۰۱۸). جانی اینگلیش وظیفه بررسی حملات سایبری در بریتانیا را برعهده دارد. آینده. در
سایبری در بریتانیا را برعهده دارد. آینده. در یک موضوع ردیت ام‌ای‌ام در اکتبر ۲۰۱۸، وقتی که در مورد فیلم‌های بیشتر "جانی اینگلیش" پرسیده شد، روآن اتکینسون پاسخ داد: «"من شک دارم، اما از شما متشکرم که به این اشاره کردید که دوست دارید یک فیلم دیگر را ببینید. اما در همان زمان… هرگز نگو هرگز)"». طبق گزارش‌ها، قسمت چهارم در حال ساخت است و قرار است در تابستان ۲۰۲۴ در مالت فیلم‌برداری شود.
پیر دو هرن (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۴ – درگذشته ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۲) کارگردان فرانسوی بود. اوایل زندگی. پیر دو هرن در ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۴ در آویلی-سن-لئونارد، اوز، فرانسه به دنیا آمد.پدرش، فرانسوا دو هرن، نقاش بود. مادرش یوژنی هاردون بعداً با مارشال فیلیپ پتن ازدواج کرد که ناپدری او شد. مرگ. دو هرن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۲ در پاریس درگذشت.
نور السویدی (زاده ۱۹۸۱ میلادی) هنرمند و کیوریتور اهل امارات متحده عربی است. زندگی‌نامه. السویدی در سال ۱۹۸۱ به دنیا آمد. و در ابوظبی بزرگ شد. سپس به مدرسه دولتی الخنساء در البوتین رفت. او سه خواهر و یک برادر دارد. واضح بود که او از سنین جوانی استعداد هنری داشت، استعدادی که مخصوصاً توسط پدرش پرورش یافت. او در سال ۲۰۰۴ با مدرک کارشناسی در هنر استودیو از دانشگاه آمریکایی و در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه کینگستون با مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت طراحی معاصر فارغ‌التحصیل شد. اولین فردی از خاورمیانه بود که در دوره
شد. اولین فردی از خاورمیانه بود که در دوره کارشناسی ارشد خود تحصیل کرد. قبل از تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد برای هلدینگ دبی کار می‌کرد. السویدی مدرس پاره وقت در کالج هنر و شرکت‌های خلاق در دانشگاه زاید در ابوظبی است و به عنوان متصدی هنر معاصر، در کارهای دیگر هنرمندان اماراتی تخصص دارد. او یکی از اعضای مؤسس اداره فرهنگی و هنری در دبی است. در سال ۲۰۱۷ او توسط موزه لوور ابوظبی دعوت شد تا دربارهٔ مدونا و کودک بلینی صحبت کند. السویدی توضیح داده است که چگونه نقاشی‌های فیگوراتیو او می‌تواند منعکس کننده خوشنویسی
فیگوراتیو او می‌تواند منعکس کننده خوشنویسی عربی باشد. فعالیت هنری او بر روی کار در رنگ و کلاژ متمرکز است. در سال ۲۰۱۱ اثر او با من برهنه به عنوان بخشی از فروش گسترده‌تر هنر معاصر عرب، ایرانی و ترک در حراج کریستی فروخته شد. او در تعدادی از اقامتگاه‌های هنری در لندن، رم و برلین شرکت کرده است. در سال ۲۰۱۱ او اولین نمایشگاه انفرادی خود را در لندن در گالری خیابان کورک برگزار کرد که عنوان آن مانند مرجان ابرها را ایجاد می‌کنم، بود. تعدادی از آثار او در مجموعه بنیاد هنری بارجیل نگهداری می‌شود، از جمله نقاشی‌های
هنری بارجیل نگهداری می‌شود، از جمله نقاشی‌های منظره رنگ و رویاپردازان، و همچنین اثر مجسمه‌سازی سر."
خاندان تایاسو توکوگاوا ، شاخه‌ای از خاندان توکوگاوا، گوسانکیو است. آن را به سادگی خاندان تایاسو نیز می‌نامند. بنیان‌گذار این خانواده، توکوگاوا مونه‌تاکه، پسر دوم توکوگاوا یوشیمونه، هشتمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود، و اگر خانواده شوگون‌سالاری توکوگاوا جانشینی نداشتند، این خاندان صلاحیت صدور جانشینی را به همراه دو خانواده دیگر گوسانکیو داشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2024-03-18T22:12:34Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Roozitaa صفحهٔ وزیر راست را به اودایجین که تغییرمسیر بود منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39073450&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
بسته (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی لی یون هی، جونگ یونگ هوا، چوی وو شیک و یون پارک است. این مجموعه در کره جنوبی و چین پخش شد. در کره جنوبی از ۱۳ اکتبر تا ۱۸ نوامبر ۲۰۱۷، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) از جی‌تی‌بی‌سی برای ۱۲ قسمت پخش شد.
ابرخوشه شپلی یا ابرخوشه کهکشانی شپلی () یا (SCl 124) بزرگ‌ترین تمرکز غلظت کهکشان‌ها در جهان نزدیک ماست که خود واحدی در تعامل گرانشی را تشکیل می‌دهد و در نتیجه به جای انبساط با کیهان، خود را به هم می‌کشد. این به عنوان یک چگالی چشمگیر در توزیع کهکشان‌ها در صورت فلکی قنطورس ظاهر می‌شود. این ابرخوشه ۶۵۰ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد (z=۰٫۰۴۶). تاریخچه. در سال ۱۹۳۰، هارلو شپلی و همکارانش در رصدخانه کالج هاروارد، با استفاده از کلیشه‌های به دست آمده در تلسکوپ ۲۴ اینچی بروس در بلومفونتن، آفریقای جنوبی، بررسی
۲۴ اینچی بروس در بلومفونتن، آفریقای جنوبی، بررسی کهکشان‌ها در آسمان جنوبی را آغاز کردند. تا سال ۱۹۳۲، شپلی بر اساس شمارش کهکشان‌های کلیشه‌های، کشف ۷۶۰۰۰ کهکشان روشن‌تر از قدر ظاهری ۱۸ را در یک سوم آسمان جنوبی گزارش داد. برخی از این داده‌ها پس از چندی به عنوان بخشی از شمارش کهکشان‌های هاروارد منتشر شد که هدف آن نقشه‌برداری از ناشناختهٔ کهکشانی و یافتن چگالی فضایی کهکشان‌ها بود. در این کاتالوگ، شپلی می‌توانست بیشتر «ابر کما-باکره» را ببیند (اکنون به‌عنوان برهم‌نهی ابرخوشه کما و ابرخوشه سنبله شناخته می‌شود)،
ابرخوشه کما و ابرخوشه سنبله شناخته می‌شود)، اما یک «ابر» را در صورت فلکی قنطورس یافت که برجسته‌ترین غلظت را دارد. از کهکشان‌ها او آن را به‌خاطر «بعد خطی بزرگ، جمعیت زیاد و شکل کاملاً کشیده» آن جالب توجه یافت. این را می‌توان با چیزی که اکنون به عنوان هسته ابرخوشه شپلی می‌شناسیم شناسایی کرد. شپلی از میانگین قطر کهکشان‌ها فاصله تا این ابر را ۱۴ برابر خوشه سنبله تخمین زده است. این امر بر اساس برآورد فعلی فاصله تا ویرگو، "ابرخوشه شپلی" را در فاصله ۲۳۱ پارسک قرار می‌دهد.
نوئل لوپز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا بازی می‌کند. زندگی شخصی. لوپز در سییدا از توابع پنتبدرا متولد شد و در کودکی برای شروع فوتبال حرفه‌ای در سال ۲۰۱۲ به سن تیرسو و سپس به باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا پیوست. دوران باشگاهی. وی در ۲۹ اوت ۲۰۲۱ اولین بازی حرفه ای خود را انجام داد و در دقیقه ۸۴ بازی مقابل سلتاویگو بی به جای میکو فیدور وارد زمین شد و گل نهایی را در پیروزی ۵–۰ به ثمر رساند. در طول باقی فصل، او به‌طور منظم برای تیم گالیسیایی ظاهر
باقی فصل، او به‌طور منظم برای تیم گالیسیایی ظاهر شد، و سه گل دیگر در این روند به ثمر رساند، اگرچه این تیم در نهایت پس از شکست ۲–۱ در هفته آخر مقابل باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، بخت صعود به سگوندا دیویسیون، سطح دوم فوتبال اسپانیا، را از دست داد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا رسماً اعلام کرد که از فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۳ با رئال مادرید برای انتقال لوپز به توافق رسیده است: این مهاجم سپس در ترکیب باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، تیم دوم بلانکوس قرار گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال
قرار گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
زیر آفتاب شیطان () نخستین رمان ژرژ برنانوس بود که در سال ۱۹۲۶ به چاپ رسید. شخصیت اصلی داستان، پدر دونیسان، کشیشی است که در فرانسه در روستا زندگی می‌کند. برنانوس در این رمان آنچه را یک قدیس واقعی می‌تواند فکر و تجربه کند، می‌کاود. موریس پیالا فیلمی به همین نام را با اقتباس از این رمان با بازی ژرار دوپاردیو کارگردانی کرد که در سال ۱۹۸۷ انتشار یافت.
دوروتی یانونه (; – ) نقاش و هنرمند هنرهای تجسمی اهل ایالات متحده آمریکا بود. متن‌ها، فیلم‌ها و نقاشی‌های زندگی‌نامه‌ای او به صراحت تصویرگر جنسیت زنانه بودند.
اَرتاح (؛ شهر ریحانلی در ترکیه امروزی)، شهر و قلعه‌ای قرون وسطایی در ۲۵ مایلی شمال‌شرقی شهر انطاکیه است (در مسیر جادهٔ رومی از انطاکیه به حلب). این شهر به واسطه موقعیت استراتژیک خود یعنی واقع‌شدن در مسیرهی حیاتی فرات و وی دره رودخانه عاصی و همچنین شهرهای افامیا، حلب و انطاکیه از اهمیت ویزه‌ای برخوردار بود. این شهر طی فتح شامات توسط اعراب مسلمان در قرن ۷ میلادی تصرف شد اما در اواخر ۱۰ میلادی امپراتوری بیزانس بار دیگر موفق به بازپس‌گیری آن شد. با این حال این شهر در ژوئیه ۱۰۶۸ توسط نیروهای امیرنشین حلب فتح شد.
در ژوئیه ۱۰۶۸ توسط نیروهای امیرنشین حلب فتح شد. تلاش موفق اما کوتاه‌مدت امپراتوری بیزانس در بازپس‌گیری این شهر دفاعی در سایه نخستین جنگ صلیبی قرار گرفت و نیرهای صلیبی موفق به فتح آن شدند و مبدل به قلمرویی از قلمروی شاهزاده‌نشین انطاکیه گشت.
دیابلو یا شیطان یک فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی در سبک ضد وسترن کانادایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی لارنس روک با بازی اسکات ایستوود، والتون گاگینز، کمیلا بل و دنی گلاور است. این اولین فیلم وسترن با بازی اسکات ایستوود، پسر نماد وسترن کلینت ایستوود بود. این فیلم در جشنواره فیلم سن دیگو در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ اکران شد. خلاصه داستان. یک جوان کهنه سرباز جنگ داخلی برای نجات همسر ربوده شده خود مجبور به سفری ناامیدانه می‌شود. بازخوردها. این فیلم مورد توجه منتقدان قرار نگرفت. در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای
قرار نگرفت. در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس رای ۲۱ منتقد، با میانگین امتیاز ۳٫۴ از ۱۰، دارای ۱۹٪ امتیاز است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۹ نقد، امتیاز ۳۵ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً نامطلوب» است. تم‌ها. در حالی که فیلم در ابتدا جکسون را به عنوان قهرمان سنتی وسترن معرفی می‌کند، در نهایت مشخص می‌شود که او متجاوز است. اگرچه جکسون فقط یک بار توسط شخصیت آقای کارور به آن اشاره کرده‌است، اما به وضوح از نوعی اختلال شخصیت دوگانه رنج می‌برد که در آن خود را قهرمان می‌داند و اعمال
رنج می‌برد که در آن خود را قهرمان می‌داند و اعمال شیطانی خود را مانند اقدامات غریبه‌ای که والتون گوگینز به تصویر می‌کشد، درک می‌کند. ظاهراً او از این اقدامات (قتل مرد بزرگراه چینی، دو بومی آمریکایی که به او و کارور کمک کردند) تا بعد از برخورد با کارور بی اطلاع است. رفتار او به طرز محسوسی تغییر می‌کند تا زمانی که به‌طور خصوصی با الکساندرا، مرکز تثبیت او، متحد می‌شود.
مسابقات هنری بخشی از بازی‌های المپیک نوین در سال‌های اولیه آن، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ بود. این مسابقات بخشی از هدف اصلی بنیانگذار جنبش المپیک، پیر دو کوبرتن بود. نشان‌ها برای آثار هنری الهام گرفته شده از ورزش به پنج دسته تقسیم می‌شود: معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه‌سازی. مسابقات هنری داوری در سال ۱۹۵۴ کنار گذاشته شد، زیرا هنرمندان حرفه ای در نظر گرفته می‌شدند، در حالی که ورزشکاران المپیک باید آماتور باشند. از سال ۱۹۵۶، المپیاد جای آنها را گرفته است. تاریخچه. با تأسیس کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در سال
با تأسیس کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) در سال ۱۸۹۴، و جشن اولین بازی‌های المپیک نوین، بارون دو کوبرتن تحقق ایده‌آل‌های خود را دید که مردان هم از نظر ذهن و هم از نظر جسمی آموزش می‌بینند و بیشتر در ورزش رقابت می‌کنند. از جنگ یکی از آرزوهای دیگر او ترکیب هنر و ورزش بود و از این رو به فکر گنجاندن رقابت هنری در بازی‌های المپیک بود. در ماه مه ۱۹۰۶، بارون دو کوبرتن جلسه ای را در پاریس برای اعضای IOC و نمایندگان سازمان‌های هنرمندان ترتیب داد. این نشست با پیشنهاد به IOC برای برگزاری مسابقات هنری در بازی‌های المپیک
IOC برای برگزاری مسابقات هنری در بازی‌های المپیک در پنج حوزه (معماری، ادبیات، موسیقی، نقاشی و مجسمه‌سازی) پایان یافت. آثار هنری وارد شده باید از ورزش الهام می‌گرفت. مقدمات برگزاری چنین مسابقاتی در بازیهای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ که قرار بود در رم ایتالیا برگزار شود در حال انجام بود. اما سازمان دهندگان ایتالیایی به دلیل فوران وزوویوس در سال ۱۹۰۶ با مشکلات مالی مواجه شدند و مجبور به توقف آماده‌سازی شدند و IOC سازمان را در سال ۱۹۰۷ به لندن اعطا کرد. برگزارکنندگان انگلیسی قصد داشتند این مسابقات هنری را برگزار
انگلیسی قصد داشتند این مسابقات هنری را برگزار کنند، اما به دلیل زمان کوتاه آماده‌سازی، این مسابقات لغو شد. برگزارکنندگان احساس کردند که هنرمندان زمان کافی برای ارسال آثار خود را ندارند. پیر دو کوبرتن ناامید نشد و به دنبال گنجاندن رویدادهای هنری در برنامه بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ بود که در استکهلم سوئد برگزار می‌شد. اگرچه سوئدی‌ها در ابتدا مخالفت کردند، اما با ایده هنر توأم با رقابت مخالفت کردند، اما در پایان پذیرفتند. تعداد شرکت کنندگان نسبتاً ناامید کننده بود: تنها ۳۵ هنرمند شناخته شده است که آثار
کننده بود: تنها ۳۵ هنرمند شناخته شده است که آثار هنری را به سوئد ارسال کرده‌اند، اما نشان‌های طلا در هر پنج رشته اهدا شد. هنگامی که نخستین بازی‌های المپیک پس از جنگ جهانی در بلژیک ویران شده از جنگ برگزار شد، مسابقات هنری دوباره در برنامه بود، اگرچه آنها چیزی بیش از یک نمایش فرعی بودند. این برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ پاریس متفاوت بود. این مسابقات برای نخستین بار جدی گرفته شد و ۱۹۳ هنرمند آثار ارسال کردند. این رقم شامل سه هنرمند اهل شوروی بود، حتی اگر اتحاد جماهیر شوروی رسماً در بازی‌های المپیک که
اتحاد جماهیر شوروی رسماً در بازی‌های المپیک که آنها آن را یک جشنواره «بورژوایی» می‌دانستند، شرکت نکرد. این رشد در المپیک ۱۹۲۸ آمستردام ادامه یافت، جایی که بیش از ۱۱۰۰ اثر هنری در موزه شهرداری به نمایش گذاشته شد، بدون احتساب آثار ارسالی در ادبیات، موسیقی و معماری. هنرمندان اجازه داشتند آثار خود را در پایان نمایشگاه به فروش برسانند، که با توجه به سیاست آماتوری IOC، که همه رقبا را ملزم به آماتور بودن می‌کرد، بسیار بحث‌برانگیز بود. در آمستردام، تعداد رویدادها نیز افزایش یافت، زیرا چهار رشته از پنج رشته هنری
نیز افزایش یافت، زیرا چهار رشته از پنج رشته هنری تقسیم شدند و رویدادهای بیشتری ایجاد کردند. به دلیل اقتصاد و موقعیت دورافتاده لس آنجلس، شرکت در رویدادهای ورزشی بازی‌های ۱۹۳۲ کمتر از سال ۱۹۲۸ بود. مسابقه هنری دچار این مشکل نشد و تعداد آثار هنری وارد شده ثابت ماند. نمایشگاه آنها ۳۸۴۰۰۰ بازدید کننده را به موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس کشاند. مسابقات هنری نیز در برلین (۱۹۳۶) و لندن (۱۹۴۸) با موفقیت قابل قبولی برگزار شد، اگرچه تعداد آثار شرکت‌کننده تا سال ۱۹۴۸ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. در سال ۱۹۴۹، گزارشی در
قابل توجهی کاهش یافت. در سال ۱۹۴۹، گزارشی در نشست IOC در رم ارائه شد که در آن به این نتیجه رسیدند که عملاً همه شرکت کنندگان در مسابقات هنری حرفه ای هستند و بنابراین باید مسابقات لغو شود و با نمایشگاهی بدون جوایز یا نشان جایگزین شود. این موضوع بحث داغی را در IOC به راه انداخت. در جلسه ای در سال ۱۹۵۱، IOC تصمیم گرفت تا مسابقات المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی را از سر بگیرد. با این حال، برگزارکنندگان ادعا کردند که زمان کافی وجود نداشت و مسابقه هنری برگزار نشد. به جای آن یک نمایشگاه هنری برپا شد. این موضوع همچنان در جنبش
نمایشگاه هنری برپا شد. این موضوع همچنان در جنبش المپیک مورد بحث قرار گرفت و در چهل و نهمین نشست IOC در آتن، ۱۹۵۴، اعضای کمیته بین‌المللی المپیک به جایگزینی مسابقات هنری با نمایشگاهی برای المپیک آینده رای دادند. چندین تلاش برای گنجاندن مجدد آنها انجام شده است، اما موفقیت‌آمیز نبود. با وجود عدم برگزاری مسابقات هنری، بازی‌های المپیک همچنان با نمایشگاه‌های هنری مرتبط است. منشور المپیک سازمان دهندگان بازی‌های المپیک را ملزم می‌کرد که برنامه ای از رویدادهای فرهنگی را در نظر بگیرند تا «در خدمت ارتقای روابط
فرهنگی را در نظر بگیرند تا «در خدمت ارتقای روابط هماهنگ، درک متقابل و دوستی بین شرکت کنندگان و سایر شرکت کنندگان در بازی‌های المپیک باشد». مسابقات. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۱۲ قوانین مسابقات هنری متفاوت بود، اما هسته اصلی قوانین یکسان باقی ماند. همه آثار وارد شده باید از ورزش الهام گرفته می‌شدند و باید اصیل باشند (یعنی قبل از مسابقه منتشر نشده باشند). مانند رویدادهای ورزشی در المپیک، مدال‌های طلا، نقره و برنز به هنرمندانی که بالاترین امتیاز را داشتند اهدا می‌شد، اگرچه همه مدال‌ها در هر مسابقه اهدا نمی‌شد. در چند
همه مدال‌ها در هر مسابقه اهدا نمی‌شد. در چند مورد، در واقع، هیچ مدالی ارائه نشد. عموماً برای هنرمندان مجاز بود که چندین اثر را وارد کنند، اگرچه گاهی اوقات حداکثر تعداد تعیین می‌شد. این امکان را برای یک هنرمند فراهم کرد که در یک مسابقه جوایز متعددی را کسب کند. زمانی پیشنهادهایی شامل رقص، فیلم، عکاسی یا تئاتر نیز وجود داشت، اما هیچ‌یک از این اشکال هنری هرگز به عنوان رشته در بازی‌های المپیک گنجانده نشد. با این حال، رقص بریک در المپیک ۲۰۲۴ پاریس گنجانده خواهد شد. معماری. تا قبل از بازی‌های آمستردام در سال
شد. معماری. تا قبل از بازی‌های آمستردام در سال ۱۹۲۸، رقابت‌های معماری به دسته‌بندی تقسیم نمی‌شد. بازی‌های ۱۹۲۸ یک دسته برنامه‌ریزی شهری را معرفی کردند. با این حال، تقسیم‌بندی همیشه مشخص نبود و به برخی از طرح‌ها در هر دو بخش جوایزی اهدا شد. نوشته‌های این رده مجاز بودند قبل از المپیک «منتشر» شده باشند. نمونه بارز این مدال طلای معماری در سال ۱۹۲۸ است که به یان ویلس برای طراحی ورزشگاه المپیک مورد استفاده در همان المپیک اعطا شد. ادبیات. مسابقات ادبی به دسته‌های مختلفی تقسیم شدند. تا سال ۱۹۲۴ و مجدداً در سال
مختلفی تقسیم شدند. تا سال ۱۹۲۴ و مجدداً در سال ۱۹۳۲، تنها یک دسته ادبیات وجود داشت. در سال ۱۹۲۸، مقوله‌های جداگانه‌ای برای ادبیات نمایشی، حماسی و غنایی معرفی شد. جوایز در این بخش‌ها نیز در سال ۱۹۴۸ اهدا شد، در حالی که بخش نمایش در سال ۱۹۳۶ حذف شد. آثار وارد شده از نظر طول محدود بودند (۲۰۰۰۰ واژه) و می‌توانستند به هر زبانی ارسال شوند، مشروط بر اینکه با ترجمه یا خلاصه انگلیسی و/یا فرانسوی همراه باشند (قوانین در طول سال‌ها متفاوت بودند). موسیقی. یک رویداد واحد برای موسیقی تا سال ۱۹۳۶ برگزار شد، زمانی که سه
برای موسیقی تا سال ۱۹۳۶ برگزار شد، زمانی که سه دسته معرفی شد: یکی برای موسیقی ارکسترال، یکی برای موسیقی دستگاهی، و دیگری برای هر دو موسیقی انفرادی و کرال. در سال ۱۹۴۸، این دسته‌بندی‌ها کمی به موسیقی کر/ارکستر، دستگاهی/ مجلسی و آواز تغییر یافت. هیئت داوران اغلب در قضاوت قطعاتی که روی کاغذ وارد شده بودند، مشکل داشتند. که احتمالاً مربوط به داوری مشکل ساز بود، هیئت داوران اغلب تصمیم می‌گرفتند فقط چند جایزه اهدا کنند. در دو نوبت، هیچ جایزه ای (در رده موسیقی ۱۹۲۴ و در رده موسیقی دستگاهی ۱۹۳۶) اهدا نشد. سال ۱۹۳۶
و در رده موسیقی دستگاهی ۱۹۳۶) اهدا نشد. سال ۱۹۳۶ تنها موقعیتی بود که آثار موسیقایی برنده واقعاً در برابر تماشاگران پخش شدند. یوزف سوک تنها نوازنده مشهوری است که در مسابقات شرکت کرده است و در سال ۱۹۳۲ نشان نقره را از آن خود کرد. نقاشی. مانند سایر اشکال هنری، یک دسته نقاشی تا سال ۱۹۲۸ در برنامه بود، زمانی که به سه زیر شاخه تقسیم شد: طراحی، هنرهای گرافیک، و نقاشی. سپس دسته‌بندی‌ها در هر یک از بازی‌های المپیک بعدی تغییر کردند. در سال ۱۹۳۲، این سه دسته عبارت بودند از: نقاشی، چاپ دستی، و آبرنگ / طراحی. چهار سال
از: نقاشی، چاپ دستی، و آبرنگ / طراحی. چهار سال بعد، مقوله چاپ ناپدید شد و جای خود را به هنرهای گرافیکی و گرافیک تجاری داد. در مسابقه نهایی هنر المپیک، سه دسته هنرهای کاربردی و صنایع دستی، حکاکی / قلمزنی و رنگ روغن / آب بودند. مجسمه‌سازی. رشته مجسمه‌سازی تا سال ۱۹۲۸، زمانی که دو مسابقه جداگانه تعیین شد، تنها یک دسته داشت. یکی برای مجسمه و یکی برای نقش برجسته و نشان. در سال ۱۹۳۶، این موضوع بیشتر تقسیم شد و نقش برجسته‌ها و مدال‌ها را به دسته‌های خاص خود تفکیک کرد. رقبای قابل توجه. در حالی که تعدادی از مدال