payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیم یون جونگ (Kim Eun-jung) (متولد ۱۹۷۲)، نویسنده کتاب کودکان کره جنوبی است. کیم در سال ۱۹۷۲ در Paju، Gyeonggi-do به دنیا آمد. او در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه ادبی کیم من جونگ برای داستانش "«پادشاه دزدها از یک دزد استقبال می‌کند»" شد. سال بعد، او برنده نهمین جایزه ادبی Pureun برای داستانش "ترفند جادویی" شد، که بعداً در مجموعه "پدر کودکانه من" در کنار مشارکت‌های نویسندگان دیگر کودکان شین هی یونگ، ها یون یو و کیم سان یونگ منتشر شد. کتاب بعدی کیم که در دسامبر ۲۰۱۱ منتشر شد، دربارهٔ قهرمان جوانی به نام Daepungi و
منتشر شد، دربارهٔ قهرمان جوانی به نام Daepungi و تلاش‌های او برای به دست آوردن پول کافی برای خرید یک کنسول بازی ویدیویی و درگیری با مادرش بود که نتیجه آن درگیری بود. سال بعد او رمان دیگری را با هدف پیش از نوجوانی منتشر کرد. جدیدترین کتاب او، "مأموریت ویژه!" "بیایید از Ieodo محافظت کنیم"، ایستگاه تحقیقات دریایی در جزیره مورد مناقشه Ieodo را مورد بحث قرار می‌دهد و خوانندگان جوان را تشویق می‌کند تا به آن علاقه‌مند شوند.
کیم جونگ هوان (Kim Jeong-hwan) (زاده ۱۹۵۴) شاعر، رمان‌نویس و منتقد کره جنوبی بود. زندگی. کیم جونگ هوان در ۱۶ آوریل ۱۹۹۲ در سئول به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۰ با مدرک زبان انگلیسی از دانشگاه ملی سئول فارغ‌التحصیل شد. اولین حضور رسمی ادبی خود را در تابستان ۱۹۸۰ با انتشار شش اثر از جمله «ماپو، در یک شهر کنار رودخانه» در "آفرینش و نقد" انجام داد. وی در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۰ درگذشت کیم همچنین چندین شعر واقع گرایانه منتشر کرده‌است که به رنج‌ها، ناامیدی‌ها و امیدهای minjung می‌پردازد.
ماواخوفسکی (جمع: ماواخووتسه؛ شکل مؤنث: ماواخوفسکا ) یک خانواده اشرافی لهستانی از ماواخوویتسه در مرکز لهستان بود که اولین بار در قرن پانزدهم به آنها اشاره شده است. تاریخ. موسس این خانواده «بارتوئومیی ماواخوفسکی» (درگذشته‌ی ۱۴۳۳) بود. این خانواده دارای املاک بسیاری در لهستان بودند. نشان رسمی. نشان رسمی این خانواده، نشان «ناوِنچ» بود.
کیم جونگ اوک (Kim Jong-ok) (زاده ۱۹۷۳) نویسنده کره جنوبی است. او فعالیت ادبی خود را زمانی آغاز کرد که داستان کوتاهش "Georiui masulsa" (거리의 마술사 The Street Magician) در مسابقه نویسندگان جدید Munhwa Ilbo در سال ۲۰۱۲ برنده شد. برای همین داستان کوتاه جایزه بزرگ نویسندگان جوان Munhakdongne را نیز دریافت کرد. کیم جونگ اوک در سال ۱۹۷۳ در سئول به دنیا آمد. او در رشته ادبیات کره ای از دانشگاه کیونگ هی فارغ‌التحصیل شد. او با سون بومی، نویسنده ازدواج کرد.
کیم جو یونگ (Kim Joo-young) (زاده ۷ دسامبر ۱۹۳۹) نویسنده داستان‌های تاریخی اهل کره جنوبی است. زندگی. کیم در ۷ دسامبر ۱۹۳۹ در Cheongsong، Gyeongsangbuk-do در اوج اشغال ژاپن به دنیا آمد و در کودکی آزادی کره و جنگ کره را تجربه کرد. او از دبیرستان کشاورزی Daegu فارغ‌التحصیل شد و در برنامه نویسندگی خلاق در کالج هنر Seorabol (اکنون با دانشگاه Chung-Ang ادغام شده‌است) برخلاف میل پدرش شرکت کرد. اما بیشتر به خاطر داستان‌های تاریخی اش شناخته می‌شود. اثر او با عنوان نویسنده با "شکار تابستانی" (Yeoreum sanyang) در سال
با "شکار تابستانی" (Yeoreum sanyang) در سال ۱۹۷۰ توسط مجله Literature Monthly (Wolgan munhak) برای مقام دوم انتخاب شد از دیگر آثارش می‌توان به "روح شیطانی" (Angnyeong)، "شاگردی در دزدی" (Doduk gyeonseup) و "پرورش مدل" (Mobeom sayuk) اشاره کرد. کیم جو یونگ به عنوان نویسنده "مهمانخانه" دار، حماسه ای تاریخی در ده جلد که به جزئیات زندگی بازرگانان دوره‌گرد در پایان قرن نوزدهم می‌پردازد، بیشتر شناخته شده‌است. جوایز. کیم جویونگ در سال ۱۹۸۲ جایزه رمان‌نویسان را برای "سفرنامه به بازار Oechon" (외촌장外村場 기행 Oechonjang
"سفرنامه به بازار Oechon" (외촌장外村場 기행 Oechonjang gihaeng، ۱۹۸۴) و جایزه ادبی Yoo Juhyeon در سال ۱۹۸۴ برای "مسافرخانه‌دار" دریافت کرد.
پادشاه ژوآنگ از ژو (به چینی: 周莊王) با نام شخصی جی تو (به چینی: 姬佗)؛ پانزدهمین پادشاه دودمان ژو و سومین پادشاه ژو خاوری بود. او جانشین پدرش پادشاه هوآن ژو بود و از ۶۹۶ تا ۶۸۲ پ. م سلطنت کرد. پس از او پسرش پادشاه شی ژو به سلطنت رسید. او یک پسر کوچک‌تر به نام شاهزاده توی داشت. خانواده. صیغه‌ها پسران
کیم کیوم هی (Kim Keum-hee) ( ; متولد ۱۰ اکتبر ۱۹۷۹) نویسنده اهل کره جنوبی است. در اولین حضور ادبی خود را در سال ۲۰۰۹ داستان کوتاهش " "Neoui dokyumeonteu" " (너의 도큐먼트 شما) در مسابقه نویسنده کره تایمز جدید برنده شد. او اولین مجموعه "داستان" کوتاه خود را در سال ۲۰۱۴ منتشر کرد. این کتاب برنده سی و سومین جایزه ادبی سین دونگ یوپ شد. داستان کوتاه او " "Jo Junggyuneui segye" " (조중균의 세계 The World of Jo Jung-gyun) ششمین جایزه نویسندگان جوان Munhakdongne را در سال ۲۰۱۵ دریافت کرد. او در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ به ترتیب
دریافت کرد. او در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ به ترتیب برای «"Neomu hannajeui yeonae"» (너무 한낮의 연애 خیلی روشن برای عشق) و «"Munsang'» (문상 در مراسم تشییع جنازه) برنده همین جایزه شد. در سال ۱۹۹۸، کیم در برنامه ادبیات کره ای در دانشگاه اینها ثبت نام کرد. کیم به یاد می‌آورد که «یک آدم ادبی کره‌ای بود که عاشق داستان بود و فقط می‌خواست داستان بنویسد». پس از فارغ‌التحصیلی، او به عنوان ویراستار به یک ناشر پیوست. او در دوران تصدی خود در انتشارات هم بی عدالتی‌های اجتماعی را درک کرد و هم فرصت‌هایی برای همبستگی اجتماعی. به
درک کرد و هم فرصت‌هایی برای همبستگی اجتماعی. به ویژه، او از رفتار سنگین شرکت در قبال کارمندانش ناامید شد و ناشر پرداخت حقوق را به عنوان یک عمل خیرخواهانه به جای جبران منصفانه کارشان تلقی می‌کرد.
کیم نام ایل (Kim Nam-il) (Hangul 김남일؛ زاده ۱۹۵۷) نویسنده کره جنوبی است. او با حضور ادبی خود را در سال ۱۹۸۳ و داستان کوتاه " "بری" " (베리 Berry) در مجله "ادبیات عصر ما" ظاهر شد و اولین رمان خود "Cheongnyeon ilgi" (청년일기 Diary of Youth) را در سال ۱۹۸۷ منتشر کرد و از آن زمان تا کنون آثار مختلف داستانی، غیرداستانی و روزنامه‌نگاری ادبی نوشته‌است، همچنین محقق ارشد شبکه فرهنگ آسیا است. او برنده اولین جایزه ادبی Jeon Tae-il، دومین جایزه نویسنده زیبا، هفدهمین جایزه ادبی Violet, بیست و سومین جایزه ادبی Jeon Tae-il, و
Violet, بیست و سومین جایزه ادبی Jeon Tae-il, و جایزه Kwon Jeong-saeng 2012 برای نویسندگی خلاق است. زندگی. کیم نام ایل در سال ۱۹۵۷ در سوون کره جنوبی به دنیا آمد. او زبان هلندی را در دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک خواند و اولین کار ادبی خود را در سال ۱۹۸۳ انجام داد. او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ سردبیر انجمن نویسندگان کره (در آن زمان انجمن نویسندگان آزادی‌خواه) بود و از سال ۲۰۱۰ به عنوان دبیرکل آن فعالیت می‌کرد. آثار. ۱. 라마야나 (۲۰۱۶) "رامایانا" (۲۰۱۶) ۲. 문익환 (۲۰۱۴) "ماه ایک هوان" (۲۰۱۴) ۳. 스토리텔링 하노이 (۲۰۱۲) "داستان
"ماه ایک هوان" (۲۰۱۴) ۳. 스토리텔링 하노이 (۲۰۱۲) "داستان سرایی هانوی" (۲۰۱۲) ۴. 우리 민족 최고의 이야기꾼 홍명희 (۲۰۱۱) "هونگ میونگ هوی، بهترین داستان سرای کره" (۲۰۱۱) ۵. 천재토끼 차상문 (۲۰۱۰) "چا سانگ مون خرگوش نابغه" (۲۰۱۰) ۶. 소중한 생명을 다루는 의사 (۲۰۰۹) "برخورد پزشکان با زندگی‌های گرانبها" (۲۰۰۹) ۷. 산을 내려가는 법 (۲۰۰۷) "چگونه از کوه پایین برویم" (۲۰۰۷) ۸. 늘 푸른 역사가 신채호 (۲۰۰۷) "شین چاهو، برای همیشه یک مورخ" (۲۰۰۷) ۹. 모래도시의 비밀 (۲۰۰۶) "راز شهر شنی" (۲۰۰۶) ۱۰. 책 (۲۰۰۶) "کتاب‌ها" (۲۰۰۶) ۱۱. 전우치전 (۲۰۰۶) "داستان جئون وو چی" (۲۰۰۶) ۱۲. 노구치 히데요 ۰5
(۲۰۰۶) "داستان جئون وو چی" (۲۰۰۶) ۱۲. 노구치 히데요 ۰5 (2005) "جلد ۵: Hideyo نوگوچی" (۲۰۰۵) ۱۳. 전태일 ۳2 (2005) "جلد 32: Jeon Tae-il" (۲۰۰۵) ۱۴. 이중섭 ۰9 (2005) "جلد ۹: Lee Jung-seob" (۲۰۰۵) ۱۵. 엘리너 루스벨트 ۳0 (2005) "جلد ۳۰: النور روزولت" (۲۰۰۵) ۱۶. 골목이여، 안녕 (۲۰۰۴) "خداحافظ، کوچه‌ها" (۲۰۰۴) ۱۷. 라이트 형제 (۲۰۰۴) "برادران رایت" (۲۰۰۴) ۱۸. 통일 할아버지 문익환 (۲۰۰۲) "مون ایک هوان مدافع قدیمی اتحاد مجدد" (۲۰۰۲) ۱۹. 세상의 어떤 아침 (۱۹۹۷) "یک صبح در جهان" (۱۹۹۷) ۲۰. 국경 ۳부 ۱, 2 (1996) "کتاب مرز ملی ۳ جلد ۱–۲" (۱۹۹۶) ۲۱. 국경 ۲부 ۱, 2 (1995)
مرز ملی ۳ جلد ۱–۲" (۱۹۹۶) ۲۱. 국경 ۲부 ۱, 2 (1995) "کتاب مرز ملی ۲ جلد ۱–۲" (۱۹۹۵) ۲۲. 국경 ۱부 ۱، ۲، 3 (1993) "کتاب مرز ملی ۱ جلد ۱–۳" (۱۹۹۶) ۲۳. 은혜갚은 까치 (۱۹۹۳) "سرخابی که بدهی خود را پس داد" (۱۹۹۳) ۲۴. 떠돌이꽃의 여행 (۱۹۹۳) "سفرهای گل سرگردان" (۱۹۹۳) ۲۵. 나무꾼과 선녀 (۱۹۹۲) "هیزم شکن و پری" (۱۹۹۲) ۲۶. 마니오크가 된 마니 (۱۹۹۲) "Mani Who Became Manioc" (1992) ۲۷. 천하무적 (۱۹۹۲) "شکست ناپذیر" (۱۹۹۲) ۲۸. 일과 밥과 자유 (۱۹۸۸) "کار، غذا و آزادی" (۱۹۸۸) ۲۹. 전진하는 동지여 (۱۹۸۸) "رفیق عزیز در حال حرکت به جلو" (۱۹۸۸) ۳۰. 청년일기 (۱۹۸۷) "خاطرات جوانان"
به جلو" (۱۹۸۸) ۳۰. 청년일기 (۱۹۸۷) "خاطرات جوانان" (۱۹۸۷) آثار در ترجمه. 1. บ้านหลังนี้มีแต่รอยยิ้ม (تایلندی) 2. ทะเลและผีเสื้อ (تایلندی) جوایز. ۱. ۲۰۱۰: هفدهمین جایزه ادبی بنفش ۲. ۲۰۱۰: دومین جایزه نویسنده زیبا ۳. ۱۹۸۹: اولین جایزه ادبی Jeon Tae-il
کیم هو سونگ (Kim Sol) (متولد ۱۹۷۳) که با نام مستعار کیم سول (هانگول 김솔) شناخته می‌شود، نویسنده کره جنوبی است. با حضور ادبی خود را در سال ۲۰۱۲ و داستان کوتاهش " "Naegiui Mokjeok" " (내기의 목적 The Goal of a Bet) در مسابقه نویسندگی جدید کره تایمز برنده شد. او نویسنده مجموعه داستان کوتاه "Amseutereudam garaji seil du beonjjae" (암스테르담 가라지 세일 두 번째 Amsterdam Garage Sale دور دوم) و مجموعه تخیلی فلش "Mangsang, eo" of Language (망lusion) است. همچنین برنده سومین جایزه ادبی Moonji، بیست و دومین جایزه ادبی کیم جون سونگ و
Moonji، بیست و دومین جایزه ادبی کیم جون سونگ و هفتمین جایزه نویسندگان جوان Munhakdongne است. کیم به خاطر عشقش به کافکا شروع به نوشتن کرد. زمانی که در دانشگاه بود برنده یک مسابقه نویسندگی شد. فقدان آموزش رسمی نویسندگی به او اجازه داده‌است که از قراردادهای روایی منحرف شود. او به ندرت جزئیات روایی مانند زمان، مکان و ملیت یا جنسیت شخصیت‌ها را مشخص می‌کند و در عوض بر خود عمل داستان‌گویی تمرکز می‌کند. آثار. ۱. 망상، 어(語) (۲۰۱۷) "زبان توهم" (۲۰۱۷) ۲. 암스테르담 가라지세일 두번째 (۲۰۱۴) "دور دوم فروش گاراژ آمستردام" (۲۰۱۴)
두번째 (۲۰۱۴) "دور دوم فروش گاراژ آمستردام" (۲۰۱۴) جوایز. ۱. ۲۰۱۷: جایزه نویسندگان جوان Munhakdongne ۲. ۲۰۱۵: جایزه ادبی کیم جون سونگ ۳. ۲۰۱۳: جایزه ادبی Moonji
پادشاه شی از ژو (به چینی: 周僖王) با نام شخصی جی هوچی (به چینی: 姬胡齊)؛ شانزدهمین پادشاه دودمان ژو و چهارمین پادشاه ژو خاوری بود. او جانشین پدرش پادشاه ژوآنگ ژو بود و از ۶۸۱ تا ۶۷۷ پ. م سلطنت کرد. پس از او پسرش پادشاه هوی ژو به سلطنت رسید. در زمان او چین به ایالت‌های زیادی تجزیه شده بود که فقط اسماً تابع پادشاه بودند؛ پادشاه شی ژو دیگر حتی قدرتمندترین شخصیت چین نبود (حاکم هوآن از ایالت چی بود). خانواده. پسران
محمدشریف سعیدی (متولد ۱۹۷۰، جاغوری) شاعر افغانستانی از مردمان هزاره مقیم سویدن است. سعیدی در چهار سالگی پدرش را از دست داد. او در نوجوانی به تنهایی از افغانستان به پاکستان و سپس به ایران مهاجرت کرد. در سال ۱۳۶۶ وارد مدرسه ذوالفقار اصفهان شد و پس از چهار سال تحصیل به قم رفت. در آنجا ده سال به تحصیل زبان و ادبیات عربی و معارف اسلامی در مرکز جهانی علوم اسلامی، زبان انگلیسی در دانشگاه باقرالعلوم و علوم سیاسی در دانشگاه مفید پرداخت. وی در سال ۱۳۸۰ ایران را ترک کرد و در سویدن اقامت گزید. در سویدن ابتدا یادگیری
کرد و در سویدن اقامت گزید. در سویدن ابتدا یادگیری زبان سوئدی را آغاز کرد و تحصیلات متوسطه و دبیرستان خود را از ابتدا ادامه داد. او بعداً مدرک روابط بین‌الملل را در دانشگاه گوتنبرگ و مدرک دیگری را در بخش شرق‌شناسی در زبان و ادبیات فارسی (فارسی، سوئدی، انگلیسی) از دانشگاه اوپسالا دریافت کرد. آثار. سعیدی شعر و داستان را از انگلیسی و سوئدی به فارسی ترجمه کرد. ترجمه‌های سعیدی در مجلات در دری، خط سوم، روایت و همچنین در وبلاگ و حساب فیسبوک سعیدی منتشر شده‌است. مجموعه داستان‌های ویلی کیرکلوند، نویسنده و فیلسوف
مجموعه داستان‌های ویلی کیرکلوند، نویسنده و فیلسوف سوئدی با ترجمه سعیدی آماده انتشار است. مجموعه شعر سعیدی به شرح زیر منتشر شده‌است:
پادشاه هوی از ژو (به چینی: 周惠王) با نام شخصی جی لانگ (به چینی: 姬閬)؛ هفدهمین پادشاه دودمان ژو و پنجمین پادشاه ژو خاوری بود. او جانشین پدرش پادشاه شی ژو بود و از ۶۷۶ تا ۶۵۲ پ. م سلطنت کرد. پس از او پسرش پادشاه شیانگ ژو به سلطنت رسید. خانواده. ملکه‌ها پسران دختران
ماری اسکاتلند فیلمی در ژانر درام، زندگی‌نامه‌ای و تاریخی به کارگردانی جان فورد در سال ۱۹۳۶، با بازی کاترین هپبورن در نقش فرمانروای قرن شانزدهم ماری، ملکه اسکاتلند و محصول شرکت آرکی‌او پیکچرز است. این فیلم اقتباسی از نمایش‌نامه مکسول اندرسون به نام "ماری ملکه اسکاتلند" نوشته شده در سال ۱۹۳۳ است و فیلم‌نامه آن توسط دادلی نیکولز نوشته شده‌است. جینجر راجرز می‌خواست نقش ماری را بازی کند و تستی روی صحنه انجام داد، اما شرکت آرکی‌او پیکچرز درخواست او را برای بازیگری در فیلم رد کرد و احساس کرد که این نقش با چهره او
در فیلم رد کرد و احساس کرد که این نقش با چهره او مناسب نیست. خلاصه داستان. ماری (کاترین هیپبورن)، با بر عهده گرفتن تاج و تخت خود به‌عنوان ملکه اسکاتلند، وحشت در دل ملکه الیزابت اول (فلورنس الدریج) می‌اندازد. پس از ۱۸ سال تحمل در زندان به دستور الیزابت، به ماری پیشنهاد داده می‌شود که اگر تاج و تخت خود را کنار بگذارد عفو می‌شود. آیا او این معامله را می‌پذیرد یا در عوض می‌میرد؟ نکته. این فیلم به حقیقت تاریخی نزدیک نیست و ماری (کاترین هیپبورن) را به‌عنوان یک کشته‌شده مظلوم و همسر سومش جیمز هپبورن، ارل بوفول
کشته‌شده مظلوم و همسر سومش جیمز هپبورن، ارل بوفول (فردریک مارچ) در مقابل ماری به عنوان یک قهرمان رمانتیک نشان می‌دهد. در حالی که بوفل به عنوان یک آدم بی‌اخلاق معروف بوده است و فقط آخرین ازدواج او با ماری حقیقی بوده است. با توجه به موقعیت تاریخی ماری، حبس کاذب الیزابت یکم و فتنه پروتستان انگلیسی در اسکاتلند، ادعای او را برای تاج و تخت اسکاتلند و تاج و تخت انگلستان تضعیف کرد و او را به تهدیدی مستقیم برای الیزابت یکم تبدیل کرد. در ابتدای فیلم، ماری به عنوان وارث قانونی هنری هفتم، پادشاه انگلستان توصیف می‌شود،
قانونی هنری هفتم، پادشاه انگلستان توصیف می‌شود، در حالی که در واقع او وارث جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند بوده است. نظرات. نقدهای معاصر این فیلم به طور کلی مثبت بود. فرانک اس. نوجنت از "نیویورک تایمز" نوشت که "ترکیبی عالی و صرفا کافی" دارد. او نوشت که فیلم دارای «عمق، نشاط، گرما و انسانیت» بود، اما دارای صحنه‌هایی بود که «نشاطی که در نمایش‌نامه بود را نداشتند» و شخصیت (کاترین هپبورن) را در مقایسه با ماری واقعی بسیار ملایم می‌دانست. مجله "ورایتی": «بازیگران فوق‌العاده قوی» و کارگردانی «مطمئنانه» فورد و بازی
قوی» و کارگردانی «مطمئنانه» فورد و بازی هپبورن را اینگونه توصیف کرد: "نه واقعا ماری استوارت، بلکه کتی هپبورن. و این به نفع فیلم است زیرا شخصیت ماری را بسیار قابل قبول‌تر می‌کند." با این حال، بازبینی فیلم را خیلی طولانی و پایان آن را بسیار غمگین می‌داند، و قبول کرد فیلم نمی‌تواند بدون استناد تاریخی پایان یابد. گزارش "فیلم دایلی": درام تاریخی تاثیرگذار به خوبی کار شده و با تمایز با داستان واقعی ساخته شده است.""" "موشن پیکچرز دایلی": این فیلم را "یک درام فوق العاده قدرتمند" با اجرای "صادقانه، هوشمندانه و
العاده قدرتمند" با اجرای "صادقانه، هوشمندانه و واقعی" هپبورن نامید."" راسل مالونی در «نیویورکر» فیلم را نقد منفی کرد و نوشت که علیرغم ارزش تولید بالای آن، «این فیلم ربطی به مکسول ندارد. نمایش‌نامه اندرسون یا هر درام تاریخی دیگری در آن دوره است می‌توانست بر روی صحنه برود و تفاوتی ایجاد نمی‌کرد.» مالونی درباره عملکرد هپبورن نوشت که او «از همان ابتدا کارت‌ها را روی او انباشته بودند، ولی مجلل بودن به طور طبیعی در شخصیت‌پردازی او اختلال ایجاد می‌کند»." این فیلم امروزه مورد توجه منتقدان قرار نمی‌گیرد و در زمان
امروزه مورد توجه منتقدان قرار نمی‌گیرد و در زمان خود، شکست در گیشه را تجربه کرد و باعث ضرر ۱۶۵۰۰۰ دلاری شد. این دومین شکست پیاپی کاترین هیپبورن بود و باعث شد که در اواخر دهه ۱۹۳۰ به او لقب "زهر باکس آفیس" داده شود و (پس از دو سال غیبت در سینما) در سال ۱۹۴۰ با فیلم «داستان فیلادلفیا» به مترو گلدن مایر بر می‌گردد.
باتو مائونگ یک محله مسکونی در ایالت پنانگ مالزی است. این منطقه در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، در نزدیکی رأس جنوب شرقی جزیره پنانگ، و در مجاورت شهر بایان لپاس و فرودگاه بین‌المللی پنانگ واقع شده‌است. باتو مائونگ، پایانگاه پل دوم پنانگ در سمت جزیره و نقطه پایانی سمت جنوبی بزرگراه تون دکتر لیم چونگ او، است. توسط دهکده‌های ماهیگیری همچون پرمتن دمر لاوت و تلوک تمپویک احاطه شده‌است. این منطقه که در سابق یک دهکدهٔ کشاورزی بود، در اواخر قرن بیستم، توسعه آن به سوی محلهٔ مسکونی آغاز گردید. در واقع، بخشی از منطقه
محلهٔ مسکونی آغاز گردید. در واقع، بخشی از منطقه آزاد صنعتی بایان لپاس داخل تاون‌شیپ قرار دارد، که همین‌طور سرای مقر مرکز ورلدفیش و بندر ماهیگیری آب عمیق است.
پادشاه شیانگ از ژو (به چینی: 周襄王) با نام شخصی جی ژنگ (به چینی: 姬郑)؛ هجدهمین پادشاه دودمان ژو و ششمین پادشاه ژو خاوری بود. او جانشین پدرش پادشاه هوی ژو بود و از ۶۵۱ تا ۶۱۹ پ. م سلطنت کرد. پس از او پسرش پادشاه چینگ ژو به سلطنت رسید. او درابتدا با بانوی دی ازدواج کرده بود ولی پس از مدتی او را رها کرد. در سال ۶۳۵ پ. م توسط برادرش دای از پایتخت رانده شد ولی حاکم ون جین او را دوباره برتخت نشاند. خانواده. همسران پسران
کاروانسرای کولوته (Kalta، Kuleta) (به ازبکی"Kuluta" karvonsaroyi) یک کاروانسرای سدهٔ شانزدهمی است که در خیابان مهمت عنبر در همسایگی طاق تلپک‌فروشان بخارا جای دارد. امروزه این کاروانسرا جایگاه موزهٔ آهنگری است. پیتر دمیسون () در «یادداشت‌هایی درباره خانات بخارا» از کولوته و دیگر کاروانسراهای بخارا نام برده‌است: سرای کولوته؛ کارگران تاتار در اینجا زندگی می‌کنند و کالاهای روسی نیز انباشته می‌شود.
دانشگاه رجینا یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی است که در رجینا، ساسکاچوان، کانادا واقع شده‌است. در سال ۱۹۱۱ به عنوان یک دبیرستان فرقه‌ای خصوصی کلیسای متدیست کانادا تأسیس شد، در سال ۱۹۲۵ با دانشگاه ساسکاچوان به عنوان یک کالج شروع به همکاری کرد، و در سال ۱۹۳۴ از کلیسا جدا شد و به‌طور کامل به دانشگاه واگذار شد. در سال ۱۹۶۱ به عنوان پردیس رجینا دانشگاه ساسکاچوان به وضعیت اعطای مدرک دست یافت. این دانشگاه در سال ۱۹۷۴ به یک دانشگاه مستقل تبدیل شد. دانشگاه رجینا دارای بیش از ۱۵۰۰۰ دانشجوی تمام‌وقت و پاره‌وقت است. دانشگاه
از ۱۵۰۰۰ دانشجوی تمام‌وقت و پاره‌وقت است. دانشگاه رجینا به‌دلیل تمرکز بر یادگیری تجربی شهرت دارد و علاوه بر قرار دادن آموزش‌های مشارکتی در ۴۱ برنامه، دوره‌های کارآموزی حرفه‌ای و دوره‌های عملی را ارائه می‌دهد.
چن چین مینگ (Yogi Chen) (۱۹۰۶–۱۹۸۷) که با نام یوگی سی ام چن یا به سادگی یوگی چن نیز شناخته می‌شود، یک گوشه نشین چینی بود که از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۲ در کالیمپونگ هند زندگی می‌کرد، به ایالات متحده نقل مکان کرد و تا پایان عمر در آنجا زندگی کرد. به گفته Ole Nydahl، چن، در جوانی در چین، از مرگ وحشت داشت و در ابتدا تمرینات تائوئیستی را برای افزایش زندگی انجام داده بود. بعداً به بودیسم روی آورد و در جستجوی تعالیم به تبت رفت و در آنجا چندین سال در غار زندگی کرد. Sangharakshita چن را یکی از معلمان خود می‌دانست، و همراه
چن را یکی از معلمان خود می‌دانست، و همراه با Khantipalo به او کمک کردند تا "مراقبه بودایی، سیستماتیک و عملی" را تدوین کند. هم Sangharakshita و هم Khantipalo چن را «غیرعادی» توصیف می‌کنند.
الیاس گوتلوب "هاوسمان" (همچنین "Haußmann"یا "Hausmann") (۱۶۹۵– ۱۱ آوریل ۱۷۷۴) نقاش آلمانی در اواخر دوره باروک بود. هاسمن به عنوان نقاش دربار در درسدن و از سال ۱۷۲۰به عنوان چهره‌نگار رسمی در لایپزیگ خدمت کرد. او بیشتر به خاطر پرتره‌اش از یوهان سباستین باخ که در سال ۱۷۴۶کشیده شد، شناخته می‌شود. زندگی. هاوسمان در گرا به دنیا آمد. او ابتدا شاگرد پدرش الیاس هاوسمان (۱۷۳۳–۱۶۶۳) بود که نقاش کنت دربار هسه بود. هاوسمن در خدمت سلطنتی هسیان بود، زیرا در سپتامبر ۱۷۱۷در توصیه نامه ای از کنت ارنست لودویگ از هسن-دارمشتات
توصیه نامه ای از کنت ارنست لودویگ از هسن-دارمشتات به عنوان «پسر نقاش دربار ما» نام برده شد. کنت به او اجازه داد تا یک سفر مطالعاتی در آلمان داشته باشد، جایی که او در لوگانو با پرتره نگار فرانچسکو کارلو روسکا ملاقات کرد. هاوسمن همچنین با آدام مانیوکی، نقاش دربار درسدن، ملاقات کرد که به خوبی از او یاد می‌کند. از سال ۱۷۲۰هاوسمان نقاش رسمی پرتره شهر لایپزیگ بود، اما در سال ۱۷۲۲ شهر را ترک کرد، احتمالاً به دلیل اختلافات با "" (انجمن نقاشان) لایپزیگ. هاوسمن و انجمن صنفی در سال‌های ۱۷۲۹و ۱۷۴۲با هم نزاع کردند زیرا
صنفی در سال‌های ۱۷۲۹و ۱۷۴۲با هم نزاع کردند زیرا او از تبدیل شدن به یک بورگر یا توافق با اتحادیه امتناع کرد. این اختلافات همچنین به عنوان دلیل پذیرفته شده‌است که مانیوکی توصیه‌نامه خود را لغو کرده‌است. در سال ۱۷۲۳هاوسمان به عنوان نقاش درباری آگوستوس دوم مقتدر، پادشاه لهستان و انتخاب کننده ساکسونی منصوب شد. در سال ۱۷۲۵به لایپزیگ بازگشت. در سال ۱۷۲۶او مشتریان سلف خود را به دست گرفت و با پرتره ای از تاجر یوهان هاینریش لینکه شروع کرد. در دهه ۱۷۶۰، ارنست گوتلوب و آنتون گراف جایگزین او و مدرسه اش شدند. هاوسمان
و آنتون گراف جایگزین او و مدرسه اش شدند. هاوسمان همچنین نقاش دیرینه روحانیت پروتستان بود. آثار. موزه تاریخی شهر لایپزیگ، جایی که پرتره باخ نصب شده‌است، چندین نقاشی رنگ روغن دیگر از هاوسمان و انواع حکاکی‌های مسی او نیز دارد. بیشتر نقاشی‌های هاوسمن را می‌توان به راحتی تأیید کرد – او مرتباً آثار خود با نام و تاریخ پشت‌نویسی و امضا می‌کرد. پرتره‌های اولیه هاوسمن، مانند عکس گوتفرید رایش، ترکیب بندی فردی، اجرای دقیق فنی، سطح بالایی از جزئیات و بیان احساسات واقعی را به نمایش می‌گذارد. از سوی دیگر، بسیاری از
را به نمایش می‌گذارد. از سوی دیگر، بسیاری از پرتره‌های بعدی دارای ویژگی‌های معمولی از تصاویر پیاپی هستند. به خصوص در سال‌های پس از ۱۷۶۰، از اندازه‌گیری‌های یکسانی استفاده می‌شود و اغلب افراد را در زاویهٔ یکسان نشان می‌دهند. اغلب لباس‌های یکسان با همان رنگ‌ها در مجموعه‌ای از پرتره‌های مقامات نسبتاً بی‌اهمیت وجود دارد. گئورگ مولر آنها را به یک «کارخانه تصویرسازی» تشبیه می‌کند. حکاکی‌های ساخته شده توسط دیگران با عناوین، شغل و اطلاعات شخصی بهبود یافته‌است. نقاشی‌های رنگ روغن هاوسمن و تعداد بیشتر حکاکی‌ها مقطعی
رنگ روغن هاوسمن و تعداد بیشتر حکاکی‌ها مقطعی از لایه‌های پیشرو بورژوازی لایپزیگ را از حوزه‌های سیاست، اداره، قضاوت، کلیسا، تجارت (به ویژه تجارت و صنایع دستی)، علم و هنر نشان می‌دهد. مثال‌ها عبارتند از:
حمله به حرم شاهچراغ یک حملهٔ مسلحانه در محوطهٔ حرم شاه‌چراغ شیراز بود که در عصر ۴ آبان ۱۴۰۱ اتفاق افتاد. در نتیجهٔ این حمله ۱۳ نفر کشته و بیش از ۲۰ نفر زخمی شدند. قوهٔ قضائیهٔ ایران و سخنگوی دبیرکل سازمان ملل متحد، این رخداد را «تروریستی» توصیف کرده‌اند. ساعتی پس از این حمله، داعش با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت این حمله را پذیرفت. نظام جمهوری اسلامی این حادثه را به پروپاگاندا تبدیل کرد و سعی کرد معترضان در خیزش ۱۴۰۱ ایران را به خاطر رخ‌داد این حمله سرزنش کند؛ اما برخی نیز حکومت را متهم حمله معرفی کردند که سعی
برخی نیز حکومت را متهم حمله معرفی کردند که سعی دارد با یک عملیات پرچم دروغین تمرکز جمعی را از اعتراضات سراسری بردارد، برای سرکوب شدیدتر بهانه بتراشد و نیز مانع برگزاری گردهمایی بزرگداشت کوروش بزرگ در آرامگاه او شود. به‌دنبال هک خبرگزاری فارس، مشخص شد که سپاه پاسداران پیش از حمله به شاه‌چراغ از آن آگاه بوده است. در ۱۷ آذر، خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران، خبر صدور کیفرخواست پنج متهم حمله به حرم شاه‌چراغ را داد. رسیدگی به این پرونده از تاریخ ۲۶ بهمن ۱۴۰۱، در شعبهٔ اول دادگاه انقلاب شیراز آغاز شد. در
در شعبهٔ اول دادگاه انقلاب شیراز آغاز شد. در ۱۰ آذر، خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، از خنثی‌سازی عملیات بمب‌گذاری در روز حمله به شاه‌چراغ توسط اطلاعات سپاه استان فارس خبر داد. سپس ویدئویی از اعتراف اجباری پنج ورزشکار شیرازی منتشر شد که به گفتهٔ سپاه پاسداران، در آن نقش داشته‌اند. شرح حادثه. خبر این حمله ابتدا توسط خبرگزاری‌های ایران منتشر شد. این رسانه‌ها در ابتدا اعلام کردند مهاجمان سه فرد مسلح بودند اما کمی بعد رئیس پلیس استان فارس اعلام کرد مهاجم یک نفر بوده است. به روایت ایرنا، خبرگزاری جمهوری
یک نفر بوده است. به روایت ایرنا، خبرگزاری جمهوری اسلامی، مهاجمان با خودروی پژو و از ورودی خیابان ۹ دی وارد حرم شدند و در همان محل، خدام و زائران حاضر در آن ورودی را به رگبار بستند. فیلم دوربین مدار بسته محل حمله ساعاتی بعد منتشر می‌شود. در این فیلم فردی با اسلحهٔ کلاشنیکف از ورودی عبور و به افراد حاضر در ورودی شلیک می‌کند و به سمت شبستان می‌رود. مردم که در داخل ساختمان حرم هستند با شنیدن صدای تیراندازی در ورودی را از داخل قفل می‌کنند اما مهاجم از سمت دیگری وارد ساختمان شده و مردم را به گلوله می‌بندد. سپس
وارد ساختمان شده و مردم را به گلوله می‌بندد. سپس نیروهای امنیتی مهاجم را دستگیر می‌کنند. مصدومان و کشته‌شدگان. تعداد کشته‌شدگان حادثه در ابتدا ۱۵ نفر عنوان شده بود که بعدها توسط استاندار فارس، ۱۳ نفر عنوان شد. به گفتهٔ او دو نفر از کشته‌شدگان، دو بار شمارش شده بودند و در روز بعد ۲ نفر از مجروحان در بیمارستان در اثر شدت جراحات جان خود را از دست دادند. یک زن و سه کودک در میان قربانیان این حادثه گزارش شده است. عامل حمله. ساعتی پس از این حمله، گروه موسوم به دولت اسلامی، داعش، با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت این
اسلامی، داعش، با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت این حمله را پذیرفت. خبرگزاری اعماق بیانیهٔ این گروه را منتشر کرد. به گفتهٔ محمدجواد اکبرین، روزنامه‌نگار و دین‌پژوه، مسئولیت پذیرفتن‌های داعش در مورد «حملات تروریستی» بر اساس اعلام بیعت خود عوامل این حملات با داعش است. به گفتهٔ او، این گروه بر اساس اعلام «منابع امنیتی» مسئولیت این حمله را پذیرفته و مشخص نیست این «منابع امنیتی» کدامند. چند روز بعد از حادثه، مجلهٔ "النباء" که هفته‌نامهٔ رسمی داعش است، در شمارهٔ ۳۶۲ از مجله، طی خبری، مسئولیت حادثه را پذیرفت و نوشت:
از مجله، طی خبری، مسئولیت حادثه را پذیرفت و نوشت: «در یک رویداد جدید، دولت اسلامی [داعش] در داخل یک مرقد شرک‌آمیز، ایران مجوس را هدف قرار داد و یکی از مجاهدان خلافت اسلامی به تیراندازی در داخل مرقد اقدام کرد و ده‌ها کشته و زخمی بر جا گذاشت». در این گزارش تعداد کشتگان ۲۰ نفر و تعداد زخمی‌ها بیش از ۴۰ نفر عنوان شده است. شبکهٔ اعماق وابسته به داعش ویدیویی از بیعت شخصی به نام ابی عایشه العمری با خلیفهٔ داعش منتشر کرد که ادعا می‌کند ویدیوی بیعت عامل حمله تروریستی حرم شاهچراغ شیراز است. همچنین در این شبکه
حرم شاهچراغ شیراز است. همچنین در این شبکه تصاویری از چهره این فرد با پرچم داعش منتشر شده و به عنوان زیرنویس نام ابوعایشه العمری به عنوان عامل حمله به مرقد «شرکی» در شیراز ثبت شده است. خبرنامه "نبأ" داعش نیز یک روز بعد بر مسئولیت داعش و هدف از آن تأکید کرد. ولایت خراسان، شاخه مستقر در افغانستان داعش، ماه‌ها پیش از این حمله تهدیداتی را متوجه ایران کرده بود. به گفتهٔ سید مصطفی بحرینی، دادستان شیراز، ضارب حدود ۳۰ ساله سن دارد و از یکی از کشورهای مجاور وارد ایران شده‌ اما همشهری‌آنلاین هویت این فرد را حامد
ایران شده‌ اما همشهری‌آنلاین هویت این فرد را حامد بدخشان با ۲۳ سال سن اعلام کرده است. نورنیوز، رسانهٔ نزدیک به شورای عالی امنیت ملی ایران، مدعی شد «مهاجمان دارای ملیت ایرانی نیستند». مهاجم که پس از حمله و به دنبال واکنش نیروهای امنیتی و انتظامی زخمی، دستگیر و برای مداوا به یک بیمارستان شیراز منتقل شده بود در نهایت جان خود را از دست داد. به گزارش موسسهٔ واشینگتن از بیانیه‌های داعش می‌توان برداشت نمود که زمان این حمله ربطی با اعتراضات در جریان در ایران نداشته است. توجیهات داعش برای این حمله نفرت کاملاً