payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهستان چاه حسن، یکی از دهستان‌های بخش چاه حسن شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای چاه حسن است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان چاه حسن برابر با ۱۱٬۰۳۰ نفر بوده است.
دهستان بوئینگ، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بوئینگ است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بوئینگ برابر با ۷٬۳۳۵ نفر بوده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این بخش، شهر زهکلوت است. تقسیمات کشوری. شهر: زهکلوت جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان جازموریان برابر با ۲۸٬۷۴۴ نفر بوده است.
بوسه مرگ () یا تپانچه رژلبی، تپانچه ای بود که در طی جنگ سرد توسط کاگ‌ب استفاده می‌شد. این اسلحه یک تپانچه تک تیر ۴٫۵ میلیمتری است که درون یک جای رژ لب مخفی شده بود. یک نمونه از آن که در یک محل ایست بازرسی آمریکایی در برلین غربی کشف شد، اکنون در موزه بین‌المللی جاسوسی در واشینگتن، دی.سی. ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود.
محمدآباد کتکی، روستایی در دهستان چاه حسن بخش چاه حسن شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. این روستا، مرکز بخش چاه حسن است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۵۴۸ نفر (۳۶۳ خانوار) بوده است.
فمینیسم در ایالات متحده به مجموعه ای از جنبش‌ها و ایدئولوژی‌ها اطلاق می‌شود که هدف آنها تعریف، ایجاد و دفاع از وضعیت برابر حقوق سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای زنان در ایالات متحده است. فمینیسم یا ایدئولوژی حمایت از حقوق زنان تأثیر گسترده‌ای بر سیاست در آمریکا داشته‌است. فمینیسم در ایالات متحده اغلب از نظر زمانی به فمینیسم موج اول، موج دوم، موج سوم و موج چهارم تقسیم می‌شود. از سال ۲۰۲۳، ایالات متحده در رتبه ۱۷ برابری جنسیتی در جهان قرار دارد. تاریخ. موج اول. اولین موج فمینیسم در ایالات متحده با
موج اول. اولین موج فمینیسم در ایالات متحده با کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان، که در کلیسای وسلیان در سنکا فالز، نیویورک، در ۱۹ و ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۸ برگزار شد، آغاز شد کنوانسیون سنکا فالز از تجربیات الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت در کنوانسیون جهانی ضد برده داری در لندن در سال ۱۸۴۰ الهام گرفته شده‌است. برگزار کنندگان کنفرانس از حضور موت و سایر نمایندگان زن از آمریکا به دلیل جنسیت خودداری کرند. استانتون و مات، از تشکیل کنوانسیونی برای رسیدگی به وضعیت و درمان زنان صحبت کردند. تخمین زده می‌شود که
و درمان زنان صحبت کردند. تخمین زده می‌شود که سیصد نفر از جمله لوکرتیا موت و فردریک داگلاس سرشناس در این کنگره شرکت کردند. در پایان، ۶۸ زن و ۳۲ مرد اعلامیه را امضا کردند که توسط الیزابت کدی استانتون و توماس ام کلینتاک نوشته شده بود. اعلامیه به سبک و قالب اعلامیه استقلال نوشته شده‌است. به عنوان مثال، اعلامیه احساسات بیان کرد: «ما این حقایق را بدیهی می‌دانیم، که همه مردان و زنان برابر آفریده شده‌اند و توسط خالق آنها دارای حقوق مسلم خاصی هستند.» در ادامه بیانیه آمده‌است: «تاریخ بشر، تاریخ صدمات و مالکیت مکرر
آمده‌است: «تاریخ بشر، تاریخ صدمات و مالکیت مکرر مرد نسبت به زن است». این بیانیه در ادامه به شکایت‌های زنان در رابطه با قوانین منع مالکیت زنان متأهل بر دستمزد، پول و دارایی اشاره کرد. زنان موظف بودند این موارد را به شوهران خود بسپارند. عدم دسترسی زنان به آموزش و مشاغل حرفه ای و وضعیت پایینی که در اکثر کلیساها به زنان اعطا می‌شد نیز مورد توجه قرار گرفت. علاوه بر این، اعلامیه اعلام کرد که زنان باید حق رای داشته باشند. برخی از شرکت کنندگان در کنوانسیون سنکا فالز، "کنوانسیون حقوق زنان روچستر" را دو هفته بعد در
"کنوانسیون حقوق زنان روچستر" را دو هفته بعد در ۲ اوت در روچستر، نیویورک سازماندهی کردند. پس از آن سایر کنوانسیون‌های ایالتی و محلی در اوهایو، پنسیلوانیا و نیویورک برگزار شدند. اولین کنوانسیون ملی حقوق زنان در ووستر، ماساچوست برگزار شد. کنوانسیون‌های حقوق زنان از سال ۱۸۵۰ تا آغاز جنگ داخلی به‌طور منظم برگزار شدند. جنبش حق رای زنان آمریکایی با کنوانسیون سنکا فالز در سال ۱۸۴۸ آغاز شد. بسیاری از فعالان از نظر سیاسی در جریان جنبش مخالفت با بردگی از این جنبش آگاهی یافتند. جنبش پس از جنگ داخلی سازماندهی مجدد شد و
یافتند. جنبش پس از جنگ داخلی سازماندهی مجدد شد و مبارزان باتجربه ای را به دست آورد که بسیاری از آنها برای ممنوعیت در اتحادیه زنان مسیحی میانه‌روکار کرده بودند. در پایان قرن نوزدهم، تنها چند ایالت غربی به زنان حق رای کامل اعطا کرده بودند، اگرچه زنان پیروزی‌های حقوقی مهمی را در زمینه‌هایی مانند مالکیت و حضانت کودکان به دست آورده بودند. در سال ۱۸۶۶، الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی انجمن حقوق برابر آمریکا را تشکیل دادند که سازمانی با هدف حق رای برای همه بود. در سال ۱۸۶۸ اصلاحیه چهاردهم تصویب شد، این
بود. در سال ۱۸۶۸ اصلاحیه چهاردهم تصویب شد، این اولین اصلاحیه ای بود که جمعیت رای‌دهنده را به عنوان «مرد» مشخص می‌کرد. در سال ۱۸۶۹ جنبش حقوق زنان در نتیجه اختلاف نظر در مورد اصلاحیه چهاردهم و تصویب اصلاحیه پانزدهم به دو جناح تقسیم شد و این دو جناح تا سال ۱۸۹۰ دوباره متحد نشدند الیزابت کدی استانتون و سوزان بی. آنتونی انجمن ملی حق رای زنان (NWSA) مستقر در نیویورک را تشکیل دادند. لوسی استون، هنری بلک ول و جولیا وارد هاو، محافظه‌کارانه‌تر انجمن حق رأی زنان آمریکایی (AWSA) را سازماندهی کردند که مرکز آن در بوستون
(AWSA) را سازماندهی کردند که مرکز آن در بوستون بود. در سال ۱۸۷۰، متمم پانزدهم، مردان سیاه‌پوست را از حق رای برخوردار کرد. انجمن ملی حق رای زنان از کار برای تصویب آن امتناع کرد. این انجمن استدلال کرد که به نفع اصلاحیه شانزدهم که حق رای همگانی را فراهم می‌کند، «لغو» شود. فردریک داگلاس با استنتون و آنتونی بر سر این موضع‌گیری از انجمن جدا شد. در سال ۱۸۶۹ وایومینگ اولین قلمرو یا ایالت در آمریکا بود که به زنان حق رأی داد. در سال ۱۸۷۰ لوئیزا آن سوین اولین زن در ایالات متحده بود که در انتخابات سراسری رای داد. او
متحده بود که در انتخابات سراسری رای داد. او رای خود را در ۶ سپتامبر ۱۸۷۰ در لارامی، وایومینگ به صندوق انداخت. از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۵ چندین زن، از جمله ویرجینیا لوئیزا مینور، ویکتوریا وودهول، و میرا برادول، تلاش کردند از اصلاحیه چهاردهم در دادگاه‌ها برای کسب رای یا حق وکالت استفاده کنند که همه ناموفق بودند. مارگارت هیگینز سانگر، یکی از اولین فعالان آمریکایی کنترل بارداری بود. او همچنین یک مربی جنسی، نویسنده و پرستار بود. او اصطلاح «کنترل تولد» را رایج کرد، اولین کلینیک کنترل تولد را در ایالات متحده در سال ۱۹۱۶
کلینیک کنترل تولد را در ایالات متحده در سال ۱۹۱۶ افتتاح کرد و سازمان‌هایی را تأسیس کرد که به فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده آمریکا تبدیل شدند. فمینیسم پس از جنگ. جنگ جهانی دوم منجر به افزایش تعداد زنان در نیروی کار شد و زنان را به سمت مشاغل نان آور در حوزه‌های سنتی مردانه سوق داد. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، تعداد زنان در نیروی کار از ۲۸ درصد به ۳۷ درصد رسید. کمبود مرد در خانه باعث شد که بسیاری از زنان مشاغل صنعتی را انتخاب کنند. تا سال ۱۹۴۳، ۱/۳ کارگران کارخانه بوئینگ سیاتل زن بودند. به گفته مورخ جین مارسلوس،
بوئینگ سیاتل زن بودند. به گفته مورخ جین مارسلوس، زنان تغییری را تجربه کردند که پیش از این هرگز دیده نشده بود، زیرا آنها به عنوان افراد شایسته و باهوش مورد تحسین قرار می‌گرفتند. این در آثاری مانند «ما می‌توانیم آن را انجام دهیم» اثر Rosie the Riveter نشان داده شده‌است. موج دوم. موج دوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در طول بیشتر دهه ۶۰ و پایان یافتن در ۱۹۷۰، موج دوم فمینیسم از شعار "the personal is political" پیروی می‌کرد. در سال ۱۹۶۳، بتی فریدان، تحت تأثیر "«جنس دوم»"، کتاب پرفروش
بتی فریدان، تحت تأثیر "«جنس دوم»"، کتاب پرفروش "«رازوری زنانه»" را نوشت که در آن به صراحت به تصویر رسانه‌ای رایج از زنان اعتراض کرد و گفت که قرار دادن زنان در خانه، امکانات آنها را محدود می‌کند و استعداد و پتانسیل آنان را به هدر می‌دهد. این کتاب به‌طور گسترده‌ای با شروع موج دوم فمینیسم در ایالات متحده شناخته می‌شود. موج سوم. موج سوم فمینیسم در ایالات متحده از اوایل دهه ۱۹۹۰ شروع شد. در سال ۱۹۹۱، آنیتا هیل، کلارنس توماس، مردی که برای دادگاه عالی ایالات متحده نامزد شده بود را به آزار جنسی متهم کرد. توماس این
نامزد شده بود را به آزار جنسی متهم کرد. توماس این اتهامات را رد کرد و پس از بحث‌های گسترده، سنای ایالات متحده با ۵۲ رای موافق در برابر ۴۸ به نفع توماس رای داد. در سال ۱۹۹۲، در پاسخ به پرونده آزار جنسی آنیتا هیل ، ربکا واکر، فمینیست آمریکایی، مقاله ای را در مجله میس منتشر کرد و اصطلاح «موج سوم» را ابداع کرد. موج چهارم. موج چهارم فمینیسم از حدود سال ۲۰۱۲ آغاز شد و با استفاده از رسانه‌های اجتماعی مرتبط است. به گفته پرودنس چمبرلین، محقق فمینیست، تمرکز موج چهارم عدالت برای زنان و مخالفت با آزار و اذیت جنسی و
عدالت برای زنان و مخالفت با آزار و اذیت جنسی و خشونت علیه زنان است.
فمینیسم در بریتانیا به دنبال ایجاد برابری سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای زنان است. تاریخچه فمینیسم در بریتانیا به همان آغاز خود فمینیسم برمی گردد، زیرا بسیاری از اولین نویسندگان و فعالان فمینیست مانند مری ولستون‌کرافت، باربارا بودیچون و لیدیا بکربریتانیایی بودند. تاریخچه. رابرت اوون، در حالی که خواستار «سازماندهی مجدد اجتماعی» بود، پایه‌های اصلاح‌طلبی جدید را ایجاد می‌کرد. یکی از آن جنبش‌هایی که از چنین روحیه جدیدی بهره برد، جنبش فمینیستی بود. کلیشه بانوی مهربان ویکتوریایی غیرقابل قبول و حتی غیرقابل تحمل شد.
ویکتوریایی غیرقابل قبول و حتی غیرقابل تحمل شد. اولین جنبش سازمان‌یافته برای حق رای زنان بریتانیا، حلقه لانگهام در دهه ۱۸۵۰ بود که توسط باربارا بودیچون ("با نام خانوادگی" لی اسمیت) و بسی رینر پارکز رهبری می‌شد. آنها همچنین برای بهبود حقوق زنان در قانون، اشتغال، تحصیل و ازدواج مبارزه کردند. زنان و بیوه‌های صاحب دارایی اجازه داشتند در برخی از انتخابات محلی رای دهند، اما در سال ۱۸۳۵ این حق پایان یافت. جنبش چارتیست از ۱۸۳۸ تا ۱۸۵۷ یک تقاضای گسترده برای حق رای بود، اما نتیجه آن فقط به مردان بالای ۲۱ سال حق رای
اما نتیجه آن فقط به مردان بالای ۲۱ سال حق رای داد. در سال ۱۸۵۱، انجمن سیاسی زنان شفیلد تأسیس شد و طوماری ناموفق را برای در خواست حق رای زنان به مجلس اعیان ارائه کرد. این احتمالاً الهام بخش هریت تیلور میل، فمینیست بریتانیایی برای نوشتن کتاب "«حق رأی برای زنان»" (۱۸۵۱) شد. در ۷ ژوئن ۱۸۶۶ طوماری با امضای ۱۴۹۹ زن که خواستار حق رای زنان بودند به پارلمان ارائه شد، اما آن نیز موفق نشد. کار. زنان طبقه متوسط وقتی پیشنهاد ورود به مشاغل مناسبی مانند پرستاری، معلمی، حقوق و پزشکی را مطرح کردند، با چالش‌های بزرگی روبرو
و پزشکی را مطرح کردند، با چالش‌های بزرگی روبرو شدند و هر چه خواسته‌های آنها بیشتر باشد، چالش بزرگ‌تر می‌شود. پزشکان از پذیرش زنان در حرفه پزشکی جلوگیری کردند. فرصت‌های کمی برای زنان وکیل وجود داشت. فرصت‌های تجاری متعلق به خانواده‌های اندکی بود تا زمانی که مناصب اداری در قرن بیستم افتتاح شد. فلورانس نایتینگل ضرورت پرستاری و جنگ حرفه ای را نشان داد و یک سیستم آموزشی راه اندازی کرد که زنان را در آن زمینه در نیمه دوم قرن نوزدهم آموزش می‌داد. در اواخر دهه ۱۸۶۰ تعدادی از مدارس، زنان را برای مشاغلی به عنوان
تعدادی از مدارس، زنان را برای مشاغلی به عنوان فرماندار یا معلم آماده می‌کردند. سرشماری در سال ۱۸۵۱ گزارش داد که ۷۰۰۰۰ زن در انگلستان و ولز معلم بودند، در مقایسه با ۱۷۰۰۰۰ نفر که سه چهارم کل معلمان را در سال ۱۹۰۱ تشکیل می‌دادند. اتحادیه ملی معلمان زن (NUWT) در اوایل قرن بیستم در داخل اتحادیه ملی معلمان (NUT) که توسط مردان کنترل می‌شود، ایجاد شد. این اتحادیه خواستار دستمزد برابر با معلمان مرد شد و در نهایت از اتحادیه مردان مستقل شد. آکسفورد و کمبریج نقش زنان را به حداقل رساندند و به کالج‌های کوچک کاملاً
را به حداقل رساندند و به کالج‌های کوچک کاملاً زنانه اجازه فعالیت دادند. با این حال، دانشگاه‌های جدید و دیگر شهرهای بزرگ به روی زنان باز بودند. پزشکی بزرگ‌ترین چالش برای زنان بود. یکی از مسیرهای ورود به رشته پزشکی، رفتن به ایالات متحده بود. در آنجا مدارس مناسبی برای زنان در اوایل سال ۱۸۵۰ وجود داشت. بریتانیا یکی از آخرین کشورهایی بود که پزشکان زن را آموزش داد. به همین دلیل ۸۰ تا ۹۰ درصد از زنان بریتانیایی برای دریافت مدرک پزشکی به آمریکا مهاجرت می‌کردند. دانشگاه ادینبورگ در سال ۱۸۶۹ چند زن را پذیرفت. اولین
ادینبورگ در سال ۱۸۶۹ چند زن را پذیرفت. اولین مدرسه جداگانه برای پزشکان زن در لندن در سال ۱۸۷۴ برای تعداد انگشت شماری از دانش آموزان افتتاح شد و آموزش مختلط تا جنگ جهانی به طول انجامید. حضانت فرزند. قبل از سال ۱۸۳۹، پس از طلاق، زنان ثروتمند حضانت فرزندان خود را از دست دادند و حضانت فرزندان در خانواده با پدر، به عنوان سرپرست خانواده بود. کارولین نورتون یکی از این زنان بود. تراژدی شخصی او که در آن از دسترسی به سه پسرش پس از طلاق محروم شد، او را به یک زندگی مبارزاتی شدید کشاند که با موفقیت به تصویب مصوبه حضانت
شدید کشاند که با موفقیت به تصویب مصوبه حضانت اطفال ۱۸۳۹ منجر شد و پیش زمینه‌ای را برای ترتیبات حضانت کودکان معرفی کرد. این قانون برای اولین بار به زنان حقی برای حضانت فرزندانشان داد. این قانون همچنین یک فرض را برای حضانت مادر برای کودکان زیر هفت سال تعیین کرد و مسئولیت حمایت مالی از پدر را حفظ کرد. در سال ۱۸۷۳ به دلیل فشار بیشتر زنان، مجلس بریتانیا فرض حضانت مادر را تا رسیدن فرزند به شانزده سالگی تمدید کرد. این قانون به دلیل امپراتوری بریتانیا در مجموع مستعمرات بریتانیا گسترش یافت. طلاق. به‌طور سنتی، افراد
بریتانیا گسترش یافت. طلاق. به‌طور سنتی، افراد فقیر از فروش زن در بازار، به عنوان جایگزینی برای طلاق استفاده می‌کردند. در بریتانیا قبل از سال ۱۸۵۷ زنان تحت کنترل اقتصادی و قانونی شوهران خود بودند و طلاق تقریباً غیرممکن بود. این امر مستلزم یک اقدام خصوصی بسیار پرهزینه پارلمان بود که شاید ۲۰۰ پوند هزینه داشت، از نوعی که فقط ثروتمندترین‌ها می‌توانستند بپردازند. طلاق به دلیل زنا، ترک مسئولیت یا بدرفتاری بسیار شدید بود. اولین پیروزی کلیدی قانونگذاری با قانون علل ازدواج در سال ۱۸۵۷ به دست آمد که از مخالفت شدید
ازدواج در سال ۱۸۵۷ به دست آمد که از مخالفت شدید کلیسای بسیار سنتی انگلستان گذشت. قانون جدید طلاق را به جای موضوعی مربوط به کلیسا، یک امر مدنی مربوط به دادگاه‌ها قرار داد و یک دادگاه مدنی جدید در لندن به همه پرونده‌ها رسیدگی می‌کرد. این روند هنوز بسیار گران بود و در حدود ۴۰ پوند هزینه داشت ولی برای طبقه متوسط امکان‌پذیر شد. اصلاحات اضافی در سال ۱۸۷۸ اعمال شد. کلیسای انگلستان از اصلاحات بیشتر جلوگیری می‌کرد تا اینکه پیشرفت نهایی با قانون علل ازدواج در سال ۱۹۷۳ حاصل شد.
فمینیسم در فرانسه تاریخ و اندیشه‌های جنبش‌های فمینیستی در کشور فرانسه است. فمینیسم در فرانسه را می‌توان به‌طور تقریبی به سه موج تقسیم کرد:موج اول فمینیسم شامل انقلاب فرانسه تا جمهوری سوم است که عمدتاً به حق رأی زنان و حقوق مدنی ایشان مربوط می‌شد. مشارکت‌های قابل توجهی برخاسته از جنبش‌های انقلابی در انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه و کمون پاریس حاصل شد که در سال ۱۹۴۴ هنگامی که زنان حق رای به دست آوردند به اوج خود رسید. با آغاز قرن 21 میلادی، موج سوم فمینیسم از سال ۲۰۰۰ دستاوردهای موج دوم را ادامه داد و در عین حال عناصر
موج دوم را ادامه داد و در عین حال عناصر فمینیسم پسااستعماری را اضافه کرد و به حقوق زنان در کنار دیگر گفتمان‌های جاری، به‌ویژه آنهایی که پیرامون نژادپرستی هستند، نزدیک شد. موج اول. انقلاب فرانسه. در نوامبر ۱۷۸۹، در همان آغاز انقلاب فرانسه، درخواستی از زنان به مجلس ملی ارائه شد، اما مورد بحث قرار نگرفت. اگرچه جنبش‌های مختلف فمینیستی در طول انقلاب ظهور کردند، اکثر سیاستمداران از نظریه‌های روسو که در "امیل" آمده‌است پیروی کردند، که زنان را به نقش مادر و همسر محدود می‌کرد. مارکی دو کندورسه، سیاست‌مدار،
همسر محدود می‌کرد. مارکی دو کندورسه، سیاست‌مدار، ریاضی‌دان، اقتصاددان، نویسنده، و فیلسوف فرانسوی استثنای قابل توجهی بود که از حقوق برابر برای هر دو جنس دفاع می‌کرد. دیوید تامسن در کتاب «اروپا از دوران ناپلئون» می‌نویسد: « روز 5 اکتبر همان سال، حدود شش یا هفت هزار نفر از زنان پاریسی در زیر باران به سوی ورسای حرکت کردند تا فریاد درخواست نان سر دهند و پادشاه را به پاریس بیاورند.» انجمنی در سال ۱۷۹۰ توسط کلود دانسارت تأسیس شد که شامل افراد برجسته ای مانند اتا پالم دالدرز، ژاک ابر، لوئیز فلیسیته د کرالیو،
اتا پالم دالدرز، ژاک ابر، لوئیز فلیسیته د کرالیو، پائولین لئون، تروژین د مریکورت، مادام رولان، ترزا کاباروس، و مرلین دو تیونویل بود. سال بعد، الیمپ دگوژ اعلامیه حقوق زن و شهروند زن را منتشر کرد که نامه ای خطاب به ملکه ماری آنتوانت بود که در آن خواستار اقداماتی به نفع حقوق زنان شده بود. دگوژ دو سال توسط انقلابیون تندرو فرانسه به جرم خیانت و حمایت از انقلاب و سلطنت محکوم شد و در سوم نوامبر ۱۷۹۳ زیر گیوتین گردن زده شد. در فوریه ۱۷۹۳، پائولین لئون و کلر لاکومب "انجمن انقلابیون جمهوری‌خواهان انقلابی" (جامعه
"انجمن انقلابیون جمهوری‌خواهان انقلابی" (جامعه جمهوری‌خواهان انقلابی - آخرین "e" در "جمهوری‌خواهان" که به صراحت زنان جمهوری‌خواه را نشان می‌دهد) منحصراً زن را ایجاد کردند که دارای دویست عضو بود. آنها در سقوط ژیروندین‌ها شرکت داشتند. لاکومب از دادن اسلحه به زنان حمایت می‌کرد. با این حال، انجمن در سال بعد توسط دولت انقلابی غیرقانونی اعلام شد. جمهوری دوم. جنبش فمینیستی دوباره در جنبش‌های سوسیالیستی نسل رمانتیسم، به ویژه در میان سنت سیمونیان پاریسی گسترش یافت. زنان آزادانه سبک زندگی جدیدی را اتخاذ کردند که خشم
آزادانه سبک زندگی جدیدی را اتخاذ کردند که خشم افکار عمومی را برانگیخت. آنها مدعی برابری حقوق بودند و در فعالیت‌های ادبی فراوان شرکت داشتند. از سوی دیگر، تئوری سوسیالیستی آرمان‌شهری شارل فوریه، اقتصاددان و فیلسوف فرانسوی در مورد احساسات از «عشق آزاد» حمایت می‌کرد. الگوی معماری او از جامعه "فالانستری" به صراحت رهایی زنان را در نظر می‌گرفت. بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه ممنوعیت طلاق را مجدداً در سال ۱۸۱۶ برقرار کرد. هنگامی که سلطنت ژوئیه حقوق سیاسی اکثریت جمعیت را محدود کرد، مبارزه فمینیستی دوباره به
جمعیت را محدود کرد، مبارزه فمینیستی دوباره به مبارزه جمهوری خواهان و سوسیالیست‌ها برای «جمهوری دموکراتیک و اجتماعی» پیوست که منجر به انقلاب ۱۸۴۸ و اعلام جمهوری دوم شد. انقلاب ۱۸۴۸ به مناسبت بیان عمومی جنبش فمینیستی تبدیل شد که خود را در انجمن‌های مختلف سازماندهی کرد. دوران زیبا. در طول دوران پر رونق فرهنگی دوران بل اپوک، به ویژه در اواخر قرن نوزدهم، فمینیسم و دیدگاه زنانگی تغییرات اساسی را تجربه کردند که از طریق اعمال جسارت زنان و طرد انگ‌های قبلی مشهود بود. بارزترین ویژگی این دوره که با این اقدامات نشان
بارزترین ویژگی این دوره که با این اقدامات نشان داده شد، قدرت انتخابی است که زنان شروع به تسخیر آن کردند. چنین اعمالی شامل شرکت این زنان در روش‌های غیراستاندارد ازدواج می‌شد. انجام مشاغلی که نقش جنسیتی را به چالش می‌کشیدند، و عمیقاً بر ایدئولوژی‌های اجتماعی مربوط به زنانگی از طریق نوشته‌ها تأثیر گذاشتند. روزنامه‌های فمینیستی به سرعت گسترده‌تر شدند و در تغییر دیدگاه زنان و حقوق آنها نقشی ایفا کردند. از آنجایی که این دوران وعده‌های برابری را می‌داد، پس از انقلاب فرانسه، زنان هنوز نتوانسته بودند عنوان شهروندان
فرانسه، زنان هنوز نتوانسته بودند عنوان شهروندان برابر را به دست آورند، و انتشار نظراتی که برای ارتقای حقوق زنان انجام می‌شد، به یک کار دشوار و خطرناک تبدیل می‌شد. در میان این روزنامه‌ها، قابل توجه‌ترین روزنامه "La Fronde" اثر مارگریت دوراند است که به‌طور کامل توسط زنان اداره می‌شود. حق رای. در سال ۱۹۰۹، ژان الیزابت اشمال، نجیب‌زاده و فمینیست فرانسوی، اتحادیه فرانسه برای حق رأی زنان را برای دفاع از حق رأی زنان در فرانسه تأسیس کرد. علیرغم برخی تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول، که منجر به این شد که زنان
پس از جنگ جهانی اول، که منجر به این شد که زنان جایگزین کارگران مردی شوند که به جبهه رفته بودند، آنها به عنوان "آنه فولس" شناخته می‌شدند و شور و نشاط آنها به گروه بسیار کوچکی از نخبگان زن محدود می‌شد. رمان "La Garçonne" اثر ویکتور مارگریت (۱۹۲۲)، که زنی رهایی یافته را به تصویر می‌کشد، رسوایی تلقی می‌شد و باعث شد که "لژیون دونور" خود را از دست بدهد.
فمینیسم در روسیه در قرن هجدهم، تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و عمدتاً به طبقه اشراف محدود بود. در طول سده نوزدهم میلادی، ایده فمینیسم همچنان با سیاست‌های انقلابی و اصلاحات اجتماعی مرتبط بود. در قرن بیستم، فمینیست‌های روسی، با الهام از دکترین سوسیالیستی، تمرکز خود را از کارهای انسان‌دوستانه به سازمان‌دهی در میان دهقانان و کارگران کارخانه‌ها تغییر دادند. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، لابی فمینیستی حق رای و برابری عمومی برای زنان در جامعه به دست آورد. در طول این دوره، توجه به فمینیسم بسته به وضعیت جمعیتی و اقتصادی
توجه به فمینیسم بسته به وضعیت جمعیتی و اقتصادی متفاوت بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، محافل فمینیستی در میان روشنفکران به وجود آمدند، اگرچه این اصطلاح همچنان در میان روس‌های معاصر دارای مفاهیم منفی است. در قرن ۲۱ ام برخی از فمینیست‌های روسی، مانند گروه پانک راک پوسی رایت، مجدداً خود را در تظاهرات سال ۲۰۱۲ علیه رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین با جنبش‌های ضد دولتی همسو کردند. تاریخ. سده ۱۸ میلادی. فمینیسم روسی در قرن هجدهم تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و نقش برجسته زنان به عنوان نمادی برای
اروپای غربی و نقش برجسته زنان به عنوان نمادی برای دموکراسی و آزادی در انقلاب فرانسه به وجود آمد. چهره‌های روشنفکر برجسته روسی قرن نوزدهم، مانند الکساندر پوشکین و آلکساندر هرتسن به‌طور مثبت در مورد افزایش قدرت و استقلال زنان در جامعه خود نوشتند و از نگرانی فزاینده برای برابری جنسیتی حمایت کردند. نیکلای چرنیشفسکی در رمان تاثیرگذارش "چه باید کرد؟"، ایده‌های فمینیستی جدید را در قهرمان رمان، ورا پاولونا، که رؤیای جامعه‌ای آرمان‌شهری با برابری کامل بین جنس‌ها را در سر می‌پروراند، مجسم کرد. در جامعه اشرافی روسیه،
سر می‌پروراند، مجسم کرد. در جامعه اشرافی روسیه، آزادی‌های بیشتر به زنان منجر به ظهور زنی قدرتمند و با روابط اجتماعی شد. از جمله چهره‌های نمادینی مانند کاترین کبیر، ماریا ناریشکینا و کنتس ماریا رازوموفسکایا می‌توان نام برد. زنان همچنین شروع به رقابت با مردان در حوزه ادبی کردند، که با افزایش محبوبیت نویسندگان، شاعران و خاطره نویسان زن روسی همراه بود. سده ۱۹ میلادی. کاهش محدودیت‌های تحصیلی و آزادی شخصی زنان که توسط پتر یکم در قرن هجدهم وضع شده بود طبقه جدیدی از زنان تحصیل کرده مانند پرنسس ناتالیا شرمتوا ایجاد
زنان تحصیل کرده مانند پرنسس ناتالیا شرمتوا ایجاد کرد که "یادداشت های" ۱۷۶۷ اولین زندگی‌نامه یک زن در روسیه بود. در قرن نوزدهم، شرمتوا از خویشاوندان دمبریست‌ها بود. آنها گروهی از انقلابیون اشرافی بودند که در سال ۱۸۲۵ به دلیل توطئه برای سرنگونی امپراتور نیکلاس محکوم و بسیاری از آنها به خدمت در اردوگاه‌های کار در سیبری فرستاده شدند. اگرچه همسران، خواهران و مادران مردان همان دیدگاه‌های سیاسی لیبرال دمکراتیک را با اقوام مردشان داشتند، اما به دلیل زن بودن متهم به خیانت نشدند. با این حال، ۱۱ تن از میان آنها، از
خیانت نشدند. با این حال، ۱۱ تن از میان آنها، از جمله شرمتوا و پرنسس ماریا ولکونسکایا، همسران، برادران و پسران خود را در اردوگاه‌های کار همراهی کردند. اگرچه آنها در فرهنگ عامه به عنوان قهرمانان به تصویر کشیده می‌شدند، زنان اصرار داشتند که تنها وظیفه خود را در قبال خانواده خود انجام می‌دهند. زمانی آنها که در سیبری بودند، برخی از آنها نه تنها از بستگان خود، بلکه از سایر زندانیان نیز مراقبت می‌کردند. آنها همچنین مؤسسات مهمی مانند کتابخانه‌ها و کلینیک‌ها را راه اندازی کردند و همچنین سخنرانی‌ها و کنسرت‌ها را
اندازی کردند و همچنین سخنرانی‌ها و کنسرت‌ها را ترتیب دادند. در نوشته‌های تاریخی آن زمان، فداکاری متواضعانه زنان در مقابل دسیسه‌ها و لذت‌گرایی اشراف‌سالاران زن در قرن هجدهم قرار گرفت. اگرچه آنها به صراحت از یک برنامه فمینیستی حمایت نمی‌کردند، اما به عنوان نمونه توسط نسل‌های بعدی فمینیست‌های روسی مورد الگوبرداری قرار گرفتند، که نگرانی آنها برای برابری جنسیتی نیز با برنامه‌های سیاسی انقلابی گره خورده بود. در اواخر قرن نوزدهم، دیگر زنان اشرافی شروع به روی گردانی از زندگی اصلاح شده در جامعه کردند و بر اصلاحات
از زندگی اصلاح شده در جامعه کردند و بر اصلاحات فمینیستی تمرکز کردند. در میان آنها آنا پاولونا فیلسوفوا، زنی از خانواده اشرافی مسکو بود که با یک بوروکرات عالی‌رتبه ازدواج کرد و انرژی خود را وقف جوامع و پروژه‌های مختلف کرد تا به نفع فقرا و محرومان جامعه روسیه از جمله زنان باشد. او همراه با ماریا تروبنیکوا، نادژدا استاسوا و اوگنیا کنرادی با امپراتور لابی کرد تا دوره‌های آموزش عالی را برای زنان ایجاد و تأمین مالی کند. او همچنین یکی از اعضای مؤسس انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه و مسئول کمک به سازماندهی کنگره
متقابل زنان روسیه و مسئول کمک به سازماندهی کنگره همه زنان در سال ۱۹۰۸ بود. در پایان قرن، برخی از پرخواننده‌ترین شخصیت‌های ادبی روسیه روی نقوش فمینیستی در آثار خود تمرکز کردند. در سال‌های آخر عمر، لئو تولستوی علیه نهاد سنتی ازدواج بحث کرد و آن را با فحشا و برده‌داری اجباری مقایسه کرد، موضوعی که او در رمان خود "آنا کارنینا" نیز به آن پرداخت. آنتون چخوف در نمایشنامه‌ها و داستان‌های کوتاه خود، شخصیت‌های مختلف زن شاغل را به تصویر می‌کشد، از بازیگران زن گرفته تا فرمانداران، که احترام اجتماعی و ثروت را به خاطر
فرمانداران، که احترام اجتماعی و ثروت را به خاطر استقلال مالی و شخصی قربانی کردند. انقلاب و دوران شوروی. قبل از انقلاب. در پایان قرن ۱۹ ام و آغاز قرن بیستم، تمرکز فمینیسم روسی از اشرافیت به دهقانان و طبقه کارگر تغییر کرد. آن‌ها با ایدئولوژی سوسیالیستی شروع به سازماندهی اتحادیه‌های زنانه در میان کارگران زن کارخانه‌ها کردند که تمایل داشتند سوسیالیست‌های مرد نادیده گرفته شوند یا به حاشیه رانده شوند. بین سالهای ۱۹۰۷ و ۱۹۱۷، "برای حقوق برابر زنان" مهم‌ترین سازمان فمینیستی روسیه بود. این اتحادیه نیز مانند انجمن
فمینیستی روسیه بود. این اتحادیه نیز مانند انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه، بر آموزش و رفاه اجتماعی متمرکز بود، اما همچنین بر حقوق برابر برای زنان، از جمله حق رای، ارث برابر، و پایان دادن به محدودیت‌های گذرنامه تأکید کرد. انقلاب ۱۹۱۷ که تا حدی توسط تظاهرات زنان کارگر تسریع شد، باعث افزایش عضویت در این سازمان شد. در همان سال، به دلیل ادامه لابی‌های جامعه، روسیه به اولین قدرت بزرگ جهانی تبدیل شد که به زنان حق رأی داد. دوران شوروی. ولادیمیر لنین، که بلشویک‌ها را در انقلاب اکتبر به قدرت رساند، اهمیت برابری
را در انقلاب اکتبر به قدرت رساند، اهمیت برابری زنان را در اتحاد جماهیر شوروی که آنها تأسیس کردند، تشخیص داد. او در سال ۱۹۱۹، دو سال پس از انقلاب، به دنبال تئوری‌های مارکسیستی که زیربنای کمونیسم شوروی بود. در عمل، زنان روسی در دوران کمونیسم شاهد دستاوردهای عظیمی در حقوق خود بودند. حق رای زنان در این دوران به آنان اعطا شد. سقط جنین در سال ۱۹۲۰ قانونی شد و اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که این کار را انجام داد. با این حال، دوباره بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۵۵ ممنوع شد. در سال ۱۹۲۲ تجاوز زناشویی در اتحاد جماهیر
شد. در سال ۱۹۲۲ تجاوز زناشویی در اتحاد جماهیر شوروی غیرقانونی اعلام شد. مرخصی زایمان از نظر قانونی مورد نیاز بود و شبکه ملی مراکز نگهداری از کودکان ایجاد شد و اولین قانون اساسی این کشور حقوق برابر زنان را به رسمیت شناخت.