payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلامت و حقوق جنسی و باروری () مفهوم حقوق بشر است که در میل جنسی در انسان و تولیدمثل اعمال می‌شود. ترکیبی از چهار حوزه است که در برخی زمینه‌ها کم و بیش از یکدیگر متمایز هستند، اما در زمینه‌های دیگر کمتر یا اصلاً متمایز نیستند. این چهار زمینه عبارتند از: سلامت جنسی، حقوق جنسی، سلامت باروری و حقوق باروری. در مفهوم سلامت و حقوق جنسی و باروری، این چهار زمینه مجزا اما ذاتاً در هم تنیده شده‌اند. تمایز بین این چهار زمینه همیشه ایجاد نمی‌شود. گاهی سلامت جنسی و بهداشت باروری مترادف یکدیگر تلقی می‌شوند، همان‌طور که
باروری مترادف یکدیگر تلقی می‌شوند، همان‌طور که حقوق جنسی و حقوق باروری نیز مترادف یکدیگر هستند. در برخی موارد، حقوق جنسی در اصطلاح سلامت جنسی گنجانده شده‌است یا برعکس. نه تنها سازمان مردم‌نهاد مختلف و سازمان‌های دولتی از اصطلاحات متفاوتی استفاده می‌کنند، بلکه اصطلاحات مختلفی اغلب در یک سازمان استفاده می‌شود. برخی از سازمان‌های غیردولتی جهانی که برای سلامت و حقوق جنسی و باروری مبارزه می‌کنند عبارتند از: IPPF (فدراسیون بین‌المللی برنامه‌ریزی شده والدین)، ILGA (سازمان بین‌المللی همجنس‌گرایی، دوجنس‌گرایی،
ILGA (سازمان بین‌المللی همجنس‌گرایی، دوجنس‌گرایی، تراجنسی و دوجنسی)، WAS (انجمن جهانی برای سلامت جنسی - که قبلاً به عنوان انجمن جهانی جنسی‌شناسی شناخته می‌شد)، مرکز سلامت و برابری جنسیتی، و اتحاد بین‌المللی ایدز. تاریخچه. برنامه‌های تنظیم خانواده توسط دولت برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. با این حال، اهداف اصلی این برنامه‌ها اغلب حول محور کنترل جمعیت برای رشد و توسعه اقتصادی بود. در سال ۱۹۹۴، کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه (ICPD) در قاهره، مصر تغییر چشمگیری را در دیدگاه بهداشت باروری نشان داد و به
چشمگیری را در دیدگاه بهداشت باروری نشان داد و به عنوان تولد جنبش مدرن سلامت و حقوق جنسی و باروری در نظر گرفته می‌شود. در طول کنفرانس، بحث‌های پیرامون تنظیم خانواده از اقتصاد به بهداشت عمومی و حقوق بشر تغییر یافت. یک برنامه اقدام (PoA) در پایان کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه ایجاد شد و توسط ۱۷۹ کشور تصویب و تصویب شد. برنامه اقدام سلامت جنسی و باروری را به عنوان یک حقوق جهانی بشر تأیید کرد و اهداف جهانی را برای بهبود سلامت باروری مبتنی بر موضوعات اصلی انتخاب آزاد، توانمندسازی زنان و نگاه کردن به سلامت جنسی
آزاد، توانمندسازی زنان و نگاه کردن به سلامت جنسی و باروری از نظر رفاه جسمی و عاطفی ترسیم کرد. برنامه اقدام مجموعه ای از اهداف را بر اساس یک مأموریت مرکزی دستیابی به دسترسی همگانی به سلامت باروری در سرتاسر جهان ترسیم کرد که قرار بود تا سال ۲۰۱۵ محقق شوند. در سال ۲۰۰۰، اهداف توسعه هزاره تدوین شد، و اگرچه بهداشت باروری به صراحت به عنوان یکی از اهداف ذکر نشده بود، اما جزء مهم اهداف ۳، ۴ و ۵ شد. در سال ۲۰۱۰، برنامه اقدام اصلی مجدداً توسط سازمان ملل متحد مورد بازبینی قرار گرفت و به روز شد تا منعکس کننده هدف آنها
قرار گرفت و به روز شد تا منعکس کننده هدف آنها برای دستیابی به مراقبت‌های بهداشت باروری جهانی تا سال ۲۰۱۵ باشد. هنگامی که اهداف توسعه هزاره و برنامه اقدام کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه در سال ۲۰۱۵ حذف شدند، اهداف بعدی برای سلامت و حقوق جنسی و باروری در سند ۲۰۳۰ یونسکو (اهداف توسعه پایدار) قرار گرفتند، تکرار بعدی اهداف توسعه هزاره که اهداف مبارزه با فقر را تا سال ۲۰۳۰ ترسیم می‌کند. سلامت جنسی. سازمان جهانی بهداشت سلامت جنسی را اینگونه تعریف می‌کند: «سلامت جنسی وضعیتی از رفاه جسمی، روانی و اجتماعی در رابطه
وضعیتی از رفاه جسمی، روانی و اجتماعی در رابطه با تمایلات جنسی است که نیازمند رویکرد مثبت و محترمانه نسبت به روابط جنسی و روابط جنسی و همچنین امکان داشتن تجارب جنسی لذت بخش و ایمن، عاری از اجبار، تبعیض و خشونت است.» اختلال عملکرد جنسی معمولاً چندعلتی است، اما تنها دلیل خاص اختلال عملکرد جنسی وجود انتظارات غیرواقع بینانه در یک یا هر دو همسر است. بنابراین ، مدل رابطه جنسی مطلوب چارچوبی برای درک رشد ممانعت از میل جنسی ، اجتناب از رابطه جنسی ، خودآگاهی یا یک رابطه جنسی ایده آل ، جدا از انتظارات جنسی غیرواقع
رابطه جنسی ایده آل ، جدا از انتظارات جنسی غیرواقع بینانه فراهم نمی کند.
ابتکار سلامت زنان () مجموعه‌ای از مطالعات بالینی بود که توسط مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده (NIH) در سال ۱۹۹۱ برای رسیدگی به مسائل بهداشتی مهمی که باعث عوارض و مرگ‌ومیر در زنان یائسه می‌شوند، آغاز شد. این شامل سه کارآزمایی بالینی (CT) و یک مطالعه مشاهده ای (OS) بود. به‌طور خاص، کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده طراحی و تأمین مالی شدند که به بیماری قلبی-عروقی، سرطان و پوکی استخوان پرداختند. به‌طور کلی، WHI بیش از ۱۶۰,۰۰۰ زن یائسه ۵۰ تا ۷۹ ساله (در زمان ثبت نام در مطالعه) را در طی ۱۵ سال ثبت نام کرد، که آن را به یکی
را در طی ۱۵ سال ثبت نام کرد، که آن را به یکی از بزرگ‌ترین مطالعات پیشگیری در نوع خود با بودجه ۶۲۵ میلیون دلار تبدیل کرد. یک تجزیه و تحلیل در سال ۲۰۱۴ برآورد کرد بازده اقتصادی خالص سرمایه‌گذاری که فقط روی بازوی استروژن به اضافه پروژسترون در آزمایش هورمونی متمرکز بود ۳۷٫۱ میلیارد دلاراست. این یک مورد قوی برای ادامه استفاده از این نوع از مطالعات جمعیتی بزرگ و با بودجه عمومی ارائه کرد. در سال‌های پس از ابتکار سلامت زنان، مطالعات، کاهش نرخ سرطان سینه را در زنان یائسه نشان داده‌است که به کاهش استفاده از درمان
یائسه نشان داده‌است که به کاهش استفاده از درمان جایگزینی هورمون نسبت داده می‌شود. با این حال، تفسیر اولیه و ارتباطات در مورد یافته‌های مطالعات مورد انتقاد شدید قرار گرفته‌است، زیرا نتوانسته ‌است توضیح دهد که مطالعات مربوط به زنان ۶۰ ساله یا بالاتر (میانگین سن ۶۳ سال) بوده‌است. این بدان معناست که زنان در دهه ۵۰ خود که تمایل به سلامت بیشتری دارند (و علائم یائسگی بیشتری دارند)، کمتر حضور داشتند. هورمون درمانی سیستمیک از زمان انتشار نتایج ابتکار سلامت زنان در بین زنان ایالات متحده به‌طور چشمگیری کاهش
زنان در بین زنان ایالات متحده به‌طور چشمگیری کاهش یافته‌است، زیرا این یافته‌ها در تصمیمات درمانی برای زنان ۴۰ و ۵۰ ساله که علائم ناراحت‌کننده وازوموتور دارند به اشتباه استفاده می‌شود. انگیزه مطالعه گسترده سلامت زنان. در دهه ۱۹۸۰، آشکار شد که تحقیقات زیست‌پزشکی گذشته به‌طور نامتناسبی بر روی مردان سفیدپوست متمرکز شده بود، و اغلب از مطالعات پیشگیری و درمان بیماری‌هایی که در زنان و اقلیت‌ها منحصر به فرد هستند یا در میان اقلیت‌ها شایع‌تر هستند، غفلت می‌کردند. در سال ۱۹۸۵، گروه ویژه خدمات بهداشت عمومی در مورد
در سال ۱۹۸۵، گروه ویژه خدمات بهداشت عمومی در مورد مسائل مربوط به سلامت زنان توصیه‌هایی را صادر کرد که تحقیقات زیست پزشکی و رفتاری باید گسترش یابد تا بیماری‌ها و شرایطی را که در بین زنان در همه گروه‌های سنی شناسایی شده‌است، فراهم کند. در سال ۱۹۸۶، مؤسسه ملی سلامت توصیه‌هایی مبنی بر اینکه زنان در تمام مطالعات تحقیقاتی گنجانده شوند، صادر کرد. برای ترویج بیشتر مطالعه زنان، در سال ۱۹۹۰، مؤسسه ملی سلامت دفتر تحقیقات در مورد سلامت زنان را ایجاد کرد. با این حال، در سال ۱۹۹۰، گزارشی توسط اداره حسابداری عمومی (GAO)
سال ۱۹۹۰، گزارشی توسط اداره حسابداری عمومی (GAO) به درخواست گروه کنگره در مورد مسائل زنان منتشر شد که بیان می‌کرد این سیاست مؤسسه ملی سلامت به اندازه کافی برای درخواست‌های کمک هزینه تحقیقاتی اعمال نمی‌شود. در نتیجه، در آغاز در سال ۱۹۹۱، مؤسسه ملی سلامت سیاستی را تقویت کرد که به جای توصیه، شامل کردن زنان در تحقیقات بالینی (در صورت لزوم) به منظور به دست آوردن بودجه، نیاز باشد. این تغییرات در نگرش‌ها و سیاست‌های اجتماعی در قبال تحقیقات سلامت زنان، علاوه بر این نشان داد که چنین مطالعه بزرگی نه تنها امکان‌پذیر
نشان داد که چنین مطالعه بزرگی نه تنها امکان‌پذیر است، بلکه می‌تواند از نظر اقتصادی نیز انجام شود، لذا باعث پیشرفت ابتکار سلامت زنان شد. سوابق مطالعه کارآزمایی سلامت زنان و امکان‌سنجی مطالعه در مقیاس بزرگ. در میان زنان یائسه، بیماری‌های قلبی عروقی، سرطان و پوکی استخوان از علل اصلی مرگ و میر و همچنین اختلال در کیفیت زندگی هستند. در میان زنان در تمام گروه‌های سنی، سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی علل اصلی مرگ و میر هستند. از آنجایی که میزان بروز این بیماری‌ها با توجه به سن افزایش می‌یابد، زنان بالای ۵۰ سال بیشتر
به سن افزایش می‌یابد، زنان بالای ۵۰ سال بیشتر بار بیماری را تحمل می‌کنند. به‌طور کلی پذیرفته شده بود که کمبود استروژن پس از یائسگی ممکن است در این عوارض نقش داشته باشد و مداخلات غذایی، رفتاری و دارویی ممکن است از پیشرفت آنها جلوگیری کند. با این حال، این یافته‌ها تنها بر اساس مطالعات مشاهده ای اپیدمیولوژیک شناسایی شدند. چنین مداخلاتی نیاز به آزمایش از طریق کارآزمایی‌های بالینی دارد، قبل از اینکه آنها، همراه با طیف کاملی از خطرات و مزایای آنها، به عنوان مبنایی برای تنظیم خط مشی بهداشت عمومی و ایجاد
مبنایی برای تنظیم خط مشی بهداشت عمومی و ایجاد دستورالعمل‌های پیشگیری مورد استفاده قرار گیرند. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد امکان‌سنجی چنین کارآزمایی بالینی پیچیده در میان شرکت‌کنندگان در این جمعیت‌شناسی زنان مسن‌تر وجود داشت، به‌ویژه با توجه به استخدام کافی و پایبندی به رژیم‌های غذایی و هورمون درمانی. در سال ۱۹۸۷، مؤسسه ملی سلامت مداخله پس از یائسگی استروژن/پروژستین (PEPI) را تأمین مالی کرد. این کارآزمایی ۸۷۵ زن را دنبال کرد که تحت درمان با استروژن، استروژن و پروژسترون، یا دارونما قرار گرفتند، و - حتی
و پروژسترون، یا دارونما قرار گرفتند، و - حتی در اوایل مطالعه - هم بکارگیری موفقیت‌آمیز و هم حفظ/پایبندی شرکت‌کننده در یک محیط هورمون‌درمانی (HT) را نشان دادند. بسیاری از روش‌های عملیاتی PEPI، از جمله دوز داروی مورد مطالعه، در کارآزمایی بالینی بزرگتر ابتکار سلامت زنان حفظ شدند. در سال ۱۹۸۴، مؤسسه ملی سلامت بودجه ای را برای یک مطالعه امکان‌سنجی مربوط به رعایت رژیم غذایی، که توسط کارآزمایی سلامت زنان (WHT) انجام شد، فراهم کرد. کارآزمایی سلامت زنان، که در سال ۱۹۸۶ آغاز شد و شامل ۳۰۳ زن بود که به‌طور تصادفی در
آغاز شد و شامل ۳۰۳ زن بود که به‌طور تصادفی در گروه‌های مداخله غذایی و کنترل قرار گرفتند، نتایجی را نشان داد که بر اساس پرسشنامه‌های دریافت غذا و یافته‌های آزمایشگاهی بالینی درجه بالایی از پایبندی را نشان می‌دهد. کارآزمایی سلامت زنان کارآزمایی کامل خود را ادامه نداد، زیرا بودجه بیشتری از مؤسسه ملی سلامت بر اساس ناتوانی بالقوه مطالعه برای آزمایش فرضیه در گروه بزرگتری از زنان به آن تعلق نگرفت. با این حال، در سال ۱۹۹۰، علاقه به تأثیر رژیم غذایی بر سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی در زنان تجدید شد و کارگاه مشترک
قلبی عروقی در زنان تجدید شد و کارگاه مشترک مؤسسه ملی سرطان (NCI) و مؤسسه ملی قلب، ریه و خون (NHLBI) به این نتیجه رسید که یک رژیم غذایی در مقیاس کامل آزمایش، با تمرکز بر این دو بیماری، ضروری بود. اعلام برنامه‌ریزی مطالعات. در ۱۹ آوریل ۱۹۹۱، دکتر برنادین هیلی، که به تازگی به عنوان اولین مدیر زن مؤسسه ملی سلامت منصوب شده بود، برنامه خود را برای ابتکار سلامت زنان اعلام کرد. برنامه‌ریزی برای مطالعه WHI CT/OS در همان سال آغاز شد. به منظور ارتقای همکاری بین نهادی و جلوگیری از اتلاف بودجه برای سایر مطالعات مرتبط
و جلوگیری از اتلاف بودجه برای سایر مطالعات مرتبط با سلامت زنان، بودجه درخواست شد و مستقیماً از کنگره در قالب یک ردیف گسسته با بودجه پیش‌بینی شده ۶۲۵ میلیون دلاری با از عمر مطالعه بیش از ۱۵ سال. مؤسسه ملی سلامت، نقش مرکز هماهنگی بالینی (CCC) را به مرکز تحقیقات سرطان فرد هاچینسون (FHCRC) واقع در سیاتل، واشینگتن اعطا کرد. مسئولیت‌های مرکز هماهنگی بالینی شامل هماهنگی ۴۰ کلینیک مطالعاتی که در نهایت زنان را در سراسر کشور استخدام می‌کردند و همچنین اطمینان از پایبندی مداوم آنها به طرح و دستورالعمل‌های مطالعه بود.
برنادین پاتریشیا هیلی (۴ اوت ۱۹۴۴ – ۶ اوت ۲۰۱۱) یک متخصص قلب آمریکایی و اولین مدیر زن مؤسسه ملی بهداشت (NIH) بود. هیلی در طول زندگی حرفه‌ای‌اش سمت‌های رهبری را در دانشگاه جانز هاپکینز، کلینیک کلیولند، دانشگاه ایالتی اوهایو و دانشگاه هاروارد داشت. او همچنین رئیس صلیب سرخ آمریکا و انجمن قلب آمریکا بود. او سردبیر بهداشت و ستون نویس "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" و یک مفسر مشهور در رسانه‌های خبری در مورد مسائل بهداشتی بود. سال‌های اولیه و خانواده. هیلی در ۴ اوت ۱۹۴۴ در شهر نیویورک در خانواده ویولت مک گراث و مایکل
در شهر نیویورک در خانواده ویولت مک گراث و مایکل هیلی، دومین دختر از چهار دختر آنها به دنیا آمد. او در شهر لانگ آیلند، کوئینز بزرگ شد. پدر و مادرش بر اهمیت تحصیل تأکید کردند و او در تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۶۲، او از دبیرستان کالج هانتر در منهتن فارغ‌التحصیل شد. او با بورسیه تحصیلی کامل به کالج واسار رفت و در سال ۱۹۶۵ در رشته شیمی و در رشته فلسفه فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان فی بتا کاپا انتخاب شد. او سپس با بورسیه کامل به دانشکده پزشکی هاروارد رفت و یکی از تنها ده زن از ۱۲۰ دانشجوی کلاس خود بود. پس از
از تنها ده زن از ۱۲۰ دانشجوی کلاس خود بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی هاروارد در سال ۱۹۷۰، دوره کارآموزی و رزیدنتی خود را در رشته پزشکی داخلی و فلوشیپ قلب و عروق در دانشکده پزشکی جان هاپکینز و بیمارستان جانز هاپکینز به پایان رساند. پس از پایان دوره فوق دکتری، او اولین زنی بود که به دانشکده تمام وقت آن در رشته قلب و عروق پیوست و به سرعت به درجه استادی پزشکی رسید. او به مدت هشت سال سرپرستی بخش مراقبت‌های عروق کرونر در بیمارستان جانز هاپکینز را بر عهده داشت. در دانشکده پزشکی، او به عنوان دستیار رئیس
داشت. در دانشکده پزشکی، او به عنوان دستیار رئیس برای برنامه‌های فوق دکترا و توسعه دانشکده خدمت کرد. در آن زمان، او سمپوزیومی تحت پوشش ملی مری الیزابت گرت در مورد زنان در پزشکی ترتیب داد که فرصت‌ها و موانع پیش روی زنان پزشک را تقریباً ۹۰ سال پس از تأسیس دانشکده پزشکی در سال ۱۸۹۳ مورد بررسی قرار داد و در همان زمان از گرت، جامعه اجتماعی ویکتوریا تقدیر کرد. و بشردوستی که اطمینان حاصل کرد که دانشکده پزشکی جان هاپکینز پذیرش خود را برای زنان باز کرد (دانشکده پزشکی درهای خود را در اکتبر ۱۸۹۳ باز کرد؛ و سه نفر از
درهای خود را در اکتبر ۱۸۹۳ باز کرد؛ و سه نفر از هجده کاندید اصلی برای مدرک MD زن بودند) و در نهایت زنان و مردان را دقیقاً در دانشگاه پذیرفت. همان شرایط وابستگی‌های سازمانی. هیلی در زمانی که در جانز هاپکینز بود، چندین سمت رهبری در سازمان‌هایی مانند فدراسیون تحقیقات بالینی آمریکا، کالج آمریکایی قلب و انجمن قلب آمریکا داشت، سازمانی که او بعداً به عنوان رئیس داوطلب آن را رهبری کرد، و در کمیته‌های مشاوره ای خدمت کرد. مؤسسه ملی قلب، ریه و خون سازمان غیرانتفاعی Age of Autism در سال ۲۰۰۸ او را به عنوان شخص سال به
of Autism در سال ۲۰۰۸ او را به عنوان شخص سال به دلیل نظر علنی اعلام کرد مبنی بر اینکه نشان داده نشده‌است که واکسیناسیون محرک یا علت اوتیسم نیست، و به دلیل اصرار شدید او بر انجام علم کافی برای حل این مشکل، او را به عنوان شخص سال انتخاب کرد. موضوع. اجماع علمی این بود و هست که هیچ ارتباطی بین واکسن و اوتیسم یافت نشده‌است. کلینیک کلیولند. در سال ۱۹۸۵ هیلی واشینگتن را ترک کرد و به کلیولند نقل مکان کرد و در آنجا رئیس مؤسسه تحقیقاتی کلیولند کلینیک لرنر شد و همچنین کاردیولوژی را انجام داد. او علاوه بر ایجاد
همچنین کاردیولوژی را انجام داد. او علاوه بر ایجاد برنامه‌های جدید بزرگ در زیست‌شناسی مولکولی، علوم اعصاب و زیست‌شناسی سرطان، سرپرستی یک برنامه تحقیقاتی بزرگ با بودجه NIH در زمینه فشار خون بالا را بر عهده داشت و محقق اصلی مشارکت کلینیک کلیولند در یک مطالعه تحقیقاتی بالینی بزرگ بود که آنژیوپلاستی را با عروق کرونر مقایسه می‌کرد. عمل جراحی بای پس. او ریاست هیئت مشاوره NIH را برای یک مطالعه بالینی چند مرکزی دیگر بر عهده داشت که نشان داد استاتین‌ها می‌توانند سیر آترواسکلروز را در پیوندهای بای پس عروق کرونر کاهش
آترواسکلروز را در پیوندهای بای پس عروق کرونر کاهش دهند. در طول این مدت او یک برنامه دانشجویی پزشکی را در اتحاد با دانشگاه ایالتی اوهایو آغاز کرد که به عنوان پیشرو برای تأسیس کلینیک کلیولند لرنر کالج پزشکی در سال ۲۰۰۴ بود. صلیب سرخ آمریکا. هیلی در اواخر سال ۱۹۹۹ از ایالت اوهایو به عنوان رئیس و مدیر عامل صلیب سرخ آمریکا استخدام شد و جانشین الیزابت دول شد. او از همان ابتدا تلاش کرد تا خدمات و داوطلبان مختلف را تحت عنوان «با هم می‌توانیم یک زندگی را نجات دهیم» متحد کند. دوران تصدی او در صلیب سرخ ناپایدار بود.
متحد کند. دوران تصدی او در صلیب سرخ ناپایدار بود. در بهار سال ۲۰۰۱، FDA جریمه‌ای بی‌سابقه به صلیب سرخ برای سوء استفاده از محصولات خونی آلوده به CMV صادر کرد. صلیب سرخ آمریکا در رسانه‌های خبری، به ویژه توسط بیل آوریلی، مجری کانال فاکس نیوز، الیوت اسپیتزر، دادستان کل ایالت نیویورک و برخی در کنگره به دلیل گمراه کردن اهداکنندگان از طریق درخواست و دریافت کمک‌های مالی به ارزش ۵۶۴ میلیون دلار پس از ۱۱ سپتامبر مورد انتقاد قرار گرفت. پس از آن که مشخص شد اکثریت وجوه دریافتی به جای حمایت از قربانیان و داوطلبان، برای
دریافتی به جای حمایت از قربانیان و داوطلبان، برای استفاده طولانی مدت سازمان کنار گذاشته شده‌است. صلیب سرخ مجبور شد سیاست خود را تغییر دهد. هیلی همچنین از کسر عوارض از فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر به دلیل اجازه ندادن به انجمن صلیب سرخ اسرائیل (Magen David Adom) برای پیوستن به این نهاد بین‌المللی بدون استفاده از صلیب یا هلال به عنوان نماد آن حمایت کرد. هیئت مدیره صلیب سرخ او را به عنوان «عامل تغییر» استخدام کرد، اما از سبک مدیریتی فولادین او و «از دست دادن کنترل هیئت مدیره بر
فولادین او و «از دست دادن کنترل هیئت مدیره بر تصمیم‌گیری‌های روزانه» ناراحت شد هیئت مدیره در پی این اختلافات و اختلافات او را مجبور به استعفا کرد. هیلی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱ به عنوان رئیس سازمان را ترک کرد. خدمات دولتی. مشاور رئیس‌جمهور. رئیس‌جمهور رونالد ریگان، هیلی را به عنوان معاون دفتر سیاست علم و فناوری کاخ سفید منصوب کرد. او به‌عنوان رئیس گروه بیوتکنولوژی کابینه کاخ سفید، دبیر اجرایی پانل شورای علمی کاخ سفید در مورد سلامت دانشگاه‌ها و عضوی از چندین گروه مشاوره در زمینه تدوین دستورالعمل‌های دولتی برای
مشاوره در زمینه تدوین دستورالعمل‌های دولتی برای تحقیقات در مورد موضوعات انسانی و برای امور انسانی خدمت کرد. درمان حیوانات در تحقیقات او متعاقباً در دوران ریاست جمهوری جورج اچ دبلیو بوش و جورج دبلیو بوش در شورای مشاوران رئیس‌جمهور در علم و فناوری خدمت کرد. مؤسسه ملی بهداشت. هیلی مدیر مؤسسه تحقیقاتی در بنیاد کلینیک کلیولند بود، زمانی که رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش در سال ۱۹۹۱ از او برای منصوب شدن به عنوان مدیر NIH، اولین رئیس زن آن انتخاب کرد. او در طول دو سال ریاست خود، ابتکارات بسیاری را انجام داد، از
سال ریاست خود، ابتکارات بسیاری را انجام داد، از جمله توسعه یک آزمایشگاه بزرگ درون دانشگاهی برای ژنومیک انسانی. یک تیم مشهور جهانی را برای سرپرستی پروژه ژنوم انسانی استخدام کرد، از جمله مدیر فعلی NIH دکتر فرانسیس کالینز. افزایش تحقیقات پرستاری به یک مؤسسه مستقل NIH. و سیاستی را ایجاد کرد که به موجب آن NIH فقط آن دسته از کارآزمایی‌های بالینی را که شامل مردان و زنان می‌شد، زمانی که شرایط مورد مطالعه بر هر دو جنس تأثیر می‌گذارد، تأمین مالی می‌کرد. به گفته فرانسیس کالینز، هیلی مسئول تحت فشار قرار دادن جیمز
کالینز، هیلی مسئول تحت فشار قرار دادن جیمز واتسون برای بازنشستگی به عنوان مدیر پروژه ژنوم انسانی به دلیل اعتقاد عمومی واتسون مبنی بر اینکه توالی‌های ژنی شناسایی شده DNA باید به‌جای اجازه دادن به توالی‌های DNA برای ثبت اختراع، برای جلوگیری از بیماری‌ها در دسترس باشند، بود. ایده ای که واتسون آن را دیوانه و دیوانه توصیف کرد و ایده ای که هیلی ترجیح داد. ابتکار سلامت زنان. در سال ۱۹۹۱، او مطالعات ابتکار سلامت زنان را آغاز کرد. مطالعه WHI توسط Healy تصور و طراحی شد و همچنان بزرگ‌ترین کارآزمایی بالینی تصادفی شده
شد و همچنان بزرگ‌ترین کارآزمایی بالینی تصادفی شده در تاریخ است که فقط زنان را شامل می‌شود و اثرات استراتژی‌های پیشگیری خاص را بر علل اصلی مرگ و ناتوانی در زنان پس از یائسگی مطالعه می‌کند. اندکی پس از آغاز مطالعات WHI، هیلی بر اثر تومورهای مغزی ناشی از گلیوبلاستوم درگذشت. او هرگز نتیجه ابتکار خود را ندید. انجمن قلب آمریکا. به عنوان رئیس انجمن قلب آمریکا از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، او تلاش کرد هم جامعه و هم جامعه پزشکی را متقاعد کند که بیماری قلبی نیز بیماری زنانه است، «نه یک بیماری مردانه پنهان». هیلی که در سال
است، «نه یک بیماری مردانه پنهان». هیلی که در سال ۱۹۹۹ به عنوان رئیس صلیب سرخ آمریکا منصوب شد، همزمان با نظارت بر توسعه برنامه واکنش به سلاح‌های کشتار جمعی، برای بهبود ایمنی و در دسترس بودن منبع خون آمریکایی کار کرد. او در سال ۲۰۰۱ پاسخ سازمان به حملات ۱۱ سپتامبر را رهبری کرد. کاندیدای سنای آمریکا. در سال ۱۹۹۴، هیلی نامزد جمهوری خواهان برای نمایندگی اوهایو در سنای ایالات متحده بود. او در انتخابات مقدماتی GOP شرکت کرد و در یک مسابقه چهار نفره دوم شد. ستوان فرماندار مایک دی واین در انتخابات عمومی پیروز شد و
مایک دی واین در انتخابات عمومی پیروز شد و پیروز شد. دانشگاه ایالتی اوهایو. هیلی از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ به عنوان استاد و رئیس دانشکده پزشکی خدمت کرد. در طول تصدی وی، کالج برنامه‌های بهداشت عمومی خود را گسترش داد تا به یک دانشکده بهداشت عمومی تبدیل شود و کالج پزشکی را دوباره به دانشکده پزشکی و بهداشت عمومی تبدیل کرد. تلاش‌های او منجر به تعیین دانشکده پزشکی به عنوان مرکز ملی تعالی در سلامت زنان شد. یک بخش جدید ارتوپدی همراه با توسعه برنامه‌ریزی شده یک مؤسسه اسکلتی عضلانی ایجاد شد. مرکز سرطان جیمز با استخدام دکتر
عضلانی ایجاد شد. مرکز سرطان جیمز با استخدام دکتر کلارا بلومفیلد، انکولوژیست و محقق سرطان خون، و همسرش دکتر آلبر د لا شاپل ، ژنتیک دان مشهور جهان، تلاش‌های خود را در تحقیقات پایه گسترش داد: آنها با هم برنامه‌های کالج را در تحقیقات سرطان گسترش دادند. و ژنتیک تومور تحقیقات و تمرین قلبی عروقی با استخدام دکتر رابرت میشلر از دانشگاه کلمبیا، که به احیای برنامه‌های جراحی قفسه سینه و پیوند قلب کمک کرد و یکی از اولین برنامه‌های جراحی قلب روباتیک را توسعه داد، رشد کرد. دکتر پاسکال گلدشمیت، متخصص قلب و پژوهشگر، که از
دکتر پاسکال گلدشمیت، متخصص قلب و پژوهشگر، که از جانز هاپکینز استخدام شده بود، به ایجاد مؤسسه قلب و ریه کمک کرد. هیئت‌های مشورتی. هیلی در طول دوران حرفه ای خود در کمیته‌ها و هیئت‌های مشاوره پزشکی متعددی خدمت کرد. آنها شامل کمیته‌های مؤسسه پزشکی آکادمی ملی علوم، که او یکی از اعضای آن بود، و آکادمی ملی مهندسی بودند. وزارت انرژی، ناسا، و مؤسسه ملی بهداشت. او برای مدت کوتاهی در هیئت مشورتی The Advancement of Sound Science Coalition (سازمانی که بعدها نشان داده شد که توسط فیلیپ موریس تأمین مالی شده‌است) شرکت کرد
که توسط فیلیپ موریس تأمین مالی شده‌است) شرکت کرد و در گروه‌های مشاوره و هیئت‌های متعدد انجمن قلب آمریکا و کالج آمریکایی قلب و عروق خدمت کرد. منتقد صریح سیگار و اثرات آن بر سیستم قلبی عروقی بود. مطبوعات. هیلی در طول دوران حرفه‌ای خود به عنوان مفسر و مشاور پزشکی برای CBS، PBS و MSNBC خدمت کرد و در شبکه‌های CNN، C-SPAN و کانال فاکس نیوز ظاهر شد. هیلی ستونی با عنوان «دربارهٔ سلامت» برای "US News &amp; World Report" در سال ۲۰۰۳ در مورد طیف گسترده‌ای از موضوعات پزشکی از سلامت زنان گرفته تا ماری جوانا، بیماری
پزشکی از سلامت زنان گرفته تا ماری جوانا، بیماری عروق کرونر تا سرطان، خالکوبی تا ختنه مردان و آمادگی پزشکی برای اصلاح سلامت نوشت. هیلی زمانی که یافته‌های مؤسسه پزشکی در سال ۲۰۰۴ مبنی بر قطعی بودن شواهدی که ارتباط بین واکسیناسیون دوران کودکی و اوتیسم را رد می‌کند، مورد بحث قرار گرفت. در یک مصاحبه تلویزیونی ملی CBS با شریل اتکیسون، او ادعا کرد که دولت از مطالعه اینکه آیا زیرگروه‌های جمعیتی مستعدی وجود دارد که در آنها واکسیناسیون ممکن است منجر به اوتیسم شود، پرهیز کرده‌است، زیرا می‌ترسد که اگر چنین ارتباطی بین
کرده‌است، زیرا می‌ترسد که اگر چنین ارتباطی بین واکسن‌ها و واکسن‌ها پیدا شود. اوتیسم، مردم واکسیناسیون را متوقف می‌کنند. خانواده. هیلی با جراح قلب فلوید دی. لوپ، مدیر عامل سابق کلینیک کلیولند، اوهایو ازدواج کرد. او و همسرش یک دختر به نام ماری مک گراث لوپ داشتند. او یک دختر دیگر به نام بارتلت باکلی از ازدواج قبلی خود داشت. مرگ. هیلی در ۶ اوت ۲۰۱۱ در گیتس میلز، اوهایو درگذشت و به یک بیماری ۱۳ ساله با سرطان مغز پایان داد.
دادستان کل اوکراین () سرپرستی سیستم تعقیب رسمی در دادگاه‌ها را بر عهده دارد که به عنوان دفتر دادستان کل (به اوکراینی: Офіс Генерального прокурора) شناخته می‌شود. دادستان کل توسط رئیس‌جمهور با موافقت ورخونا رادا (پارلمان اوکراین) منصوب و عزل می‌شود. مدت خدمت دادستان شش سال است[۵] و ممکن است با رای عدم اعتماد مجلس مجبور به استعفا شود. دادستان کل فعلی، از ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲، آندری کوستین است.
اسلام‌گرایی در نوار غزه شامل تلاش‌هایی برای ترویج و تحمیل قوانین و سنت‌های اسلامی در نوار غزه است. نفوذ گروه‌های اسلامی در نوار غزه از دهه ۱۹۸۰ افزایش یافته‌است. پس از پیروزی حماس در انتخابات ۲۰۰۶ فلسطین و درگیری با حامیان حزب رقیب فتح، حماس کنترل کامل نوار غزه را به دست گرفت و «پایان سکولاریسم و بدعت در نوارغزه» را اعلام کرد ". برای اولین بار از زمان کودتای سودان در سال ۱۹۸۹ که عمر البشیر را به قدرت رساند، یک گروه اخوان المسلمین بر یک قلمرو جغرافیایی قابل توجهی حکومت کرد. گروه‌های حقوق بشر غزه حماس را به
توجهی حکومت کرد. گروه‌های حقوق بشر غزه حماس را به محدود کردن بسیاری از آزادی‌ها در جریان این تلاش‌ها متهم می‌کنند. اسماعیل هنیه اتهاماتی مبنی بر اینکه حماس قصد دارد یک امارت اسلامی ایجاد کند را رسماً تکذیب کرد. با این حال، جاناتان شانزر نوشت؛ که در دو سال پس از کودتای ۲۰۰۷، نوار غزه ویژگی‌های طالب‌سازی را نشان داد، روندی که در آن دولت حماس قوانین سخت‌گیرانه‌ای را بر زنان تحمیل کرد، از فعالیت‌هایی که معمولاً با فرهنگ غربی مرتبط بود، ممانعت کرد، اقلیت‌های مسلمان و غیره را سرکوب کرد، قوانین شرعی را تحمیل
مسلمان و غیره را سرکوب کرد، قوانین شرعی را تحمیل کردند و پلیس مذهبی را برای اجرای این قوانین مستقر کردند. به گفته یک محقق دیده‌بان حقوق بشر، دولت غزه تحت کنترل حماس در سال ۲۰۱۰ تلاش‌های خود را برای «اسلامی کردن» غزه افزایش داد، تلاش‌هایی که شامل «سرکوب» جامعه مدنی و «نقض شدید آزادی شخصی» بود. روزنامه‌نگار اسرائیلی خالد ابو توامه در سال ۲۰۰۹ نوشت که «حماس به تدریج نوار غزه را به یک نهاد اسلامی به سبک طالبان تبدیل می‌کند». به گفته مخایمر ابوسادا، استاد علوم سیاسی در دانشگاه الازهر غزه، «حماس با حکومت خود به
در دانشگاه الازهر غزه، «حماس با حکومت خود به خود می‌تواند عقاید خود را بر همه مهر بزند. . . اسلامی کردن جامعه همواره بخشی از استراتژی حماس بوده‌است.» محدودیت برای زنان. نوع لباس پوشیدن. اجبار موفقیت‌آمیز زنان توسط بخش‌هایی از جامعه برای پوشیدن لباس اسلامی یا حجاب در غزه گزارش شده‌است، جایی که مجامع اسلامی، سلف حماس، بنا بر گزارش‌ها، ترکیبی از رضایت و اجبار را برای «بازگرداندن» حجاب بر زنان تحصیل‌کرده شهری در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در غزه به کار برده‌است. . حماس در انتفاضه اول نیز چنین رفتاری از خود نشان
. حماس در انتفاضه اول نیز چنین رفتاری از خود نشان داد. حماس برای پوشیدن حجاب در کنار سایر اقدامات، از جمله اصرار زنان در خانه ماندن، جدایی از مردان و ترویج چندهمسری، مبارزات انتخاباتی انجام داد. در جریان این کمپین، زنانی که بی‌حجابی را انتخاب کردند مورد آزار و اذیت کلامی و فیزیکی قرار گرفتند که در نتیجه حجاب «فقط برای جلوگیری از بروز مشکلات در خیابان» صورت گرفت. پس از تسلط بر نوار غزه در ژوئن ۲۰۰۷، حماس تلاش کرد تا قوانین اسلامی را در این سرزمین اجرا کند و حجاب را بر زنان در دادگاه‌ها، مؤسسات و مدارس تحمیل