payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دی-آی‌اکس یک افزایشگر کارای آزمایشی مبتنی‌بر مت‌آمفتامین است که توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۴ برای کاربردهای نظامی ساخته شد. محققی که این پروژه را بازیابی کرد، ولف کمپر، گفت که «هدف استفاده از دی-آی‌اکس بازتعریف محدودیت‌های استقامت انسان بود.» یک دوز حاوی ۵ میلی‌گرم اکسی کدون (با نام تجاری Eukodal، یک نوع ماده مخدر ضد درد)، ۵ میلی‌گرم کوکائین و ۳ میلی‌گرم متامفتامین (با نام تجاری Pervitin) بود. پزشکان آلمانی در مورد نتایج بسیار مشتاق بودند و قصد داشتند همه سربازان آلمانی را با این قرص‌ها پوشش دهند، اما جنگ
آلمانی را با این قرص‌ها پوشش دهند، اما جنگ قبل از اینکه دی-آی‌اکس به تولید انبوه برسد پایان یافت، اگرچه در میان تعداد انگشت شماری از خلبانان نگر و بیبر استفاده محدودی از آن مشاهده شد.
والتر فردریک براون (Walter Frederick Brown) (متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۶)، سیاستمدار آمریکایی و کاندید پیشین ریاست‌جمهوری از حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۴) است. براون در سال ۱۹۴۸ به حزب سوسیالیست گروید اما از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۸۷، به عنوان عضو دموکرات در مجلس سنای ایالتی اورگن خدمت کرد. براون در سال‌های ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴، کاندید حزب سوسیالیست ایالت اورگن در کنگره ایالات متحده (از حوزهٔ انتخابیهٔ سوم) بود و کاندید حزب سبز اقیانوس آرام برای دو مقام ایالتی بوده‌است. پیشینهٔ خانوادگی. براون در لس آنجلس
بوده‌است. پیشینهٔ خانوادگی. براون در لس آنجلس ایالت کالیفرنیا در خانوادهٔ والتر اندریو (۱۱ اوت ۱۸۹۷–۱۰ نوامبر ۱۹۷۸)، وکیل دادگستری (قبلاً مکانیک خودرو، رانندهٔ کامیون و کارشناس بیمه برای خسارت تصادفات بود) و ایملی آن (موسوم به ویبر؛ ۳۰ اکتبر ۱۸۹۷–۲۵ فوریه ۱۹۷۸) معلم دبستان، متولد شد. حرفه به عنوان وکیل. براون در سال ۱۹۴۴ در جریان جنگ دوم جهانی در ۱۷ سالگی به خدمت فعال یا خدمت زیر پرچم در نیروهای دریایی ایالات متحده داوطلب شد. دراقیانوس آرام و چین در کشتی کارتر هالUSS (LSD-3) خدمت کرد. پس از ترخیص افتخاری
هالUSS (LSD-3) خدمت کرد. پس از ترخیص افتخاری در ماه ژوئن سال ۱۹۴۶ و همزمان با حضور در احتیاط غیرفعال نیروهای دریایی ایالات متحده، در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) در قانون تنظیم مجدد سربازان شرکت کرد و مدرک کارشناسی در رشته حقوق با امتیاز درجه دوم در سال (۱۹۴۹) و دکتری حقوق (J.D.) در سال (۱۹۵۲) کسب کرد. در هنگام حضور در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC)، نامزد بورسیه تحصیلی رودز (ویژه دانشجویان آمریکا و کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا برای تحصیل در دانشگاه آکسفورد انگلستان) بود. وی همچنین در انجمن فی بتا کاپا
انگلستان) بود. وی همچنین در انجمن فی بتا کاپا و فی کاپا فی، انتخاب شد. براون در سال ۱۹۵۲ در جریان جنگ کره، به خدمت فعال فراخوانده شد. وی به‌عنوان افسر به خدمت پذیرفته شد. در زمان حضور در نیروهای دریایی، به عنوان وکیل پرسنل معلول نیروهای دریایی، آموزگار مدرسهٔ قضائی نیروهای دریایی ایالات متحده در نیوپورت واقع رود آیلند، مقام قضائی پایگاه دریایی گریت لیکس ایالت (ایلینوی)، شهر بوستون و خلیج سوبیک ایالت فیلادلفیا، دادستان ویژه در ویتنام، وکیل استینافی در واشینگتن دی. سی و قاضی دادگاه عالی صحرایی در شهر سن دیگو
دی. سی و قاضی دادگاه عالی صحرایی در شهر سن دیگو مربوط ریاست عمومی دادگاه نظامی (JAG)، خدمت کرد. براون پس از ۲۶ سال خدمت در سال ۱۹۷۰ با درجهٔ فرمانده از نیروهای دریایی بازنشسته شد. براون به تحصیلات خود در دانشکدهٔ حقوق هاروارد (در رشتهٔ حقوق اساسی (۱۹۵۸))، دانشگاه بوستون (مدرک کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل (۱۹۶۱))، دانشکدهٔ دادستانی کل نظامی دانشگاه ویرجینیا (کارشناسی ارشد در رشتهٔ حقوق نظامی (۱۹۶۵)) و دانشگاه اورگن (کارشناسی ارشد در رشتهٔ کتابخانه و اطلاعات (۱۹۷۵))، ادامه داد. پس از این‌که براون از نیروهای
(۱۹۷۵))، ادامه داد. پس از این‌که براون از نیروهای دریایی بازنشسته شد، به عنوان دانشیار در دانشکدهٔ حقوق شمال‌غربی کالج لئوس و کلارک استخدام شد و از سال ۱۹۷۰ تا سال ۱۹۸۰ در این کالج تدریس کرد. وی همچنین از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۸۷، به‌عنوان معاون رئیس کمیتهٔ قضائی و رئیس مشترک کمیتهٔ شورای قانون‌گذاری (که مسئول پیش‌نویس تمامی لوایح برای قوه مقننه است)، خدمت کرد. از سال ۱۹۸۹ تا سال ۱۹۹۱، به‌عنوان مشاور شهرستان مالهور و معاون دادستان ناحیه‌ای شهرستان مالهور خدمت کرد. از سال‌های ۱۹۸۷ تا ۸۹ و ۱۹۹۱ تا الحال به‌عنوان
از سال‌های ۱۹۸۷ تا ۸۹ و ۱۹۹۱ تا الحال به‌عنوان مشاور کل انجمن مصرف‌کنندگان ایالت اورگن و از سال ۲۰۰۰ به این‌طرف به‌عنوان وکیل داوطلب در اتحادیهٔ عدالت مصرف‌کنندگان خدمت کرد. براون در سال ۲۰۰۳ دو جایزه از کانون وکلای ایالتی اورگن دریافت کرد: یکی به‌خاطر ارائه بیشترین خدمات حقوقی برای افراد بی بضاعت و دیگر آن به‌خاطر مجموع ساعات خدمات مجانی. حرفهٔ سیاسی. مجلس سنای ایالت اورگن. براون از سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۸۶ سه دوره به عنوان نمایندهٔ دموکرات در مجلس سنای ایالتی اورگن خدمت کرد. براون مسئول تصویب نخستین ممنوعیت
اورگن خدمت کرد. براون مسئول تصویب نخستین ممنوعیت جهانی کلروفلوئوروکرین تخریب کننده (CFCs) ازون (مولکول) در سال ۱۹۷۷ بود که چندین دولت دیگر از آن به‌عنوان الگو استفاده کردند. این ممنوعیت در سال ۱۹۷۷ در ایالت اورگن به مرحلهٔ اجراء درآمد و مجلس قانون‌گذاری ایالت اورگن اجازه یافت تا هر نوع تغییرات لازم (مانند مجاز شمردن ادامه استفاده CFCs در دستگاه استنشاقی برای افراد مبتلا به آسم یا نفس تنگی)، را ایجاد نمایند. کنگره ایالات متحده. براون چهار مرتبه در مقابل ایرل بلومنور، نماینده آن زمان از حوزهٔ انتخابیهٔ سوم
بلومنور، نماینده آن زمان از حوزهٔ انتخابیهٔ سوم اورگن در مجلس نمایندگان ایالات متحده کاندید کرد. کمپین ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۴. براون که یک سوسیال دموکرات بود، توسط حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا (SPUSA) در کنوانسیون سال ۲۰۰۳ این حزب در برابر ارک چیستر، سوسیالیست انقلابی ماساچوست، نامزد شد. پس از این کنوانسیون اعضای حزب متوجه شدند که براون قبلاً دیدگاه ضد سقط جنین داشته‌است. به دلیل همین دیدگاها، جنبش فراخوان براون به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری در نهایت به شکست مواجه شد اما بسیاری از سازمان‌های حزب قادر به
مواجه شد اما بسیاری از سازمان‌های حزب قادر به حمایت از این تکت انتخاباتی نشدند. علیرغم این همه اتفاقات، براون و ماری آلیس هربرت، معاونش در هشت ایالت به رای‌گیری دسترسی پیدا کردند و در هشت ایالت دیگر در وضعیت درج شده قرار گرفتند. در روز انتخابات، براون/هربرت ۱۰٬۸۳۷ رای بدست آرودند که بیش از هر نامزد ریاست‌جمهوری حزب سوسیالیست از سال ۱۹۵۲ و در تاریخ سوسیالیست‌ترین حزب ایالات متحده آمریکا، بود. چندین فعال حزب ثالث از جمله دادرسی ریچاردسن از ایالت فلوریدا و استیو هاوزر از ایالات ویسکانسین، در کمپین
و استیو هاوزر از ایالات ویسکانسین، در کمپین ریاست‌جمهوری براون همکاری کردند. دادستانی کل ایالت اورگن. در سال ۲۰۰۸، براون به‌عنوان کاندید حزب سبز اقیانوس آرام در انتخابات ماه نوامبر سال ۲۰۰۸ نامزد سمت دادستانی کل ایالت اورگن شد. ۷۶٬۸۵۶ رای برابر با ۵٫۱ درصد آرا را بدست آورد. خزانه‌داری ایالت اورگن. براون در ماه ژوئن سال ۲۰۱۰، در انتخابات سال ۲۰۱۰ اورگن، کاندید حزب سبز اقیانوس آرام برای سمت خزانه‌داری شد اما به کمپین انتخاباتی خود برای نامزدی این حزب پایان داد و در عوض آن در نهایت نامزد حزب ترقی‌خواه شد و
داد و در عوض آن در نهایت نامزد حزب ترقی‌خواه شد و به‌عنوان کاندید حزب ترقی‌خواه ثبت فهرست ورق رای‌دهی اورگن شد. براون با کسب ۳۸٬۳۱۶ رای معادل (۳ درصد)، از بین چهار کاندید در جایگاه سوم قرار گرفت. سایر فعالیت‌ها. براون رئیس انجمن دموکرات بخش شرقی (این انجمن به حزب دموکرات وابسته نیست) است و در رأس کمیتهٔ دستور کار آن‌ها نیز قرار دارد. براون عضو هیئت مدیره اتحادیهٔ مصرف‌کنندگان اورگن نیز است. وی وکیل داوطلب اتحادیهٔ مصرف‌کنندگان و اتحادیه عدالت مصرف‌کنندگان است. براون و خانمش بیورلی، در پناهگاه آوارگان
است. براون و خانمش بیورلی، در پناهگاه آوارگان سنی‌ساید یا آفتاب برآمد و اتاق ناهار خوری سنت فرانسیس در پورتلند، داوطلبانه خدمت می‌کنند. پارک یادبود باربارا اس. و والتر اف. براون. براون در پایان دورهٔ دوازده سال خدمت خود در مجلس سنای ایالت اورگن، به عنوان رئیس کمیتهٔ کشاورزی و جنگل‌داری مجلس سنا خدمت کرد. در همین زمان بود که براون و خانمش، ۱۸۵ جریب (۰٫۷۵ کیلومتر مربع) زمین را در دوطرف رودخانهٔ یلتز در شهرستان لینکلن واقع ساحل اورگن خریداری کردند. درختان این زمین در جریان جنگ اول جهانی کاملاً قطع شده بود.
زمین در جریان جنگ اول جهانی کاملاً قطع شده بود. این زوج سال‌ها تلاش کردند تا این زمین را با غرس درختان نوئل یا صنوبر سیتکایی، سدر سرخ غربی و صنوبر داگلاس دوباره به جنگل تبدیل نمایند که تلاش‌های همه آن‌ها به صریحاً به انگیزه ایجاد پارک صورت گرفته بود. در زمان فوت باربارا در سال ۱۹۹۹، این پارک تکمیل نشده بود و والت به تنهایی مدیریت این پارک را به پیش برد. در ۸ اوت سال ۲۰۰۷، والت این پارک را به شهرستان لینکلن وقف کرد با این تضمین که شکار و قطع درختان این پارک مجاز نیست.
دانشگاه جان کابوت (JCU) یک دانشگاه خصوصی به سبک آمریکایی در رم، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و مدارک تحصیلی کارشناسی، کارشناسی ارشد و برنامه‌های تحصیل در خارج از کشور را به دانشجویان انگلیسی زبان ارائه می‌دهد. این دانشگاه هر ساله بیش از ۷۰۰ دانشجوی جویای مدرک و بیش از ۱۰۰۰ دانشجوی بازدید کننده از ۸۰ ملیت مختلف را میزبانی می‌کند. این دانشگاه متشکل از سه پردیس و دو سالن اقامت است که در مرکز شهر تراسته‌وره قرار دارد. زبان آموزش دانشگاه جان کابوت انگلیسی است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و
انگلیسی است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و در ابتدا زیر نظر یک مؤسسه مذهبی به نام دانشگاه پرو دیو قرار داشت. این دانشگاه به افتخار کاوشگر ایتالیایی قرن پانزدهم، جیووانی کابوتو، که با نام جان کابوت نیز شناخته می‌شود، نامگذاری شده‌است.
لین فیچ (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار، حقوق‌دان و ۴۰مین دادستان کل می‌سی‌سی‌پی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویلیام آلبرتسون (William Albertson) (۷ مه ۱۹۱۰–۱۹ فوریه ۱۹۷۲)، یک رهبر قرن بیستمی آمریکایی در حزب کمونیست ایالات متحده بود که با دادگاه‌های فدرال و ایالتی مبارزه کرد و در ۱۹۶۴ توسط FBI متهم شد و پس از مرگش در ۱۹۷۵ اطلاع‌رسانی شد. بیوه او در ۱۹۸۹ توافقی خارج از دادگاه با دولت آمریکا به مبلغ ۱۷۰ هزار دلار انجام داد. پیش زمینه. ویلیام آلبرتسون در ۷ می ۱۹۱۰ در اودسا (در آن زمان در امپراتوری روسیه واقع شده بود و اکنون در اوکراین قرار دارد) به دنیا آمد. در ۱۰ فوریه ۱۹۱۱، به همراه مادرش استر داشفسکی که تابعیت فرعی
۱۹۱۱، به همراه مادرش استر داشفسکی که تابعیت فرعی دریافت کرد، وارد فیلادلفیا شد (۲۹ ژوئن ۱۹۲۷). از ۱۹۲۳، او در مدرسه شنلی در پیتسبورگ درس خواند و در سپتامبر ۱۹۲۷، تحصیلات پیشا پزشکی را در دانشگاه پیتسبورگ آغاز کرد. در ۱۹۲۸ به اتحادیه کمونیست‌های جوان آمریکا پیوست. اما ۱۹۲۹، به دلیل همکاری با «باشگاه لیبرال» دانشگاه برای تشکیل جلسه‌ای در حمایت از رهبر کارگری، تام مونی، طرد شد. حرفه. حزب کمونیست. در ۱۹۲۷ آلبرتسون به حزب کمونیست ایالات متحده پیوست. در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۱، آلبرتسون قرار بود به عنوان منشی «کمیته موقت
۱۹۳۱، آلبرتسون قرار بود به عنوان منشی «کمیته موقت جوانان ضد جنگ» ایالت نیویورک برای برگزاری تجمعی یادبود لیبکنشت و تظاهرات ضد جنگ در استار کاسونو در خیابان پارک و خیابان ۱۱۷ در منهتن خدمت کند. ویلیام واینستون، مدیر سی پی یو اس ای و گیل گرین، رهبر وای سی ال قرار بود در این مراسم شرکت کنند. آلبرتسون در ۱۹۳۲ به نیویورک نقل مکان کرد و تا ۱۹۴۷ در آنجا زندگی کرد. او به عنوان یک مسئول اتحادیه کارگری و سازمان دهنده تا ۱۹۴۰ در آنجا کار کرد. آلبرتسون کاندید مجلس سنای ایالت نیویورک در ۱۹۳۲ شد. در ۱۹۳۴، آلبرتسون به
ایالت نیویورک در ۱۹۳۲ شد. در ۱۹۳۴، آلبرتسون به عنوان نامزد حزب برای نمایندگی مجلس نمایندگان از ناحیه هفدهم کنگره نیویورک، کاندیدا شد. در ۱ اکتبر ۱۹۳۹، جوزف زک، مقام سابق حزب و شاهد کمیته مرگ مجلس ایالات متحده، آلبرتسون را در فهرستی از مدیران حزب و جزو هفت نفر از ۴۰ مدیر اتحادیه کنگره سازمان‌های صنعتی (سی ای او) نام برد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۳۹، بنجامین گیتلو، یکی از بنیانگذاران سابق حزب، آلبرتسون را به عنوان رهبر حزب معرفی کرد. در ۱۹۴۲، او یک سال به عنوان منشی و خزانه دار اتحادیه محلی ۱۶ کارکنان هتل و کارکنان
و خزانه دار اتحادیه محلی ۱۶ کارکنان هتل و کارکنان رستوران، فدراسیون کار آمریکا، خدمت کرد. در همان دوره، او از نامزدی اسرائیل آمتر برای فرمانداری نیویورک تحت نام حزب کمونیست، حمایت کرد. در ۱۹۴۳، او یک سال دبیر کار سی پی یو اس ای ملی و همچنین عضو کمیته ایالت نیویورک حزب بود. در ۱۹۴۴، او به مدت یک سال نایب رئیس انجمن سیاسی کمونیست بروکلین شد. در ۱۹۴۵، نام آلبرتسون در میان بسیاری از نام‌های دیگر که توسط پدر جان فرانسیس کرونین در گزارشی به نام «مشکل کمونیسم آمریکایی در ۱۹۴۵: حقایق و توصیه‌ها» منتشر شد، ظاهر شد.
در ۱۹۴۵: حقایق و توصیه‌ها» منتشر شد، ظاهر شد. در ۱۹۴۶، آلبرتسون دستیار وزیر کار ملی CPUSA شد. در ۱۹۴۷، آلبرتسون به عنوان دبیر سازمانی منطقه ۵ سی پی یو اس ای (پنسیلوانیا غربی) به پیتسبورگ بازگشت. در همان سال، نام او در مجموعه افسران اصلی حزب کمونیست ملی تحت عنوان «هیئت بازبینی ملی» به عنوان دبیر آمده بود. در ۱۹۵۰، حزب، او را به سمت دبیر اتحادیه کارگری منطقه ۷ CPUSA (دیترویت) منصوب کرد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، آلبرتسون یکی از مقامات برجسته ملی حزب بود که در شهر نیویورک مستقر بود و در ۱۹۵۸ دبیر ایالتی حزب شد.
نیویورک مستقر بود و در ۱۹۵۸ دبیر ایالتی حزب شد. مت سوتیک، خبرچین FBI، در ۱۹۵۰ «ویلیام آلبرتسون، دبیر منطقه حزب کمونیست در غرب پنسیلوانیا» را لو داد. سوتیک موفق شد از شهادت خود در رابطه با حمله به معاون رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده و نامزد ریاست جمهوری، هنری ای والاس استفاده کند. بر اساس گزارش نیویورک تایمز؛ «یک مأمور مخفی سابق اداره تحقیقات فدرال امروز شهادت داد که هنری ای والاس، یکبار با دو کمونیست معروف پیتسبورگ در مورد حمایت از کمپین ریاست جمهوری خود صحبت کرد. متیو کوتیک مأمور این کار بود. او در کمیته
کرد. متیو کوتیک مأمور این کار بود. او در کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی مجلس نمایندگان بیان کرد که خودش یکی از اعضای شناخته شده حزب کمونیست است». سوتیک همچنین از استیو نلسون که سال بعد با آلبرتسون و چهار رهبر درجه سوم حزب دستگیر شدند، نام برد. در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۲، وزارت امور خارجه، گذرنامه آلبرتسون و چند تن دیگر از رهبران حزب کمونیست را باطل کرد. رابرت اف کندی، لوی دادستان کل ایالات متحده، در گزارشی در ۱ ژوئن ۱۹۶۳ در رابطه با فعالیت‌های خرابکارانه، چندین بار به آلبرتسون اشاره کرد، چرا که کندی طی درخواست های
به آلبرتسون اشاره کرد، چرا که کندی طی درخواست های آلبرتسون و سایرین به ثبت نام به عنوان اعضای حزب وادار کرده بود.
ویلیام الکساندر اندرسون (William Alexander Anderson) (۱۱ می ۱۸۴۲–۲۱ ژوئن ۱۹۳۰)، از وکلای اهل ویرجینیا، سرباز ارتش ایالات مؤتلفه و سیاستمدار دموکرات بود که در هر دو مجلس شورای ایالتی ویرجینیا خدمت کرد. وی دو بار به عنوان دادستان کل این ایالت انتخاب شد و در مقام ریاست دانشگاه «واشینگتن و لی» نیز خدمت کرد که زمانی محل تحصیل خود او بود. اوایل زندگی و زندگی خانوادگی. اندرسون که در سال ۱۹۸۲ در شهرستان باتتورت ایالت ویرجینیا متولد شد، فرزند وکیلی به نام فرانسیس تی‌اندرسون بود. فرانسیس در سال ۱۸۵۵ به همراه
تی‌اندرسون بود. فرانسیس در سال ۱۸۵۵ به همراه خانواده‌اش به شهر لکسینگتون واقع در منطقه راکبریج ویرجینیا عزیمت کرد تا ریاست کالج واشینگتن را (که در زمان حیات او به دانشگاه واشینگتن و لی تغییر کرد) بر عهده بگیرد، البته خود او نیز زمانی در این دانشگاه تحصیل کرده بود. او همنام جد پدریش بود که طی سال‌های ۱۸۳۱–۱۸۳۲ نمایندگی شهرستان باتتورت را در مجلس قانونگذاری بر عهده داشت. جد مادریش، اندرو الکساندر بود که جد او نیز، آرشیبالد الکساندر، در سال ۱۷۴۷ از کانتی آنتریم در ایرلند مهاجرت کرده و در نزدیکی آگوستا در
در ایرلند مهاجرت کرده و در نزدیکی آگوستا در منطقه راکبریج سکونت گزیده بود. ویلیام اندرسون جوان متناسب با طبقه خانوادگیش تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. سپس در کالج واشینگتن در لکسینگتون نامنویسی کرد، این کار درست زمانی صورت گرفت که در می ۱۸۶۱ ایالت ویرجینیا از ایالات متحده آمریکا جدا شد و به کنفدراسیون پیوست. اندرسون دو بار ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. همسر اولش، الن جی. اندرسون که اهل ریچموند بود در سال ۱۸۷۲ از دنیا رفت. همسر دومش، مری لوئیزیا بلر نام داشت و از اهالی لکسینگتون بود. خدمت در ارتش کنفدراسیون و
از اهالی لکسینگتون بود. خدمت در ارتش کنفدراسیون و پیامدهای آن. یک ماه بعد، اندرسون پس از پیوستن به گروه «داوطلبان تالار آزادی» در ارتش کنفدراسیون نامنویسی کرد. این گروه متشکل از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان کالج واشینگتن بود که به عضویت هنگ چهارم پیاده‌نظام ویرجینیا به فرماندهی استون‌وال جکسون درآمده بودند، جکسون از اساتید پیشین مرکز آموزش نظامی ویرجینیا بود. در ۲۱ ژوئیه و در خلال نبرد اول ماناساس، گلوله‌ای به سر زانوی اندرسون اصابت کرد و او در ۱۳ سپتامبر ۱۸۶۱ به دلیل نقص عضو از خدمت در ارتش کنار گذاشته شد.
به دلیل نقص عضو از خدمت در ارتش کنار گذاشته شد. پس از این حادثه، در یک کارخانه تولید توپ جنگی مشغول به کار شد که به‌طور موقت در شهر آلبمارل راه‌اندازی شده بود و کهنه‌سربازان معلول آن را اداره می‌کردند. البته اندکی بعد اندرسون رهسپار جنگ علیه ائتلاف ژنرال هانتر شد. در همین حال، در سال ۱۸۶۱، پدرش برای عضویت در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد ولی به علت بیماری از حضور دوباره در رقابت‌های انتخاباتی خودداری کرد. البته وضعیت جسمی او به گونه‌ای بهبود یافت که یک دهه پس از آن در دادگاه عالی ویرجینیا سمتی را
یک دهه پس از آن در دادگاه عالی ویرجینیا سمتی را عهده‌دار شد. در طول این جنگ، اندرسون جوان معلول تحصیلاتش را به اتمام رساند و پس از جنگ با حضور در دانشکده حقوق دانشگاه ویرجینیا و فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۶۶، مسیر شغلی پدرش را در پی گرفت. وکیل و سیاستمدار. اندرسون که سال‌های متمادی در حزب دموکرات عضو کمیته اجرایی بود، ابتدا در انتخابات مجلس سنای ویرجینیا به پیروزی رسید و برای یک دوره (به صورت نیمه وقت) طی سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳ نماینده مناطق راکبریج، باث و آلگانی بود. «در سال ۱۸۷۰، اندرسون در پی پیشنهاد دکتر
بود. «در سال ۱۸۷۰، اندرسون در پی پیشنهاد دکتر ویلیام رافنر، لایحه راه‌اندازی مدارس دولتی را به مجلس ارائه کرد و از این طریق اعتباری برای خود کسب نمود.» قریب به یک دهه بعد، رأی‌دهندگان منطقه راکبریج او را به عنوان یکی از نمایندگان خود (باز هم به صورت نیمه وقت) برگزیدند. بدین‌ترتیب، اندرسون به همراه متیو دبلیو. پکستون (وابسته به خانواده‌ای که پیش از این نیز برخی از اعضایش در مجلس حضور داشتند) از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ در مجلس نمایندگان خدمت کرد. با این حال رأی‌دهندگان در دوره بعد هیچ‌یک از این دو نفر را انتخاب
در دوره بعد هیچ‌یک از این دو نفر را انتخاب نکردند و در سال ۱۸۸۵ چارلز اف‌جردن و جیکوب دبلیو. آرنولد را جایگزین آنها نمودند. البته این دو نماینده نیز فقط یک دوره به مجلس راه پیدا کردند. مردم راکبریج بار دیگر اندرسون را (این بار به همراه جان تی‌مک‌کی) برای مجمع عمومی ۱۸۸۷ انتخاب کردند. در دوره بعدی مجمع، رأی‌دهندگان از انتخاب مجدد آنها امتناع کرده و گرینلی دی. لچر و جیمز ام‌جانستون را (نماینده سابق) جایگزین آن دو کردند. وی یکی از اصلی‌ترین کسانی بود که در تدوین قانون انتخابات موسوم به قانون اندرسون-مک کورمیک
قانون انتخابات موسوم به قانون اندرسون-مک کورمیک نقش داشت (براساس این قانون، مجمع عمومی مجاز بود که هیئت انتخاباتی متشکل از سه نفر در هر منطقه انتخاب کند) این قانون به همراه قانون والتون (که الزام به رأی‌گیری مخفی و همچنین حذف سه چهارم از آراء نامزدهایی داشت که رأی‌دهندگان به آنها رأی منفی داده بودند) سبب شد تا شمار سیاهپوستان واجد شرایط رأی دادن و همچنین تعداد مقامات منتخب سیاهپوست در ویرجینیا کاهش یابد. اندرسون در سال ۱۸۹۹ به ریاست انجمن وکلای ویرجینیا رسید و محرومیت سیاهپوستان از حق رأی را موضوع سخنرانی
و محرومیت سیاهپوستان از حق رأی را موضوع سخنرانی خود قرار داد. دیری نپایید که او فرصتی یافت تا ایده‌هایش را اجرایی کند، زیرا اندرسون و جی. دبیلو گیلمور از سوی مردم راکبریج و بوئنا ویستا انتخاب شده بودند تا به عنوان نماینده آنها در کنوانسیون قانون اساسی دوره ۱۹۰۱–۱۹۰۲ شرکت کنند. وی به یکی از اصلی‌ترین اعضای کنوانسیون تبدیل شد؛ شاید به این دلیل که از قبل با روش‌های مورد استفاده ایالات جنوبی برای دور زدن متمم پانزدهم آشنا بود؛ براساس این متمم، سلب حق رأی افراد براساس نژاد یا سابقه بردگی ممنوع بود. اندرسون
براساس نژاد یا سابقه بردگی ممنوع بود. اندرسون اداره کمیته بازبینی و همچنین ریاست موقت کنوانسیون را همزمان عهده‌دار شد (در غیاب جان گودجونیور، رئیس وقت کنوانسیون، همکار وکیل و نماینده سابق کنوانسیون و کنگره)، به علاوه او درخلال برگزاری کنوانسیون به عنوان دادستان کل ایالات نیز انتخاب شد. علی‌رغم آنکه پیش از کنوانسیون وعده داده شده بود که رأی‌دهندگان فرصت تأیید سند نهایی را خواهند داشت ولی نمایندگان حاضر در این جلسه با اکثریت آرای ۴۷ به ۳۸، رأی به اجرایی شدن آن از تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۲ دادند و هرگز آن را در
آن از تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۲ دادند و هرگز آن را در اختیار مردم قرار نگذاشتند. در همین رابطه، مردی که در آگوستا به اتهام سرقت از منزل محکوم شده بود ایaن ادعا را مطرح کرد که رسیدگی به جرم او بدون حضور هیئت منصفه نامعتبر بوده‌است. در آن زمان دادستان کل، اندرسون، در برابر دادگاه عالی ویرجینیا به دفاع از حکم صادره پرداخت و قاضی جورج مافت هریسون اعلام کرد که قوانین جدید معتبر است زیرا مورد تأیید فرماندار، مجلس قانونگذاری و تمامی قضاتی است که برای پاسداشت آن سوگند یاد کرده‌اند. قضات دادگاه استیناف نیز از نامعتبر
یاد کرده‌اند. قضات دادگاه استیناف نیز از نامعتبر دانستن قانون اساسی جدید امتناع کردند. آنها به پرونده کنوانسیون قانون اساسی کارولینای جنوبی به نام میلز وی‌گرین به شماره 159U.S. ۶۵۱ (۱۸۹۵) استناد کردند و قاضی دیوان عالی ایالات متحده، دیوید جوشیا بروئر، به روشنی دریافت نمایندگان مجلس، برخی از اعضای کنگره را که آن سال با رأی مردم ویرجینیا انتخاب شده بودند، بر مسند قدرت قرار داده‌اند؛ «امر ممنوعه واقع شده و حکم دادگاه نمی‌تواند آن را از درجه اعتبار ساقط کند.» نسخه اصلی این پرونده فدرال در دادگاه منطقه‌ای
نسخه اصلی این پرونده فدرال در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده ناظر بر ناحیه شرقی ویرجینیا به نمایندگی از رأی‌دهندگان در ناحیه سوم کنگره ویرجینیا توسط وکیل جان اس‌وایز به همراه یک عضو سابق کنفدراسیون و همچنین نماینده پیشین کنگره (که به جای وابستگی به دموکرات‌ها از اعضای حزب ریدجاستر بود) علیه فرماندار ویرجینیا، اندرو جکسون و همچنین دبیرکل ایالات و ممیز حساب‌های عمومی مطرح شده بود و به دنبال دریافت حکم تعلیق شمارش آرای انتخابات نوامبر ۱۹۰۲ بود. به علاوه از حزب حاکم به دلیل سلب حق رأی رنگین‌پوستان شکایت کرد. در
به دلیل سلب حق رأی رنگین‌پوستان شکایت کرد. در انتخابات ۱۹۰۴، میزان مشارکت سفید پوستان ۵۰ درصد و سیاهپوستان ۹۰ درصد کاهش یافته بود. مردم ویرجینیا بار دیگر در سال ۱۹۰۵، اندرسون را به عنوان دادستان کل این ایالت انتخاب کردند. در پرونده شکایت ایالت ویرجینیا علیه ویرجینیای غربی در دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا مبنی بر استرداد سهمی از بدهی‌های دولتی از سال ۱۸۶۱، او به همراه سایر وکلا، نمایندگی ویرجینیا را عهده‌دار بود. با خاتمه یافتن این پرونده در سال ۱۹۲۰، بنا بر پیشنهاد کمیسر ویژه قرار شد مبلغ ۷۵ هزار دلار به
پیشنهاد کمیسر ویژه قرار شد مبلغ ۷۵ هزار دلار به عنوان حق‌الوکاله به اندرسون پرداخت شود. وی پس از پایان دوره خدمتش در دادستانی کل به عضویت هیئت ایالتی آموزش درآمد. در سال ۱۹۱۷ اندرسون برای آخرین بار در انتخابات مجلس به پیروزی رسید و به عنوان نماینده از سوی بخشی از منطقه راکبریج و منطقه مجاور آن، بوئناویستا، در جلسات دوره ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ مجلس نمایندگان حضور یافت (نماینده سایر مناطق راکبریج و بوئناویستا و همچنین منطقه باث و هایلند، جان دبلیو. استفنسون بود). او طی سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۳۰ در هیئت امنای دانشگاه محل
طی سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۳۰ در هیئت امنای دانشگاه محل تحصیل خود، واشینگتن و لی، خدمت کرد. سپس قدم در راه پدر گذاشت و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۴ ریاست این دانشگاه را بر عهده گرفت. وفات و میراث. اندرسون در گورستان استون‌وال جکسون واقع در لکسینگتون ایالت ویرجینیا به خاک سپرده شد. شلواری که در نبر اول ماناساس بر تن داشت با جای سوراخ گلوله بر روی زانویش، در موزه دانشگاه واشینگتن و لی به نمایش گذاشته شده‌است. مقالاتی که اعضای خانواده او به رشته تحریر درآورده‌اند در کتابخانه دانشگاه ویرجینیا نگهداری می‌شود.
ویلیام هنری آوری (William Henry Avery) (زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۱۱ – درگذشتهٔ ۴ نوامبر ۲۰۰۹)، سیاستمدار حزب جمهوری‌خواه اهل ایالات متحده بود که از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ میلادی به عنوان ۳۷امین فرماندار کانزاس خدمت کرد. زندگی و حرفه. آوری در ۱۱ اوت ۱۹۱۱ در ویکفیلد، کانزاس بدنیا آمده و در ۱۹۳۴ میلادی از دانشگاه کانزاس فارغ‌التحصیل گردید. هنگام آموزش در دانشگاه کانزاس، وی به سازمان برادری دلتا اوپسیلون ملحق شد. وی عضو هیئت مدیره مدرسه ویکفیلد بود، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ میلادی در مجلس نمایندگان کانزاس و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ میلادی به عنوان
کانزاس و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ میلادی به عنوان نماینده جمهوری‌خواه در کنگره ایالات متحده خدمت کرد. والدین آوری هر دو فارغ‌التحصیل دانشگاه بودند؛ پدرش از دانشگاه ایالتی کانزاس و مادرش از دانشگاه ایالتی امپوریا فارغ‌التحصیل شده بود. هرچند در آن دوران بیشتر کودکان واجد شرایط به مدرسه نمی‌رفتند، اما والدین آوری به‌طور قوی در راستای کسب تحصیل فرزند خود تلاش نمودند. اگرچه خانواده وی به‌طور سنتی در دانشگاه ایالتی کانزاس آموزش دیده بودند و نزدیکترین کالج نیز برای وی محسوب می‌شد، اما او گربه‌های وحشی را رد نموده و در
می‌شد، اما او گربه‌های وحشی را رد نموده و در دانشگاه کانزاس در لارنس، کانزاس پذیرفته شد. آوری «از ۱۱ ژانویه ۱۹۶۵ تا ۹ ژانویه ۱۹۶۷ به عنوان سی و هفتمین رئیس اجرایی ایالت خدمت کرد. هرچند دوره خدمت فرمانداری وی کوتاه بود، اما شخصیت خوش‌برخورد و توانایی وی در برنده شدن در انتخابات‌ها، وی را به یکی از شخصیت‌های مرکزی حزب جمهوری‌خواه کانزاس در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی مبدل کرد». آوری به عنوان فرمانداری بیاد آورده می‌شود که مجازات اعدام پری اسمیت و ریچارد هیکاک را تحریم کرد، دو قاتل خانواده کلتر که در کتاب
را تحریم کرد، دو قاتل خانواده کلتر که در کتاب در کمال خون‌سردی اثر ترومن کاپوتی به شهرت رسیدند. کاپوتی، فرماندار را به عنوان «یک مزرعه‌دار ثروتمند» که از نظریات مردم آگاه است توصیف می‌نماید. وی همچنین زمانی که به عنوان فرماندار خدمت می‌کرد، یک بنای یادبود را در دلفوس، کانزاس به افتخار آبراهام لینکلن و گریس بدل، دختر یازده ساله که به نامزد ریاست جمهوری لینکلن پیشنهاد تا ریش مشهور خود را بگذارد، وقف کرد. پس از شکست در انتخابات فرمانداری ۱۹۶۶ در مقابل رابرت دوکینگ، آوری سعی کرد تا در انتخابات مجلس سنای ایالات
آوری سعی کرد تا در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده برنده شود، اما در انتخابات مقدماتی توسط نامزد آینده ریاست جمهوری باب دول شکست خورد. آوری پس از اینکه از حرفه سیاست بازنشسته شد، برای شرکت نفت کلینتون کار کرده و رئیس شرکت ریال پترولیم شد. وی در ۱۹۹۰ میلادی به عنوان عضو هیئت حکومت‌داری ملی آرمان مشترک انتخاب گردید. وی یکی از فرمانداران پیشین بود که هنگام ساخت مستند فرماندار کانزاس با وی مصاحبه صورت گرفت و طی این مصاحبه وی با افتخار اظهار داشت که طی چندین سال خدمت در عرصه سیاست، هرگز گلف بازی نکرده‌است. آوری