payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزمون هوش یا تست هوش، مجموعه‌ای از وظایف که برای اندازه‌گیری ظرفیت انتزاع‌سازی، یادگیری و رویارویی با موقعیت‌های جدید طراحی شده‌اند.یک ابزار تشخیص روانشناختی است که برای اندازه‌گیری هوش افراد استفاده می‌شود. از آنجایی که هوش به‌طور متفاوتی تعریف می‌شود، انواع مختلفی از تست‌های هوش وجود دارد. فرض بر این است که تفاوت در عملکرد در آزمون‌های هوش نیز منعکس کننده تفاوت در عملکرد شناختی در زندگی روزمره است. پیشینه. اولین آزمون هوش توسط فرانسوی آلفرد بینه ابداع شد. آلفرد بینه یک روان‌شناس فرانسوی بود که بیشتر به
آلفرد بینه یک روان‌شناس فرانسوی بود که بیشتر به خاطر ایجاد اولین آزمون هوشی پرکاربرد، به نام «تست بینه-سایمون» شناخته می‌شود. این آزمایش پس از آن آغاز شد که دولت فرانسه به بینه دستور داد تا ابزاری بسازد که بتواند دانش آموزان مدرسه ای را که نیاز به مطالعات جداگانه دارند شناسایی کند. آنها با همکارش تئودور سایمون مقیاس هوش بینه-سایمون را ایجاد کردند. لوئیس ترومن بعداً مقیاس را اصلاح کرد و آزمون را با آزمودنی‌هایی که از یک نمونه آمریکایی گرفته شده بود استاندارد کرد و این آزمون به «مقیاس هوش استانفورد-بینه»
کرد و این آزمون به «مقیاس هوش استانفورد-بینه» معروف شد. این تست هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد و یکی از پرکاربردترین تست‌های هوش است. تست هوش استنفور-بینه به دلیل گستردگی دوره سنی که میتوان از آن استفاده کرده یعنی بازه سنی ۲ سال تا ۹۹ سال یکی از بهترین تست‌های موجود جهت سنجش هوش و سن ذهنی افراد به‌ویژه کودکان است. هوش عمومی. هوش به عنوان هدف اندازه‌گیری در این آزمون‌ها، موضوعی است که نمی‌توان مستقیماً آن را اندازه‌گیری کرد. به عنوان مثال هوش با قد انسان تفاوت دارد، تعیین هوش با استفاده از
با قد انسان تفاوت دارد، تعیین هوش با استفاده از آزمون‌های هوش همیشه در معرض خطای اندازه‌گیری است. هیچ آزمون هوشی وجود ندارد که تمام زمینه‌های هوش را پوشش دهد. به گفته وزارت آموزش و تحقیقات فدرال آلمان، آزمون‌های مختلف بسته به نظریه اساسی و ترکیب وظایف، حوزه‌های هوشی کم و بیش متفاوتی را پوشش می‌دهند. در برخی از آزمون‌ها، عملکرد [...] بیشتر به دانش قبلی وابسته است، در حالی که در برخی دیگر این موضوع استقلال بیشتری از آموزش دارد. برخی از آزمون‌ها فقط یک بخش از هوش را اندازه‌گیری می‌کنند (مثلاً تفکر منطقی
از هوش را اندازه‌گیری می‌کنند (مثلاً تفکر منطقی انتزاعی)، برخی دیگر انواع توانایی‌های مختلف را اندازه‌گیری می‌کنند [...]. با این وجود، نتیجه تقریباً همه آزمون‌ها به صورت بهره هوشی (IQ) بیان می‌شود. سایر ابعاد شخصیتی ضروری، مانند هوش هیجانی، با آزمون هوش اندازه‌گیری نمی‌شوند. انواع آزمون هوش. آزمون‌های هوش هر کدام مربوط به یک نظریه هوش هستند که باید هنگام تفسیر نتیجه مورد توجه قرار گیرند. بر این اساس، آزمون‌هایی گوناگونی برای سنجش هوش عمومی یا مؤلفه‌های (عوامل، ابعاد) هوش وجود دارد. تست بینه سایمون. آلفرد
ابعاد) هوش وجود دارد. تست بینه سایمون. آلفرد بینه و تئودور سایمون اولین تست هوش قابل استفاده را در سال ۱۹۰۵ توسعه دادند که ایده‌های اساسی آن را می‌توان در تمام تست‌های مدرن یافت. آزمون بینه سایمون شامل یک سری تکالیف (آزمون‌های فرعی) فردی اما متنوع بود. تکالیف دارای سطح دشواری فزاینده‌ای بودند تا بتوانند با دقت هر چه بیشتر برای گروه سنی مربوط قابل حل باشند. برخی از وظایف خود بیانگر سؤالات و مسائل ساده روزمره هستند. اولین آزمایش‌ها همچنین شامل اندازه‌گیری حافظه بود. برای انجام آزمون نیاز به درک
حافظه بود. برای انجام آزمون نیاز به درک دستورالعمل‌های شفاهی بود. این منجر به انتقاد روش‌شناختی موجهی می‌شود که افرادی که این دستورالعمل‌ها را نمی‌فهمند یا آن‌ها را به اندازه کافی درک نمی‌کنند، تنها به همین دلیل در یک آزمون هوش بدتر عمل می‌کنند. هوش عمومی. چارلز اسپیرمن روان‌شناس بریتانیایی نظریه عاملی هوش را در روان‌شناسی در سال ۱۹۰۴ پایه‌گذاری کرد .هوش عمومی به نظریه چارلز اسپیرمن اشاره دارد. برای این منظور، برای مثال، ماتریس‌های پیش‌رونده ریون توسط جان سی ریون استفاده می‌شود. ماتریس‌های پیش‌رونده ریون.
ریون استفاده می‌شود. ماتریس‌های پیش‌رونده ریون. در سال ۱۹۳۸، جان سی ریون یک روش مستقل از فرهنگ و بدون زبان به نام ماتریس‌های پیشرونده ریون را توسعه داد، که هدف آن حذف سوگیری‌ها برای آزمودنی‌ها از فرهنگ‌های خارجی بود. با این حال، این امید برای آزمون‌های کاملاً مستقل از فرهنگ برآورده نشده‌است، زیرا منتقدان آزمون‌های هوش دلایل خوبی ارائه کرده‌اند که سبک‌های تفکر متفاوت فرهنگی و تجربیات فرهنگی را نمی‌توان تنها به تفاوت‌های زبانی تقلیل داد. معلوم شد که مقدار باقیمانده ای از «آشفتگی فرهنگی» حتی در آزمون‌های
باقیمانده ای از «آشفتگی فرهنگی» حتی در آزمون‌های عمدتاً بدون زبان باقی می‌ماند. در این تست مجموعه ای از تصاویر به فرد ارائه می‌شود که باید جای خالی را با تصاویر پیشنهادی درست پر نماید. این تست که در جنگ جهانی برای غربالگری افراد نیز مورد استفاده شده‌است، آزمون بسیار مشهوری برای سنجش هوش عمومی (عامل g) فرد می‌باشد. به عقیده ریموند کتل هوش دارای دو جنبه هوش سیال و متبلور است؛ «هوش سیال» وابسته به زمینه ژنتیکی زیستی فرد است و «هوش متبلور» تحت تأثیر آموزش و فرهنگ است. این آزمون هوش سیال را اندازه‌گیری می‌کند.
است. این آزمون هوش سیال را اندازه‌گیری می‌کند. مردم اغلب ادعا می‌کنند که به نظر می‌رسد هوش آنها با افزایش سن کاهش می‌یابد. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که در حالی که هوش سیال پس از نوجوانی شروع به کاهش می‌کند، هوش متبلور در طول بزرگسالی همچنان افزایش می‌یابد. ماتریس‌های پیش‌رونده ریون یکی از رایج‌ترین معیارهای سنجش توانایی سیال است. این تست یک آزمون چند گزینه ای غیر کلامی است. هوش کلامی و عملی. این تقسیم‌بندی بر اساس مفهوم هوش دیوید وکسلر است که «هوش را به عنوان توانایی ترکیبی یا جهانی فرد برای عمل
را به عنوان توانایی ترکیبی یا جهانی فرد برای عمل هدفمند، تفکر منطقی و برخورد مؤثر با محیط خود» توصیف می‌کند. تقسیم هوش به هوش کلامی و عملی که وکسلر در نسخه اصلی انجام داد، تنها یکی از تقسیم‌بندی‌های ممکن این ساختار پیچیده‌است. هیچ مبنای نظری ندارد، بلکه انگیزه عملگرایانه دارد؛ بنابراین مفاهیم جایگزین به هیچ وجه مستثنی نیستند. مجموعه آزمون بهره هوشی وکسلر، که در دهه ۱۹۵۰ توسعه یافت، دانش عمومی، واژگان، تفکر محاسباتی، دریافت سمعی و بصری و توانایی انتزاع را در یازده آزمون فرعی بررسی می‌کند. «تست هوش
را در یازده آزمون فرعی بررسی می‌کند. «تست هوش هامبورگ-وکسلر برای بزرگسالان» (WIE، سابقاً HAWIE)، که توسط روان‌شناس هامبورگ اصلاح شده‌است، اکنون یک آزمون رایج برای افراد بین ۱۶ تا ۷۴ سال است. به‌طور مشابه، آزمایشی برای کودکان بین ۶ تا ۱۶ سال وجود دارد (WISC، سابقاً HAWIK). ویرایش دیگری از سال ۱۹۸۳ با یک "-R" ضمیمه نشان داده شده‌است. آزمون کودکان اکنون در نسخه اصلاح شده بیشتر (WISC-IV، آخرین ویرایش ۲۰۱۰) در دسترس است. مقیاس هوشی پیش دبستانی و ابتدایی وکسلر (WPPSI-III، آخرین ویرایش ۲۰۱۱)، که قبلاً با نام
(WPPSI-III، آخرین ویرایش ۲۰۱۱)، که قبلاً با نام «آزمون هوش هانوفر-وکسلر برای سن پیش‌دبستانی» (HAWIVA) در دسترس بود، همچنین امکان تست کودکان بین ۳ سال تا ۷ سال و ۲ ماه.
ریسک تجاری به امکان کسب سود ناکافی یا ضرر و زیان در یک فعالیت بازرگانی اشاره دارد. هر سازمان و کسب‌وکاری در حین انجام فعالیت تجارتی خود با عوامل خطرآفرین گوناگونی روبرو است.ریسک تجاری به معنای عدم اطمینان در سود یا خطر زیان و رویدادهایی است که می‌تواند به دلیل برخی مسائل پیش‌بینی نشده در آینده (برای مثال: تغییر در سلیقه مشتری، تغییر ترجیحات مصرف‌کنندگان، اعتصابات، افزایش رقابت، تغییر در سیاست‌های دولت، منسوخ شدن و غیره ) ایجاد مشکل کند و باعث شکست در کار شود. ریسک تجاری شامل تمام هزینه های یک تاجر یا یک
شود. ریسک تجاری شامل تمام هزینه های یک تاجر یا یک شرکت در اجرای تجارت خود می شود.به عنوان مثال، شرکتی که قادر به فروش محصولات و پوشش هزینه های عملیاتی خود نباشد، ریسک تجاری بیشتری دارد. یک شرکت ممکن است با خطرات مختلفی در عملیات، تدارکات، خرابی دستگاه‌ها، اعتصابات کارمندان و غیره مواجه شود. در بازار، ریسک‌ها ممکن است به دلیل نوسانات قیمت‌ها، تغییر روند و مد، اشتباه در پیش‌بینی فروش و غیره ایجاد شوند. علاوه بر این، ممکن است اموال و دارایی‌ها به دلیل آتش‌سوزی، سیل، زلزله، شورش یا جنگ و ناآرامی سیاسی از بین
سیل، زلزله، شورش یا جنگ و ناآرامی سیاسی از بین برود که ممکن است باعث وقفه‌های ناخواسته در کار شود؛ بنابراین ریسک‌های تجاری بسته به ماهیت یک فعالیت بازرگانی و عملیات آن ممکن است به اشکال مختلف رخ دهد. ریسک‌های تجاری ۲ نوع هستند: ریسک‌های داخلی (ریسک‌های ناشی از مسائل درونی کسب و کار) و ریسک‌های خارجی (ریسک‌های ناشی از رویدادهای خارج از کسب و کار) بسیاری از ریسک های تجاری می توانند به یکدیگر مرتبط باشند.با ظهور بیماری کرونا در سال ۲۰۱۹، بسیاری از کسب و کار ها قربانی آسیب به بازارها شدند. بسیاری از ریسک های
قربانی آسیب به بازارها شدند. بسیاری از ریسک های داخلی در شرکت ها از جمله تحول در ارتباطات به روش های ارتباطاتی آنلاین، در تجارت پدید آمد. طبقه‌بندی. ریسک تجاری به انواع زیر طبقه‌بندی می‌شود: سایر ریسک‌ها: مانند بلایای طبیعی ازقبیل (سیل)
قلعه خرابه نام محوطه باستان‌شناسی متعلق به قلعه‌ای از قرن پنجم در دشت گرگان، در استان گلستان در شمال شرقی ایران است. در یک ۱٫۶ کیلومتری جنوب دیوار بزرگ گرگان قرار دارد که این منطقه بین دریای خزر و کوه‌های کپه‌داغ بین سال‌های ۴۲۰ تا ۵۳۰ میلادی توسط شاهنشاهی ساسانی در حاشیه شمالی امپراتوری آنها ساخته شده است. این قلعه ممکن است به عنوان یک پادگان برای سربازان مدافع دیوار عمل کرده باشد یا ممکن است توسط غیرنظامیان استفاده شده باشد، اما چیدمان منظم آن نشان می‌دهد که منشا نظامی داشته است. برخی بررسی ها نشان داده
که منشا نظامی داشته است. برخی بررسی ها نشان داده است که این قلعه ممکن است از بقایای قلعه های حکومت شمالی ایران که به دست ژانگ تیوو در سال 881 تصرف شد به جا مانده باشد بررسی مغناطیس‌سنج قلعه خرابه در سال های ۱۳۸۶ و ۱۳۸۷ انجام شد. این قلعه طرحی رسمی و دقیق به سبک نظامی داشت. یک چهارراه مرکزی با شواهدی از ساختمان‌ها در دو طرف جاده‌ها پیدا شد که در نزدیکی چهارراه به راحتی قابل تشخیص هستند. در نزدیکی این محوطه گودال‌ها و مکان‌هایی وجود داشت که احتمالاً گودال‌های آتش در آنها قرار داشت. در ضلع شرقی قلعه ردیف‌هایی
آتش در آنها قرار داشت. در ضلع شرقی قلعه ردیف‌هایی از محوطه‌های کوچکی وجود داشت. شاید اینها جایی بودند که خندق‌هایی در اطراف چادرها یا دیگر ساختمان های موقت حفر شده بودند. به جز بقایای بخش‌های صحرایی که مربوط به قبل از قلعه بودند، سایر بخش‌های سایت هیچ ساختار قابل تشخیصی نداشتند. سفال های یافت شده در حین حفاری نشان می‌دهد که قلعه برای یک دوره نسبتاً کوتاه، در دوره اولیه تاریخ دیوار، اشغال شده است. رژیم غذایی سرنشینان شامل ماهی بود که احتمالاً از دریای خزر که است به سمت غرب حمل می‌شد. قلعه خرابه یکی از چندین
است به سمت غرب حمل می‌شد. قلعه خرابه یکی از چندین قلعه است که در دشت جنوب دیوار بزرگ یافت می شود. این بخش داخلی در جنوب دیوار احتمالاً نزولات طبیعی کافی برای کشاورزی دیم دریافت می‌کند و کانال‌هایی که از ویژگی‌های این منطقه است، نه برای اهداف آبیاری، بلکه برای تأمین نیازهای پادگان نظامی و برای تأمین نیازهای پادگان نظامی ساخته شده است. کوره های آجرپزی که برای ساختن آجرها استفاده می‌شد که دیوارها و دژهای آن ساخته می‌شد. گمان می‌رود که قلعه خرابه برای پادگان کردن نیروهای مستقر روی دیوار استفاده می شده است.
کردن نیروهای مستقر روی دیوار استفاده می شده است. تکه‌های سفالی یافت شده در قلعه و سایر مکان‌های مرتبط با دیوار، تصویر واضح‌تری از توالی وقایع مرتبط با دیوار و سکونت‌گاه‌های آن منطقه به محققان می‌دهد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باعث مرگ ۲۹۹۶ نفر از جمله ۲۹۷۷ قربانی و ۱۹ هواپیماربایی شد که دست به خود–دیگرکشی زدند. در نتیجه این حملات، هزاران نفر دیگر زخمی شدند. هنگامی که برج های دوقلوی مجموعه مرکز تجارت جهانی در منهتن جنوبی مورد حمله قرار گرفت، شهر نیویورک با ۱۶۰۰ قربانی از برج شمالی و حدود هزار قربانی از برج جنوبی، بیش ترین آمار تلفات را به خود اختصاص داد. دویست مایل آن‌طرف‌تر، در جنوب غربی شهرستان آرلینگتون ایالت ویرجینیا، ۱۲۵ نفر دیگر در پنتاگون کشته شدند. ۲۶۵ نفر باقی مانده شامل نود و دو مسافر و خدمه پرواز
نفر باقی مانده شامل نود و دو مسافر و خدمه پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز، شصت و پنج نفر در پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز، شصت و چهار نفر در پرواز شماره ۷۷ امریکن ایرلاینز و چهل و چهار نفر در پرواز شماره ۹۳ خطوط هوایی یونایتد بودند. حمله به برج تجارت جهانی به تنهایی ۱۱ سپتامبر را به مرگبارترین اقدام تروریستی در تاریخ بشر تبدیل کرد. بیشتر کشته شدگان غیرنظامی بودند، به جز ۳۴۳ عضو سازمان آتش‌نشانی شهر نیویورک و ۷۱ افسر مجری قانون که در مرکز تجارت جهانی و بر روی زمین در شهر نیویورک جان باختند؛ یک افسر اجرای
روی زمین در شهر نیویورک جان باختند؛ یک افسر اجرای قانون سازمان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده که در اثر سقوط پرواز شماره ۹۳ خطوط هوایی یونایتد به مزرعه ای در نزدیکی شنکزویل، پنسیلوانیا جان خود را از دست داد؛ ۵۵ پرسنل نظامی که در پنتاگون در شهرستان آرلینگتون ویرجینیا جان باختند؛ و ۱۹ تروریستی که در چهار هواپیما کشته شدند. دست‌کم ۱۰۲ کشور در این حملات شهروندان خود را از دست دادند. در ابتدا، تأیید شد که در مجموع ۲٬۶۰۳ قربانی در محل مرکز تجارت جهانی کشته شده‌اند. در سال ۲۰۰۷، دفتر پزشکی قانونی شهر نیویورک
در سال ۲۰۰۷، دفتر پزشکی قانونی شهر نیویورک شروع به اضافه کردن افرادی به آمار رسمی مرگ و میر کرد که در اثر بیماری‌های ناشی از قرار گرفتن در معرض گرد و غبار از محل جان خود را از دست دادند. اولین قربانی از این دست یک زن، یک وکیل حقوق مدنی بود که در فوریه ۲۰۰۲ در اثر یک بیماری مزمن ریوی درگذشته بود. در سپتامبر ۲۰۰۹، این دفتر مردی را اضافه کرد که در اکتبر ۲۰۰۸ مرد و در ۲۰۱۱، یک حسابدار مرد که در دسامبر ۲۰۱۰ مرده بود، به این آمار اضافه شد. این در حالی است که شمار قربانیان از محل مرکز تجارت جهانی به ۲٬۶۰۶ نفر و
قربانیان از محل مرکز تجارت جهانی به ۲٬۶۰۶ نفر و مجموع قربانیان ۱۱ سپتامبر به ۲٬۹۹۶ نفر رسیده‌است. در اوت ۲۰۱۳، مقامات پزشکی به این نتیجه رسیدند که ۱۱۴۰ نفر که در زمان حملات در منهتن جنوبی کار، زندگی یا تحصیل می‌کردند، در نتیجه «قرار گرفتن در معرض سموم در محل مرکز تجارت جهانی» به سرطان مبتلا شده‌اند. در سپتامبر ۲۰۱۴، گزارش شد که بیش از ۱۴۰۰ امدادگر که در روزها و ماه‌های پس از حملات به صحنه واکنش نشان داده بودند، جان خود را از دست داده‌اند. دست کم ۱۰ بارداری در نتیجه ۱۱ سپتامبر از دست رفت. نه اف‌بی‌آی و نه
در نتیجه ۱۱ سپتامبر از دست رفت. نه اف‌بی‌آی و نه شهر نیویورک به‌طور رسمی تلفات حملات ۱۱ سپتامبر را در آمار جنایی خود در سال ۲۰۰۱ ثبت نکردند و اف‌بی‌آی در یک تکذیب‌نامه اعلام کرد که «تعداد کشته‌ها به قدری زیاد است که ترکیب آن با آمار جنایات معمول، باعث ایجاد یک اثر داده پرت و چولگی آمارها در تحلیل‌ها خواهد شد.» تخلیه. بیشتر ساختمان‌های بلند در ایالات متحده در آن زمان برای تخلیه کامل در طول بحران، حتی پس از بمب‌گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ طراحی نشده بودند. همچنین در آتش‌سوزی در ساختمان‌های بلندمرتبه،
همچنین در آتش‌سوزی در ساختمان‌های بلندمرتبه، اعلام این که «افراد تا زمانی که در نزدیکی محل آتش‌سوزی نباشند، در دفاتر خود بمانند» جزئی از فرایند معمول بود. با این حال، پس از اینکه تخلیه کامل برج‌ها در حمله سال ۱۹۹۳ ده ساعت طول کشید، موارد متعددی به ساختمان‌ها و طرح‌های تخلیه اضافه شد. تکرارکننده‌های رادیویی برای بهبود ارتباطات در برج‌ها نصب شدند، چراغ‌های اضطراری مجهز به باتری نصب شدند و مانورهای آتش‌نشانی برگزار شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که افرادی که برای هر دو حمله سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱ تخلیه شده‌اند،
هر دو حمله سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱ تخلیه شده‌اند، اعلام کرده‌اند که برای تخلیه سال ۲۰۰۱ آمادگی بهتری داشتند. حداقل دو نفر که در هر دو سال ۱۹۹۳ و ۲۰۰۱ تخلیه شده بودند بعداً گزارش دادند که آن‌ها پس از سال ۱۹۹۳ با آوردن یک مورد مانند چراغ قوه یا یک کیسه آمادگی اضطراری با خود برای تخلیه بالقوه آماده شده بودند. هر دو برج ۱۱۰ طبقه، سه پلکان را در هسته مرکزی خود جای داده بودند. در طبقات تعمیر و نگهداری، شامل آسانسور و ماشین آلات تهویه (مانند برخی از طبقاتی که پرواز ۱۷۵ با برج جنوبی برخورد کرد)، پلکان‌های شمالی و
۱۷۵ با برج جنوبی برخورد کرد)، پلکان‌های شمالی و جنوبی وارد راهروهایی می‌شدند که از شمال و جنوب تا پلکان‌هایی که تجهیزات سنگین را دور می‌زدند امتداد داشت. این سه پلکان که A, B و C نام داشتند، به بلندی خود ساختمان‌ها بودند و عرض دو پلکان ۴۴ اینچ (۱۱۰ سانتی‌متر) و عرض پلکان سوم ۵۶ اینچ (۱۴۰ سانتی‌متر) بود. در برج شمالی پله‌ها تقریباً ۷۰ پا از هم فاصله داشتند، در حالی که فاصله بین پله‌ها در برج جنوبی ۲۰۰ پا بود. بلافاصله پس از این حملات، رسانه‌ها گزارش دادند که ممکن است ده‌ها هزار نفر کشته شده باشند. تخمین
که ممکن است ده‌ها هزار نفر کشته شده باشند. تخمین تعداد افراد حاضر در برج‌های دوقلو در آن روز صبح بین ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۹٬۰۰۰ نفر است. مؤسسه ملی فناوری و استانداردها مشخص کرد که در زمان حملات حدود ۱۷۴۰۰ غیرنظامی در مجموعه مرکز تجارت جهانی حضور داشته‌اند. طبق آمار شمارنده گیت‌های ورودی اداره بنادر، تعداد افراد حاضر در برج‌های دوقلو تا ساعت ۱۰:۳۰ صبح ۱۴٬۱۵۴ نفر بوده‌است. تقریباً تمام مرگ‌ها در برج‌های دوقلو، در طبقات به دام افتاده در اثر برخورد هواپیما رخ داده‌است، اما مشخص نیست که در زمان برخورد به برج‌ها، چند نفر
مشخص نیست که در زمان برخورد به برج‌ها، چند نفر در آن طبقات بوده‌اند. اطلاعات موجود نشان می‌دهد که بین ۱۳۴۴ تا ۱۴۲۶ نفر طبقات ۹۲ تا ۱۱۰ برج شمالی را در زمان برخورد پرواز شماره ۱۱ امریکن ایرلاینز به آسمان خراش در ساعت ۰۸:۴۶ اشغال کرده‌اند که هیچ‌کدام از آن‌ها زنده نمانده‌اند. بین ۵۹۹ تا ۶۹۰ نفر در طبقات ۷۷ تا ۱۱۰ برج جنوبی حضور داشتند که در ساعت ۰۹:۰۳ توسط پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز مورد اصابت قرار گرفت و تنها ۱۸ نفر نجات یافتند. محققان در سال ۲۰۰۸ در مصاحبه با ۲۷۱ بازمانده دریافتند که تنها حدود ۸٫۶
مصاحبه با ۲۷۱ بازمانده دریافتند که تنها حدود ۸٫۶ درصد به محض اعلام هشدار فرار کرده‌اند در حالی که حدود ۹۱٫۴ درصد برای منتظر ماندن برای اطلاعات بیشتر یا انجام حداقل یک کار اضافی (جمع‌آوری وسایل / تماس با یکی از اعضای خانواده) عقب مانده‌اند. این مصاحبه‌ها همچنین نشان داد که ۸۲ درصد از کسانی که در حال تخلیه بودند، حداقل یک بار در طول مسیر خود به سمت پایین، به دلیل ازدحام در پله‌ها، برای استراحت، یا به دلیل شرایط محیطی (دود/آوار/آتش/آب) توقف کردند. مانع دیگر بر سر راه تخلیه مرکز تجارت جهانی این بود که با
بر سر راه تخلیه مرکز تجارت جهانی این بود که با برخورد هواپیماها، نیروی ضربه باعث شد تا ساختمان‌ها به اندازه کافی تغییر جهت دهند که درها در چهارچوب گیر کرده و راه پله‌ها توسط تخته‌های شکسته دیوار خشک مسدود شود و ده‌ها نفر در سراسر ساختمان‌ها که بیشتر در طبقات نزدیک به مناطق ضربه خورده بودند، گرفتار شوند. قطع ارتباطات نیز تخلیه کارگران و کارمندان را با مشکل مواجه کرد، به طوری که یکی از بازماندگان چندین بار از برج جنوبی با پلیس تماس گرفت و دو بار پشت خط و در حالت انتظار قرار گرفت، چرا که اپراتورهای پلیس از
حالت انتظار قرار گرفت، چرا که اپراتورهای پلیس از آنچه در حال رخ دادن بود آگاهی نداشتند و از میزان تماس‌ها و گاهی تکرار اطلاعات نادرست دچار سردرگمی می‌شدند. مشکلات ارتباطی نیز به این صورت دیده می‌شد که اولین امدادگران در صحنه، از کانال‌های رادیویی مختلف برای برقراری ارتباط استفاده می‌کردند، فرکانس‌های آن‌ها دچار اختلال می‌شد یا از کار افتاده بودند، و تعدادی نیز خارج از شیفت به محل حادثه آمده و بی‌سیم خود را به همراه نداشتند. برج شمالی. چند لحظه پس از برخورد پرواز شماره ۱۱، اداره بنادر دستور تخلیه کامل برج
پرواز شماره ۱۱، اداره بنادر دستور تخلیه کامل برج شمالی را صادر کرد، دستوری که فقط کسانی که پایین‌تر از طبقه ۹۲ بودند می‌توانستند آن را اجرا کنند. با این حال، تقریباً ۸۰۰۰ نفری که می‌توانستند پایین بیایند با یک سناریوی دلخراش مواجه شدند. هیچ‌کدام از برج‌ها برای تسهیل تخلیه انبوه طراحی نشده بودند و هر کدام از برج‌ها تنها سه راه‌پله داشتند که به سطح زمین پایین می‌آمدند. برای هر کسی بالاتر از طبقه ۹۱، فرار غیرممکن بود و یکی از قربانیان پس از برخورد اولین هواپیما به پلیس اطلاع داد که پله‌ها برای طبقه ۱۰۶
هواپیما به پلیس اطلاع داد که پله‌ها برای طبقه ۱۰۶ غیرقابل دسترس هستند. یک مطالعه مدل‌سازی کامپیوتری که پس از این حملات انجام شد، پیش‌بینی کرد که تخلیه برج برای ۸۲۳۹ نفر حدود ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه ± ۲ دقیقه طول خواهد کشید. این مدل‌سازی همچنین نشان داد که اگر راه‌پله B در کل ساختمان دست نخورده باقی مانده بود، تمام ۱۰۴۹ بازمانده پیش‌بینی شده می‌توانستند با گذشت ۲ دقیقه بیشتر از زمان پیش‌بینی‌شده، تخلیه شوند. حداقل ۷۷ نفر در طبقات ۸۸ تا ۹۰ توسط گروهی از افسران اداره بنادر آزاد شدند: مدیر ساخت وساز فرانک دی
اداره بنادر آزاد شدند: مدیر ساخت وساز فرانک دی مارتینی، بازرس ساختمان پابلو اورتیز، مهندس مک هانا، هماهنگ‌کننده محیط زیست پیت نگرون و دستیار مدیر کل کارلوس اس. دا کاستا. تنها چند دقیقه پس از برخورد هواپیما، امدادگران به مرکز تجارت جهانی رسیدند و شروع به سازماندهی تیم‌هایی برای کمک به تخلیه برج شمالی کردند. برج جنوبی. در همین حال، در برج جنوبی، تقریباً همه ۸۶۰۰ نفر ساکن آن بلافاصله فهمیدند که اتفاقی جدی در ساختمان مجاور رخ داده‌است. صدای برخورد هواپیمای مسافربری توسط بیش از ۴۰۰۰ نفر شنیده شد. برخی از کسانی
توسط بیش از ۴۰۰۰ نفر شنیده شد. برخی از کسانی که پرواز شماره ۱۱ را درست قبل از برخورد با برج شمالی دیده بودند، فکر می‌کردند که هواپیما در مسیر برخورد به ساختمان آن‌ها قرار گرفته، و گلوله‌های آتشین ناشی از سقوط بلافاصله پس از آن توسط کارکنان بی شماری در طرفین رو به برج شمالی مشاهده شد. کارگران، در حالی که نمای شمالی و غربی ساختمان بر اثر برخورد آوار در حال آسیب دیدن بود و تعدادی از پنجره‌ها بر اثر موج انفجار شکستند، مجبور به نشستن و پناه‌گرفتن شدند. هنگامی که بالای برج جنوبی توسط دود غلیظی که به سمت جنوب
که بالای برج جنوبی توسط دود غلیظی که به سمت جنوب شرقی می‌وزید پوشیده شد، بسیاری از مردم شاهد پریدن کارکنان اداری ناامید از برج در حال سوختن بودند. فاجعه در برج شمالی حتی توسط تعدادی از افراد در برج جنوبی به صورت فیزیکی درک شد. بازماندگان از برج جنوبی گزارش دادند که وقتی اولین هواپیما به برج‌های دوقلو برخورد کرد، ساختمان آنها لرزید و دود ناشی از برج شمالی، از طریق کانال‌های تهویه به برج جنوبی نفوذ کرد. کسانی که در همان ارتفاع آتش‌سوزی در برج شمالی قرار داشتند، می‌توانستند گرمای شدیدی را که در طبقاتشان ساطع
می‌توانستند گرمای شدیدی را که در طبقاتشان ساطع می‌شد، احساس کنند. پوشش رسانه‌ای، تماس‌های تلفنی و شفاهی به سرعت هر کسی را از جدیت آنچه در حال رخ دادن بود آگاه کرد. نیمی از آنها شخصاً معتقد بودند که زندگی آنها در خطر است. به دلیل اتفاقی که برای برج شمالی افتاد، بسیاری از مردم برج جنوبی تصمیم به تخلیه به عنوان یک اقدام احتیاطی گرفتند. با این حال، مانع اصلی این روند این بود که برای ۱۷ دقیقه بین برخوردهای پرواز ۱۱ و پرواز ۱۷۵، هنوز مشخص نشده بود که یک حمله تروریستی در حال رخ دادن است. تصور اولیه بسیاری از
تروریستی در حال رخ دادن است. تصور اولیه بسیاری از افراد این بود که برخورد اول صرفاً یک تصادف بوده‌است، و حتی کسانی که گمان می‌کردند این یک حمله عمدی بر اساس پرواز آن بوده‌است، از این موضوع مطمئن نبودند. به همین دلیل، اداره بنادر در برج جنوبی تخلیه کامل ساختمان را آغاز نکرد، در عوض تصمیم گرفت از طریق سیستم آوابر داخل ساختمان برج جنوبی و نگهبانان امنیتی این خبر را منتشر کند که کارمندان در دفاتر خود بمانند. یک پیک برج جنوبی به خبرنگاران گفت که پس از اولین برخورد تصمیم به ترک گرفته‌است، و در حین خروج صدایی از
تصمیم به ترک گرفته‌است، و در حین خروج صدایی از دستگاه آوابر شنید که می‌گفت: «ساختمان امن است. امن‌ترین مکان داخل ساختمان است؛ آرام باشید و ساختمان را ترک نکنید.» افرادی که پیام را نادیده گرفتند، در لابی با برخی از مقالات اداره بنادر مواجه شدند و مقامات به آن‌ها گفتند که به طبقات مربوطه خود بازگردند. در یک مکالمه رادیویی که در عرض سه دقیقه پس از اولین برخورد ضبط شد، مدیر برج جنوبی به همتای خود در برج شمالی گفت که تا زمانی که "رئیس سازمان آتش نشانی یا هر کسی" به‌طور کامل اعلام نکرده باشد، دستور تخلیه نخواهد
به‌طور کامل اعلام نکرده باشد، دستور تخلیه نخواهد داد. این کار به منظور جلوگیری از ازدحام بیش از حد در طبقات همکف و میدانی انجام شد که بیم آن می‌رفت عملیات تخلیه و نجات در برج شمالی را کند کند. با وجود این اعلان‌ها، هزاران نفر به تخلیه برج جنوبی ادامه دادند. بیش از ۳۵۰۰ نفر بین طبقات ۷۷ تا ۱۱۰ در محل حضور داشتند که شامل حداقل ۱۱۰۰ نفر از کارکنان بیمه ای‌اوان (طبقات ۹۲ و ۹۸ تا ۱۰۵) و بیش از ۷۰۰ نفر از کارمندان فیدوشیری تراست (طبقات ۹۰ و ۹۴ تا ۹۷) بودند. هر دو شرکت دفاتری درست روبه‌روی منطقه برخورد در برج
دو شرکت دفاتری درست روبه‌روی منطقه برخورد در برج شمالی داشتند و مدیران اجرایی که برای این دو شرکت کار می‌کردند، بلافاصله پس از اولین برخورد، دستور تخلیه دفاتر خود را صادر کردند و به بیش از ۸۰ درصد از کارمندان خود اجازه دادند تا قبل از برخورد برج جنوبی به سلامت به پایین برسند. دفاتر بانک فوجی (طبقات ۸۲–۷۹)، یورو بروکرز (طبقه ۸۴) و سی اس سی (طبقه ۸۷) نیز تخلیه شدند که مورد آخر از تحمل تلفات جانی این شرکت در برج جنوبی جلوگیری کرد. مدیرانی مانند اریک آیزنبرگ که شخصاً تصمیم به تخلیه دفاتر ای‌اوان گرفته بودند،
شخصاً تصمیم به تخلیه دفاتر ای‌اوان گرفته بودند، به کارمندان خود دستور دادند که از طریق پله‌ها تا اسکای‌لابی طبقه ۷۸ پایین بروند که از آن‌جا بتوانند سوار یک آسانسور سریع‌السیر شده و به سرعت خود را به طبقه همکف رسانده و به سلامت از ساختمان خارج شوند. در یک بازه ۱۷ دقیقه ای، بین ساعت ۰۸:۴۶ صبح تا ۰۹:۰۳ صبح، حدود ۲۹۰۰ نفر از طبقه ۷۷ برج جنوبی پایین آمده بودند، در حالی که بین ۵۹۹ تا ۶۹۰ نفر این کار را نکردند. تا ساعت ۰۸:۵۷ صبح، مقاماتی که برای سازمان آتش‌نشانی نیویورک و پلیس نیویورک کار می‌کردند اظهار داشتند که
و پلیس نیویورک کار می‌کردند اظهار داشتند که فاجعه جاری در برج شمالی کل مجموعه مرکز تجارت جهانی را ناایمن کرده و درخواست تخلیه برج جنوبی را کردند، توصیه ای که اجرای آن شش دقیقه دیگر طول کشید. تا ساعت ۰۹:۰۲ صبح، اعلامیه ای در ساختمان پخش شد که به کارمندان برج جنوبی این امکان را می‌داد که آنجا را ترک کنند. شان رونی، قربانی که برای شرکت ای‌اوان در طبقه ۹۸ کار می‌کرد، چند ثانیه قبل از برخورد در حال صحبت با همسرش از طریق تلفن بود و اجازه می‌داد برخی از اعلان‌ها در پس زمینه شنیده شوند: «لطفا به من توجه کنید، این
پس زمینه شنیده شوند: «لطفا به من توجه کنید، این پیام تکرار می‌شود: اتفاقی در ساختمان ۱ رخ داده‌است. اگر شرایط در طبقه شما فراهم است، ممکن است بخواهید که به صورت منظم، تخلیه را آغاز کنید» پنتاگون. از آنجا که پنتاگون پس از مرکز تجارت جهانی مورد حمله قرار گرفت، بسیاری از کسانی که در آنجا کار می‌کردند فکر نمی‌کردند که این حمله از نیویورک فراتر برود. یک متخصص روابط رسانه ای که در آن زمان در این ساختمان کار می‌کرد، سال‌ها بعد گفت که در هنگام حمله، به یکی از همکارانش گفته بود: «اینجا امن‌ترین جای دنیا در حال حاضر