payamvha/North_RAG huggingface dataset:
&lt;templatestyles src="Hlist/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; قانون جدید ازدواج (همچنین اولین قانون ازدواج، Chinese) یک قانون ازدواج مدنی بود که در ۱ مه ۱۹۵۰ در جمهوری خلق چین تصویب شد. این یک تغییر اساسی نسبت به آداب و رسوم ازدواج مردسالارانه چینی موجود بود و نیاز به حمایت مداوم از کمپین‌های تبلیغاتی داشت. از آن زمان به بعد توسط قانون ازدواج دوم در سال ۱۹۸۰ جایگزین شد. این قانون به‌طور رسمی توسط قانون مدنی در سال ۲۰۲۱ لغو شد اصلاحات ازدواج یکی از اولین اولویت‌های جمهوری خلق چین بود که در سال ۱۹۴۹
اولویت‌های جمهوری خلق چین بود که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد حقوق زنان یکی از علایق شخصی مائوتسه تونگ بود (همان‌طور که در بیانیه وی: "زنان نیمی از آسمان را بالا نگه می‌دارند")، و از زمان جنبش فرهنگ جدید در دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، دغدغه روشنفکران چینی بود. به‌طور سنتی، ازدواج چینی اغلب ترتیب داده شده یا اجباری بود، صیغه امری عادی بود، و زنان نمی‌توانستند درخواست طلاق کنند. پیاده‌سازی. قانون جدید ازدواج در ماه می ۱۹۵۰ توسط خود مائو تسه تونگ به تصویب رسید. این سازمان ثبت احوالی را برای ازدواج‌های قانونی ایجاد کرد، سن
احوالی را برای ازدواج‌های قانونی ایجاد کرد، سن ازدواج را برای مردان به ۲۰ سال و برای زنان را به ۱۸ سال رساند و ازدواج با وکالت را ممنوع کرد. هر دو طرف باید به ازدواج رضایت می‌دادند. فوراً به بخش اساسی اصلاحات ارضی تبدیل شد، زیرا زنان در جوامع روستایی دیگر به صاحبخانه‌ها فروخته نمی‌شدند. شعار رسمی این بود: «زن و مرد برابرند، هر کس ارزش نمک خود را دارد.» در نتیجه کمپین‌های تبلیغاتی سالانه از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ برای رواج این قانون، بیش از ۹۰ درصد ازدواج‌ها در چین ثبت شد و در نتیجه مطابق با قانون جدید ازدواج در
ثبت شد و در نتیجه مطابق با قانون جدید ازدواج در نظر گرفته شد. با این وجود، گزارش‌های فدراسیون زنان مواردی از خشونت را هنگام تلاش زنان برای استفاده از حقوق طلاق که توسط قانون به آنها اعطا شده است نشان می‌دهد: برای مثال، فدراسیون زنان Shaanxi، ۱۹۵ مورد مرگ مربوط به موارد ازدواج را تا پایان سال ۱۹۵۰ در آن استان برشمرده است. . به عنوان یک روش اجرایی، فدراسیون زنان «ماه قانون ازدواج» را در سال ۱۹۵۳ ترویج و سازماندهی کرد تا تلاشی برای فرونشاندن درگیری‌هایی که پس از تصویب این قانون ایجاد شده بود. آهنگ‌ها و اپراها
تصویب این قانون ایجاد شده بود. آهنگ‌ها و اپراها برای نشان دادن سقوط «روش‌های قدیمی» اجرا شد. تأثیر در ثبت ازدواج. قانون جدید ازدواج که ایجاد شد نیز تأثیر جدیدی بر سیستم ثبت نام موجود در چین داشت. این قانون نه تنها برای زنان برابری می‌کرد، بلکه شرکا را نیز تضمین می‌کرد که از نظر ازدواج انتخابی آزاد داشته باشند. طبق قانون جدید، این سیستم به مقامات اجازه می‌داد ازدواج‌هایی را که اجباری تشخیص داده می‌شد، مانند قاچاق انسان، کودکان و نوزادان، و ازدواج‌هایی که توسط پدرسالاران اجباری می‌شد، رد کنند. زوجی که ازدواج
پدرسالاران اجباری می‌شد، رد کنند. زوجی که ازدواج می‌کنند تنها طرف مجاز برای ثبت نام خواهند بود. این سیستم با اجازه دادن به شهروندان برای ایفای نقش در تعیین استانداردهای سالم و کمک به ساختن جامعه جدیدی که بسیار متفاوت از گذشته است، به ایجاد انتظارات جدیدی از ازدواج کمک می‌کند. تأثیر. نرخ طلاق در چین، اگرچه کمتر از کشورهای غربی است، اما در حال افزایش است. زنان چینی نیز اهمیت مالی بیشتری در خانواده دارند. بحث‌های تاریخی در مورد اثربخشی قانون جدید ازدواج از نظر تعهد دولت به این سیاست و در نتیجه موفقیت آن وجود
تعهد دولت به این سیاست و در نتیجه موفقیت آن وجود دارد. قانون ازدواج دوم. قانون جدید ازدواج در سال ۱۹۸۰ توسط قانون ازدواج دوم به روز شد، که طلاق را آزاد کرد، سیاست تک فرزندی را تقویت کرد و به دادگاه‌ها دستور داد تا از منافع زنان و کودکان در توزیع اموال در طلاق حمایت کنند. ماده ۲۸ قانون ازدواج سال ۱۳۵۹ نیز وظایف نسل جوان به بزرگتر و از نسل قدیم به جوان را رسمیت می‌دهد: بندهای خروج در قانون ("چه کسی می‌تواند آن را بپردازد") سخاوتمندانه اعمال می‌شود. این قانون با اعمال یکسان برای «پدربزرگ و مادربزرگ یا پدربزرگ
اعمال یکسان برای «پدربزرگ و مادربزرگ یا پدربزرگ و مادربزرگ مادری»، رد ترجیح سنتی برای مادربزرگ پدری را نیز رسمیت می‌بخشد. این ترجیح فرهنگی سنتی به دنبال موفقیت کمونیست‌ها در جنگ داخلی چین از بین رفته بود. به روز رسانی‌های بیشتر در سال ۱۹۸۳ روند قانونی ازدواج بین شهروندان چینی و اتباع خارجی را رسمیت بخشید. قانون ازدواج دوم نیز در سال ۲۰۰۱ اصلاح شد تا زندگی مشترک افراد متأهل با شخص ثالث را غیرقانونی اعلام کند، با هدف جلوگیری از ظهور مجدد صیغه در شهرهای بزرگ.
بناز محمود (، ۱۶ دسامبر ۱۹۸۵ – ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶) یک زن کرد عراقی ۲۰ ساله بود که در میچام، جنوب لندن، انگلستان زندگی می‌کرد. او به دستور خانواده‌اش در یک قتل ناموسی به قتل رسید، زیرا به ازدواج اجباری خشونت‌آمیز و آزاردهنده پایان داد و با شخصی به انتخاب خودش رابطه برقرار کرد. پدر، عمو و سه پسر عمویش بعداً به جرم قتل او محکوم شدند. زمینه. خانواده. محمودها یک خانواده کاملاً سنتی کرد از منطقه قبیله ای روستایی Mirawdale در قلادیزه در کردستان عراق بودند. محمود بابکر محمود و همسرش بهیا یک پسر و پنج دختر داشتند. این
محمود و همسرش بهیا یک پسر و پنج دختر داشتند. این خانواده در سال ۱۹۹۵ زمانی که باناز ده ساله بود از انگلستان درخواست پناهندگی کردند. محمود بزرگ‌ترین چهار برادری بود که در جنوب لندن زندگی می‌کردند. اگرچه او بزرگ‌تر بود، اما سرپرستی خانواده را برادر کوچک‌ترش آری آقا محمود بر عهده گرفت. خواهر بزرگ بناز مانند خواهر کوچکترش پیمان (همچنین با نام پایزی) که در سن ۱۶ سالگی با مردی ۱۵ سال بزرگتر از او ازدواج کرد ، ازدواج کرد. بخال، دو سال بزرگتر از بناز، در سال ۲۰۰۲ از خانه خود گریخت و مدتی را در پرورشگاه گذراند.
از خانه خود گریخت و مدتی را در پرورشگاه گذراند. چهار دختر بزرگ از جمله بناز مورد ختنه زنان قرار گرفتند. بخال گزارش داد که او مورد آزار جسمی و تهدید قرار گرفته‌است، زیرا با افرادی که خانواده‌اش آنها را تأیید نمی‌کردند مخلوط کرده و لباس‌ها و مدل‌های موی غربی را آزمایش کرده‌است. او گزارش داد که تلاش برای کشتن او صورت گرفته و پدرش تهدید کرده‌است که در صورت عدم بازگشت او به خانه، مادر، خواهران و خودش را خواهد کشت. بخال به جای بازگشت به خانه، مخفیانه زندگی می‌کرد، مدام در حال حرکت بود و هرگز بدون حجاب کامل از
مدام در حال حرکت بود و هرگز بدون حجاب کامل از خانه بیرون نمی‌رفت. ناکامی محمود بابکر محمود در کنترل بخال به عنوان ضعف در جامعه کردی تلقی می‌شد و در نتیجه او در معرض درجه ای طرد شد. جدول زمانی. باناز در سن ۱۶/۱۷ سالگی مجبور به ازدواج با مردی از زادگاه خانواده قلادیزه شد. به گزارش او ۱۰ سال از او بزرگتر، بی سواد و قدیمی بود. او طرز فکر او را چیزی مربوط به «پنجاه سال قبل» توصیف کرد. او در طول ازدواجش با پلیس در تماس بود و گزارش داد که چندین بار مورد تجاوز و ضرب و شتم قرار گرفته‌است. خانواده او از خشونتی که بر
و شتم قرار گرفته‌است. خانواده او از خشونتی که بر او تحمیل شده بود آگاه بودند، اما به او گفتند که ترک شوهرش باعث شرمساری آنها خواهد شد. با وجود این، و با ادامه آزار، سرانجام پس از دو سال ازدواج، او را ترک کرد. او در جولای 2005 به خانه خانواده بازگشت و با شخصی به نام رحمت سلیمانی به انتخاب خود رابطه برقرار کرد. هم عموی بناز، آری آقا محمود، و هم پدر محمود با اعمال او مخالفت کردند و به آنها اطلاع داده شد که بناز و رحمت علیرغم ادعاهایشان در رابطه با یکدیگر باقی مانده‌اند. در ۲ دسامبر ۲۰۰۵، جلسه ای در خانه آری
مانده‌اند. در ۲ دسامبر ۲۰۰۵، جلسه ای در خانه آری آقا محمود برگزار شد که در آن توافق شد که هر دو به دلیل شرمساری خانواده و جامعه کشته شوند. بنااز از ترس امنیت خود به پلیس رفت و گزارش داد که عمویش او و دوست پسرش را تهدید به قتل کرده‌است و ظاهراً پس از شنیدن تماس تلفنی بین عمو و مادرش در ۲ دسامبر از نقشه مطلع شد. در ۱۲ دسامبر، او نامه ای را به ایستگاه پلیس ویمبلدون تحویل داد که در آن نام کسانی را که ادعا می‌کرد آماده کشتن او هستند، ارائه کرد. در شب سال نو، پلیس به کافه‌ای در ویمبلدون فراخوانده شد، جایی که
پلیس به کافه‌ای در ویمبلدون فراخوانده شد، جایی که باناز با حالتی مضطرب به آنجا آمده بود و گفت که پدرش قصد کشتن او را داشته‌است. او تحت تأثیر مشروبات الکلی بود که پدرش او را وادار به نوشیدن آن کرده بود، و در دستانش جراحات وارد شد و در حین فرار یک پنجره را شکست. در حالی که شاهدان باناز را پریشان و وحشت زده از کارکنان کافه و بیمارستان توصیف کردند، پلیسی که با او مصاحبه کرد، پی سی آنجلا کورنز او را باور نکرد. او از او به عنوان «دستکاری» و «ملودراماتیک» یاد کرد و می‌خواست او را به جرم شکستن پنجره متهم کند.
کرد و می‌خواست او را به جرم شکستن پنجره متهم کند. زمانی که بناز در بیمارستان بود، شرح وقایعی را برای دوست پسرش تعریف کرد که او آن را با تلفن خود ضبط کرد و بعد به پلیس تحویل داد. در ۲۲ ژانویه، تلاش برای ربودن رحمت سلیمانی صورت گرفت. سه نفر از افراد درگیر از جمله کسانی بودند که بناز قبلاً نام آنها را به پلیس معرفی کرده بود. هم او و هم رحمت به‌طور جداگانه این حادثه را گزارش کردند، و بناز قرار بود در ۲۴ ژانویه به ایستگاه پلیس بازگردد، اما او هرگز نرسید. قتل. در صبح روز ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶، والدین باناز خانه خانواده
صبح روز ۲۴ ژانویه ۲۰۰۶، والدین باناز خانه خانواده را ترک کردند تا کوچک‌ترین دخترشان را به مدرسه ببرند و به خرید بروند و بانز را در سالن خواب رها کردند. محمد مرید حما، محمد صالح علی و عمر حسین اندکی پس از آن به ملک رسیدند. بر اساس ضبط‌های پنهانی که حما با یکی از بازدیدکنندگان در بازداشت به سر می‌برد، ضبط شده‌است، این سه نفر قبل از خفه شدن با بنداز، بیش از دو ساعت مورد تجاوز جنسی و شکنجه قرار گرفتند. جسد بناز را در یک چمدان گذاشتند، به خانه ای در Handsworth، بیرمنگام منتقل کردند و در باغ دفن کردند. تحقیق و
بیرمنگام منتقل کردند و در باغ دفن کردند. تحقیق و بررسی. در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶، سلیمانی ناپدید شد، که پس از عدم امکان تماس با او، نگران رفاه او شده بود. پلیس در ابتدا این گزارش را جدی نگرفت. پدر و مادرش خود را به عنوان خانواده ای آرام و بردبار معرفی می‌کردند و ادعا می‌کردند که باناز اغلب یک شبه بیرون می‌ماند و اصرار داشتند که او گمشده ای نیست. رحمت اصرار داشت، با این حال، «آزار و اذیت» پلیس را برای اقدام. در نتیجه، پدر و مادر و عموی او مورد مصاحبه قرار گرفتند و خانه‌های آنها تفتیش شد. مصاحبه‌ها ناهماهنگی‌ها را
خانه‌های آنها تفتیش شد. مصاحبه‌ها ناهماهنگی‌ها را در گزارش اولیه والدین او آشکار کرد و تجزیه و تحلیل سوابق تلفنی سلیمانی نشان داد که پدر باناز آن پدر و مادری که ادعا می‌کرده بود، نبوده‌است. بررسی‌های متقابل در برابر تماس‌های متعددی که بناز قبلاً با پلیس داشته‌است، آنها را قادر می‌سازد تا فهرستی از افراد مورد نظر تهیه کنند. این تحقیقات توسط فرماندهی قتل و جرایم جدی پلیس متروپولیتن انجام شد و توسط بازرس ارشد کارآگاه کارولین گود هدایت شد. در ابتدا با این فرض که بناز زنده است و برخلاف میلش در بازداشت به سر
که بناز زنده است و برخلاف میلش در بازداشت به سر می‌برد، عملیات جستجو و دستگیری انجام شد. یورش‌های همزمان به املاک در سراسر کشور انجام شد، اما هیچ نشانی از باناز وجود نداشت. تلفن او از اواخر روز ۲۳ ژانویه فعال نبود و حساب بانکی او دست نخورده باقی ماند. پدر و عموی بناز به همراه دیگر مظنونان احتمالی دستگیر شدند. همه در مصاحبه‌ها همکاری نکردند و کارآگاهان با تلاش اعضای جامعه کرد برای خنثی کردن تحقیقات و محافظت از کسانی که درگیر بودند، مواجه شدند. با وجود ممانعت از اجتماع، در ۴ فوریه ۲۰۰۶، محمد مرید حما به قتل
از اجتماع، در ۴ فوریه ۲۰۰۶، محمد مرید حما به قتل متهم شد. عامل اصلی این تصمیم، شناسایی مثبت سلیمانی از حما به عنوان یکی از کسانی بود که قبلاً قصد ربودن او را داشته و او و بناز را تهدید به کشتن کرده بود. حما در حبس به‌طور مخفیانه در مورد نقش خود و نقش دیگران در قتل بناز و از بین بردن جسدش لاف می‌زد. او مستقیماً عموی او، آری آقا محمود، و پسرعموهایش، محمد صالح علی، عمر حسین و دانا امین را درگیر کرد. این ضبط‌ها، همراه با داده‌های ردیابی گوشی و خودرو، امکان یافتن بقایای باناز را فراهم کرد. جسد او در ۲۸ آوریل
بقایای باناز را فراهم کرد. جسد او در ۲۸ آوریل ۲۰۰۶ پیدا شد. در ۱ می ۲۰۰۶، عموی بناز، آری آقا محمود به قتل متهم شد. چند ماه بعد، در ماه اوت، پدر بناز، محمود بابکر محمود نیز به قتل متهم شد. مراسم خاکسپاری. خانواده پس از اینکه در ابتدا ادعا کردند که مراسم عبادت باناز در مسجد ریجنت پارک برگزار می‌شود، به مسجدی در توتینگ راه یافتند. DCI Caroline Goode اظهار داشت: "آنها عمداً به ما دروغ گفته بودند تا از حضور ما جلوگیری کنند [...] وقتی ما [به Tooting] رسیدیم، واضح بود که برنامه‌ای برای مراسم خاکسپاری انجام نشده
بود که برنامه‌ای برای مراسم خاکسپاری انجام نشده بود [...] خانواده صحبت کرده بودند. آن بالا بدون هیچ هشداری [. . .]. برای نماز داخل شدند و جنازه دخترشان را [...] در یک جاده فرعی رها کردند. هیچ شکی در ذهن من نیست که فقط حضور ما بود که خانواده را مجبور به برگزاری مراسم ختم کرد.» باناز در گورستان مشترک مرتون و ساتون، موردن به خاک سپرده شد. خانواده او قبر او را بی نشان گذاشتند. در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۷، مراسم یادبودی برای باناز در سالن اجتماعات موردن برگزار شد و پس از آن سنگ بنای گرانیتی بر سر قبر او قرار گرفت. خانواده
سنگ بنای گرانیتی بر سر قبر او قرار گرفت. خانواده او در هیچ‌کدام از مراسم شرکت نکردند. خرید سنگ قبر توسط سازمان حقوق زنان ایران و کرد (IKWRO) ترتیب داده شد. افسران پلیس و دادستان ارشد، نذیر افضل، از جمله کسانی بودند که مشارکت داشتند. هم محمد صالح علی و هم عمر حسین پس از قتل به کردستان عراق گریختند. در اکتبر ۲۰۰۷، به اسکاتلند یارد اطلاع داده شد که علی در سلیمانیه در بازداشت به سر می‌برد، جایی که او پسر نوجوانی را در یک حادثه تصادف کشته‌است. او در ژوئن ۲۰۰۹ استرداد شد، این اولین استرداد از عراق به بریتانیا
استرداد شد، این اولین استرداد از عراق به بریتانیا بود، اقدامی که توسط DCI گود به عنوان ایجاد «تاریخ قانونی» توصیف شد. حسین در منطقه‌ای دورافتاده از عراق که توسط برادرانش که یکی از آنها پیشمرگه و دیگری عضو سرویس‌های امنیتی آسایش بود، پنهان شده بود. در جریان اختلاف با یکی از برادرانش در دسامبر ۲۰۰۹، او از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زمانی که خود را به بیمارستان رساند به موقع بازداشت شد. حسین اصرار داشت که در زمان قتل بناز در بریتانیا نبوده و این یک مورد اشتباه هویتی بوده‌است، اما سوابق کمک‌های
یک مورد اشتباه هویتی بوده‌است، اما سوابق کمک‌های رفاهی بریتانیا و همچنین مدارک عکاسی از دستگیری قبلی خلاف آن را ثابت کرد و او به انگلستان تحویل داده شد. در مارس 2010. روند قانونی. اولین محاکمه از سه محاکمه مربوط به قتل بناز در ۵ مارس ۲۰۰۷ در دادگاه جنایی مرکزی آغاز شد و به مدت ۱۴ هفته به طول انجامید. سلیمانی و بخال خواهر باناز برای دادستان شهادت دادند. در پیش از محاکمه، هر دو مورد تهدید و ارعاب از درون جامعه کرد قرار گرفتند و تحت حمایت پلیس قرار گرفتند. بخال برای محافظت بیشتر از هویت خود، با لباس عبایی و
برای محافظت بیشتر از هویت خود، با لباس عبایی و نقاب در دادگاه حاضر شد و فقط هنگام ارائه مدرک از پشت پرده، آن را برای هیئت منصفه حذف کرد. در ژوئن ۲۰۰۷، پدر و عموی بناز به اتفاق آرا به جرم قتل مجرم شناخته شدند و به ترتیب به حبس ابد با حداقل ۲۰ سال و ۲۳ سال محکوم شدند. محمد حما مدت کوتاهی پس از شروع دادگاه به قتل اعتراف کرد و به حبس ابد با حداقل ۱۷ سال محکوم شد. در نوامبر ۲۰۱۰، محمد صالح علی و عمر حسین به جرم قتل مجرم شناخته شدند و به ترتیب به حداقل ۲۲ و ۲۱ سال زندان محکوم شدند. در دسامبر ۲۰۱۳، دانا امین به
زندان محکوم شدند. در دسامبر ۲۰۱۳، دانا امین به دلیل کمک به دفع جسد بناز مجرم شناخته شد و به هشت سال زندان محکوم شد. امین هم محکومیت و هم حکم خود را به چالش کشید. درخواست تجدیدنظر در سپتامبر ۲۰۱۴ رد شد عواقب. تیم پلیس متروپولیتن که مسئول یافتن جسد باناز و تشکیل پرونده علیه افرادی بود که در قتل او نقش داشتند، جایزه تحقیقات کارآگاه را به خاطر کارشان دریافت کردند. بازرس ارشد کارآگاه، کارولین گود، مدال پلیس ملکه را به خاطر کارش در رهبری تحقیقات دریافت کرد. کمیسیون مستقل شکایات پلیس. رسیدگی به پرونده باناز توسط
مستقل شکایات پلیس. رسیدگی به پرونده باناز توسط پلیس متروپولیتن و پلیس وست میدلندز که منجر به قتل وی شد توسط کمیسیون مستقل شکایات پلیس مورد بررسی قرار گرفت. دریافت که او «ناامید» شده بود و تهدیدهای مرگی که او گزارش کرده بود جدی گرفته نشد. نیکولا ویلیامز ، کمیسر IPCC گفت: «باناز محمود زن جوانی بود که در شرایط وحشتناکی جان خود را از دست داد. . . ] واضح است که واکنش پلیس در بهترین حالت متفاوت بود [. . .] تأخیر در تحقیقات، نظارت ضعیف، عدم درک و عدم حساسیت وجود داشت. در نتیجه تحقیقات خود، IPCC توصیه کرد که به
داشت. در نتیجه تحقیقات خود، IPCC توصیه کرد که به چندین افسر پلیس درگیر در این پرونده اخطارهای کتبی داده شود و دو افسر پلیس کلانشهر در نتیجه «بدترین نقص» در مقابل هیئت انضباطی حاضر شوند. هیئت انضباطی. هیئت انضباطی، که قرار بود در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸ تشکیل شود، مربوط به حادثه ۳۱ دسامبر ۲۰۰۵ بود، زمانی که بناز گفت که پدرش قصد کشتن او را داشته‌است، اما توسط پی سی آنجلا کورنز به عنوان «دستکاری» و «ملودراماتیک» رد شد. به تماس هیئت انضباطی قبل از اینکه بتواند تشکیل شود به عنوان شاهد کلیدی که گمان می‌رود رحمت باشد، رها
به عنوان شاهد کلیدی که گمان می‌رود رحمت باشد، رها شد، از شرکت در آن خودداری کرد. کورنز، و بازرس نظارتی او، «کلمات مشاوره»، کمترین مجازات انضباطی را دریافت کردند. کورنز متعاقباً ارتقاء یافت. رحمت سلیمانی. پس از قتل بناز، سلیمانی به حفاظت شاهد رفت. علیرغم تهدید اعضای خانواده‌اش در ایران، او در هر دو دادگاه قتل شهادت داد و خطراتی که با انجام این کار متحمل شده بود هم توسط قاضی برایان بارکر و هم پلیس تشخیص داده شد. دی سی آی کارولین گود با اشاره به او به عنوان "یکی از دو قهرمان واقعی" در این پرونده گفت: "بدون او
از دو قهرمان واقعی" در این پرونده گفت: "بدون او ما نمی‌دانستیم که باناز حتی گم شده‌است. [. . .] او جان خود را به خطر انداخت تا علیه کل جامعه خود برود و با این کار از همه چیز و هرکسی که می‌شناخت دست کشید. سلیمانی تلاش کرد تا خود را با زندگی جدید خود و طبیعت منزوی حفاظت از شاهدان وفق دهد و ظاهراً هرگز از قتل بناز رهایی یافت. او در سال ۲۰۱۶ جان خود را از دست داد. در فرهنگ عامه. ماجرای باناز در فیلم مستند "باناز: یک داستان عاشقانه" به کارگردانی و تهیه کنندگی دیه خان در سال ۲۰۱۲ شرح داده شد. در سال ۲۰۱۵،
دیه خان در سال ۲۰۱۲ شرح داده شد. در سال ۲۰۱۵، بازیگر/رپر Riz MC آهنگی به نام «بناز» که بر اساس داستان باناز ساخته شده بود، در میکس نوار خود "Englestan" منتشر کرد که در روز سنت جورج منتشر شد. تصنیفی که توسط دختری ۱۳ ساله به روایت داستان بناز ساخته شده و در "مجله خواهری" منتشر شده‌است. "«عشق مثل خون»" (۲۰۱۷)، از مجموعه جنایی تام تورن اثر نویسنده مارک بیلینگهام، با الهام از داستان بناز ساخته شده و به یاد او و رحمت سلیمانی تقدیم شده‌است. یک درام دو قسمتی به نام افتخار به بررسی قتل بناز می‌پردازد. با بازی کیلی
افتخار به بررسی قتل بناز می‌پردازد. با بازی کیلی هاوز در نقش کارولین گود، در تاریخ ۲۸ و ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰ در ITV نمایش داده شد
النور کراکت پرسلی (؛ ۱۹۱۸ – ۱۰ مهٔ ۲۰۰۳) ریاضی‌دان و مهندس هوانوردی اهل ایالات متحده آمریکا است که در برنامهٔ راکت‌های ژرفاسنج در مرکز پرواز فضایی گادرد متعلق به ناسا فعالیت می‌کرد. او سابقهٔ سال‌ها کار در ناسا و برنامه‌های راکتی مختلف را داشت و در توسعهٔ چندین مدل از راکت‌های آئروبی نقش داشت. پرسلی جایزهٔ زن فدرال را در سال ۱۹۶۳، و جایزهٔ مری میلدرد سالیوان را در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد. اوایل زندگی. النور کراکت پرسلی در دو وست، کارولینای جنوبی به‌عنوان تنها فرزند ساموئل اگنیو پرسلی و جورجیا کراکت پرسلی زاده
ساموئل اگنیو پرسلی و جورجیا کراکت پرسلی زاده شد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۳۸ از کالج ارسکین، و مدرک کارشناسی ارشد ریاضیات خود را در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه دوک اخذ کرد. فعالیت حرفه‌ای. پرسلی در طول جنگ جهانی دوم به تدریس ریاضیات به دانشجویان سپاه هوایی در کالج وینتروپ پرداخت و در آزمایشگاه تحقیقات رادیویی در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد. پس از جنگ، او به یک ریاضی‌دان و مهندس تحقیقات هوانوردی در آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده و عضوی از انجمن راکت آمریکا تبدیل شد. او همچنین بر پرتاب موشک‌ها
راکت آمریکا تبدیل شد. او همچنین بر پرتاب موشک‌ها در وایت سندز و فورت چرچیل در منیتوبا نظارت داشت. او در سال ۱۹۵۷ در مصاحبه‌ای گفت: «مهم نیست چند بار اتفاق بیافتد، من هرگز نمی‌توانم بر هیجان پرتاب موشک غلبه کنم.» پرسلی بلافاصله پس از افتتاح مرکز پروازهای فضایی گادرد در سال ۱۹۵۸ به این مرکز منتقل شد و در این مرکز به ریاست بخش وسایل نقلیه در قسمت ادغام فضاپیماها و موشک‌های ژرفاسنج درآمد و مسئول کاوشگرهای پرتاب‌شده به مزوسفر نیز بود. او آئروبی جونیور را توسعه داد، در توسعهٔ آئروبی-های ۱۵۰ نقش داشت، و بر طراحی
در توسعهٔ آئروبی-های ۱۵۰ نقش داشت، و بر طراحی آئروبی‌های ۱۵۰ آ نیز نظارت داشت؛ این موشک‌ها، همهٔ موشک‌هایی بودند که در طول سال بین‌المللی ژئوفیزیک (۱۹۵۷–۱۹۵۸) مورد استفاده قرار گرفتند. جیمز ای. وب، در گفتگویی که در سال ۱۹۶۲ با فدراسیون عمومی باشگاه‌های زنان داشت، از پرسلی به عنوان یکی از زنانی که در «موقعیتی مهم» در ناسا بودند، نام برد. پرسلی در سال ۱۹۶۳ یکی از شش دریافت‌کنندهٔ جایزه زن فدرال بود که به کارمندان حرفه‌ای فدرالی اهدا می‌شد که در برنامه‌های محول‌شده به خود، سهم قابل توجهی داشتند. در سال ۱۹۶۴،
به خود، سهم قابل توجهی داشتند. در سال ۱۹۶۴، لیدی برد جانسون دوباره پرسلی را به کاخ سفید دعوت کرد تا در یک مهمانی ناهار به نقش زنان دربارهٔ برنامهٔ فضایی به گفتگو بپردازند. در سال ۱۹۶۶، او ریاست یک پانل را در کنفرانس بالستیک موشک‌های هدایت‌نشده در ال پاسو، تگزاس بر عهده داشت. پرسلی در سال ۱۹۸۱ موفق به دریافت جایزهٔ مری میلدرد سالیوان از انجمن فارغ‌التحصیلان ارسکین شد. آثار منتشر شده. آثار منتشر شده از پرسلی شامل «شمارش با شمارنده‌های گایگر» ("بررسی ابزارهای علمی" ۱۹۴۹، به‌همراه هومر ای. نیوول)، "گزارش
علمی" ۱۹۴۹، به‌همراه هومر ای. نیوول)، "گزارش تحقیقاتی اتمسفر فوقانی شماره ۲۱." "خلاصه‌ای از شلیک‌های تحقیقاتی موشکی اتمسفر فوقانی" (آزمایشگاه تحقیقات دریایی، فوریهٔ ۱۹۵۴، به‌همراه چارلز پی. اسمیت جونیور), «مطالعهٔ طیف‌سنجی جرمی بالای جو» (۱۹۵۴، به‌همراه جان دبلیو. تاونسند جونیور و ادیت بی. میدوز), «راکت‌های ژرفاسنج آینده» (۱۹۵۸، به‌همراه نیوول و تاونسند)، «موشک آئروبی» (۱۹۵۸، به‌همراه تاونسند و جیمز وان آلن)، و «موشک ژرفاسنج به‌عنوان ابزاری برای تحقیقات در کالج و دانشگاه» (ناسا، دسامبر ۱۹۶۲) می‌شود. زندگی
کالج و دانشگاه» (ناسا، دسامبر ۱۹۶۲) می‌شود. زندگی شخصی. پرسلی در سال ۲۰۰۳ در سن ۸۴ سالگی در راکویل، مریلند درگذشت. تنها بازمانده از او، پسر عموی او بود.
اریک-ناتان ماروین کندریکز (زاده ۲۹ فوریه ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال آمریکایی است که در پست دفاع بازی می‌کند. او در حال حاضر در تیم لس آنجلس چارجرز بازی می‌کند. زندگی شخصی. برادر او مایکال نیز در تیم ان اف ال مدافع خط است. پدرش نید بین سال‌های ۱۹۷۰–۷۱ رهبری تیم بروینز را بر عهده داشته‌است.
در متافیزیک، هستی‌شناسی شیءگرا () که در قرن ۲۱ تحت تأثیر فلسفه مارتین هایدگر شکل گرفته، ایده ارجحیت وجود انسان بر وجود اشیاء غیرانسانی را رد می‌کند. این دیدگاه در تضاد با تمایل فلسفه پساکانتی برای عدم صحبت از «جهان بدون انسان‌ها یا، انسان‌ها بدون جهان» است. هستی شناسی شیءگرا معتقد است که اشیاء به طور مستقل (مانند نومن در فلسفه کانت) وجود دارند و توسط ادراک انسانی یا روابطشان با انسان‌ها و دیگر اشیاء، به‌طور کامل هستی‌شناختی تحلیل نمی‌شوند. برای طرفداران این دیدگاه، تمام روابط، شامل روابط میان غیرانسان‌ها،
دیدگاه، تمام روابط، شامل روابط میان غیرانسان‌ها، همانند آگاهی انسانی، اشیاء مرتبط خود را به یک شکل اساسی دچار تحریف می‌کنند و از منظر هستی‌شناختی در یک سطح برابر قرار دارند. هستی‌شناسی شیءگرا اغلب به‌عنوان یکی از زیرشاخه‌های واقع‌گرایی نظرورزانه () در نظر گرفته می‌شود؛ مکتب فکری معاصری که کاهش پرسش‌های فلسفی پساکانتی به همبستگی () میان اندیشه و هستی را نقد می‌کند، به شکلی که واقعیت هر چیز خارج از این همبستگی غیرقابل شناخت می‌شود. با این حال، هستی‌شناسی شیءمحور پیش از واقع‌گرایی نظرورزانه شکل گرفته و
شیءمحور پیش از واقع‌گرایی نظرورزانه شکل گرفته و ادعاهای متمایزی درباره طبیعت و برابری روابط اشیاء مطرح می‌کند که مورد قبول تمامی واقع‌گرایان نظرورز نیست. اصطلاح "فلسفه شیءمحور" توسط گراهام هارمن، بنیان‌گذار این جنبش، در پایان‌نامه دکترایش با عنوان "ابزار-بودن: عناصر نظریه اشیاء" در سال ۱۹۹۹ ابداع شد. در سال ۲۰۰۹، لِوی برایانت تعریف اولیه هارمن را به "هستی‌شناسی شیءمحور" بازنویسی کرد و نام فعلی جنبش را ارائه داد. پیدایش. اصطلاح "فلسفه شیءمحور" توسط فیلسوف حدس‌زننده گراهام هارمن در پایان‌نامه دکترای وی در
حدس‌زننده گراهام هارمن در پایان‌نامه دکترای وی در سال ۱۹۹۹ با عنوان "ابزار-بودن: عناصر نظریه اشیاء" استفاده شد (که بعداً با عنوان "ابزار-بودن: هایدگر و متافیزیک اشیاء" بازبینی و منتشر شد). از نظر هارمن، مفهوم Zuhandenheit هایدگری، یا آماده بودن برای استفاده، به معنای انزوای اشیاء از ادراک انسانی و ورود آنها به واقعیتی است که از طریق عمل عملی یا نظری قابل آشکار شدن نیست. با گسترش این ایده، هارمن استدلال می‌کند که هنگام انزوا، اشیاء نه‌تنها از انسان‌ها، بلکه از سایر اشیاء نیز فاصله می‌گیرند. هارمن، در مقابله
سایر اشیاء نیز فاصله می‌گیرند. هارمن، در مقابله با تفاسیر عمل‌گرایانه از تفکر هایدگر، قادر است نظریه‌ای شیءمحور درباره جوهرهای متافیزیکی ارائه دهد. پس از انتشار آثار اولیه هارمن، چندین محقق از حوزه‌های مختلف شروع به استفاده از اصول شیءمحور در تحقیقات خود کردند. لِوی برایانت، در طی آنچه که "یک تبادل ایمیلی فلسفی بسیار شدید" با هارمن توصیف می‌کند، به قابل‌اعتبار بودن دیدگاه شیءمحور ایمان آورد. برایانت سپس در سال ۲۰۰۹ اصطلاح "هستی‌شناسی شیءمحور" را به کار برد تا هستی‌شناسی‌هایی را که به تحلیل موجودیت‌های مجزا
هستی‌شناسی‌هایی را که به تحلیل موجودیت‌های مجزا متعهد هستند از فلسفه شیءمحور هارمن متمایز کند و تفاوت میان فلسفه شیءمحور (OOP) و هستی‌شناسی شیءمحور (OOO) را مشخص نماید. هارمن نوشته است: "اصطلاح فلسفه شیءمحور در ابتدا به‌صورت شوخی از علوم کامپیوتر گرفته شد، اما در نهایت به شکل مستقل زندگی خود را یافت." اصول پایه. اگرچه فیلسوفان شیءمحور به نتایج متفاوتی می‌رسند، اما اصول مشترکی دارند، از جمله نقد انسان‌محوری و همبستگی‌گرایی (Correlationism)، حفظ مفهوم محدودیت، "انزوا" (Withdrawal)، و رد فلسفه‌هایی که اشیاء
"انزوا" (Withdrawal)، و رد فلسفه‌هایی که اشیاء را تقلیل یا برتری می‌دهند ("Undermine" یا "Overmine"). رد انسان‌محوری. انسان‌محوری به معنای اولویت‌بخشی به انسان‌ها به‌عنوان "سوژه" در برابر موجودات غیرانسانی به‌عنوان "ابژه" است. انسان‌محوری فلسفی تمایل دارد ویژگی‌هایی مانند ذهن، خودمختاری، عاملیت اخلاقی و عقل را مختص انسان‌ها بداند و سایر موجودات را به‌عنوان گونه‌هایی از "ابژه" طبقه‌بندی کند (یعنی چیزهایی که از قوانین جبری، امیال، محرک‌ها و غریزه‌ها تبعیت می‌کنند). از دوران معرفت‌شناسی کانت، فیلسوفان مدرن
از دوران معرفت‌شناسی کانت، فیلسوفان مدرن شروع به بیان انسان‌محوری متعالی کردند، به‌طوری که استدلال کانتی مبنی بر این‌که اشیاء خارج از مقولات ذهن انسانی غیرقابل شناخت هستند، به تقویت گفتمان‌هایی انجامید که در آن اشیاء غالباً به‌عنوان محصولات محض شناخت انسانی تقلیل می‌یابند. در مقابل دیدگاه کانت، فیلسوفان شیءمحور استدلال می‌کنند که اشیاء به‌طور مستقل از ادراک انسان وجود دارند و روابط میان اشیاء غیرانسانی نیز به همان شکلی که آگاهی انسانی، اشیاء را تحریف می‌کند، دچار تحریف می‌شوند. از این رو، تمامی روابط