payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حیاتی بود. یکی از شواهدی که فریدمن برای فرضیه خود استفاده می‌کند، نام‌های مصری است که لاویان کتاب مقدس دارند. نام‌هایی مانند موسی، هارون، فینیاس و غیره که ممکن است ریشه مصری داشته باشند. فریدمن همچنین به شباهت‌های میشکان با خیمه جنگی رامسس دوم اشاره می‌کند. فریدمن اشاره می‌کند که منابع لاوی تورات اغلب به فرمانی اشاره می‌کنند که با غریبه در سرزمین خود خوب رفتار کنید، زیرا «شما در سرزمین مصر غریب بودید.» نام «یهوه»، به گفته فریدمن، احتمالاً از خدای عشایر شاسو «یهوه» الهام گرفته شده‌است که حضورش را دو متن
«یهوه» الهام گرفته شده‌است که حضورش را دو متن مصری از زمان فراعنه آمنهوتپ سوم (قرن چهاردهم پیش از میلاد) و رامسس دوم (قرن سیزدهم قبل از میلاد) گواهی می‌دهند. فریدمن همچنین این فرضیه را مطرح می‌کند که لاویان ممکن است در مدین با «یهوه» مواجه شده باشند. فریدمن همچنین این ایده را رد می‌کند که یکتاپرستی یهودی در طول اسیران یهودی در بابل متولد شده‌است (نگاه کنید به کتاب اشعیا) و استدلال می‌کند که مفهوم یکتاپرستی/تک‌گرایی در قوم اسرائیل از قرن دوازدهم پیش از میلاد وجود داشته‌است. اگرچه برای قرن‌ها با مقاومت شدید
وجود داشته‌است. اگرچه برای قرن‌ها با مقاومت شدید بخش‌های مشرک اسرائیل مواجه شد. این کتاب از چند محقق و باستان‌شناس کتاب مقدس مانند توماس رومر، کارول مایرز و توماس ای. لوی و از نشریاتی مانند "پابلیشرز ویکلی"، "قرن مسیحی (مجله)" و مجله یهودی (بوستون شمالی) نکات و نقد مثبتی دریافت کرده‌است.
کوه یخی ای۷۶ () در اواسط ماه مه ۲۰۲۱، پیش از آن که به سه قسمت تقسیم شود، بزرگ‌ترین کوه یخی شناور جهان بود که از قفسه یخی Filchner-Ronne در قطب جنوب تولید شد. کوه یخ جدید که در واقع قطعه‌ای از قفسه یخی شناور است، از سمت غربی قفسه یخی جدا شده‌است. این دریا از طریق دریای ودل شناور شد و تا سال ۲۰۲۳ به اقیانوس اطلس جنوبی نزدیک جورجیای جنوبی رسید که توسط جریان‌ها و بادها حمل می‌شد. کوه یخ حدود ۱۷۰ کیلومتر (۱۱۰ مایل) طول و ۲۵ کیلومتر (۱۶ مایل) عرض دارد و به شکل «تخته اتو غول پیکر» و تقریباً به اندازهٔ کورنوال
«تخته اتو غول پیکر» و تقریباً به اندازهٔ کورنوال توصیف شده‌است. اندازه در هنگام جدا شدن آن ۴۳۲۰ کیلومتر مربع (۱۶۷۰ مایل مربع) تخمین زده شده‌است.
قبیله لاوی () بر اساس کتاب مقدس عبری، یکی از اسباط اسرائیل است که به‌طور سنتی از نسل لاوی پسر یعقوب است. نوادگان هارون که اولین کاهن اعظم بنی‌اسرائیل بود، به عنوان طبقه کاهن (کوهن) تعیین شدند، قبیله لاوی وظایف دینی خاصی را برای بنی‌اسرائیل انجام می‌داد و دارای مسئولیت‌های سیاسی نیز بود. در مقابل، از قبایل زمین‌دار انتظار می‌رفت که عشریه ها را به کهنیم‌ها، کشیش‌هایی که در پرستشگاه اورشلیم کار می‌کردند، به‌ویژه عشریه‌ای که به «معصر ریشون» معروف است، بدهند. لاویان که کوهانیم نبودند در معبد موسیقی می‌نواختند یا
که کوهانیم نبودند در معبد موسیقی می‌نواختند یا به عنوان نگهبان خدمت می‌کردند. هنگامی که یوشع بن نون بنی‌اسرائیل را به سرزمین کنعان هدایت کرد، لاویان تنها قبیله اسرائیلی بودند که شهرهای لاوی را دریافت کردند، اما اجازه نداشتند مالک زمین شوند زیرا «یَهُوَه، خدای اسرائیل، میراث ایشان است، چنان‌که به ایشان گفت» (کتاب یوشع، ). برخی از سنت‌های کتاب مقدس به جنبه‌های بیگانه لاویان و نقش آنها به عنوان سربازان نظامی اشاره می‌کنند. در این زمینه، ریشه‌شناسی پیوند واژه Levi با واژه زبان یونانی میسنی la-wo (مردم / افراد
با واژه زبان یونانی میسنی la-wo (مردم / افراد مسلح) پیشنهاد شد. از نوادگان قابل توجه تبار لاوی طبق کتاب مقدس می‌توان به موسی، هارون، میریام، سموئیل، ارمیا (پیامبر)، حزقیال، عزرا و ملاکی اشاره کرد. در کتاب مقدس. در تورات. بر اساس تورات، این قبیله به نام لاوی، یکی از دوازده پسر یعقوب (به نام اسرایل) نامگذاری شده است. لاوی با زنی به نام آدینه ازدواج کرد - طبق کتاب یاشیر - و صاحب سه پسر شد: گرشون، کوهات و مراری ( ). لاوی همچنین یک دختر به نام یوکابد () داشت.
هبرون () پسر قهات و نوه لاوی بود، در نتیجه برادر عمران (پدر موسی) و عموی هارون، میریام و موسی بود. هبرون در متن به عنوان بنیانگذار قبیله هبرونی لاویان به تصویر کشیده شده‌است.
شاسو () از اواخر عصر برنز، دامداری عشایری سامی زبان در شام جنوبی در عصر برنز تا اوایل عصر آهن یا دوره سوم میانی مصر بودند. آنها چادرنشینانی بودند که در قبیله‌هایی سازماندهی شده بودند که توسط یک رئیس قبیله اداره می‌شد و به عنوان دزدان فعال از دره مرج ابن عامر تا اشکلون و شبه‌جزیره سینا توصیف شدند. برخی از آنها نیز به عنوان مزدور برای ارتش‌های آسیایی و مصری کار می‌کردند. برخی از محققان بنی‌اسرائیل و تتراگراماتون را با شاسو پیوند می‌دهند. ریشه‌شناسی. ممکن است اسم این اسم مصری "šꜣsw" باشد که در اصل به معنای
اسم این اسم مصری "šꜣsw" باشد که در اصل به معنای «کسانی که پیاده حرکت می‌کنند» است. لوی، آدامز و مونیز احتمالات مشابهی را گزارش می‌کنند: یک کلمه مصری به معنای «سرگردان» و یک کلمه جایگزین سامی به معنای «غارت کردن». زمین. اگرچه به نظر می‌رسد که وطن آنها در ماوراءالنهر باشد، اما شاسوها در شمال و جنوب فلسطین، سوریه و حتی مصر نیز ظاهر می‌شوند. یهوه شاسوها. دو متن مصری، یکی مربوط به دوره آمنهوتپ سوم (قرن چهاردهم قبل از میلاد)، دیگری به عصر رامسس دوم (قرن سیزدهم پیش از میلاد)، به (شاسوها) "yhwꜣ"، یعنی «سرزمین
پیش از میلاد)، به (شاسوها) "yhwꜣ"، یعنی «سرزمین شاسو» اشاره دارد که در آنکه در آن ' (همچنین به صورت ' یا "" ارائه می‌شود) "Yahu" «یهو»، یک جای‌نام‌شناسی است. tA-M8-M23-w-i-i-h-V4-A در مورد نام ، مایکل استور مشاهده کرد که «نمود هیروگلیف دقیقاً با تتراگراماتون زبان عبری یا یهوه مطابقت دارد» و بیش از پانصد سال از قدیمی‌ترین رخداد یافت آن نام الهی (یهوه) - بر روی سنگ یادبود موآبی قدمت دارد. کارل ون در تورن نتیجه می‌گیرد: «در قرن چهاردهم قبل از میلاد، قبل از اینکه فرقه یهوه به اسرائیل برسد، گروه‌هایی از پادشاهی
فرقه یهوه به اسرائیل برسد، گروه‌هایی از پادشاهی ادوم و مدین‌ها یهوه را به عنوان خدای خود می‌پرستیدند.» دونالد بی ردفورد استدلال کرده‌است که اولین اسرائیلی‌ها، کوهستانی‌های نیمه کوچ‌نشین در مرکز کنعان که در سنگ یادبود مرنپتاه در پایان قرن سیزدهم پیش از میلاد از آنان ذکر رفته‌است، باید به عنوان یک منطقه محصور در شاسو در نظر گرفته شوند. از آنجایی که سنت بعدی کتاب مقدس، یهوه را «از کوه سعیر بیرون آمده» نشان می‌دهد، شاسوها، در اصل از اهالی موأب و شمال ادوم/سعیر بودند، آنها یکی از عناصر اصلی را در ملغمه تشکیل
بودند، آنها یکی از عناصر اصلی را در ملغمه تشکیل دادند که «اسرائیل» و بعداً پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) را تأسیس کرد. دونالد بی ردفورد طبق تحلیل خود از نامه‌های عمارنه، آنسون رینی به این نتیجه رسید که توصیف شاسو به بهترین وجه با توصیف اسرائیلیان اولیه مطابقت دارد. اگر این شناسایی درست باشد، این اسرائیلی‌ها/شاسو در اواخر قرن سیزدهم قبل از میلاد در ارتفاعات در روستاهای کوچک با ساختمان‌هایی شبیه به ساختمان‌های کنعان معاصر ساکن شدند.
کارول مایرز (؛ زادهٔ ) استاد، دین‌شناسی، باستان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا است. او استاد بازنشسته مطالعات دینی مری گریس ویلسون در دانشگاه دوک است. زمینه تحقیقات مایرز بر مطالعات کتاب مقدس، باستان‌شناسی در خاورمیانه، و مطالعه زنان در جهان کتاب مقدس (زن در یهودیت) متمرکز است.
فرانچسکو کاماردا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. او در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ با بازی در مقابل باشگاه فوتبال فیورنتینا با ۱۵ سال و ۲۶۰ روز سن، به جوان‌ترین بازیکن تاریخ سری آ تبدیل شد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، زیر ۱۶ و زیر ۱۷ سال ایتالیا بازی کرده‌است. دوران باشگاهی. میلان. وی در آکادمی آ.ث.میلان فوتبال خود را آغاز نمود. کاماردا در در طی ۸۹ بازی برای تیم آکادمی آ.ث میلان موفق۸ گل به ثمر برساند. در نوامبر ۲۰۲۳، به دلیل بحران مصدومیت، استفانو پیولی، سرمربی آث میلان، کاماردا را به
استفانو پیولی، سرمربی آث میلان، کاماردا را به عنوان بخشی از تیم اول برای بازی در سری آ مقابل باشگاه فوتبال فیورنتینا در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳ فراخواند. برای انجام این کار، باشگاه باید به‌طور خاص از فدراسیون فوتبال ایتالیا مجوز درخواست می‌کرد، زیرا بازیکنان زیر ۱۶ سال معمولاً مجاز به حضور در تیم اصلی ایتالیا نیستند. او در نهایت در دقیقه ۸۳ به عنوان جوانترین بازیکن تاریخ سری آ با ۱۵ سال و ۸ ماه و ۱۵ روز به میدان رفت. زندگی شخصی. کاماردا در میلان ایتالیا به دنیا آمد. از کودکی به کیک بوکسینگ نیز علاقه داشت.
توماس ای. لوی (؛ زادهٔ) انسان‌شناس، و باستان‌شناس است. استاد برجسته و دارای کرسی نورما کرشاو در باستان‌شناسی اسرائیل باستان و سرزمین‌های همسایه در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو است. او عضو گروه انسان‌شناسی و برنامه مطالعات یهودی است.
قرن مسیحی () یک مجله مسیحیت مستقر در شیکاگو، ایلینوی است. این مجله به عنوان مجله شاخص پروتستانگرایی ایالات متحده است.
آلخامیادو (به اسپانیایی: اَلجَمِيَذُ، Aljamiado، אלזﬞאמיאדﬞו)(گرفته شده از واژهٔ عربی «العجَميَّة») به الفبای عربی برای نوشتن زبان اسپانیایی (و همینطور زبانهای پرتغالی، کاتالان و غیره) اشاره دارد. پس از فتح شبه جزیره ایبری به دست مسلمانان و به رهبری خلافت اموی در قرن ۸ میلادی، به مانند ایران و سایر مناطق تحت حاکمیت خلفای عربی، الفبای عربی برای نوشتن زبانهای بومی این مناطق تطبیق داده شد. استفاده از آلخامیادو تا قرن ۱۶ میلادی و سقوط آخرین پادشاهی‌های مسلمان و به تبع آن، اخراج دسته جمعی مسلمانان و یهودیان شبه
به تبع آن، اخراج دسته جمعی مسلمانان و یهودیان شبه جزیره ایبری ادامه داشت. پروسه‌ای مشابه برای یهودیان شبه جزیره ایبری و استفاده از الفبای عبری برای نوشتن زبان اسپانیایی، به اصطلاح «زبان لادینو» نیز اتفاق افتاد. یهودیان از قرن‌‌ها پیش از ظهور اسلام و فتح اسپانیا، در اسپانیا زیست می کردند. اما در یکی دو قرن پیش از فتح اسپانیا، حاکمیت مسیحی اسپانیا فشار و سرکوب افزاینده‌ای بر یهودیان و فرهنگ و ادب و رسوم آنها تحمیل کرد. به همین دلیل، یهودیان از قوای مسلمان به عنوان نیرویی آزادیبخش استقبال کرده و احتمالا حمایت
نیرویی آزادیبخش استقبال کرده و احتمالا حمایت نیز کردند. حاکمیت اسلام، قوانین اهل الذمة برای «مردمان اهل کتاب»، یهودیان از آزادی نسبی برخوردار گشته و در طول دورانی که موسوم به عصر طلایی یهودیت در اسپانیا است، آثار علمی، ادبی، و فرهنگی متعددی را تولید کردند. در این دوران، مانند «آلخامیادو»، الفبای عبری برای نوشتار به زبان اسپانیایی تطبیق داده شد. این الفبا و لهجه خاص یهودیان اسپانیایی، بر خلاف آلخامیادو، پس از اخراج دسته جمعی غیر مسیحیان، در شهرهای امپراتوری عثمانی تا قرنها بعد زنده ماند. به مانند الفبای
عثمانی تا قرنها بعد زنده ماند. به مانند الفبای فارسی، در رسم الخط آلخامیادو نیز نیاز به توافق بر سر حروف و معیارهایی برای نشان دادن صداهای خاص اسپانیایی که در عربی وجود ندارند بود. در طول قرن‌ها، چیزی که در متون دست‌نوشتهٔ موجود مشاهده می شود این است که آلخامیادو یک معیار واحد و قابل قبول در بین تمامی فرهنگیان و نویسندگان داشت. این معیارها دست‌نوشته‌های قدیمی ابزارهای بسیار مهم برای مطالعهٔ‌ پروسهٔ تکامل و تغییرات در زبانهای اسپانیایی و پرتغالی در طول قرنها می باشند. امروزه صدها دست‌نوشته در کتابخانه‌های
می باشند. امروزه صدها دست‌نوشته در کتابخانه‌های مختلف در اسپانیا، فرانسه، و واتیکان موجود است. الفبا. حروف الفبای آلخامیادو مشابه عربی است. در آلخامیادو هیچ حرف جدیدی وجود ندارد. اما مسئله مهم و مورد نظر این است که چطور الفبای عربی با تلفظ زبان اسپانیایی تطبیق داده شد، و اینکه تلفظ اسپانیایی به چه شکلی مورد فهم و برداشت نویسندگان آلخامیادو قرار گرفت، نکته‌ها: واکه‌ها. زبان اسپانیایی ۵ واکه دارد، که شامل [a]، [e]، [i]، [o]، [u] است. در زبان و الفبای عربی اما، ۳ واکه بیشتر نیست، [a]، [i]، [u]. در عربی، این ۳
۳ واکه بیشتر نیست، [a]، [i]، [u]. در عربی، این ۳ واکه هم نوع کوتاه دارند که اِعراب‌گذاری فتحه، کسره، و ضمه نشان داده می شوند، و هم نوع بلند که با حروف «ا»، «ي»، و «و» نشان داده می شوند. در زبان اسپانیایی اما تفاوتی بین واکه کوتاه و بلند وجود ندارد. در الفبای آلخامیادو، ۴ واکه نوشته می شوند، به شرح زیر: الفبای عبری نیز به مانند عربی، هم اعراب‌گذاری دارد، موسوم به «نِقود» و هم استفاده از حروف سه گانه «א» (الف)، «ו» (واو)، و «י» (یُد). در الفبای عبری-اسپانیایی، از «نِقود» استفاده نمی شود و تنها از حروف
از «نِقود» استفاده نمی شود و تنها از حروف سه‌گانهٔ نامبرده. همچنین، علاوه بر ادغام [o] و [u]، دو واکه [i] و [e] نیز ادغام شده و تنها سه واکه نشان داده می شوند. به شرح زیر: در آلخامیادو، مشابه فارسی، هنگامی که واکه در ابتدای واژه باشد، از «الف» به عنوان حامل واکه استفاده می شود، بجز برای صدای [e]. برای صدای [e] از همزه به عنوان حامل واکه استفاده می شود. در عبری-اسپانیایی (لادینو) نیز مانند عربی، «א» (الف) همین نقش را ایفا می کند. در میان واژه، در عربی تنها از اِعراب (و برای [e] تنها از اِعراب و «الف») و در
اِعراب (و برای [e] تنها از اِعراب و «الف») و در عبری-اسپانیایی تنها از یکی از حروف سه‌گانه استفاده می شود. نکته‌ها: واکه‌های پشت سر هم. در اسپانیایی، واکه‌های پشت سر هم به دو نوع کلی تقسیم می شوند، واکه مرکب و التقای واکه‌ها. «واکه مرکب» به این معنا است که در عمل، دو واکه پشت سر هم به عنوان یک واکه و تحت یک هجاء خوانده می شوند. «التقای واکه‌ها» به این معنا است که دو واکه تحت دو هجای پشت سر هم خوانده می شوند. تلفظ واکه‌ها و همینطور نوشتن آنها، تابع قواعد خاصی در زبان اسپانیایی می باشد. در اسپانیایی، واکه‌ها
در زبان اسپانیایی می باشد. در اسپانیایی، واکه‌ها به دو گروه کلی «قوی» و «ضعیف» تقسیم می شوند: همانطور که در بالا اشاره شد، در آلخامیادو، بین [o] و [u] تفاوتی در نوشتار وجود ندارد. در عبری-اسپانیایی، بین [o] و [u]، و همینطور بین [e] و [i]. «التقای واکه‌ها» زمانی اتفاق می افتد که دو واکهٔ قوی پشت سر هم باشند. در این صورت، هر واکه تحت یک هجای مجزا خوانده می شود. «واکه مرکب» در زمانی اتفاق می افتد که یک واکه ضعیف بوده و دیگری قوی باشد. در این مورد، تکیهٔ تلفظ بر روی واکه قوی است. البته استثنائاتی نیز در این
بر روی واکه قوی است. البته استثنائاتی نیز در این قواعد وجود دارد. حروف صامت. برای درک بهتر قوانین رسم الخط صامت‌ها در آلخامیادو، دانش تلفظ قدیمی‌تر زبان اسپانیایی و سیر تکامل صداهای این زبان ضروری است. به همین دلیل است که متون دست‌نوشته‌ٔ آلخامیادو به عنوان منابع مهمی برای مطالعهٔ زبانشناسی اسپانیایی به حساب می آیند. نکته اول که باید به آن اشاره کرد،‌ این است که در آلخامیادو به مانند فارسی برای نشان دادن صامت‌های جدید، تغییراتی روی حروف موجود در الفبای عربی انجام شد. در فارسی این تغییرات با اضافه کردن نقطه
انجام شد. در فارسی این تغییرات با اضافه کردن نقطه به حروف با نزدیکتری آوای موجود انجام شد. اما در آلخامیادو، این کار با تشدید گذاشتن روی حروف با نزدیکتری آوای موجود انجام شد. تشدید، علاوه بر این نقش، در آلخامیادو نقش دوگانه کردن صدا را نیز به مانند فارسی و عربی ایفا می کند، امری که در الفبای لاتین اسپانیایی با دوبار نوشتن حرف انجام می شود. به طور مثال، «ب» صدای [b] می دهد، اما «بّ» صدای [p]. الفبای عبری-اسپانیایی نیز، همین کار را با علائمی چون «رافه» (רָפֶה) «◌ﬞ» و یا «گِرِش» (גֶּרֶשׁ‎‎) «◌׳» انجام می
«◌ﬞ» و یا «گِرِش» (גֶּרֶשׁ‎‎) «◌׳» انجام می دادند، به طور مثال «ב» با صدای [b] و «בﬞ» یا «ב׳» صدای [v]. نکته‌ها: «ب» و «بّ». در زبان اسپانیایی، حرف «B» تلفظی دوگانه دارد. هرگاه حرف «B» در ابتدای واژه باشد، یا پس از یک همخوان خیشومی («م» یا «ن») باشد، به صورت به اصطلاح «سخت» و به صورت [b] (ب) تلفظ می شود. در بقیه موارد به صورت به اصطلاح «نرم» و به صورت[v~β] تلفظ می شود. آوای [v~β] به اصطلاح «سایشی دولبی واک‌دار» نام دارد. این صامت در زبان‌های ایرانی نیز وجود داشته است و چندین قرن پیش در الفبای فارسی با حرف
داشته است و چندین قرن پیش در الفبای فارسی با حرف ڤ (فاء اعجمی) نشان داده می‌شده است. در فارسی معیار، این صدا حذف شده و جای خویش را به صدای «ب» داده است. در اسپانیایی، حرف «V» نیز صدایی یکسان با تلفظ نرم حرف «B» دارد، و این تنها ریشهٔ اصلی واژگان در زبان لاتین است که مشخص کنندهٔ‌ نوشتار صحیح این صدا می باشد. در الفبای آلخامیادو، به مانند الفبای لاتین، بین این دو تلفظ «نرم» و «سخت» حرف «B» فرقی وجود ندارد و در هر دو مورد با حرف «ب» نوشته می شود. در الفبای عبری-اسپانیایی اما بین این دو تلفظ تفاوت قائل شده
عبری-اسپانیایی اما بین این دو تلفظ تفاوت قائل شده است. تلفظ [b] با حرف «ב» (حرف عبری بِت) و تلفظ [v~β] با حرف «בﬞ (ב׳‎)» (حرف عبری بِت با علامت «رافه» یا «گِرِش») نوشته می شود. در آلخامیادو و عبری-اسپانیایی، حرف «V» نیز به مانند تلفظ نرم «B» دیده می شود، و در آلخامیادو با «ب»، و در عبری-اسپانیایی با «בﬞ (ב׳‎)» نوشته می شود. در آلخامیادو برای نشان دادن صدای [p]، معادل حرف «P» در الفبای لاتین اسپانیایی، از حرف «بّ» (حرف ب با تشدید) استفاده شده است. در عبری-اسپانیایی، به دلیل اینکه حرف «פ» (په) خود تلفظ
به دلیل اینکه حرف «פ» (په) خود تلفظ دوگانه [f] و [p] دارد، برای نشان دادن صدای حرف «P» استفاده شده است. حرف «פ» برای نشان دادن حرف «P» و حرف «פﬞ (פ׳‎) / ף» برای حرف «F» استفاده شده است. «ج»، «جّ»، «خ». در زبان اسپانیایی، حرف «G» دو حالت کلی دارد. این حرف پیش از حروف «e» و «i» و «y» تلفظ به اصطلاح «نرم» دارد. در بقیه حالات، تلفظ آن به اصطلاح «سخت» می باشد. در اسپانیایی، حرف «J» و تلفظ «نرم» حرف «G» یکسان بوده است. در اسپانیایی قرون وسطی، تلفظ حرف «J» و تلفظ «نرم» حرف «G» به شکل [ʒ‍~d͡ʒ] (فیمابین معادل «ج» و
حرف «G» به شکل [ʒ‍~d͡ʒ] (فیمابین معادل «ج» و «ژ» در زبان فارسی) بوده است. به همین دلیل، در آلخامیادو، از حرف «ج» برای نوشتن این صدا به کار رفته است و در الفبای اسپانیایی-عبری از حرف «גﬞ (ג׳‎)» (حرف عبری گیمِل با علامت «رافه» و یا «گِرِش»). در زبان لادینو تلفظ قدیمی حرف «J» و «نرم» حرف «G» تغییر نکرده و امروزه به همان شکل [ʒ‍~d͡ʒ] باقی مانده است. اما، در پی ارتباط گویشوران لادینو با زبانهایی چون صربی‌کرواتی، ترکی، فرانسوی و غیره، و تاثیر پذیری از آنان، در لادینو امروزه از حرف نوین «זﬞ (ז׳‎)» (حرف عبری زین
امروزه از حرف نوین «זﬞ (ז׳‎)» (حرف عبری زین با علامت «رافه» و یا «گِرِش») برای نشان دادن صدای [ʒ‍~d͡ʒ] استفاده می شود. در اسپانیایی مدرن، چه در اروپا و چه در آمریکای لاتین، تلفظ حرف «J» و تلفظ «نرم» حرف «G» تغییر یافته و به صورت [x] (خ) در آمده است. با وجود این تغییر صدا، در متون آلخامیادو از همان حرف «ج» استفاده می شد. در زبان لادینو، اگر نیاز به نشان دادن صدای [x] باشیم، این صدا با حرف «ח» (حرف خِت) (به جز در ممالک عربی چون بلاد شام که از «חﬞ (ח׳)» استفاده می شود، چرا که «ח» معادل تلفظ عربی «ح» است.) در
می شود، چرا که «ח» معادل تلفظ عربی «ح» است.) در اسپانیایی، دونگاره «Ch» صدای [t͡ʃ] (چ) می دهد. در آلخامیادو، برای نشان دادن این صدا از «جّ» (جیم با تشدید) استفاده می شود. در اسپانیایی-عبری از «גﬞ (ג׳‎)» (حرف عبری گیمِل با علامت «رافه» و یا «گِرِش») استفاده می شود. پس در نتیجه، در گذشته امکان اشتباه‌خوانی بین «J» و «نرم» حرف «G» از یک سو و «Ch» از سوی دیگر وجود داشت، اما امروزه با تفاوت بین «זﬞ (ז׳‎)» (ج) و «גﬞ (ג׳‎)» (جّ) این امکان دیگر وجود ندارد. «د» و «ذ». در متون دست نوشته آلخامیادو، در مواردی که در
«ذ». در متون دست نوشته آلخامیادو، در مواردی که در الفبای لاتین اسپانیایی از حرف «D» استفاده می شود، هم «د» استفاده شده و هم «ذ». انتخاب «د» یا «ذ» به صورت تصادفی نبوده و تابع قوانین خاصی می باشد که بازتاب دهندهٔ‌ تلفظ دوگانه «d» می باشد. هرگاه حرف «D» در ابتدای واژه باشد، یا پس از یک همخوان خیشومی («م» یا «ن») باشد، یا پس از همخوان کناری («ل»)، به صورت [d] تلفظ می شود و با حرف «د» نوشته می شود. در بقیه موارد، به صورت [ð] تلفظ می شود و با حرف «ذ» نوشته می شود. در زبان فارسی نیز چنین تفاوت تلفظ و تفاوت
می شود. در زبان فارسی نیز چنین تفاوت تلفظ و تفاوت نوشتار نیز در قرون گذشته، به‌ویژه پیش از هجوم مغول، مرسوم بوده و به این پدیده ذال معجم می گفتند. در الفبای عبری-اسپانیایی نیز این تفاوت رعایت می شد، طوری که حرف «د» با «ד» (حرف عبری دالِت)، و حرف «ذ» با «דﬞ (ד׳‎)» (حرف عبری دالِت با اِعراب «رافه»‌ یا «گِرِش»). حروف «ر» و «رّ». در زبان اسپانیایی، دو نوع تلفظ برای «ر» وجود دارد، و هر دوی آنها در نوشتار لاتین بازتاب داده شده اند. «R» به شکل [ɾ]، و به اصطلاح همخوان زنشی لثوی است، و «Rr» به شکل [r] و به اصطلاح
زنشی لثوی است، و «Rr» به شکل [r] و به اصطلاح لرزشی لثوی. در آلخامیادو، به تابعیت از نوشتار لاتین، «r» با «ر» نشان داده شده است، و «rr» با «رّ». در عبری-اسپانیایی، این تفاوت نشان داده نشده است، و هر دو مورد با «ר»‌‌ (حرف رِش) نشان داده شده است. حروف «ز»، «س»، «ش» و «شّ». یکی از مواردی که در تلفظ حروف، بیشترین تغییرات را در اسپانیایی ا قرون وسطی تا به امروز داشته، تلفظ حروف صامت‌های به اصطلاح سایشی-همخوان تیغه‌ای بوده است. در اسپانیایی قرون وسطی، حرف «Z» به صورت [d͡z] تلفظ می شد. برای نوشتن این حرف در
به صورت [d͡z] تلفظ می شد. برای نوشتن این حرف در آلخامیادو از «ز» استفاده می شده. در عبری-اسپانیایی از «ז» (حرف زین) برای نوشتن این حرف استفاده می شود. تلفظ این حرف امروزه در آمریکای لاتین [s] می باشد، به مانند حرف «S». در لهجه‌های اروپایی اسپانیا و همین طور در گینه استوایی، تلفظ حرف «Z» به صورت [θ] در آمده است. در زبان اسپانیایی، حرف «C» دو حالت کلی دارد. این حرف پیش از حروف «e» و «i» و «y» تلفظ به اصطلاح «نرم» دارد. در بقیه حالات، تلفظ آن به اصطلاح «سخت» می باشد. حال با اضافه کردن علامت سدیل و ایجاد حرف
می باشد. حال با اضافه کردن علامت سدیل و ایجاد حرف «Ç»، این حرف در موارد دیگر نیز تلفظ نرم خواهد داشت. در اسپانیایی قرون وسطی، تلفظ نرم حرف «C» به صورت [t͡s] بوده. برای نوشتن این حرف در آلخامیادو از «س» استفاده می شد. در عبری-اسپانیایی از «ס» (حرف سامِخ). تلفظ این حرف امروزه در آمریکای لاتین [s] می باشد، به مانند حرف «S». در لهجه‌های اروپایی اسپانیا و همین طور در گینه استوایی، تلفظ نرم حرف «C» به صورت [θ] در آمده است. در اسپانیایی مدرن، چه در آمریکای لاتین و چه در اروپا، تفاوت تلفظی بین «Z» و تلفظ نرم «C»
و چه در اروپا، تفاوت تلفظی بین «Z» و تلفظ نرم «C» وجود ندارد. در اسپانیایی قرون وسطی، حرف «S» به صورت [z] یا [s] تلفظ می شد. ترکیب حروف «Ss» نیز [s] تلفظ می شد. برای نوشتن این حرف در آلخامیادو از «ش» استفاده می شده. این به این دلیل بوده که صدای حرف «S» به عنوان صدایی بین «س» و «شّ» برداشت شده بود. این طرز نوشتار با نوشتار عبری-اسپانیایی در آن زمان نیز تطابق دارد. در عبری-اسپانیایی قدیم، از حرف «ש» (حرف شین) برای نوشتن این حرف استفاده می شده. حرف دیگر در اسپانیایی قدیم، حرف «X» است که به صورت [ʃ] (ش) تلفظ
قدیم، حرف «X» است که به صورت [ʃ] (ش) تلفظ می شده. برای نوشتن این حرف در آلخامیادو از «شّ» (شین با تشدید) استفاده می شد و در عبری-اسپانیایی از «שﬞ (ש׳‎)» (حرف شین با علامت «رافه» یا «گِرِش»). «ס» (حرف سامِخ) در عبری تلفظی معادل «س» دارد، و حرف «ש» (حرف شین) در عبری تلفظی دوگانه، در بعضی واژگان معادل «س» و در برخی دیگر معادل «ش». به مرور زمان، تلفظ نرم «C» در اسپانیایی آمریکای لاتین و همینطور در زبان لادینو، امتداد زبان اسپانیایی در جامعه یهودی سفاردی پس اخراج یهودی‌ها از اسپانیا و سکنی گزیدن آنها در عثمانی
یهودی‌ها از اسپانیا و سکنی گزیدن آنها در عثمانی و شمال آفریقا، با تلفظ حرف «s» یکی شد. به همین دلیل، برای مدتی، قاعده خاصی وجود نداشت و هر دو حرف عبری «ס» (حرف سامِخ) و «ש» (حرف شین) رایج بود. اما در نهایت حرف عبری «ס» (حرف سامِخ) فراگیرتر شد. نکته دیگر این است که امروزه، چه در اسپانیایی آمریکای لاتین و چه در اسپانیایی اروپایی، حرف «X» تلفظ خود یعنی [ʃ] (ش) را از دست داده است. در بیشتر موارد، این حرف امروزه با حرف «J»، تلفظ [x] (خ) جایگزین شده است و در صورت نیاز، باید با حرف «خ» نوشته شود. در زبان لادینو،
نیاز، باید با حرف «خ» نوشته شود. در زبان لادینو، این تلفظ اصلی حفظ شده و تغییر نکرده است. «غ» و «و». در زبان اسپانیایی، حرف «G» دو حالت کلی دارد. این حرف پیش از حروف «e» و «i» و «y» تلفظ به اصطلاح «نرم» دارد. در بقیه حالات، تلفظ آن به اصطلاح «سخت» می باشد. حال، تلفظ سخت حرف «G» در اسپانیایی، به مانند «B» و «D»، دو گانه است. پس به عبارتی، حرف «G» دارای ۳ تلفظ است. اگر حرف «G» در ابتدای واژه باشد، یا پس از یک همخوان خیشومی («م» یا «ن») باشد، به شکل [g] («گ» در فارسی) تلفظ می شود. تلفظ دیگر «سخت» حرف «G» به
در فارسی) تلفظ می شود. تلفظ دیگر «سخت» حرف «G» به شکل [ɣ] (شبیه «غ» در عربی و ترکی آذربایجانی) می باشد. تفاوت بین این دو تلفظ نه در الفبای لاتین نشان داده می شود، نه در آلخامیادو، و نه در عبری-اسپانیایی. در آلخامیادو برای صدای «سخت» حرف «G» ، یعنی صداهای [g] و [ɣ]، از «غ» استفاده می شود. در الفبای اسپانیایی-عبری از حرف «ג» (حرف عبری گیمِل) استفاده می شود. «ف» یا «ڢ» و «هـ» (و «ع»). در آلخامیادو، صدای [f] با حرف «ف» نشان داده می شود. اما، رسم الخط آلخامیادو بخشی از «رسم الخط مغربی» عربی بوده است. از خصوصیات
از «رسم الخط مغربی» عربی بوده است. از خصوصیات رسم الخط مغربی تفاوت حروف «ف» و «ق» در این رسم الخط، در مقایسه با «رسم الخط مشرقی» است. در رسم الخط مغربی، حرف «ف» به صورت «ڢ» (نقطه در زیر آن، بجای رو بودن) و حرف «ق» به صورت «ڧ» (یک نقطه به جای دو) نوشته می شود. حرف «ڧ» در آلخامیادو کاربرد زیادی ندارد و تنها در نوشتن وام‌واژگان عربی کاربرد دارد. اما حرف «ڢ» برای نشان دادن صدای [f] کاربرد دارد. در الفبای عبری-اسپانیایی، برای نوشتن این حرف از حرف «פﬞ ף (פ׳‎)» (حرف «په» با علامت «رافه» یا «گِرِش») استفاده می
(حرف «په» با علامت «رافه» یا «گِرِش») استفاده می شود. سابقا در زبان اسپانیایی قرون وسطی، برخی واژگان اصالتا لاتین که با حرف «F» شروع می شدند، به همین شکل و با حرف «ڢ» نوشته می شدند. اما تلفظ آنها از همان قرون وسطی دچار تحول شده و به صورت «هـ» تلفظ می شدند. پروسهٔ به روز شدن رسم الخط لاتین اسپانیایی، و جایگزینی «F» با «H» در این واژگان آهسته بوده، و به روز بودن واژگان در رسم الخط آلخامیادو آهسته‌تر. به همین دلیل، واژگانی که امروزه ممکن است با «H» یا «هـ» شروع شوند، در برخی متون دست نوشتهٔ‌ قدیمی با «ڢ»
شروع شوند، در برخی متون دست نوشتهٔ‌ قدیمی با «ڢ» نوشته شده‌اند. برای مثال، فعل «hacer» (از ریشهٔ‌ لاتین «facio»)، سابقا به صورت «facer / ڢَسَارْ» نوشته می شده. اما در متون جدیدتر به صورت «hacer / هَسَارْ». در قرون پس از این تغییرات تلفظ اما، وام‌واژگان جدیدی نیز چه از زبان فرانسه، چه لاتین و چه یونانی که امروزه با «F» نوشته شده و به همان صورت تلفظ می شوند نیز وارد اسپانیایی شده اند. پس، تغییر «ڢ» به «هـ» قانونی فراگیر نیست. و اما، در زبان اسپانیایی امروزه، تلفظ حرف «H» به تحول ادامه داد، و به مرور زمان
تلفظ حرف «H» به تحول ادامه داد، و به مرور زمان تبدیل به حرفی بدون صدا شد. در اسپانیای امروزه، حرف «H» نوشته شده اما تلفظ نمی شود. در متون آلخامیادو نیز، این موضوع رعایت شده است. اما در الفبای عبری-اسپانیایی، رسم الخط با تلفظ واژگان هم‌گام مانده، و حرف «H» حذف شده و با «א» (حرف «الف») نشان داده می شود. برخی متون خیلی جدیدتر آلخامیادو، از قرون ۱۸ و ۱۹، حرف «ع» را معادل حرف «H» نشان داده‌اند. «ك» و «كُو». در الفبای لاتین اسپانیایی، صدای [k] با حرف «C» و دونگاره «Qu» نشان داده می شود. در الفبای اسپانیایی، به