payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد. شهرهای آمل، چالوس، کلار، سعیدآباد و رویان جزئی از سرزمین قوم تپوری بودند. در دوران باستان نام رویان به عنوان منطقه ای تحت حاکمیت گشنسب شاه طبرستان در نامه تنسر به گشنسب آمده‌است. رویان. منطقه ای که به عنوان محال ثلاث در دوران صفویه و قاجار شناخته می‌شد در روزگار پیشین با نام رویان و رستمدار شناخته می‌شد. ابن فقیه همدانی می‌نویسد: رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب
رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است.در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب که به سال ۳۷۲ قمری تألیف شده‌است چنین آمده که قسمتی از طبرستان سلطانی جداگانه به نام «استندار» داشت و شهرهای ناتل و چالوس و روذان(= رویان) و کلار جزء این قسمت بود. عبدالمومن که کتاب مراسد الاطلاع خود را در سال ۷۰۰ قمری می‌نوشت پس از ضبط اعراب کلمه می‌نویسد این نام بر شهر و کوره وسیعی از خاک طبرستان اطلاق می‌شود. این شهر بزرگترین شهر کوهستانی طبرستان است و حدود خاک آن به کوه‌های ری می‌رسد. رستمدار. سابقاً طبرستان شامل گرگان،
ری می‌رسد. رستمدار. سابقاً طبرستان شامل گرگان، استرآباد، مازندران و رستمدار می‌شد یعنی سرتاسر ناحیه‌ای که بین دینار جاری در مشرق و ملاط لنگرود (واقع در گیلان) در مغرب بود را شامل می‌گشت. سرحدات قدیمی رستمدار عبارت بود از: سیسنگان یا رودخانه مانهیر در مشرق و ملاط لنگرود در مغرب. مدتی بعد این سرحدات تغییر شکل یافتند و می‌توان گفت که رستمدار ناحیه‌ای را که از آمل تا گیلان ادامه می‌یافت شامل می‌شد. رویان نام اراضی مسطح بود ولی همچنین به سرتاسر رستمدار نیز اطلاق می‌گشت. پیشینه. در اواخر قرن پنجم باوندیان
اطلاق می‌گشت. پیشینه. در اواخر قرن پنجم باوندیان طبرستان به سرزمین دیلم دست یافتند. رستم شاه غازی حاکم باوندی طبرستان به دلایل مذهبی در دشمنی سخت با اسماعیلیان الموت بود. چنان‌که گفته‌اند تنها در یک روز دستور داد تا ۱۸۰۰۰ اسماعیلی را در سلسله کوه رودبار گردن زدند و از سرهایشان مناره ساختند. اسماعیلیان به انتقام این کشتار گردبازو، پسر و ولیعهد شاه غازی، را در حمام دربار سنجر غافلگیر کردند و کشتند. پس از کشته شدن گردبازو، شاه غازی هرگز از جنگ با ملاحده (اسماعیلیان الموت) دست نکشید و داماد خود کیا بزرگ امید
الموت) دست نکشید و داماد خود کیا بزرگ امید را معارض آنان گردانید. پس از فوت کیا بزرگ امید، رستم شاه غازی حاکم باوندی طبرستان، در سال ۵۳۲ قمری حکومت دیلم را به استندار کیکاووس پسر استندار هزار اسپ یکم حاکم رستمدار سپرد. استندار کیکاووس به مدت سه سال حاکم دیلم بود و سیاست شاه غازی را علیه اسماعیلیان الموت دنبال می‌کرد. استندار کیکاووس در سال ۵۳۵ قمری از جانب رستم شاه غازی به حکومت رستمدار رسید، بنابراین وی فردی به نام اسپهبد مجدالدین دارا را به عنوان نائب خود والی دیلم نمود. پس از استندار کیکاووس، اردشیر
خود والی دیلم نمود. پس از استندار کیکاووس، اردشیر باوندی پادشاه طبرستان استندار هزاراسپ دوم را به عنوان حاکم رستمدار و دیلم انتخاب نمود. هزاراسپ دوم بین سال‌های ۵۷۲ تا ۵۸۶ قمری حاکم رستمدار و دیلم بود ولی به علت صلح و مسامحه هزار اسپ با اسماعیلیان الموت، ملک اردشیر باوندی پادشاه طبرستان حکومت را از دست هزاراسپ خارج نمود و شخصی به نام الداعی الحق ابوالرضا ابن الهادی را والی دیلم نمود. استندار هزاراسپ دوم از عمل ملک اردشیر خشمگین شد و به دیلمان تاخت و والی دیلم ابوالرضا ابن الهادی را به قتل رساند و ملک
دیلم ابوالرضا ابن الهادی را به قتل رساند و ملک اردشیرباوندی پس از این حادثه بار دیگر به دیلمان لشکر کشید و لشکر استندار هزاراسپ دوم را شکست داد و شخصی به نام هژبرالدین خورشید را به فرمانروایی رستمدار و دیلمان گماشت. پس از مرگ هژبرالدین خورشید، ملک اردشیر باوندی یکی از نوادگان استندار کیکاووس به نام استندار زرینکمر دوم را به فرمانروایی رستمدار و دیلم انتخاب نمود. استندار زرین‌کمر دوم بین سال‌های ۵۸۶ تا ۶۱۰ قمری در رستمدار و دیلم به حکومت پرداخت. در سال ۶۱۰ قمری استندار بیستون یکم به حکومت رستمدار و دیلم
قمری استندار بیستون یکم به حکومت رستمدار و دیلم رسید. در این دوره حکومت باوندیان طبرستان که استنداران از آنها تبعیت می‌کردند به دست خوارزمشاهیان منقرض شد. اهل گیلان که متوجه این موضوع شدند، برای استقلال علیه استنداران شوریدند ولی استندار بیستون گیلانیان را شکست داد. استندار بیستون همواره مسلح بود و حتی در جشن‌ها لباس رزم به تن می‌پوشید. استندار بیستون برای مدتی پایتخت و محل اقامت خود را به کوهستان‌های لاهیجان منتقل کرده‌بود. استندار بیستون بین سال‌های ۶۱۰ تا ۶۱۵ قمری به حکومت رستمدار و دیلم و گیلان پرداخت.
۶۱۵ قمری به حکومت رستمدار و دیلم و گیلان پرداخت. پس از وی استندار ناماور دوم بین سال‌های ۶۱۵ تا ۶۴۰ قمری به حکومت رستمدار و دیلم و گیلان رسید. در ابتدای حکومت اسماعیلیان علیه او اقدام نمودند و سرزمین دیلم را تحت کنترل خود گرفتند و استندار ناماور دوم با کمک محمد خوارزمشاه لشکری را تهیه نمود و سزمین دیلم را از نو فتح نمود. پس از وی استندار اردشیر دوم بین سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۳ قمری به حکومت رستمدار و دیلم و گیلان رسید. در این دوره اردشیر دوم باوندی شاخه سوم حکومت باوندی را در طبرستان تأسیس نمود و دو اردشیر با
باوندی را در طبرستان تأسیس نمود و دو اردشیر با یکدیگر متحد شدند و امور طبرستان را نظم دادند. در سال ۶۴۳ قمری استندار شهراگیم به حکومت رستمدار و دیلم و گیلان رسید. پس از به قدرت رسیدن شهراگیم اهل گیلان علیه وی شورش کردند و در سال ۶۵۰ قمری اهل گیلان سرزمین دیلم و تنکابن را از سیطره استنداران طبرستان خارج نمودند و نمکابرود را مرز مشترک دو ولایت تعیین نمودند بنابراین دیلم در سال ۶۵۰ قمری از طبرستان خارج شد و به گیلان الحاق گردید. در سال ۷۱۷ قمری استندار شهریار چهارم به حکومت رستمدار رسید و در پی تازش به دیلم و
به حکومت رستمدار رسید و در پی تازش به دیلم و شرق گیلان به بخش خاوری گیلان دست بافت. استندار شهریار چهارم تا سال ۷۲۵ قمری بر رستمدار و دیلم و بخش خاوری گیلان حکومت نمود. او بر خلاف استنداران، دارای استقلال نظامی بوده و از ایلخانان معاصر حساب نمی‌برد و دائماً در حال لشکرکشی و جمع اموال و خزائن بود. شهریار بیشتر اوقات بجانب گیلان و دیلمان لشکر می‌فرستاد و سه نوبت با اشکور و اشکوریان جنگ کرد و ولایت دیلم را بتصرف خود درآورد. درسال ۸۳۰ میان ملک کیومرث رستمدار حاکم رویان (کلارستاق، کجور و نور) با حکام کیایی
حاکم رویان (کلارستاق، کجور و نور) با حکام کیایی گیلان دشمنی سخت پدید آمد و در نهایت ملک کیومرث رستمدار با حمایت اهالی کجور و کلارستاق در سال ۸۳۱ قمری به سرزمین کیاییان گیلان حمله نموده و منطقهٔ تنکابن را فتح نمود و عمارت خاصه سید داوود کارکیا را آتش زده و برخی از حامیان کیاییان را به قتل رساند کیاییان ناحیه تنکابن را به او واگذار نمودند ملک کیومرث بین سال‌های ۸۰۷ تا ۸۵۷ قمری بر رویان حکومت راند و مرزهای حکومت ملک کیومرث از شرق تا لاریجان آمل و از غرب تا تنکابن و از جنوب تا طالقان امتداد می‌یافت. سلسله
تنکابن و از جنوب تا طالقان امتداد می‌یافت. سلسله پادوسبانیان در سال ۱۰۰۶ هجری قمری توسط شاه‌عباس صفوی نابود شد و صفویان محال ثلاث نور را که شامل ولایات نور و کجور و کلارستاق می‌شد را در غرب مازندران شکل دادند. به گفته ابن فقیه همدانی منطقه پدشخوارگر از رویان و در غرب مازندران می‌باشد، با منطقه محال ثلاث تشکیل شده هم‌خوانی دارد. شکل‌گیری محال ثلاث. محال ثلاث نور (محال ثلاث نور، کجور و کلارستاق). محال ثلاث نور منطقه ای در غرب مازندران متشکل از سه منطقهٔ نور، کجور و کلارستاق (چالوس، مرزن آباد و کلاردشت) بوده
کجور و کلارستاق (چالوس، مرزن آباد و کلاردشت) بوده که پس از انقراض سلسلهٔ پادوسبان در منطقهٔ رویان و رستمدار شکل گرفت که از آن به عنوان ولایت نور یا محال ثلاث نور یاد می‌شده‌است. در عصر صفوی منطقه کلارستاق و کجور از توابع نور به حساب می‌آمدند و این مسئله تا اواخر عصر صفوی پایدار ماند. در این دوره حکامی از منطقه یوش نور همچون عباسعلی بیک ویلک یوشی نوری بر محال ثلاث نور، کجور و کلارستاق حاکم بودند. در دوران سلطان حسین صفوی، کیا نعیم بیک میار از خاندان کلارستاق که از نوادگان ملک کیومرث رستمدار بود حکمران محال
که از نوادگان ملک کیومرث رستمدار بود حکمران محال کجور، کلارستاق، کلاردشت و مضافات گردید و پس از او برادرش کیا عباس میار کلارستاقی حاکم ولایت نور گشت. در عصر زندیه محمد خان دادوئی از خاندان سوادکوه حاکم مازندران و محال ثلاث نور، کجور و کلارستاق گشت. محال ثلاث تنکابن، کلارستاق و کجور. سرزمین تنکابن در سال ۶۵۰ قمری از طبرستان جدا گردید و به گیلان الحاق گردید و رودخانه نمکاب‌رود به عنوان مرز دو ولایت طبرستان و گیلان تعیین گردید. در سال ۱۱۶۰ شمسی (۱۱۹۵ قمری) ولایت تنکابن به مازندران الحاق گردید. در دوران قاجار
تنکابن به مازندران الحاق گردید. در دوران قاجار پس از الحاق دوبارهٔ تنکابن به مازندران توسط مهدی خان خلابر (خلعت بر) در عصر قاجار منطقه کجور و کلارستاق از ولایت نور به تنکابن الحاق گشتند و اینگونه محال ثلاث تنکابن شکل گرفت که مرکزیت آن با شهر خرم‌آباد بود که حاکمیت آن معمولاً با خاندان خلابر تنکابن بود ولی در دورانی نیز نصرالله خان نوری و عباس قلی خان نوری و اقتدار الممالک کجوری هر سه از منطقه کجور و عبدالعلی خان فقیه از منطقهٔ کلارستاق به حاکمیت محال ثلاث تنکابن رسیدند و در اواخر عصر قاجار افرادی چون کلنل
رسیدند و در اواخر عصر قاجار افرادی چون کلنل بصیر دیوان و سرهنگ فضل‌الله پهلوی هر دو از منطقهٔ سوادکوه به حاکمیت محال ثلاث تنکابن رسیدند. در دوران قاجار و اوایل پهلوی اشخاصی چون محمود میار و آقا خان میار و اسدالله میار (پسر مرتضی قلی بیک میار) و آقا بزرگ میار و علی خان میار (پسر اسدالله خان میار) و عزیزالله خان میار (پسر زمان خان میار) و محمد امین میار (پسر میرزا عبدالله خان میار) و همچنین میرزا محمد خان فقیه و عبدالعلی خان فقیه با عنوان نائب الحکمهٔ کلارستاق به حاکمیت کلارستاق رسیدند. الحاق کلارستاق و کجور
به حاکمیت کلارستاق رسیدند. الحاق کلارستاق و کجور به تنکابن جنگ‌های صد ساله بین خاندان‌های کلارستاق و کجور با خاندان خلابر تنکابن را در پی داشت. سرزمین محال ثلالث از شرق به سولده شهرستان نور و از غرب به رودخانه سرخانی مرز بین مازندران و گیلان محدود بود. نبرد تنکابن و کلارستاق. جعفر قلی خان خلابر تنکابنی با ورود به منطقهٔ کلارستاق بنای ناسازگاری و تکالیف شاق بر آنها داشت. این واقعه موجب اعتراض مردم کلارستاق گردید که در راس آن آقا خان میار کلارستاقی قرار داشت. در این میار آقاخان میار توانست با حمایت اهالی
در این میار آقاخان میار توانست با حمایت اهالی کلارستاق و کجور مقر جعفر قلی خان خلعتبری را مورد حمله قرار داده و موفق شد او را شکست دهد. و جعفر قلی خان تنکابنی پس از این شکست به خرم‌آباد مرکز تنکابن فرار نمود و در نهایت فتحعلی شاه قاجار فرمان حکومت کلارستاق به نام آقا بزرگ میار کلارستاقی زد. فتح تنکابن توسط مجاهدان مازندران (کلارستاق و کجور). پس از مشروطه ناراضیت مردم منطقه کلارستاق و کجور نسبت به خلابران تنکابن شدت یافت و در سال ۱۳۳۳ قمری عده ای از ناراضیان محلی کجور و کلارستاق که در راس آن علی دیوسالار
محلی کجور و کلارستاق که در راس آن علی دیوسالار کجوری (سالار فاتح) قرار داشت برای شکایت از حکومت علی قلی خان امیر اسعد خلعتبری (حاکم تنکابن) به تهران نزد سپهسالار تنکابنی نخست‌وزیر وقت شکایت می‌کنند ولی از آنجا که حاکم تنکابن خود توسط سپهسالار تنکابنی انتخاب شده بود این نارضیان به نتیجه ای نمی‌رسند بنابراین خود به محال ثلاث مراجعت کردند تا امیر اسعد خلعتبری را خود اخراج کنند؛ بنابراین علی دیوسالار کجوری ابتدا قصد تصرف اموال محمد ولی خان تنکابنی (سپهسالار تنکابنی) را در مناطق کجور و کلارستاق را نمود در این
را در مناطق کجور و کلارستاق را نمود در این هنگام محمد ولی خان تنکابنی نیروهای خواجوند را علیه علی دیوسالار کجوری تحریک نمود اما علی دیوسالار کجوری توانست در منطقه لیتنگان نوشهر نیروهای خواجوند را شکست دهد. در همین راستا علی دیوسالار کجوری (سالار فاتح) در صدد تصرف تنکابن برآمد در این میان نیروهای کجور و کلارستاق به فرماندهی علی دیوسالار کجوری توانست نیروهای تنکابن را که فرماندهی آن‌ها را اکرم الممالک خلعتبری پسر امیر اسعد خلعتبری برعهده داشت را شکست دهند و خرم‌آباد مرکز تنکابن به اشغال نیروهای کجور و
و خرم‌آباد مرکز تنکابن به اشغال نیروهای کجور و کلارستاق درآمد. امیر اسعد خلعتبری حاکم تنکابن پس از اینکه از علی دیوسالار کجوری شکست خورد به سوی رودبار الموت فرار نمود. محال ثلاث در تقسیمات کشوری. محال ثلاث در تقسیمات کشوری بخشی از استان مازندران محسوب می‌شد. مازندران پیش از قانون تشکیل مجلس و تصویب قانون ایالات و ولایات ۱۲۸۶ کشور به‌صورت ایالتی و ولایتی اداره و به دوازده ولایت اصلی تقسیم می‌شد. براساس این قانون مازندران یکی از دوازده ولایت محسوب می‌شد و شهرهای عمده آن شامل آمل، استارآباد، اشرف، بارفروش،
عمده آن شامل آمل، استارآباد، اشرف، بارفروش، ساری، فرح‌آباد، تنکابن، کلارستاق، نور، سوادکوه و کجور بود. صفی خان در سال ۱۲۸۶ مازندران را در ردیف یکی از ولایات دوازده‌گانه و ساری، فرح‌آباد، اشرف، بارفروش، آمل از مهمترین شهرها و تنکابن، سخت سر، کلارستاق، کجور، نور، لاریجان، هزارجریب، سوادکوه و فیروزکوه از مهمترین توابع و محال مازندرانی ذکر کرده‌است. کیهان در سال ۱۳۱۱ کشور را به بیست و هفت قسمت تقسیم کرده‌است. در این تقسیم‌بندی مازندران در قسمت ششم جای گرفته و از حیث تقسیمات حکومتی از ده قسمت به نام‌های زیر
و از حیث تقسیمات حکومتی از ده قسمت به نام‌های زیر تشکیل شده‌است:
اتوبوس فضاپیما یا اتوبوس ماهواره () بخش اصلی بدنه و از اجزای ساختاری یک ماهواره یا یک فضاپیما است که بار مفید و کلیه ابزارهای علمی در آن نگهداری می‌شود. ماهواره‌های با اتوبوس فضایی پیش‌ساخته نوع مقابل اتوبوس با ماهواره‌هایی هستند که یک‌جا طراحی و تولید ویژه شده برای یک مأموریت خاص هستند. این اتوبوس‌ها معمولاً مطابق با نیازهای مشتری سفارش می‌شوند، به‌عنوان مثال با حسگرها یا فرستنده‌های تخصصی ویژه، به منظور دستیابی به یک مأموریت خاص. آنها معمولاً برای ماهواره‌های مدار زمین‌آهنگ (ژئوسنکرون)، به‌ویژه
ماهواره‌های مدار زمین‌آهنگ (ژئوسنکرون)، به‌ویژه ماهواره‌های ارتباطی استفاده می‌شوند، اما در فضاپیماهایی که مدارهای پایین‌تری را اشغال می‌کنند نیز استفاده می‌شوند، که گهگاه شامل مأموریت‌های مدار پایینی زمین نیز می‌شود.
عیّار تنها فیلمِ مستندی است از علاء محسنی دربارهٔ بهرام بیضایی. نامِ فیلم برگرفته است از فیلم‌نامهٔ فیلم‌نشدهٔ بیضایی به همین نام. نقد و نظر. موضوعِ فیلم، به قولِ فرزاد استوارزاده، «نبودن و چرایی نبودن بهرام بیضایی در کشور خودش است.» به گفتهٔ فیلم‌ساز: «این «عیّار تنها» متاسفانه تنها عیّار تنها نیست، هزاران هزار عیّار دیگر هستند که در چنین وضعیتی از وطن خودشان تارانده شدند، چون در کشور خودشان جایی برای کار و زندگی ندارند.» جواد طوسی به گفته‌های بیضایی دربارهٔ مسعود کیمیایی در فیلم اعتراض کرد؛ و سعید مستغاثی
مسعود کیمیایی در فیلم اعتراض کرد؛ و سعید مستغاثی روایتِ بیضایی از واقعهٔ ۱۳۲۸ ابرکوه در فیلم را دروغ شناخت. ۱۷ نوامبرِ ۲۰۲۰ نشستی اینترنتی برگزار شد که در آن محسنی به پرسش‌های علاقمندان پاسخ گفت.
آرایه‌های تزیینی در سواد (سیاهی) خط اجرا می‌شوند. به نظر می‌رسد نخستین آثار فن گلزار در خوشنویسی به منزلهٔ بخشی از مهارت تذهیب کارپیش رفته‌است. از قرن سیزدهم نقوش پیکره‌ها با موضوعیت مذهبی و اعتقادی به گلزار افزوده شد. اوج تنوع نقوش ونگاره‌ها را در دوره قاجاریه شاهد هستیم که به صورت رنگی و با پرداز و پرداخت‌های بسیار ظریف انجام شده‌است. از اواخر قرن ۱۴، نقوش کم‌کم با واقع گرایی وارده از غرب آمیخته و رنگ و بویاروپایی گرفت و از نور و پرداز بیشتر بهرهمند شدند. در سالهای اخیر نقوش گلزار دستخوش تغییرات شدند و
در سالهای اخیر نقوش گلزار دستخوش تغییرات شدند و فقط جهت پرکردن فضای سیاه کلمات با گل‌های ختایی و اسلیمی به کار رفته‌است. هنرمندان گلزار با گلهای تذهیب و اسلیمی، گل و بوته، گل و مرغ، نقوش جانوری - اساطیری، نقوش انسانی و روایاتمذهبی، آرامگاه‌ها و خوشنویسی درون خطوط را مزین می‌نمودند. این نقوش در چهارگروه مذهبی، باستانی، ادبی ودرباری دسته‌بندی می‌گردد. از استادان برجسته خط گلزار چون محمود زین الدین، محمدباقر زرین قلم، اسماعیل جلایر، محمدکاظم، محمد صادق، محمدعلی، عباس بنصبور، حسن زرین قلم، شیخ علی سکاک و
عباس بنصبور، حسن زرین قلم، شیخ علی سکاک و محمدعلی خیارجی می‌باشند.
هواپیمای جنگندهٔ رهگیر گرومن اف-۱۴ تام‌کت در نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی هوایی ایران خدمت کرده‌است. این جنگنده در نیروی دریایی ایالات متحده از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۸ خدمت در نیروی دریایی آمریکا. اف-۱۴ تام‌کت عمدتاً تا دههٔ ۱۹۹۰ مأموریت‌های هوابه‌هوا و شناسایی را برای نیروی دریایی ایالات متحده انجام می‌داد و از آن به‌عنوان یک جنگنده تهاجمی دوربرد نیز استفاده می‌شد. این جنگنده اقدامات قابل‌توجهی در دریای مدیترانه و خلیج فارس انجام داد و تا زمان پایان خدمت آن در ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان یک جنگندهٔ
در ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان یک جنگندهٔ ضربتی نیز در بالکان، افغانستان و عراق مورد استفاده قرار گرفت. خروج آمریکا از سایگون (۱۹۷۵). تام‌کت نخستین حضور عملیاتی خود را طی عملیات تخلیهٔ شهروندان آمریکایی از سایگون، در آوریل ۱۹۷۵ انجام داد تا با پوشش هوایی در ویتنام جنوبی، امنیت آسمان را برای این عملیات، فراهم کند. رهگیری‌ها در طول جنگ سرد (۱۹۷۶–۱۹۹۱). اسکادران ۱۴۷، نخستین اسکادران اف-۱۴ در ناوگان اقیانوس اطلس نیروی دریایی ایالات متحده بود که در ۲۳ آوریل ۱۹۷۶ یک هواپیمای شناسایی توپولف ۹۵دی شوروی را
۱۹۷۶ یک هواپیمای شناسایی توپولف ۹۵دی شوروی را رهگیری کرد. یکی از کارهای معمول اف-۱۴های نیروی دریایی ایالات متحده، رهگیری هواپیماهایی بود که به گروه‌های حامل آمریکایی‌ها نزدیک می‌شدند. بمب‌افکن‌های راهبردی شوروی و هواپیماهای شناسایی دریایی به‌طور منظم در نزدیکی ناوهای هواپیمابر آمریکایی در طول جنگ سرد گشت‌زنی می‌کردند و اغلب توسط اف-۱۴ها اسکورت می‌شدند. اف-۱۴ها رهگیرهای اصلی هواپیماهای توپولف ۹۵ بودند که گاهی در طول جنگ سرد در مجاورت ناوهای هواپیمابر ایالات متحده پرواز می‌کردند. سیاست ایالات متحده این بود
متحده پرواز می‌کردند. سیاست ایالات متحده این بود که اجازه نمی‌داد این هواپیماها بدون اسکورت مسلح به چندصد مایلی یک ناو هواپیمابر برسند. در طول اوج جنگ سرد، یک جفت هواپیمای توپولف ۹۵ از نوع شناسایی هر هفته از شبه‌جزیره کولا به‌سمت کوبا پرواز می‌کردند که منجر به رهگیری مکرر آن‌ها هنگام عبور از سواحل شرقی ایالات متحده می‌شد. در همان دورهٔ زمانی، مانور سالانهٔ سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در منطقهٔ دریای شمال باعث شد تا هواپیماهای توپولف ۹۵دی به‌صورت جفت به پرواز درآیند تا ناوهای هواپیمابر را در این
جفت به پرواز درآیند تا ناوهای هواپیمابر را در این منطقه شناسایی کنند. تام‌کت‌ها همچنین برای رهگیری هواپیماهای حمله دریایی توپولف تو-۱۶ و هواپیماهای ام-۴، آنتونوف ای‌ان-۱۲ و هواپیماهای گشت و شناسایی ایلیوشین ایل-۳۸ مورد استفاده قرار گرفتند. در سال ۱۹۷۶ یک اف-۱۴ از ناو یواس‌اس جان اف. کندی در نزدیکی اسکاپا فلو دچار سانحه شد و لاشهٔ آن در عمق ۵۸۰ متری آب، پیدا شد. نیروی دریایی ایالات متحده که نگران آن بود که شوروی لاشهٔ هواپیما و موشک‌های ایم-۵۴ فینیکس آن را بازیابی کند، عملیات بازیابی زیر آب را با هزینه‌ای
بازیابی کند، عملیات بازیابی زیر آب را با هزینه‌ای چندمیلیون دلاری برای دستیابی به لاشهٔ هواپیما انجام داد. عملیات در طول جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۶ و ۱۹۸۲–۱۹۸۶). اف-۱۴ها در طول عملیات Fluid Drive، تخلیهٔ اتباع آمریکایی از بیروت، لبنان در سال ۱۹۷۶، را با انجام گشت‌های رزمی هوایی پشتیبانی کردند. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶، اف-۱۴ها در حمایت از نیروهای چندملیتی در لبنان و پشتیبانی از عملیات نیروی دریایی ایالات متحده در نزدیکی سواحل این کشور، گشت‌های هوایی رزمی و شناسایی و عکسبرداری انجام دادند. در این دوره،
و شناسایی و عکسبرداری انجام دادند. در این دوره، مأموریت‌های تاکتیکی شناسایی هوابرد (TARPS) برای شناسایی مقرهای توپخانه که به نیروهای حافظ صلح شلیک می‌کردند انجام می‌شد. تام‌کت‌ها همچنین اطلاعات اهداف را برای پشتیبانی شلیک از دریا و شلیک فراساحلی از را دور، ارائه می‌کردند. از نوامبر ۱۹۸۳ تا بهار ۱۹۸۴، اف-۱۴ها از ناوهای یواس‌اس دوایت آیزنهاور، یواس‌اس جان اف. کندی و یواس‌اس ایندیپندنس به‌طور روزانه مأموریت‌های تاکتیکی شناسایی هوابرد را بر فراز لبنان انجام می‌دادند. در ۳ دسامبر ۱۹۸۳، دو فروند اف ۱۴ از ناو
می‌دادند. در ۳ دسامبر ۱۹۸۳، دو فروند اف ۱۴ از ناو "جان اف کندی" در حین انجام مأموریت تاکتیکی شناسایی از سوی توپ‌های ضدهوایی سوریه و حداقل ده موشک سطح‌به‌هوا مورد هدف قرار گرفتند. اف-۱۴ها اما مورد اصابت قرار نگرفتند و به سلامت به ناو، برگردانده شدند. روز بعد، تام‌کت‌ها پوشش هوایی را برای حملهٔ هوایی تلافی‌جویانه به مواضع سوریه فراهم کردند. در ۱۴ دسامبر ۱۹۸۳، یگان‌های ضدهوایی سوریه تعدادی موشک سطح‌به‌هوا را به‌سمت اف ۱۴ها شلیک کردند. آن موشک‌ها از دست رفتند و نیروهای ایالات متحده با شلیک توپ‌های دریایی از
و نیروهای ایالات متحده با شلیک توپ‌های دریایی از ناو جنگی "یواس‌اس نیوجرسی" به این حمله پاسخ دادند و چندین سایت ضدهوایی را ویران کردند. نیروی هوایی سوریه به‌طور کلی از رویارویی مستقیم با نیروهای آمریکایی اجتناب می‌کرد، اما در حداقل یک مورد، جنگنده‌های سوریه با اف-۱۴ درگیر شد، اما از سوی اف-۱۴ها به‌سوی هواپیماهای سوری شلیکی نشد. در یک مورد دیگر، دو فروند اف-۱۴ با هشت میگ سوری بر فراز لبنان مواجه شدند. این درگیری، همزمان با عملیات پوشش هوایی یک فروند اف-۱۴ در حال انجام عملیات تاکتیکی شناسایی هوابرد انجام شد.
حال انجام عملیات تاکتیکی شناسایی هوابرد انجام شد. چهار فروند از میگ‌ها پس از این‌که مورد رهگیری اف-۱۴ها قرار گرفتند به‌سوی سوریه پرواز کردند و چهار فروند دیگر نیز بدون درگیری، منطقه را ترک کردند. تلاش برای نجات گروگان‌های آمریکایی در ایران (۱۹۸۰). در آوریل ۱۹۸۰، قرار بود اف-۱۴های آمریکایی در عملیاتی با هدف آزادی گروگان‌های آمریکایی در ایران شرکت کردند. عملیات اف-۱۴ها پس از مدت کوتاهی از آغاز عملیات، متوقف و لغو شد. عملیات نظامی در لیبی (۱۹۸۰–۱۹۸۹). اف-۱۴ در چندین عملیات نظامی ایالات متحده در لیبی در فاصلهٔ
چندین عملیات نظامی ایالات متحده در لیبی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۹ شرکت داشتند. در این مدت، اف-۱۴ها چهار فروند هواپیمای نیروی هوایی لیبی را در دو درگیری هوایی بر فراز دریای مدیترانه سرنگون کردند. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۰، سه فروند اف-۱۴ از ناو هواپیمابر "جان اف کندی" با هشت فروند جنگندهٔ لیبیایی که تلاش می‌کردند یک هواپیمای شناسایی آرسی-۱۳۵ نیروی هوایی ایالات متحده را در ۲۰۰ مایلی سواحل لیبی رهگیری کنند، مواجه شدند. این مواجهه با حضور اف-۱۴ها بدون درگیری، پایان یافت. در تابستان ۱۹۸۱، اف-۱۴ها گشت هوایی رزمی را
یافت. در تابستان ۱۹۸۱، اف-۱۴ها گشت هوایی رزمی را در حمایت از عملیات آزادی ناوبری در خلیج سیدرا انجام دادند. ۳۵ جفت جنگنده و جنگنده-بمب‌افکن نیروی هوایی لیبی توسط اف-۱۴ها رهگیری و از ناوگان دریایی ایالات متحده و فانتوم‌های آن‌ها در روز نخست عملیات، دور شدند. روز بعد، در ۱۹ اوت ۱۹۸۱، دو سوخو-۲۲ فیتر لیبی، به دو فروند اف-۱۴اِی با یک موشک AA-2 Atoll شلیک کردند. این موشک نتوانست هیچ‌یک از اف-۱۴ها را مورد اصابت قرار دهد اما خلبانان آمریکایی هر دو هواپیمای لیبیایی را با موشک‌های ایم-۹اِل منهدم کردند. این مورد،
را با موشک‌های ایم-۹اِل منهدم کردند. این مورد، نخستین پیروزی جنگی هوایی جنگنده‌های اف-۱۴ نیروی دریایی ایالات متحده و نخستین پیروزی هوایی نیروهای ایالات متحده پس از جنگ ویتنام بود. از ۲۴ ژوئیه تا ۱۴ اوت ۱۹۸۳، اف-۱۴های اختصاص‌داده‌شده از ناو دوایت آیزنهاور در عملیات کمک نظامی ایالات متحده به سودان، مصر و دولت حسین حبری چاد در جریان منازعه چاد و لیبی مشارکت داشتند. اف-۱۴ در طول عملیات خود، گشت‌های هوایی رزمی را بر فراز آب‌های داخل و نزدیک خلیج سیدرا انجام دادند. چندین پرواز جنگنده‌های لیبیایی بدون شلیک هیچ‌یک
چندین پرواز جنگنده‌های لیبیایی بدون شلیک هیچ‌یک از طرفین، متوقف شد. اف-۱۴های آمریکایی در ۲۴ مارس ۱۹۸۶ توسط موشک‌های زمین‌به‌هوای سام-۵ لیبی بر فراز خلیج سیدرا در جریان تمرینات آزادی ناوبری مورد هدف قرار گرفتند. این موشک‌ها به اف-۱۴ها اصابت نکردند. در همان روز، اف-۱۴ها دو میگ-۲۵ فاکس‌بت لیبی را که به‌سوی واحدهای نیروی دریایی ایالات متحده در حرکت بودند، رهگیری کردند. اف-۱۴ها پس از قرار گرفتن در موقعیت شلیک در پشت میگ‌های ۲۵، اجازهٔ آتش گشودن را دریافت نکردند. این رویدادها و چندین پرتاب موشک زمین‌به‌هوای
این رویدادها و چندین پرتاب موشک زمین‌به‌هوای دیگر، نیروی دریایی ایالات متحده را بر آن داشت تا عملیات پریری فایر (Operation Prairie Fire) را آغاز کند. اف-۱۴ تام‌کت‌ها در طول این عملیات، پوشش هوایی را فراهم کردند. در ۱۵ آوریل ۱۹۸۶، اف-۱۴ها در عملیات درهٔ ال‌دورادو شرکت کردند و پوشش هوایی را برای یک مجموعه حملات هوایی علیه اهدافی در لیبی فراهم کردند. در ۴ ژانویهٔ ۱۹۸۹، دو فروند اف-۱۴ از ناو جان "اف. کندی"، دو فروند میگ-۲۳ لیبی را در نزدیکی سواحل این کشور سرنگون کردند. به‌نظر می‌رسید که جنگنده‌های لیبی در حال
کردند. به‌نظر می‌رسید که جنگنده‌های لیبی در حال تلاش برای قرارگیری در موقعیت شلیک موشک بودند که مورد هدف اف-۱۴ها قرار گرفتند. این میگ‌های ۲۳ با ایم-۷ اسپارو و ایم-۹ سایدوایندر سرنگون شدند. رخداد شلیک ضدهوایی در سومالی (۱۹۸۳). در آوریل ۱۹۸۳، دو فروند اف-۱۴ در حالی‌که در یک مأموریت شناسایی بر فراز بندر بربره در خلیج عدن در حال پرواز بودند، از سوی واحدهای ضدهوایی سومالی با موشک‌های سام-۲ مورد شلیک قرار گرفتند. تام‌کت‌ها بنا به درخواست دولت سومالی در یک مأموریت از پیش‌تعیین‌شده بودند اما با میگ‌های اتیوپی
از پیش‌تعیین‌شده بودند اما با میگ‌های اتیوپی اشتباه گرفته شده بودند. اف-۱۴ها مورد اصابت موشک‌های پرتاب‌شده قرار نگرفتند و توانستند مأموریت خود را به پایان برسانند. تهاجم به گرانادا (۱۹۸۳). اف-۱۴های ناو هواپیمابر ایندیپندنس، گشت‌های هوایی جنگی و مأموریت‌های شناسایی را در حمایت از عملیات تهاجم آمریکا به گرانادا در سال ۱۹۸۳ انجام دادند. تام‌کت‌ها در این عملیات، پوشش هوایی برای هواپیماهای تهاجمی ضربتی نیروی دریایی را فراهم کردند. اف-۱۴ها همچنین مأموریت‌های تصویربرداری و ارزیابی آسیب پس از حمله را در این
تصویربرداری و ارزیابی آسیب پس از حمله را در این عملیات، انجام دادند. رویداد ام‌اس آشیل لورو (۱۹۸۵). از ۸ تا ۱۰ اکتبر ۱۹۸۵، اف-۱۴ها از ناو یواس‌اس ساراتوگا در عملیات مربوط به کشتی مسافربری ربوده‌شدهٔ ایتالیایی "ام‌اس آشیل" "لورو"، گشت هوایی رزمی را با وظیفهٔ دوم نظارت بر فعالیت در دریا در اطراف "آشیل لورو" انجام دادند. پس از آن‌که اعضای شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا دریافتند که مقامات مصری در حال آماده شدن برای سوار کردن هواپیماربایان به یک فروند هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ متعلق به اجیپت‌ایر از مبدأ تونس
بوئینگ ۷۳۷ متعلق به اجیپت‌ایر از مبدأ تونس هستند، طرحی را تهیه کردند که شامل استفاده از اف-۱۴های ناو "ساراتوگا" برای رهگیری هواپیمای حامل هواپیماربایان بود. در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۵، اف-۱۴ها از ناو "ساراتوگا" برای انجام رهگیری بوئینگ ۷۳۷ مصری برخاستند.. زمان دقیق برخاستن، مسیر و ارتفاع ۷۳۷، برای آن‌ها نامعلوم بود. بنابراین این طرح، شامل عبور از مسیر پروازی مورد انتظار هواپیماهای مسافربری بر فراز دریای مدیترانه با یک فروند ئی-۲ بود که اف-۱۴ها را برای شناسایی ۷۳۷، هدایت می‌کرد. اف-۱۴ها پس از چهار بار تلاش برای
هدایت می‌کرد. اف-۱۴ها پس از چهار بار تلاش برای رهگیری شبانه، هواپیمای مصری را شناسایی کردند. تام‌کت‌ها رهگیری ۷۳۷ را انجام دادند و یک فروند ئی‌ای-۶بی پراولر نیروی دریایی ایالات متحده تمام ارتباطات هواپیمای مصری را مسدود کرد. با تهدید ضمنی به سرنگونی، خلبان ۷۳۷ تصمیم گرفت در پایگاه ناتو در پایگاه هوایی ناتو در سیگونلا، سیسیل فرود بیاید که در آن‌جا هواپیما و سرنشینان آن، به‌سرعت توسط نیروهای امنیتی ایالات متحده و ایتالیا محاصره شدند. مداخله در جنگ نفت‌کش‌ها (۱۹۸۷–۱۹۸۸). از ژوئیهٔ ۱۹۸۷ تا سپتامبر ۱۹۸۸،