payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اخراج شد. با این حال، در طول سال‌ها، شرکت‌کنندگان انگلیسی به طور فزاینده‌ای از دسته‌های پایین‌تر جذب می‌شدند و در سال ۱۹۸۱، باشگاه‌های اسکاتلندی کنار رفتند زیرا مردم علاقه چندانی به مسابقات نشان نمی‌دادند. چسترفیلد به عنوان برنده نهایی، هنوز جام را در دست دارد و در اتاق جام‌های آنها نمایش داده می‌شود. این رقابت، تنها با باشگاه‌های انگلیسی، به عنوان جام گروهی لیگ فوتبال ادامه یافت. در فصل ۱۸۷-۸۸، تلاشی برای احیای رقابت به عنوان چالش انگلیسی-اسکاتلندی انجام شد و دارندگان جام حذفی انگلیس و اسکاتلند در مقابل
شد و دارندگان جام حذفی انگلیس و اسکاتلند در مقابل یکدیگر قرار گرفتند، اما پس از حضور ضعیف در بازی رفت بین کاونتری سیتی و سنت میرن، مسابقه به حالت تعلیق درآمد و بازی دوم هرگز انجام نشد. پیروزی ناتینگهام فارست در فینال ۱۹۷۶-۷۷ بر اورینت، اولین قهرمانی آنها تحت مدیریت برایان کلاف بود، که بعداً اظهار داشت که مسابقات را جدی می‌گرفت (در حالی که بسیاری از باشگاه‌های دیگر این کار را نکردند) و آن را سکوی پرشی برای موفقیت آینده فارست می‌دانست. آنها یک عنوان لیگ دسته اول و دو جام اروپا را در سه فصل بعدی کسب کردند.
اول و دو جام اروپا را در سه فصل بعدی کسب کردند. کلاف موضع مشابهی در مورد قهرمانی قبلی این رقابت‌ها یعنی جام تکزاکو اتخاذ کرده بود و آن را با دربی کانتی در سال ۱۹۷۲ به دست آورد، همان سالی که آنها را به اولین قهرمانی لیگ خود رساند. فرمت. قالب مسابقات در طول شش سال وجود خود ثابت ماند و در واقع فرمت آن مانند آخرین نسخه پیشرو آن، جام تکزاکو بود. شانزده باشگاه انگلیسی در چهار گروه چهار تیمی به رقابت پرداختند که برندگان هر گروه به مرحله یک چهارم نهایی راه یافتند. باشگاه‌ها با هر یک از تیم‌های دیگر گروه خود یک بار
با هر یک از تیم‌های دیگر گروه خود یک بار بازی کردند، با دو امتیاز برای یک برد، یک امتیاز برای تساوی، و یک امتیاز پاداش برای هر تیمی که سه یا بیشتر گل در یک مسابقه به ثمر رساند. هشت باشگاه لیگ اسکاتلند یک دور حذفی رفت و برگشت انجام دادند که در مجموع برندگان هر بازی به مرحله یک چهارم نهایی راه یافتند. برای مرحله کلی یک چهارم نهایی، هر باشگاه در برابر یک باشگاه از کشور دیگر جفت شد و مسابقات سپس در قالب حذفی، با هر تساوی (از جمله فینال) در دو بازی انجام شد. در سال‌های اولیه، حدود نیمی از باشگاه‌های انگلیسی از
سال‌های اولیه، حدود نیمی از باشگاه‌های انگلیسی از لیگ دسته اول آن فصل (به استثنای باشگاه‌هایی که در اروپا بازی می‌کردند) انتخاب می‌شدند، اگرچه با کاهش مشارکت در سال‌های آخر مسابقات، تنها دو یا سه تیم سطح بالای انگلیسی بازی می‌کردند و بیشتر تیم‌ها از دسته سوم و چهارم بودند.
جام تکزاکو ۷۱–۱۹۷۰ اولین دوره جام تکزاکو بود که توسط تکزاکو حمایت مالی شد. تیم ولورهمپتون واندررز، در یک فینال رفت و برگشت، هارتس را در مجموع ۳-۲ شکست داد و برنده شد. مرحله اول. بازی‌ها به صورت رفت و برگشت در زمین هردو تیم مقابل هم برگزار شد. یک‌چهارم نهایی. بازی‌ها به صورت رفت و برگشت در زمین هردو تیم مقابل هم برگزار شد.
ریبوزوم میتوکندریایی یا میتوریبوزوم یک مجموعه پروتئینی است که در میتوکندری فعال است و به‌عنوان یک پروتئین ریبوزومی برای ترجمه آران‌ای‌های پیام‌رسان میتوکندریایی کدگذاری شده در دی‌ان‌ای میتوکندریایی عمل می‌کند. میتوریبوزوم به غشای داخلی میتوکندری متصل است. میتوریبوزوم‌ها، مانند ریبوزوم‌های سیتوپلاسمی، از دو زیرواحد بزرگ (mtLSU) و کوچک (mt-SSU) تشکیل شده‌اند. میتوریبوزوم‌ها از چندین پروتئین خاص و آران‌ای‌های ریبوزومی کمتری تشکیل شده‌اند. در حالی که آران‌ای‌های ریبوزومی میتوکندری در ژنوم میتوکندری کدگذاری
ریبوزومی میتوکندری در ژنوم میتوکندری کدگذاری می‌شوند، پروتئین‌هایی که میتوریبوزوم‌ها را می‌سازند در هسته کدگذاری شده و توسط ریبوزوم‌های سیتوپلاسمی پیش از جایگیری در میتوکندری آماده می‌شوند. عملکرد. میتوکندری حاوی حدود ۱۰۰۰ پروتئین در مخمر و ۱۵۰۰ پروتئین در انسان است. با این‌حال، تنها ۸ و ۱۳ پروتئین در دی‌ان‌ای میتوکندریایی به‌ترتیب در مخمر و انسان کدگذاری می‌شوند. بیشتر پروتئین‌های میتوکندری از طریق ریبوزوم‌های سیتوپلاسمی سنتز می‌شوند. پروتئین‌هایی که اجزای کلیدی در زنجیره انتقال الکترون هستند در میتوکندری
کلیدی در زنجیره انتقال الکترون هستند در میتوکندری ترجمه می‌شوند. ساختار. میتوریبوزوم‌های پستانداران دارای زیرواحدهای کوچک ۲۸اس و ۳۹اس بزرگ هستند که با هم یک میتوریبوزوم ۵۵اس را تشکیل می‌دهند. میتوریبوزوم‌های گیاهی دارای زیرواحدهای کوچک ۳۳اس و ۵۰اس بزرگ هستند که با هم یک میتوریبوزوم ۷۸اس را تشکیل می‌دهند. میتوریبوزوم‌های جانوری فقط دو آران‌ای ریبوزومی دارند، ۱۲اس (SSU) و ۱۶اس (LSU) که هر دو در مقایسه با همولوگ‌های بزرگ‌ترشان بسیار به حداقل اندازه رسیده‌اند. بیشتر یوکاریوت‌ها از آران‌ای میتوریبوزومی ۵اس
بیشتر یوکاریوت‌ها از آران‌ای میتوریبوزومی ۵اس استفاده می‌کنند، جانوران، قارچ‌ها، حبابچه‌داران و Euglenozoansها استثنا هستند. مقایسه با ریبوزوم‌های دیگر. مانند خود میتوکندری، ریبوزوم‌های میتوکندری نیز از ریبوزوم‌های باکتریایی منشأ می‌گیرند. با این‌حال، با تکامل میتوکندری‌ها، واگرایی قابل توجهی بین این دو وجود دارد که منجر به تفاوت در پیکربندی و عملکرد می‌شود. در پیکربندی، میتوریبوزوم شامل پروتئین‌های اضافی در هر دو زیرواحد بزرگ و کوچک است. از نظر عملکرد، میتوریبوزوم‌ها از نظر پروتئین‌هایی که ترجمه می‌کنند
از نظر پروتئین‌هایی که ترجمه می‌کنند بسیار محدودتر هستند و پروتئین‌های کمی تولید می‌کنند که بیشتر در غشای میتوکندری استفاده می‌شوند. جدول زیر برخی از ویژگی‌های ریبوزوم‌های مختلف را نشان می‌دهد: بیماری‌ها. از آن‌جایی که میتوریبوزوم مسئول ساخت پروتئین‌های لازم برای زنجیره انتقال الکترون است، عملکرد نادرست در میتوریبوزوم می‌تواند منجر به بیماری متابولیک شود. در انسان، بیماری به‌ویژه در اندام‌های متکی به انرژی مانند قلب، مغز و ماهیچه‌ها ظاهر می‌شود. بیماری یا از جهش در آران‌ای ریبوزومی میتوکندری یا در ژن‌های
از جهش در آران‌ای ریبوزومی میتوکندری یا در ژن‌های کدکنندهٔ پروتئین‌های میتوریبوزومی منشأ می‌گیرد. در مورد جهش پروتئین میتوریبوزومی، وراثت بیماری به‌دنبال توارث مندلی است زیرا این پروتئین‌ها در هسته کدگذاری می‌شوند. از سوی دیگر، به‌دلیل این‌که آران‌ای ریبوزومی میتوکندری در میتوکندری رمزگذاری می‌شود، جهش در آران‌ای ریبوزومی از طریق مادر به ارث می‌رسد. نمونه‌هایی از بیماری‌های ناشی از این جهش‌ها در انسان شامل سندرم لی، ناشنوایی، اختلالات عصبی و کاردیومیوپاتی‌های مختلف است. در گیاهان، جهش در پروتئین‌های
مختلف است. در گیاهان، جهش در پروتئین‌های میتوریبوزومی می‌تواند منجر به کاهش اندازه و رشد برگ‌ها شود.
گوستاف الکساندر (؛ – ) جراح و متخصص پزشکی گوش و حلق و بینی اهل اتریش بود. او از سال ۱۹۱۷ تا زمان مرگش مدیر بخش گوش و حلق و بینی «پلی کلینیک عمومی وین» بود. وی پدر لیو الکساندر بود. او توسط یک بیمار سابقش به نام «یوهان سوکوپ» که اهل چکسلواکی بود، در خیابان مسیر بین خانه‌اش و پلی‌کلینیک که از ۲۲ سال قبل قصد ترور او را داشت، کشته شد.
در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ یک پل معلق در شهر موروی واقع در ایالت گجرات هند فرو ریخت. این پل دویست و سی متری که در دوران استعمار بریتانیا بر روی رودخانه ماچو در ایالت گجرات ساخته شده بود چند روز پیش و پس از ۶ ماه تعمیرات برای عبور و مرور بازگشایی شده بود. نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند که اهل ایالت گجرات است خواستار بسیج اضطراری گروه‌های امدادرسان شده‌است. نخست‌وزیر هند هنگام وقوع حادثه در ایالت گجرات به سر می‌برد. وی با خانواده قربانیان حادثه ابراز همدردی کرده‌است. ۱۴۱ نفر در این حادثه کشته شدند. رسانه‌های محلی به نقل
نفر در این حادثه کشته شدند. رسانه‌های محلی به نقل از شماری از مسئولان گزارش داده‌اند که ممکن است حدود ۵۰۰ نفر هنگام ریزش پل بر روی آن در حال نیایش مذهبی بوده باشند.
در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ در شهر موگادیشو، پایتخت سومالی، در اثر انفجار ۲ خودرو حامل بمب در نزدیکی وزارت آموزش و پرورش، دست کم ۱۰۰ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر مجروح شدند. رئیس‌جمهور سومالی حسن شیخ محمود گروه جهادی سنی الشباب را به انجام این حملات متهم کرد. این بمب‌گذاری، مرگبارترین حمله در سومالی از زمان بمب‌گذاری‌های موگادیشو در سال ۲۰۱۷ است. در ۱ نوامبر، الشباب مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و گفت که وزارت آموزش و پرورش "پایگاه دشمن" است که از کشورهای غیر مسلمان حمایت می‌شود. این سازمان به این دلیل حمله کرد که
حمایت می‌شود. این سازمان به این دلیل حمله کرد که آنها معتقد بودند که کودکان سومالیایی "از یک برنامه آموزشی تحت رهبری مسیحیان آموزش می‌بینند. واکنش‌ها. دولت قطر این حمله را محکوم کرد و گفت که قطر تروریسم را رد می‌کند و تسلیت خود را ابراز داشت. وزارت امور خارجه عربستان سعودی این حمله را به شدت محکوم کرد و با خانواده قربانیان، مردم سومالی و دولت ابراز همدردی کرد. وزیر امور خارجه بریتانیا، جیمز کلورلی، این حمله را به «شدیدترین عبارات ممکن» محکوم کرد و بر حمایت دولت از دولت سومالی علیه تروریست‌ها تأکید کرد.
دولت از دولت سومالی علیه تروریست‌ها تأکید کرد. ایالات متحده دو بمب‌گذاری ناجوانمردانه در موگادیشو را محکوم کرد و گفت: در حالی که الشباب در میدان نبرد شکست می‌خورد، به حمله به شهروندان بی گناه سومالی ادامه می‌دهد.
پرواز پرنده ، حالت آغازین حرکتی با استفاده از بالهاست که بیشتر گونه‌های پرندگان آن را به کار می‌گیرند و به کمک آن در هوا برمی‌خیزند و پرواز می‌کنند. پرواز به پرندگان در تغذیه، تولیدمثل، دوری از شکارچیان و کوچ و مهاجرت، کمک می‌کند. پرواز پرنده یکی از پیچیده‌ترین شکل‌های جابجایی در قلمرو جانوران است. هر جنبه از این نوع حرکت، از جمله شناور شدن، برخاستن، شناور شدن و حفظ تعادل و کنترل پرواز، مسیریابی و فرود آمدن، دربر گیرندهٔ بسیاری از حرکت‌های پیچیده‌است. همان‌طور که گونه‌های مختلف پرندگان در طول میلیون‌ها سال
که گونه‌های مختلف پرندگان در طول میلیون‌ها سال از طریق تکامل و یادگیری برای خو گرفتن با محیط‌های خاص، طعمهٔ‌شکارچیان و دیگر نیازها سازگار شدند، آنها تخصص‌هایی را در استفاده از بال‌های خود ایجاد کردند و به شکل‌های مختلفی از مهارت در پرواز دست یافتند. نظریه‌های گوناگونی در بارهٔ چگونگی تکامل پرواز پرندگان وجود دارد، از جمله پرواز از طریق سقوط یا سُر خوردن (فرضیه از "درختان به پایین")، از دویدن یا جهش (فرضیه از "زمین به بالا")، از "دویدن شیب به کمک بال" یا رفتار "proavis" (تند بال زدن). سازوکار پایه‌ای برای
"proavis" (تند بال زدن). سازوکار پایه‌ای برای پرواز پرندگان. بالا رفتن و کشیدن. اصول پرواز هواپیماهاشبیه به پرندگان است که در آن نیروهای آیرودینامیکی که پرواز را حفظ می‌کنند، بالا می‌روند و می‌کشند. نیروی بالابر با عمل جریان هوا روی بال که یک ایرفویل است تولید می‌شود. شکل ایرفویل به گونه‌ای است که هوا نیروی خالص رو به بالا را روی بال ایجاد می‌کند، در حالی که حرکت هوا به سمت پایین هدایت می‌شود. بالا بردن توری اضافی ممکن است از جریان هوا در اطراف بدن پرنده در برخی از گونه‌ها، به ویژه در طول پرواز متناوب در
برخی از گونه‌ها، به ویژه در طول پرواز متناوب در حالی که بال‌ها تاشده یا نیمه‌تاشده هستند، ایجاد شود. کشش آیرودینامیکی نیرویی مخالف جهت حرکت است و از این رو منبع اتلاف انرژی در پرواز است. نیروی پسا را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد، "کشش ناشی از بالا رفتن"، که هزینه ذاتی بالابری تولیدشده از بال است (این انرژی در درجه اول به گرداب‌های نوک بال ختم می‌شود)، و "کشش انگلی"، از جمله کشش اصطکاک پوست از اصطکاک هوا و سطوح بدن و شکل کشیدن از ناحیه جلویی پرنده. روان شدن بدن و بال‌های پرنده این نیروها را کاهش می‌دهد.
بدن و بال‌های پرنده این نیروها را کاهش می‌دهد. پرواز. پرندگان عمدتاً از سه نوع پرواز استفاده می‌کنند که با حرکت بال مشخص می‌شود. بال. اندامهای جلویی پرنده (بالها) کلید پرواز هستند. هر بال دارای یک پره مرکزی برای برخورد با باد است که از سه استخوان اندام، استخوان بازو، زند زیرین و زند زبرین تشکیل شده‌است. دست، یا مأنوس، که اجداد آن از پنج انگشت تشکیل شده بود، به سه انگشت کاهش می‌یابد (رقم II, III و IV یا I, II, III بسته به طرحی که دنبال می‌شود)، که به عنوان لنگر برای انتخاب مقدماتی عمل می‌کند. یکی از دو گروه
برای انتخاب مقدماتی عمل می‌کند. یکی از دو گروه پرهای پروازی که مسئول شکل ایرفویل بال هستند. مجموعه دیگری از پرهای پرواز، در پشت مفصل مچ دست روی زند زیرین، شاهپرهای ثانویه نامیده می‌شوند. پرهای باقیمانده روی بال به عنوان پوشپر شناخته می‌شوند که سه مجموعه از آنها وجود دارد. بال گاهی دارای پنجه‌های باقی‌مانده‌است. در بیشتر گونه‌ها، این پنجه‌ها تا زمانی که پرنده بالغ می‌شود از بین می‌روند (مانند آنهایی که جوجه‌های هوتزین برای بالا رفتن فعال استفاده می‌کنند)، اما پنجه‌ها توسط پرنده مرغ دبی، فرادکش‌ها،
اما پنجه‌ها توسط پرنده مرغ دبی، فرادکش‌ها، شترمرغ‌ها، چندین باله‌پنجه و تعداد زیادی از آن‌ها تا بزرگسالی حفظ می‌شوند. برخی دیگر، به عنوان یک صفت محلی، در چند نمونه دیده می‌شود. آلباتروس‌ها مکانیسم‌های قفل کننده‌ای در مفاصل بال دارند که فشار روی ماهیچه‌ها را در طول پرواز اوج‌گیر کاهش می‌دهد. حتی در درون یک گونه، ریخت‌شناسی بال ممکن است متفاوت باشد. برای مثال، مشخص شده‌است که قمری‌ها اروپایی بالغ بال‌های بلندتر اما گردتری نسبت به جوان‌ها دارند - این نشان می‌دهد که ریخت‌شناسی بال‌های نوجوان اولین مهاجرت آن‌ها
که ریخت‌شناسی بال‌های نوجوان اولین مهاجرت آن‌ها را تسهیل می‌کند، در حالی که انتخاب برای مانورپذیری پرواز بعد از نخستی پرریزی جوان‌ها مهم‌تر است. پرندگان ماده‌ای که در طول تخمک‌گذاری در معرض شکارچیان قرار می‌گیرند، جوجه‌هایی تولید می‌کنند که بال‌هایشان سریع‌تر از جوجه‌های تولیدشده توسط ماده‌های بدون شکارچی رشد می‌کند. بال‌های آنها نیز بلندتر است. هر دو سازگاری ممکن است آنها را در پرهیز از شکارچیان پرندگان بهتر کند. شکل بال. شکل بال در تعیین قابلیت پرواز پرنده مهم است. شکل‌های مختلف با معاوضه متفاوتی بین
مهم است. شکل‌های مختلف با معاوضه متفاوتی بین مزایایی مانند سرعت، مصرف کم انرژی و قدرت مانور مطابقت دارند. دو پارامتر مهم نسبت اندازه بال و بارگیری بال هستند. نسبت بال نسبت بازه بالبه میانگین وتر آن (یا مربع طول بال تقسیم بر مساحت بال) است. نسبت بال سبب بال‌های باریک بلند می‌شود که برای پرواز استقامتی مفید هستند، زیرا باعث افزایش بالارفتن می‌شوند. بارگیری بال نسبت وزن به مساحت بال است. بیشتر انواع بال پرندگان را می‌توان به چهار نوع دسته‌بندی کرد که برخی از آنها بین دو نوع از این چهار نوع قرار می‌گیرند. این
بین دو نوع از این چهار نوع قرار می‌گیرند. این نوع بال‌ها بال‌های بیضوی، بال‌های با سرعت بالا، بال‌های با نسبت سطح ببیشتر و بال‌های با قابلیت بالابری بالا هستند. بال‌های بیضی. از نظر فنی، بال‌های بیضی بال‌هایی هستند که بیضی‌شکل (یعنی بیضی یک چهارم) دارند که به صورت هماهنگ در نوک قرار می‌گیرند. مدل اولیه Supermarine Spitfire یک نمونه است. برخی از پرندگان دارای بال‌های بیضی مبهم هستند، از جمله بال آلباتروس با نسبت اندازه بالا. اگرچه این اصطلاح آسان است، اما ممکن است اشاره به مخروطی خمیده با شعاع نسبتاً کوچک
است اشاره به مخروطی خمیده با شعاع نسبتاً کوچک در نوک‌ها دقیق‌تر باشد. بسیاری از پرندگان کوچک دارای نسبت اندازه کم با ویژگی بیضی (هنگامی که پخش می‌شوند)، امکان مانورهای فشرده را در فضاهای محدود مانند پوشش گیاهی انبوه فراهم می‌کند. به این ترتیب، آنها در شکارچیان جنگلی (مانند بازها "Accipiter")، و بسیاری از گنجش‌سانان، به ویژه آنهایی که کوچنده نیستند (گونه‌های مهاجر بال‌های بلندتری دارند) رایج هستند. آنها همچنین در گونه‌هایی که از برخاستن سریع برای فرار از شکارچیان استفاده می‌کنند مانند قرقاول و کبک، رایج
شکارچیان استفاده می‌کنند مانند قرقاول و کبک، رایج هستند. بال‌های پُرسرعت. بال‌های با سرعت بالا، بال‌های کوتاه و نوک‌تیز هستند که وقتی با بارگذاری سنگین بال و ضربان سریع بال ترکیب می‌شوند، سرعت بالای پرانرژی را ایجاد می‌کنند. این نوع پرواز توسط پرنده‌ای با سریع‌ترین سرعت بال، شاهین بحری و همچنین بیشتر مرغابی‌ها استفاده می‌شود. پرندگانی که مهاجرت‌های طولانی انجام می‌دهند معمولاً دارای این نوع بال هستند. همان شکل بال توسط ماهی‌گیرک برای هدف‌ها متفاوتی استفاده می‌شود. ماهی‌گیرک‌ها از بال‌های خود برای «پرواز»
می‌شود. ماهی‌گیرک‌ها از بال‌های خود برای «پرواز» در زیر آب بهره می‌گیرند. شاهین بحری بالاترین سرعت ثبت‌شده شیرجه را دارد. سریع‌ترین پرواز مستقیم و نیرومند در دم‌سوزنی گلوسفید با است. بال‌های با نسبت اندازه بالا. بال‌های با نسبت اندازه بالا، که معمولاً بار بال کمی دارند و به مراتب طولانی‌تر از عرض آنها هستند، برای پرواز کندتر استفاده می‌شوند. این ممکن است به شکل تقریباً معلق در هوا (همان‌طور که توسط حشره‌ها، پرستودریایی‌ها، دلیجه‌ها و شبگردها استفاده می‌شود) یا در پروازهای اوج‌گیر و سرخوردن، به ویژه
می‌شود) یا در پروازهای اوج‌گیر و سرخوردن، به ویژه پروازهای دینامیکی که توسط پرندگان دریایی استفاده می‌شود، که از تغییر سرعت باد در ارتفاعات مختلف (چینش باد) در بالای امواج اقیانوس بهره می‌برد. برای ارائه پرواز بالا رفتن با سرعت کم برای پرندگانی که برای ماهی‌ها شیرجه می‌روند نیز مهم است. بال‌های اوج‌گیری (Soaring) با شکاف‌های عمیق. این بال‌ها مورد پسند گونه‌های بزرگتر پرندگان خشکی مانند عقاب، کرکس، پلیکان و لک‌لک هستند. شکاف‌های انتهای بال‌ها، بین بال‌های اولیه، کشش القایی و گردابه‌های نوک بال را با «گرفتن»
کشش القایی و گردابه‌های نوک بال را با «گرفتن» انرژی موجود در هوای جریان‌یافته از سطح بال پایین‌تر به بالا، کاهش می‌دهند، در حالی که اندازه کوتاه‌تر بال‌ها به برخاستن کمک می‌کند (بال‌های با نسبت اندازه بالا نیاز به برخاستن طولانی دارند تا بتوانند در هوا پرواز کنند). تشکیل پرواز هماهنگ. طیف گسترده‌ای از پرندگان با هم به صورت V شکل متقارن یا هماهنگ J شکل پرواز می‌کنند که به آن «پله‌ای» نیز گفته می‌شود، به ویژه در طول پرواز یا مهاجرت از راه دور. اغلب تصور می‌شود که پرندگان به منظور صرفه‌جویی در انرژی و بهبود
که پرندگان به منظور صرفه‌جویی در انرژی و بهبود کارایی آیرودینامیکی به این الگوی شکل‌گیری پرواز متوسل می‌شوند. پرندگانی که در نوک پیکان و جلوی دسته پرواز می‌کنند، موقعیت‌های خود را به صورت چرخه‌ای به موقعیت دیگر عوض می‌کنند تا خستگی پرواز به‌طور مساوی در بین اعضای گله پخش کنند. نوک بال‌های پرنده پیشرو در یک پله یک جفت گرداب خطی در حال چرخش مخالف ایجاد می‌کند. گرداب‌هایی که به دنبال پرنده می‌آیند، قسمتی از زیر آن در پشت پرنده دارند و در عین حال دارای یک شستشوی بالایی در خارج هستند که به‌طور فرضی می‌تواند به
بالایی در خارج هستند که به‌طور فرضی می‌تواند به پرواز پرنده دنباله‌رو کمک کند. در یک مطالعه در سال ۱۹۷۰، نویسندگان ادعا کردند که هر پرنده در یک ساختار V متشکل از ۲۵ عضو می‌تواند به کاهش کشش القایی دست یابد و در نتیجه برد خود را تا ۷۱ درصد افزایش دهد. همچنین پیشنهاد شده‌است که بال‌های پرندگان نیروی رانش القایی را در نوک خود ایجاد می‌کنند که امکان انحراف معکوس و شستشوی توری را در ربع آخر بال فراهم می‌کند. این به پرندگان اجازه می‌دهد تا بال‌های خود را روی هم بگذارند و از پرنده جلویی بالا رفتن نیوتنی به دست
بگذارند و از پرنده جلویی بالا رفتن نیوتنی به دست آورند. مطالعات اکراس سرتاس شمالی نشان می‌دهد که پرندگان هنگام پرواز در موقعیت‌های V از لحاظ فضایی فاز بال زدن را هماهنگ می‌کنند و انسجام مسیر نوک بال را نشان می‌دهند، بنابراین آنها می‌توانند با حداکثر استفاده از انرژی موجود در بالا رفتن در کل چرخه بال زدن را داشته باشند. در مقابل، پرندگانی که در یک جریان بلافاصله پشت جریانی دیگر پرواز می‌کنند، در الگوی پرواز خود انسجام نوک بال ندارند و بال زدن آنها در مقایسه با پرندگانی که در الگوهای V پرواز می‌کنند، خارج از
پرندگانی که در الگوهای V پرواز می‌کنند، خارج از فاز است، برای پرهیز از اثر مخرب پایین‌روی به دلیل پرواز پرنده پیشرو. سازگاری برای پرواز. مقدار زیاد انرژی مورد نیاز برای پرواز سبب تکامل یک سیستم ریوی یک طرفه شده‌است تا مقادیر زیادی از اکسیژن مورد نیاز برای تعداد بالای تنفس خود را فراهم کند. این سرعت متابولیک بالا، مقادیر زیادی رادیکال در سلول‌ها تولید می‌کند که می‌تواند به DNA آسیب برساند سبب تومور شود. با این حال، پرندگان از طول عمر کوتاه‌تر مورد انتظار رنج نمی‌برند، زیرا سلول‌های آنها سیستم آنتی‌اکسیدان
نمی‌برند، زیرا سلول‌های آنها سیستم آنتی‌اکسیدان کارآمدتری نسبت به دیگر جانوران پیدا کرده‌اند. سیر فرگشتی پرواز پرندگان. بیشتر دیرینه‌شناسان موافقند که پرندگان از دایناسورهای تروپود کوچک تکامل یافتهاند، اما خاستگاه پرواز پرندگان یکی از قدیمی‌ترین و داغ‌ترین بحث‌ها در دیرینه‌شناسی است. چهار فرضیه اصلی عبارتند از: از دست دادن پرواز در پرندگان نوین. پرندگان از پرواز برای به دست آوردن طعمه با بال بال، برای غذایابی، رفت و آمد به محل‌های تغذیه و مهاجرت بین فصل‌ها مختلف استفاده می‌کنند. همچنین توسط برخی از گونه‌ها
استفاده می‌کنند. همچنین توسط برخی از گونه‌ها برای نمایش در طول فصل تولیدمثل و برای رسیدن به مکان‌های امن جدا شده برای لانه‌سازی استفاده می‌شود. پرواز در پرندگان بزرگتر از نظر انرژی پرهزینه‌تر است و بسیاری از بزرگ‌ترین گونه‌ها تا حد امکان با پرواز و سر خوردن (بدون تکان دادن بال) پرواز می‌کنند. بسیاری از سازگاری‌های فیزیولوژیک تکامل یافته‌اند که پرواز را کارآمدتر می‌کند. پرندگانی که در جزایر منزوی اقیانوسی که بدون شکارچیان زمینی مستقر می‌شوند، ممکن است در طول تکامل توانایی پرواز را از دست بدهند. یکی از این
تکامل توانایی پرواز را از دست بدهند. یکی از این نمونه‌ها باکلان بی‌پرواز است که بومی جزایر گالاپاگوس است. این فرایند هم اهمیت پرواز در دوری از شکارچیان و هم تقاضای شدید آن برای انرژی را نشان می‌دهد.
کاخ بعبدا (یا کاخ ریاست جمهوری، , ) که به قصر قنطاری نیز معروف است، محل اقامت رسمی رئیس‌جمهور کشور لبنان است. این کاخ در سال ۱۹۵۶ بر روی تپه‌ای در شهر کوهستانی بعبدا مشرف به بیروت، پایتخت لبنان، ساخته شد. اولین رئیس‌جمهوری که در آن ساکن شد، شارل حلو بود. نشست‌های وزیران. کاخ بعبدا توسط وزارت دفاع و پست‌های نظامی مختلف دیگر احاطه شده‌است. پس از اینکه محل معمول نشست‌های وزیران به دلایل امنیتی در اواسط سال ۲۰۰۵ تخلیه شد، میزبانی نشست‌های وزیران در این کاخ به‌صورت یک هفته در میان آغاز شد. اکنون، نشست‌های هیئت
یک هفته در میان آغاز شد. اکنون، نشست‌های هیئت وزیران به‌ترتیب متناوب در کاخ بعبدا و سرای کبیر برگزار می‌شود. میشل عون در طول دو سال ریاست‌جمهوری خود، از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰، به‌عنوان نخست‌وزیر جایگزین لبنان، در کاخ بعبدا که توسط نیروهای ارتش وفادار به او محاصره شده بود، اقامت گزید.
جهان تخیلی که در آن داستان رمان‌های "ترانه یخ و آتش" نوشته جرج آر. آر. مارتین رخ می‌دهد، از چندین قاره تشکیل شده که جمعاً «جهان شناخته‌شده» نامیده می‌شوند. بیشتر داستان در قاره وستروس و در یک نهاد سیاسی بزرگ به نام هفت پادشاهی می‌گذرد. این پادشاهی‌ها در ۹ منطقه پراکنده شده‌اند: شمال، جزایر آهن، سرزمین‌های رودخانه، دره، سرزمین‌های غربی، سرزمین‌های طوفان، ریچ، سرزمین‌های تاج و دورن. یک دیوار بزرگ از یخ و جادوی قدیمی، هفت پادشاهی را از منطقه عمدتاً نقشه‌برداری‌نشده شمالی جدا می‌کند. قاره پهناور اسوس در شرق
شمالی جدا می‌کند. قاره پهناور اسوس در شرق وستروس و در سراسر دریای باریک قرار دارد. نزدیک‌ترین ملت‌های خارجی به وستروس، شهرهای آزاد هستند، مجموعه‌ای از ۹ دولت‌شهر مستقل در امتداد لبه غربی اسوس. سرزمین‌هایی که در امتداد خط ساحلی جنوبی اسوس قرار دارند، سرزمین‌های دریای تابستان نامیده می‌شوند و شامل خلیج برده‌داران و ویرانه‌های والریا می‌شوند. والریا خانه سابق نیاکان خاندان تارگرین است. در جنوب اسوس، قاره‌های سوتوریوس و اولتوس دارند که در روایت تا حد زیادی ناشناخته هستند. این سیاره فصل‌های نامنظمی با مدت زمان
هستند. این سیاره فصل‌های نامنظمی با مدت زمان غیرقابل پیش‌بینی را تجربه می‌کند که می‌تواند سال‌ها ادامه یابد. در آغاز "ترانه یخ و آتش"، وستروس از یک تابستان طولانی لذت برده‌است و بسیاری می‌ترسند که زمستان طولانی‌تر و سخت‌تری در پیش‌رو داشته باشند. جرج آر. آر. مارتین داستان "یخ و آتش" را در جهانی جایگزین از زمین تنظیم کرد، یک «جهان ثانویه»، مانند چیزی که جی. آر. آر. تالکین با سرزمین میانه خود پیشگام آن بود. مارتین همچنین پیشنهاد کرده‌است که جهان ممکن است بزرگتر از سیاره واقعی زمین باشد. داستان "یخ و آتش" در
از سیاره واقعی زمین باشد. داستان "یخ و آتش" در جهانی پساجادو می‌گذرد که در آن مردم دیگر به چیزهای فراطبیعی مانند دیگران (وایت واکرها) اعتقاد ندارند. اگرچه شخصیت‌ها جنبه‌های طبیعی جهان خود را درک می‌کنند، اما عناصر جادویی آن را نمی‌شناسند یا درک نمی‌کنند. با این حال، دین نقش مهمی در زندگی مردم دارد و شخصیت‌ها از دین‌های گوناگونی پیروی می‌کنند. نقشه‌ها. "بازی تاج‌وتخت"، نخستین قسمت از مجموعه "ترانه آتش و یخ"، دارای دو نقشه از وستروس است. هر کتاب جدید یک یا دو نقشه اضافه کرده‌است، به طوری که تا "رقصی با
یا دو نقشه اضافه کرده‌است، به طوری که تا "رقصی با اژدهایان"، هفت نقشه از جهان تخیلی در کتاب‌ها موجود است. مارتین در سال ۲۰۰۳ گفت که نقشه‌های کامل جهان در دسترس نیست تا خوانندگان بهتر بتوانند با مردم قرون وسطای واقعی آشنا شوند که در مورد مکان‌های دور بی اطلاع بودند. او همچنین با تئوری که می‌گفت «در نهایت شخصیت‌ها باید از هر مکانی که در نقشه نشان داده شده‌است بازدید کنند.» موافقت نکرد. با این حال، او اعتراف کرد که خوانندگان ممکن است بتوانند یک نقشه جهان را تا پایان این مجموعه گردآوری کنند. او عمداً در مورد
پایان این مجموعه گردآوری کنند. او عمداً در مورد اندازه جهان "یخ و آتش" باابهام سخن گفت و مقیاس را در نقشه‌ها حذف کرد تا از پیش‌بینی طول سفر بر اساس فواصل اندازه‌گیری‌شده جلوگیری کند. از یک نقشه‌کش جدید در "رقصی با اژدهایان" استفاده شده‌است به طوری که نقشه‌ها بسته به کتاب در دو نسخه توسط جیمز سینکلر و جفری ال. وارد موجود هستند. نقشه‌های قدیمی برای مطابقت با سبک نقشه‌های جدید دوباره طراحی شده‌اند. مجموعه‌ای از نقشه‌های تاشو در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ با عنوان "سرزمین‌های یخ و آتش" منتشر شد (). جاناتان رابرتز، تصویرگر
یخ و آتش" منتشر شد (). جاناتان رابرتز، تصویرگر و نقشه‌بردار، نقشه‌ها را بر اساس پیش‌نویس‌های مارتین ترسیم کرده‌است. دوازده نقشه موجود در مجموعه عناوین «جهان شناخته‌شده»، «غرب»، «اسوس مرکزی»، «شرق»، «وستروس»، «آن سوی دیوار»، «شهرهای آزاد»، «خلیج برده‌داران»، «دریای دوتراکی»، «بارانداز پادشاهی»، «براووس» و «سفرها». آخرین نقشه مسیرهایی را که شخصیت‌های رمان طی کرده‌اند را دنبال می‌کند. وستروس. داستان در درجه اول در قاره‌ای دراز به نام وستروس (Westeros) اتفاق می‌افتد که تقریباً به اندازه آمریکای جنوبی است. این
که تقریباً به اندازه آمریکای جنوبی است. این قاره خانه هفت پادشاهی است که به عنوان «قلمرو» یا «پادشاهی غروب آفتاب» نیز شناخته می‌شود و در سمت جنوبی دیوار واقع شده‌است. دیوار یک دیوار یخی بزرگ ساخته دست بشر (که گفته می‌شود با جادو ترکیب شده‌است) به بلندای ۲۱۰ متر و به درازای ۴۸۰ کیلومتر از ساحلی به ساحل دیگر از شرق به غرب است. هفت پادشاهی توسط یک باریکه خاکی غنی از باتلاق به نام گردن (the Neck) به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می‌شوند. زمین شمال دیوار یک قطعه بزرگ از وستروس (تقریبا به اندازه کانادا) را تشکیل
بزرگ از وستروس (تقریبا به اندازه کانادا) را تشکیل می‌دهد، اما تا حد زیادی نقشه‌برداری‌نشده و کاوش‌نشده باقی مانده‌است، به خصوص منطقه میدان یخچالی در شمال و غرب رشته‌کوه بزرگی به نام نیش‌های سرماریزه (Frostfangs)، که نشان‌دهنده دورترین محدوده جغرافیایی زیست‌گاه‌های انسانی است؛ بنابراین، گستره شمالی این قاره ناشناخته است، اگرچه تصور می‌شود که با یک کلاهک یخی قطبی در شمال دریای لرزان که به عنوان زباله سفید (White Waste) شناخته می‌شود، پیوسته باشد. در آغاز رمان، بیشتر وستروس تحت فرمانروایی یک پادشاه متحد