payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنها عمدتاً پس از جنگ استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ که منجر به جدایی پاکستان شرقی از اتحادیه پاکستان به عنوان کشور مستقل بنگلادش شد، مهاجرت به این کشور را آغاز کردند. از سال ۱۹۷۱ میلادی، مسلمانان بهاری ساکن بنگلادش به‌طور گسترده به عنوان پاکستانی‌های سرگردان در بنگلادش شناخته می‌شوند که در انتظار بازگشت به پاکستان هستند؛ و به دلیل همکاری با نیروهای پاکستانی غربی در انجام عملیات نسل‌کشی بنگلادش علیه بنگالی‌ها و هندوها در سال ۱۹۷۱ با آزار و اذیت‌های فراوان در این کشور مواجه شده‌اند. اکثریت مسلمانان بهاری به
این کشور مواجه شده‌اند. اکثریت مسلمانان بهاری به مذهب سنی اسلام پایبند هستند و پذیرش این دین توسط بهاری‌ها به قرن چهاردهم بازمی‌گردد. زمانی که بازرگانان افغان و مبلغان صوفی یک قرن قبل از فتح امپراتوری مغول به شبه هند رفتند. اقلیت قابل توجهی از بهاری‌ها نیز وجود دارند که به مذهب شیعه پایبند و متعهد هستند که عمدتاً در پتنه و گوپالپور در ناحیه سیوان ساکن هستند و ریشه مذهبی خود را به مهاجران مسلمان شیعه از اقوام ایرانی دور از لکهنو در همسایگی اوتار پرادش می‌رسانند که در طول قرن ۱۹ به این منطقه آمده اند. تاریخ.
که در طول قرن ۱۹ به این منطقه آمده اند. تاریخ. ورود گسترده مسلمانان به بهار در قرن چهاردهم آغاز شد؛ زمانی که بازرگانان افغان و مقدسین صوفی -جنگجو در دشت های بهار جنوبی مستقر شدند و روند استعمار کشاورزی را پیش بردند و در عین حال اسلام را در بین مردم محلی گسترش دادند. مسلمانان در این دوره تنها مهاجران جدید به بهار نبودند. کتیبه های موجود در بهار شریف حکایت از یک جنگجوی صوفی به نام مالک ابراهیم بایو دارد که به بهار آمد و قبیله کول غیر هندو را که مسلمانان محلی را سرکوب می کردند شکست داد. او بسیاری از سران کول
را سرکوب می کردند شکست داد. او بسیاری از سران کول را فتح کرد. برخی از پادشاهان و روسای قرون وسطی مسلمان بهاری بودند. فرماندهی خاراگپور راج در ناحیه مونگر امروزی در اصل توسط راجپوت‌های هندو کنترل می‌شد. در سال ۱۶۱۵ پس از یک شورش نافرجام توسط راجا سانگرام سینگ، پسرش تورال مال تغییر دین داد و نام خود را به رز افزون تغییر داد. فوجدارهای پورنیا (همچنین به نواب‌های پورنیا معروفند) تحت رهبری سیف خان برای خود قلمروی خودمختار ایجاد کردند و در اوایل دهه ۱۷۰۰ در بخش‌هایی از شرق بیهار حکومت کردند. آنها درگیر جنگی
از شرق بیهار حکومت کردند. آنها درگیر جنگی طولانی با پادشاهی همسایه نپال بودند. بسیاری از مسلمانان بهاری پس از استقلال در سال ۱۹۴۷ به پاکستان و بنگلادش (پاکستان شرقی در آن زمان) مهاجرت کردند. جامعه. جامعه مسلمان بهاری به‌طور سنتی توسط کاست و وابستگی‌های قبیله‌ای غیر وارنا تقسیم شده است. مسلمانان از این تمایزات به عنوان بیرادری یاد می کنند و به اندازه تمایز هندوهای برهمنی سفت و سخت نیستند، اما ازدواج‌های مختلط نادر است. نئولوژیزم گروه‌های سیاسی-اجتماعی "اشرف" کاست های تاریخی حاکم بر طبقات بالا هستند و شامل
کاست های تاریخی حاکم بر طبقات بالا هستند و شامل گروه‌هایی مانند راهیان، سید، شیخ، ملک و میرزا می‌شوند. پاتان‌های بیهار عمدتاً از نوادگان مهاجران پشتون هستند و برخی از نوادگان بومیهار و راجپوت از طبقه عالی محلی که با این گروه قومی مذهبی ازدواج کرده‌اند، آمده‌اند. میرزاها مدعی تبارشان از مغول هستند و عمدتاً در نواحی اطراف دربنگا و مظفرپور یافت می‌شوند. از جمله بزرگترین گروه‌های سیاسی-اجتماعی تحت نوئولوژی گروه‌های به اصطلاح اجلف، انصاری‌ها هستند که ۲۰ درصد از جمعیت مسلمانان بیهار را تشکیل می‌دهند. شغل سنتی
جمعیت مسلمانان بیهار را تشکیل می‌دهند. شغل سنتی آن‌ها بافندگی است.
احمد عزیزی (زادهٔ ۱۳۲۲ قزوین) سیاستمدار و مترجم ایرانی است. عزیزی از فعالان جنبش دانشجویی ایران بوده و مسئولیت‌های متعددی در صدا و سیما، مجلس شورای اسلامی و وزارت امور خارجه داشته‌است. احمد عزیزی در دوران تحصیل خود، از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان آمریکا و کانادا بود و در سال منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، رئیس شورای مرکزی انجمن شد. او به عنوان نمایندهٔ انجمن، عازم پاریس به منظور شرکت در کنگرهٔ سالانهٔ اتحادیه انجمن‌های اسلامی در اروپا شد و با سید روح‌الله خمینی ملاقات کرد. مسئولیت احمد عزیزی در کمیتهٔ آزادسازی
ملاقات کرد. مسئولیت احمد عزیزی در کمیتهٔ آزادسازی گروگان‌های آمریکایی (ر.ک. عهدنامه ۱۹۸۱ الجزایر) مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی قرار داشت. عزیزی در دورهٔ سرپرستی نخست‌وزیر رجایی بر وزارت امور خارجه، به عنوان معاون امور اقتصادی و بین‌المللی وزیر منصوب شد. با آغاز دوران وزارت میرحسین موسوی، قائم‌مقام او در وزارت‌خانه شد. عزیزی این منصب را تا سال ۱۳۶۳ و هنگام شرکت در دومین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در اختیار داشت. در دوره‌های دوم و سوم مجلس شورای اسلامی به نمایندگی از مردم قزوین انتخاب شد که ریاست
به نمایندگی از مردم قزوین انتخاب شد که ریاست کمیسیون امور خارجه، از جملهٔ سمت‌های او در دوران نمایندگی بود. پس از دوران نمایندگی، در مسئولیت‌هایی چون دبیر کمیتهٔ سیاست خارجی دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، سفیر ایران در آلمان و نیز دستیار ارشد وزیر امور خارجه فعالیت کرد. عزیزی در سال ۱۳۸۳ به عنوان سفیر ایران در کانادا منصوب شد اما به دلیل نقش داشتن در کمیتهٔ آزادسازی سال ۱۹۸۱، دولت کانادا با صدور روادید وی مخالفت کرد. او در شهریور ۱۳۸۴ از وزارت امور خارجه بازنشسته شد. احمد عزیزی یکی از امضاکنندگان نامهٔ
بازنشسته شد. احمد عزیزی یکی از امضاکنندگان نامهٔ حمایت جمعی از نمایندگان ادوار مجلس از سید محمد خاتمی در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۷۶ بود.
سولفید سزیم، یک نمک معدنی با فرمول شیمیایی Cs2S است. که یک قلیای قوی محلول در آب است. این ماده هنگام تماس با هوا، سولفید هیدروژن با بویی همانند بوی تخم مرغ فاسد انتشار می دهد. تولید. مانند سولفید سدیم، سولفید سزیم بدون حضور آب می‌تواند به دست آید؛ این فرآیند ناشی از واکنش سزیم و گوگرد در محلول THF می باشد. برای انجام این واکنش، نیاز به آمونیاک یا نفتالین است. با حل کردن سولفید هیدروژن در محلول هیدروکسید سزیم، بی سولفید سزیم تولید می شود، سپس سولفید سزیم نیز تولید می شود.
بارداری اجباری یا حاملگی اجباری () عملی است برای مجبور کردن زن یا دختر به باردار شدن بر خلاف میل و رضایت شخصی او، بیشتر به‌دنبال ازدواج اجباری، با هدفِ پرورش بردگان یا به عنوان بخشی از برنامه نسل‌کشی. حاملگی اجباری نوعی از «اجبار در باروری» است. امپراتوری ژاپن. زندانیان زن که در بند واحد ۷۳۱ نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بودند، به منظور استفاده در آزمایش‌های پزشکی مجبور به بارداری شدند. واحد ۷۳۱ یک واحدِ محرمانهٔ تحقیقات و توسعهٔ سلاح‌های میکروبی و شیمیایی در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن بود که آزمایش‌های اجباری
زمینی امپراتوری ژاپن بود که آزمایش‌های اجباری مرگباری بر روی افراد زنده در جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۳۷) و در دورانِ جنگ جهانی دوم انجام داد. به‌عنوان مثال، زنان اسیر و زندانی در یکی از کمپ‌های این واحد را برای مقاصد تحقیقاتی به اجبار حامله می‌کردند. به‌ویژه برایشان مهم بود که احتمالِ انتقال مستقیم از مادر به جنین، در دوران بارداری بررسی شود؛ مخصوصاً دربارهٔ بیماری سیفلیس که تصور می‌شد بر باروری تأثیر داشته باشد. برای محققان واحد ۷۳۱ بسیار جالب بود که بدانند سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا
سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا جنین زنده می‌ماند یا خیر. با آنکه تعداد زیادی از نوزادان در اسارت به دنیا آمدند، هیچ مدرکی دالِ بر زنده بیرون آمدن زندانیان این مرکز، حتی کودکان، وجود ندارد. گمان می‌رود که زنان و کودکانِ زندانی را کشتند و حاملگی‌ها را [با سقط] پایان دادند. عروس‌ربایی. شیوه‌های عروس‌ربایی و ازدواج اجباری معمولاً (به استثنای «دزدیدن نمادین عروس» که در واقع فرارهای توافقی هستند) شامل تجاوز به «عروس» به قصد مجبور کردن او برای حاملگی است تا او را در موقعیتی قرار دهد که وی را به
است تا او را در موقعیتی قرار دهد که وی را به متجاوز و خانواده‌اش وابسته کند و به دلیل نگرش‌های فرهنگی نسبت به تجاوز، دیگر نتواند به نزد خانواده‌اش بازگردد. در قرقیزستان، سالانه هزاران دختر و زن جوان ربوده می‌شوند تا مجبور به ازدواج شوند. اگرچه این عمل در سال ۲۰۱۳ غیرقانونی شد، اما عروس‌ربایی همچنان وجود دارد و عواقب مخربی برای جامعه به جای گذاشته‌است. معمولاً از آن عمل به عنوان یک سنت یاد می‌شود که به عنوان یک امر برای انجام در هنگامی است که مرد به سن ازدواج می‌رسد. به عنوان وسیله‌ای برای نسل‌کشی. تجاوز
می‌رسد. به عنوان وسیله‌ای برای نسل‌کشی. تجاوز جنسی، بردگی جنسی و اقدامات مرتبط با آن از جمله حاملگی اجباری و فاحشگی اجباری، اکنون تحت کنوانسیون ژنو، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی تلقی می‌شود؛ به‌ویژه از سال ۱۹۴۹، ماده ۲۷ کنوانسیون چهارم ژنو، و بعداً نیز پروتکل‌های ۱۹۷۷ الحاقی به کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو، تجاوز جنسی در زمان جنگ و فحشای اجباری را آشکارا و به صراحت ممنوع می‌کند. یادداشت توضیحی اساسنامه رم که صلاحیت و حد و حدود دیوان کیفری بین‌المللی را تعریف می‌کند، تجاوز جنسی، برده‌داری جنسی، فاحشگی اجباری و
تجاوز جنسی، برده‌داری جنسی، فاحشگی اجباری و بارداری اجباری را به عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت می‌شناسد. مطابق دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا، تجاوز به عنف، زمانی که به‌طور سیستماتیک یا در مقیاس دسته جمعی برای نابود کردن مردم استفاده شود، ممکن است نسل‌کشی تلقی گردد. بعدها دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق نیز تجاوز جنسی را به عنوان جنایت علیه بشریت طبقه‌بندی کرد. در سال ۲۰۰۸، قطعنامه ۱۸۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد، چنین اقداماتی را به عنوان «جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت یا … نسل‌کشی» شناسایی
جنگی، جنایت علیه بشریت یا … نسل‌کشی» شناسایی کرد. علیرغم این اقدامات، تجاوز جنسی، خواه سیستماتیک یا غیر آن، همچنان در مناطق درگیری به‌طور گسترده وجود دارد.
آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم آزار و اذیت دینی ضد مسیحی بود که به‌طور پراکنده و معمولاً محلی، در سراسر امپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد آغاز و در قرن چهارم به پایان رسید. از دلایل این آزارها این بود که یک امپراتوری چندخداپرستی و دارای سنت‌های مذهبی باستانی روم و هلنیستی، با فرقه مسیحیت، در تضاد ایدئولوژیک قرار گرفت. اعمال پیگنیسم مانند قربانی کردن برای امپراتوران یا خدایان دیگر برای مسیحیان منفور بود زیرا در اعتقادات آنها بت‌پرستی ممنوع بود. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت،
و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، تجمع غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که از خارج به روم وارد شده مجازات می‌کردند. اولین، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم در زمان امپراتور نرون () در روم رخ داد. آزار و اذیت عمومی تری در زمان سلطنت مارکوس آئورلیوس () روی داد. پس از یک آرامش، آزار و اذیت تحت فرمان امپراتورها دقیانوس () و تربونیانوس گالوس (، آزار و اذیت دقیانوس رخ داد که به ویژه گسترده بود. آزار و اذیت امپراتور والرین () با اسارت او توسط شاپور یکم در نبرد ادسا در
() با اسارت او توسط شاپور یکم در نبرد ادسا در طول جنگ‌های ایران و روم شاهنشاهی ساسانی متوقف شد. جانشین او گالینوس () آزارها را متوقف کرد. «آگوستوس» دیوکلتیان () آزار و اذیت دیوکلتیانی، آزار و شکنجه عمومی نهایی مسیحیان را آغاز کرد، تا در بخش‌هایی از امپراتوری اجرا شود. سرانجام اگوستوس گالریوس () فرمان سردیکا را صادر کرد و اگوستوس ماکسیمینوس دایا () رقیب کنستانتین بزرگ نیز درگذشت. پس از آنکه کنستانتین بزرگ () رقیب خود ماکسنتیوس () را در نبرد پل میلویو در اکتبر ۳۱۲ شکست داد، او و امپراتور همکارش لیسینیوس
اکتبر ۳۱۲ شکست داد، او و امپراتور همکارش لیسینیوس فرمان میلان (۳۱۳) را صادر کردند که آزادی مذهبی را بر همه ادیان، از جمله مسیحیت، اجازه می‌داد. به صورت پراکنده و معمولاً محلی، در سراسرامپراتوری روم، از قرن اول پس از میلاد و پایان یافتن به قرن چهارم رخ داد. در اصل یک امپراتوری چندخداپرستی در سنت‌های دین در روم باستان و دین هلنیستی، با گسترش مسیحیت از طریق تاریخ‌نگاری مسیحیت امپراتوری روم، با فرقه امپراتوری روم وارد تضاد ایدئولوژیک شد. اعمال مشرکان مانند قربانی کردن برای امپراتوران خدایی یا خدایان دیگر برای
کردن برای امپراتوران خدایی یا خدایان دیگر برای مسیحیان نفرت‌انگیز بود زیرا اعتقادات آنها بت‌پرستی را ممنوع می‌کرد. دولت و دیگر اعضای جامعه مدنی مسیحیان را به دلیل خیانت، جنایات شایعه شده مختلف، اجتماعات غیرقانونی و معرفی یک فرقه بیگانه که منجر به ارتداد رومی شد، مجازات می‌کردند. مدارا و آزار مذهبی در امپراتوری روم. امپراتوری روم وسعت خود را با زور به دست آورد اما برای کنترل چنین امپراتوری وسیعی، نیاز به جلب همکاری مردم تابع خود داشت و این کار را به روش‌های گوناگون انجام داد. روم به جای مجازات کشورهای تسخیر
انجام داد. روم به جای مجازات کشورهای تسخیر شده، اغلب با آنها به عنوان متحد رفتار می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا در شکوه و ثروتمند ساختن امپراتوری شرکت کنند. دین در روم باستان شامل بسیاری از خدایان اصلی و فرعی بود که در فوق آنها خدای آسمان، ژوپیتر قرار داشت. در باور رومیان، نوعی قرارداد بین مردم و خدایانشان وجود داشت به این معنی که در ازای انجام مراسم مذهبی، خدایان، آنچه مورد نیاز زندگی رومیان بود، سعادت، سلامتی و موفقیت نظامی را تضمین می‌کردند. مانند رومیان، تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست
تقریباً همه مردمان تسخیر شده نیز چندخداپرست بودند. آنها خدایان خود را می‌پرستیدند و فکر می‌کردند این خدایان از آنها محافظت می‌کنند. از آنجایی که آنها معتقد بودند که مردمان دیگر نیز خدایان خود را دارند، شرکت در جشنواره‌های بزرگداشت خدایان رومی را نسبتاً آسان می‌یافتند و موضوع صرفاً احترام به رومیان بود. با گذشت زمان، خدایان مردمان دیگر در میان رومیان محبوبیت زیادی پیدا کردند. رومی‌ها در واقع خدایان یونان را با خدایان خود یکی می‌دانستند. برای مثال، ژوپیتر و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها
و زئوس به عنوان یک خدا در نظر گرفته می‌شدند. آنها معتقد بودند که این خدایان در تأسیس تمدن روم نقش داشته‌اند و اینکه آنها به شکل‌گیری رویدادهای زندگی مردم به صورت روزانه کمک می‌کنند. هر شرایط مساعد یا نامطلوب در زندگی را رومیان به خلق و خوی خدایان معین نسبت می‌دادند، بنابراین مردم نیز برای شکرگزاری یا تلاش برای آرام کردن خلق و خوی خدایان، به آنها هدایایی اهدا می‌کردند. برخلاف بسیاری از سنت‌های مذهبی یا مذهبی توحیدی، خدایان رومی توجه کمی به اخلاق مردم روم داشتند. در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان
در عوض، دغدغه اصلی آنها ادای احترام به خدایان از طریق مناسک بسیار خاص بود. فال‌بینان رومی خواست خدایان را می‌خواندند و بر علامت‌گذاری مرزها به‌عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می‌کردند، بنابراین توسعه‌طلبی را به‌عنوان یک امر الهی تأیید می‌کردند. از آنجایی که رومیان سلطه خود را در سراسر جهان غرب گسترش دادند، سیاست آنها به‌طور کلی جذب خدایان و آیین‌های مردمان دیگر بود نه تلاش برای ریشه کن کردن آنها، زیرا آنها معتقد بودند که حفظ سنت، موجب ثبات اجتماعی می‌شود. تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی
تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی خود بودند. مشروعیت در روم باستان پیروزی در نبرد بود زیرا این ثابت می‌کرد که خدایان با رومیان هستند و خدایان حق بودند. در روم باستان هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ وجود نداشت. فایده ای که از ستایش خدایان رومی می‌شد مربوط به زمان حیات و در زندگی کنونی بود. رومیان در پرستش خود از خدایان خواستار یک نبرد موفق، یک ازدواج موفق یا یک تولد موفق بودند و هیچ مفهومی از رستگاری وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک
بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده‌اند. این عقیده وجود داشت که پس از مرگ همه چه قدیس یا گناهکار به یک مکان در «جهان زیرین» که توسط هادس اداره می‌شود در آن سوی رودخانه استوکس می‌روند. در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین‌المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت، و خدایان یگانه‌گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می‌شدند. رومی‌هایی که به‌طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب
ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب دین‌های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می‌شدند. این دین‌ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتوری را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می‌کرد). رومی‌ها به‌طور کلی این فرقه‌ها را تحمل می‌کردند، اما استثناهایی هم وجود داشت. جمعیتی که دیونیسوس، خدای یونانی مرتبط با شراب و مستی را جشن می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و
و مستی را جشن می‌گرفتند، چنان غیرقابل کنترل و یاغی شدند که روم برای مدتی این فرقه را سرکوب کرد. اما در عرض چند سال، روم تسلیم شد و اجازه داد تا زمانی که بیش از پنج نفر در هر زمان عبادت نکنند. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن بیگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبد ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد. ادیانی که روم با آنها بیشترین مشکل را داشت، یکتاپرستی بود - یهودیت و مسیحیت. از آنجا که این ادیان
بود - یهودیت و مسیحیت. از آنجا که این ادیان معتقد بودند که فقط یک خدا وجود دارد، آنها پرستش خدایان دیگر را ممنوع کردند. اعضای آنها از ارائه پیشکش به خدایان رومی یا شرکت در جشن‌های مذهبی رومی خودداری می‌کردند که روم آن را نشان دادن وفاداری می‌دانست. رومیان سپس با عقاید مسیحیت آشنا شدند که همه مردم در نظر خدا برابر هستند و زندگی پس از مرگ در بهشت شگفت‌انگیز است و باید منتظرش بود، بنابراین طبیعتاً اولین نوکیشان مسیحیت برده‌ها و زنان، محروم‌ترین اعضای جامعه بودند – آنها احساس می‌کردند که در این دین مهم و هم
– آنها احساس می‌کردند که در این دین مهم و هم پایه با ارباب یا شوهر خود هستند. رفتار روم با یهودیان. در سال ۶۳ قبل از میلاد، رومیان یهودیه، سرزمین یهودیان را فتح کردند. روم بلافاصله متوجه شد که مشکلی دارد زیرا یهودیان از ادای احترام به خدایان رومی خودداری می‌کردند. روم تسلیم شد و یهودیان را از این الزام معاف کرد. روم این کار را تا حدی به این دلیل انجام داد که یهودیان چندین سال قبل به ژنرال رومی ژولیوس سزار کمک کرده بودند تا در نبرد مهمی پیروز شود. به زودی روم یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت
یهودیت را به عنوان یک دین قانونی به رسمیت شناخت و به یهودیان اجازه داد تا آزادانه عبادت کنند. اما روم به یهودیان بدگمان می‌نگریست و آنها را در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار می‌داد. یکی از جدی‌ترین درگیری‌ها بین روم و یهودیان در استان رومی یهودیه در سال ۶۶ پس از میلاد زمانی که نرون امپراتور بود آغاز شد. فرماندار رومی تصمیم گرفت مقدار زیادی پول از خزانه معبد بزرگ اورشلیم را مصادره کند. او مدعی شد که مالیات‌هایی که امپراتور دارد را جمع‌آوری می‌کند. یهودیان شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان
شورش کردند و به سربازان رومی در سایر نقاط استان روم حمله کردند. نرون سه لژیونر را برای سرکوب شورش فرستاد. تا تابستان سال ۶۸، روم کنترل خود را بر بیشتر استان یهودیه بازگرداند. دو سال بعد ۷۰ میلادی، رومیان اورشلیم را پس گرفتند و معبد دوم اورشلیم، مرکز دین یهود را ویران کردند. جنگ برای چند سال دیگر ادامه یافت تا اینکه قلعه زیلوت‌ها در ماسادا سقوط کرد. در پی این شورش، روم سعی کرد با بیرون راندن یهودیان به نقاط مختلف امپراتوری، از قیام‌های بیشتر جلوگیری کند. اما یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین
یهودیان در دو شورش ناموفق دیگر قیام کردند. اولین مورد در سال‌های ۱۱۵–۱۱۶ در چندین شهر خاورمیانه رخ داد. دومی در اورشلیم در سال ۱۳۱ زمانی که امپراتور هادریان اعلام کرد که زیارتگاهی برای ژوپیتر در محل معبد بزرگ ویران شده خواهد ساخت. رومیان پس از درهم شکستن سومین شورش به نام شورش بارکوخبا، یهودیان را در سراسر امپراتوری پراکنده کردند. اما یهودیت در امپراتوری روم به عنوان یک دین قانونی باقی ماند. گسترش مسیحیت. پطرس (یا شمعون ۶۴ یا ۶۷ میلادی) و پولس رسول (مرگ ۶۴/۶۵) که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون
که از حواریون مسیح بودند، در زمان سلطنت نرون (زادهٔ ۳۷ میلادی، درگذشتهٔ ۶۸ میلادی) به قصد گسترش مسیحیت در سراسر امپراتوری سفر کردند. در قرن اول و دوم، اکثر مردم امپراتوری روم چندین خدا را به‌طور همزمان می‌پرستیدند. وقتی آنها دربارهٔ مسیحیت شنیدند، لزوماً فکر نمی‌کردند که پرستش عیسی مسیح به این معنی است که باید از پرستش خدایان دیگر خود مانند ژوپیتر، آپولون و ونوس دست بردارند. ادوارد واتس می‌گوید، در عوض، بسیاری با اضافه کردن عیسی به گروه خدایان که قبلاً آنها را می‌پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. یکی از
آنها را می‌پرستیدند، مسیحیت را پذیرفتند. یکی از مهم‌ترین محورهای مسیحیت اخلاق و احسان نسبت به سایر انسان‌ها بود. این جنبه به ویژه برای ضعیفان و مستضعفان جذاب بود. یکی دیگر از وعده‌های مهم مسیحیت، پاداش‌های آسمانی در زندگی پس از مرگ در نتیجه اعمال نیک زمینی بود. این آموزش با نظر اکثر ادیان قبلی رومی که مفهوم زندگی پس از مرگ را پوشش نداده بود متفاوت بود. مسیحیت برخلاف تبدیل شدن به خاک یا روح سرگردان پس از مرگ، جاودانگی در بهشت را به انسان نوید می‌داد. در پایان قرن دوم، حدود ۲٫۵ یا ۳ میلیون مسیحی، یا به عبارت
قرن دوم، حدود ۲٫۵ یا ۳ میلیون مسیحی، یا به عبارت ساده، از هر ۲۰ نفر، یک نفر مسیحی وجود داشت. در این زمان مقام‌های روم البته پاگان (غیر یهودی و مسیحی) بودند زیرا رهبرانی که تحت یک سیستم به قدرت رسیده‌اند، صرف نظر از اعتقادهای شخصی یا تقوای خود، به ندرت مشتاق دیدن تغییرات اساسی در جامعه هستند که ممکن است بر جایگاه آنها تأثیر بگذارد. علاوه بر این، بیشتر مردم همچنان فکر می‌کردند که دلایلی برای ترویج مذاهب سنتی و از بین بردن مخالفت‌های کاملاً متفاوت وجود دارد. مردم به‌طور گسترده بر این باور بودند که خدایان
مردم به‌طور گسترده بر این باور بودند که خدایان می‌توانند مزایای بزرگی را نه تنها برای افراد بلکه برای امپراتوری فراهم کنند. بسیاری از رهبران رومی نیز چنین فکر می‌کردند. همان‌طور که جنبش مسیحی به‌طور فزاینده ای شناخته شد، تهدید سنت‌های رومی در واقع بسیار جدی گرفته شد. در طول قرن‌های اول و دوم، آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم به‌طور پراکنده و مختص منطقه ای بود و نه در سراسر امپراتوری. نگرش اولیه نسبت به مسیحیت. روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود.
این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم آن را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند. در حدود سال ۳۰ میلادی پونتیوس پیلاطس از سوی امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) برای حکومت بر یهودیه منصوب شده بود. در همین زمان قیافا یکی از بانفوذترین مردان اورشلیم بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد
بود. او قبلاً ۱۸ سال به عنوان کاهن اعظم معبد در منصبش مانده بود، و اتحادی قوی با قدرت اشغالگر روم ایجاد کرده بود. داستان محاکمه و به صلیب کشیدن عیسی از زمانی شروع می‌شود که عیسی یاغی سوار بر الاغی به اورشلیم وارد می‌شود و عمداً عملاً همان پیشگویی که در کتاب مقدس عبری دربارهٔ آمدن مسیح تصویر شده بود را انجام می‌دهد. عیسی روز بعد به معبد بزرگ یهود و به صرافان مشغول به کار در درون معبد به دلیل آلوده کردن این مکان مقدس حمله می‌کند. هم رهبران یهودی که متوجه می‌شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می‌کند و هم
می‌شوند که عیسی قدرت آنها را تهدید می‌کند و هم رومی‌ها، که می‌ترسند عیسی کاریزمای رهبری یک قیام چریکی علیه روم امپراتوری را داشته باشد، او را تحت نظر می‌گیرند. عیسی در باغ جتسیمانی به دستور قیافا دستگیر می‌شود و سپس توسط فرماندار رومی محاکمه و به صلیب کشیده می‌شود. هنگامی که فرماندار روم در یهودیه برای اولین بار در حدود سال ۳۰ پس از میلاد، امپراتور روم را از وجود مسیحیت در یهودیه روم آگاه کرد، امپراتور تیبریوس (حکومت ۱۴ تا ۳۷ میلادی) هیچ کاری برای جلوگیری از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می‌کرد
از آن انجام نداد. امپراتور تیبریوس که فکر می‌کرد این فرقه ممکن است دین همیشه آزاردهنده یهودیان را تضعیف کند، از سنای روم خواست که ایمان مسیحی را قانونی کند و عیسی را خدای رومی معرفی کند. اما سنای روم نپذیرفت. در عوض، مسیحیت را به عنوان یک «خرافات غیرقانونی»، پیروی از آن را جرم تحت قوانین روم اعلام کرد. اگرچه مسیحیت اکنون رسماً غیرقانونی بود، تیبریوس همچنان امیدوار بود که این فرقه مذهبی جدید به هدف او برای آرام کردن امپراتوری کمک کند. در نتیجه، به مقامات رومی دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که
دستور داد که در دین جدید دخالت نکنند، سیاستی که حدود ۳۰ سال تا زمان نرون ادامه داشت. دلایل، علل و عوامل مؤثر. دلایل. شروین وایت گزارش می‌دهد که بحث جدی در مورد دلایل آزار و شکنجه مسیحیان توسط رومیان در سال ۱۸۹۰ آغاز شد، ۲۰ سال مناقشه ادامه داشت و سه نظر اصلی به وجود آمد: اول، این نظریه توسط اکثر محققان فرانسوی و بلژیکی ارائه شد که در روم یک قانون کلی وجود داشت که دقیقاً تنظیم شده بود و برای تمامی امپراتوری معتبر بود، که اجرای دین مسیحی را ممنوع می‌کرد. منشأ آن بیشتر به نرون نسبت داده می‌شود، اما گاهی به
آن بیشتر به نرون نسبت داده می‌شود، اما گاهی به دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶ میلادی). شروین وایت می‌افزاید که این نظریه ممکن است آزار و شکنجه در رم را توضیح دهد، اما در استان‌ها نمی‌تواند آن را توضیح دهد. نظریه دوم که از دانشمندان آلمانی سرچشمه گرفته‌است، نظریه «اجبار و تهدید» (محدود کردن) است و بر این باور است که مسیحیان توسط فرمانداران رومی به علت تمایل آنان به برقراری نظم مجازات می‌شدند، زیرا مسیحیان را فرقه بیگانه ای را معرفی کرده بودند که باعث «ارتداد ملی» [و] ترک دین سنتی روم می‌شد. به نظر می‌رسد همه معتقدان
ترک دین سنتی روم می‌شد. به نظر می‌رسد همه معتقدان به این نظریه این رویه آزار و اذیت را به عنوان یک اقدام مستقیم پلیسی، یا تفتیش عقاید علیه بدکاران برجسته، دستگیری و مجازات، بدون اشکال عادی محاکمه در نظر می‌گیرند. نظریه سوم اظهار داشت که مسیحیان به دلیل جرایم جنایی خاص مانند کودک‌کشی، زنای با محارم، جادو، تجمع غیرقانونی و خیانت - اتهامی مبتنی بر امتناع آنها از پرستش الوهیت امپراتور روم، تحت تعقیب قرار می‌گیرند. شروین وایت می‌گوید: این نظر سوم معمولاً با نظریه «اجبار و تهدید» ترکیب شده‌است، اما برخی از
نظریه «اجبار و تهدید» ترکیب شده‌است، اما برخی از محققان تمام آزار و اذیت مسیحیان را به یک اتهام مجرمانه، به ویژه خیانت، یا تجمع غیرقانونی، یا معرفی فرقه بیگانه نسبت می‌دهند. علیرغم اینکه شایعات مخربی وجود داشته‌است، این نظریه کمترین مورد را در بین این سه مورد توسط تحقیقات بعدی تأیید کرده‌است. مطالب مربوط به آزار و اذیت مداوم عمدتاً از دو اثر نوشته شده در اوایل قرن چهارم پس از میلاد نشأت می‌گیرد: «"درباره مرگ‌های آزاردهندگان"» توسط لاکتانتیوس، استاد مسیحی زبان لاتین، و «"تاریخ کلیسا (یوسبیوس)"»، نوشته اسقف
لاتین، و «"تاریخ کلیسا (یوسبیوس)"»، نوشته اسقف یوسبیوس قیصریه، این نویسندگان در دوره سلطنت کنستانتین بزرگ، اولین امپراتور مسیحی زندگی می‌کردند و خود را موظف کردند تا تاریخ رنج مسیحیان را تا زمان خود با شکوه ترسیم کنند. در هر دو اثر آنها، شکنجه و اعدام مسیحیان در قرون گذشته با ارادهٔ امپراتورهایی که تحت رهبری آنها اتفاق افتاده‌است مرتبط است. اما نظر پژوهشگران این است که مجازات مسیحیان در سه قرن اول پس از میلاد عمدتاً تصادفی بوده و توسط سیاست امپراتوری هدایت نشده‌است. علل اجتماعی و مذهبی. تضاد ایدئولوژیک.