payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تجار یهودی شکل گرفته‌است. با آنکه به نظر می‌رسد واژه راذانیه/رهدانیه، کلمه‌ای فارسی و به معنای راه‌شناسان/دانندگان مسیره بوده باشد. شماری از شرق شناسان بر همین باورند و ازهمین رو، آنان را بازرگانان یهودی ایرانی می‌انگارند، اما برخی دیگر آنان را به منطقه راذان در عراق منسوب می‌دارند. گروهی دیگر برآن اند که واژه راذانیه از واژه لاتین "Rhodanus" گرفته شده و بنا را بر این دارند که اینان، تجار دریانورد یهودی اهل اروپای غربی بوده‌اند. در این زمینه، به ویژه به این استناد شده که ابن خرداذبه، مسیر بازرگانی راذانیه
استناد شده که ابن خرداذبه، مسیر بازرگانی راذانیه را از غرب به شرق و سپس مسیر بازگشت شان را از شرق به غرب وصف کرده‌است. برخی نیز این واژه را از ریشه "verdarii" لاتین به معنای فرستاده/سفیر دانسته‌اند، ضمن آنکه در تلاشی متکلفانه برای توجیه این احتمال اخیر، گفته شده عبارت «"شِلوخی خراسان هاسِخریم"» (فرستادگان تجاری خراسان)، در یک سند یهودی ممکن است ناظر به همین راذانیه بوده باشد.
ژورنال مطالعات عربی و اسلامی ، که اغلب به اختصار جیس نامیده می‌شود، یک مجله بین‌المللی دانشگاهی با داوری است. این ژورنال در سال ۱۹۹۵ توسط جوزف ان. بل از دانشگاه برگن نروژ، و پتر زمانک از دانشگاه کارل پراگ تأسیس شد. ویراستاران فعلی لوتز ادزارد و استفان گوت، هر دو از دانشگاه اسلو هستند. این ژورنال دارای دسترسی آزاد است. اهداف اعلام شده آن ترویج مطالعه تاریخ، زبان، ادبیات و فرهنگ از طریق انتشار مقالات پژوهشی است. این مجله سالانه بیش از ۲۵۰٫۰۰۰ بازدید دارد که آن را به پرخواننده‌ترین مجله جهان در زمینه مطالعات
را به پرخواننده‌ترین مجله جهان در زمینه مطالعات عربی، اسلامی و خاورمیانه تبدیل می‌کند. از جلدی که سال ۱۹۹۵ چاپ شده تا شماره‌هایی که سال ۲۰۰۲ منتشر شده، بر روی کاغذ توسط انتشارات دانشگاه ادینبورگ منتشر شده‌است. این مجله اکنون به صورت الکترونیکی در سایت اصلی خود به میزبانی دپارتمان مطالعات فرهنگ و زبان‌های شرقی، دانشگاه اسلو منتشر می‌شود. هیئت تحریریه. هیئت تحریریه آن عبارتند از: عزیز العظمه، فردریک باودن، مایکل جی. کارتر، کینگا دونی، لوتز ای. ادزارد، آنتونلا گرستی، استفان گوت، یااکو هامین-آنتیلا، کارول
گرستی، استفان گوت، یااکو هامین-آنتیلا، کارول هیلن‌براند، یاکوب لورآرچ کینگ، یاکوب لوژیلر کینگ. استفن لدر، ویلفرد مادلونگ، خوان کوسادا مارتوس، الکس متکالف، جیمز ای. مونتگومری، اوته پیتروشکا، پل جی. استارکی، جان او. وول، و پتر زمانک. چکیده و نمایه سازی. این مجله در پایگاه‌های زیر چکیده و نمایه شده‌است:
خاستگاه () فیلم درام زندگی‌نامه‌ای آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به نویسندگی و کارگردانی ایوا دوورنی است. این فیلم بر اساس زندگی ایزابل ویلکرسون (با بازی آنجانو الیس) در هنگام نوشتن کتاب "" ساخته شده‌است. در طول فیلم، ویلکرسون به سرتاسر آلمان، هند و ایالات متحده سفر می‌کند تا در مورد نظام کاست در تاریخ هر کشور تحقیق کند. "خاستگاه" در ۶ سپتامبر ۲۰۲۳ در بخش رقابتی هشتادمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و اکران سینمایی خود را در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴ به‌وسیلهٔ نئون آغاز کرد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد.
باشگاه فوتبال رایو ماخادائوندا () یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۶ در شهر ماخادائوندا تأسیس شد. این باشگاه در پریمرا فدراسیون بازی می‌کند و بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه ۳٬۸۰۰ نفره استادیو سرو دل اسپینو میزبانی می‌کند. ریشه های افتخار نگاهی به تاریخچه باشگاه. باشگاه راویوکادول در سال 1925 در قلب منطقه کاتالونیا و شهر خیالی راویو توسط جمعی از کارگران و بازرگانان محلی تأسیس شد. نام «راویوکادول» برگرفته از ترکیب دو واژه محلی به معنای «رودخانه طلایی» است استعاره ای از امید و شکوهی که از
طلایی» است استعاره ای از امید و شکوهی که از همان ابتدا با این باشگاه همراه بود. راویوکادول ابتدا در لیگ های محلی کاتالونیا فعالیت می کرد اما با کسب قهرمانی در جام منطقه ای سال 1932 توانست توجهات را به خود جلب کند. از آن زمان این باشگاه گام به گام مسیر رشد و حرفه ای شدن را پیمود. صعود به سطح اول فوتبال اسپانیا. در فصل 1950-51 راویوکادول با هدایت خوان مارتینز سرمربی افسانه ای خود و درخشش مهاجم نامدار پدرو آلونسو موفق شد به لالیگا صعود کند. این موفقیت سرآغاز حضور مداوم این باشگاه در سطح اول فوتبال اسپانیا بود
مداوم این باشگاه در سطح اول فوتبال اسپانیا بود و فصل به فصل بر اعتبار آن افزوده شد. افتخاراتی که با طلا نوشته شدند. راویوکادول تا به امروز توانسته سه بار عنوان قهرمانی لالیگا را (در سال های 1975 1992 و 2010) از آن خود کند. همچنین پنج بار جام حذفی اسپانیا (کوپا دل ری) را فتح کرده که یکی از به یادماندنی ترین آن ها پیروزی 4-2 برابر رئال مادرید در فینال سال 1992 بود دیداری که با درخشش کارلوس رامیرز و هت تریک تماشایی اش در ذهن ها ماندگار شد. در عرصه بین المللی نیز راویوکادول با حضور در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا
راویوکادول با حضور در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا افتخاراتی نظیر قهرمانی در جام یوفا (1985) و رسیدن به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا (2009) را کسب کرده است.
سیبیل انیکیف (؛ ۲۹ مارس ۱۸۹۶ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۷) یک عکاس آمریکایی بود. او برای پروژه هنر فدرال کار می‌کرد و در شهرهای نیویورک، سن دیگو، شیکاگو، کارمل کنار دریا، سان فرانسیسکو و لس آنجلس زندگی می‌کرد. شهرت او به خاطر نمایش شبه جزیره مونتری و پرتره‌هایی از ماهیگیران و مناظر است. او از نام‌های مختلفی از جمله سیبیل برینرد و سیبیل برینرد فرید استفاده کرد. زندگی‌نامه. او با نام ماری آگوستا فیلیپسون در ۲۹ مارس ۱۸۹۶ در شیکاگو، ایلینوی به دنیا آمد. پدرش بل برینرد از کلرادو و مادرش امیل فیلیپسون از آلمان بودند. در اوایل
و مادرش امیل فیلیپسون از آلمان بودند. در اوایل کودکی او در بروکلین، نیویورک بزرگ شد. مادرش در سال ۱۹۰۵ درگذشت. او و خواهران و برادرانش توسط پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش وسلی و ماری برینرد در لومالند، یک جامعه الهیات در پوینت لوما، سن دیگو، کالیفرنیا بزرگ شدند. بچه‌ها در مؤسسه تئوسوفی مادام تینگلی درس می‌خواندند. پدربزرگ و مادربزرگ‌شان در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۱۰ درگذشتند و پس از آن او برای بزرگداشت آن‌ها نام خود را به «سیبیل برینرد» تغییر داد. برادر مادربزرگ مادری آنها لیمن جادسون گیج به لومالند نقل مکان کرد و
آنها لیمن جادسون گیج به لومالند نقل مکان کرد و پس از مرگ پدربزرگ و مادربزرگشان از بچه‌ها مراقبت کرد. انیکیف عکاس پروژه هنر فدرال بود و از طریق آن با عکاس ادوارد وستون آشنا شد. عکس‌هایی که وستون از او گرفت را می‌توان در مجموعه‌های موزه در موزه هنر دانشگاه سیراکیوس، موزه هنرهای زیبا (بوستون) و موزه متروپولیتن هنر یافت. زندگی شخصی. در ۲۱ اکتبر ۱۹۲۱، او با همسر اول خود در شهر نیویورک، واسیلی آنیکیف خواننده اپرا از روسیه ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۲۷ صاحب یک پسر به نام لیمان شدند که در مسکو به دنیا آمد. شوهر دوم
نام لیمان شدند که در مسکو به دنیا آمد. شوهر دوم او سایمون فرید، دانشمند اتمی بود، آنها در ۵ مه ۱۹۴۳ در شیکاگو ازدواج کردند.
روزی روزگاری استودیو یک فیلم کوتاه لایو اکشن/پویانمایی متقاطع فانتزی آمریکایی محصول ۲۰۲۳ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی به مناسبت جشن صدمین سالگرد تأسیس کمپانی والت دیزنی تولید شده‌است. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی دن آبراهام و ترنت کوری، توسط والت دیزنی پیکچرز در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد. در این فیلم، شخصیت‌های دیزنی پس از پایان یک روز کاری معمولی، از تصاویر آویزان شده بر دیوارهای ساختمان انیمیشن روی ای. دیزنی جان می‌گیرند و زنده می‌شوند. سبک هنری این فیلم کوتاه ترکیبی از گرافیک رایانه‌ای، سل
این فیلم کوتاه ترکیبی از گرافیک رایانه‌ای، سل انیمیشن و لایو اکشن است و شخصیت‌هایی از اکثر آثار استودیو تا آن زمان ساخته شده‌است، از جمله تمام ۶۲ فیلم بلند (از جمله "آرزو")، فیلم‌های کوتاه متعدد، و برخی از فیلم‌های لایو اکشن دیزنی با انیمیشن‌های تولید شده توسط این استودیو مانند "اژدهای بی‌میل" (۱۹۴۱)، "مری پاپینز" (۱۹۶۴)، "تختخواب سحرآمیز" (۱۹۷۱)، و "اژدهای پیت" (1977). این فیلم به یاد برنی متینسون، کارمند باسابقه شرکت تقدیم شده‌است، که در این فیلم حضوری کوتاه دارد و فقط هشت ماه قبل از انتشار آن درگذشت.
کوتاه دارد و فقط هشت ماه قبل از انتشار آن درگذشت. "روزی روزگاری استودیو" در جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و اولین نمایش عمومی خود را در ایالات متحده در "دنیای شگفت‌انگیز دیزنی" از شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا در ۱۵ اکتبر همراه با اولین نمایش تلویزیونی خطی "افسون" داشت. این فیلم در ۲۴ دسامبر در یوتیوب منتشر شد. بازخورد. این فیلم کوتاه نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و آنها آن را «تجربه‌ای احساسی و نوستالژیک» نامیدند.
تیم فوتبال خودمختار مادرید یک تیم فوتبال منطقه‌ای برای جامعه مادرید اسپانیا است. آنها به فیفا یا یوفا وابسته نیستند، زیرا جامعه مادرید در سطح بین‌المللی توسط تیم ملی فوتبال اسپانیا نمایندگی می‌شود. این تیم فقط بازی‌های دوستانه انجام می‌دهد. تاریخچه. جام شاهزاده آستوریاس. در نیمه نخست سده بیستم، فدراسیون فوتبال منطقه‌ای سنترو (که مادرید و منطقه بزرگتر کاستیا را در بر می‌گرفت و مرکز منطقه‌ای کمپئوناتو را برای باشگاه‌های محلی سازماندهی کرد) یک تیم نماینده را برای بازی‌های دوستانه انتخاب کرد و همچنین در مسابقات
بازی‌های دوستانه انتخاب کرد و همچنین در مسابقات بین‌المللی شرکت کرد. جام منطقه‌ای شاهزاده آستوریاس، در دو نوبت (۱۹۱۷ و ۱۹۱۸) که میزبان بودند، برنده این رقابت شدند. به دلیل ناتوانی برخی از رهبران فدراسیون، تقویم مسابقات ۱۹۱۷ در همان هفته با فینال کوپا دل ری ۱۹۱۷ میان باشگاه مادرید و آرناس برگزار شد، چیزی که باعث شد تیم سنترو نتواند بهترین بازیکنان مادرید را داشته باشد؛ بنابراین آنها مجبور شدند بازیکنانی مانند اتلتیک مادرید و راسینگ مادرید را برای تشکیل تیمی بفرستند که بتواند رقابت کند. در نتیجه، این تیم
بفرستند که بتواند رقابت کند. در نتیجه، این تیم شامل بازیکنان کمتر شناخته شده‌ای مانند خواکین پاسکوال، ازکیل مونترو، سوکراتس کوینتانا، خوزه آگوئرو، میگل میگ و ساتورنو ویلاورده و کاپیتان خوزه ماریا کاستل بود که تنها بازیکن باشگاه مادرید در ترکیب بود. علی‌رغم اینکه تیم ضعیف‌تری نسبت به تورنمنت‌های پیشین بودند، اما موفق شدند برای نخستین بار در تاریخ این تیم قهرمان مسابقات شوند و ساتورنینو ناشناخته در آن زمان با سه گل ستاره مسابقات شد - یک دو گل مقابل کاتالونیا در نتیجه ۲–۲. تساوی و برنده مقابل کانتابریک در یک
در نتیجه ۲–۲. تساوی و برنده مقابل کانتابریک در یک برد ۳–۲ - در حالی که میگ و آگوئرو گل‌های بازی تعیین‌کننده مقابل کاتالونیا را به ثمر رساندند. در نسخه ۱۹۱۸، آنها برای رویارویی با Cantabric در فینال دو بازی آماده شدند و سنترو در هر دو بازی با نتیجه ۶–۳ پیروز شد و گلزنان کاستیلیا فلیسیانو ری، گومار، خوزه ماریا سانسینیا (۲) و رامون اولالکیاگا (۲). آنها همچنین یک مبارزات به یاد ماندنی در جام شاهزاده آستوریاس ۲۴ –۱۹۲۳ داشتند، جایی که آنها گالیسیا را ۱–۰ در یک چهارم نهایی شکست دادند، همان‌طور که گالیسیا در مرحله
نهایی شکست دادند، همان‌طور که گالیسیا در مرحله یک چهارم نهایی دوره پیشین با آنها انجام داد و سپس جنوب را شکست داد. تیم ۲–۱ در نیمه نهایی به لطف دو گل خوان مونژاردین و در فینال مقابل کاتالونیا به نظر می‌رسید که مونژاردین یک بار دیگر قهرمان شده است که در ابتدای وقت اضافه در اوایل وقت اضافه گلزنی کرد و مادرید را ۴–۳ جلو انداخت. اما در دو دقیقه باقیمانده ساگی باربا امتیازات را ۴–۴ به تساوی کشاند، و مجبور به تکرار بازی شد که در آن مونژاردین دو بار گلزنی کرد، اما تلاش‌های او بی فایده بود زیرا کاتالونیا ۳–۲ برنده
تلاش‌های او بی فایده بود زیرا کاتالونیا ۳–۲ برنده شد. رکود. فدراسیون "سنترو" در دهه ۱۹۳۰ به فدراسیون فوتبال کاستیلیا و در دهه ۱۹۸۰ به فدراسیون مادرید تبدیل شد. هر دو سازمان خود را جانشین "سنترو" می‌دانستند، از تاریخ تأسیس آن در سال ۱۹۱۳ به عنوان مبنایی برای جشن‌های پنجاهمین سالگرد خود در سال ۱۹۶۳ و صدمین سالگرد در سال ۲۰۱۳، از جمله برنامه‌های ویژه با حضور یک تیم نماینده منطقه. افتخارات. جام شاهزاده آستوریاس:
H2N2 یا آنفولانزای آسیایی گونه ای آنفولانزا است که باعث دنیاگیری ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ شد . این بیماری در گوئیژو چین مشاهده شد.
گهرسنجاقک سرخ کوچک ، یک گونه از گهرسنجاقک‌ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
کاروانسرای دایه‌خاتون (به ترکمنی: Daýahatyn kerwensaraýy) یک کاروانسرای قدیمی است که در کناره چپ رود آمودریا واقع شده‌است. نام دایه‌خاتون فارسی و به معنی «بانوی دایه» یا «مادرخوانده» است. نام محلی این بنا همچنین بای‌خاتون است که زن ثروتمند معنی می‌دهد. این بنا در حدود ۱۷۰ کیلومتری شمال غربی شهر امروزی چارجوی (آمل باستان)، ولایت لبِ آب، نزدیک مرز بین ترکمنستان و ازبکستان قرار دارد. این بنا یک محوطهٔ چهارگوش مستحکم به ضلع ۵۳ متر است. استحکام دایه‌خاتون نمونه‌ای بارز از تسلط معماران ایرانی دوره سلجوقی در
بارز از تسلط معماران ایرانی دوره سلجوقی در آجرچینی در طول قرن‌های یازدهم و دوازدهم است. به دلیل برتری هنری، دایه‌خاتون به عنوان یکی از ارزشمندترین نمونه‌ها و شاید بهترین نمونهٔ باقی‌ماندهٔ ساختار کاروانسرا در آسیای مرکزی شناخته می‌شود. شکل بنا مستطیل‌شکل (۱۱۲×۱۲۵ متر) و گوشه‌های بیرونی آن دارای برجک است و در وسط نیز قلعه‌ای مستطیل‌شکل ساخته شده‌است. در وسط کاروانسرا حیاط بزرگی به ابعاد ۵۳×۵۳ متر وجود داشت که دور تا دور آن را ایوان‌های سرپوشیده احاطه کرده بود. دارای اتاق‌هایی برای مسافران و اتاق‌های مستطیلی
دارای اتاق‌هایی برای مسافران و اتاق‌های مستطیلی برای اسب‌ها است که با گنبد پوشیده شده‌است. بین هر طرف حیاط ایوانی با سقف و حیاط وجود دارد و همچنین انبارها و اتاق‌ها از طاق‌نماها وارد می‌شوند. ضلع بیرونی و داخلی دیوارها از آجر پخته و وسط آن از آجر خام ساخته شده‌است. ضلع جلویی (شمال شرقی) دایه‌خاتون با نمای بزرگ و زیبایی تزئین شده‌است، آجرها به صورت طولی و ضربدری (به روش طاق) و نام خلفای چهارگانه (ابوبکر، عمر، علی و عثمان) به خط کوفی نوشته شده‌اند. تاریخ. افسانه‌ها. افسانه‌های متعددی در مورد ساخت دایه‌خاتون
افسانه‌های متعددی در مورد ساخت دایه‌خاتون وجود دارد. یکی از آن‌ها این است که رباط دایه‌خاتون توسط یک حاکم محلی ساخته شده‌است که می‌خواست از زنی زیبا به نام دایه پنهان شود. روایت دیگری مربوط به مرد ثروتمندی به نام بای است که به خیانت همسرش مشکوک شد و خانه را در جامه درویشی ترک کرد. همسرش بای‌خاتون سال‌های زیادی منتظر بازگشت او بود. برای رفع ظن او، او بنای دایه‌خاتون زیبا را ساخت تا عشق و وفاداری خود را به شوهرش نشان دهد. پس از سال‌ها سرگردانی، بای سرانجام به عنوان کارگر در ساخت کاروانسرا به وطن خود بازگشت.
عنوان کارگر در ساخت کاروانسرا به وطن خود بازگشت. بای‌خاتون او را شناخت و آن‌ها برای همیشه در خوشی زندگی کردند. تاریخچه. باور بر این است که این بنا در اصل قلعه‌ای بوده که در قرن نهم توسط طاهر بن حسین، بنیان‌گذار دودمان ایرانی طاهریان ساخته شده‌است. در سده یازدهم، این قلعه به کاروانسرایی با سازه‌های آجری جذاب تبدیل شد و نه تنها پناهگاهی برای کاروان‌ها بلکه برای افراد سرشناس در سفرهای طولانی آن‌ها نیز بود. اطلاعات مورخان قرون وسطی، به‌ویژه ابن خردادبه (قرن دهم) و یاقوت حموی (قرن سیزدهم) این موضوع را تأیید
دهم) و یاقوت حموی (قرن سیزدهم) این موضوع را تأیید می‌کنند. با توجه به شواهد تحلیل معماری و مصالح ساختمانی، به نظر می‌رسد کاروانسرای دایه‌خاتون نیز در همان زمان ساخته شده و احتمالاً در نیمه دوم قرن یازدهم، دیوارهای خشتی آن با آجر پخته روکش شده‌است. این کاروانسرا در دوره سلجوقیان (قرن‌های یازدهم و دوازدهم)، در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم در دوره خوارزمشاهیان انوشتکینی، در دوره ایلخانیان (قرن‌های سیزدهم و چهاردهم) و در دوره تیموریان و بعد از آن فعال بود. این بنا بارها مرمت و بازسازی شده‌است. در نتیجه
این بنا بارها مرمت و بازسازی شده‌است. در نتیجه عملیات مرمتی متأخر، بخش ورودی اصلی کمی تغییر کرده‌است. در همان زمان، چندین طاق و بخش‌هایی از دیوارهای ورودی اصلی بازسازی شدند. به نظر دانشمندان، این کارها در نیمه دوم قرن پانزدهم، در دوره حکومت سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان تیموری، انجام شده‌است. وزیر او، نظام‌الدین میر علیشیر - شاعر برجسته ادبیات فارسی و فیلسوف نامدار - از ساخت پل‌ها، جاده‌ها، کانال‌ها و همچنین از حفظ و نگهداری مسیرهای تجاری قدیمی و بناهای بین راهی حمایت مالی می‌کرد. با این وجود، درخشان‌ترین
راهی حمایت مالی می‌کرد. با این وجود، درخشان‌ترین دوره در تاریخ کاروانسرای دایه‌خاتون مربوط به دوره سلجوقیان است. در این زمان بود که دایه‌خاتون نمای آراسته خود را به دست آورد که اکنون هویت این شاهکار معماری را تعیین می‌کند و به عنوان اصلی‌ترین ویژگی آن شناخته می‌شود. حفاظت. این مکان توسط دولت ترکمنستان برای قرار گرفتن در فهرست میراث جهانی یونسکو پیشنهاد شده‌است. در سال ۲۰۱۲، دایه‌خاتون از سوی دولت ایالات متحده، «کمک‌هزینه حفاظت از صندوق سفیران برای حفظ فرهنگ» را دریافت کرد؛ ادارهٔ ملی حفاظت، پژوهش و مرمت
را دریافت کرد؛ ادارهٔ ملی حفاظت، پژوهش و مرمت بناهای تاریخی و فرهنگی ترکمنستان مسئولیت آن را بر عهده گرفت. گردشگری. با توجه به اینکه دایه‌خاتون از مسیرهای گردشگری رایج دور افتاده‌است و رفت و آمد بازدیدکنندگان خارجی همچنان توسط دولتی به شدت اقتدارگرا رصد می‌شود، شرایط توسعهٔ گردشگری برای دایه‌خاتون چندان مطلوب نیست. بازدیدکنندگان بسیار کمی قادر به بازدید هستند، هرچند از سال ۲۰۱۸ دیگر این کاروانسرا پشت حصار مرزی قرار ندارد. به منظور توسعهٔ گردشگری، کاروانسرای دایه‌خاتون در برنامهٔ توسعهٔ صنعت گردشگری در
دایه‌خاتون در برنامهٔ توسعهٔ صنعت گردشگری در ترکمنستان در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ گنجانده شده‌است. در چارچوب این برنامه، بهبود توسعهٔ گردشگری در دایه‌خاتون می‌تواند در آیندهٔ نزدیک انجام شود.
گهرسنجاقک یاقوتی سرخ یا گهرسنجاقک سرخ جنوبی ، گونه‌ای از سنجاقک‌ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است. پراکنش و وضعیت. آفریقای گرمسیری: جمهوری دموکراتیک کنگو؛ مالاوی؛ موزامبیک؛ تانزانیا زامبیا؛ زیمبابوه گونه‌ای پهناور؛ هیچ تهدید عمده‌ای شناخته نشده‌است.
دولت هفتم احمد قوام یکی از دولت‌های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از مهر ۱۳۲۵ تا خرداد ۱۳۲۶ فعالیت کرد. رئیس این دولت، احمد قوام بود. احمد قوام به تاریخ ۲۵ مهر ۱۳۲۵ استعفای هیئت دولت را به حضور شاه تقدیم داشت و پس از مأموریت یافتن مجدد برای تشکیل کابینه در همین روز، هیئت وزیران جدید را روز ۲۷ مهر ۱۳۲۵ بدون شرکت حزب توده به حضور شاه معرفی کرد.
گهرسنجاقک سردم‌سرخ غربی ، یک گونه از گهرسنجاقک‌ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
گهرسنجاقک نوک‌سرخ شرقی ، گونه‌ای از گهرسنجاقک‌ها از خانواده گهرسنجاقکان (Chlorocyphidae) است.
دولت نخست اسدالله علم یکی از دولت‌های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از تیر تا بهمن ۱۳۴۱ فعالیت کرد. رئیس این دولت، اسدالله علم بود. امیر اسدالله علم به تاریخ پنج‌شنبه ۲۸ تیر ۱۳۴۱ به‌فرمان محمدرضاشاه مأمور تشکیل دولت گردید. وی هیئت وزیران خود را روز ۳۰ تیر به حضور شاه معرفی کرد. هنگامی که اسدالله علم در تیر ۱۳۴۱ به مقام نخست‌وزیری رسید، اعضای رهبری حزب مردم تصور کردند که علم دبیرکل پیشین حزب، ارزشی برای آنان قائل خواهد شد و احتمالاً مناصب بالای حکومتی را میان آنان تقسیم خواهد کرد. اما علم به
حکومتی را میان آنان تقسیم خواهد کرد. اما علم به زودی نشان داد که قصد ندارد در دوران نخست‌وزیری خود برای حزب مردم امتیاز و یا جایگاه خاصی قائل شود و دولت خود را «مطیع اوامر اعلیحضرت» و «غیرحزبی» خواند. در جلسه دوشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۴۱ نخست‌وزیر پیشنهاد کرد از آنجا که اجرای مواد ششگانه اصلاحی شاه به نیروی تازه‌تری احتیاج دارد، لازمست دولت فعلی استعفای خود را تقدیم دارد. بدین جهت دولت علم در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۴۱ مستعفی گردید.
دم‌خاری سرخ‌وسفید ، گونه‌ای از پرندگان در زیرخانواده Furnariinae از خانواده تنورمرغان (Furnariidae) است که در برزیل، کلمبیا و پرو یافت می‌شود.
جزیره سنگی () یا جزیرهٔ مرجانی، یک جزیرهٔ صخره‌ای است که معمولاً برای سکونت انسان بسیار کوچک است و ممکن است به سادگی، تنها یک صخرهٔ سنگی باشد. جزیرهٔ سنگی را می‌توان یک صخره دریایی با تراکم اندک در نظر گرفت. جزیره‌های سنگی، ممکن است محل رویش گیاهانی همچون خزه و یا علف‌های کوچک مقاوم باشند. اینگونه جزیره‌ها اغلب به عنوان محل استراحت جاندارانی همچون فوک‌ها و پرندگان دریایی شناخته می‌شوند.
۵۰ رستوران برتر جهان () فهرستی است که توسط شرکت رسانه‌ای ویلیام رید تهیه می‌شود و نخستین بار در مجله بریتانیایی "رستوران" در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این فهرست و جوایز مربوط به آن دیگر به‌طور مستقیم ارتباطی با مجلهٔ تخصصی "رستوران" ندارند؛ گرچه هردو متعلق به همان شرکت ویلیام رید هستند. علاوه بر رتبه‌بندی اصلی رستوران‌ها از ۱ تا ۵۰، تعدادی جوایز ویژه دیگر برای افراد و رستوران‌ها هم اعطا می‌شود، از جمله جایزه «وان تو واچ»، «جایزه آیکان»، جایزه «بهترین سرآشپز زن» و جایزه «انتخاب سرآشپزها»، که بر پایهٔ رای پنجاه
و جایزه «انتخاب سرآشپزها»، که بر پایهٔ رای پنجاه سرآشپز از رستوران‌های برتر سال قبل اعطا می‌شود. در مناطق خاص، کمیتهٔ منتشرکننده این فهرست همچنین یک فهرست ۵۱ تا ۱۰۰ را از قبل اعلام می‌کند، که مکان‌های بیشتری را در آن منطقه پوشش داده و معرفی می‌کند. این فهرست که اغلب به عنوان یک شاخص از روندهای خوراک‌شناسی جهانی به‌کار می‌رود، جلوه‌ای از انواع غذاها و آشپزی‌های مختلف از سراسر جهان است. تاریخچه. فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان نخستین بار در سال ۲۰۰۲ در مجله بریتانیایی "رستوران" منتشر شد. اندکی پس از آن، یک مراسم
"رستوران" منتشر شد. اندکی پس از آن، یک مراسم شبانهٔ اهدای جوایز نیز برای بزرگداشت انتشار این فهرست راه‌اندازی شد. نتایج از طریق شبکه رسانه‌های اجتماعی ۵۰ رستوران برتر جهان و وب‌سایت آن در شبِ اهدای جوایز منتشر می‌شود. فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان نتیجه یک نظرسنجی از بیش از ۱٬۰۰۰ کارشناس مستقل است که هر کدام به رستورانی رای داده‌اند که در آن بهترین تجربه غذایی خود را داشته‌اند. آکادمی ۵۰ رستوران برتر جهان از نظر جنسیت متعادل است و شامل ۲۷ منطقه در سراسر جهان است. هر منطقه یک رئیس (رئیس آکادمی) دارد و آن رئیس
هر منطقه یک رئیس (رئیس آکادمی) دارد و آن رئیس ۴۰ نفر (از جمله خودش) را برای رای دادن گردِ هم می‌آورد. این گروه داوری، ترکیبی مساوی از سرآشپزها و رستوران‌دارهای پیشرو در آن منطقه، روزنامه‌نگاران و منتقدان مواد غذایی و آدم‌های خوش‌خوراکی هستند که به اصطلاح محیط‌دیده هستند و سفرهای زیادی کرده‌اند. در شرایط معمول، حداقل ۲۵ درصد از اعضای گروه داوری از هر منطقه هر سال تغییر می‌کنند. فرایند رای‌گیری و نتایج نهایی برندگان فهرست ۵۰ رستوران برتر منوط به ممیزی و داوری مستقل شرکت دیلویت است. هیچ معیارِ از پیش
و داوری مستقل شرکت دیلویت است. هیچ معیارِ از پیش تعیین‌شده‌ای برای رای دادن وجود ندارد. کمیتهٔ مجری، به ۱٬۰۸۰ رای‌دهنده اجازه می‌دهد تا مستقلاً تصمیم خود را اتخاذ کنند و سپس آرای آنها را برای ایجاد فهرست جمع‌آوری می‌کند. از سال ۲۰۱۳، ویلیام رید همچنین فهرست رستوران‌های برتر منطقه‌ای همچون «۵۰ رستوران برتر آسیا» و «۵۰ رستوران برتر آمریکای لاتین» را منتشر کرده‌است و از فوریهٔ ۲۰۲۲، فهرست «۵۰ رستوران برتر خاورمیانه و شمال آفریقا» هم بدان افزوده شده‌است. مطابق قانونی که در سال ۲۰۱۹ وضع شد، برندگان پیشین اجازه
قانونی که در سال ۲۰۱۹ وضع شد، برندگان پیشین اجازه شرکت در رقابت را ندارند. رستوران نوما دوباره در سال ۲۰۲۱ واجد شرایط شد، زیرا در سال ۲۰۱۶ بسته شد و در یک مکان جدید و با فلسفه‌ای نوین بازگشایی گردید. بهترین بهترین‌ها. در سال ۲۰۱۹، فهرست «بهترین بهترین‌ها» نیز راه‌اندازی شد که نوعی تالار مشاهیر برای رستوران‌هایی است که در لیست ۵۰ بهترین رستوران دنیا به رتبهٔ نخست دست یافته‌اند. با ایجاد این فهرست، برندگان شماره ۱ دیگر واجد شرایط شرکت در نسخه‌های جدید فهرست نیستند. رستوران جدید نوما به دلیلِ سه تغییر کلیدی
نیستند. رستوران جدید نوما به دلیلِ سه تغییر کلیدی نسبت به رستوران اولیه‌اش (مکان، رویکرد و مالکیت)، واجد شرایط رقابت برای فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان در سال ۲۰۲۱ بود، چرا که رستوران جدیدی محسوب می‌شد. رستوران قدیمی نوما در چهار نوبت، در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ در صدر این فهرست قرار گرفته بود. رستوران‌های زیر از زمان شروع این رده‌بندی در فهرست ۵۰ رستوران برتر جهان، جزء «بهترین بهترین‌ها» بوده‌اند و بنابراین دیگر واجد شرایط رای دادن نیستند:
جیتون (ترکمنی: Jeýtun، انگلیسی: Djeitun) یک محوطهٔ باستانی از دورهٔ دوران نوسنگی در جنوب ترکمنستان است، که تقریباً در ۳۰ کیلومتری شمال عشق‌آباد در رشته‌کوه‌های کپه‌داغ قرار دارد. این سکونتگاه از حدود ۷۲۰۰ تا ۴۵۰۰ پیش از میلاد مسیح مسکونی بوده است، احتمالاً با وقفه‌های کوتاهی. جیتون نام خود را به کل دورهٔ نوسنگی در دامنه‌های کوه‌های کپه‌داغ داده است. فرهنگ جیتون به دورهٔ نوسنگی در آسیای مرکزی تعلق دارد و به عنوان یکی از اولین فرهنگ‌های کشاورزی در آسیای مرکزی شناخته می‌شود. این فرهنگ به خاطر سفال‌های
مرکزی شناخته می‌شود. این فرهنگ به خاطر سفال‌های نقاشی‌شده و مجسمه‌های گلی‌اش معروف است. مردم فرهنگ جیتون از کشاورزی و دامداری امرار معاش می‌کردند. کاوش‌ها. جیتون توسط الکساندر ماروشنکو کشف شد و از دهه ۱۹۵۰ توسط بوریس کوفین و میخائیل ماسون حفاری شده است. این محوطه مساحتی حدود ۵۰۰۰ متر مربع را پوشش می‌دهد. این مکان از خانه‌های مستقل با یک پلان هم شکل تشکیل شده است. خانه‌ها مستطیل‌شکل بودند و دارای یک اجاق بزرگ در یک طرف و یک طاقچه روبروی آن و همچنین حیاط‌های مجاور بودند. کف آن‌ها با گچ پوشیده شده بود.
مجاور بودند. کف آن‌ها با گچ پوشیده شده بود. ساختمان‌ها از خشت‌های استوانه‌ای آفتاب‌خورده به طول حدود ۷۰ سانتی‌متر و ضخامت ۲۰ سانتی‌متر ساخته شده بودند. گل با کاه خرد شده مخلوط می‌شد. حدود ۳۰ خانه وجود داشت که می‌توانست حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر را در خود جای دهد. مجسمه‌های گلی کشف‌شده در مهرگره (پاکستان)، که پیشگام مهمی برای تمدن دره سند است، شبیه مجسمه‌های کشف‌شده در تپه زاغه و جیتون هستند. کشاورزی. مردم فرهنگ جیتون جو و دو نوع گندم می‌کاشتند که با چاقوهای چوبی یا استخوانی یا داس‌های تیغه‌سنگی درو می‌شد.
چوبی یا استخوانی یا داس‌های تیغه‌سنگی درو می‌شد. آسیاب‌های دستی سنگی و سایر ابزارهای سنگی یافت شد. به نظر می‌رسد این محوطه قدیمی‌ترین شواهد از کشاورزی دیم در آسیای مرکزی را نشان می‌دهد. گوسفند و بز قبلاً توسط روستاییان اهلی شده بودند، اما آن‌ها همچنین برای تکمیل رژیم غذایی خود شکار می‌کردند. نتایج تحقیقات دیوید آر. هریس نشان می‌دهد که در این منطقه هیچ‌کدام از گونه‌های وحشی گندم تک‌دانه یا جو وجود نداشتند که بتوان از آن‌ها برای اهلی کردن استفاده کرد، بنابراین این‌ها از جای دیگری به‌طور اهلی شده آورده
این‌ها از جای دیگری به‌طور اهلی شده آورده شده‌اند. همین مورد در مورد گوسفند نیز صدق می‌کند. از سوی دیگر، بز وحشی کل و بز در آسیای مرکزی به وفور یافت می‌شد و بنابراین می‌توانست در این منطقه اهلی شده باشد. انواع مختلفی از نخستین مصنوعات جیتون، مانند مجسمه‌های گلی، سفال‌های تزئینی و تبرهای سنگی کوچک، شباهت‌هایی را با مصنوعات اولیهٔ محوطه‌های نوسنگی کشاورزی در زاگرس، مانند قلعه جرمو (عراق) نشان می‌دهند. این ممکن است نشان‌دهندهٔ حرکت مردم نوسنگی از سرزمین شام به آسیای میانه، از طریق رشته‌کوه‌های زاگرس باشد. این
آسیای میانه، از طریق رشته‌کوه‌های زاگرس باشد. این احتمال وجود دارد که نفوذ جیتون در اواخر به سمت جنوب، از کوه‌های کپه‌داغ به استان کرمانشاه و استان لرستان، به مکان‌هایی مانند تپه گوران، تپه سراب و گنج‌دره گسترش یافته باشد. فرهنگ جیتون. با قضاوت از قدمت سنگ چخماق (بسطام)، که اولین سکونتگاه کشف شده با چنین مصنوعاتی است، فرهنگ جیتون ممکن است پیش از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده باشد. در همان منطقه دشت گرگان، دیگر محوطه‌های مرتبط عبارتند از یاریم‌تپه و تورنگ‌تپه. حدود بیست محوطهٔ باستانی به فرهنگ جیتون منسوب