payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باستانی خبر می‌دهند. پسر جوانی به نام تیموتی (متیو نایت) به تولد ۱۳ سالگی خود نزدیک می‌شود، غافل از اینکه این زمان دگرگونی او را نشان می‌دهد. تیموتی توسط مادربزرگش نانا (باربارا گوردون)، مادرش راشل (رونا میترا)، عمویش جوناس (الیاس کوتاس)، پسر عمویش کاترین (سارا کارتر) و دوست پسر کاترین، آدام (شان رابرتس) بزرگ شده‌است. گفته می‌شود پدرش مرده‌است. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۳۸ نقد، با میانگین امتیاز ۳٫۵ از ۱۰، و دارای ۱۳ درصد تأیید شده‌است. اجماع انتقادی این سایت
۱۳ درصد تأیید شده‌است. اجماع انتقادی این سایت می‌گوید: «این فیلم پروژه‌ای است با نقش‌آفرینی وحشیانه که سکانس‌های اکشن غیراصلی و نادرست آن بینندگان را به یاد فیلم‌های گرگینه و اکشن بسیار بهتری می‌اندازد».
اپراتور آسانسور (انگلیسی آمریکای شمالی)، آسانسور (در انگلیسی مشترک المنافع، معمولاً متصدی آسانسور)، یا دختر آسانسور (به انگلیسی بریتانیایی)، شخصی است که به‌طور خاص برای راه اندازی آسانسوری که به صورت دستی کار می‌کند، استخدام می‌شود. در حالی که تا حد زیادی به عنوان یک در نظر گرفته می‌شود، اپراتورهای آسانسور به کار در تأسیسات تاریخی و پر کردن طاقچه‌های امروزی ادامه می‌دهند. شرح تاریخی. یک اپراتور مؤثر آسانسور بودن به مهارت‌های زیادی نیاز داشت. آسانسورهای دستی اغلب توسط یک اهرم بزرگ کنترل می‌شدند. اپراتور
اغلب توسط یک اهرم بزرگ کنترل می‌شدند. اپراتور آسانسور باید سرعت آسانسور را تنظیم می‌کرد، که معمولاً نیاز به یک حس زمان‌بندی خوب برای توقف مداوم سطح آسانسور در هر طبقه داشت. فروشگاه‌های بزرگ بعداً علاوه بر آموزش کارکرد و ایمنی، نقش اپراتور را با خوش‌آمدگو و راهنمای تور ترکیب کردند و بخش‌های محصول را طبقه به طبقه اعلام کردند و گهگاه پیشنهادهای ویژه را ذکر کردند. نمونه‌های باقی مانده. ساختمان‌ها. با ظهور آسانسورهای کاربر مانند آنهایی که از دکمه‌های فشاری برای انتخاب طبقه مورد نظر استفاده می‌کنند، تعداد کمی از
طبقه مورد نظر استفاده می‌کنند، تعداد کمی از اپراتورهای آسانسور باقی مانده‌اند. تعداد کمی از ساختمان‌های قدیمی هنوز آسانسورهای دستی کار می‌کنند و بنابراین ممکن است از اپراتورهای آسانسور برای راه‌اندازی آنها استفاده شود. در دیتون، اوهایو، مندلسون از یک ساختمان قدیمی دلکو که دارای یک آسانسور مسافربری قدیمی است که توسط اپراتور اداره می‌شود، کار می‌کند. ساختمان هنرهای زیبا در شیکاگو ; ساختمان یانگ کوینلان در مرکز شهر مینیاپولیس، مینه سوتا. تالار شهر در بوفالو، نیویورک؛ ساختمان آپارتمان کمدور در لوئیزویل،
نیویورک؛ ساختمان آپارتمان کمدور در لوئیزویل، کنتاکی. تالار شهر در اشویل، کارولینای شمالی؛ و ساختمان Cyr در مرکز شهر واترویل، مین تعدادی در ایالات متحده هستند که اپراتورهای آسانسور را استخدام می‌کنند.در سال ۲۰۱۷، تخمین زده شد که بیش از ۵۰ ساختمان در شهر نیویورک از اپراتور آسانسور، عمدتاً در ساختمان‌های آپارتمانی در سمت‌های شرقی و غربی منهتن، و همچنین برخی از ساختمان‌ها در بروکلین استفاده می‌کنند. سالن کنسرت استکهلم، در سوئد، از یک اپراتور آسانسور استفاده می‌کند، زیرا ورودی آسانسور مستقیماً از سطح خیابان
می‌کند، زیرا ورودی آسانسور مستقیماً از سطح خیابان وجود دارد، و باید یک کارمند در آسانسور برای بازرسی بلیط‌ها مستقر شود. در ساختمان‌های مدرن تر، اپراتورهای آسانسور هنوز هم گاهی اوقات با آنها مواجه می‌شوند. به عنوان مثال، آنها معمولاً در فروشگاه‌های بزرگ ژاپنی مانند سوگو و میتسوکوشی در ژاپن و تایوان، و همچنین آسانسورهای پرسرعت در آسمان خراش‌ها، همان‌طور که در تایپه ۱۰۱، و در مرکز هنرهای نمایشی لینکلن دیده می‌شوند. برخی بناهای تاریخی، مانند سوزن فضایی در سیاتل، برج ایفل در پاریس و برج CN در تورنتو، از
سیاتل، برج ایفل در پاریس و برج CN در تورنتو، از اپراتورهای آسانسور برای راه اندازی آسانسورهای تخصصی یا پرسرعت، بحث دربارهٔ بنای یادبود (یا فناوری آسانسور) و کمک به هدایت ترافیک جمعیت استفاده می‌کنند. ایستگاه‌های مترو شهر نیویورک. چند اپراتور آسانسور در سیستم متروی شهر نیویورک کار می‌کنند. آنها در پنج ایستگاه قرار دارند: خیابان ۱۶۸، خیابان ۱۸۱ در خیابان سنت نیکلاس و در خیابان فورت واشینگتن، خیابان ۱۹۰، و خیابان ۱۹۱ در واشینگتن هایتس، منهتن بالا. در این ایستگاه‌ها، آسانسورها به عنوان تنها یا اصلی‌ترین وسیله
آسانسورها به عنوان تنها یا اصلی‌ترین وسیله دسترسی غیر اضطراری عمل می‌کنند. خدمه آسانسور در حال حاضر به عنوان راهی برای اطمینان خاطر مسافران عمل می‌کنند زیرا آسانسورها تنها ورودی سکوها هستند و مسافران اغلب با یک خدمه منتظر آسانسور هستند. متصدیان پنج ایستگاه عمدتاً کارگران تعمیر و نگهداری و نظافت هستند که صدماتی را متحمل شدند که ادامه کار اصلی خود را برای آنها سخت کرده بود. تاریخ. آسانسورها در طول دهه ۱۹۷۰ به صورت خودکار ساخته شدند، اما اپراتورها حفظ شدند، اگرچه در سال ۲۰۰۳ از تعداد آنها کاسته شد. در سال
اگرچه در سال ۲۰۰۳ از تعداد آنها کاسته شد. در سال ۲۰۰۴، در نتیجه کاهش بودجه توسط اداره حمل و نقل شهری (MTA)، تعداد کارکنان آسانسور در ایستگاه‌ها به یک نفر در هر ایستگاه کاهش یافت. آژانس قصد داشت همه خادمان را حذف کند، اما پس از اعتراض بسیاری از سواران، یکی را در هر ایستگاه نگه داشت. این تغییر باعث صرفه جویی ۱٫۲ میلیون دلاری در سال شد. در نوامبر ۲۰۰۷، MTA پیشنهاد حذف موقعیت اپراتورها را داد، اما در ۷ دسامبر ۲۰۰۷، MTA اعلام کرد که اپراتورهای باقیمانده آسانسور را به دلیل عقب‌نشینی مقامات منتخب و ساکنان از
را به دلیل عقب‌نشینی مقامات منتخب و ساکنان از منطقه، حذف نخواهد کرد. در اکتبر ۲۰۱۸، MTA دوباره پیشنهاد حذف اپراتورهای آسانسور در پنج ایستگاه را داد، اما این تصمیم پس از مخالفت اتحادیه کارگران حمل و نقل لغو شد. سانفرانسیسکو بارت. از سال ۲۰۲۲، اپراتورهای آسانسور در حال حاضر در ایستگاه‌های خیابان بازار سیستم حمل‌ونقل سریع منطقه خلیج سانفرانسیسکو به کار گرفته می‌شوند تا ایمنی مسافران و تمیزی آسانسور را در میان مشکلات منطقه‌ای با بی‌خانمانی و وابستگی به مواد فراهم کنند. پارک‌های تفریحی. پارک‌های موضوعی و
فراهم کنند. پارک‌های تفریحی. پارک‌های موضوعی و پارک‌های تفریحی اغلب دارای برج‌های مشاهده هستند که از اپراتورهای آسانسور استفاده می‌کنند. یک نمونه برج آسمان در کوه جادویی شش پرچم در سانتا کلاریتا، کالیفرنیا است. در حالی که این سواری‌ها ممکن است دارای آسانسورهای مدرن یا دکمه‌دار باشند که مشتری قادر به استفاده از آن‌ها باشد، اغلب از اپراتورهای سواری برای اهداف ایمنی و کنترل جمعیت استفاده می‌کنند. از آنجایی که بسیاری از حوزه‌های قضایی قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای آسیب‌دیدگی اپراتورهای شهربازی دارند و این واقعیت
آسیب‌دیدگی اپراتورهای شهربازی دارند و این واقعیت که خرابکاری می‌تواند مشکل بزرگی باشد، برخی از پارک‌ها به مشتریان اجازه نمی‌دهند بدون حضور کارمند این وسایل را سوار کنند. علاوه بر این، اگر موزه ای در بالای چنین سواری وجود داشته باشد، اپراتور معمولاً مقدمه ای از هدف و محتوای موزه و سایر پیام‌های تبلیغاتی در مورد پارک ارائه می‌دهد. سایت‌های ساخت و ساز. اپراتورهای آسانسور دستی را می‌توان در ساخت ساختمان‌های چند طبقه، یا با استفاده از بالابرهای خارجی موقت یا آسانسورهای سنتی که هنوز در حال نصب هستند، به کار
آسانسورهای سنتی که هنوز در حال نصب هستند، به کار گرفت. آسانسور دختران در ژاپن. ""، کوتاه شده به "ارگا"، شغل زنانی را که در ژاپن آسانسور کار می‌کنند، توصیف می‌کند. هنگامی که این نقش در دهه ۱۹۲۰ رایج شد، اصطلاحات دیگری مانند "شووکی گارو" ("دختر کنترل کننده بالا و پایین")، "هاکوجو" ("دختر جعبه")، و "راننده آسانسور زن" ("راننده آسانسور زن") نیز برای توصیف استفاده شد. این نقش با این حال، "دختر قبل از بتا" همچنان اصطلاح محبوب برای این شغل، یکی از منظره‌های اصلی ژاپن شهری است. دختران آسانسور با یونیفرم‌های ورزشی
شهری است. دختران آسانسور با یونیفرم‌های ورزشی و لبخندهای روباتیک، به‌طور گسترده در صحبت کردن و وضعیت بدنی مودبانه آموزش دیده‌اند. برخلاف حقوق‌بگیر ژاپنی، دختر آسانسور نمادی از نقش‌های زنان در جامعه بوده‌است که به معنای واقعی کلمه و با ورود زنان به نیروی کار ژاپنی بالا و پایین می‌رود. امروزه، تعداد کمی از دختران آسانسور در فروشگاه‌های بزرگ باقی مانده‌اند، اگرچه آنهایی که آنها را نگه می‌دارند، دختر آسانسور را یک استراتژی بازاریابی مؤثر می‌دانند. دختران آسانسور نمونه ای از مشاغل زنانه در محیط کار هستند.
نمونه ای از مشاغل زنانه در محیط کار هستند. تاریخ. تا قبل از سال ۱۹۲۹، اپراتورهای آسانسور مرد بودند. در سال ۱۹۲۹، شعبه اوئنو فروشگاه بزرگ ماتسوزاکایا زنانی را استخدام کرد تا آسانسورها را در تأسیسات جدید خود راه اندازی کنند. در همان سال، یومیوری شینبون مقاله ای را منتشر کرد که عملیات آسانسور را شغل جدید زنان ژاپنی نامید و در مورد تجربیات اولین دختران آسانسور توضیح داد. اگرچه زنان در ایالات متحده قبلاً همین وظیفه را انجام داده بودند، در ژاپن تغییر به سمت اپراتورهای زن آسانسور قابل توجه بود. در ابتدا،
اپراتورهای زن آسانسور قابل توجه بود. در ابتدا، اپراتورهای زن آسانسور مجبور بودند همان وظایف عملکردی اپراتورهای مرد، کار با اهرم‌ها و بستن درهای آسانسور را انجام دهند. با خودکار شدن آسانسورها، نقش به خوشامدگویی به مشتریان، تبلیغات فروش به مشتریان و اعلامیه تغییر کرد. تجسم. دختران آسانسور در بسیاری از آثار ادبی و فیلم ظاهر می‌شوند. یک ابزار کلیدی داستان سرایی با استفاده از دختر آسانسور، کنار هم قرار دادن نقش محفوظ و کنترل شده دختر آسانسور در محل کار با نقش ناشناخته و بالقوه مفتضحانه ای است که زن در زندگی
ناشناخته و بالقوه مفتضحانه ای است که زن در زندگی شخصی خود بازی می‌کند. یک فیلم پورنوگرافیک با بازی شوجی میوکی، "«بالا رفتن: من یک دختر آسانسور هستم»،" این تضاد را نشان می‌دهد و داستان یک دختر آسانسور را روایت می‌کند که به‌طور مخفیانه یک نیمفومونی در آسانسور مشغول فعالیت‌های جنسی است. سریال محبوب انیمه "کریون شین چان" دختر آسانسوری را به تصویر می‌کشد که با خراب شدن آسانسور در آسانسور خود گیر افتاد. فیلم "کابوس آسانسور" در سال ۲۰۰۹ توسط کمدین توری میوکی در حال تماشای فیلم در آسانسور با سه دختر آسانسور حرفه
تماشای فیلم در آسانسور با سه دختر آسانسور حرفه ای تبلیغ شد. کارل گرینفلد در سال ۱۹۹۵ در معرض نمایش فرهنگ ژاپنی "قبایل سرعت: روزها و شبها با نسل بعدی ژاپن"، داستانی تخیلی از یک دختر آسانسور را به تصویر می‌کشد که روزها در آسانسور کار می‌کند و شب‌ها درگیر مواد مخدر و رابطه جنسی پرخطر است. کورتنی بارنت آهنگی به نام اپراتور آسانسور نوشت.
توماس دیل جکسون که بیشتر با نام تام جکسون شناخته می‌شود. (زاده ۲۷ اکتبر ۱۹۴۸) یک بازیگر و خواننده کانادایی است. او به مدت ۱۸ سال مجموعه‌ای از کنسرت‌های سالانه کریسمس را اجرا کرد. او از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ رئیس دانشگاه ترنت بود. از آثار بازیگری او می‌توان به بازی در فیلم‌های شمال ۶۰ و گرگینه‌ها اشاره کرد.
روبرت واهانیان (زاده ۷ مرداد ۱۳۱۶) معمار، مرمتگر، گیلان‌شناس و آرشیویست مطرح است که روزشمار تاریخ نهضت جنگل را تدوین کرده‌است. واهانیان در دهه ۷۰ در دوره شورای شهر اول و دوم، مرمت و بازسازی ساختمان مسکونی حاج میرزا خلیل رفیع اولین شهردار رشت را برعهده گرفت و پس از پایان بازسازی، این عمارت، به ساختمان اصلی شورای شهر رشت تبدیل شد. زندگی‌نامه. روبرت واهانیان معمار و محقق روز هفتم مرداد سال ۱۳۱۶ در تبریز متولد شد. او در یک خانواده نام‌دار ارمنی به دنیا آمد. مادرش اهل تبریز و پدرش از ارمنیان مهاباد بود.روبرت
اهل تبریز و پدرش از ارمنیان مهاباد بود.روبرت واهانیان در یک دوره تاریخی و بحرانی به دنیا آمد. چهار یا پنج ساله بود که روس‌ها تبریز را بمباران کردند و آن‌ها به ناچار مدت‌ها در زیرزمین خانه خود به سر بردند تا این که پس از مدتی، زندگی به روال عادی بازگشت. واهانیان دوران مهدکودک و آمادگی را در ساختمانی واقع در محوطه وسیع خلیفه گری و تحصیلات ابتدایی را در مدرسه اسدی تبریز گذراند و دوره متوسطه را در مدرسه «فردوسی» به پایان رساند. واهانیان در کودکی سه فرهنگ متفاوت را تجربه کرده‌است؛ خانه‌ای ارمنی، فعالیت‌های
را تجربه کرده‌است؛ خانه‌ای ارمنی، فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی در باشگاه «آرارات» و مدرسه‌ای که در آن به زبان فارسی تحصیل می‌کرد. واهانیان پس از پشت سر گذاشتن دوره تحصیلات متوسطه در دبیرستان فردوسی تبریز، در سال ۱۳۳۷ در رشته شبانه زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه تبریز درس خواند و هم‌زمان با تحصیل، در گمرک نیز مشغول به کار شد و مخارج تحصیل خودش را تأمین می‌کرد. واهانیان در کنکور سراسری سال تحصیلی ۱۳۳۸–۱۳۳۹ «دانشگاه تهران» شرکت کرد و در رشته معماری قبول شد. سالی که روبرت در دانشگاه تهران پذیرفته شد، این
سالی که روبرت در دانشگاه تهران پذیرفته شد، این دانشگاه، به ویژه رشته معماری آن، در شرایطی ویژه قرار داشت. می‌توان گفت که این زمان آغاز شکوفایی آموزش معماری در ایران بود و دانشگاه تهران تنها دانشگاهی بود که رشته معماری داشت. «دانشگاه ملی» چند سال بعد از آن، در این رشته دانشجو پذیرفت. استادان این رشته از برگزیدگان هنر معماری ایران بودند. رشته معماری دانشگاه تهران با حضور و بر پایه برنامه‌ریزی «آندره گُدار»، «ماکسیم سیرو» و «محسن فروغی» شکل گرفت. روبرت واهانیان در سال ۱۳۴۶ از رشته معماری دانشگاه تهران
واهانیان در سال ۱۳۴۶ از رشته معماری دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل و در بخش خصوصی مشغول به کار شد. در پاییز ۱۳۴۶، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران دوره عالی رشته شهرسازی را بنیاد نهاد و او ضمن اشتغال به کار، این دوره پنج ساله را نیز طی کرد. واهانیان پس از گذراندن دوره پنج ساله شهرسازی، در سال ۱۳۵۱ با «رضا انصافی»، از هم‌دانشکده ای‌های خود، در یک آتلیه دکوراسیون و معماری داخلی به نام «آوانگارد» همکاری کرد. او با جدایی از انصافی و پایه‌گذاری یک شرکت ساختمانی، تجربه ای دیگر را آغاز کرد. کار شرکت، طراحی و ساخت
تجربه ای دیگر را آغاز کرد. کار شرکت، طراحی و ساخت مجتمع‌های بزرگ آموزشی بود. این شرکت توانست در تهران، خوانسار و رشت کارهای ساختمانی چندی، از جمله هنرستانی صنعتی در خوانسار و «مرکز آموزش کشاورزی شهید اشرفی اصفهانی» در رشت را به انجام رساند. واهانیان در دهه ۷۰، در دوره شورای شهر اول و دوم، مرمت و بازسازی ساختمان مسکونی اولین شهردار رشت، حاج «میرزا خلیل رفیع» را برعهده گرفت و پس از پایان بازسازی، این عمارت به ساختمان اصلی شورای شهر رشت تبدیل شد. او برای همه این بازسازی‌ها، سراغ مطبوعات قدیمی گیلان و تاریخ
این بازسازی‌ها، سراغ مطبوعات قدیمی گیلان و تاریخ گیلان رفت و آن قدر خواند و تحقیق کرد که به عنوان یک گیلان‌شناس شناخته می‌شود. «فرامرز طالبی»، نویسنده کتاب «تئاتر گیلان» می‌گوید که واهانیان اسنادی ارزشمند دربارهٔ تئاتر گیلان در مدرسه ارمنیان رشت در اختیار او قرار داده که به مستند شدن تاریخ ایران کمک کرده‌است.
هنری لابوشر (؛ – ) نویسنده، ناشر، مالک سالن نمایش و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند در دوره ویکتوریا و دوره ادوارد بود. او امروزه به‌خاطر متمم لابوشر در یادها مانده‌است؛ قانونی که برای نخستین بار تمام فعالیت‌های همجنس‌گرایانهٔ مردان در بریتانیا را جرم‌انگاری کرد. او در لندن و در خانواده‌ای از تبار اوگنو زاده شد و در کالج ایتن و کالج ترینیتی، کمبریج درس خواند و خودش بعدها گفت «با پشتکار و تداوم در [شرط‌بندی] مسابقات اسبدوانی نیومارکت شرکت کرد» و ظرف دو سال ۶۰۰۰ پوند را در قمار از دست داد.
و ظرف دو سال ۶۰۰۰ پوند را در قمار از دست داد. در آنجا به تقلب در یک امتحان متهم شد و به او مدرک تحصیلی ندادند. وی مدتی را به عنوان دیپلمات در واشینگتن، دی.سی.، استکهلم، فرانکفورت، سن پترزبورگ، درسدن و قسطنطنیه گذراند. با این حال، رفتارِ دیپلماتیک نداشت و در مواردی گستاخانه عمل می‌کرد. سرانجام در نامه‌ای خطاب به وزیر امور خارجه برای رد منصب پیشنهادی وی، زیاده‌روی کرد و نوشت: «باعث افتخار است که تصدیق کنم حکم انتصابم را که از سوی جنابعالی ارسال شده، دریافت کردم که در آن مرا از ارتقاء به سِـمَت دبیر دومی
کردم که در آن مرا از ارتقاء به سِـمَت دبیر دومی سفارت اعلیحضرت در بوئنوس آیرس مطلع کردید. خدمت‌تان عارضم که تنها در صورتی می‌توانم به نحو احسن انجام وظیفه کنم که دبیر دومی برای بادن-بادن باشد که در آن صورت آن را می‌پذیرم.» پس از ارسال این جوابیه، به‌طور مودبانه به او گفته شد که دیگر هیچ نیازی به خدمات او نیست. یک سال پس از برکناری، لابوشر در انتخابات عمومی ۱۸۶۵ به عنوان نماینده پارلمان حزب لیبرال بریتانیا از وینزر انتخاب شد. با این حال، آن انتخابات بر اساس دادخواستی لغو شد و در آوریل ۱۸۶۷ او در یک انتخابات
لغو شد و در آوریل ۱۸۶۷ او در یک انتخابات میان‌دوره‌ای به عنوان نماینده میدلسکس انتخاب شد. وی در انتخابات ۱۸۶۸ کرسی خود را با ۱۱۰ رای از دست داد و تا ۱۲ سال به مجلس عوام بازنگشت. لابوشر در ۱۸۸۰ دوباره نماینده مجلس شد و سال ۱۸۸۴، قانونی را برای گسترش قوانین موجود علیه ظلم به حیوانات پیشنهاد کرد. لابوشر که مواضع آزادیخواهانه‌اش مانع از همجنس‌گراهراسی شدید وی نمی‌شد، در سال ۱۸۸۵، پیش نویس یک اصلاحیه قانون تحت عنوانِ متمم لابوشر را تهیه کرد و به عنوان یک قانون الحاقی در آخرین لحظه به لایحه پارلمانی که هیچ
الحاقی در آخرین لحظه به لایحه پارلمانی که هیچ ارتباطی با همجنسگرایی نداشت، ارائه کرد. اصلاحیه او «بی‌عفتی فاحش» را غیرقانونی اعلام می‌کرد. لواط از پیش یک جرم محسوب می‌شد، اما متمم لابوشر اکنون هر گونه فعالیت جنسی بین مردان را جرم‌انگاری می‌نمود. ده سال بعد متمم لابوشر سبب شد نویسنده و شاعر نامدار ایرلندی اسکار وایلد تحت پیگرد قانونی قرار گیرد، که حداکثر مجازات دو سال حبس با کار شاقه را در پی داشت. لابوشر ابراز تأسف کرد که حکم وایلد سنگین و طولانی نبود و گفت ترجیح می‌داد حبس هفت ساله‌ای را که او در ابتدا در
ترجیح می‌داد حبس هفت ساله‌ای را که او در ابتدا در متمم پیشنهاد کرده بود برای وایلد در نظر می‌گرفتند. از دههٔ ۱۸۸۰ دودستگی و اختلافاتی در حزب لیبرال بریتانیا پدیدار گشت. هنری لابوشر یک عضو رادیکال و تندروی حزب بود، حال آنکه اعضای دیگر، رویکردی ملایم‌تر داشتند. رهبر این حزب ویلیام یوئرت گلدستون نیز رویکردی میانه‌رو داشت. هنگامی که حزب لیبرال در دسامبر ۱۹۰۵ قدرت را دوباره در دست گرفت، نخست‌وزیر هنری کمبل-بنرمن هیچ سمت یا مقامی در کابینهٔ سیاسی به لابوشر نداد. این امر او را ناامید کرد - چرا که او از حامیان جدی
امر او را ناامید کرد - چرا که او از حامیان جدی کمبل-بنرمن بود - و یک ماه بعد از پارلمان کناره‌گیری کرد و تصمیم گرفت در انتخابات عمومی ۱۹۰۶ شرکت نکند. تنها پاداش سیاسی او از دولت جدید عضویت در شورای اختصاصی بود. او باقی دوران بازنشستگی را در فلورانس گذراند و هفت سال بعد در آنجا درگذشت و ثروتی معادل نیم میلیون پوند استرلینگ برای دخترش دورا باقی گذاشت، که در آن زمان با کارلو، (تاجری از رودینی) ازدواج کرده بود.
بوگدانوو (به لاتین: Bogdanovo) یک منطقهٔ مسکونی در شهرستان بالتاچفسکی در کشور روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
لطفعلی بختیاری سرتیپ پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون ریاست مرکز مطالعات راهبردی فراجا را برعهده دارد، همچنین مدرس دانشگاه عالی دفاع ملی است. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد. او از ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸ معاون طرح و برنامه و بودجه نیروی مقاومت بسیج بود و از ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ به‌عنوان رئیس سازمان بسیج اساتید فعالیت می‌کرد. بختیاری در سال ۱۳۹۳ به نیروی انتظامی منتقل شد، در فاصله سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۰ فرماندهی دانشگاه علوم انتظامی امین را برعهده
۱۴۰۰ فرماندهی دانشگاه علوم انتظامی امین را برعهده داشت و از اسفندماه ۱۴۰۱ رئیس مرکز مطالعات راهبردی فراجا است. او در سال ۱۴۰۲ درجه سرتیپی دریافت کرد.
مادر () فیلم درام اسپانیایی-فرانسوی، محصول سال ۲۰۱۹، به کارگردانی رودریگو سوروگوین و نویسندگی مشترک او با ایسابل پنیا است. این فیلم بر اساس فیلم کوتاهی به همین نام، محصول ۲۰۱۷، به کارگردانی همین فیلم‌ساز پدید آمده‌است. مارتا نیتو و ژولس پوریر و الکس برندمول از بازیگران "مادر" هستند. این فیلم در سی‌وچهارمین دوره جوایز گویا سه نامزدی داشت: مارتا نیتو در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن، و رودریگو سوروگوین و ایسابل پنیا در بخش بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی. خلاصهٔ داستان. ده سال پیش از این، النا تماسی دریافت کرد که طی
ماگدالنا کوتا (؛ زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۵۷) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فرصت دوباره"،‌ "دام"، "طایفه"، "در خوشی و سختی"، "ماگدا ام."، "دوران افتخار"، "دهن‌به‌دهن"، "قانون حقیقی"، "پدر متیو"، "پزشکان"، "قرارداد"، "رنگ‌های خوشبختی"، "کمیسر آلکس"، "در اعماق جنگل"، "صد سال خاندان وینیخ"، "پس‌تصویر"، "سکوت"، "خودِ زندگی"، "داستان زنان" و "سکسمیشن" اشاره نمود.
شهدخوار باشکوه گونه‌ای از پرندگان خانواده شهدخواران است که عمدتاً از شهد تغذیه می‌کنند، اگرچه آنها حشرات را نیز می‌خورند، مخصوصاً هنگام تغذیه جوان. پرواز سریع و مستقیم روی بال‌های کوتاه آنها انجام می‌شود. بیشتر گونه‌ها می‌توانند با شناور شدن مانند مرغ مگس شهد بگیرند، اما معمولاً برای تغذیه بیشتر اوقات نشسته‌اند. این گونه بومی غرب فیلیپین است که در جزایر ویسایان جزیره نگروس، پانای، سبو، جزیره تابلاس و رومبلون یافت می‌شود. زمانی به عنوان زیرگونه‌ای از شهدخوار زرشکی در نظر گرفته می‌شد که در بورنئو، سوماترا و
زرشکی در نظر گرفته می‌شد که در بورنئو، سوماترا و سولاوسی یافت می‌شود.
وویچیخ کالاروس (؛ زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "یک داستان بسیار کریسمسی"، "یک ورشویی"، "دختری از پستو"، "این دختران من"، "گوش آقای رئیس"، "عشق پیچیده"، "محکوم"، "زیبا و بیکار"، "۱۹۸۳"، "راه‌های آزادی"، "فرابنفش"، "قرارداد"، "پزشکان"، "کمیسر آلکس"، "رنگ‌های خوشبختی"، "دستورالعمل زندگی"، "قانون حقیقی"، "دهن‌به‌دهن"، "پدر متیو"، "نشانه‌گذاری‌شده"، "دوران افتخار"، "دو روی سکه"، "تیم"، "پرستار کودک"، "ماگدا ام."، "حوزه
سکه"، "تیم"، "پرستار کودک"، "ماگدا ام."، "حوزه استحفاظی ۱۳، قسمت دوم"، "سال‌های شیرین"، "طایفه"، "" و "اعتصاب" اشاره نمود.
مگس‌گیر ساکت یک پرنده گنجشک‌سان کوچک از خانواده مگس‌گیران جهان قدیم است. این تنها گونه‌ای است که در سردهٔ "Sigelus" جای دارد و یک زادآور بومی در بوتسوانا، آفریقای جنوبی، لسوتو، موزامبیک و سوازیلند و یک سرگردان به نامیبیا است. این گونه در جنگل‌های باز نیمه‌گرمسیری، ساوانای خشک، بوته‌زارها و باغ‌های پیرامون شهر یافت می‌شود. مگس‌گیر ساکت بزرگتر از مگس‌گیر طوق‌سفید نر است که دارای یقه سفید و بدون پنجره بالی سفید است.
پیوتر استراموفسکی (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۷) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان است. او همکاری نزدیکی با پاتریک وگا داشته‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رازداری حرفه‌ای"، "بوتاکس"،"خیوکا"، "هتل ۵۲"، "پدر متیو"، "یولیا"، "دستورالعمل زندگی"، "در خوشی و سختی"، "۲ ایکس‌ال"، "کمیسر آلکس"، "فرابنفش"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی" و "آخرین شاهد" اشاره نمود.
روبرت گورسکی (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه، کمدین، طنزنویس و فیلم‌نامه‌نویس است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "گوش آقای رئیس" و "زیبا و بیکار" اشاره نمود.
تاریخچه نظریه مه‌بانگ یا بیگ بنگ از طریق مشاهدات و ملاحظات نظری آغاز شد. بسیاری از تحقیقات نظری در کیهان‌شناسی، اکنون شامل گسترش و اصلاح مدل اصلی مه‌بانگ می‌باشند. این نظریه در اصل توسط ژرژ لومتر بلژیکی؛ کشیش کاتولیک، فیزیکدان نظری، ریاضیدان، ستاره‌شناس و پروفسور فیزیک رسمیت یافت. قانون انبساط کیهان هابل پشتوانه ای اساسی برای این نظریه بود. فلسفه و پایان گرایی قرون وسطا. در فلسفه قرون وسطی، بحث‌های زیادی بر سر این بود که آیا جهان متناهی است یا نامتناهی است (به متناهی‌گرایی زمانی رجوع کنید). ارسطو معتقد بود
متناهی‌گرایی زمانی رجوع کنید). ارسطو معتقد بود که جهان گذشته‌ای بی‌نهایت دارد، که باعث ایجاد مشکلاتی برای فیلسوفان مسلمان و یهودی شد که نمی‌توانستند تصور ارسطویی از ابدیت را با دیدگاه ابراهیمی و روایت آفرینش مطابق با آن را باهم تطبیق دهند. در نتیجه، انواع استدلال‌هایی برای جهان دارای گذشته متناهی توسط جان فیلوپونوس، کندی، سعادیا گائون، الغزالی و ایمانوئل کانت و افراد دیگر ارائه شد. رابرت گروستست، خداشناس انگلیسی، در رساله ۱۲۲۵ خود یعنی "De Luce" ("دربارهٔ نور")، ماهیت ماده و کیهان را بررسی کرد. او تولد
نور")، ماهیت ماده و کیهان را بررسی کرد. او تولد جهان را در یک انفجار و تبلور ماده برای تشکیل ستاره‌ها و سیارات در مجموعه ای از کره‌های تو در تو در اطراف زمین توصیف کرد. "De Luce" اولین تلاش برای توصیف آسمان و زمین با استفاده از مجموعه ای از قوانین فیزیک می‌باشد. در سال ۱۶۱۰، یوهانس کپلر از آسمان تاریک شب برای استدلال در مورد جهان محدود استفاده کرد. هفتاد و هفت سال بعد از او، آیزاک نیوتن حرکت در مقیاس بزرگ را برای سراسر جهان توصیف نمود. توصیف جهانی که به صورت چرخه‌ای، منبسط و منقبض می‌شود برای اولین بار در
چرخه‌ای، منبسط و منقبض می‌شود برای اولین بار در شعری در سال ۱۷۹۱ توسط اراسموس داروین منتشر و مطرح شد. ادگار آلن پو در مقاله ۱۸۴۸ خود با عنوان "Eureka: A Prose Poem" سیستم چرخه ای مشابهی برای توصیف حرکت جهان ارائه کرد. بدیهی است که این اثر علمی نیست، اما پو، ضمن شروع با اصول متافیزیکی، سعی در توضیح جهان با استفاده از دانش فیزیکی و ذهنی و ایجاد ارتباط بین این دو را داشته است. در گذشته این اثر را علمی ارزیابی نمی‌کردند اما به تازگی بحث‌هایی دربارهٔ آن به وجود آمده است که به آن ارزش‌های علمی داده شود. تحولات
آمده است که به آن ارزش‌های علمی داده شود. تحولات علمی اوایل قرن بیستم. به‌طور نظری، در دهه ۱۹۱۰، وستو اسلیفر و بعدها، کارل ویلهلم ویرتز، مشخص کردند که بیشتر سحابی‌های مارپیچ (که اکنون به شکلی بهتر کهکشان‌های مارپیچی نامیده می‌شوند) درحال دور شدن از زمین هستند. اسلیفر از طیف‌سنجی برای بررسی چرخش سیارات و درک ترکیبات جو سیاره‌ها استفاده کرد و اولین کسی بود که سرعت شعاعی کهکشان‌ها را مشاهده و بررسی کرد. ویرتز یک انتقال منظم به سرخ سحابی‌ها را مشاهده کرد که تفسیر آن از نظر کیهان‌شناسی در آن زمان دشوار بود.
تفسیر آن از نظر کیهان‌شناسی در آن زمان دشوار بود. آنها از پیامدهای کیهانی آگاه نبودند و نمی‌دانستند که سحابی‌های فرضی شان در واقع کهکشان‌هایی خارج از کهکشان راه شیری ما هستند. همچنین در آن دهه، نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین که با توجه به فرضیات اساسی کیهان‌شناسی دربارهٔ زیربنای نظری مه‌بانگ توضیح داده شده بود، هیچ راه حل ایستایی برای کیهان‌شناسی نمی‌پذیرفت. جهان (یعنی متریک فضا-زمان) توسط یک تانسور متریک که در حال گسترش یا کوچک شدن بود (یعنی ثابت بود یا ثابت نبود) توصیف شد. این نتیجه که از ارزیابی معادلات
نبود) توصیف شد. این نتیجه که از ارزیابی معادلات میدان نظریه عمومی به دست آمده بود، ابتدا خود اینشتین را به این فکر واداشت که فرمول معادلات میدان مربوط به نظریه عمومی ممکن است اشتباه باشد و سعی کرد با افزودن یک ثابت کیهان‌شناسی به آن، این مشکل را تصحیح و تغییر دهد. اولین کسی که به‌طور جدی نسبیت عام را بدون ثابت کیهان‌شناسی به دست آورد، الکساندر فریدمان بود. فریدمان معادلات جهان در حال گسترش را با معادلات میدان نسبیت عام در سال ۱۹۲۲ به دست آورد. مقالات فریدمان در این باره در سال ۱۹۲۴ ارائه شد که توسط آکادمی
در این باره در سال ۱۹۲۴ ارائه شد که توسط آکادمی علوم برلین در ۷ ژانویه ۱۹۲۴ منتشر شد. معادلات فریدمن، جهان فریدمان-لومتر-رابرتسون-واکر را توصیف کرد. در سال ۱۹۲۷، فیزیکدان بلژیکی؛ ژرژ لومتر، مدلی در حال گسترش برای جهان پیشنهاد کرد و قانون هابل را محاسبه کرد. او نظریه خود را بر اساس فعالیت‌های اینشتین و دو سیتر استوار کرد و به‌طور مستقل معادلات فریدمان را برای جهان در حال انبساط استخراج و بازنویسی کرد. در سال ۱۹۲۹، ادوین هابل تحقیقاتی جامع برپایه مشاهدات تجربی برای نظریه لماتر ارائه کرد. مشاهدات تجربی هابل