payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانند جعبه قرص، جعبه ابزار و سایر اشیاء ساده را می‌آموزد. سپس، اشیائی مانند باروتدان، سطل‌های شیر، ظرف و… را می‌سازد. بعداً با قطعات پیچیده‌تری مانند آباژور، لوسترها و قهوه‌جوش‌های کج، کار خواهد کرد. در نهایت (حرفه و فن‌های دوره پیشاصنعتی و مهندسی) یک استادکار می‌تواند اشیا بزرگ مانند بخاری بسازد، با معماران همکاری کند و به طراحی و ساخت شیروانی و گنبد و اشیاء دیگر بپردازد. آموزش این حرفه شامل ترسیم فنی، ریاضیات مرتبط با موضوع، علم مواد و غیره است. کارآموز باید قادر به طراحی، مونتاژ و تعمیر ورق‌های فلزی، تا
قادر به طراحی، مونتاژ و تعمیر ورق‌های فلزی، تا کردن و لبه‌بندی، لحیم‌کاری، جوشکاری و غیره باشد. تاریخچه. حلبیسازی در غرب (اروپا و آمریکا) فن حلبی‌سازی ره‌آورد و یادگاری از میانهٔ اروپای مرکزی بود که به معماری شهری راه یافت. ساخت شیروانی‌های فلزی و بخاری زندگی مردمان شهرهای پربارش و سرد ایران را بهبود داد و برایشان آسایش به ارمغان آورد. پیش از آن بیشتر مردم برای گرما بخشیدن به زمستان‌های سرد به جز شومینه ناچار به استفاده از کرسی بودند. خاستگاه حلبی‌سازی حسین ضرابی در یادداشتی مجارستان را مهد حلبی‌سازی
حسین ضرابی در یادداشتی مجارستان را مهد حلبی‌سازی می‌خواند و آن را پر غنا و خاستگاه این حرفه می‌داند. حلبی‌سازی از این کشور در اروپای مرکزی و مرزهای اتریش گذشته و آلمانی‌ها و سایر کشورهای اروپایی آن را از مجارها وام گرفته‌اند. حلبی‌سازیِ سنتی از آهنگری به وجود آمد و بیشتر ابزار خود را از آنجا به ارث می‌برد؛ اما روش کار آن را می‌توان به حرفه زرگری و مسگری نزدیک‌تر دانست. از ابزار مهم آن می‌توان به دستگاه زیگ یا سِگِچ (پرچ)، لحیم و اجاق پاکا اشاره کرد. از سال ۱۹۸۹ میلادی یک شرکت خانوادگی به نام
کرد. از سال ۱۹۸۹ میلادی یک شرکت خانوادگی به نام برَتچی‌شُوَرسُوِه در چکسلواکی ساخت و فروش دستگاه‌های قلع‌سازی را آغاز می‌کند. در آغاز قرن بیستم، پیشه‌وران این حرفه به جمعیت شهری مرفه‌تر در حال گسترش، تجهیزات حمام همچون وان، صندلی و آبگرمکن عرضه و آن‌ها را نصب می‌کردند. در نیمه دوم قرن بیستم، در نتیجهٔ گسترش محصولات صنعتی، این حرفه تاریخی و سنتی تا حد زیادی از بین رفت و امروزه تنها بخش حرفه‌ای حلبی‌سازی در صنعت ساختمان باقی‌مانده است. برای تضمین ضدآب بودن سقف‌ها و اتصالات اجزای سازه‌ای ساختمان اتصالات حلبی
و اتصالات اجزای سازه‌ای ساختمان اتصالات حلبی را طراحی و تولید می‌کند که زهکشی بارش (ناودان) را تسهیل می‌کند. تزئینات شیروانی، محل تلاقی بادگیر، ناودان را طراحی و اجرا می‌کند. آموزش حلبی‌سازان حلبی‌ساز حرفه خود را مانند بسیاری از صنعتگران دیگر با شاگردی ۴ تا ۶ ساله نزد استاد حلبی‌سازی می‌آموزد. کارآموزی به عنوان «قرارنامه» در نظر گرفته می‌شد. ظروف حلبی تا دهه ۱۶۳۰ در لندن تولید می‌شدند و به عنوان Crooked Lane Wares (از خیابانی که در آن ساخته می‌شدند) شناخته می‌شدند. اگرچه از دید عموم ممکن است حلبی‌سازی با
می‌شدند. اگرچه از دید عموم ممکن است حلبی‌سازی با اشیا روزمره و صنایع دستی نظیر ابزار میوه‌چین و هسته‌گیر شناخته شود، تهیه این ابزارها تنها بخشی ابتدایی از این حرفه است. در قدیم بعضی از حلبی‌سازان ایرانی اشیا مرصع نیز می‌ساختند. مطالعات دربارهٔ حلبی‌سازی. به گفته حسین ضرابی (زاده ۱۳۱۰) رئیس اسبق اداره اصناف که پس از بازنشستگی به نایب رییسی اصناف برگزیده شد، "«تاریخچه این حرفه به دوران پیش صنعتی بازمی‌گردد، قدیمی‌ترین و غنی‌ترین تاریخ را در پیشه حلبی‌سازی، مجارستان دارد و از سده پانزده میلادی این شغل در
مجارستان دارد و از سده پانزده میلادی این شغل در مجارستان معمول بوده است، و بیشتر در صنعت ساختمان، برای ساخت ناودان و آب‌بند، تانکر، کوره و بخاری… کاربرد داشته»." وی توضیح می‌دهد "«در قرن هفده میلادی این حرفه هنوز در آمریکا و کشورهای اروپایی مانند انگلستان رایج نبوده است»." دربارهٔ ابزارها به دستگاهی که با هندل دستی کار می‌کند اشاره کرده و می‌گوید ابزاری به نام ماشین هند-کرنکد در دوران پهلوی اول در ایران موجود بوده است که مهم‌ترین وسیله برای شکل دهی به ورقه فلز بوده است و در کنار متدهای دستی به کار گرفته
فلز بوده است و در کنار متدهای دستی به کار گرفته می‌شده است. او زمان مورد نیاز برای یادگیری و ورود به عرصه صنعتکاری را حدود شش سال بیان می‌کند. در حال حاضر سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور دوره‌هایی کوتاه مرتبط با این فن برای ساخت کانال کولر برگزار می‌کند. "بنایی تاریخی به نام برج حلبی‌سازان (به آلمانی Zinngießer-turm) در رومانی وجود دارد. " تاریخچه حلبی‌سازی در ایران. دودمان ضرابی و صناعت حلبی‌سازی دو تاریخچه دربارهٔ ورود فن حلبی سازی به ایران عنوان شده است که یکی از این دو روایت از سوی سیّد محمّدباقر
است که یکی از این دو روایت از سوی سیّد محمّدباقر ضرّابیان عنوان شده است. دیگری مربوط است به خانواده‌ای از کاشان که مستنداتی از احوال آنها از گذشته تا کنون در دست است که برای محققین قابل دسترس است. بررسی اسناد خانواده کاشانی نشان می‌دهد این دو خانواده ارتباطی با یکدیگر ندارند. در زمان ناصرالدین شاه [سده ۱۸ میلادی، ۱۸۴۸ تا ۱۸۹۶ میلادی (گاهشمار ایرانی ۱۲۲۶ تا ۱۲۷۴) که با انقلاب آلمان در کنفدراسیون آلمان و امپراتوری اتریش مصادف شد] اسکناس و بانکداری جایگزین ضرابخانه‌ها می‌شود، و در ابتدا اسکناسها در غرب چاپ
می‌شود، و در ابتدا اسکناسها در غرب چاپ می‌شوند (بانک بازرگانی تنها توزیع کننده اسکناسهای چاپ شده در انگلیس بود و تا سال ۱۳۶۲ هیچ اسکناسی در ایران چاپ نمی‌شد). استادکاران ضرابخانه که از مشاغل دولتی بود باید به دنبال کار دیگر بودند. بعضی از این افراد که عمدتاً از خانواده‌های متمول دیوان سالار و با سواد بودند برای یادگیری حرفه‌های جدید با هزینه شخصی به کشورهای دیگر از جمله روسیه، آلمان و فرانسه رفتند. خانواده ضرابی پس از چند سال زندگی در آلمان، حرفه حلبی سازی که به آهنگری نزدیک است (ولی با فلز سرد کار
سازی که به آهنگری نزدیک است (ولی با فلز سرد کار می‌کنند) و اولین دستگاه‌های چرخ حلبی‌سازی یا زیگ را از آلمان به ایران آوردند، این افراد به بِلِشمیت مشهور شدند. (اما بعدها نام خانوادگی خود را از شهرت جد خود «ضرابی» Master of the Mint گرفتند) البته در زبان روسی به افرادی که در این حرفه کار می‌کنند ژستیانشیک می‌گویند. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های سیّد محمّد باقر ضرّابیان: مصاحبه با محمدباقر ضرابیان آخرین حلبی‌ساز خانواده ضرابیان همدان میراث فرهنگی حرفه حلبی سازی مرهون تلاش افراد نوجو بازنشسته ضرابخانه‌های دوران
مرهون تلاش افراد نوجو بازنشسته ضرابخانه‌های دوران ناصری است که هم در کار کردن با فلز مهارت داشتند و هم از زمره محدود افرادی بودند که زبانهای اروپایی می‌دانستند و با اروپاییان آمد و رفت داشتند. در دودمان ضرابی آموزش و یادگیری زبانهای اروپایی امری شخصی بود که توسط اعضا انتقال می‌یافت، اعضا خانواده‌ها زبانهایی که با آن آشنایی داشتند را به یکدیگر می‌آموختند، و به این صورت با زبانهای روسی، فرانسوی و آلمانی و انگلیسی آشنایی داشتند. راز پیشرفت و موفقیت این دودمان نزدیکی با فرهنگ اروپایی و درک آن بود. جالب اینکه
نزدیکی با فرهنگ اروپایی و درک آن بود. جالب اینکه این حرفه حلبی‌سازی در آلمان قدمتی طولانی دارد و بِلِخشمیت و بِلشِر و گُلچمیت در آلمان مانند نام فامیلی ضرابی در ایران که به آلمانی مونسمایستا ترجمه می‌شود یک نام خانوادگی است. به گفته سیّد محمّدباقر ضرّابیان پدر و دو عموی او (خانواده ضرّابیان) از اولین حلبی‌سازان همدان بودند. حرفه حلبی‌سازی در سه استان همدان، تهران و اصفهان ریشه دارد. اما آثار حلبی‌سازی همدان به همت استادکاران همدانی از همه مهم‌تر و مشهورتر است و شهرت جهانی داشته، مورد توجه گردشگران و
است و شهرت جهانی داشته، مورد توجه گردشگران و کلکسیونرهای غربی بوده است. بخاری‌های هیزمی و نفتی هگمتان کار که ابتدا با لیبل اکباتان در دوره پهلوی در تهران مورد استفاده قرار می‌گرفت و تا مدتها در باغهای حومه تهران دیده می‌شود نمونه آشنا بشمار می‌رفت. صناعت پر قدمت حلبی سازی به همت سیّد "محمّدباقر ضرابیان" از شهر همدان در فهرست آثار ملی ثبت شد و ثبت در یونسکو نیز پیشنهاد ایشان بوده است. وی می‌گوید ساخت سماور به وسیله جد ایشان "نور علی ضرّابیان" که زمانی از استادکاران ضرابخانه همدان بود و به روسیه سفر کرده بود
ضرابخانه همدان بود و به روسیه سفر کرده بود به ایران آورده شد [۹] [البته سماور از زمان صفوی در ایران وجود داشت و برای تهیه قهوه استفاده می‌شد، در اواخر دوره قاجار سماور سازی در ایران رواج گرفت و بعدها برای دم کردن چای مورد استفاده قرار گرفت]، تکنیک حلبی سازی و اصطلاحات آلمانی چون فایتزتکنیک، کلَپیغَه و اِشپنگلا و فلَشنَه و کلِمپنَفُست نیز از طرف او و سه فرزندش در ایران رواج گرفت. انتقاد به این روایت: "[سیّد محمّدباقر ضرّابیان درباره تاریخچه خانوادگی خود می‌گوید جد او ساخت سماور و قلیان را از روسیه فرا گرفته
جد او ساخت سماور و قلیان را از روسیه فرا گرفته است، حال آنکه سماور در دوره صفوی به ایران راه یافت و قلیان نیز از زمان شاه طهماسب از هند به ایران آمده بود.]" "[این روایت که کارگری از کار بی‌کار شده در ضرابخانه برای یافتن شغلی راهی کشورهای دیگر از روسیه تا آلمان شده باشد جالب اما عجیب است، چراکه مشاغلی که نزدیک به آهنگری باشند از نعل کوبی تا مسگری و ساخت سماور و قلیان در زمان ناصری هنوز رونق داشتند. حلبی سازی فنی نو در دوره پیشاصنعتی بود که از نگاه تاجر می‌توانست پر سود و فایده جلوه کند و به مخاطره بیارزد."
پر سود و فایده جلوه کند و به مخاطره بیارزد." "کارگران ضرابخانه نیازی به آشنایی با زبان خارجه نداشتند، فرزندان و نوادگان آقامحمدخان ضرابی کاشی هم در ضرابخانه کار نمی‌کردند. خانواده ایشان سالها به فعالیتهای دیگر روی آورده بودند، که شرح آن به این موضوع ارتباطی ندارد." "در آنزمان شانس آشنایی با علوم برای عموم و قشر متوسط جامعه کمتر از امروز بود و همگان دسترسی به مدارس عالی نداشتند، خانواده تجار، دولتمردان و مستشاران به دلیل حرفه و تردد به اروپا بیشتر با زبانهای خارجه آشنایی داشتند." "احتمال آشنایی با زبان عربی
خارجه آشنایی داشتند." "احتمال آشنایی با زبان عربی در آن دوران بیشتر بود. برای درک بهتر موضوع می‌توان نگاهی به تاریخ احداث مدارس الیانس و مدرسه الیانس همدان داشت که از قدیمیترین مدرسه‌های این شهر است." "شیوه کار حلبی سازی و ضرب سکه متفاوت است. چنان‌که گفته شد کارگر ضرابخانه نیازی به آشنایی با زبانهای خارجه نداشت، کافی بود فنون کار را فرا بگیرد. بنظر می‌رسد این اشتباه از آنجا ناشی می‌شود که چندی از افراد متمول رؤسا یا مدیران ضرابخانه، معیّران و امین الضرب به کار تجارت روی آوردند. وارد کردن چرخ مخصوص حلبی
به کار تجارت روی آوردند. وارد کردن چرخ مخصوص حلبی سازی توسط اولاد یکی از اعضای این خانواده‌ها صورت گرفت که سالها پیش از این حرفه (مدیریت ضرابخانه) فاصله گرفته بودند.]" اگرچه ایشان این صناعت را از آلمان به ایران آوردند بسیاری از آثار ایشان از جمله کالاهای نفیس تزیینی منقوش جلادار و دَمِسین (آهن زراندود)، صندوق، کباب‌پز، چراغها و بخاریهای هیزمی و نفتی توسط گردشگران اروپایی خریداری می‌شد و در کلکسیون‌های غربیها جا می‌گرفت، که در میان آنها خریداران آلمان و اتریش و سوییس نیز وجود دارند. در این کشورها استادکاران
و سوییس نیز وجود دارند. در این کشورها استادکاران حلبی‌ساز پوشش گنبد برج‌ها را می‌سازند (مانند شیروانی و دوازده گنبد فلزی و تاریخی میدان پهلوی همدان و مشابه آن تیمچه هشت گنبد میدان حسن‌آباد یا میدان پهلوی تهران در محله فردوسی در نزدیکی میدان توپخانه که از دوره قاجار برجای مانده است و ساخت بلِشِرهای ایرانی است)، در گذشته دریافت مدرک این حرفه نیازمند گذراندن دوره‌های هندسه و ریاضی و فلزکاری بود. وقتی از حلبی سازی سخن به میان می‌آید از تانکر گلاب‌گیری تا صناعت گنبدسازی به ذهن متبادر می‌شود. امروزه این صناعت
گنبدسازی به ذهن متبادر می‌شود. امروزه این صناعت تاریخی در ساخت مجسمه و لوگوی شرکتها با ورق آهن گالوانیزه galvanized نیز به کار برده می‌شود. گردهمایی این حرفه در خرداد برگزار می‌شود. اولین رئیس صنف، پیشکسوت و پر سابقه‌ترین عضو صناعت حلبی‌سازی بود. آموزش و راهیابی به این حرفه دارای قوانین و ضوابطی است که توسط صنف (گیلد guild) در مورد آن تصمیم‌گیری می‌شد. از افراد خاندان ضرابی می‌توان به دو برادر به نامهای محمد و غلامحسین نواده میرزا محمد جعفر و رضای نایب اشاره کرد که جد اعلای ایشان به منطقه کردنشین موسوم به
کرد که جد اعلای ایشان به منطقه کردنشین موسوم به آمدیا بازمی‌گردد، برای مدت کوتاهی از کاشان به همدان مهاجرت کرده و سپس روانه تهران می‌شوند. نوادگان ضرابی‌های کاشان اهل علم و قلم و ادب بوده، یا مستشار و در رکاب دولت بودند. جد ایشان آقا محمدخان ضرابی امین‌الضرب کاشان بود. در بازار تهران راسته‌ای به نام راسته حلبی‌سازها وجود دارد. در قدیم بازار حلبی‌سازان تهران از مراکز عمده عرضه کتاب بود. کتابخانه بزرگ و وقفی حسین آقا ملک التجار در بازار حلبی سازهای تهران بود، کتابفروشیهایی دیگری مثل کتابفروشی شیخ رضا و… نیز
کتابفروشیهایی دیگری مثل کتابفروشی شیخ رضا و… نیز در این بازار پدید آمد، پس از تأسیس دارالفنون مراکز دیگری به‌وجود آمد. نمونه آثار: میدان حسن‌آباد تهران و ساختمان‌های گنبدی پیرامونش در سال ۱۳۰۹ از سوی دو معمار به نام باقلیان و تادوسیان ساخته شد. ساخت گنبدهای مدور میدان حسن‌آباد اثر استاد اکبر نکووقت معروف به استاد اکبر خواهرزاده است. صنعت و حلبی‌سازی. «قلع در سده میانه در بوهِمیا به‌وجود آمد. (بوهمیا از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۹ و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۲ بخشی از چکسلواکی بود؛ و از سال ۱۹۹۳ بخش بزرگ مرکزی و غربی جمهوری
بود؛ و از سال ۱۹۹۳ بخش بزرگ مرکزی و غربی جمهوری چک را تشکیل داده است) منابع دربارهٔ زمان این رخداد از اواخر سده سیزدهم تا چهاردهم میلادی متفاوت هستند. طی این سالها تکنیک ساخت ورق قلع به مناطق مجاور آلمان گسترش یافت و تا سده شانزدهم میلادی آلمان تنها منبع قلع در اروپا بود. هنوز از بایرن به عنوان یکی از ایالتهای مهم این پیشه یاد می‌شود. در اوایل سده نوزدهم اولین ماشین دستی برای برش قالب‌های قلع اختراع شد. دو برادر قلع ساز آمریکایی به نام جورج و آرتور تراخت (زادهٔ حدود ۱۸۸۰)، اولین ساختمان فلزی مدولار جهان را
حدود ۱۸۸۰)، اولین ساختمان فلزی مدولار جهان را ساختند». (ضرابی، حسین. تاریخچه قلع‌سازی. اصناف) تولید ورق آهن سفید، ورق سیاه (پلیت کربن استیل نوعی صفحه فولادی)، ورق رنگی گالوانیزه… و فرم‌دادن به آن نقش مهمی در عصر صنعت ایفا می‌کنند. ماشین‌ها و دستگاه‌های شکل دهی به ورقه‌های آهن منجر به تحول و ساخت تجهیزات ساختمانی چون شیروانی تا وسایلی نظیر دیواره‌های کابینت‌های فلزی، تانکر، آبگرمکن و بخاری… شد. منبع آب یا تانکر آب یکی از ابزارهای مهم روزگار قدیم بود که امروزه نیز در برخی مناطق با آب و هوای گرم و خشک و دچار
نیز در برخی مناطق با آب و هوای گرم و خشک و دچار بحران کمبود آب، و همچنین در باغ‌ها و مزرعه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. به گزارش موزه و اسناد صنعت نفت اولین کارخانه‌های تولید قلع در غرب کشور احداث شدند. در آغاز این حرفه به کمک صنعت نفت درآمد. و صنعت بسته‌بندی مواد غذایی و کنسرو شکل گرفت. در ۱۳۳۷ کارخانه آزمایش و در دههٔ ۱۳۵۰، یک سازنده لوازم خانگی ایرانی به نام ارج، لوازم خانگی از جمله آب گرم کن نفتی، بخاری و کولرهای آبی عرضه کرد. بانیان شکل‌گیری حلبی‌سازی خانوادهٔ فردی به نام محمد کاشی هستند که در کار
خانوادهٔ فردی به نام محمد کاشی هستند که در کار تجارت مشغول بودند و با کنیه ضرابی شناخته می‌شدند. به دلیل سفرهای بسیار و اشتغال به تجارت و داد و ستد با این فن آشنا شدند. شرکت صنایع بسته‌بندی ایران توسط خانواده لاجوردی در سال ۱۳۴۲ تأسیس و تولیدات قوطی کنسرو و کمپوت آغاز شد. اولین آبگرمکن مسکونی ساخت انگلیس مشابه مدلهای امروزی در سال ۱۸۶۸ به دست بنجامین وادی موگان Benjamin Waddy Maughan به ثبت رسید. در سال ۱۹۲۴ اولین آبگرمکن غوطه‌وری حلقه‌ای توسط دکتر تئودور استیبل توسعه یافت و شرکت Dr. Theodor Stiebel در
استیبل توسعه یافت و شرکت Dr. Theodor Stiebel در برلین راه اندازی شد.
سیتمبیسو نیونی گیل گلدیس (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۹) یک سیاستمدار اهل زیمبابوه است. او در سال ۲۰۲۳ وزیر صنعت و بازرگانی زیمبابوه شد. او پیش از این وزیر توسعه شرکت‌های کوچک و متوسط و وزیر امور زنان و جوانان نیز بوده است. فعالیت‌های سیاسی. در انتخابات مجلس مارس ۲۰۰۸ در زیمبابوه، نیونی به عنوان کاندیدای حزب زانو-پی‌اف و به عنوان نماینده بخش شمالی به مجلس زیمبابوه راه یافت. او ۴۶۳۴ رأی را در مقابل ۴۲۳۴ رأی برای «تلنت مویو» از حزب جنبش برای تغییر دموکراتیک و ۱۰۷۵ رأی برای «ملیلو تمبینکوسی» از حزب تسوانگیرای، که
رأی برای «ملیلو تمبینکوسی» از حزب تسوانگیرای، که رقبای او محسوب می‌شدند، به دست آورد. "خبرگزاری هرالد" در ۳ ژانویه ۲۰۰۹ گزارش داد که نیونی در اوایل هفته به همراه ۱۱ وزیر دیگر از کابینه برکنار شده‌اند زیرا او دیگر هیچ کرسی‌ای در پارلمان ندارد.در ۱ دسامبر ۲۰۱۷، رئیس‌جمهور امرسون منانگاگوا کابینه جدیدی را انتخاب کرد و سیتمبیسو نیونی را به عنوان وزیر جدید امور زنان و جوانان انتخاب کرد. او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ در فهرست تحریم‌های ایالات متحده بود. در اکتبر سال ۲۰۲۳، او به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی به خارجی‌ها
او به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی به خارجی‌ها هشدار داد که برای فعالیت در مشاغل خرده فروشی در زیمبابوه به مجوز نیاز دارند.
یاکوب اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع راست برای باشگاه آرهوس در سوپر لیگ فوتبال دانمارک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
گابریلا لاپریر دکانی (زادهٔ ۱۸۶۶) روزنامه‌نگار، سوسیالیست و یک فعال در زمینه گسترش بهداشت عمومی اهل کشور آرژانتین بود. او یک مرکز سوسیالیستی فمینیستی را در حزب سوسیالیست آرژانتین را تأسیس کرد و در کمیته اجرایی این حزب فعالیت می‌کرد. او اولین زن فعال در این حزب بود. او یک روشنفکر پیشرو بود که انرژی خود را وقف مسائل فمینیستی مربوط به زنان شاغل در آرژانتین می‌کرد. اوایل زندگی. او در سال ۱۸۶۶ در بوردو فرانسه به دنیا آمد. اطلاعات بیشتری در مورد اوایل زندگی او در دسترس نیست، به جز اینکه او رمانی در مورد «تلاش‌های
نیست، به جز اینکه او رمانی در مورد «تلاش‌های زنان برای کمک به کودکان بیمار» نوشته است. او در سن ۱۸ سالگی با دکتر امیلیو کانی، پزشک مشهور بهداشت عمومی از بوئنوس آیرس که فعالانه درگیر مسائل مهاجرت و بهداشت بود، ازدواج کرد. گابریلا با همسرش به آرژانتین مهاجرت کرد. فعالیت‌های همسر گابریلا در زمینه سلامت زنان باعث تحسین و علاقه شدید گابریلا نسبت به همسرش بود. حرفه. در سال‌های اولیه مهاجرت گابریلا و همسرش به آرژانتین، گابریلا دائماً شاهد مراجعه‌کنندگانی بود که از امیلیو که مدیر کمک‌های عمومی در بوئنوس آیرس بود،
امیلیو که مدیر کمک‌های عمومی در بوئنوس آیرس بود، کمک می‌خواستند. همه این موارد مراجعه مربوط به موضوعاتی چون: سلامت، مسکن، شرایط زندگی، کودکان بی‌بضاعت و بیکاری در بین مردان و زنان مختلف بود. این زوج که نتوانستند با این وضعیت کنار بیایند به پاریس مهاجرت کردند. در سال ۱۸۹۵ بار دیگر آنها به آرژانتین بازگشتند، اما شوهرش امیلیو به دلیل سکته مغزی فلج شد و ماه‌ها به کما رفت. گابریلا پس از سکته همسرش، وظایف او را بر عهده گرفت و به افرادی که برای دریافت کمک نزد آنها می‌آمدند کمک می‌کرد. در سال ۱۹۰۱، شهرداری بوئنوس
می‌آمدند کمک می‌کرد. در سال ۱۹۰۱، شهرداری بوئنوس آیرس به گابریلا اجازه داد تا در مورد شرایط کار زنان و کودکان مطالعه کند و در این باره گزارش تهیه کند. در طول این مأموریت، او به‌طور گسترده در محله‌های این شهر گشت و گذار می‌کرد و از شرایط زندگی غیرانسانی، کمبود امکانات بهداشتی، کمبود امکانات غذایی، تغذیه نامناسب، مردمی که در فقر شدید، کمبود برق و بسیاری مصائب دیگر زندگی می‌کردند، وحشت زده شد. پس از این ارزیابی، او بسیاری از برنامه‌های توانبخشی خود مانند تأمین جیره غذایی و راه‌اندازی مهدکودک‌ها در محل کار را
جیره غذایی و راه‌اندازی مهدکودک‌ها در محل کار را آغاز کرد تا کارگران زن بتوانند به نوزادان خود شیر دهند و دسترسی بهتر به خدمات شهری و مسکن را بهبود بخشید. او از کارخانه‌ها بازدید کرد و از رفتار خشن صاحبان آن در برخورد با کارمندانشان گزارش تهیه کرد. این گزارش‌ها از طریق نوشته‌هایش در روزنامه‌ها مورد توجه عموم قرار گرفت. او یک گزارش چهار قسمتی از یافته‌های خود تهیه کرد و پیشنهادی را برای تصویب قوانین کار که از زنان و کودکان حمایت می‌کرد را به مجلس آرژانتین ارائه کرد. این لایحه پس از مرگ او در سال ۱۹۰۷ توسط
کرد. این لایحه پس از مرگ او در سال ۱۹۰۷ توسط مجلس تصویب شد. مرگ. او در ۸ ژانویه ۱۹۰۷ در سن ۴۰ سالگی بر اثر بیماری قلبی که از دوران جوانی درگیرش بود، درگذشت. در همان سال ۱۹۰۷ مجموعه‌ای از داستان‌های کودکان به زبان فرانسوی را با عنوان "Ames d'enfants" منتشر کرد. کتاب او بعدها به اسپانیایی نیز ترجمه شد و تحت عنوان "آلما د نینو" منتشر شد. میدان گابریلا لاپریر. در بندر مادرو که محله‌ای در بوئنوس آیرس است میدانی وجود دارد که نام او را بر آن گذاشته‌اند.
دانشگاه ایالتی بلوفیلد یک دانشگاه دولتی در بلوفیلد، ویرجینیای غربی است. با وجود HBCU بودن، بدنه دانشجویی بلوفیلد در مقطع کارشناسی اکنون بیش از ۸۰ درصد سفیدپوست است. این دانشگاه بخشی از سیستم آموزشی دانشگاه دولتی ویرجینیای غربی است. مؤسسه رنگارنگ بلوفیلد در سال ۱۸۹۵ به عنوان یک «مدرسه عالی» برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تأسیس شد. در آن زمان، قانون اساسی ویرجینیای غربی، آموزش عمومی یکپارچه نژادی را ممنوع کرد.
یاکوب دهن اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع میانی بازی می‌کرد. او در حال حاضر دستیار مربی اسکیو است. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال دانمارک، زیر ۱۷ سال دانمارک، زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
عشق در دبیرستان () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ با بازی کیم سه رون، نام وو هیون و لی سونگ یول از گروه اینفینیت است. این مجموعه از ۱۱ ژوئیه تا ۱۹ دسامبر ۲۰۱۴، جمعه‌ها ساعت ۲۰:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد.
یان اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست هافبک بازی می‌کرد. وی در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
من یک عاشق دارم (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ با بازی کیم هیون جو، جی جین هی، پارک هان بیول و لی کیو هان است. این مجموعه از ۲۲ اوت ۲۰۱۵ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۶، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس برای ۵۰ قسمت پخش شد.
سیمون گاوزی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن تنیس روی میز فرانسوی است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در رشته انفرادی مردان شرکت کرد که در دور سوم توسط کو لی حذف شد. او ۳ بار قهرمان ملی فرانسه در انفرادی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده است.
یپه اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است. که برای باشگاه الیتسرین در لیگ برتر فوتبال نروژ در پست هافبک میانی بازی می‌کند. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال دانمارک و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
جسپر اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع بازی می‌کرد. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است.
ماسک () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ با بازی سو ئه، جو جی هون، یون جونگ هون و یو این یونگ است. این مجموعه از ۲۷ مه تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس برای ۲۰ قسمت پخش شد.
ایندیا کاتالینا (زادهٔ ۱۴۹۵) یک بومی از قومیت موکانا از سواحل اقیانوس اطلس کلمبیا بود که توسط پدرو د اردیا ربوده شد تا یک مترجم و واسطه باشد و در فتح کلمبیا توسط اسپانیایی‌ها نقش داشته باشد. زندگی‌نامه. کاتالینا در حدود سال ۱۶۰۹، در کودکی، توسط فاتح اسپانیایی دیگو د نیکوزا در شهری که اکنون به نام گالرازامبا (زامبا) شناخته می‌شود، در بخش بولیوار کلمبیا ربوده شد. همان‌طور که ثابت شده است، کاتالینا ایندیا خواهرزاده یکی از رؤسای اصلی منطقه زامبا بوده است. این قبیله متعلق به گروه قومی موکانای کارائیب بوده است و
متعلق به گروه قومی موکانای کارائیب بوده است و پس از ربوده شدن او در زمانی که دختر بسیار جوانی بوده است او را به سانتو دومینگو بردند و در آنجا آداب و رسوم اسپانیایی را به او آموختند. آداب و رسوم و اعتقادات مذهبی به‌طور کامل طی چند سال به کاتالینا آموزش داده شد. اطلاعاتی دربارهٔ کاتالینا ایندیا وجود دارد که می‌توان آنها را در متون تاریخی مانند کتاب «گونزالو فرناندز دو اویدو» و کتاب «خوان دی کاستلانوس» مشاهده کرد. گونزالو فرناندز دی اویدو نوشت است که پدرو د هردیا، در سفر فتح‌آمیز خود به کارتاخنا در ژانویه
هردیا، در سفر فتح‌آمیز خود به کارتاخنا در ژانویه ۱۵۳۳، دو مرد را برای یافتن یک مترجم زبان بومیان کلمبیا به اسپانیایی را به کلمبیا فرستاد. کاتالینا در حدود سال ۱۵۲۷ به سرزمین خود بازگشت و سال ۱۵۳۳ بود که پدرو د هردیا او را به عنوان مترجم خود انتخاب کرد. به عنوان مترجم پدرو دی هردیا، کاتالینا به برقراری آرامش بین قبایل بومی متعددی کمک کرد. او سرخپوستان یورباکو، که اکنون به عنوان تورباکو شناخته می‌شوند را آرام کرد. آرامش در این قبیله که سال‌ها قبل خوان د لا کوزا را در جنگ کشته بودند، اهمیت بسیاری داشت. او
کوزا را در جنگ کشته بودند، اهمیت بسیاری داشت. او قبیله‌های کارکس و بهایر را نیز آرام کرد و سپس برای اسپانیایی‌ها مکان گنجینه‌های طلایی مانند گنجینه‌های زیپاکوا و ماهاتس را آشکار ساخت. در حدود آوریل ۱۵۳۳، هردیا به همراه کاتالینا در یک سفر به شمال استان کارتاخنا رفت و در آن سفر کاتالینا موفق شد به سرزمین مادری خود که زامبا نام داشت برسد و با اقوامش که با دیدن او از او پذیرایی می‌کردند برود. قبیله کاتالینا به هردیا مقدار زیادی طلا دادند. کاتالینا با این که صیغه پدرو د اردیا بود اما با آلونسو مونتانز که
که صیغه پدرو د اردیا بود اما با آلونسو مونتانز که برادرزاده دون پدرو بود، ازدواج کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که او به دزدی بین سال‌های ۱۵۳۷ تا ۱۵۳۸ متهم شد. مطالعاتی در این باره در شهر سویل از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲، انجام شد و در مورد ازدواج کاتالینا ابهاماتی وجود دارد. مشخص است که کاتالینا با اسپانیایی‌ها همکاری می‌کرده است و از سرزمین خود به آنها مسکن می‌داده است. لقبی که به کاتالینا داده شده است به معنی «صلح‌ساز» توسط برخی مورخان مورد انتقاد قرار می‌گیرد، زیرا در پایان جنگی که کاتالینا با این عنوان در آن
زیرا در پایان جنگی که کاتالینا با این عنوان در آن خدمت می‌کرد، سرخپوستان کالاماری که جزو بومیان بوده‌اند به‌طور کامل نابود و کشته شدند. کاتالینا به عنوان نمادی از نژاد بومی کلمبیا و به عنوان یک زن مطیع و صلح طلب در خدمت پادشاهی اسپانیا معرفی می‌شود. او یکی از معدود چهره‌های بومی کلمبیا است که امروزه در بین مردم از او یاد و به او افتخار می‌شود. کاتالینا در ۱۱ مه ۱۵۳۸ در کارتاخنا، کلمبیا درگذشت. نام «ایندیا (هند) کاتالینا» در نامه‌ای که از طرف پدرو د اردیا به شاه کارلوس پنجم در سال ۱۵۳۳ فرستاده شد بود قابل
شاه کارلوس پنجم در سال ۱۵۳۳ فرستاده شد بود قابل مشاهده است. نام بومی او هرگز در اسناد ذکر نشده است. طبق سریال درام کلمبیایی «La reina de Indias y el conquistador» (ملکه و فاتح)، نام‌های بومی او "Katalydeyewua" و "Kaitegua" ذکر شده است است. بنای تاریخی. بنای یادبود ایندیا کاتالینا توسط الادیو گیل زامبرانا ساخته شد و در سال ۱۹۷۴ برای عامه مردم به نمایش درآمد. در جوایز جشنواره فیلم کارتاخنا از کپی‌های کوچک همین مجسمه استفاده می‌شود. برگزار کننده جشنواره فیلم کارتاخنا که ویکتور نیتو نام دارد دستور ساخت
فیلم کارتاخنا که ویکتور نیتو نام دارد دستور ساخت مجسمه‌ای را برای جشنواره در سال ۱۹۶۱ داد. در نهایت مجسمه‌ای از کاتالینا ایندیا توسط استاد هکتور لومبانا به عنوان جایزهٔ این جشنواره ساخته شد. در سال ۱۹۷۴، ویکتور نیتو به مجسمه‌ساز اسپانیایی الادیو گیل زامبرانا دستور داد تا بنای یادبودی در مقیاس بزرگتر از جنس برنز بسازد. بنای یادبود او در کارتاخنا، کلمبیا قرار دارد، جایی که سالانه بازدید کنندگان بسیاری از این مجسمه دیدن می‌کنند. هزاران گردشگر برای عکاسی و کسب اطلاعات بیشتر در مورد ریشه‌ها و فرهنگ مربوط به