payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود: هندوئیسم مفهوم قوی‌تری از یک روح فردی ابدی (آتمن) دارد که تولد دوباره می‌گیرد. کارما به سفر این روح گره خورده است. در اصل: در هندوئیسم: کارما کیفیت تناسخ شما را دیکته می‌کند، با هدف نهایی رسیدن به موکشا (رهایی)، اما در بودیسم، کارما تجربیات شما را در زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما هدف نهایی فرار از چرخه تولد دوباره از طریق روشنگری است. بودیسم بر رهایی از رنج و دلبستگی تأکید می‌کند، در حالی که هندوئیسم بر رهایی از چرخه تناسخ تمرکز دارد. هر دو دین کارما را به عنوان اصل علت و معلول می‌دانند، جایی که
را به عنوان اصل علت و معلول می‌دانند، جایی که اعمال (اعمال عمدی) پیامدهایی دارند. هر دو بر زندگی اخلاقی برای ایجاد کارما مثبت تأکید می‌کنند. بودیسم مفهوم «آناتمان» (نه-خود) را تأکید می‌کند، به این معنی که هیچ جوهر ابدی وجود ندارد که از یک زندگی به زندگی دیگر منتقل شود. در مقابل، هندوئیسم به آتمن (روح ابدی) اعتقاد دارد.
باشگاه فوتبال دپورتیوو پلاتینزه مونیسیپال زاکاتیکولوکا که معمولاً به اختصار فقط پلاتینزه نامیده می‌شود، یک باشگاه فوتبال اهل السالوادور است که در زاکاتیکولوکا، مرکز استان لاپاز مرکز استان لاپاز واقع شده است و در حال حاضر در لیگ برتر بازی می‌کند. این باشگاه بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه پانورامیکو ده زاکاتکولوکا انجام می‌دهد که ظرفیت آن ۱۰٬۰۰۰ نفر است.
پیاده‌گذر () مسیرهای پیاده‌روی هوایی یا زیرزمینی هستند که اغلب ساختمان بلندمرتبه شهری را به یکدیگر، سایر ساختمان‌ها، یا خیابان متصل می‌کنند. آنها امکان جابهجایی سریع و راحت بین ساختمان‌ها فراهم می‌کنند، به دور از ترافیک و هوای نامساعد. دو مورد از بزرگ‌ترین شبکه‌های گذرگاه‌های زیرزمینی در کانادا قرار دارند. شهر زیرزمینی مونترال در مونترآل و پت در تورنتو هر کدام حدود طول دارند و پیاده‌گذرهای زیرزمینی مرکز شهر تشکیل شده‌اند. تاریخچه. ایده مسیر عابر پیاده هوایی به آنتونیو سنت‌الیا، یک معمار ایتالیایی نسبت داده
به آنتونیو سنت‌الیا، یک معمار ایتالیایی نسبت داده می‌شود که فعالیتش به دلیل مرگ در جنگ جهانی اول کوتاه شد. او شهر آینده را به عنوان برج‌های مرتفع که توسط مسیرهای عابر پیاده در سطوح مختلف به هم متصل می‌شوند، تصور می‌کرد.
فرانسوا دو هرن، (زاده ۱۰ نوامبر ۱۸۷۷ – درگذشته ۲۸ مه ۱۹۶۲) نقاش، مجسمه‌ساز و حکاکی فرانسوی بود که در ابتدا به عنوان پزشک کار می‌کرد. او نقاشی‌های بسیاری از صحنه‌ها را در الجزایر و مراکش فرانسه کشیده است و چندین کتاب هنری تألیف کرد. او در سال ۱۹۶۱ برنده جایزه چارلز بلان از فرهنگستان فرانسه برای "نقاشان و مجسمه سازان، نویسندگان هنری" شد همسر او، یوژنی هاردون، بعد از جدایی با مارشال فیلیپ پتن ازدواج کرد. او در پاریس و بوکس دو پروونس زندگی می‌کرد، جایی که میدانی به نام میدان فرانسوا دو هرن به افتخار او نامگذاری
به نام میدان فرانسوا دو هرن به افتخار او نامگذاری شد.
بُلوار ساحلی یک فضای باز، طویل و هموار است که معمولاً در کنار ساحل یا رودخانه قرار دارد و محلی برای تفریحات مردم مانند پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری یا لذت بردن از منظره است. این کلمه غالباً حس ظرافت و زیبایی را القا می‌کند و می‌تواند تداعی‌کنندهٔ استراحتگاه‌ها یا مکان‌های باشکوه شهری باشد. اصطلاح «بلوار ساحلی» می‌تواند به خیابان پهن و اصلی نیز اشاره داشته باشد، نه فقط به منطقه عابر پیاده. بلوارهای ساحلی را می‌توان در شهرهای سراسر جهان یافت که به نشاط و شخصیت این مکان‌ها می‌افزایند. تاریخچه. ایدهٔ بلوار ساحلی به
مکان‌ها می‌افزایند. تاریخچه. ایدهٔ بلوار ساحلی به قرن پانزدهم میلادی بازمی‌گردد. اولین بلوارهای ساحلی عمدتاً ساختارهای دفاعی بودند، مانند آنهایی که در خارج از قلعه‌ها یا استحکامات نظامی ساخته می‌شدند تا دید و توانایی دفاعی را افزایش دهند. با گذشت زمان، آنها به فضاهای عمومی و تفریحی تبدیل شدند.
باشگاه فوتبال رئال دپورتیوو اسپانیا یا به زبان ساده رئال اسپانیا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل هندوراس است که در لیگا ناسیونال هندوراس بازی می‌کند. رئال اسپانیا با ۱۲ قهرمانی یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های فوتبال هندوراس است. به این ترتیب، به‌طور منطقه‌ای در سراسر آمریکای مرکزی به رسمیت شناخته شده است.
باشگاه فوتبال آئورورا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای گواتمالایی است. این تیم در گواتمالاسیتی مستقر است و مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه سمنتوس پروگرسو انجام می‌دهد. این تیم زمانی یکی از قدرتمندترین تیم‌های کشور و رقیب سنتی تیم‌های محلی مونیسیپال و کامیونیکیشنس بود، این تیم اکنون به دسته پایین‌تر سقوط کرده است، اگرچه آنها سومین تیم موفق در فوتبال گواتمالا هستند.
مدار زهره () زهره دارای مداری با محور نیم‌قطر بزرگ و نیم‌قطر کوچک و خروج از مرکز مداری ۷۰۰/۰ است. گریز از مرکز اندک، به همراه اندازهٔ نسبتاً کوچک مدار آن، باعث می‌شود تا زهره، کمترین برد را در فاصلهٔ بین اوج و حضیض داشته باشد. این سیاره، هر ۲۲۵ روز یک بار به دور خورشید می‌چرخد و با انجام این کار، را طی می‌کند. سرعت مداری زهره برای پیمودن چنین فاصله‌ای، است. زمانی که دستگاه مختصات دائرةالبروجی زهره با خورشید منطبق است، در مقارنه خورشید قرار می‌گیرد. فاصلهٔ میان زهره و زمین از حدود ۴۲ میلیون کیلومتر تا حدود
زهره و زمین از حدود ۴۲ میلیون کیلومتر تا حدود ۲۵۸ میلیون کیلومتر، متغیر است. تمام سیارات منظومه شمسی، در جهت خلاف عقربه‌های ساعت به دور خورشید می‌چرخند که از بالای قطب شمال زمین مشاهده می‌شود. بیشتر سیارات همچنین، روی محورهای خود در جهت خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخند، اما زهره در هر ۲۴۳ روز زمینی، یک بار واپس‌گرا می‌چرخد که کندترین چرخش در میان همهٔ سیاره‌ها است. زهره، هیچ قمر طبیعی ندارد هر چند، دارای چند تروجان است.
ستون شیپوری () نوعی ستون‌نما است که از خصیصه‌های سبک چوریگوئرسک باروک اسپانیا و آمریکای اسپانیایی است که در قرن هجدهم مورد استفاده قرار می‌گرفت. در اواخر دوره باروک، بسیاری از عناصر معماری کلاسیک اشکال ساده خود را از دست دادند و به‌طور فزاینده پیچیده شدند و انواع شکل‌ها و تزیینات پر زرق و برق را ارائه کردند. بنابراین ستون به شکل یک مخروط یا هرم‌سنگ وارونه است. بدنه همیشه در قسمت میانی خود از پایه و سرستون پهن‌تر است. این ستون ویژگی‌های هر دو سبک اواخر باروک و تکلف‌گرایی را درهم می‌آمیزد. استفاده از آن
و تکلف‌گرایی را درهم می‌آمیزد. استفاده از آن به‌طور گسترده‌ای بین ۱۷۲۰ و ۱۷۸۰ متداول بود. =ویژگی‌ها= شکل. شکل ستون شیپوری پایه باریکی دارد و بدنه به شکل یک هرم‌سنگ وارونه است. این تغییر شکل در استفاده قبلی از ستون‌نما است که با فرم خود از معماری کلاسیک فاصله می‌گیرد. در معماری کلاسیک ستون‌نماها این تصور را القا می‌کنند که باربر هستند. با این حال، به دلیل شکل هرم‌سنگ‌مانند ستون شیپوری، این سنت مختل شده است. قرار نیست ستون شیپوری یکپارچه به نظر برسد، بلکه می‌بایست پویا بوده و تحرک ایجاد کند، و سبکی ظاهری به
پویا بوده و تحرک ایجاد کند، و سبکی ظاهری به ساختار ببخشد. مانوئل توسان ستون شیپوری را اینگونه تعریف می‌کند: «یک عضو باربر، با مقطع مربع یا مستطیل، که از عناصر متعدد تشکیل شده‌اند: هرم‌ها و منشورهای ناقص، متوازی‌السطوح‌ها، شاخ و برگ روی هم چیده شده، مدال‌ها، حلقه‌های گل، دسته‌های گل، گلدسته‌ها. تمامی تزیینات گیاهی‌اند و بر اشکال هندسی به کار رفته‌اند». سرستون. سرستونها معمولاً خط یک قرنیز شکسته را برجسته می‌کنند و کامل و بی‌نقص هستند. یا ممکن است توسط یک لوح افقی به ستون شیپوری دیگری متصل شده باشند.
یک لوح افقی به ستون شیپوری دیگری متصل شده باشند. سرستون‌های شیپوری معمولاً از نوع کورینتی هستند. البته استثناهایی هم وجود دارد. برای نمونه، در کاپیلا دل ساگراریو برای کلیسای جامع سگوویا توسط هرونیمو دبالباس، تزیینات گیاهی و سرهای فرشته‌های کوچک جایگزین سرستون شیوه کورینتی می‌شوند. ستون‌های دوقلو. مشابه سبک باروک با استفاده از ستون‌های دوقلو، استفاده از ستون شیپوری دوقلو از ویژگی‌های برخی از ساختمان‌های چوریگوئرسک است. در کنار سبک‌های دیگر. ستون‌های شیپوری بین دورهٔ فرا-باروک و ظهور سبک‌های نئوکلاسیک
بین دورهٔ فرا-باروک و ظهور سبک‌های نئوکلاسیک استفاده می‌شدند؛ بنابراین، بااینکه ستون‌های شیپوری سبک متمایزی دارند، گاهی در کنار ستون‌های سلیمانی و کلاسیک به‌کار می‌روند. نمونه خوبی از این پدیده، سان فرانسیسکو آپاتپک در پوئبلا است. پیشینه. خاستگاه. در پایان‌نامه‌اش، "ساختمان کالیفرنیا: نمونه‌ای از باروک بد فهمیده شده"، ریچارد آمرو ادعا می‌کند میکل‌آنژ اولین شخصی است که از ستون‌نما به‌شکل شیپوری در کتابخانه لورنزی (۱۵۲۶) استفاده کرد. از طرفی، جان اف. موفیت در پایان‌نامه‌اش، "«خیمه متروپولیتن، وندل دیترلین» و
پایان‌نامه‌اش، "«خیمه متروپولیتن، وندل دیترلین» و ستون شیپوری"، اظهار می‌کند که خوان د آرفه ای ویلافانه می‌تواند اولین فرد شناخته‌شده‌ای باشد که به ستون شیپوری اشاره کرده است. این موضوع در اثر آرفه با عنوان "«شرح طرح نگهداری از کلیسای سویل»" (۱۵۸۷) قابل مشاهده است. بنابراین، منشأ ستون شیپوری مورد اختلاف نظر میان دانش پژوهان است. اسپانیا و اسپانیای نو. معمار مشهوری که استفاده از ستون شیپوری را رواج داد، خوزه بنیتو د چوریگوئرا است که سبک چوریگوئرسک به نام او نامگذاری شده است. اولین کارهای او با ستون شیپوری
نامگذاری شده است. اولین کارهای او با ستون شیپوری در کاپیلا دل ساگراریو برای کلیسای جامع سگوبیا (۱۶۹۰) و صومعه سن استبان، سالامانکا (۱۶۹۳) بود. خورخه د بالباس معمار اسپانیایی بود که در سال ۱۷۱۷ به مکزیک (اسپانیای نو) نقل مکان کرد و ستون شیپوری را به دنیای جدید معرفی کرد. اثر او رتابلو د لوس ریس در کلیسای جامع مکزیکوسیتی (۱۷۱۸–۳۷) اولین بنایی بود که ستون شیپوری را در دنیای جدید به نمایش گذاشت. دوران ستون شیپوری فقط تا سال ۱۷۸۳ با تأسیس آکادمی سان کارلوس، یک مدرسه معماری در اسپانیای نو، به طول انجامید. با این
معماری در اسپانیای نو، به طول انجامید. با این حال، در این دوره کوتاه زمانی از سال ۱۷۳۶، زمان تکمیل رتابلو د لوس ریس، تا سال ۱۷۸۳، بسیاری از بناها در اسپانیای نو (مکزیک) دارای نما یا محراب‌هایی با ستون شیپوری بودند. با توجه به کاهش محبوبیت ستون شیپوری، ستون‌های سلیمانی و شیوه‌های معماری کلاسیک غربی در سراسر اسپانیا و اسپانیای جدید احیا شدند. این امر منجر به تخریب یا جایگزینی بسیاری از بناهای به سبک ستون شیپوری با ستون‌های کلاسیک در دهه‌های آخر قرن ۱۸۰۰ شد.
ابو سیاف، یک گروه جنگجوی جهادی و دزدان دریایی در فیلیپین است. ممکن است ابو سیاف به این موارد نیز اشاره کند:
ستون پارسی یا ستون تخت جمشیدی شکل متمایزی از ستون است که در دوره معماری هخامنشیان در ایران باستان توسعه یافت و احتمالاً شروع آن اندکی پیش از ۵۰۰ سال قبل از میلاد بوده است. این گونه ستون‌ها عمدتاً از بازمانده‌های تخت جمشید شناخته می‌شوند، جایی که ستون‌های اصلی عظیم دارای یک پایه، بدنه شیاردار و یک سرستون با دو جانورِ پشت به پشت هستند که اکثراً نماد گاو دارند. کاخ‌های هخامنشی دارای تالار ستون‌دار عظیمی به نام آپادانا بودند که توسط چندین ردیف ستون در داخل نگهداری می‌شدند. تالار تخت یا «تالار صدستون» در تخت
می‌شدند. تالار تخت یا «تالار صدستون» در تخت جمشید با ابعاد ۷۰ × ۷۰ متر توسط شاهنشاه هخامنشی، اردشیر یکم ساخته شد. تالار ستون‌دار حتی بزرگتر است. اینها اغلب شامل یک تخت سلطنتی برای پادشاه بودند و برای مجالس بزرگ تشریفاتی استفاده می‌شدند. تالارهای ستون‌دار بزرگ مانند تالارهای تخت جمشید و شوش می‌توانستند همزمان ده هزار نفر را در خود جای دهند. هخامنشیان تجربه کمی در معماری سنگی داشتند، اما توانستند هنرمندان و صنعتگرانی را از سراسر امپراتوری گستردهٔ خود گرد هم آورند تا یک سبک ترکیبی-امپراتوری ایجاد کنند که از
آورند تا یک سبک ترکیبی-امپراتوری ایجاد کنند که از تأثیرات میان‌رودان، مصر و لیدیه در آناتولی، و همچنین تمدن ایلام در خود ایران برخوردار بود. این سبک احتمالاً در کاخ آپادانای شوش توسعه یافته اما بیشترین و کامل‌ترین آثار به جا مانده از آن را در تخت جمشید می‌یابیم، جایی که چندین ستون هنوز پابرجا هستند. ساخت‌وساز بناهای شاهنشاهی به این سبک با حمله اسکندر مقدونی در سال ۳۳۰ قبل از میلاد و آتش زدن تخت جمشید به طرز ناگهانی متوقف شد. شرح و توصیف. اشکال ستون‌ها و سرستون‌ها در بین ساختمان‌های مختلف تا حدودی متفاوت
در بین ساختمان‌های مختلف تا حدودی متفاوت است. به‌طور کلی سرستون‌ها با دو حیوان به شدت تزئین شده و پشت به پشت تراشیده می‌شوند که از ستون بیرون زده‌اند. اینها به عنوان براکت (در معماری) برای حمایت از فرسب یا تیرهای سقف عمل می‌کنند، در حالی که پشت صاف حیوانات نیز تیرهایی که در زوایای قائم قرار می‌گیرند را نگه می‌دارند (بازسازی ستون در موزه لوور در تصویر زیر را ببینید). از آنجایی که حیوانات بیرون زده هستند، می‌توان آنها را نوعی پیش‌قراولی به حساب آورد. گاو نر رایج‌ترین حیوان در این ستون‌هاست، اما شیر، گاو نر
رایج‌ترین حیوان در این ستون‌هاست، اما شیر، گاو نر با سر انسان به سبک گاو بال‌دار آشوری، و شیردال با سر عقاب و بدن شیر نیز در این سبک معماری دیده شده‌اند. گاو و شیر ممکن است منعکس‌کنندهٔ نمادپردازی‌های نوروز، سال نوی ایرانی در اعتدال بهاری، از نبردی ابدی بین گاو نر به‌عنوان تجسم ماه، و یک شیر به‌عنوان تجسم خورشید باشند. نوروز روزی بود که ملل خراجگزار، هدایای سالانه خود را به پادشاه تقدیم می‌کردند، همان‌طور که در نقش برجسته‌های پلکان‌های تخت جمشید به تصویر کشیده شده است. برخی بر این باورند که ساخت تخت جمشید
شده است. برخی بر این باورند که ساخت تخت جمشید به‌طور خاص برای بزرگداشت نوروز بوده است. سرستون بسیار بلندتر از اکثر سبک‌های ستونی دیگر است. در حالی که برخی از ستون‌های کوچکتر به سرعت از مجسمه حیوانات به بدنه ساده و بدون نقش و نگار در پایین منتقل می‌شوند، نمونه‌های بزرگتر و باشکوه‌تر دارای یک بخش میانی بلند با پیچکهای دوگانه در بالا و به‌طور معکوس در پایین با ناحیهٔ مربع‌شکلی با شیارهای طولی هستند. البته بدنهٔ اصلی ستون گرد است. در بالای بدنهٔ اصلی و گرد، دو بخش با طرح‌هایی شُل و آزاد با الهام از گیاهان وجود
با طرح‌هایی شُل و آزاد با الهام از گیاهان وجود دارد. بخش بالایی شکلی شبیه به «سرستون نخل» دارد که با بالا رفتن پهن می‌شود و بخش پایینی یادآور برگ‌هایی است که به سمت پایین خم شده‌اند. سرستونهای دیگر حیوانات و دو عنصر پایینی مبتنی بر گیاه را دارند، اما فاقد بخش میانی با پیچک‌ها هستند. سرستون موجود از این سبک در شیکاگو از این نوع است. قالب‌بندی‌های کوچک متنوعی بین عناصر مختلف به چشم می‌خورد که بازتاب‌دهندهٔ سبک یونانی است. شاخ‌ها و گوش‌های حیوانات اغلب قطعات جداگانه‌ای هستند که با گیره‌های مربع‌شکل به سر متصل
هستند که با گیره‌های مربع‌شکل به سر متصل می‌شوند. ستون‌ها صیقلی بودند و حداقل سرستون‌ها رنگ‌آمیزی شده بودند. در مورد ستون‌های چوبی هم بر روی یک پوشش گچی رنگ‌آمیزی اعمال شده بود. این سبک بازتاب‌دهنده تأثیرات فرهنگی گوناگونی است که امپراتوری پارس آنها را فتح کرده بود، از جمله مصر، بابل، و لیدیه، و همچنین یونان که پارس‌ها در آنجا موفقیت موقت و کوتاه‌مدتی داشتند. نتیجه نهایی به شکلی واضح و متمایز، سبکی پارسی است. تصور می‌شود ستون‌های سنگیِ به‌جامانده، پیش‌درآمدی از نسخه‌های چوبی بوده‌اند که همچنان مورد استفاده
از نسخه‌های چوبی بوده‌اند که همچنان مورد استفاده داشته‌اند. شاید زمانی که تهیه درختان به اندازه کافی بزرگ برای بزرگ‌ترین ساختمان‌ها دشوار یا غیرممکن شد، حرکت به سمت ساخت ستون سنگی روی داد. بدنه‌ها می‌توانند تا ۲۰ متر ارتفاع داشته باشند. حتی در ستون‌های چوبی هم پایه از سنگ ساخته می‌شد و گاهی کتیبه‌ای حک شده بود که نام پادشاه سازنده آن ساختمان بر روی آن قرار داشت. اکثر پایه‌ها گرد هستند، اما یک نوع مربع اولیه دارای دو پله است. کاربرد و نفوذ. به نظر می‌رسد شکل کامل ستون پارسی فقط در چند مکان خارج از ایران، در
کامل ستون پارسی فقط در چند مکان خارج از ایران، در سراسر امپراتوری و در دوران هخامنشیان استفاده شده است. ارمنستان و حتی مستعمرات شام در شبه‌جزیره ایبریا. این ستون‌ها بر ستون‌های آشوکا که حدود ۸۰ سال پس از نابودی شاهنشاهی هخامنشی توسط اسکندر مقدونی در هند ساخته شدند، و دیگر ساختمان‌های امپراتوری در معماری امپراتوری مائوریا تأثیر گذاشتند. از نظر تزئینات، آنها بر روی بناهای بودایی باستانی در منطقه گنداره در قرن دوم یا سوم میلادی قابل مشاهده هستند. همچنین ستون‌های پارسی غارهای کارلا و غارهای ناسیک را تزئین
پارسی غارهای کارلا و غارهای ناسیک را تزئین می‌کنند. این سبک در خود ایران توسعه نیافت، اما عناصر آن همچنان پیش از ظهور اسلام، تحت سلسله‌های بعدی ظاهر می‌شد. احیای ستون‌های پارسی. از قرن نوزدهم میلادی، شکل کامل ستون‌های تخت جمشید توسط پارسیان هند و معماران التقاطی در اروپا احیا شد. استفاده از این ستون‌ها در بناهای عمومی ایران فقط در دوره پهلوی (از ۱۹۲۵) رواج پیدا کرد، اگرچه کاخ سلطنتی سابق در باغ عفیف‌آباد (۱۸۶۳) به‌طور آزمایشی از برخی عناصر سرستون‌ها استفاده می‌کند. رضاشاه، اولین پادشاه پهلوی، به روش‌های
می‌کند. رضاشاه، اولین پادشاه پهلوی، به روش‌های مختلف علاقه به هخامنشیان را برای ترویج ملی‌گرایی ایرانی و حمایت از مشروعیت رژیم خود ترویج می‌کرد. بناهای مهمی در تهران تحت نظارت باستان‌شناسان اروپایی، به‌ویژه آندره گدار، ماکسیم سیرو و ارنست هرتسفلد، از نظر اصالت سبکشان مورد بررسی قرار گرفتند. این بناها شامل شهربانی و بانک ملی ایران می‌شود. اگرچه ایران در جمهوری اسلامی بناهایی را ترجیح می‌دهد که به معماری اسلامی مربوط باشند، اما ستون‌های کوچک پارسی همچنانچهارطاقی موسوم به «دانشمند ایرانی» اهدایی به دفتر
موسوم به «دانشمند ایرانی» اهدایی به دفتر سازمان ملل متحد در وین در سال ۲۰۰۹ را پشتیبانی می‌کنند.
محمد شَلَبی (به عربی: محمد الشلبی، زاده معان، اردن) معروف به ابو سَیّاف (به عربی: أبو سیاف) یک روحانی سلفی و رئیس جنبش سلفی جهادی اردن (به عربی: التیار السلفی الجهادی فی الأردن) است. او در سال ۲۰۰۶ به دلیل شورش‌های معان که در ژانویه ۲۰۰۲ به تحریک و رهبری علیه مقامات اردن متهم شد، به اعدام محکوم شد. همچنین تصور می‌شد که او با اخوان‌المسلمین در اردن و القاعده و حداقل سطحی از مشارکت در ترور لارنس فولی، مسئول نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی در خارج از خانه‌اش در امان در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۲ ارتباط
خارج از خانه‌اش در امان در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۲ ارتباط دارد. ابو سیاف هرگونه ارتباط با قتل را انکار کرد، اگرچه گزارش شده که از این اقدام چشم‌پوشی کرده است.
سعدالله امیرشقاقی، با نام اسدالله امیرشقاقی و سعید امیری نیز شناخته شده، یکی از راه اندازان سایت‌های قماربازی در ایران بود. زندگی‌نامه. سعدالله امیرشقاقی در ایران متولد شد. او مربی رقص است و در یک مدرسه رقص استانبول تدریس می‌کرد. میلاد حاتمی از کسانی بود که از سعدالله امیرشقاقی به عنوان یکی از مهم‌ترین مدیران شبکه‌های قماربازی در ایران نام برد. او به‌طور کلی هرگونه ارتباط با سایت‌های قماربازی در کشور ایران را منکر می‌شد و مدعی بود که این اتهام‌ها برای رد گم کردن توسط مدیران اصلی این سایت‌ها به او زده شده
کردن توسط مدیران اصلی این سایت‌ها به او زده شده است. به ادعای نماینده مجلس ترکیه، آدم تاشکایا، امیرشقاقی، ارتباطات خوبی با دادستان و رئیس پلیس استانبول داشته است. او و پسرش را پدرخواندگان قمار لقب داده‌اند. در برخی اخبار از قاچاق دختران به عنوان یکی از فعالیت‌های غیرقانونی آنان معرفی شده است. او با خرید منزل در ترکیه، اقامت دریافت کرده بود که دادگاهی به دنبال سلب تابعیت او بود. ثروت او بیش از ۱۰ میلیون دلار ارزیابی شده است. او با جعل هویت در هتلی در ازمیر زندگی می‌کرد. اولین بار، فردی به نام «محمد جرجندی»،
می‌کرد. اولین بار، فردی به نام «محمد جرجندی»، کارشناس امنیت اطلاعات، مقیم آمریکا که یکی دو سالی است روی موضوع مافیای شرط‌بندی کار می‌کند، نام فردی به نام «سعدالله امیرشقاقی» و پسرش با نام «فرشید امیرشقاقی» (معروف به مونتیگو در اینستاگرام) را به عنوان دو تن از سرشاخه‌های مافیای شرط‌بندی اینترنتی مطرح کرد. بازداشت در سال ۱۴۰۲. امیرشقاقی در ۲۵ اسفند ۱۴۰۲ در ترکیه دستگیر شد. به گفته منابع خبری، در این عملیات ۱۲۰ هزار دلار، ۸۰ هزار یورو، ۹ ساعت مچی لوکس و ۱۵ شرکت به ارزش ۵۰۰ هزار دلار، ۱۰ خودرو، سهم شراکت در ۱۷
به ارزش ۵۰۰ هزار دلار، ۱۰ خودرو، سهم شراکت در ۱۷ خانه و ساختمان و ۹ شرکت دیگر کشف، شناسایی و با حکم محکمه‌های قضایی ترکی ضبط شد. به گفته وزیر کشور، او قصد فرار از ترکیه را داشته که در ازمیر دستگیر شده است. او از سوی مقامات قضایی ترکیه متهم به پولشویی است.
کوشک هخامنشی قره‌جمیرلی () به یک دروازه کاخ هخامنشی اشاره دارد که در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ در نزدیکی روستای قره‌جمیرلی در غرب جمهوری آذربایجان کشف شد. ساختمان اصلی در این کوشک، کاخ یک مقام ارشد پارسی هخامنشی (یک ساتراپ) است و به احتمال زیاد در زمان خود به عنوان یک اقامتگاه مهم تلقی می‌شده است. این کاخ درون یک باغ محصور به ابعاد ۴۵۰ در ۴۲۵ متر ساخته شده است. از خشت خام ساخته شده و در ابعاد ۲۲ × ۲۳ متر گسترش یافته است. تخمین زده می‌شود که ارتفاع این بنا حداقل ۵ متر بوده باشد. ابعاد نقشه معماری این بنا به بناهای
بوده باشد. ابعاد نقشه معماری این بنا به بناهای مشابه در پاسارگاد و شوش نزدیک است. متیو پی. کانپا یادداشت می‌کند که با وجود این‌که این عمارت درون یکی از ساتراپی‌های شاهنشاهی ایران ساخته شده بود، «هیچ چیز شهرستانی دربارهٔ معماری آن وجود ندارد». او اضافه می‌کند «روش‌های ساخت، مصالح و نقشه‌های آن، همان‌هایی هستند که در کاخ‌های سلطنتی تخت جمشید استفاده شده بودند». از نظر فرم‌های معماری، کاخ قره‌جمیرلی شباهت نزدیکی به ساختارهای استفاده شده در مرکز شاهنشاهی هخامنشیان به‌خصوص «هدیش» خشایارشا (۴۸۶–۴۶۵ ق. م) دارد.
به‌خصوص «هدیش» خشایارشا (۴۸۶–۴۶۵ ق. م) دارد. این محوطه هخامنشی قره‌جمیرلی شباهت‌های بسیاری به یافته‌های هخامنشی در نزدیکی آن در گومباتی (گرجستان) و ساری تپه (آذربایجان) دارد. احتمالاً این بنا اندکی پس از فتح منطقه توسط هخامنشیان، اواخر سده ششم پیش از میلاد، و به احتمال زیاد در جریان لشکرکشی داریوش بزرگ (۵۲۲–۴۸۶ ق. م) در مقابله با سکاها در ۵۱۳/۱۲ ق. م، ساخته شده است. در زمان ساخت، این سایت در ساتراپی سرزمین ماد واقع شده بود. پیر بریان با اشاره به Knauss و همکارانش (۲۰۱۰): «قره‌جمیرلی به ما نشان می‌دهد که
همکارانش (۲۰۱۰): «قره‌جمیرلی به ما نشان می‌دهد که حتی در پیرامون امپراتوری، حکومت پارسی نشانه‌های باشکوهش را برجای گذاشته است». این سایت احتمالاً مقارن با آغاز حمله و هجوم اسکندر مقدونی رها شده است. با توجه به نبود شواهد از تخریب خشونت‌آمیز، ممکن است ساکنان پارسی این سایت پس از شنیدن اخبار شکست قاطع و مرگ داریوش سوم (۳۳۶–۳۳۰ ق. م)، اموال خود را با خود برداشته و به وطنشان بازگشته باشند
مهر هخامنشی تختیس‌جیری () به مُهری هخامنشی اشاره دارد که در سال ۱۹۹۶ توسط ای. گاگوشیدزه در روستای تختیس‌جیری در شیدا کارتلی، در منطقه کارلی گرجستان کشف شد. این مُهر مخروطی به رنگ آبی آسمانی تیره (نزدیک به بنفش) است که از سنگ یمانی ساخته شده‌است. مُهر که سطحی متورم به سمت بیرون دارد، علاوه بر یک جفت بز وحشی در دو طرف درخت، درخت زندگانی را نیز به تصویر می‌کشد. در هر شاخه درخت، یک گل چهار گلبرگ به تصویر کشیده شده‌است. این مُهر به نیمه اول قرن پنجم قبل از میلاد تعلق دارد. به گفته کتوان دژاواخیشویلی در «تمدن‌های
دارد. به گفته کتوان دژاواخیشویلی در «تمدن‌های باستانی از سکستان تا سیبری»، این مُهر در کل یک شاهکار اصیل است. این مُهر به «سبک سلطنتی شرقی» تعلق دارد که توسط جان بوردمن تعریف شده‌است، که مُهرهای استوانه‌ای و مخروطی را نشان می‌دهد که عمدتاً تحت تأثیر عناصر آشوری و بابلی هستند.
آتیلا اونگواری (; ) جودوکار اهل مجارستان است.
سارا پیتر (؛ زادهٔ ) ژیمناست هنری زن اهل مجارستان است.
لیزا پوستایی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل مجارستان است.
بیانکا نادی (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
پیتر مولنار (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
گرتا کرکش (؛ زادهٔ ) دونده زن دو با مانع اهل مجارستان است.
رناتا کاتونا (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل مجارستان است.
میشل گولیاش (؛ زادهٔ ) ورزشکار زن پنج‌گانه مدرن اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
سلما فلدباخ (متولد ۵ مه ۱۸۷۸–۲ آوریل ۱۹۲۴) اولین زن استونیایی بود که دکترا در رشته پزشکی دریافت داشت. وی در سال ۱۹۰۴ در رشته پزشکی از دانشگاه برن فارغ‌التحصیل شد.
نقش برجسته گوکچه‌لر () یک اثر متعلق به شاهنشاهی هخامنشی است که به سبک آناتولی-ایرانی ساخته شده و در سال ۲۰۰۴ در روستای گوکچه‌لر در استان مانیسا در ترکیه امروزی پیدا شد. منطقه این کشف مربوط به قسمت شمالی منطقه تاریخی لیدیه است که در آن‌زمان بخشی از اسپاردا (ساتراپی هخامنشی) بوده است. این نقش برجسته از سنگ آهک ساخته شده و ابعاد آن ۱٫۷۹ متر در ۰٫۵۵ در ۰٫۲۵ متر است. این نقش برجسته «محصول متمایزی از آمیزش هنری طبقه‌بندی شده به عنوان هنر ترکیبی یا آناتولی-ایرانی» است. این اثر در بین اواخر قرن ششم و اوایل قرن پنجم
این اثر در بین اواخر قرن ششم و اوایل قرن پنجم قبل از میلاد ساخته شده است. این اثر می‌تواند به عنوان «شواهد بیشتری برای حضور پارسیان در منطقه» استفاده شود. به گفته فیگن چویریجی-جوشقون در «مطالعات آناتولی»، این نقش برجسته احتمالاً یک مرد آفریقایی را نشان می‌دهد که هدایایی را به صاحب آرامگاه تقدیم می‌کند، احتمالاً یک نجیب‌زاده ایرانی یا یک نجیب‌زاده غیر ایرانی در خدمت ایرانیان باشد که آداب و رسوم ایرانی را برگزیده است. مرد آفریقایی یا خدمتکار یا دوست صاحب مقبره بوده است. چویریجی-جوشقون خاطرنشان کرد که این
بوده است. چویریجی-جوشقون خاطرنشان کرد که این تعجب‌آور نیست، زیرا شاهنشاهی هخامنشی چندقومیتی بوده و ایرانیان با اقوام دیگر زندگی می‌کردند. علاوه بر این، داده‌های باستان‌شناسی از سارد (پایتخت ساتراپی لیدی) و داسکیلیون (پایتخت ساتراپی فریگیه هلسپونت) وجود جمعیت‌های جهانی در این مراکز مهم ساتراپی را نشان داده است. به گفته السپت آر.ام. دوسینبر، این نقش مبهم است و می‌تواند یک زن نیز باشد، اگرچه زنان به‌طور کلی در مجسمه‌های برجسته ایرانی به تصویر کشیده نشده‌اند. از نظر شمایل‌نگاری، هدایایی که توسط این پیکره تقدیم
نظر شمایل‌نگاری، هدایایی که توسط این پیکره تقدیم شده است «ریشه‌ای آناتولی غربی و یونانی دارند»، اما لباسی که او می‌پوشد «به وضوح تحت تأثیر ایرانیان است». این اثر منحصر به فرد است زیرا تا به امروز تنها اثر مجسمه‌سازی آناتولی-ایرانی است که در آناتولی کشف شده و یک چهره آفریقایی را به تصویر می‌کشد. این اثر گواهی بر «ساختار اجتماعی چندنژادی در منطقه لیدیه در اواخر قرن ششم تا اوایل قرن پنجم قبل از میلاد» است. این لوح در موزه آق‌حصار نگهداری می‌شود.
سلهاب محمدف (; –) مجسمه‌ساز و نگارگر، معاون رئیس آکادمی دولتی نقاشی جمهوری آذربایجان، معاون اول رئیس اتحادیه نقاشان جمهوری آذربایجان، پروفسور و دریافت کننده عنوان افتخار نقاش خلق جمهوری آذربایجان در سال ۲۰۰۶ است. زندگی‌نامه. سلهاب محمدف در ۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ در شهر نوخا در آذربایجان شوروی سابق به دنیا آمد. در میان سالهای ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸ در آکادمی دولتی هنر تفلیس درس خواند. از سال ۱۹۷۰ در اتحادیه نقاشان آذربایجان عضویت دارد. در کنار اینکه بین سال‌های ۱۹۸۲–۱۹۸۸ دبیر مسئول اتحادیه یاد شده بود، از سال ۱۹۹۳ تا کنون
مسئول اتحادیه یاد شده بود، از سال ۱۹۹۳ تا کنون مسئولیت دبیری آن را به عهده گرفته است. از سال ۲۰۰۹ عضو افتخاری آکادمی هنر روسیه است. سلهاب محمدف فعالیت‌های شغلی خود را در سال ۱۹۸۹ به عنوان مدرس در دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان شروع کرد و از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹ نیز به عنوان دانشیار در آنجا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۹ پروفسور آکادمی دولتی نقاشی جمهوری آذربایجان شد و از آن سال تا سال ۲۰۰۴ معاونت امور بین‌الملل در آکادمی مزبور را به عهده گرفت. سلهاب محمدف نه تنها به‌طور مکرر نمایشگاه‌های هنری در آذربایجان و