payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در منطقه محل سکونتش داوطلبانه به عنوان سرباز نام‌نویسی کرد تا در جنگ ۱۸۱۲ تحت فرماندهی کلنل راسل در هنگ هفتم در عملیات وایت‌ریور شرکت کند. البته پیش‌تر نیز حمله‌ای علیه شهرهای سرخ‌پوست‌نشین هم پیمان بریتانیا در دلاور ترتیب داده بود. او به همراه ۱۳۷ تن از تفنگداران سواره‌نظام عازم این نبرد شد. بارتولومیو و تفنگدارانش به دهکده‌های بومیان دلاور یورش بردند و حدود ۲۵ تن ذرت را معدوم کرده و یکی از جنگجویان سرخ‌پوست را کشتند. البته جنگجوی سرخ‌پوست دیگری از مخفیگاهش به سوی تفنگداران شلیک کرد و باعث شد تا یک نفر
به سوی تفنگداران شلیک کرد و باعث شد تا یک نفر از آنها به شدت مجروح شود و خودش نیز متواری شد. پس اینکه بارتولومیو و نیروهایش تمام انبار آذوقه آنها را منهدم کردند به قلعه والونیا بازگشتند. تفنگدار مجروح اهل ایندیانا که او نیز به قلعه بازگردانده شده بود در اثر شدت جراحات درگذشت. بارتولومیو اینطور برآورد کرده بود که گرسنگی و قحطی ناشی از تخریب انبارهای آذوقه می‌تواند، مانع از هر گونه حمله سرخ‌پوستان به سکونت‌گاه‌های آمریکایی‌ها شود یا لااقل حمله آنها را به تعویق بیندازد. صرف نظر از اینکه چنین یورشی تا چه
تعویق بیندازد. صرف نظر از اینکه چنین یورشی تا چه اندازه مؤثر بوده‌است این موضوع مطرح می‌شود که با از بین بردن ۲۵ تن ذرت، زنان و کودکان سرخ‌پوست ساکن در این روستاها نیز از گرسنگی رنج خواهند برد. بعدها کلنل راسل به تمجید از بارتولومیو پرداخت و خطاب به فرماندار منطقه‌ای ایندیانا چنین گفت که: «کلنل بارتولومیو به عنوان معاون من وارد عمل شده‌است، این سرباز قدیمی و کارکشته در چنین نبردی آنقدر پشتکار به خرج داده‌است که من اگر به هر شکلی از او تقدیر کنم باز هم حق مطلب ادا نخواهد شد». در سال ۱۸۱۶ او درجه ژنرال ارشد
ادا نخواهد شد». در سال ۱۸۱۶ او درجه ژنرال ارشد را کسب کرد که در آن زمان بالاترین درجه نظامی بود. اواخر زندگی. پس از اینکه خدمت نظامیش در دوران جنگ خاتمه یافت، وارد سیاست شد. در سال ۱۸۱۸ در مجلس شورای ایالتی ایندیانا خدمت کرد و در سال ۱۸۲۰ برای حضور در مجلس سنای این ایالت انتخاب شد. وی به عضویت کمیسیونی برگزیده شد که قرار بود در خصوص تعیین مرکز ایالت ایندیانا تصمیم‌گیری کنند؛ در واقع او در انتخاب ایندیاناپلیس به عنوان مرکز جدید این ایالت نقش داشت. وی اغلب اظهار می‌کرد که: «من اولین کسی بودم که این پیشنهاد
می‌کرد که: «من اولین کسی بودم که این پیشنهاد را دادم». او در سال ۱۸۲۲ محل سکونتش را تغییر داد ولی همچنان عضو هیئت‌مدیره کمیسیون اسناد زمین بود. جوزف بارتولومیو در سال ۱۸۲۵ بازنشسته شد. در ۱۸۳۱ او ضامن همسایه‌اش، اندرو پی. هِی شد. پی. هی وام دریافتی از دولت را عودت نداد. در نتیجهٔ این اختلاس، بارتولومیو مزرعه‌اش را فروخت و به منطقه مک‌لین در ایلینوی نقل مکان کرد. او و پسرش شهر جدیدی به نام کلارکس‌ویل در شمال بلومینگتون کنونی بنا نهادند که بعد از دهه ۱۸۵۰ خالی از سکنه شد. او یکی از حامیان جدی ویلیام هنری
خالی از سکنه شد. او یکی از حامیان جدی ویلیام هنری هریسون در مبارزات انتخاباتی ۱۸۴۰ بود. در پاییز همان سال، وضعیت سلامتی وی رو به وخامت رفت. جوزف بارتولومیو در سوم نوامبر ۱۸۴۰ درگذشت و در گورستان کلارکس‌ویل در منطقه مک‌لین به خاک سپرده شد. ارتش بزرگ جمهوری در سال ۱۸۹۴ نشان یادبودی بر مزار او قرار داد که روی آن چنین حک شده بود: «به یاد ژنرال ارشد جوزف بارتولومیو، قهرمان تیپه‌کانو. او همچنین در جنگ استقلال آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و نبرد بلک‌هاوک حضور داشت». در ۱۹۷۳ نیز یادمان سنگی در گورستان داوسون منطقه مک‌لین
نیز یادمان سنگی در گورستان داوسون منطقه مک‌لین تعبیه شد که محل تقریبی قلعه بلک‌هاوس را (که در طول نبرد بلک‌هاوس ساخته شده بود) نشان می‌داد.
جوزف دورست بدل سنیور (Joseph Dorsett Bedle, Sr.) (زادهٔ ۵ ژانویه ۱۸۳۱ – ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴)، وکیل، حقوقدان و سیاستمدار عضو حزب دموکرات آمریکایی بوده که بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ به عنوان بیست و سومین فرماندار نیوجرسی خدمت کرده است. اوایل زندگی. جوزف دورست بدل در ۵ ژانویه ۱۸۳۱، در ماتاوان، نیوجرسی چشم به جهان گشود. پدرش توماس و مادرش هانا (نام خانوادگی قبل از ازدواجش دورست بود) بدل بودند. توماس بدل بازرگان، قاضی صلح و قاضی دادگاه عرایض عامهٔ مونموث کانتی بود. جوزف بدل از طرف مادرش با گرت دی. وال که سناتور سابق
بدل از طرف مادرش با گرت دی. وال که سناتور سابق ایالات متحده آمریکا بود، رابطهٔ خویشاوندی داشت. بدل در یک آکادمی محلی تحصیل کرده ولی به سبب بدن نحیفش در کالج شرکت نکرد و به جای آن در یک فروشگاه عمومی مشغول به کار شد. او علاقه و اشتیاق شدیدی به تحصیل در رشتهٔ حقوق داشت و سه سال سخت را در دفتر ویلیام ال. دیتون در ترنتون به یادگیری وکالت گذراند. سپس یک زمستان را در دانشکده حقوق ملی و ایالتی در بالستن اسپا، نیویورک سپری کرده و زمستانی دیگر را در دفاتر تامپسون و ویکس در پوکیپسی، نیویورک گذراند. بدل در روز تولد
ویکس در پوکیپسی، نیویورک گذراند. بدل در روز تولد ۲۱ سالگیش مورخ ۵ ژانویه ۱۸۵۲، در هیئت وکلای نیویورک پذیرفته شد. او پس از تحصیل و مطالعهٔ بیشتر زیر نظر هنری اس لیتل، وکیل ماتاوان، در سال ۱۸۵۳ موفق به حضور در هیئت وکلای نیوجرسی شد. بدل دو سال بعدی را به کار وکالت در میدلتون پوینت مشغول بود و در سال ۱۸۵۶ به فریهولد نقل مکان کرد. دادگاه عالی نیوجرسی. بدل در سال ۱۸۶۵ توسط فرماندار در دادگاه عالی ایالتی جوئل پارکر (یک دادگاه میانجی زیرمجموعه دادگاه استیناف و جرائم غیرعمد نیوجرسی) در حوزهٔ قضایی
استیناف و جرائم غیرعمد نیوجرسی) در حوزهٔ قضایی هادسون-پاسایک-برگن منصوب شد. او در سن ۳۴ سالگی به عنوان دومین قاضی جوان تاریخ دادگاه شناخته می‌شد. بدل، کمی بعد از انتصابش به جرزی سیتی نقل مکان و در همسایگی لئون ابت، فرماندار دو دورهٔ بعدی، زندگی کرد. او در سال ۱۸۷۱ کاندیدای مدنظر حزب دموکرات برای سمت فرمانداری بود ولی ابت، فرماندار پارکر را متقاعد کرد تا برای دومین دورهٔ غیرمتوالی نامزد انتخابات شود. پس از پیروزی پارکر، بدل برای دومین دورهٔ این کرسی انتخاب شد. بدل در حالی که در دادگاه خدمت می‌کرد، نمایندهٔ
بدل در حالی که در دادگاه خدمت می‌کرد، نمایندهٔ کنوانسیون ملی دموکرات ۱۸۶۴ بود. فرمانداری نیوجرسی. کمپین ۱۸۷۴. مجمع حزب دموکرات در سال ۱۸۷۴ با رأی قاطع، بدل را به عنوان نامزد فرمانداری انتخاب کرد. رقیب وی، جورج ای هالسی، نمایندهٔ سابق نیوآرک از حزب جمهوری‌خواه بود. مشکل اصلی در کمپین انتخاباتی، دولت جرسی سیتی بود. هالسی کمپینی برای اصلاح سیستم کمیسیون‌های قانونگذاری ایالتی که امور شهر را اداره می‌کردند، کمپینی تشکیل داد. بدل اتهامات شدیدی را به هیئت منصفه وارد کرده بود که منجر به صدور کیفرخواستی مبنی بر
وارد کرده بود که منجر به صدور کیفرخواستی مبنی بر کلاه‌برداری و توطئهٔ مأمورین عالی رتبهٔ جمهوری‌خواه شد. او بعدها آنها را مورد دادرسی قرار داده و محاکمه کرد. بدل با اختلاف نسبتاً بالایی پیروز انتخابات شد. این پیروزی احتمالاً به سبب وحشت سال ۱۸۷۳ بوده که موجب شد جمهوری‌خواهان ملی و سیاستمداران منتخب، محبوبیت خود در بین عموم از دست بدهند. دورهٔ فرمانداری. بدل در سخنرانی آغازین خود، خواستار ریاضت اقتصادی و حاکمیت محلی برای شهرداری‌ها و قوانین عمومی شد که موجب سامان یافتن شرکت‌ها (برخلاف منشورهای فردی) شد. بدل
یافتن شرکت‌ها (برخلاف منشورهای فردی) شد. بدل اینگونه استدلال می‌کرد که واگذاری مسئولیت به شهرداری‌ها موجب کاهش مخارج و مالیات شده در حالی که خود شهرداری منبع اولیهٔ هر دو است. اگرچه او به روزی امید داشت که «هر شهری در این ایالت با هر جمعیت مشخصی، توسط یک قانون عمومی اداره شود» ولی اذعان داشت که این امر نیازمند اصلاح قانون اساسی است. نخستین وتوی فرماندار بیدل موجب از بین رفتن لایحهٔ ادغام شرکت تولید و تجارت نیوآرک شد. این کار به دلیل خاص بودن قانون انجام شد. او در سال نخست حضورش در فرمانداری، حداقل پنج
شد. او در سال نخست حضورش در فرمانداری، حداقل پنج لایحهٔ مشابه دیگر برای شرکت‌های تولیدی و دو لایحه برای خوابگاه‌های خصوصی را با رأی مخالف خود، رد کرد. محدودیت قوانینی ویژه توسط یک اصلاحیه قانون اساسی ایالتی که توسط رأی دهندگان در نوامبر ۱۸۷۵ تصویب شده، انجام پذیرفت. در نتیجهٔ محدود کردن قانون اساسی ویژه، فعالیت به شدت کاهش یافت و در دو سال باقی‌ماندهٔ کار بدل در فرمانداری، کمترین رویدادها از منظر قانونگذاری، در تاریخ نیوجرسی اتفاق افتاد. بدل در سال دوم کارش در فرمانداری، تفسیر خود را مبنی بر اینکه اصلاحیهٔ
در فرمانداری، تفسیر خود را مبنی بر اینکه اصلاحیهٔ محدودسازی شامل همهٔ قوانین شهرداری نمی‌شود، اظهار داشت. با این حال او لایحه‌ای را در بهار ۱۸۷۶ رد کرد که قادر به سامان بخشیدن به انتخابات محلی در جرسی سیتی بود. او همچنین دو لایحهٔ دیگر را فقط به این دلیل که با اطلاع عمومی مناسبی تصویب نشده بودند، رد کرد که به‌طور محدودی فقط برای اثرگذاری بر روی نیوآرک نوشته شده بودند. بدل در سال ۱۸۷۶ لایحه‌ای را رد کرد که «نگهداری از افراد ناشنوا و فاقد قوهٔ تکلم، عقب افتادهٔ ذهنی و نابینا و همچنین امکان تحصیل آنان را در
ذهنی و نابینا و همچنین امکان تحصیل آنان را در (نیوجرسی) فراهم کرد». دلیل رد شدن این لایحه افراطی بودن این سیاست بود و همچنین با شرط قانون اساسی مبنی بر محدود بودن لایحه به یک موضوع، مغایرت داشت. گرچه سنای نیوجرسی به لغو وتوی بدل رأی داد، ولی شش جمهوری‌خواه مجلس برای جلوگیری از تصویب این لایحه از خطوط حزبی عبور کردند. با این حال، مجلس جمهوری‌خواه بر حق وتوی بدل غلبه و لایحهٔ اصلاح زندان را تصویب کرد. بدل معتقد بود که این لایحه مأموران قانونی را آنقدر قدرتمند کرده که بتوانند بدون صلاح دیدن قانون اساسی و
کرده که بتوانند بدون صلاح دیدن قانون اساسی و موافقت آن، انتخاب شوند. بدل در طول آخرین سال خدمت خود در فرمانداری، پدر همسرش، بنینگتون اف راندولف را به یکی از دو کرسی قضاوت جرسی سیتی منصوب کرد. ولی سنای دموکرات، نامزد جمهوری‌خواه بدل را برای کرسی دیگر رد کرد. بدل جمهوری‌خواه دیگری را پیش از عزل از سنا منصوب کرد که او نیز رد شد و در همین اثنا، جمهوری‌خواهی را تعیین کرد. بدل در پی یک اعتصاب راه‌آهن در سال ۱۸۷۷، گارد ملی ایالتی را برای محافظت از قطارها فراخواند و کارکنان را نیز جایگزین کرد. پس از فرمانداری. بدل
کارکنان را نیز جایگزین کرد. پس از فرمانداری. بدل پس از ترک فرمانداری، به حرفهٔ وکالت بازگشت مشاور خصوصی حقوقی در دلاور، لاکاوانا و وسترن ریل رودشد. او به هیئت مدیرهٔ چندین شرکت برجسته ملحق شد. او سه مرتبه از قبول انتصاب به مقام قضاوت ریاستی به عنوان کاردار روسیه و اتریش سر باز زد. بدل در سال پایانی عمرش، در کمیسیون قانون اساسی نیوجرسی در سال ۱۸۹۴ خدمت کرد. زندگی شخصی. بدل در سال ۱۸۶۱ با آلثا فیتز راندولف (زادهٔ حدود ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۱۹۲۶)، دختر یک وکیل محلی و خواهرزادهٔ فرماندار بعدی نیوجرسی، تئودور فیتز
و خواهرزادهٔ فرماندار بعدی نیوجرسی، تئودور فیتز راندولف، ازدواج کرد. آنها با یکدیگر صاحب ۴ پسر به نام‌های: جوزف دورست بدل جونیور (زادهٔ ۱۸۶۴ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، بنینگتون فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، توماس فرانسیس بدل (زادهٔ ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹۲۲) و راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و دو دختر به نام‌های: مری هاول بدل (زادهٔ ۱۸۷۳ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و آلثیا فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۱ – درگذشتهٔ ۱۹۵۷) شدند. بدل عضو افتخاری انجمن سینسیناتی بود. مرگ و میراث. بدل در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴ در
بود. مرگ و میراث. بدل در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴ در بیمارستان سنت لوک در شهر نیویورک در اثر عوارض ناشی از جراحی سنگ مجاری ادراری از دنیا رفت. او را در آرامگاه میپل وود در فریهولد، نیوجرسی به خاک سپردند.
جوزف لنکستر برنت (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶- درگذشتهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵)، سیاستمدار و وکیل در کالیفرنیا، مریلند و لوئیزیانا و سرتیپ ارتش مؤتلفه بود. زندگی شخصی. جوزف لنکستر برنت در ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶، در پومونکی، مریلند تولد شد. والدین او ویلیام لی برنت نماینده کنگره ایالات متحده در لوئیزیانا و یک وکیل در مریلند بود و ماری فنویک برنت، وارث مریلند بود. این خانواده پُرجمعیت شامل چندین برادر و خواهر بودند و بردگان زیادی نیز داشتند. او توسط معلمان خصوصی آموزش دید و تحصیلات خود در رشته حقوق از دانشگاه جورج‌تاون به‌دست‌
خود در رشته حقوق از دانشگاه جورج‌تاون به‌دست‌ آورد. برنت در سال ۱۸۷۰ با روزل کینر از لوئیزیانا ازدواج کرد. او در ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵ در بالتیمور، مریلند، وفات کرد و از او و همسرش، دو فرزند، نانی ام. و دانکن کی. به یادگار ماند. او در قبرستان گرین مونت در بالتیمور، مریلند به خاک سپرده شد. کالیفرنیا. او در سال ۱۸۵۰ با یک کشتی بادبانی از بالتیمور به کالیفرنیا رفت و کتابخانه حقوقی «مناسب، هرچند ناکافی» خود را به همراه آورد. او به عنوان یک وکیل در لس‌آنجلس «توسط بسیاری از دامداران برای پیگرد حقوقشان از زمین اسپانیایی
از دامداران برای پیگرد حقوقشان از زمین اسپانیایی و مکزیکی استخدام شد». او در سال ۱۸۵۶ در قوه مقننه ایالتی انتخاب شد. او مالک رانچو سان رافائل بود که شامل شهر فعلی پاسادینا در کالیفرنیا می‌شد. این زمین در آن سوی رودخانه لس‌آنجلس موقعیت داشت، جاییکه پارک فعلی گریفیت است. او نام ملک خود را سانتا اولالیا رنچ گذاشت. او همچنین یک کمیسر مدرسه و رهبر جنبش ایجاد یک سیستم مدارس دولتی در لس‌آنجلس بود. برنت در «کنوانسیون نمایندگان از شهرستان‌های جنوبی، برای تقسیمات ایالتی» شرکت کرد و به همراه بنجامین هیز، جی.اس.کی.
شرکت کرد و به همراه بنجامین هیز، جی.اس.کی. اوجیر، آنتونیو اف. کورونل، ایگناسیو دل واله، پیو پیکو و جان ای. لوئیس به کمیته‌ای برای پیش‌نویس قطعنامه نهایی منصوب شدند. قطعنامه که در فوریه ۱۸۵۲ صادر شد اظهار داشت که «این واقعیت که هر ساکن بخش کشاورزی ایالت، سه دلار به خزانه دولت کمک می‌کند، در حالی که ساکنان شهرستان‌های معدنی (که شصت و پنج درصد از کل جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند)، تنها هفده سنت کمک می‌کنند که بی‌عدالتی ظالمانه سازمان کنونی ما را به تصویر می‌کشد». رأی‌دهندگان لس‌آنجلس در سال ۱۸۵۲، برنت را که یک
رأی‌دهندگان لس‌آنجلس در سال ۱۸۵۲، برنت را که یک دموکرات بود به عنوان دومین وکیل شهر خود انتخاب کردند و در سال ۱۸۵۶، او در مجلس ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد. جوزف لنکستر برنت، در اواسط فوریه ۱۸۶۱، به عنوان یک وکیل ثروتمند و قانون‌گذار سابق مناطق جنوبی و همچنین یک لس‌آنجلسی مشهور بود که دادخواست تشکیل سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلس را به درخواست فرماندار جان جی. دونی برای تشکیل گروهان‌های شبه‌نظامی برای «حفظ نظم» درست قبل از آغاز جنگ داخلی آمریکا امضاء کرد. سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلسی به عنوان شبه‌نظامیان
سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلسی به عنوان شبه‌نظامیان جدایی‌طلب، متشکل از کالیفرنیای‌ها و آمریکایی‌هایی از ایالات جنوبی بودند که در کالیفرنیای جنوبی ساکن شده بودند. جنگ داخلی. پس از سقوط فورت سامتر، سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلس به تگزاس رفت و نیروهای فدرال به لس‌آنجلس رسید. برنت تصمیم گرفت به شرق بازگردد، وی مزرعه دامداری خود را فروخت و در کشتی پاناما، اس‌اس اوریزابا در سن دیگو سوار شد. او در کشتی با سناتور سابق ایالات متحده، ویلیم ام. گوین و وکیل سابق ایالات متحده، کالهون بینهام همراه شد، آنها تلاش داشتند تا
کالهون بینهام همراه شد، آنها تلاش داشتند تا به جنگ جنوب بپیوندند. اگرچه آنان در شهر پاناما، در آب‌های کلمبیا توسط سرتیپ ادوین ووس سمر به جرم خیانت دستگیر شدند. این حادثه می‌توانست ایالات متحده را وارد جنگ با کلمبیا کند، مگر اینکه این سه نفر برای دستگیرشدن موافقت می‌کردند و هیچ ضرری به شهروندان شهر پاناما نمی‌رسید. آنها سرانجام به امر ریس جمهور آبراهام لینکلن آزاد شدند. برنت فوراً به جنوب رفت تا سرگرد و افسر مهمات، ارتشبد جان بی. ماگرودر در شبه جزیره ویرجینیا شود. او بعداً به عنوان افسر مهمات، ارتشبد ریچارد
شود. او بعداً به عنوان افسر مهمات، ارتشبد ریچارد تیلور به غرب فرستاده شد. او در ۱۷ آوریل ۱۸۶۴، فرماندهی تیپ سواره‌نظام لوئیزیانا را دریافت کرد و در اکتبر ۱۸۶۴ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و یکی از سه کالیفرنیایی بود که ارتشبد مؤتلفه یا دیپلمات بودند. او تا پایان جنگ در لوئیزیانا جنگید. یکی از واقعات جالب درگیرشدن برنت در جنگ، غرق‌کردن کشتی یو اس اس اندیانولا در ۲۴ فوریه ۱۸۶۳ بود. کشتی اندیانولا موظف شده بود تا از جریان تدارکات مؤتلفه از دریای سرخ جلوگیری کند. ارتشبد تیلور به برنت دستور داد تا با زره پوش دشمن
ارتشبد تیلور به برنت دستور داد تا با زره پوش دشمن با دو کشتی، قایق یدک‌کش ویب و چرخ پره‌ای ملکه غرب که اخیراً از دشمن به دست آمده بود، حمله کنند. آنها از اندیانولا سبقت گرفتند و قبل از آنکه آنها را هدف قرار دهد از دو طرف، هفت بار به او ضربه زدند و اندیانولا تسلیم شد. از دست دادن اندیانولا برای اتحادیه بسیار ناراحت‌کننده بود. در این صورت تمام تلاش‌های دریاسالار دیوید دیکسون پورتر برای بستن دریای سرخ توسط کشتی‌های جداشده در حالی که بدنه ناوگان او در بالای ویکسبورگ، می‌سی‌سی‌پی قرار داشت، خاتمه یافت و این امر
می‌سی‌سی‌پی قرار داشت، خاتمه یافت و این امر در ۱۴ مارس ۱۸۶۳، منجر به مدیریت پرهزینه فراگوت توسط دژهای جنوب در پورت هادسون شد. پس از جنگ. پس از جنگ، او تا سال ۱۸۷۰ در بالتیمور وکالت کرد تا اینکه با روسیلا کینر، دختر کشاورز و سیاستمدار لوئیزیانا، دونکان فارار کینر ازدواج کرد. برنت در لوئیزیانا ساکن شد و مزرعه کینر را تا مرگ او در سال ۱۸۸۷ مدیریت کرد. در این زمان آنها یک پسر و دختر داشتند. برنت یک شهروند مشهور و با نفوذ شد و به عنوان یکی از اعضای مجلس قانون‌گذاری، با مبارزه با بخت‌آزمایی کارهای مؤثری انجام
با مبارزه با بخت‌آزمایی کارهای مؤثری انجام داد. او در سال ۱۸۷۶، یک نماینده در کنوانسیون ملی دموکرات از لوئیزیانا و همچنین رئیس انجمن جنگ‌های استعماری مریلند بود. برنت بعد از سال ۱۸۸۷ به مریلند بازگشت و در حکومت سهیم شد. مجله هارپر، در آوریل ۱۸۹۴، مقاله‌ای از برنت به عنوان «استفاده جنگ از موتورهای صلح» منتشر کرد.
میکرونووا یک انفجار ستاره ای با انرژی یک میلیونیم نواختر کلاسیک است. این پدیده به دلیل تجمع ماده از محیط ستاره، مانند ستاره همراه، ایجاد می‌شود. در ۲۰ آوریل ۲۰۲۲، تیمی از رصدخانه جنوب اروپا اعلام کرد که با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی ماهواره نقشه‌بردار فراخورشیدی گذران و تلسکوپ وی‌ال‌تی، سه میکرونووا را از کوتوله‌های سفید شناسایی کرده‌اند. خورشید. هنگامی که نیل آرمسترانگ در طول مأموریت آپولو ۱۱ تصاویر استریوسکوپی از سطح ماه گرفت، تکه‌های درخشانی را دید که شبیه شیشه بودند. توماس گلد، اخترفیزیکدان، این
که شبیه شیشه بودند. توماس گلد، اخترفیزیکدان، این تصاویر را تجزیه و تحلیل کرد و پیشنهاد کرد که انجماد شیشه‌ای می‌تواند نتیجه یک «فورش بسیار کوچک شبیه نوا» از خورشید باشد. بردلی شفر، پروفسور نجوم و اخترفیزیک، موافق است که این یک استدلال قانع کننده برای چیزی است که ما اکنون آن را میکرونووای خورشیدی می‌نامیم. لکه‌های مشابهی نیز در طول مأموریت چانگ ای ۴ سازمان ملی فضایی چین در سال ۲۰۱۹ در سمت دور ماه مشاهده شد و در ابتدا تصور می‌شد که یک ژل است. تیم پیشنهاد کرد که شیشه نمی‌تواند در اثر برخوردی که دهانه را ایجاد
شیشه نمی‌تواند در اثر برخوردی که دهانه را ایجاد کرده‌است، تشکیل شده باشد، زیرا جسم برای ایجاد دمای مورد نیاز بسیار کوچک بوده‌است.
تبعیض جنسیتی معکوس () اصطلاحی از تبعیض جنسیتی است که هدف آن مردان و پسران هستند. این شکل از تبعیض جنسی شامل هر گونه تعصب یا تبعیض علیه مردان و پسران است. این تبعیض می‌تواند شامل کلیشه‌هایی باشد که ممکن است بر مردان تأثیر منفی بگذارد. تاریخچه. مفهوم تبعیض جنسیتی معکوس اولین بار در دههٔ ۱۹۶۰ و همزمان با ظهور جنبش‌های آزادی‌بخش زنان و جنبش‌های فمینیستی ثبت شد. یک جنبش آزادی‌بخش مردان به رهبری روان‌شناسانی شکل گرفت که معتقد بودند زنانگی و مردانگی رفتارهای اجتماعی هستند و نتیجه ژن‌ها نیستند.
لوک پریور بلکبرن (Luke Pryor Blackburn) (۱۶ ژوئن ۱۸۱۶–۱۴ سپتامبر ۱۸۸۷)، پزشک، نوع‌دوست و سیاستمدار آمریکایی اهل کنتاکی بود. او به‌عنوان بیست و هشتمین فرماندار کنتاکی انتخاب گردید که از سال ۱۸۷۹ تا سال ۱۸۸۳ خدمت نمود. تا زمان انتخاب ارنی فلتچر در سال ۲۰۰۳، بلکبرن یگانه پزشکی بود که به‌عنوان فرماندار کنتاکی خدمت نمود. پس از بدست‌آوردن مدرک پزشکی در دانشگاهی ترانسیلوانیا، بلکبرن به ناچز، میسیسیپی نقل مکان نمود و به‌دلیل اجرای اولین قرنطینهٔ موفقیت‌آمیز علیه تب زرد در درهٔ رودخانهٔ میسیسیپی در سال ۱۸۴۸ به شهرت
زرد در درهٔ رودخانهٔ میسیسیپی در سال ۱۸۴۸ به شهرت ملی دست یافت. او به‌عنوان متخصص تب زرد در نظر گرفته شد و اغلب برای مبارزه با شیوع بیماری مزمن کار کرد. ازجمله اقدام‌های بشردوستانهٔ او ساخت بیمارستانی برای قایقرانانی بود که در رودخانهٔ میسیسیپی با سرمایهٔ شخصی او کار می‌کردند. او بعداً با موفقیت در کنگره لابی کرد تا مجموعه‌ای از بیمارستان‌های مشابه در امتداد میسیسیپی بسازد. اگرچه بلکبرن خیلی پیر بود تا در ارتش خدمت نماید، اما در طول جنگ داخلی از جنبش کنفدراسیون حمایت نمود. در روزهای اولیهٔ جنگ، او به‌عنوان
حمایت نمود. در روزهای اولیهٔ جنگ، او به‌عنوان یک مأمور غیرنظامی برای دولت‌های کنتاکی و میسیسیپی اجرای عمل می‌نمود. تا سال ۱۸۶۳، او به اداره‌کنندگان محاصرهٔ کنفدراسیون در کانادا کمک می‌کرد. در سال ۱۸۶۴، او به برمودا سفر کرد تا به مبارزه با شیوع تب زرد که عملیات محاصرهٔ کنفدراسیون در آنجا را تهدید می‌نمود، کمک نماید. مدت کوتاهی پس از پایان جنگ، او توسط یک مأمور دوعامل کنفدراسیون متهم گردید که توطئه‌ای برای شروع یک بیماری همه‌گیر تب زرد در شمال ایالات متحده انجام داده‌است که می‌توانست تلاش جنگ اتحادیه را مختل
داده‌است که می‌توانست تلاش جنگ اتحادیه را مختل سازد. بلکبرن متهم به جمع‌آوری کتانی و لباس‌های مورد استفادهٔ بیماران تب زرد و قاچاق آنها به ایالت‌های شمالی برای فروش بود. شواهد علیه بلکبرن قابل توجه بود، اگرچه بسیاری از آنها یا به‌صورت غیرمستقیم یا توسط شاهدانی با شهرت مشکوک ارائه شده بودند. اگرچه او توسط دادگاه تورنتو تبرئه گردید، احساسات عمومی به‌طور قطعی در سراسر ایالات متحده علیه او بود. امروزه، مورخان هنوز در مورد قوی‌بودن شواهدی که از نقش بلکبرن در توطئهٔ ادعایی حمایت می‌نماید، اختلاف نظر دارند. هر
ادعایی حمایت می‌نماید، اختلاف نظر دارند. هر توطئه‌ای با این ماهیت شکست می‌خورد، اگرچه، در سال ۱۹۰۰، والتر رید کشف نمود که تب زرد توسط پشه‌ها منتقل می‌شود، نه از طریق تماس. بلکبرن در کانادا ماند تا اجتناب از پیگرد قانونی توسط مقام‌های ایالات متحده نماید، اما در سال ۱۸۶۸ به شهرستان خود بازگشت تا به مبارزه با شیوع تب زرد در امتداد خلیج ساحلی تگزاس و لوئیزیانا کمک نماید. اگرچه اتهامات علیه او رفع نشده بود، اما او دستگیر ویا تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت. او با ارائهٔ کمک در شیوع تب زرد در ممفیس، تنسی، در سال
ارائهٔ کمک در شیوع تب زرد در ممفیس، تنسی، در سال ۱۸۷۳، فرناندینا، فلوریدا، در سال ۱۸۷۷ و هیکمن، کنتاکی، در سال ۱۸۷۸، چهرهٔ عمومی خود را بازسازی نمود. خدمات بلکبرن که «قهرمان هیکمن» لقب گرفت، او را به‌سمت نامزدی فرمانداری دموکرات در سال بعد سوق داد. او در انتخابات سراسری، والتر ایوانز جمهوری‌خواه را با اختلاف زیادی شکست داد. به‌عنوان فرماندار، بلکبرن اصلاحات متعددی را در زمینه‌های مالی ایالتی و بهبودهای داخلی به‌تصویب رساند، اما دستاوردهای برجستهٔ او در زمینهٔ اصلاحات کیفری بود. بلکبرن با ناراحت بودنش از
اصلاحات کیفری بود. بلکبرن با ناراحت بودنش از شرایط زندان در فرانکفورت، تلاش کرد ازدحام بیش از حد جمعیت را با استفادهٔ آزادانه از عفو فرمانداری خود کاهش دهد که لقب تمسخرآمیز «لوک ملایم» را برای او به ارمغان آورد. او همچنین تضمین از مجوز ساخت یک ندامتگاهی جدید در ادیویل، اتخاذ یک سیستم نگهبان برای جایگزین نظارت خصوصی فاسد بر زندان قدیمی و اجرای اولین سیستم آزادی مشروط ایالتی را نمود. اگرچه سابقهٔ اصلاحات او باعث گردید تا مورخان او را به‌عنوان «پدر اصلاحات زندان در کنتاکی» تحسین نمایند، اما سابقهٔ عفو لیبرال
در کنتاکی» تحسین نمایند، اما سابقهٔ عفو لیبرال او و صرف پول کمیاب مالیات دهندگان برای بهبود شرایط زندگی زندانیان در آن زمان محبوبیتی نداشت و او را در کنوانسیون نامزدی حزب خود در سال ۱۸۸۳ شد. پس از دورهٔ فرمانداریش، او به مطب پزشکی خود بازگشت و در سال ۱۸۸۷ درگذشت. مجتمع اصلاحی بلک برن، یک مرکز مجازات حداقل امنیتی در نزدیکی لکسینگتون، کنتاکی، به‌افتخار او در سال ۱۹۷۲ نام‌گذاری گردید. اوایل زندگی و خانواده. لوک بلکبرن در ۱۶ ژوئن، سال ۱۸۱۶ در شهرستان وودفورد، کنتاکی متولد گردید. او چهارمین فرزند از سیزده فرزند
متولد گردید. او چهارمین فرزند از سیزده فرزند ادوارد ام («ند») و لاوینیا (بل) بلکبرن بود. عموی بزرگ بلکبرن، گیدئون بلکبرن، یک مبلغ معروف پروتستان بود و به‌عنوان رئیس دانشکدهٔ مرکزی در دانویل، کنتاکی خدمت می‌نمود. بسیاری از نزدیکان بلکبرن در سیاست درگیر بودند. پدربزرگ مادری او نمایندهٔ کنوانسیون قانون اساسی کنتاکی سال ۱۷۹۹ بود و عمویش، ویلیام بلکبرن، رئیس پرو تمپوره سنای کنتاکی و معاون فرماندار در دولت فرماندار جیمز ترنر مورهد بود. سیاستمدار برجسته، هنری کلی، نیز پسر عموی دوری او بود و گهگاهی از خانهٔ بلکبرن
نیز پسر عموی دوری او بود و گهگاهی از خانهٔ بلکبرن دیدن می‌نمود. بلکبرن تحصیل اولیهٔ خود را در مدارس دولتی محلی به‌دست‌آورد. او درسن شانزده سالگی یک کارآموزی پزشکی را در زیر داییش، پزشک چرچیل بلکبرن، آغاز نمود. او در حین کارآموزیش، به عموی خود در معالجهٔ قربانیان شیوع وبا در لکسینگتون و پاریس کمک نمود. او بعداً به تحصیل در دانشگاهی ترانسیلوانیا در لکسینگتون، کنتاکی، پرداخت جایی‌که در مارس، سال ۱۸۳۵ مدرک پزشکی کسب نمود. او هیچ نوع پرداختی برای خدماتش در طول اپیدمی نپذیرفت. در ۲۴ نوامبر، سال ۱۸۳۵، بلکبرن با
اپیدمی نپذیرفت. در ۲۴ نوامبر، سال ۱۸۳۵، بلکبرن با دختر عموی دور خود، الا گیست بوسوِل، ازدواج نمود. پدر باسول، جوزف بوسوِل، یک سال قبل در اپیدمی وبا در لکسینگتون درگذشته بود. تنها فرزند این زوج، کری بل بلکبرن، در سال ۱۸۳۷ متولد گردید. ایالت در ۲۷ مه، سال ۱۸۹۱ یادبودی بر فراز قبر بلکبرن برپا نمود. بنای یادبود گرانیتی دارای نقش برجسته‌ای است که تصویری از «تمثیل سامری خوب» را می‌کشد.
فصل ۲۳–۲۰۲۲ صد و بیست و سومین فصل حضور باشگاه بارسلونا و نود و دومین فصل متوالی آنها در لیگ برتر فوتبال اسپانیا است. علاوه بر لیگ داخلی ، بارسلونا در رقابت‌های این فصل کوپا دل ری، سوپرکاپ اسپانیا، لیگ قهرمانان اروپا (حضور برای نوزدهمین فصل متوالی) و لیگ اروپای اروپا شرکت کرد. این فصل از ۱ ژوئیه ۲۰۲۲ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳ را در بر می‌گیرد. این آخرین فصل برای جرارد پیکه مدافع بارسلونا بود که قبل از جام جهانی بازنشسته شد. پیکه ۱۵ فصل را در بارسلونا سپری کرده و ۳۰ جام رسمی را با این باشگاه به دست آورده است. مرور فصل.
رسمی را با این باشگاه به دست آورده است. مرور فصل. ژوئن در ۱۰ ژوئن، بارسلونا و [[سرجی روبرتو]] برای تمدید قرارداد یک ساله تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳ توافق کردند. در ۱۵ ژوئن، [[دنی آلوز]] اعلام کرد که در پایان فصل پس از اتمام قراردادش باشگاه را ترک خواهد کرد. او متعاقباً به باشگاه [[باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال|پوماس اونام]] در [[دسته برتر فوتبال مکزیک|لیگ مکزیک]] پیوست. در ۳۰ ژوئن، بارسلونا و شرکت سرمایه‌گذاری [[شرکای خیابان ششم|خیابان ششم]] برای به دست آوردن ۱۰٪ از حق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا به توافق
از حق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا به توافق رسیدند و بارسلونا در مجموع سود سرمایه ای ۲۶۷ میلیون یورویی برای فصل جاری به دست آورد. خیابان ششم در ابتدا ۲۰۷٫۵ میلیون یورو سرمایه گذاری خواهد کرد و در ازای آن ۱۰٪ از حق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا برای ۲۵ سال آینده را دریافت خواهد کرد. ژوئیه در ۱ ژوئیه، باشگاه اعلام کرد که قرارداد [[آداما ترائوره (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۶)|آداما ترائوره]] و [[لوک دی یونگ]] تمدید نخواهد شد و با پایان [[انتقال قرضی (ورزشی)|قرارداد قرضی]]، آنها باید به باشگاه‌های خود