payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیمارستان تخصصی بازرگانان بیمارستانی در تهران، واقع در بزرگراه شهید محلاتی و جنب پل ری است. این بیمارستان با تصمیم اعضای اتاق بازرگانی تهران در سال ۱۳۲۸ خورشیدی با مساحت ۱۱۵۰۰ متر مربع و با زیربنای ۱۷۰۰۰ متر مربع تأسیس گردید. این مرکز اکنون یکی از مجهزترین و پیشرفته‌ترین بیمارستان‌ها در منطقهٔ دوازده تهران است و تحت نظر اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی تهران قرار دارد. از سال ۱۳۹۶ تا پایان بهمن ۱۴۰۰، ۳۶ هزار و ۴۳۰ بیمار در بیمارستان بازرگانان بستری شده و در این مدت ۲۵ هزار و ۷۶۴ مورد جراحی (انواع
شده و در این مدت ۲۵ هزار و ۷۶۴ مورد جراحی (انواع جراحی‌های تخصصی) انجام شده است. همچنین در طول این ۵ سال بیش از ۱۵ هزار بیمار به بخش اورژانس این بیمارستان مراجعه کرده‌اند. پیشینه. یکی از تبعات فوری جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵ میلادی) برای ایران، بروز قحطی‌ها و شیوع بیماری‌های واگیرا در سراسر کشور بود. پایتخت نیز از این موضوع مصون نماند، به‌طوری‌که انواع و اقسام بیماری‌های واگیرا و گرانی سرسام‌آور اجناس در تهران نیز بروز یافت از این رو گروهی از بازرگانان و تجار خیّر و مردم‌دوست، با نیت جمع‌آوری کمک و هدایای
خیّر و مردم‌دوست، با نیت جمع‌آوری کمک و هدایای تجار و خیّرین و توزیع آن بین مردم اقدام به تأسیس بنگاه خیریه بازرگانی نمودند. میرزا علینقی کاشانی یا «کاشانچی» یکی از بازرگانانی بود که همراه تاجران خوشنام دیگر تهرانی، در سال ۱۳۲۰ برای کمک به مشکلات مردم خیریه‌ای را دایر کرد. علینقی دختری به نام نصرت‌الملوک کاشانچی داشت. او از نخستین دانشجویان دورهٔ دکترای پزشکی دانشگاه تهران بود که پس از فارغ‌التحصیلی در دانشگاه، برای ادامه تحصیل در رشتهٔ مامایی عازم پاریس شد و پس از فارغ‌التحصیلی به ایران بازگشت و تلاش کرد
و پس از فارغ‌التحصیلی به ایران بازگشت و تلاش کرد از دانشش برای کمک به درمان بیماران استفاده کند. نصرت‌الملوک بعد از بازگشت به ایران، ایدهٔ تأسیس یک بیمارستان، ملکهٔ ذهنش شده بود. او از پدرش علینقی کمک خواست تا درمانگاهی برای درمان بیماران بی‌بضاعت بسازد. خبر ساخت درمانگاهی برای نیازمندان خیلی زود در شهر پیچید. این موضوع دردسرهایی را برای نصرت‌الملوک ایجاد کرد. وقتی درمانگاه تأسیس شد، تعداد مراجعان به قدری زیاد شد که نصرت‌الملوک به تنهایی نمی‌توانست از پس این تعداد مراجعه‌کننده برآید؛ در نتیجه برای
از پس این تعداد مراجعه‌کننده برآید؛ در نتیجه برای نصرت‌الملوک چاره‌ای جز دریافت کمک برای ادامهٔ کار درمانگاه باقی نماند. جلسات اتاق بازرگانی هرچند وقت یک‌بار در خانهٔ یکی از اعضا برگزار می‌شد و خانهٔ علینقی کاشانچی نیز محل برگزاری یکی از این جلسات شد. نصرت‌الملوک از این فرصت استفاده کرد و تصمیم به طرح موضوع با اعضای اتاق گرفت. با توجه به جوّ سنتی حاکم بر خانواده که اجازه نمی‌داد یک زن در جمع مردانه حضور یابد و با وجود مخالفت برادران از حضور وی در جلسهٔ مذکور، با اصرار وارد جلسه شد و با کمال صراحت و شجاعت
با اصرار وارد جلسه شد و با کمال صراحت و شجاعت موضوع نیاز مردم و به‌ویژه زنان را به یک مرکز درمانی مجهز به تفصیل بیان کرد. این پیشنهاد در همان لحظه با استقبال اعضا و هیئت‌رئیسهٔ اتاق بازرگانی تهران مواجه شد و از همان‌جا برنامه‌ریزی و پیگیری‌های گسترده در تعیین محل و کسب مجوز تأمین اعتبار ساخت یک بیمارستان مجهز شروع شد و در رأس برنامه‌های اتاق بازرگانی تهران قرار گرفت. بعد از آن رئیس وقت اتاق بازرگانی تهران، عبدالحسین نیک‌پور، با دعوت از شهردار وقت تهران مهدی مشایخی، جلسهٔ هیئت نمایندگان اتاق تهران را در
مشایخی، جلسهٔ هیئت نمایندگان اتاق تهران را در خرداد ماه ۱۳۲۵ تشکیل داد و در آن جلسه شهردار تهران آمادگی خود را برای در اختیار قرار دادن محل نقلیهٔ شهرداری تهران جهت ساخت بیمارستان اعلام نمود. بعد از تصویب ساخت بیمارستان در هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران، موضوع با نخست‌وزیر وقت احمد قوام مطرح شد. در نهایت هیئت‌وزیران در تاریخ ۱۵ مرداد ۱۳۲۵ با تصویب مصوبه‌ای یازده ماده‌ای که طی آن کلیهٔ مسائل اساسی مربوط به تحویل محل و چگونگی نقشه‌برداری و ساختمان و مخارج ساختمان پیش‌بینی شده بود، مجوز ساخت بیمارستان را
ساختمان پیش‌بینی شده بود، مجوز ساخت بیمارستان را صادر کرد بعد از تحویل محل از شهرداری و خرید ۱۳ ملک دیگر از ۲۴ مالک، در مجموع حدود ۱۱ هزار متر مربع زمین در تقاطع خیابان ری و بوذرجمهری آماده شد. طراحی نقشهٔ بیمارستان را محسن فروغی، از معماران نامی آن زمان و رئیس دانشکدهٔ معماری دانشگاه تهران برعهده داشت و در نهایت بعد از سه سال و نیم با صرف هزینهٔ ۳۲ میلیون ریالی، بیمارستان بازرگانان در ۱۰ بهمن ۱۳۲۸ با استقرار ۴۸ اتاق و ۲۰۰ تخت افتتاح شد. بودجهٔ سالیانهٔ بیمارستان و درمانگاه آن نزدیک به پنج میلیون ریال از
و درمانگاه آن نزدیک به پنج میلیون ریال از محل اعانات بازرگانان، که در مواقع فروش بروات و فته طلب‌ها به بانک می‌پرداختند، تأمین گردید بخش‌ها. بیمارستان در بدو تأسیس شامل ۸ بخش بود: ۱. بخش کودکان ۲. بخش امراض زنان ۳. بخش بیماری‌های چشم و گوش و حلق و بینی ۴. بخش رادیولوژی ۵. بخش آزمایشگاه ۶. بخش جراحی ۷. بخش بیماری‌های داخلی ۸. بخش تهیهٔ دست و پای مصنوعی که در هیچ بیمارستان دیگر وجود نداشت. بخش‌های بیمارستان تحت نظر پزشکان مجرب و پرستاران ایرانی و آلمانی تحت ریاست نصرت‌الملوک کاشانچی اداره می‌شد. خانم کاشانچی
نصرت‌الملوک کاشانچی اداره می‌شد. خانم کاشانچی بعد از یک‌سال بنا به دعوت وزارت دادگستری دست به کار ساخت بیمارستان دادگستری در محل کاخ دادگستری شد. این بیمارستان بعدها به محل فعلی خود منتقل شد. کاشانچی اولین زن پزشکی قانونی ایران بود. تجهیزات. تجهیزات بیمارستان در آن زمان حدود ۱۸ میلیون ریال هزینه برد و ۲۵۰ هزار دلار هم از آلمان تجهیزات فنی خریداری و در بیمارستان تعبیه شد. هزینهٔ ساخت بیمارستان از محل کمک‌های تجار و خیرین و نیز حسب مصوبهٔ هیئت وزیران به تاریخ ۱۰ تیر ۱۳۲۶ (به پیشنهاد اتاق بازرگانی تهران)
۱۰ تیر ۱۳۲۶ (به پیشنهاد اتاق بازرگانی تهران) تأمین شد که طی آن بانک‌ها موظف شدند در موقع واریز حساب ارزی واردات، نیم درصد اضافه وصول نموده و به حساب جداگانه‌ای برای امور خیریه واریز نمایند. هیئت متولیان. در تعقیب مصوبه اعلام شده بود که مصرف آن با نظر اتاق بازرگانی تهران باشد، که بخش عمدهٔ هزینهٔ ساخت‌وساز بیمارستان از همین محل تأمین شد. یک‌سال بعد و در تاریخ ۲۸ دی ۱۳۲۹ اتاق بازرگانی تهران بیمارستان بازرگانان را وقف دائمی نمود تا به مداوای بیماران بپردازد. نمایندگان اتاق بازرگانی در روند وقف، غلامحسین کاشف
اتاق بازرگانی در روند وقف، غلامحسین کاشف و محمود کیهان بودند. از آن پس بیمارستان بازرگانان تحت تولیت هیئتی پنج نفره از بازرگانان و تجار اداره می‌شود. اولین اعضای هیئت متولیان شامل آقایان عبدالحسین نیک‌پور، محمدرضا فاطمی، محمدرضا خرازی، احمد تهرانی و عبدالله مقدم بودند و کلیهٔ هزینه‌های پرسنلی و کمک به نیازمندان را اتاق بازرگانی تهران پرداخت می‌کرد. مهدی امیرسرداری در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۲۸ شمسی در بازدیدی که از بیمارستان بازرگانان دارد گزارشی تهیه می‌کند و در عصر اقتصاد آن را منتشر می‌کند. در این بازدید ایشان
اقتصاد آن را منتشر می‌کند. در این بازدید ایشان با احمد تهرانی، عضو کمیتهٔ خیریهٔ اتاق بازرگانی ملاقات می‌کند و توضیحاتی را دربارهٔ بیمارستان از ایشان درخواست می‌کند. احمد تهرانی این‌گونه توضیح می‌دهد: «سال‌هاست کمیسیونی به نام کمیسیون خیریهٔ اتاق بازرگانی تهران به ریاست آقای عبدالحسین نیک‌پور، رئیس اتاق بازرگانی و عضویت آقایان حاج میرزا محمدرضا ناظمی و حاج میرزا علینقی کاشانی و حاج سید رضا مجد و مهدی لاری و خود اینجانب با جمع‌آوری اعانات از بازرگانان خیر و تحمل زحمات شبانه‌روزی به فقرا و بیچارگان کمک
و تحمل زحمات شبانه‌روزی به فقرا و بیچارگان کمک نموده. در ایامی که تهران دچار قحطی نان بود با ایجاد پانزده کانون در محلات مختلف پاچنار، قنات‌آباد، کوچه درب‌دار، چهارحصار و غیره نان و پلوی مجانی در اختیار بینوایان گذارده و با تهیهٔ لباس و غذا و کوپن زغال و غیره به صدها و هزارها خانواده کمک نموده و می‌نماید. در آذر ماه سال ۱۳۲۶ تأسیس بیمارستان نوبنیاد بازرگانان، در جلسهٔ مجمع عمومی، که برحسب دعوت رئیس اتاق بازرگانی از اعضاء کمیسیون خیریه و عده‌ای از تجار منعقد شده بود، بیمارستان بازرگانان و تهیهٔ وسایل مورد
شده بود، بیمارستان بازرگانان و تهیهٔ وسایل مورد احتیاج بیمارستان و تأمین هزینهٔ جاری از اعتبارات کمیسیون خیریه مورد تصویب قرار گرفت.» خدمات. بیمارستان بازرگانان به یمن ارائهٔ خدمات نوین و مدرن پزشکی و با تکیه بر تخصص کادر پزشکی و پرستاری خود و حضور استادان بزرگی مانند یحیی عدل (پدر جراحی نوین ایران) از سویی و از سوی دیگر توجه و تأکید مدیریت اتاق بازرگانی تهران در نصب‌العین قرار دادن رسالت مسئولیت اجتماعی و رسیدگی به احوال مردم با رعایت اصول و منش انسانی، توانست اقبال عمومی را به‌عنوان بیمارستان مشهور و خاص
اقبال عمومی را به‌عنوان بیمارستان مشهور و خاص به خود جلب کند. حضور مراجعان از تمام اقشار از خاندان سلطنتی و وزرا و مسئولان بلندپایه و تجار و متمولین گرفته تا مردم عادی که همگی خدماتی یکسان دریافت می‌کردند، بیمارستان بازرگانان را به محلی برای تألیف قلوب اقشار مختلف مردم تبدیل کرد. بسیاری از مردم به خاطر اعتمادی که از نوع ارائهٔ خدمات داشتند، کمک‌های خود را به سوی بیمارستان روانه می‌کردند. بر اساس اسناد موجود علاوه بر ارائهٔ خدمات رایگان به اقشار نیازمند، خیرات و مبرات خیرین نیز از طریق درمانگاه بیمارستان
و مبرات خیرین نیز از طریق درمانگاه بیمارستان بین نیازمندان توزیع می‌شد. بیمارستان بازرگانان به‌دلیل موقعیت جغرافیایی خود شاهد بسیاری از اتفاقات تاریخی بعد از سال ۱۳۲۸ بوده و مجروحان و مصدومان این وقایع را معالجه نموده است؛ وقایعی مانند کودتای ۲۸ مرداد، قیام ۳۰ تیر، تظاهرات ۱۵ خرداد، انقلاب ۱۳۵۷ و… در حال حاضر این بیمارستان در سطح استانداردهای جهانی نوسازی شده و دارای بخش‌های مختلف پزشکی هسته‌ای، مراقبت‌های ویژه، خدمات توانبخشی، زنان و زایمان، نوزادان، قلب، اتاق عمل، ام‌آرآی، پرتودرمانی، آزمایشگاه و … است.
اتاق عمل، ام‌آرآی، پرتودرمانی، آزمایشگاه و … است. اتاق بازرگانی تهران اکنون در نظر دارد این بیمارستان را به مجهزترین و پیشرفته‌ترین مرکز درمانی پایتخت تبدیل کند. بیمارستان بازرگانان همچنین به اعضاء اتاق بازرگانی تهران خدمات درمانی با تخفیف ارائه می‌دهد. در بیمارستان بازرگانان از سال ۱۳۹۶ تا پایان بهمن ۱۴۰۰، ۳۶ هزار و ۴۳۰ بیمار بستری شده و در این مدت ۲۵ هزار و ۷۶۴ مورد، جراحی (انواع جراحی‌های تخصصی) انجام شده است. همچنین در طول این ۵ سال بیش از ۱۵ هزار بیمار به بخش اورژانس این بیمارستان مراجعه کرده‌اند. پس
به بخش اورژانس این بیمارستان مراجعه کرده‌اند. پس از انقلاب ۱۳۵۷. بیمارستان بازرگانان تا سال ۱۳۵۷، جایگاه و شهرت خود را حفظ نمود و بی‌وقفه به ارائهٔ خدمات ادامه داد. همزمان با تحولات سال ۱۳۵۷ و پیروزی انقلاب اسلامی، موضوع مدیریت بیمارستان مورد بحث و چالش جدی قرار گرفت و درنهایت طی مصوبهٔ هیئت‌وزیران دولت موقت به تاریخ ۲۵ تیرماه ۱۳۵۸، بیمارستان بازرگانان با کلیهٔ وسایل و تجهیزات و با شرط تأمین حقوق پرسنل از سوی اتاق بازرگانی تهران به وزارت بهداری و بهزیستی واگذار گردید. در این مصوبه نام ۶ بنگاه خیریهٔ دیگر
گردید. در این مصوبه نام ۶ بنگاه خیریهٔ دیگر هم به چشم می‌خورد. پس از انتقال مدیریت بیمارستان به وزارت بهداری و بهزیستی، ارائهٔ خدمات ادامه داشت و در زمان جنگ ایران و عراق هم پذیرای مجروحان جنگی بود. طی این سال‌ها از طرف اتاق بازرگانی هیئت نظارت بر ادارهٔ بیمارستان تعیین شد و از بودجهٔ اتاق بازرگانی سالیانه مبالغ زیادی به حساب وزارت بهداری واریز می‌شد. کم‌کم شهرت و افتخار بیمارستان بازرگانان رو به افول نهاد، به‌طوری‌که در سال ۱۳۶۸ فعالیت بیمارستان متوقف و عملاً تعطیل شد و تنها درمانگاه آن (مشهور به درمانگاه
تعطیل شد و تنها درمانگاه آن (مشهور به درمانگاه سوختگی) فعال بود. در این زمان یکی از اعضای هیئت نظارت به نام مهدی حریری دربارهٔ ادارهٔ نامطلوب بیمارستان گزارش جامعی به اتاق بازرگانی ارائه داد که سبب بازپس‌گیری بیمارستان و واگذاری مجدد به اتاق بازرگانی گردید. از سال ۱۳۶۸ مقدمات بازسازی بیمارستان با کمک خیرینی مانند آقای سودآور آغاز شد. هیئت متولیان در سال ۱۳۷۳ که شامل سید علینقی خاموشی، علاءالدین میرمحمدصادقی، اسدالله عسگراولادی، مهدی حریری و محمد نوید بودند، بنا بر پیشنهاد کمیتهٔ امداد امام خمینی کار
بودند، بنا بر پیشنهاد کمیتهٔ امداد امام خمینی کار بازسازی و مدیریت بیمارستان را طی یک قرارداد عاریه به آن نهاد واگذار کردند. کار بازسازی بیمارستان تا سال ۱۳۸۲ طول کشید و درنهایت در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۸۲ به دست رئیس وقت مجلس، بعد از وقفه و تعطیلی ۱۵ ساله مجدداً شروع به کار کرد. کمیتهٔ امداد در طی دوران تصدی خود نسبت به توسعه و بازسازی بیمارستان همت داشت و خدمات بیمارستان به مردم ارائه می‌شد تا اینکه در سال ۱۳۹۵ هیئت‌رئیسه و هیئت نمایندگان دورهٔ هشتم اتاق بازرگانی تهران از جمله رئیس هیئت‌مدیره، مسعود خوانساری،
تهران از جمله رئیس هیئت‌مدیره، مسعود خوانساری، در راستای پرداختن به مسئولیت اجتماعی توجه ویژه‌ای به بیمارستان بازرگانان معطوف کردند و بعد از بازدید از بیمارستان و ملاحظهٔ وضعیت آن، با نیت نوسازی و بهسازی بیمارستان، بازگشت مدیریت بیمارستان به اتاق بازرگانی تهران را در بیستمین جلسهٔ هیئت نمایندگان دورهٔ هشتم در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۹۵ مصوب کردند و درنهایت در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۹۵ طی انعقاد تفاهم‌نامه‌ای مدیریت بیمارستان به اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران بازگشت. از آن تاریخ اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و
بازگشت. از آن تاریخ اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران با حضور همه‌جانبه و سرمایه‌گذاری وسیع، کار بازسازی و نوسازی و ساخت بخش‌های جدید را در دستور کار قرارداده است تا بیمارستان بازرگانان به یکی از بهترین بیمارستان‌های منطقه تبدیل شود.
آلبرتو کینتانو (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی و باشگاه فوتبال کروز آزول اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
لئوپولدو وایخوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
رولاندو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
اولفاکتوفیلیا (به ) یا اوسمولاگنیا (به ) یا بودوستی نوعی فتیش و برانگیختگی جنسی بوسیله رایحه‌ها و بوهای طبیعی متصاعد شده از بدن، به ویژه نواحی جنسی است. زیگموند فروید از واژه اوسفرسیولاگنیا (به ) در اشاره به لذت ناشی از بوها استفاده کرد. "Olfactophilia"کلمه ای مربوط به "بویایی" است که به حس بویایی ما اشاره دارد. این کلمه در لغت به معنای "عشق به بو" است. olfactophilia به جای یک کلمه عمومی برای حس های بویایی، به طور خاص برای بوی بدن استفاده می شود.در ادبیات واژه‌های فتیش بوی مرتبط وجود دارد، مانند
ادبیات واژه‌های فتیش بوی مرتبط وجود دارد، مانند «اسمولاگنیا» که به معنای «بوی شهوت» است. فتیش بوی بدن را با نام هایی دیگری از جمله اودور فتیش (odorfetish) نیز می شناسند که در جامعه بسیار رایج است. کمتر کسی پیدا می شود که بوی معشوق خود را دوست نداشته باشد. ما بیشتر جذب افرادی می شویم که از عرق یا ترشحاتشان لذت می بریم. انتظار می رود که این بو به قدری در رابطه جنسی ضروری است که ما آن را به عنوان یک فتیش بو در نظر می گیریم،برخی از افراد واکنش بسیار شدیدی به بوهای بدن دارند و بویژه با این بوها آنها را روشن می
بدن دارند و بویژه با این بوها آنها را روشن می کند. فتیش های بوی بدن بسیار خاص هستند مانند بوییدن پا،زیر بغل،نواحی جنسی،جوراب و لباس های زیر عرق کرده یا حتی بوی گاز معده و آروغ و موارد دیگر.
سرخیو آئومادا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
فرانسیسکو والدس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
رافائل گونسالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
خوان ماچوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
لئوناردو ولیس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
روخلیو فاریاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کادیس و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
خورخه سوکیاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
آدولفو نف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیورسیداد شیلی و باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
خوان اولیوارس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل شیلی بود. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
گیرمو پائس (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل شیلی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولو-کولو اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
زبان جِجویی (ججویی: , ; , or , ) یا ججو زبانی از گروه زبان‌های کره‌ای بومی جزیره ججو در کره جنوبی است. ججویی اغلب به عنوان گویش ججویی (, ) زبان کره‌ای دسته‌بندی می‌شود، اما دولت محلی و دانشگاه‌های کره جنوبی و خارجی آن را به عنوان زبان می‌شناسند. این زبان دارای فهم متقابل نسبت به کره‌ای سرزمین اصلی نیست. زبان ججویی از سده ۱۵ از کره‌ای سئول شروع به تمایز کرد و طبق گزارش‌ها از سده ۱۶ برای بازدیدکنندگان از سرزمین اصلی کره نامفهوم بود. این زبان به شدت پس از خیزش ججو در سال ۱۹۴۸، جنگ کره و مدرن‌سازی کره جنوبی
ججو در سال ۱۹۴۸، جنگ کره و مدرن‌سازی کره جنوبی ضعیف شد. تمام سخنرانان مسلط باقی‌مانده در جزیره ججو اکنون بیش از هفتاد سال سن دارند. بیشتر مردم جزیره ججو اکنون به کره‌ای با زیرلایه‌ای از ججو صحبت می‌کنند. این زبان در جامعه مهاجر ججویی در اوساکای ژاپن قوی‌تر مانده‌است، چرا که بسیاری از مردم ججو در دهه ۱۹۲۰ به اوساکا مهاجرت کردند، اما حتی در آنجا هم اعضای جوان جامعه به ژاپنی صحبت می‌کنند. یونسکو از سال ۲۰۱۰ این زبان را در گروه به شدت در معرض خطر یعنی بالاترین سطح خطر ممکن برای یک زبان، قرار داد. تلاش‌هایی
سطح خطر ممکن برای یک زبان، قرار داد. تلاش‌هایی برای احیای زبان در حال انجام است.
خیزش ججو که در کره جنوبی به عنوان حادثه ۳ آوریل ججو () شناخته می‌شود یک قیام در جزیره ججو از آوریل ۱۹۴۸ تا مه ۱۹۴۹ بود. ساکنان ججو که مخالف تقسیم کره بودند، در اعتراض بودند و از سال ۱۹۴۷ در اعتصاب سراسری علیه انتخابات‌هایی که کمیسیون موقت سازمان ملل متحد در مورد کره (UNTCOK) برنامه داشت فقط در قلمرو تحت کنترل دولت نظامی ارتش ایالات متحده برگزار شود، شرکت نکردند. حزب کارگران کره جنوبی (WPSK) و حامیانش در آوریل ۱۹۴۸ شورش را آغاز کردند. آن‌ها به پلیس حمله کردند و اعضای اتحادیه جوانان شمال غرب مستقر در ججو بسیج
و اعضای اتحادیه جوانان شمال غرب مستقر در ججو بسیج شدند تا اعتراضات را با خشونت سرکوب کنند. جمهوری اول کره تحت ریاست جمهوری ایسونگمن ری، سرکوب شورش را از اوت ۱۹۴۸ تشدید، در نوامبر حکومت نظامی اعلام و در مارس ۱۹۴۹ «کمپین ریشه‌کنی» را علیه نیروهای شورشی در مناطق روستایی ججو آغاز کرد و آن‌ها را در دو ماه شکست داد. بسیاری از کهنه سربازان شورشی و مظنون به همدردی بعداً با شروع جنگ کره در ژوئن ۱۹۵۰ کشته شدند و وجود خیزش ججو رسماً برای چندین دهه در کره جنوبی سانسور و سرکوب شد. خیزش ججو به خاطر خشونت شدیدش قابل توجه
سرکوب شد. خیزش ججو به خاطر خشونت شدیدش قابل توجه بود. بین ۱۴ تا ۳۰ هزار نفر (۱۰ درصد جمعیت ججو) کشته شدند و ۴۰ هزار نفر به ژاپن گریختند. جنایات جنگی توسط هر دو طرف انجام شد، اما مورخان خاطرنشان کرده‌اند که روش‌های مورد استفاده دولت کره جنوبی برای سرکوب معترضان و شورشیان بسیار ظالمانه بود. برخی از مورخان و پژوهشگران قیام ججو را آغاز واقعی جنگ کره می‌دانند. در سال ۲۰۰۶، تقریباً ۶۰ سال پس از قیام ججو، دولت کره جنوبی به خاطر نقش خود در این قتل عذرخواهی کرد و وعده غرامت داد. در سال ۲۰۱۹، پلیس و وزارت دفاع کره
غرامت داد. در سال ۲۰۱۹، پلیس و وزارت دفاع کره جنوبی برای اولین بار برای کشتار عذرخواهی کردند.
کتاب‌شناسی ایرج افشار، شامل لیست، کتاب‌ها، مقاله‌ها، پژوهش‌ها و همچنین ترجمه‌های، ایرج افشار، کتاب‌شناس، ایران‌شناس، نسخه‌شناس، استاد دانشگاه و پایه‌گذار کتابخانۀ مرکزی دانشگاه تهران می‌باشد. کتاب‌های چاپ‌شده. کتاب‌های این جدول، شامل کتاب‌هایی است که ایرج افشار، تالیف یا تصحیح، تدوین، گردآوری، فهرست‌نگاری و بازخوانی کرده است.
خولیو مونترو کاستیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایندپندینته، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته‌ویدئو)، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
پابلو فورلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی دفنسور، باشگاه ورزشی کروزیرو، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال، و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
خوان ماسنیک (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
لویی دولاژ (به فرانسوی: Louis Delâge؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۸۷۴ – درگذشته ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷) یک مهندس و سازنده خودرو پیشگام فرانسوی بود. پیر لوئیز دولاژ در خانواده‌ای در کنیاک متولد شد. در کودکی بینایی یک چشم خود را از دست داد. در ۱۶ سالگی برای تحصیل در Arts et Métiers ParisTech در آنژه رفت و در سال ۱۸۹۳ با مدرک مهندسی فارغ‌التحصیل شد. سپس دولاژ به تعهدات نظامی خود عمل کرد و در الجزایر مستقر شد. او که در سال ۱۸۹۵ مرخص شد، در یک شرکت راه‌آهن در جنوب فرانسه کار پیدا کرد. در سال ۱۹۰۰ به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا او تا
در سال ۱۹۰۰ به پاریس نقل مکان کرد. در آنجا او تا سال ۱۹۰۳ در بخش مهندسی و طراحی یک شرکت خودروسازی موتوری کار کرد تا اینکه پیشنهاد پیوستن به شرکت خودروسازی نوپای رنو را دریافت کرد. دولاژ به پتانسیل عظیم خودرو پی برد زیرا تقاضا به زودی از تولید پیشی گرفت. در سال ۱۹۰۵ که مملو از ایده‌های نوآورانه بود، پول کافی برای افتتاح یک کارخانه مونتاژ در انباری تغییر کاربری داده شده در لوالوآ-پره در حومه پاریس جمع‌آوری کرد. شرکت خودروسازی دولاژ به سرعت رشد کرد و وسایل نقلیه آنها به‌دلیل ظاهر شیک و کیفیت و به‌عنوان یک
نقلیه آنها به‌دلیل ظاهر شیک و کیفیت و به‌عنوان یک نیروی غالب در مسابقات اتومبیلرانی شهرت یافتند. رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ دامن زد و فروش خودرو به شدت کاهش یافت. در سال ۱۹۳۵ شرکت او مجبور به انحلال شد و حقوق نام دولاژ به شرکت خودروسازی دلاهیه به حراج گذاشته شد. مالکان جدید، دولاژ را با حقوق بازنشستگی ناگوار اخراج کردند. لویی دولاژ تقریباً ۶۰ ساله بود که خود را در یک بحران مالی دید که با طلاقش بدتر شد. او در ایمان کاتولیک رومی خود به دنبال آرامش بود و چون فقیرتر از آن بود که بتواند ماشین بخرد، اغلب با پای پیاده یا
آن بود که بتواند ماشین بخرد، اغلب با پای پیاده یا با دوچرخه به صومعه مقدس سنت ترز در شهر لیزیو و به پناهگاه بانوی ما زیارت می‌کرد. لوردس. در سال ۱۹۴۷، در سن ۷۳ سالگی و تقریباً فقیر، لوئی دولاژ درگذشت. او در گورستانی در لو پک به خاک سپرده شده‌است. در سال ۱۹۹۰، در زادگاهش کنیاک، یک مدرسه صنعتی به‌عنوان "Lycée professionnel Louis Delâge" به یاد او وقف شد.
باودیلیو خاورگی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته و باشگاه ورزشی دفنسور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
اکتور سانتوس (; – 7 de Mayo de 2019) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی دفنسور، باشگاه فوتبال آلیانزا لیما، باشگاه فوتبال پنیارول، باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته‌ویدئو)، باشگاه ورزشی بارسلونا، و باشگاه فوتبال سرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
ماریو گونسالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
آلبرتو کارداچیو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال راسینگ، باشگاه فوتبال دانوبیو، باشگاه فوتبال مونتری، و باشگاه فوتبال اطلس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
ناصر آراسته، نقاش و استادیار دانشگاه که در سال ۱۳۲۱ در کرمانشاه متولد شد. آراسته یکی از هنرمندان بسیار فعال در حوزه هنر‌های تجسمی محسوب می‌شود، به گونه‌ای که در طول زندگی هنری‌ خود بیش از ۲۰۰۰ تابلوی نقاشی رنگ روغن، آبرنگ و پاستل در سبک‌های مختلف خلق کرده است و بیش از ۷۰ نمایشگاه انفرادی و گروهی در کشورهای مختلف برپا کرده‌است. این نقاش، سالها نیز در بخش دکورسازی و صحنه آرایی تلویزیون فعالیت داشته است. آراسته نمایشگاه‌هایی را در کشورهای مکزیک، ونزوئلا، کانادا و آمریکا برپا کرده‌است و از افتخارات او می‌توان
و آمریکا برپا کرده‌است و از افتخارات او می‌توان به کسب جوایز برتر مسابقات نقاشی مختلفی در جشنواره‌هایی چون جشنواره دفاع مقدس و گل و گیاه اشاره کرد.
والتر مانتگاتزا (; – ) بازیکن فوتبال ایتالیایی‌تبار اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال، باشگاه فوتبال لئون، و باشگاه فوتبال تیگرس اونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
دنیس میلار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال لیورپول (مونته‌ویدئو)، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
خوان سیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
خوسه گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس، باشگاه فوتبال سرو، و باشگاه ورزشی دفنسور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
گوستاوو فرناندس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال سویا، و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.