payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جمله افراد و مسئول ستاد استانی مهدی کروبی، یکی از دو نامزد اصلاح طلب، بود. او سردبیری وبسایت‌های بامدادخبر و تقاطع را برعهده داشته است. فعالیت های سیاسی. اعتمادی از سپتامبر ۲۰۱۰ مجبور به ترک ایران شد، ابتدا به عنوان پناهنده به ترکیه و در اکتبر ۲۰۱۱ به آمریکا رفت. اعتمادی در سال ۱۳۸۹، «جمهوری فدرال ایران» را نظام سیاسی مطلوب خود برای ایران خواند. اعتمادی در برابر کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا شهادت داده است. اعتمادی از مؤسسین و اثرگذارترین اعضای گروه فرشگرد بود. فرشگرد که خود را یک
اعضای گروه فرشگرد بود. فرشگرد که خود را یک «شبکه کنش سیاسی» می‌خواند از رضا پهلوی آخرین ولیعهد ایران حمایت می‌کرد. اعتمادی مبارزه پیوسته و ثابت قدمانه پهلوی علیه حکومت جمهوری اسلامی ایران و «این که پهلوی‌ها برای توسعه ایران بسیار کار کرده‌اند» را دلیل حمایت خود از پهلوی خوانده است. پس از انتخاب دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ به ریاست جمهوری آمریکا، سی فعال سیاسی از جمله اعتمادی در نامه ای به او خواستند که دولت جدید آمریکا «تحریم‌های موجود علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و امپراتوری مالی آیت‌الله خامنه‌ای را
اسلامی و امپراتوری مالی آیت‌الله خامنه‌ای را گسترش دهد.» این نامه واکنش‌های موافق و مخالف گسترده‌ای در رسانه‌های اجتماعی ایرانی برانگیخت و ۳۱۷ فعال سیاسی دیگر در بیانیه ای امضا کنندگان آن نامه را مشتاق «تند شدن فضا و اعمال تحریم و احتمالاً برخورد نظامی» خواندند. اعتمادی هم‌اکنون نزدیکترین مشاور رضا پهلوی است. او پهلوی را در سفر او به اسرائیل در سال ۲۰۲۳ همراهی کرد. در سال ۲۰۲۰، اعتمادی از امضاکنندگان نامه‌ای بود که از صندوق بین‌المللی پول درخواست می‌کرد به ایران یک وام ۵ میلیارد دلاری برای مقابله با
به ایران یک وام ۵ میلیارد دلاری برای مقابله با کروناویروس-۲۰۱۹ را ندهد. به اعتقاد امضاکنندگان این نامه ایران از منابع مالی لازم برای مقابله با این دنیاگیری برخوردار بود.
گونِواده (انگلیسی: Familect) مجموعه‌ای از واژگان یا عباراتِ ابداع‌شده با معانیِ ادراک‌پذیر در اعضای یک خانواده یا سایر گروه‌های صمیمی کوچک است. سینتیا گوردون، استاد زبان‌شناسی در دانشگاه جورج تاون، یکی از پیشگامانِ پژوهش دربارهٔ خانواده‌ها است که در سال ۲۰۰۹ این مفهوم را در کتاب خود یعنی «معناسازی، خانواده‌سازی» (Making Meanings, Creating Family) مورد بحث قرار داد. خانواده‌ها در فهرست صمیمیِ ارتباطات قرار می گیرند. خانواده‌ها اغلب با پذیرشِ واژگانی که کودکانِ خردسالشان هنگام یادگیریِ صحبت‌کردن ایجاد
کودکانِ خردسالشان هنگام یادگیریِ صحبت‌کردن ایجاد می‌کنند، دایره‌لغات تازه‌ای می‌سازند. خانواده‌ها هم از طریق لغزش‌های زبانی و اختراع واژگان، دایره‌لغاتشان را تنوع می‌بخشند.
یک خاص‌گویه (انگلیسی: idioglossia) یک زبان خاص است که تنها توسط یک یا دو نفر اختراع و صحبت می‌شود. خاص‌گویه اغلب به زبان خصوصیِ محاورهٔ خردسالان و به‌ویژه کودکان اشاره دارد. کودکانی که از بدوِ تولد در معرضِ چندین زبان قرار می‌گیرند هم تمایل به ایجاد خاص‌گویه دارند اما این زبان‌ها معمولاً کمی بعدتر ناپدید می‌شوند و جای خود را به استفاده از یک یا چند زبانِ معرفی‌شده می‌دهند.
آناپلاسموز (Anaplasmosis) یک بیماری منتقله از کنه است که بر نشخوارکنندگان، سگ‌ها و اسب‌ها تأثیر می‌گذارد و توسط باکتری "آناپلاسما" ایجاد می‌شود. آناپلاسموز یک بیماری عفونی است اما مُسری نیست. آناپلاسموز گاه «کیسهٔ زرد» یا «تب زرد» نیز نامیده می‌شود زیرا جانور آلوده می‌تواند ظاهر زردی داشته باشد. سایر علائم این عفونت عبارت‌اند از کاهش وزن، اسهال، رنگ‌پریدگی پوست، رفتار پرخاشگرانه و تب بالا. بسیاری از گونه‌های مختلف کنه می‌توانند حامل باکتری‌هایی باشند که باعث آناپلاسموز می‌شوند. دو پاتوژن اصلی، باکتری
باعث آناپلاسموز می‌شوند. دو پاتوژن اصلی، باکتری "آناپلاسما مارجیناله" و "آناپلاسما فاگوسیتوفیلوم" هستند. این میکروارگانیسم‌ها گرم-منفی هستند و گلبول‌های قرمز را آلوده می‌کنند. هنگامی که میزبان به آناپلاسموز آلوده می‌شود، دستگاه ایمنی سعی می‌کند با گلبول‌های قرمز آلوده مبارزه کند و آن‌ها را از بین ببرد، اما افزون بر آن‌ها گلبول‌های قرمز سالم را نیز از بین می‌برد. گونهٔ "Anaplasma sparouinense" مسئول یک بیماری مشترک انسان و دام نادر به‌نام آناپلاسموز Sparouine است که تنها در گویان فرانسه در آمریکای جنوبی
است که تنها در گویان فرانسه در آمریکای جنوبی شناسایی شده است. این بیماری از یک جویندهٔ مخفیانهٔ طلا کیه در اعماق جنگل‌های بارانی کار می‌کرد توصیف شد. عفونت گلبول‌های قرمز او منجر به وخامت شدید سلامتی وی و بستری شدن در بیمارستان شد. بررسی‌های مولکولی نشان داد که "Anaplasma sparouinense" از همهٔ گونه‌های شناخته‌شده، متمایز است و از نظر ژنتیکی بیشتر به گونه‌های "آناپلاسما" که اخیراً توصیف شده‌اند، مرتبط است که باعث عفونت در جانوران وحشی جنگل‌های بارانی برزیل می‌شود. هیچ واکسن زنده یا غیرفعال مؤثری برای همهٔ
می‌شود. هیچ واکسن زنده یا غیرفعال مؤثری برای همهٔ سویه‌های "A. marginale" وجود ندارد که توسط وزارت کشاورزی ایالات متحدهٔ آمریکا برای پیشگیری از آناپلاسموز تأیید شده باشد، اما روش‌های پیشگیری دیگری نیز وجود دارد. کنترل مگس و کنه‌های گله‌های نشخوارکنندگان می‌تواند مؤثر باشد اما در عین حال کار پر زحمت و فشرده‌ای است. همچنین می‌توان از روش‌های شیمیایی از جمله ضدعفونی کردن تجهیزات جراحی استفاده کرد. داروهای تتراسایکلین رایج‌ترین درمان برای آناپلاسموز هستند و می‌توانند برای مدتی برای جانوران ایمنی ایجاد کنند.
برای مدتی برای جانوران ایمنی ایجاد کنند. این بیماری در بخش‌های جنوبی و غربی ایالات متحده شایع‌تر است، اما از زمان استفاده از داروهای تتراسایکلین دیگر به‌عنوان یک مشکل عمده در نظر گرفته نمی‌شود. درمان. رایج‌ترین روش درمان، استفاده از داروهای تتراسایکلین (شامل تتراسایکلین، کلرتتراسایکلین، اکسی تتراسایکلین، رولی‌تتراسایکلین، داکسی‌سایکلین و مینوسایکلین) و ایمیدوکرب است. تزریق داروهای تتراسایکلین می‌تواند به نشخوارکنندگان نسبت به گونه‌های آناپلاسما برای دست‌کم هشت ماه مصونیت بدهد. نشان داده شده است که
دست‌کم هشت ماه مصونیت بدهد. نشان داده شده است که ایمیدوکارب در برابر "آناپلاسما مارجیناله" بسیار مؤثر است، اما به‌عنوان یک سرطان‌زای احتمالی شناسایی شده است و در ایالات متحده یا اروپا تأیید نشده است. کشورهایی مانند آفریقای جنوبی، استرالیا، اسرائیل و آمریکای جنوبی از واکسن‌های زندهٔ حاوی "آناپلاسما سنترال" عفونی برای جلوگیری از عفونت "آناپلاسما مارجیناله" استفاده کرده‌اند. واکسن‌های زنده در ایالات متحده ممنوع است و تولید واکسن‌هایی متشکل از "آناپلاسما مارجینالهٔ" غیرزندهٔ گرفته‌شده از گلبول‌های قرمز گاوی
غیرزندهٔ گرفته‌شده از گلبول‌های قرمز گاوی آلوده است که می‌تواند مصونیت ایجاد کند، اما گاوها را مستعد سایر گونه‌های "آناپلاسما مارجیناله می‌کند." درمان حمایتی مانند به‌کارگیری فرآورده‌های خونی و مایعات، ممکن است ضروری باشد.
ژان لویی پونز (; – ) یک اخترشناس اهل فرانسه بود. با وجود شروع فروتنانه و خودآموختگی، او به بزرگ‌ترین کاشف دنباله‌دار بصری در تمام دوران تبدیل شد: بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۲۷ پونز سی و هفت دنباله‌دار را کشف کرد که این بیش از هر شخص دیگری در تاریخ است. پونز در طول کار خود در سه رصدخانه کار کرد، رصدخانه مارسی، جایی که او نیز آموزش دید، یک رصدخانه کوتاه مدت در رویال پارک لامارلیا در توسکانی، و در نهایت در رصدخانه ای در فلورانس. کار پونز از برخی از دنباله‌دار معروف قرن نوزدهم، از جمله دنباله‌دار آنکه و دنباله‌دار
قرن نوزدهم، از جمله دنباله‌دار آنکه و دنباله‌دار ۲۷پی/کروملین، پشتیبانی کرد. با این حال، بیشتر دنباله‌دارهایی که او کشف کرد دارای مدارهای تقریباً سهموی‌ای بودند و تا چند هزار سال دیگر باز نخواهند گشت. آغاز زندگی. پونز در پیر، اتز-آلپ، در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. او آموزش رسمی کمی دریافت کرد. در سال ۱۷۸۹، او کار را برای رصدخانه مارسی به عنوان سرپرست آغاز کرد و به تدریج تجربه‌ای در کمک به ستاره‌شناسان در رصد به‌دست‌آورد. او یادگرفت که خودش مشاهدات را انجام دهد و توانایی قابل توجهی در به خاطر سپردن
انجام دهد و توانایی قابل توجهی در به خاطر سپردن میدان‌های ستاره و یادداشت تغییرات در آنها از خود نشان داد. در اوایل کار نجومی خود، "پونز" بی ادعا و قابل اعتماد اغلب هدف شوخی‌هایی بود که توسط ستاره‌شناسان با تجربه‌تر انجام می‌شد. فرانتس کساور فن تساخ یک بار به او توصیه کرد که در زمانی که لکه‌های خورشیدی قابل مشاهده هستند به‌دنبال دنباله‌دارها بگردد، اگرچه زاک در انجام این کار ممکن است ناخواسته توصیه‌های بسیار خوبی به پونز داده باشد.
بوژنا نمتسووا (؛ ? – ) نویسنده اهل امپراتوری اتریش بود و در مرحله نهایی جنبش احیای ملی چک، فعالیت داشت. تصویر او بر روی اسکناس ۵۰۰ کرونای چک نقش بسته است. زندگی‌نامه. بر اساس تاریخ‌هایی که اکثر نویسندگان چک تاکنون پذیرفته‌اند، بوژنا نمتسووا در سال ۱۸۲۰ با نام باربارا پانکل (یا باربارا پانکلوا بر اساس نام‌گذاری معمول چک برای زنان) در وین به عنوان دختر یوهان پانکل و ترزی نووتنا به دنیا آمد. دوران کودکی خود در نزدیکی شهر کوچک رتیبوریتسه زندگی می‌کرد، جایی که مادربزرگش مگدالنا نووتنا نقش مهمی در زندگی او داشت.
مگدالنا نووتنا نقش مهمی در زندگی او داشت. نمتسووا بعدها مشهورترین رمان خود را با شخصیت اصلی الهام گرفته از مادربزرگش نوشت. هنگامی که او ۱۷ ساله بود، با یوزف نمتس، که پانزده سال بزرگتر از خودش بود و به عنوان افسر گمرک کار می‌کرد پس کارمند دولت بود، ازدواج کرد. این ازدواج توسط والدین باربارا ترتیب داده شد و به ازدواج ناخوشایندی تبدیل شد، زیرا این زوج به خوبی یکدیگر را درک نمی‌کردند. نمتس مردی بی‌ادب و مستبد بود. او یک میهن‌پرست بوهمیایی بود که با مافوق‌هایش به خوبی کنار نمی‌آمد و اغلب به مکان‌های مختلف منتقل
خوبی کنار نمی‌آمد و اغلب به مکان‌های مختلف منتقل می‌شد و بعداً شغل خود را از دست می‌داد. این زوج چهار فرزند داشتند و از بی‌پولی رنج می‌بردند. نمتسووا در فقر درگذشت و از شوهرش دور شد. گفته می‌شود که او با شاعر واتسلاو بولمیر نبسکی رابطه صمیمی داشته است. میهن پرستان بوهمیایی مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای او ترتیب دادند. گمانه‌زنی‌ها در مورد ریشه نمتسووا. برخی از نویسندگان تاریخ تولد و منشأ واقعی نمتسووا را زیر سؤال می‌برند. طبق یک فرضیه، نمتسوا می‌توانست سه تا چهار سال زودتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد به دنیا
چهار سال زودتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد به دنیا بیاید و دختر نامشروع ویلهلمین، دوشس ساگان (۱۷۸۱–۱۸۳۹) باشد. هلنا سوبکوا، نویسنده کتاب‌های تاریخی عامه پسند در مورد نمتسووا، معتقد است که نمتسووا ممکن است در واقع خواهرزاده ویلهلمین بوده باشد. در سال ۱۸۱۶ یک دختر نامشروع از خواهر کوچکتر ویلهلمین، دوروته دو تالیران-پریگورد، و کنت کارل یوهان از کلام-مارتینیک (۱۷۹۲–۱۸۴۰) در بوربون-ل'آرشامبو (یک آبگرم فرانسوی) به دنیا آمد. این کودک به‌طور رسمی توسط مادرش به رسمیت شناخته نشد. او به عنوان ماری-هنریته دسالس ثبت شد.
شناخته نشد. او به عنوان ماری-هنریته دسالس ثبت شد. سرنوشت بعدی کودک مشخص نیست، و ممکن است که دوشس ویلهلمین ساگان بعداً دختر را به والدین نمتسووا داده باشد تا او را به عنوان فرزند خود تحت نام باربارا پانکلوا بزرگ کنند. با این حال، هیچ‌یک از این گمانه زنی‌ها با تحقیقات جدی تاریخی به‌طور قطع ثابت نشده است. آثار. رمان. دهکده زیر کوه (۱۸۵۵)
ناو هواپیمابر تجاری که نام کوتاه رسمی آن در بریتانیا کشتی ام‌اِی‌سی بود، نوعی ناو هواپیمابر با کاربرد محدود و عنوان ثبت‌شده مدنی بود که در طول جنگ جهانی دوم در بریتانیا و هلند خدمت می‌کرد. ناوهای هواپیمابر تجاری با اضافه کردن عرشه پرواز به کشتی‌های بزرگ غلات‌بر یا نفت‌کش ارتقا داده شدند تا هواگردهای ضدزیردریایی را برای پشتیبانی از کاروان‌های نظامی متفقین در طول نبرد اقیانوس اطلس حمل کنند. ناوهای هواپیمابر تجاری با وجود عملکرد نظامی‌نما وضعیت تجاری خود را حفظ کردند؛ همچنان به حملِ بار ادامه می‌دادند و تحت
کردند؛ همچنان به حملِ بار ادامه می‌دادند و تحت فرماندهی غیرنظامی فعالیت می‌کردند. این ناوها که از ماه مه ۱۹۴۳ به خدمت وارد شدند و شروع به تکمیل و جایگزینی ناوهای هواپیمابر پشتیبان کردند، تا پایان جنگ در اروپا در خدمت ماندند. توسعه. در سال ۱۹۴۰، کاپیتان ام.اس. سلتری، مدیر مواد هوایی در "دریاسالاری بریتانیا"، طرحی را برای تبدیل کشتی‌های تجاری به ناو هواپیمابر به‌عنوان ادامه پروژه کشتی سی‌ای‌ام پیشنهاد کرد. سلتری پیشنهاد کرد که یک عرشه پرواز مجهز به دو سیم گیرانداز و یک مانع ایمنی بر روی بدنه کشتی تجاری نصب
و یک مانع ایمنی بر روی بدنه کشتی تجاری نصب شود. «ناو جنگنده‌بر پشتیبان» حاصل می‌توانست همزمان با حمل بار، شش جنگنده هاریکن را عملیاتی کند. مشخص شد که مانع پیشنهاد سلتری، مخالفت‌های وزارت تأمین بریتانیا بود چون ترکیب نقش تجاری و هواپیمابری بسیار پیچیده بود. به نظر می‌رسد مطرح شدن مکرر این مشکل باعث شد که توجه از طرح توسعهٔ کشتی‌های جنگی-تجاری دومنظوره به‌سمت تبدیل کشتی‌های تجاری به جنگی با نام «ناوهای هواپیمابر پشتیبان» جلب شود. اولین مورد آن تبدیل کشتی باری توقیف‌شده آلمانی "هانوفر" به ناو "امپایر اودیستی"
توقیف‌شده آلمانی "هانوفر" به ناو "امپایر اودیستی" (بعدا اچ‌ام‌اس اودسیتی) در ژوئن ۱۹۴۱ بود. طرح ناو دومنظوره در اوایل سال ۱۹۴۲ دوباره ظهور کرد، زمانی که در مواجهه با تلفات فزاینده ناشی از حملات او-بوت، آشکار شد که هواپیمابرهای پشتیبان درحال ساخت در آمریکا نمی‌توانند با سرعت مناسب در تعداد مورد نیاز تحویل داده شوند. ابداع دوبارهٔ طرح به افراد مختلفی از جمله کاپیتان بی.بی. اسکافیلد، مدیر بخش بازرگانی، و جان لمب، مدیر فنی دریایی شرکت نفت آنگلوساکسون نسبت داده می‌شود. سر جیمز لیتگو، مدیر ساخت و تعمیر کشتی‌های
می‌شود. سر جیمز لیتگو، مدیر ساخت و تعمیر کشتی‌های تجاری و مالک مشترک لیتگوز ال‌تی‌دی، کشتی‌سازی مستقر در کلاید، همچنین به غلبه بر نگرانی‌های دریاسالاری دربارهٔ ناوهای هواپیمابر تجاری کمک کرد. گفته می‌شود که لیتگو طرحی تهاجمی را برای کسی در پشت پاکت ترسیم کرد، پیشنهاد تبدیل دو کشتی در شرف ساخت در کارخانه کشتی‌سازی خانواده‌اش را داد و شرط کرد که «دریاسالاری در کار من دخالتی نداشته باشد». درحالی که زمان مداخله احتمالی لیتگو مشخص نیست، معاون او، سر آموس آیر، مدیر ساخت کشتی‌های تجاری، مطمئناً در حال بحث در مورد
ساخت کشتی‌های تجاری، مطمئناً در حال بحث در مورد الزامات این ناوها تا می ۱۹۴۲ بوده است. خودِ آیر، سر داگلاس تامسون از بن لاین و وزارت ترابری جنگ را اولین پیشنهاددهندهٔ این ایده می‌داند. مقاومت اولیه‌ای در برابر مفهوم ناوهای تجاری به‌ویژه به‌دلیل نگرانی دربارهٔ عملیات هواپیما از کشتی‌های کوتاه و نسبتاً کند، وجود داشت. دریاسالاری در نظر گرفت که طول عرشه پرواز برای برخاست و فرود ایمن در سرعت لازم است. با ایجاد حاشیه کافی برای سرعت کاروان، آنها به‌ویژه دربارهٔ استفاده از نفت‌کش‌ها، با عرشه آزاد کوچک و
دربارهٔ استفاده از نفت‌کش‌ها، با عرشه آزاد کوچک و محموله‌های فرّار، تردید داشتند.&lt;ref name="TNA MT59/1966(290642)"&gt;TNA:PRO, MT 59/1966, Minute dated 29 June 1942&lt;/ref&gt; با بدتر شدن تهاجم او-بوت‌ها، چنین نگرانی‌هایی به‌دلیل نیاز فوری به ارائه پشتیبانی هوایی کاروان کنار رفت و با پذیرش این‌که دست‌کم طرح کشتی غلات می‌تواند کار کند، دریاسالاری به طرح مشتاق‌تر شد. تا سپتامبر ۱۹۴۲، دریاسالاری درخواست کرد تا "حدود ۵۰" ناو تجاری در دسترس قرار گیرد، تا بتوان یکی از آنها در هر کاروان اقیانوس اطلس شمالی
بتوان یکی از آنها در هر کاروان اقیانوس اطلس شمالی گنجاند و تا اکتبر تعداد لازم تا ۵۲ کشتی تعیین شد. این هدف بلندپروازانه تا زمانی که ناو هواپیمابر تجاری به‌طور رسمی توسط کابینه جنگ در اکتبر ۱۹۴۲ تأیید شد، به ۴۰ تا کاهش یافته بود، اما واضح بود که حتی این تعداد نیز بدون کمک آمریکا نمی‌توانست با سرعت کافی تولید شود.&lt;ref name="TNA FO371/32584(271042)"&gt;TNA:PRO, FO 371/32584, Construction of Merchant Aircraft Carriers: Joint Memorandum by First Lord of the Admiralty and Minister of War Transport dated 27
Admiralty and Minister of War Transport dated 27 October 1942.&lt;/ref&gt; بنابراین از آمریکا خواسته شد که ساخت ۳۰ ناو تجاری را برای تحویل در نیمه اول سال ۱۹۴۳ آغاز کند، اما کمیته‌ای از وزارت نیروی دریایی که به‌طور ویژه برای بررسی این درخواست تشکیل شده بود، به دلیل نگرانی در مورد ماهیت آزمایشی کشتی‌ها، آن را رد کرد. در نتیجه، تمام ناوهای تجاری در کارخانه‌های کشتی‌سازی بریتانیا ساخته و/یا تبدیل شدند. برنامه تبدیل. دو ناو اول در ژوئن ۱۹۴۲ به "شرکت کشتی‌سازی برنتیسلند" در فرث آو فورت و "ویلیام دنی و برادران"
در فرث آو فورت و "ویلیام دنی و برادران" دامبارتون سفارش داده شدند. ساخت این کشتی‌ها صرفاً تبدیلی نبود و کشتی‌های غلات کاملاً جدیدی بودند که هنوز فعال نشده بودند. آنها در نهایت به‌ترتیب با نام "امپایر مک‌آلپاین" و "امپایر مک‌آندرو" وارد خدمت شدند. تولید "امپایر مک‌آلپاین" در ۲۳ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد و کمابیش طبق برنامه در ۲۱ آوریل ۱۹۴۳ تکمیل شد. پنج کشتی غلات جدید دیگر به نام‌های "امپایر مک‌آندرو"، "امپایر مک‌ری"، "امپایر مک‌کلوم"، "امپایر مک‌کندریک" و "امپایر مک‌درموت" در فواصل زمانی تقریباً دوماهه تا مارس
مک‌درموت" در فواصل زمانی تقریباً دوماهه تا مارس ۱۹۴۴ وارد خدمت شدند. تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۲ سرانجام موافقت شد که نفت‌کش‌ها هم می‌توانند با رعایت محدودیت‌های مختلف دربارهٔ محموله‌هایشان، به‌طور ایمن استفاده شوند. چهار نفت‌کش جدید برای تبدیل برنامه‌ریزی شده بود، اما کار روی آنها تا مه ۱۹۴۳ شروع نشد. "امپایر مک‌کی" در اکتبر ۱۹۴۳ وارد خدمت شد، پس از آن با فواصل زمانی "امپایر مک‌کیب"، "امپایر مک‌ماهون" و "امپراتوری مک‌کول" در نوامبر ۱۹۴۳ عملیاتی شدند. با این حال، هنوز تعداد بیشتری لازم بود و تصمیم گرفته شد که
هنوز تعداد بیشتری لازم بود و تصمیم گرفته شد که نفت‌کش‌های موجود تبدیل شوند. کارامدترین روش برای تبدیل، انتخاب کشتی‌هایی با طراحی مشابه بود. در آغاز سال ۱۹۴۳، شرکت نفت آنگلوساکسون که به‌طور فعال از مفهوم ناو هواپیمابر تجاری حمایت می‌کرد، کل ناوگان بریتانیایی خود، تانکرهای «تریپل تواِلو» را (که گاهی به‌نام کلاس راپانا نامیده می‌شود) برای تغییر کاربری پیشنهاد کرد. تمایل به تبدیل نفت‌کش‌های خارجی نیز وجود داشت و در ژانویه ۱۹۴۳ وزارت ترابری جنگ از دولت در تبعید نروژ پرس‌وجو کرد که آیا نفتکش مدرن نروژی "بی. پی.
نروژ پرس‌وجو کرد که آیا نفتکش مدرن نروژی "بی. پی. نیوتن" می‌تواند به ناو هواپیمابر تحت فرمان بریتانیا تبدیل شود. پاسخ اولیه مناسب نبود چون نروژ بر توافق‌های مالی اصرار می‌کرد که مقامات ترابری جنگ آن را «کاملاً غیرمنطقی در بین متحدان» توصیف کردند، اگرچه این موارد بعداً بهبود یافتند، اما این پیشنهاد در نهایت شکست خورد، زیرا طراحی‌های زیادی برای تبدیل یک کشتی بارها بازبینی شد. با این حال، تقریباً در همان زمان، سه نفت‌کش دیگر هم‌کلاس با آنگلوساکسون «تریپل توالو» وجود داشت که در هلند فعالیت می‌کردند (نفت
توالو» وجود داشت که در هلند فعالیت می‌کردند (نفت انگلوساکسون یکی از شرکت‌های تابعه رویال داچ شل بود). مقامات هلند درخواست بریتانیا را تأیید کردند اما به‌شرطی که کشتی‌ها، به‌عنوان ناوهای هواپیمابر تجاری، با پرچم هلند و تحت فرماندهی غیرنظامی هلند باشند، که دریاسالاری بریتانیا با وجود به مشکلات زبانی احتمالی، با اکراه موافقت کرد. در نهایت تنها دو کشتی هلندی به عنوان ناو هواپیمابر تجاری پذیرفته شدند. دو ناو گادیلا و ماکوما که توسط دریانوردان تجاری هلندی هدایت می‌شوند و میزبان پروازهای هواگردهای اسکادران هوایی
و میزبان پروازهای هواگردهای اسکادران هوایی ۸۶۰ نیروی دریایی هلند بودند، به‌عنوان اولین ناوهای هواپیمابر هلند شناخته می‌شوند. وضعیت غیرنظامی. هواپیمابرهای تجاری با وجود ظاهر نظامی و عملکرد رزمی، کشتی‌های غیرنظامی بودند که نه در "فهرست نیروی دریایی" ظاهر می‌شدند و نه توسط افسران عملیاتی فرماندهی می‌شدند؛ این وضعیت غیرعادی یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده آنها بود. ماهیت ترکیبی این ناوها از همان ابتدا این سؤال را ایجاد کرد که آیا آنها مانند ناوهای هواپیمابر پشتیبان جدید به‌عنوان کشتی جنگی مانند کشتی‌های سی‌ای‌ام
جدید به‌عنوان کشتی جنگی مانند کشتی‌های سی‌ای‌ام قبلی به‌عنوان کشتی تجاری تحت نشان سرخ عمل خواهند کرد. ترجیح دریاسالاری این بود که آنها به‌عنوان کشتی‌های جنگی معمولی خدمت کنند، اما خیلی زود آشکار شد که تعداد کافی کارکنان در دسترس نیست تا مطابق با استانداردهای دریایی بدون ایجاد کمبودهای جدی در دیگر بخش‌ها خدمت کنند، به‌ویژه با تعداد زیاد هواپیمابرهای پشتیبان که به‌زودی از راه می‌رسیدند. بنابراین دریاسالاری و وزارت ترابری جنگ توافق کردند که هواپیمابرهای تجاری خدمه غیرنظامی داشته باشند. با این حال، مقامات
خدمه غیرنظامی داشته باشند. با این حال، مقامات وزارت خارجه بریتانیا نگرانی‌های جدی دربارهٔ وضعیت غیرنظامی پیشنهادشده مطرح کردند که ممکن است این کشتی‌ها طبق قوانین بین‌المللی "عملاً" کشتی‌های جنگی باشند، اما حمایت کنوانسیون ۱۹۰۷ لاهه را که فقط برای نظامی‌ها اعمال می‌شود نداشته باشند و خدمه غیرنظامی آنها به‌عنوان جنگجویان غیرقانونی یا "فرانک-تایرور" در نظر گرفته شوند. امکان چنین چیزی به‌وضوح با اعدام کاپیتان چارلز فرایات در سال ۱۹۱۶ به‌دلیل تلاش برای ضربه زدن به یک او-بوت با کشتی کراس کانال خود آشکار شده بود.
یک او-بوت با کشتی کراس کانال خود آشکار شده بود. خطر برای خدمه هواپیمابر تجاری آنقدر بزرگ شمرده می‌شد که به‌صراحت در کابینه جنگ این‌گونه مطرح شد که: کابینه جنگ دستور بازنگری در وضعیت را صادر کرد، اما مشکلات نیروی انسانی حل نشد. وزارت خارجه با اکراه موافقت کرد که هواپیمابرهای تجاری تحت نشان سرخ کار کنند، مشروط بر اینکه دریانوردان تجاری و اتحادیه‌های آنها از خطرات ناشی از آن آگاه شده باشند و هر اقدام احتیاطی ممکن برای اطمینان از اسیر نشدن این افراد انجام شود. با این حال، نمی‌توان گفت که خدمه هواپیمابرهای
با این حال، نمی‌توان گفت که خدمه هواپیمابرهای تجاری رسماً دربارهٔ خطرات ویژه مطلع شده‌اند. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مقامات دربارهٔ وضعیت هواپیمابرهای تجاری حساس ماندند و به‌ویژه آنها را از تبلیغاتی که برای دیگر کشتی‌های تجاری «خدمات ویژه» مانند کشتی‌های نجات ترتیب داده شده بود، مستثنی کردند. در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴، به فرماندهان یادآوری شد که به خدمه خود دربارهٔ لزوم حفظ رازداری دربارهٔ عملیات و نقش هواپیمابرهای تجاری گوشزد کنند.
میشی‌هاسه ، که به عنوان آشی‌هاسه و شوکوشین نیز خوانده می‌شود، مردمی از ژاپن باستانی بودند که معتقد بودند در امتداد بخش شمالی ساحل دریای ژاپن زندگی کرده‌اند. اصطلاح شوشن که 肅愼 ترجمه شده است، در سوابق چینی یافت می‌شود، اما در اسناد زبان ژاپنی به عنوان میشی‌هاسه یا آشی هاسه مشروح شده است، که در ژاپنی مدرن باید به میشی واسه "Mishiwase" یا آشی واسه "Ashiwase" تبدیل شود، اگر این کلمه در گفتار محاوره باقی مانده بود. بر اساس «نیهون شوکی»، میشی‌هاسه اولین بار در زمان امپراتور کیم‌می به جزیره سادو رسیدند. در سال ۶۶۰،
امپراتور کیم‌می به جزیره سادو رسیدند. در سال ۶۶۰، ژنرال ژاپنی آبه نو هیرافو به درخواست ساکنان بومی، میشی‌هاسه را در «واتاریشیما» شکست داد. در طول دوره ادو، آرای هاکوسکی پیشنهاد کرد که واتاریشیما یزو است که بعداً به هوکایدو تغییر نام داد. محل جنگ به عنوان دهانه رودخانه بزرگی ثبت شده است که پیشنهاد می‌شود رود ایشی‌کاری باشد. برخی از مورخان معتقدند که میشی‌هاسه با مردمان تونگوز سوشن در سوابق چینی یکسان بوده است، اما دیگران فکر می‌کنند که مردمان ژاپنی بر اساس دانش خود از سوابق چینی، مردم بومی شمال شرق را نام
دانش خود از سوابق چینی، مردم بومی شمال شرق را نام گذاری کردند، درست همان‌طور که چینی‌ها در دوره سه پادشاهی انجام دادند. اکثر آنها، از جمله Kisao Ishizuki (1979) از دانشگاه ساپورو، نشان می‌دهند که میشی‌هاسه نیوخ‌ها متعلق به فرهنگ اوخوتسک بودند. در سال ۶۶۰ میلادی ژاپنی‌ها به فرماندهی آبه نو هیرافو مردم میشی‌هاسه را در هوکایدو قتل‌عام کردند. ژاپنی‌ها تا بیش از ۷۰۰ سال بعد به هوکایدو بازنگشتند.
خاندان ناکاتوومی ، یک گروه خویشاوندی اشرافی ژاپنی خاندان اوجی بودک این خاندان ادعا می‌کند که از تبار آمه نو کویانه است.
قانون اومی مجموعه ای از قوانین حاکم است که در سال ۶۶۸ پس از میلاد گردآوری شده است، از این رو اولین مجموعه قوانین ریتسوریو در تاریخ ژاپن است. این قوانین توسط فوجیوارا نو کاماتاری به دستور امپراتور تنجی تدوین شده است. این مجموعه قوانین اکنون از بین رفته است و وجود مورد مناقشه آن تنها با ارجاعات کوتاه در اسناد بعدی از جمله توشی کادن، تاریخ فوجیوارا، پشتیبانی می‌شود. علاوه بر این در «نیهون شوکی» وجود ندارد. اومی-ریو، متشکل از ۲۲ جلد، در آخرین سال سلطنت تنجی منتشر شد.
تویو یا ایو (؛ تقریبی ۲۳۵ میلادی – نامشخص) ملکه یاماتای کوکو در ژاپن بود. او، بر اساس «سوابق وی» و سایر منابع سنتی، جانشین ملکه هیمیکو بود.
خاندان هاتا ، یکی از خاندان‌های ژاپنی در دوره کوفون (۲۵۰–۵۳۸) برپایه نیهون شوکی بود.
وا () قدیمی‌ترین نام تأیید شده نام‌های ژاپن است. کاتبان چینی و کره ای قرن دوم میلادی به‌طور مرتب از نویسه‌های چینی 倭; «تسلیم»، «دور»، «کوتوله» برای اشاره به ساکنان پادشاهی وا در کیوشو و ساکنان پادشاهی دوره یاماتو استفاده می‌کردند. در قرن هشتم، ژاپنی‌ها این واژه را با 和، wa، «هماهنگی»، «صلح»، «تعادل» جایگزین کردند.
یاماتای ، (حدود قرن یکم - حدود قرن سوم) نام چینی-ژاپنی کشوری باستانی در وا (ژاپن) در اواخر دوره یایویی بود. قدیمی‌ترین گزارش‌های یاماتایی در سلسله رسمی چینی بیست و چهار تاریخ برای قرن اول و دوم دودمان هان، قرن سوم سائو وی و قرن ششم یافت می‌شود. قرن دودمان سوئی.
بوردتلا پرتوسیس ("Bordetella" "pertussis") یک باکتری از نوع کوکوباسیل گرم-منفی، هوازی، بیماری‌زا و دارای پوشینه از سردهٔ "بوردتلا" و عامل ایجاد سیاه‌سرفه است. این باکتری مانند "بوردتلا برانشیسپتیکا" می‌تواند ساختاری تاژک‌مانند را بیان کند. این در حالی است که در گذشته به‌عنوان یک باکتری غیرمتحرک دسته‌بندی می‌شد. عوامل بیماری‌زایی این باکتری عبارت‌اند از توکسین سیاه‌سرفه، توکسین آدنیلات سیکلاز، هماگلوتینین رشته‌ای، پرتاکتین، مژک و سیتوتوکسین نای. این باکتری توسط قطرات موجود در هوا پخش می‌شود. دورهٔ عفونت آن
قطرات موجود در هوا پخش می‌شود. دورهٔ عفونت آن به‌طور متوسط ۷ تا ۱۰ روز (محدودهٔ ۶ تا ۲۰ روز) است. انسان تنها مخزن شناخته‌شدهٔ بوردتلا پرتوسیس است. ژنوم کامل این باکتری متشکل از ۴٬۰۸۶٬۱۸۶ جفت‌باز در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. در مقایسه با نزدیک‌ترین خویشاوند آن "بوردتلا برانشیسپتیکا"، اندازهٔ ژنوم بسیار کاهش یافته است. این موضوع عمدتاً به‌دلیل سازگاری با یک گونه میزبان (انسان) و از دست دادن قابلیت بقا در بیرون از بدن میزبان است. آرایه‌شناسی. سردهٔ "بوردتلا" شامل ۹ گونه است: بوردتلا پرتوسیس"," "بوردتلا پاراپرتوسیس،"
است: بوردتلا پرتوسیس"," "بوردتلا پاراپرتوسیس،" "بوردتلا برانشیسپتیکا" , "بوردتلا هینزی، بوردتلا ایویوم،" "بوردتلا هومسی،" "بوردتلا تریماتوم، بوردتلا انسورپی" و "بوردتلا پتری." "بوردتلا پرتوسیس، بوردتلا پاراپرتوسیس" و "بوردتلا برانشیسپتیکا" یک گروه فیلوژنتیکی نزدیک به هم را تشکیل می‌دهند. "بوردتلا پاراپرتوسیس" باعث بیماری مشابه سیاه‌سرفه در انسان می‌شود و "بوردتلا برانشیسپتیکا" طیفی از میزبانان پستاندار از جمله انسان را مبتلا می‌کند و باعث ایجاد طیفی از اختلالات تنفسی می‌شود. انتقال. سیاه‌سرفه یک عفونت
اختلالات تنفسی می‌شود. انتقال. سیاه‌سرفه یک عفونت بسیار مسری دستگاه تنفسی است، اما برای این‌که "بوردتلا پرتوسیس د"ر یک جمعیت باقی بماند، این باکتری به یک زنجیرهٔ انتقال بدون وقفه نیاز دارد، زیرا هیچ میزبان دیگری به‌جز انسان وجود ندارد و باکتری‌ها در محیط زنده نمی‌مانند. پیشگیری. واکسن سیاه‌سرفه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. به کسانی که این واکسن‌ها را تزریق می‌کنند، توصیه می‌شود که دوزهای بعد را نیز دریافت کنند، زیرا این واکسن‌ها تنها برای حدود ۶ سال ایجاد ایمنی می‌کنند. ""