payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سبک تروبادور () اصطلاحی است برای توصیف گرایشی در نقاشی تاریخی که در اوایل قرن نوزدهم، به ویژه در فرانسه، رایج بود. در این گرایش، صحنه‌هایی از قرون وسطی یا رنسانس به شیوه‌ای به تصویر کشیده می‌شدند که بعدها با درام‌های تاریخی هالیوودی مرتبط شد. ویژگی این آثار، لباس‌های رنگارنگ، ماجراجویی‌های عاشقانه، عملیات شوالیه‌ای و حکایات احساسی در خط مقدم بود. فلوری فرانسوا ریشار، ژان-اگوست-دومینیک انگْر، پل دِلاروش، و پیِر رِووآ نقاشان برجسته‌ای هستند که این مُد هنری را مصور کرده‌اند. به‌طور معمول، آثار تصویری موسوم به
مصور کرده‌اند. به‌طور معمول، آثار تصویری موسوم به «تروبادور» نمایشگر درام‌های پرشور یا داستان‌های عبرت‌آموز و قهرمانانه هستند. شخصیت‌های قرون وسطایی نمونه‌وار چون شوالیه‌ها یا بانوان همراه با خدمتکارانشان به این روایت‌های قوی اضافه شده‌اند. به کوتاهی می‌توان گفت که نقاشی تروبادور در مرز میان نقاشی ژانر - به دلیل علاقه نشان داده شده به یک حکایت - و نقاشی بزرگ تاریخی قرار دارد، از این نظر که به گذشته ملی و فضل‌فروشی علاقه‌مند است. پیشینه. بازکشف تمدن قرون وسطی: یکی از چشمگیرترین کنجکاوی‌های فکری فرانسوی‌ها
یکی از چشمگیرترین کنجکاوی‌های فکری فرانسوی‌ها در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم بود. بحث خاستگاه و بنیان ملت فرانسه، که توسط مورخانی همچون ژول میشله یا آگوستین تیری آغاز شده بود، فراگیر می‌شد. در این بستر، قرون وسطی اهمیت تازه‌ای یافت، به‌ویژه در هنر و ادبیات. این «ژانر حکایت گونه» که در حوزه نقاشی این‌گونه نامیده می‌شود، در حدود ۱۸۸۰ نام «سبک تروبادور» را به خود گرفت. با این حال، در فاصله سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰ بود که این سبک به راستی مُد روز شد. سبک تروبادور که کاملاً آمیخته با رمانتیسیسم قرن نوزدهم
که کاملاً آمیخته با رمانتیسیسم قرن نوزدهم بود، به این دلیل چنین نامیده شد که هدف اولیه آن بازسازی حال و هوای قرون وسطایی در حوزه‌های مختلف همچون معماری، نقاشی و ادبیات بود. اصطلاح «تروبادور» در قرن دوازدهم و سیزدهم به شاعری اطلاق می‌شد که در فرانسه از قصری به قصر دیگر سفر می‌کرد و تصنیف می‌سرود. در حدود سال ۱۸۸۱، این اصطلاح برای توصیف، اما بالاتر از همه برای نقد، نقاشی‌های قرن نوزدهمی به کار گرفته می‌شد که قرون وسطی را به گونه‌ای تصویر می‌کردند که از حقیقت تاریخی فاصله گرفته و به فضای قصه‌های پریان
حقیقت تاریخی فاصله گرفته و به فضای قصه‌های پریان نزدیک‌تر شده بود. به‌طور کلی‌تر، این اصطلاح نقاشی تاریخی را تعریف می‌کند که به گذشته‌ای غربی، اما غیر-کلاسیک اشاره دارد. اگرچه جست‌وجو برای ریشه‌های ملت فرانسه منجر به علاقه‌ای دوباره نسبت به قرون وسطی شد، موزه آثار تاریخی فرانسه (Musée des Monuments Français) که در سال ۱۷۹۵ توسط الکساندر لنوار تأسیس شد نیز نقش مهمی در ظهور این «مُد» قرون وسطایی ایفا کرد. در واقعیت، چشم‌اندازی که این موزه از مجسمه‌سازی قرون وسطایی ارائه می‌کرد، عموم را با اولین درس خود در
وسطایی ارائه می‌کرد، عموم را با اولین درس خود در تاریخ روبه‌رو می‌ساخت.
بازی‌های پان امریکن ۲۰۱۱ () شانزدهمین دوره بازی‌های پان امریکن است که از ۱۴ تا ۳۰ اکتبر ۲۰۱۱ در گوادالاخارا، مکزیک با حضور ۵٬۹۹۶ ورزشکار برگزار شده‌است.
زبان ترکی استانبولی به عنوان یک زبان پیوندی، ساخت واژگان با افزودن پسوندهای زیادی به ریشهٔ یک واژه را امکان‌پذیر می‌کند. طولانی‌ترین واژه در زبان ترکی استامبولی که در یک متن استفاده می‌شود «» است که ۷۰ حرف دارد. ریشهٔ این واژه از (موفقیت) گرفته شده‌است و کلا معنای «گویا شما از کسانی هستید که ممکن است نتوانیم به راحتی آنها را تبدیل به ناموفقان کنیم» می‌دهد. این واژه در یک داستان ساختگی که برای استفاده از این واژه طراحی شده بود، به کار رفت. بدون در نظر گرفتنِ پسوندها، بلندترین واژگان فرهنگ لغت ترکی استانبولی
پسوندها، بلندترین واژگان فرهنگ لغت ترکی استانبولی ۲۰ حرف دارند که با افزودن پسوندها می‌توانند مانند نمونهٔ نام‌برده، بلندتر شوند. پسوندهای همین واژهٔ مذکور را می‌توان برای ریشه‌های دیگری به جز muvaffakiyet (موفقیت) هم به کار برد و معنای مشابهی برای ریشه به دست آورد. هیچ دلیل دستوری اصولی‌ای وجود ندارد که بگوید نمی‌توان یک واژهٔ ترکی را به‌طور نامحدود طولانی کرد چون پسوندهایی وجود دارند که می‌توانند به صورت بازگشتی، روی یک ریشهٔ واژه عمل کنند. اما در عمل، چنین واژگانی پس از چند دوره بازگشت، نامفهوم می‌شوند.
واژگانی پس از چند دوره بازگشت، نامفهوم می‌شوند. دستورزبان. دستور زبان ترکی استانبولی به شدت اتصاقی است و ساخت واژگان را با رشته کردن تکواژهای گوناگون امکان‌پذیر می‌کند. از لحاظ نظری ممکن است که برخی از واژگان بی‌نهایت بار عطف شوند چون پسوندهای ویژه، واژگانی از همان نوع کلمهٔ اصلی می‌سازند، به طوری که واژهٔ جدید را می‌توان دوباره با پسوند (هایِ) دیگری تغییر داد. نمونه‌ای برای چنین الگوی بازگشتی این است: ev-de-ki-nin-ki-ler-de-ki… خانه-قید مکان-حرفِ اضافهٔ «که»-نشانه ملکی-حرفِ اضافهٔ «که»-نشانه جمع-قید
«که»-نشانه ملکی-حرفِ اضافهٔ «که»-نشانه جمع-قید مکان-حرفِ اضافهٔ «که»… بنابراین، پسوندهای حالتی و ملکی که با پسوند "-ki-" در هم آمیخته شده‌اند را می‌توان به‌طور نامحدود به یک اسم اضافه کرد؛ اگرچه در عمل، این امر بیش از چند بار مشاهده نمی‌شود. تکواژ علّی (causative morpheme) همچنین می‌تواند به صورت بازگشتی برای تولید واژگان طولانی نامحدودی که از نظر دستوری معتبر هستند استفاده شود. این تکواژ تا حدی نامنظم است و بسته به ریشه فعل، یکی از شش شکل را به خود می‌گیرد. در غیر این صورت بسته به واج پیشین، بین -Dır و -t
در غیر این صورت بسته به واج پیشین، بین -Dır و -t متغیر است. piş-ir-di-ler = پختند (خودشان پختند) piş-ir-t-ti-ler = پختاندند (باعث شدند که بپزد؛ کَسِ دیگری را واداشتند تا بپزد؛ فعل سببی) piş-ir-t-tir-di-ler = باعث شدند که باعث شود بپزد. (کَسی را واداشتند که کَسِ دیگری را وا بدارد تا بپزد) (پختانداندند؟؛ فعل گذرای درجه سه در ترکی) piş-ir-t-tir-t-ti-ler = باعث شدند که باعث شود که باعث شود بپزد. (کَسی را واداشتند که کَسِ دیگری را وا بدارد تا کس دیگری را وابدارد تا بپزد) piş-ir-t-tir-t-tir-di-ler = باعث شدند که
تا بپزد) piş-ir-t-tir-t-tir-di-ler = باعث شدند که باعث شود که باعث شود که باعث شود بپزد. (کسی را واداشتند تا کس دیگری را وا بدارد تا کس دیگری را وا بدارد تا کس دیگری را وا بدارد تا کس دیگری را وابدارد تا بپزد) استفاده چندگانه از این پسوند نادر است اما هیچ دلیل نظری‌ای برای محدودیتی در استفاده از آن وجود ندارد. تاریخچه. این واژهٔ (70 حرف) توسط کوکسال کاراکوش به عنوان طولانی‌ترین کلمه در ترکی پیشنهاد شد. استفاده از آن با وضعیت زیر توضیح داده شد: ' ' " " "«ما در یک مدرسه تربیت معلم هستیم که اهداف شیطانی دارد.
یک مدرسه تربیت معلم هستیم که اهداف شیطانی دارد. معلمانی که در آن مدرسه تحصیل می‌کنند، آموزش می‌بینند که چگونه از دانش آموزان ناموفق بسازند. بنابراین، یَک‌یَکِ معلمان به عنوان سازندگان ناموفق آموزش می‌بینند. با این حال، یکی از آن معلمان از اینکه سازنده ناموفق‌ها باشد، خودداری می‌کند. او از موضع مدرسه در مورد این موضوع صحبت می‌کند و از آن انتقاد می‌کند. مدیر مدرسه که فکر می‌کند هر معلمی را می‌توان به راحتی/سریع تبدیل به معلم‌های ناموفق‌ساز کرد، عصبانی می‌شود. او معلم را به اتاقش دعوت می‌کند و می‌گوید: «تو
او معلم را به اتاقش دعوت می‌کند و می‌گوید: «تو جوری حرف می‌زنی که انگار یکی از کسانی هستی که نمی‌توانیم به راحتی/سریع به ناموفق‌سازها تبدیل کنیم، درست است؟»
رَواق لوور ( شرقی‌ترین نمای کاخ لوور در پاریس است. این بنا از زمان ساختش که عمدتاً بین ۱۶۶۷ تا ۱۶۷۴ صورت گرفت، به عنوان برترین شاهکار معماری کلاسیک فرانسوی شناخته‌شده‌است. این طرح که با دو پیشخان ستون‌دار به صورت سایه‌گذارهایی با نعل‌پایه با ستون‌های دوتایی در شیوه بلندستون غالب شده، توسط کمیته‌ای سه نفره به نام «شورای کوچک»، متشکل از لوئی لو وو، شارل لو برن و کلود پرو خلق شد. فرانسوا لو وو، برادر لوئی لو وو، نیز مشارکت داشت. این بنا با شیوه‌ای کلاسیک و معتدل باروک ساخته‌شده و قوانین تعیین‌شده توسط
و معتدل باروک ساخته‌شده و قوانین تعیین‌شده توسط ویترویوس، معمار روم باستان، را مورد توجه قرار می‌دهد، که آثارش توسط پرو به فرانسوی ترجمه شده بودند (۱۶۷۳). طراحی سقف مسطح آن که پیش از این در ایتالیا رایج بود و سابقه ای در فرانسه نداشت، تأثیر بسیار زیادی داشت. شرح. نشانی چندانی از سبک باروک در کلاسیسیسم با وقار این رواق دیده نمی‌شود؛ نگاهی به گذشته و رجعتی به قرن شانزدهم محسوب می‌شود. استفاده از یک غرفه مرکزی و دو غرفه انتهایی شیوه ای معمولاً فرانسوی است، در حالی که ورودی اصلی، یعنی یک پیش‌آمدگی سنتوری شده،
حالی که ورودی اصلی، یعنی یک پیش‌آمدگی سنتوری شده، شبیه طاق نصرت یا نمای پرستشگاه است. مشخصه ساده زیرزمین همکف، ستون‌های دوتایی به شیوه کورینتی را جلوه می‌دهد که دقیقاً بر اساس شیوه ویترویوس ساخته شده‌اند و بر روی یک حفره نیمه‌تاریک قرار گرفته‌اند. این طرح ستون‌های دوتایی بر روی سکویی مرتفع تا به دوناتو برامانته و خانه رافائل (۱۵۱۲) او برمی‌گردد. تأثیرگذاری رواق را به معبد رومی تشبیه کرده‌اند که نماهای آن به صورت مسطح درآمده اند. وجود نرده ایتالیایی بر روی سقف مسطحِ کاملاً غیر فرانسوی، نقطه عزیمتِ تحول
سقف مسطحِ کاملاً غیر فرانسوی، نقطه عزیمتِ تحول آفرینی در معماری فرانسه محسوب می‌شود. تاریخچه طراحی. لویی لووو، معمار اول پادشاه در زمان مرگ ژول مازارن در سال ۱۶۶۱، کار ساخت بال جنوبی حیاط مربع کاخ لوور را در سال ۱۶۶۳ به پایان رساند. او از حدود سال ۱۶۵۹ طراحی بال شرقی را شروع کرده بود و تا اواخر سال ۱۶۶۳ شروع کار برای پی‌ریزی آن آغاز شده بود. در تاریخ اول ژانویه ۱۶۶۴، ژان-باتیست کولبر، سمت نظارت ساختمان‌های سلطنتی را از آنتوان دو راتابون خریداری کرد و ناگهان دستور توقف تمامی کارهای بال شرقی را صادر کرد. او
دستور توقف تمامی کارهای بال شرقی را صادر کرد. او از سایر معماران فرانسوی خواست تا طرح‌هایی ارائه دهند، در واقع نوعی رقابت برگزار کرد. بعدها این دعوت را به چهار معمار اهل رم، از جمله پیترو دا کورتونا و جیان لورنزو برنینی، نیز گسترش داد و طرح‌های لو وو را به آنها فرستاد. از میان پروژه‌های فرانسوی که در آن زمان ارسال شده بود، دو مورد از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بودند: یکی (از دست رفته) که به صورت ناشناس توسط کلود پرو، پزشک و دانشمند، ارائه شد و دیگری توسط فرانسوا لو وو، برادر کوچکتر لویی لو وو، که او نیز یک
لو وو، برادر کوچکتر لویی لو وو، که او نیز یک معمار برجسته بود. با این وجود، کولبر بر اساس دو پروژه مقدماتی برنینی را انتخاب کرد و او را به پاریس دعوت کرد تا طرح‌های خود را بیشتر بازبینی کند و آنها را تکمیل نماید. برنینی در ژوئن ۱۶۶۵ وارد پاریس شد و تا اواخر اکتبر همان سال در این شهر ماند. او در طول اقامت خود یک سردیس لوئی چهاردهم (برنینی) ساخت که هم‌اکنون در تالار دیانا در کاخ ورسای قرار دارد. طرح برنینی برای لوور بسیار ایتالیایی و بلندپروازانه بود و به جای فقط بال شرقی، کل ساختمان را در بر می‌گرفت. سنگ
فقط بال شرقی، کل ساختمان را در بر می‌گرفت. سنگ بنای پی ریزی در طی مراسمی باشکوه با حضور پادشاه و چند روز قبل از ترک برنینی با مقصد رم، گذاشته شد. طرح‌های برنینی مورد رضایت معماران فرانسوی قرار نگرفت. آنها اعتراض کردند و در نهایت موفق شدند. در آوریل ۱۶۶۷، کولبر، با موافقت پادشاه، لویی لو وو، شارل لو برن و کلود پرو را به عضویت کمیته‌ای به نام «خرد شورا» (Petit Conseil) منصوب کرد تا طرح‌های جدیدی را آماده کنند. شارل پرو، برادر کوچکتر کلود پرو و دستیار اصلی کولبر، به عنوان دبیر کمیته عمل کرد و احتمالاً "ثبت
به عنوان دبیر کمیته عمل کرد و احتمالاً "ثبت وقایع روزانه" ("Registre ou Journal des déliberations...") را نوشت که فعالیت‌های کمیته را در آوریل و مه ۱۶۶۷ ثبت می‌کند. این سند با توصیفی از نارضایتی کولبر از پروژه‌های فرانسوی و ایتالیایی و تصمیم او برای ایجاد یک کمیته «برای همفکری و تبادل نظر» آغاز می‌شود. لو وو، لو برن و پرو موظف شدند «با اتفاق نظر و به طور مشترک روی تمام طرح‌های ساخت کاخ دو لوور کار کنند، تا تمامی طرح‌ها به طور برابر اثر این سه نفر در نظر گرفته شوند. برای حفظ همکاری، هیچ یک نباید مدعی شود که
شوند. برای حفظ همکاری، هیچ یک نباید مدعی شود که به تنهایی و با ایجاد خدشه در کار دیگران، طراح یک پروژه خاص بوده‌است.» بعد از چند جلسه، شورای کوچک دو طرح را ترسیم کرد و طبق «ثبت وقایع»، «یکی دارای ستون‌های منظم تشکیل دهنده یک رواق یا گالری در بالای طبقه اول [یعنی طبقه همکف]، و دیگری ساده تر و یکدست تر و بدون ستون‌ها [در بالای طبقه همکف] بود». معماران هر طرح مشخص نشدند. در تاریخ ۱۴ مه، در قصر سلطنتی سن ژرمن-آن-له (Château de Saint-Germain-en-Laye), دو نقاشی از پیشنهادات به لویی چهاردهم نشان داده شد، که او
از پیشنهادات به لویی چهاردهم نشان داده شد، که او طرح دارای رده‌ی ستون‌ها (رواق) را انتخاب کرد. در ژوئیه ۱۶۶۷ کولبر سرانجام به برنینی اطلاع داد که طرح‌های او کنار گذاشته شدند. کار روی نمای جدید در همان تابستان آغاز شد و بخش اعظمی از آن تا سال ۱۶۷۴ کامل شد، زمانی که سنگ‌های سرستون مرکزی در جای خود نصب شدند. هویت طراح. هویت طراح رواق همواره مورد مناقشه بوده‌است. ممکن است طرح ستون‌های رواق کار لو وو بوده باشد، احتمالاً بر اساس طرحی از برادرش فرانسوا در سال ۱۶۶۴، که در آن از ستون‌های دوتایی و آزاد استفاده شده
که در آن از ستون‌های دوتایی و آزاد استفاده شده بود. تغییر در دستور ستون‌ها از شیوه آمیخته به شیوه کورینتی ممکن است به دلیل تأثیر رولان فره‌آر دو شامبره باشد، که در سال ۱۶۶۸ برای عضویت در شورای کوچک به پاریس فراخوانده شد. در همان سال تصمیمی بر دو برابر کردن عرض بال جنوبی گرفته شد. این امر منجر به گسترش و طراحی مجدد هر دو پاویون جنوبی و شمالی نمای شرقی شد. پرو احتمالاً در سال ۱۶۶۸ به عنوان طراح اصلی معرفی شد و مسئول طراحی نهایی بود. نمای بیرونی و ستون‌های رواق، که مشرف به میدان دو لوور هستند و ساختمان‌هایی
که مشرف به میدان دو لوور هستند و ساختمان‌هایی از جمله هتل دو پتی-بوربون برای ایجاد فضای شهری لازم تخریب شدند، به شهرت زیادی دست یافتند. مجسمه‌های سرستون «مینروا احاطه شده توسط موزهای پیروزی که نیم‌تنه ناپلئون را تاج‌گذاری می‌کنند» اثر فرانسوا-فردریک لموت (۱۸۱۰–۱۸۰۸) است. بعدها مجسمه ناپلئون با مجسمه لویی چهاردهم جایگزین شد، گرچه صورت آن مجسمه حفظ شد. فضای داخلی. بین سال‌های ۱۸۰۷ و ۱۸۱۱، پرسیه و فونتن، در دو انتهای جنوبی و شمالی بال (پشت ستون رواق‌ها) پلکان‌هایی باشکوه خلق کردند و مجموعه‌ای از اتاق‌های مجلل
باشکوه خلق کردند و مجموعه‌ای از اتاق‌های مجلل را بین این دو پلکان در طبقه اول طراحی کردند. مجسمه‌های معماری پلکان جنوبی (Escalier du Midi) در اوایل دهه ۱۸۱۰ توسط فرانسوا ژرار، آگوست ماری تونه، آگوستین فلیکس فورتین و شارل آنتوان کالمار خلق شدند. حفاری خندق. در سال ۱۹۶۴، وزارت فرهنگ فرانسه به دستور آندره مالرو، حفاری خندق خشک جلوی رواق را آغاز کرد. خندق، که از ویژگی‌های معماری پیش از کلاسیک فرانسه است، در تقریباً تمام طرح‌ها و نقاشی‌های اولیه نمای شرقی نشان داده شده‌است. حفاری مجدد آن، سکوی اصلی یا
نشان داده شده‌است. حفاری مجدد آن، سکوی اصلی یا «سُباسمان» (soubassement) را آشکار کرد (نگاه کنید به حکاکی از کتاب بلوندل). احتمالاً برای تسهیل ساخت و ساز، خندق در حدود سال ۱۶۷۴ پر شده بود (نگاه کنید به حکاکی اثر سباستین لوکلر) و به دلیل کمبود بودجه برای ساخت «کنترسکارپ» (contrescarpe) پس از اینکه توجه لویی چهاردهم به کاخ ورسای معطوف شد، بازسازی نشد. با این حال، در سال ۱۹۸۱، ژرمن بازین استدلال کرد که بازسازی خندق گمراه کننده بوده‌است، زیرا لویی چهاردهم به دلایل زیبایی‌شناسی هرگز خواهان آن نبوده‌است. تأثیر.
زیبایی‌شناسی هرگز خواهان آن نبوده‌است. تأثیر. رواق به مدت چندین قرن به عنوان الگویی برای بسیاری از بناهای باشکوه در اروپا و آمریکا بوده‌است:
مسابقات رالی جاده‌ای یا رالی جاده ابریشم انیمیشنی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی راس ونوکور است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمی او یانگ، جی. کی. سیمونز، کلویی بنت، لیسا لو، شارون هورگان، کاترین تیت، جان کلیز و کری شیل ایفای نقش کرده‌اند.
ون فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی سم گروسمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون استوارت گتز، دبورا وایت، دنی دویتو، هری مؤسس، مارسی بارکین، بیل آدلر، استیفن اولیور و کانی لیزا ماری ایفای نقش کرده‌اند.
نعیم گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال بارسلونا اتلتیک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لگانس اشاره کرد. دوران باشگاهی. گارسیا در مادرید به دنیا آمد و در سال ۲۰۱۲ از کولمنار د اورخا به باشگاه فوتبال رئال مادرید پیوست. در سال ۲۰۱۶ از باشگاه جدا شد و با باشگاه فوتبال لگانس قرارداد بست. در ۷ مارس ۲۰۱۹، گارسیا اولین قرارداد حرفه ای خود را با لگانس امضا کرد. در ۱۴ اوت ۲۰۲۱، حتی قبل از اینکه برای ذخیره‌ها ظاهر شود، اولین
حتی قبل از اینکه برای ذخیره‌ها ظاهر شود، اولین بازی حرفه‌ای خود را با شروع یک باخت خارج از خانه ۰–۱ سگوندا دیویسیون مقابل باشگاه فوتبال رئال سوسیداد بی انجام داد. در ۷ دسامبر ۲۰۲۱، پس از حضور در تیم اصلی، گارسیا قرارداد خود را با لگانس تا سال ۲۰۲۷ تمدید کرد. او اولین گل حرفه ای خود را در ۲۱ مه بعد به ثمر رساند و سومین گل تیمش را در پیروزی ۳–۰ خارج از خانه مقابل پونفرادینا به ثمر رساند. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳، گارسیا برای باقی مانده فصل به پونفرادینا قرض داده شد. او در ژوئیه بازگشت، اما قبل از انتقال قرضی به
شد. او در ژوئیه بازگشت، اما قبل از انتقال قرضی به باشگاه فوتبال بارسلونا اتلتیک در لیگ برتر در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۴ به ندرت بازی کرد.
جنگل‌های مخروطیان کوهستانی شرق افغانستان () مجموعه‌ای از جنگل‌های مخروطی غیر‌مرتبط را در امتداد مرز بین افغانستان و پاکستان در ارتفاعات ۲۰۰۰ متری (۶۶۰۰ فوت) تا ۳۴۰۰ متری (۱۱۲۰۰ فوت) از سطح دریا پوشش می‌دهد. موقعیت. شمالی‌ترین بخش که در لبه جنوبی کوه‌های هندوکش در ولایت نورستان در حدود ۶۰ کیلومتری شمال جلال‌آباد قرار دارد. این منطقه از شمال و جنوب به منطقه بوم‌گردی کوهستانی هندوکش و از غرب و شرق به درختزارهای خشک بلوچستان محدود می‌شود. ناحیه میانی در ولایت پکتیا در جنوب کابل متمرکز است. کوه‌های شرق دره گردیز
در جنوب کابل متمرکز است. کوه‌های شرق دره گردیز را می‌پوشاند. بخش جنوبی این بوم منطقه در کوه‌های بالای کویته و کوچلاک در پاکستان است. خاک در ناحیه شمالی شن و مواد آلی روی یک لایه رسی است. در جنوب، لایه سنگ آهک است. اقلیم. آب و هوای منطقه بوم‌گردی، آب و هوای قاره‌ای مرطوب، تابستان گرم است (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن (Dfb)). این آب و هوا با اختلاف دمای زیاد فصلی و تابستان گرم (حداقل چهار ماه با میانگین بالای ۱۰ درجه سانتیگراد (۵۰ درجه فارنهایت) مشخص می‌شود، اما هیچ ماهی به طور میانگین بیش از ۲۲ درجه
اما هیچ ماهی به طور میانگین بیش از ۲۲ درجه سانتیگراد (۷۲ درجه فارنهایت) نیست. میانگین بارندگی در منطقه بومیان ۲۰۰-۴۰۰ میلی متر در سال است. گیاهان و جانوران. تنها حدود ۴۰ درصد از بوم‌ناحیه از پوشش گیاهی، عموماً بوته‌ها، پوشش علفی و جنگل‌های باز پوشیده شده است. نوع جنگل بسته به ارتفاع منطقه دارد. از ارتفاع ۲۱۰۰ تا ۲۵۰۰ متری جنگل با کاج چلغوزه، بلوط هالی، گونه‌های خانواده راشیان و سدر پوشیده است. از ارتفاع ۲۵۰۰ تا ۳۱۰۰ متری باران‌های موسمی جمع می‌شود و درختان برگریز بیشتری در میان درختان سوزنی برگ یافت
برگریز بیشتری در میان درختان سوزنی برگ یافت می‌شود. این جنگل متراکم شامل کاج نوئل موریندا، کاج زیبا، کوئرکوس سمکارفولیا (Quercus semecarpifolia) و سدر مقدس است. بالای ۳۱۰۰ متر، جنگل به ارس (سرده) یا سرو کوهی تغییر می‌کند. دریاچه‌های بخش‌های شمالی از طیف گسترده‌ای از پرندگان مهاجر و مولد، از جمله گونه‌های مختلف ریل (کوچک، کوت)، چنگر نوک‌سرخ، کشیم گردن‌سیاه و غیره حفاظت می‌کنند.
در معماری کلاسیک غربی، شیوهٔ بلندستون ()، به شیوه‌ای گفته می‌شود که ستون‌ها یا ستون‌نماهای آن دو (یا چند) طبقه را در بر می‌گیرد. در عین حال، شیوه‌های کوچکتر ممکن است در رواق‌ها یا قاب‌بندی پنجره‌ها و درها، در میان طبقاتی که توسط ستون‌های بلندقامت احاطه شده‌است، به کار روند. به این ستون‌های بلند، غول‌ستون هم گفته شده و این شیوه از معماری «شیوه غول‌ستون» (colossal order) نیز گفته‌اند. بلندستون‌ها به صورت شیوه معماری در دوران باستان اروپا ناشناخته بودند، اگرچه اکثر ساختمان‌های باستانی که از شیوه‌های رسمی بهره
اکثر ساختمان‌های باستانی که از شیوه‌های رسمی بهره می‌بردند فاقد طبقات فوقانی بودند. تا حدی ساختمان‌هایی با ستون‌های غول‌آسا شبیه معبد رومی هستند که بعد از دوران باستان برای مصارف دیگر تطبیق یافته‌اند، همان‌طور که بسیاری از این ساختمان‌ها بعدها تغییر کاربری داده‌اند. در معماری رنسانس و هنرهای زیبا. یکی از اولین استفاده‌های این ویژگی در دوره رنسانس، مربوط به کلیسای سنت آندره‌آ در مانتوآ بود که توسط لئون باتیستا آلبرتی طراحی شد و ساخت آن در سال ۱۴۷۲ آغاز شد. این بنا در نمای کلیسایش، طاق نصرت رومی را تطبیق
این بنا در نمای کلیسایش، طاق نصرت رومی را تطبیق داده بود. به نظر می‌رسد که بر اساس طراحی‌های رافائل برای میدانگاه خود در رم و در جزیره‌ای بزرگ، تمام نماها می‌بایست با بلندستون‌ها، در حداقل دو طبقه تا ارتفاع کامل طبقه دوم (اشکوب اصلی)، پوشیده می‌شدند. مشخصه‌ای باشکوه و بی‌سابقه در طراحی کاخ خصوصی». ظاهراً این بخش از طراحی در دو سال قبل از مرگ او در سال ۱۵۲۰ انجام شده بود که باعث شد ساختمان شروع نشده باقی بماند. این ویژگی بعدها توسط میکل‌آنژ در کاخ‌های تپه کاپیتولین در رم (۱۵۶۴–۱۵۶۸) توسعه بیشتری پیدا کرد.
در رم (۱۵۶۴–۱۵۶۸) توسعه بیشتری پیدا کرد. او ستون‌های بلند از شیوه کورینتی را با ستون‌های کوچک از شیوه ایونی که پنجره‌های طبقه بالایی را قاب می‌کردند و در دو طرف ورودی رواق در طبقه پایین قرار داشتند، ترکیب کرد. بلندستون‌ها به یکی از ویژگی‌های اصلی معماری تکلف‌گرایی اواخر سده شانزدهم و سبک باروک تبدیل شد. استفاده آندرا پالادیو از آن باعث گسترش استفاده از این ویژگی در قرن هفدهم در جنبشی معروف به معماری پالادیویی شد. این سبک همچنان در معماری هنرهای زیبای ۱۹۲۰–۱۸۸۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای نمونه، ساختمان
مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای نمونه، ساختمان جیمز ای. فارلی در نیویورک، مدعی داشتن بزرگ‌ترین رواق ستون‌دار کورینتی غول‌آسا در جهان است.
در معماری، پیشخان ستون‌دار یا لوجیا () به یک رواق یا راهروی سرپوشیده بیرونی اطلاق می‌شود که معمولاً در طبقه بالا، اما گاه در طبقه همکف یک ساختمان قرار دارد. این راهرو به دلیل اینکه دیوار بیرونی آن فقط تا حدی وجود دارد و قسمت بالایی آن معمولاً توسط مجموعه‌ای از ستون‌ها یا طاق‌ها پشتیبانی می‌شود، به عناصر طبیعی باز است. پیشخان‌های ستون‌دار دارای سقف شیبدار ممکن است توسط ایوان پشتیبانی شوند. در ایران پیشخان ستون‌دار بیشتر در معماری خانه‌های تالش و جنوب دریای خزر دیده می‌شود. در اروپا از اوایل قرون وسطی،
خزر دیده می‌شود. در اروپا از اوایل قرون وسطی، تقریباً هر کومونه ایتالیایی در میدان اصلی خود یک پیشخان ستون‌دار بازداشت که به عنوان «نمادی از عدالت و حکومت جمعی و به عنوان محلی برای تشریفات مدنی» عمل می‌کرد.
مری و جرج () یک مینی‌سریال تلویزیونی درام تاریخی بریتانیایی است که به‌دست دی. سی. مور بر پایهٔ کتاب غیرداستانی بنجامین وولی به نام "قاتل پادشاه" (۲۰۱۷) دربارهٔ رابطهٔ میان جیمز ششم و یکم و جرج ویلیرز، دوک نخست باکینگهام ساخته شده‌است. این مینی‌سریال نخستین بار در ۵ مارس ۲۰۲۴ در اسکای آتلانتیک در بریتانیا منتشر شد. این مینی‌سریال نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. تولید. این مجموعه هفت‌قسمتی محدود به‌دست دی.سی. مور ساخته شده‌است و الیور هرمانوس به‌عنوان کارگردان اصلی در پروژه حضور داشت. مور و هرمانوس در
اصلی در پروژه حضور داشت. مور و هرمانوس در کنار لیزا مارشال برای شرکت هرا پیکچرز و سم هویل برای استودیوهای اسکای در مقام تهیه‌کنندگان اجرایی فعالیت کرده‌اند. در اکتبر ۲۰۲۲ اعلام شد که جولین مور نقش اصلی مری ویلیرز، کنتس باکینگهام را در مینی‌سریال "مری و جرج" بازی خواهد کرد. نیکلاس گالیتزین در ژانویه ۲۰۲۳ در نقش پسر مری جورج ویلیرز، دوک نخست باکینگهام به گروه بازیگران پیوست. بازیگران دیگر در مارس ۲۰۲۳ اعلام شدند. تصویربرداری اصلی از ژانویهٔ ۲۰۲۳ در انگلستان در جریان بود و قرار بود در لندن آغاز شود. گزارش شد
جریان بود و قرار بود در لندن آغاز شود. گزارش شد که نول در کنت در اواخر ژانویه و اوایل فوریه برای فیلمبرداری تعطیل می‌شود. از ۲۲ تا ۲۶ می ۲۰۲۳، فیلم‌برداری در هم هاوس در ریچموند انجام شد که این محل به‌عنوان نمای کاخ در لندن دو دومنظوره شد. بازیگران و عوامل در اوایل ژوئن آن سال در ساحل اولد هانتستنتون در نورفک دیده شدند. انتشار. این مجموعه نخستین بار در اسکای آتلانتیک در بریتانیا پخش شد. اسکای همچنین این سریال را در ایرلند، آلمان و ایتالیا پخش کرد. استارز این سریال را در ایالات متحده و کانادا منتشر خواهد
این سریال را در ایالات متحده و کانادا منتشر خواهد کرد. شبکه‌های ای‌ام‌سی پیش‌تر قرار بود این سریال را در ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزلند و هند پخش کند اما در نهایت آن را کنار گذاشت. فاکس‌تل این سریال را برای پخش/استریم در استرالیا انتخاب کرد که از ۶ مارس ۲۰۲۴ در دسترس است. در مهٔ ۲۰۲۳، نخستین تصاویر از "مری و جرج" در مجله "وگ" منتشر شد. در جشنواره تلویزیونی ادینبورگ در ماه اوت، مگان لیورز، مدیر درام اصلی در استودیو اسکای، اظهار داشت که انتظار می‌رود "مری و جرج" «در سال آینده» اکران شود. تریلر اولیه
"مری و جرج" «در سال آینده» اکران شود. تریلر اولیه در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. در ۱ فوریه ۲۰۲۴، تریلر رسمی منتشر شد و اعلام شد که "مری و جرج" در ۵ مارس ۲۰۲۴ در اسکای آتلانتیک پخش خواهد شد. بازخورد. در وبگاه نقد و بررسی راتن تومیتوز، ۹۳ درصد از ۱۵ بررسی مثبت هستند و نظر منتقدان بیان می‌کند: «بی‌عفت، بی‌پرده، و تحت فرمان جولین مور در فرم بسیار خوب، "مری و جرج" برای طرفداران دسیسه دربار پادشاهی پر جلا ولی تو خالی، چیز لذت‌بخش فاخری است.»
دوریس شرودر کوپف (۵ اوت ۱۹۶۳) روزنامه‌نگار و سیاستمدار آلمانی است. او چهارمین همسر صدراعظم سابق آلمان گرهارد شرودر بود. مقالات او در روزنامه‌ها و مجلات از جمله "بیلت" و "فوکوس" منتشر شده است. زندگی شخصی. کوپف و شریکش سون کونتزه در سال ۱۹۹۰ به شهر نیویورک نقل مکان کردند و در سال بعد صاحب دختری به نام کلارا شدند. بلافاصله پس از تولد، از هم جدا شدند و کوپف با کودک خود به بایرن بازگشت. در اکتبر ۱۹۹۷، کوپف با گرهارد شرودر، وزیر و رئیس وقت نیدرزاکسن ازدواج کرد. این زوج ویکتوریا سه ساله از سنت پترزبورگ را در سال
زوج ویکتوریا سه ساله از سنت پترزبورگ را در سال ۲۰۰۴ و پسری به نام گرگور را در سال ۲۰۰۶ به فرزندی پذیرفتند. آنها در مارس ۲۰۱۵ از هم جدا شدند و در ژانویه ۲۰۱۸ طلاق گرفتند. فعالیت سیاسی. در آوریل ۲۰۱۳، شرودر-کوپف به عنوان عضو لاندتاگ نیدرزاکسن برای حزب سوسیال دموکرات (SPD) انتخاب شد، جایی که او در کمیته امور داخلی و ورزش و همچنین در کمیته فرعی آن در رسانه‌ها کار می‌کرد. علاوه بر این، او به عنوان کمیسر ایالتی در امور مهاجرت و مهاجرت برای نیدرزاکسن در دولت ایالتی وزیر و رئیس‌جمهور استفان ویل منصوب شد.
شیوهٔ بَرنهاده () در معماری کلاسیک غربی، شیوه‌ای از ستون‌کاری است که در آن یک طبقه ستون‌دار بر بالای طبقه ستون‌دار دیگر قرار می‌گیرد، مانند مورد استفاده در طاق‌نماها، ستون‌های رواقی یا نماهای چند طبقه. در معماری یونان باستان، که شیوه‌های معماری سنتی غربی از آنجا سرچشمه می‌گیرند، به ندرت این روی‌هم‌گذاری اتفاق می‌افتاد، مگر اینکه از نظر سازه‌ای مورد نیاز می‌بود. زمانی که معماران یونانی، سطوح ستون‌دار را بر روی هم قرار می‌دادند، مانند برخی نمونه‌ها از رواق‌های مسقف، همواره شیوه ستون‌های بالایی و پایینی یکسان