payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سوی همسران خود مواجه است. تنها ۲۲ درصد از زنان به‌طور رسمی در نیروی کار پاکستان مشارکت دارند. خشونت شریک عاطفی از نظر هزینه پزشکی و روزهای از دست دادن کار گران است. در اواخر دهه ۷۰ و ۸۰، پاکستان شاهد قهقرای حقوق زنان بود و قوانینی برای بازتاب این تبعیض اصلاح شدند. با این حال، در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته، موفقیت‌هایی در تصویب سیاست‌ها و قوانین برای جلوگیری از اقداماتی مانند ازدواج‌های در سنین پایین (کودک همسری)، قتل‌های ناموسی، آزار و اذیت جنسی، خشونت خانگی و تجاوز به دست آمده‌است. بسیاری از این قوانین توسط
تجاوز به دست آمده‌است. بسیاری از این قوانین توسط نمایندگان زن در پاکستان وضع شده‌است. در یک نظرسنجی، ۳۵ درصد از زنان بستری شده در بیمارستان‌ها از کتک خوردن شوهران خود خبر دادند. حداقل دو زن هر روز در حوادث خشونت خانگی سوزانده می‌شدند. در سال ۱۹۹۸، ۲۸۲ مورد سوختگی زنان تنها در یک استان گزارش شده‌است. از مجموع موارد گزارش شده، ۶۵ درصد بر اثر جراحات جان خود را از دست داده‌اند. به گفته رخسانا افتخار و مقبول احمد اعوان در "مجله مطالعات سیاسی"، با دو نوشته ""پاکستان یک ایالت زراعت‌گرایی است که در آن مفهوم مالکیت
یک ایالت زراعت‌گرایی است که در آن مفهوم مالکیت شخصی بسیار رایج است"، "زنان نیز در پاکستان دارایی شخصی محسوب می‌شوند"." اظهار می‌دارند که این خشونت‌ها به دلیل هنجارهای مذهبی و فرهنگی در داخل کشور ادامه دارد. از زنان پاکستانی توقع می‌رود که عفت خود را حفظ کنند، در حالی که از مردان انتظار می‌رود که مردانگی را برای حفظ شرافت در میان خانواده‌های خود نشان دهند. دیدگاه‌های سنتی در پاکستان بر این باورند که اگر بی‌حرمتی اصلاح نشود، ممکن است فراتر از یک حادثه و در جامعه گسترش یابد. خشونت خانگی. در یک نظرسنجی در سال
گسترش یابد. خشونت خانگی. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۸، حدود ۷۰ درصد از زنان پاسخ‌دهنده گزارش دادند که خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند. بر اساس گزارش سال ۲۰۰۹ دیده‌بان حقوق بشر، ۷۰ تا ۹۰ درصد زنان پاکستانی از نوعی خشونت خانگی رنج می‌بردند. سالانه حدود ۵۰۰۰ زن بر اثر خشونت خانگی در پاکستان کشته می‌شوند و هزاران زن دیگر قطع عضو یا معلول می‌شوند. مقامات مجری قانون، خشونت خانگی را جرم نمی‌دانند و معمولاً از ثبت هر گونه پرونده ای که به آنها وارد می‌شود، خودداری می‌کنند.
خشونت علیه زنان در پرو () آزار و اذیت یا خشونتی است که علیه زنان در این کشور است. خشونت شریک صمیمی (IPV) رایج‌ترین شکل خشونت مبتنی بر جنسیت است که ممکن است همزمان با خشونت جنسی و عاطفی رخ دهد. زنان پرویی متفاوت از مردان هستند و نرخ‌های بالاتری از فقر و خشونت خانگی و جنسی را تجربه می‌کنند. بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، ۴۹ درصد از زنان دارای شریک جنسی در لیما و ۶۱ درصد در کوسکو خشونت فیزیکی توسط شریک جنسی‌شان را در یک زمان گزارش کردند. این امار برای خشونت جنسی توسط شریک عاطفی، شامل ۲۳ درصد در لیما و در
جنسی توسط شریک عاطفی، شامل ۲۳ درصد در لیما و در ۴۷ درصد کوسکو بود. وضعیت و تبعیض زنان در پرو پیچیده‌است زیرا با طبقه، قومیت و جایگاه اقتصادی زنان در جامعه سنتی پرو متفاوت است. بر خلاف زنان در ایالات متحده، زنانی که در پرو زندگی می‌کنند اغلب در صنعت کشاورزی و همچنین صنایع دستی مشغول بوده‌اند. این پیچیدگی اغلب توسط دولت پرو به رسمیت شناخته نشده‌است. قانون اساسی پرو در سال ۱۹۹۳ حق اساسی یک فرد را برای تمامیت اخلاقی، فیزیکی و روانی آن به رسمیت شناخته‌است. با این حال، به‌طور خاص این حمایت‌ها را برای زنان گسترش
حال، به‌طور خاص این حمایت‌ها را برای زنان گسترش نداده‌است، و همچنین قوانین تبعیض خاصی که در مورد زنان اعمال می‌شود وجود ندارد. بخش‌های زیر انواع خشونت‌های مبتنی بر جنسیت را که زنان تجربه می‌کنند، تشریح می‌کند. خشونت خانگی. در سال ۲۰۰۶، مراکز وزارت زنان و توسعه اجتماعی (MIMDES) حدود ۲۵۰۳۶ مورد خشونت خانگی در پرو را گزارش کردند. این مراکز به‌طور متوسط به ۲۰۶۷ مرد و زن در ماه کمک می‌کردند. وزارت زنان و توسعه اجتماعی همچنین یک شماره تلفن فوریتی بحران را اداره می‌کرد که در سال ۲۰۰۶ به ۷۷۸۵ درخواست کمک در رابطه
که در سال ۲۰۰۶ به ۷۷۸۵ درخواست کمک در رابطه با اختلالات خانوادگی رسیدگی کرد سازمان‌های زنان خاطرنشان کردند که سوء مصرف الکل و نگرش‌های سنتی نسبت به زنان، مشکلات تجاوز جنسی و سوء استفاده جنسی را - به ویژه در مناطق روستایی - تشدید می‌کند. در نوامبر ۲۰۰۶، سازمان بهداشت جهانی گزارش داد که ۶۹ درصد از زنان پرو گفته‌اند که در زندگی خود از نوعی خشونت فیزیکی رنج برده‌اند. وزارت زنان و توسعه اجتماعی بیان کردند که بسیاری از موارد سوء استفاده خانگی گزارش نشده‌است. منابع غیردولتی اظهار داشتند که اکثر موارد گزارش شده به
غیردولتی اظهار داشتند که اکثر موارد گزارش شده به دلیل ترس از انتقام یا به دلیل هزینه‌های ثبت شکایت منجر به اتهامات رسمی نشده‌است. حمایت‌های قانونی و فیزیکی ارائه شده به دلیل تاخیرهای قانونی، ابهامات در قانون و نبود سرپناه برای قربانیان محدود بود. بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۷ در لیما، پرو انجام شد، خطر بارداری ناخواسته در زنان آزار دیده ۱٫۶۳ برابر افزایش می‌یابد. علاوه بر این، زنانی که هم آزار جسمی و هم سوء استفاده جنسی را تجربه کرده‌اند، ۳٫۳۱ برابر بیشتر احتمال دارد که ناخواسته باردار شوند. کلیشه‌ها و
احتمال دارد که ناخواسته باردار شوند. کلیشه‌ها و سنت‌ها چرخه‌های سوء استفاده را عادی می‌کنند. در میان طبقات اجتماعی-اقتصادی شهری، اصلاح «Mas me pegas, mas te quiero» (هر چه بیشتر مرا کتک بزنی، بیشتر دوستت دارم) برای اشاره به amor serrano استفاده می‌شود. زن کشی. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، ۸۳۷ زن در پرو به قتل رسیده‌اند در حالی که ۱۱۷۲ اقدام دیگر برای قتل در این دوره صورت گرفته‌است. مطالعه ای در سال ۲۰۱۵ نشان داد که در حدود ۸۱ درصد از موارد اقدام به زن کشی، هیچ اقدامی از سوی مقامات برای محافظت از بازماندگان
اقدامی از سوی مقامات برای محافظت از بازماندگان انجام نشده‌است. خشونت جنسی. پرو نشان دهنده همدستی دولت ایالتی در ارتکاب و تداوم خشونت جنسی است. با این حال، منطق و انگیزه‌های ارتکاب خشونت جنسی در مناطق مختلف متفاوت بوده و در طول زمان تغییر کرده‌است. تشخیص اینکه آیا دولت خشونت جنسی را ترویج می‌کند یا فقط اجازه وقوع آن را می‌دهد، به دلیل عدم دسترسی به سوابق دولتی یا شهادت‌های طبقه‌بندی‌شده، دشوار است. با این حال، تجزیه و تحلیل‌های انبوه، الگویی را در تعارض دولتی و خشونت جنسی نشان داده‌است. درگیری پرو با
دولتی و خشونت جنسی نشان داده‌است. درگیری پرو با شورشیان، افزایش در تعداد آزارهای جنسی را نشان می‌دهد که با دوران سختی در طول درگیری مطابقت داشت. با تضعیف شورشیان پس از دستگیری آبیمائل گوسمان در سال ۱۹۹۲، تعداد خشونت‌های جنسی در پرو به میزان قابل توجهی کاهش یافت. این همبستگی نشان می‌دهد که دولت از خشونت جنسی به عنوان ابزار جنگ استفاده می‌کند.
بخیهٔ شوهر () یا بخیهٔ بابا یا گرهٔ شوهر یا توگذاشتگی واژن یک روش جراحی است که در آن از یک یا چند بخیه اضافی و بیش از حد لازم برای ترمیم پرینه در زنانی استفاده می‌شود که این قسمت از بدن‌شان در حین زایمان پاره یا بریده شده‌است. هدف چنین روشی تنگ کردن دهانه واژن و در نتیجه افزایش لذت جنسی برای شریک مرد هنگام مقاربت است. مدتها تصور بر آن بود که بخیهٔ شوهر یک افسانه عامیانه است، اما از آن زمان، گزارش‌های متعددی دربارهٔ انجام آن و به‌دنبال مصاحبه با شاهدان (چه بیماران و چه پزشکان) منتشر شده‌است. دیدگاه پزشکی. در
و چه پزشکان) منتشر شده‌است. دیدگاه پزشکی. در حالی که ترمیم پرینه از دیدگاه پزشکی ضروری است، اما زدنِ بخیه اضافی، لازم نیست و ممکن است بعدها باعث ناراحتی یا درد شود. استفاده از این اصطلاح در متون علمی پزشکی را می‌توان در «صورت جلسهٔ انجمن پزشکی ایالت تگزاس» در سال ۱۸۸۵ مشاهده نمود، جایی که یک پزشک ادعا کرد که یک مورد از چنین عملی را انجام داده‌است: «دکتر جیو کاپلز خواسته شد تا دربارهٔ 'بخیه شوهر' توضیح دهد، که او نیز چنین شرح داد: او گفت که وقتی در حال بخیه زدن پرینه پاره شده در یک خانم متأهل بود، شوهر وی
زدن پرینه پاره شده در یک خانم متأهل بود، شوهر وی هم که نگران و علاقه‌مند در آنجا حضور داشت و وقتی زدن همه بخیه‌های لازم صئرت پذیرفت، شوهر از روی شانه‌های جراح نگاهی کرد و گفت: 'دکتر، می‌شه یک بخیه دیگه هم بزنید؟' و جراح این کار را [به‌درخواست شوهر] انجام داد و آن را 'بخیه شوهر' نامید.» این اصطلاح همچنین در کتاب "آنچه زنان می‌خواهند بدانند" (۱۹۵۸) و کتاب "سال پس از زایمان: جان به‌در بردن و لذت بردن از اولین سال مادری"، نوشته شیلا کیتزینگر در سال ۱۹۹۴ اشاره شده‌است. فراتر از آنچه دهان‌به‌دهان روایت شده،
شده‌است. فراتر از آنچه دهان‌به‌دهان روایت شده، بررسی‌های اندکی صورت پذیرفته تا تعیین شود آیا این روش مکرراً اتفاق می‌افتد و همچنین چه تعداد زنان تحت این عمل بوده‌اند. برخی از پزشکان ادعا کرده‌اند که این روش عمدتاً یک افسانه عامیانه و نسبت نادرست است، در حالی که برخی دیگر ادعا کرده‌اند که پزشکانی را می‌شناسند که این روش را انجام می‌دهند. طبق گزارش «فادرلی»، کنگره متخصصان زنان و زایمان آمریکا، انجام این عمل را انکار نمی‌کند، اما مدعی که عملی «استاندارد یا رایج نیست». پزشکان دیگری مانند ژان مارتی، رئیس
یا رایج نیست». پزشکان دیگری مانند ژان مارتی، رئیس اتحادیه زنان و زایمان در فرانسه، ادعا کرده‌اند که آنچه بدان بخیه شوهر می‌گویند در واقع اپیزیوتومی‌های نادرست و بخیه‌های ضعیف است که باعث می‌شود زنان در حین آمیزش جنسی و هنگام ادرار درد داشته باشند. امروزه اپیزیوتومی به یک روش معمول در سراسر جهان تبدیل شده‌است، علیرغم مطالعاتی که ادعا می‌کردند این روش هیچ فایده‌ای برای زایمان راحت‌تر در زنان باردار ندارد. با این حال، چندین روایت از زنانی وجود دارد که ادعا می‌کنند این عمل بدون رضایت بر روی آنها انجام شده‌است.
این عمل بدون رضایت بر روی آنها انجام شده‌است. بررسی‌های ژورنالیستی متعددی در مورد وجود بخیه شوهر انجام شده تا مشخص شود که آیا یک چنین عملی حقیقت دارد یا خیر. این روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها به‌طور قاطع مشخص کرده‌اند که چنین عملی وجود دارد، همان‌طور که در گزارش‌های چلسی ریچل از هلث‌لاین، کیتلین رایلی از «یاهولایف»، آنام آلام از وبگاه «تِـرِد» و همچنین در گزارش‌های روزنامه‌های فرانسوی «گرازیا» و لو موند مشاهده می‌شود. پژوهشگران بلژیکی جولی دوبولر، کونراد ون لاندویت و استن جی. مونستری مطالعاتی در زمینهٔ وقوع
و استن جی. مونستری مطالعاتی در زمینهٔ وقوع این عمل انجام داده‌اند و شواهدی از انجام آن در بلژیک دست‌کم از دهه ۵۰ پیدا کرده‌اند: بخیه شوهر همچنین در مطالعه ای در سال ۲۰۰۴ در مورد سوءاستفاده از اپیزیوتومی در سائو پائولو مورد اشاره قرار گرفته‌است: به‌طور مشابه در کامبوج، انجام این عمل با نرخ بالای اپیزیوتومی مرتبط است: "یک مطالعه در پایگاه داده مرکز ملی اطلاعات زیست‌فناوری نشان داد که استفاده مداوم از اپیزیوتومی در کامبوج به دلیل اعتقاد بسیاری از پزشکان است که در صورت انجام این عمل، برای زنان «واژن سفت‎تر و
در صورت انجام این عمل، برای زنان «واژن سفت‎تر و زیباتر» درست کنند. جراح زنان و زایمان «جسانا کوپر» همچنین به خطرات سلامت واژن مرتبط با این روش و عدم مزایای آن اشاره کرده‌است: «بخیه شوهر» بر کشسانی کلی واژن تأثیر نمی‌گذارد، زیرا این امر بیشتر به یکپارچگی و استحکام کف لگن مربوط می‌شود تا به اندازه دهانه ورودی واژن». گزارشی در «فادرلی» همچنین به مردان هشدار داد که چنین چیزی را شوخی نگیرند: «در بهترین حالت، فردی که فرزند شما را به دنیا می‌آورد فکر می‌کند که شما اطلاعی از روند رابطه جنسی ندارید. بدترین سناریو
اطلاعی از روند رابطه جنسی ندارید. بدترین سناریو این است که با یک بخیه بی‌مورد، نتیجهٔ معکوس حاصل می‌شود که باعث درد بیشتر شریک زندگی‌تان خواهد شد. حتی اگر نیت خوبی در سر دارید، بهترین راه برای آنکه کسی یک شوخی را جدی نگیرد آن است که از اول چنین شوخی را مطرح نکنید.» فرهنگ عامه. داستان کوتاهی از کارمن ماریا ماچادو به نام «"بخیهٔ شوهر"» که نخستین بار در سال ۲۰۱۴ توسط انتشارات "گرانتا" منتشر شد و بعداً در مجموعۀ «"بدن او و سایر مهمانی‌ها"» بازنشر گردید، زنی را توصیف می‌کند که تحت این عمل قرار می‌گیرد. در فصل
توصیف می‌کند که تحت این عمل قرار می‌گیرد. در فصل دوم "دووم پاترول" در سال ۲۰۲۰، پدر «کلیف» به او می‌گوید: «اگر آن جراح زنان-زایمان از تو پرسید بخیه شوهر می‌خواهی یا نه، بگو «دو تا بزن». در قسمت ۴ از فصل اول یک مجموعه تلویزیونی استرالیایی در سال ۲۰۲۲، مردِ همراهِ یک بیمارِ زن، از قهرمانِ داستان که دانشجویِ پزشکی است، می‌خواهد «یه بخیه دیگه بنداز اونجا، و اونو مثل اول، نو کن» و بعداً در جای دیگری از داستان، همراهِ بیمار دیگری از این پزشک می‌خواهد که «بخیه شوهر را بکارد آنجا».
دین‌های زمین‌محور () نظام دینی مبتنی بر احترام به پدیده‌های طبیعی است. شامل هر دینی است که پرستش زمین، طبیعت یا خدای باروری، مانند اشکال مختلف پرستش الهه مادر را می‌پرستد. یا مذهب مادرسالاری برخی ارتباطی بین پرستش زمین و فرضیه گایا پیدا می‌کنند. ادیان زمینی نیز به گونه ای تدوین شده‌اند که به فرد امکان می‌دهد از دانش حفظ زمین استفاده کند. ادعاهای مبدأ توسط منابع دین زمینی. به گفته ماریا گیمبوتاس، جوامع قبل از هند و اروپایی در جوامعی در مقیاس کوچک و مبتنی بر خانواده زندگی می‌کردند که جانشینی مادرزادی و دین
خانواده زندگی می‌کردند که جانشینی مادرزادی و دین الهه محور را انجام می‌دادند. جایی که خلقت از زن سرچشمه می‌گیرد. او مادر الهی است که می‌تواند زندگی ببخشد و آن را بگیرد. در اساطیر ایرلندی او دانو، در اساطیر اسلاوی او مات زملیا، و در فرهنگ‌های دیگر او پاچاماما، نینسون، ترا، نیو کوآ، Matres یا شاکتی است. در اواخر دهه ۱۸۰۰، جیمز ویر مقاله‌ای نوشت که آغاز و جنبه‌های احساس مذهبی اولیه را توصیف کرد. به گفته بویر، انسان‌های اولیه مجبور بودند برای زنده ماندن، غذا و سرپناهی پیدا کنند، در حالی که دائماً توسط غرایز و
سرپناهی پیدا کنند، در حالی که دائماً توسط غرایز و حواس خود هدایت می‌شدند. از آنجا که وجود آنها به طبیعت وابسته بود، انسان‌ها شروع به شکل‌گیری دین و اعتقادات خود در موضوع طبیعت و اطراف آن کردند. او استدلال می‌کند که بدیهی است که دین اول بشریت باید از دنیای مادی توسعه می‌یافت، زیرا انسان‌ها به شدت به حواس خود متکی بودند. به این معنا، پرستش طبیعت شکل گرفت و به انسان این امکان را داد که برای بقا بیشتر به طبیعت وابسته باشد. نئوپاگانیسم کوشیده‌اند ادعا کنند که دین به گونه ای آغاز شده که مطابق با دین زمین‌محور
دین به گونه ای آغاز شده که مطابق با دین زمین‌محور است. در یکی از آثار منتشر شده آنها به نام «کتاب یورنشیا» دلیل دیگری برای این پرستش طبیعت ناشی از ترس از جهان پیرامون انسان بدوی است. ذهن انسان اولیه فاقد عملکرد پیچیده پردازش و غربال کردن ایده‌های پیچیده بود. در نتیجه، انسان همان موجودی را که هر روز او را احاطه کرده بود، می‌پرستید. آن موجود طبیعت بود. انسان‌ها پدیده‌های طبیعی مختلفی مانند طوفان، بیابان‌های وسیع و کوه‌های عظیم را در اطراف خود تجربه کردند. از جمله اولین بخش‌هایی از طبیعت که مورد پرستش قرار
جمله اولین بخش‌هایی از طبیعت که مورد پرستش قرار گرفت، صخره‌ها و تپه‌ها، گیاهان و درختان، حیوانات، عناصر، اجرام بهشتی و حتی خود انسان بودند. هنگامی که انسان بدوی راه خود را از طریق پرستش طبیعت طی کرد، در نهایت به سمت ورود ارواح به پرستش خود رفت. منشأ دین را می‌توان از دریچه عملکرد و پردازش ذهن انسان نگریست. پاسکال بویر پیشنهاد می‌کند که برای طولانی‌ترین مدت زمان، مغز به عنوان یک عضو ساده از بدن در نظر گرفته می‌شد. با این حال، او ادعا می‌کند که اطلاعات بیشتر جمع‌آوری‌شده دربارهٔ مغز نشان می‌دهد که مغز در
جمع‌آوری‌شده دربارهٔ مغز نشان می‌دهد که مغز در واقع یک «لوح خالی» نیست. انسان‌ها فقط از محیط و محیط اطراف خود هیچ اطلاعاتی نمی‌آموزند. آنها تجهیزات شناختی پیچیده‌ای را به دست آورده‌اند که آنها را آماده می‌کند تا اطلاعاتی که به دست می‌آورند را در فرهنگ خود تجزیه و تحلیل کنند و تعیین کنند کدام اطلاعات به یکدیگر مرتبط است و چگونه آنها را به کار گیرند. بویر بیان می‌کند که "داشتن مغز انسان عادی به معنای داشتن دین نیست. تمام چیزی که نشان می‌دهد این است که مردم می‌توانند آن را کسب کنند، که بسیار متفاوت است. او
می‌توانند آن را کسب کنند، که بسیار متفاوت است. او پیشنهاد می‌کند که ادیان به دلایل پاسخ‌گویی به انسان‌ها، آسایش بخشیدن، نظم اجتماعی به جامعه و برآوردن نیاز ماهیت توهم‌خواه ذهن انسان آغاز شده‌اند. در نهایت، دین به دلیل نیاز ما به پاسخگویی به سؤالات و حفظ نظم اجتماعی به وجود آمد. یک ایده اضافی در مورد منشأ دین نه از رشد شناختی انسان، بلکه از میمون ناشی می‌شود. باربارا جی. کینگ استدلال می‌کند که انسان‌ها با اطرافیان خود ارتباط عاطفی دارند و این تمایل به ارتباط از تکامل آنها از میمون‌ها ناشی شده‌است. نزدیکترین
از تکامل آنها از میمون‌ها ناشی شده‌است. نزدیکترین خویشاوند به نوع انسان میمون آفریقایی است. در بدو تولد، میمون شروع به مذاکره با مادرش در مورد آنچه که برای زنده ماندن می‌خواهد و نیاز دارد، می‌کند. دنیایی که میمون در آن متولد می‌شود، از خانواده و دوستان نزدیک اشباع شده‌است. به همین دلیل، احساسات و روابط نقش بسیار زیادی در زندگی میمون دارند. واکنش‌ها و پاسخ‌های آن به یکدیگر ریشه و ریشه در حس تعلق دارد که از وابستگی آن به مادر و خانواده میمون ناشی می‌شود. تعلق داشتن به این صورت تعریف می‌شود: «مهم بودن برای
داشتن به این صورت تعریف می‌شود: «مهم بودن برای کسی که برای شما مهم است… دریافت احساسات مثبت از روابطمان.» این حس و میل به تعلق، که در میمون‌ها شروع شد، تنها زمانی رشد کرد که انسانیان (جد انسان) از دودمان میمون‌ها که تقریباً شش تا هفت میلیون سال پیش رخ داد، فاصله گرفت. همان‌طور که تغییرات شدید در محیط، تحولات فیزیکی در بدن انسان (به ویژه در رشد مغز انسان) و تغییرات در کنش‌های اجتماعی رخ داد، انسان‌ها از تلاش برای ایجاد پیوندها و روابط همدلانه با دیگران فراتر رفتند. همان‌طور که فرهنگ و جامعه آنها پیچیده‌تر
رفتند. همان‌طور که فرهنگ و جامعه آنها پیچیده‌تر شد، آنها شروع به استفاده از اعمال و نمادهای مختلف برای درک دنیای طبیعی و معنوی اطراف خود کردند. انسان‌ها به‌جای تلاش برای یافتن تعلق و همدلی از روابط با دیگران، خدا و ارواح را خلق کردند و تکامل دادند تا این نیاز و کاوش را برآورده کنند. کینگ استدلال کرد که «نیاز زمینی به تعلق به تخیل دینی انسان و در نتیجه به قلمرو اخروی ارتباط با خدا، خدایان و ارواح منجر شد». ادیان فراگیر. اصطلاح «دین زمین» شامل هر دینی می‌شود که زمین، طبیعت یا خدایان یا الهه‌های باروری را
که زمین، طبیعت یا خدایان یا الهه‌های باروری را می‌پرستد. مجموعه‌ای از گروه‌ها و عقایدی وجود دارند که در زیر گروه دین زمین قرار می‌گیرند، مانند پاگانیسم که دینی چندخدایی و مبتنی بر طبیعت است. جاندارانگاری که این جهان بینی است که همه موجودات زنده (گیاهان، حیوانات و انسان‌ها) دارای روح هستند. ویکا، که مفهوم الهه مادر زمین و همچنین اعمال جادوی آیینی را دارد و دروئید که الوهیت را مساوی با عالم طبیعت می‌داند. دیدگاه دیگری از دین زمین که باید مورد توجه قرار گیرد، همه‌خدایی است که رویکردی متفاوت به اهمیت و هدف
همه‌خدایی است که رویکردی متفاوت به اهمیت و هدف زمین و رابطه انسان با کره زمین دارد. چندین بیانیه اصلی آنها به ارتباط مشترک انسانها با سیاره می‌پردازد و اعلام می‌کند که "همه ماده، انرژی و حیات وحدت به هم پیوسته‌ای هستند که ما بخشی جدایی ناپذیر از آن هستیم و ما بخشی جدایی ناپذیر از طبیعت هستیم که باید با تمام زیبایی و تنوع باشکوه آن را گرامی بداریم، احترام بگذاریم و حفظ کنیم. ما باید تلاش کنیم تا در هماهنگی با طبیعت در سطح محلی و جهانی زندگی کنیم. زمین همچنین برای بسیاری از مردمان ولتایی نقش حیاتی ایفا
برای بسیاری از مردمان ولتایی نقش حیاتی ایفا می‌کند، که بسیاری از آنها "زمین را همسر بهشت می‌دانند مانند کونکومبا شمال غنا، که اقتصادی، زندگی اجتماعی و مذهبی به شدت تحت تأثیر زمین است. همچنین در نظر گرفتن ادیان مختلف بومیان آمریکا، مانند دین پیوته، دین لانگ هاوس و دین لژ زمینی مهم است.
جانیس بیونگ مین (زاده ۱۳ اوت ۱۹۶۹) یک مدیر رسانه آمریکایی است. او کار خود را در روزنامه‌نگاری آغاز کرد و در مجله "پیپل" و "این استایل" کار کرد و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ سردبیر مجله "یواس ویکلی" بود. او به عنوان یک مدیر، نشریات صنعت سرگرمی "هالیوود ریپورتر" و "بیلبورد را" اصلاح کرد. اوایل زندگی. جانیس مین، کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند خانواده اش بود که در آتلانتا بدنیا آمد. والدینش نونسون مین، یک مأمور IRS، و هنگ مین، یک استاد جانورشناسی بودند. پدرش در دانشگاه جورجیا تدریس کرد و بعداً مدیر اجرایی یک شرکت تجهیزات
تدریس کرد و بعداً مدیر اجرایی یک شرکت تجهیزات پزشکی شد. والدین مین از سئول، کره جنوبی به ایالات متحده مهاجرت کردند. مین بیشتر در لیتلتون، کلرادو، جایی که خانواده‌اش درست قبل از شروع کلاس اول نقل مکان کردند، بزرگ شد. او در مدرسه عالی کار کرد و در سن ۱۶ سالگی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. مین در کودکی از طرفداران روزنامه‌نگار کانی چانگ بود. مین گفت که پدر و مادرش به طرز عجیبی نسبت به علاقه او به روزنامه‌نگاری برای مهاجران آسیایی-آمریکایی «سهل گیر» بودند. مین همچنین از زمانی که دختر کوچکی بود به مد علاقه داشت.
از زمانی که دختر کوچکی بود به مد علاقه داشت. زمانی که مین ۱۳ ساله بود، در مورد سن خود به دروغ گفت که ۱۴ ساله است تا در مک دونالد شغلی پیدا کند. در دوران راهنمایی و دبیرستان هریتیج، در روزنامه‌های دانش آموزی مدارس همکاری می‌کرد. مین در یک فروشگاه لباس در یک مرکز خرید محلی کار می‌کرد، در تارگت صندوقدار شد و در طول تعطیلات تابستانی در کالج در فولی لوازم آرایشی فروخت. او یک تابستان در ساعت خبری پی‌بی‌اس کارآموزی کرد. مین در ۱۶ سالگی برای حضور در دانشگاه کلمبیا به شهر نیویورک نقل مکان کرد او در آنجا با همسر
به شهر نیویورک نقل مکان کرد او در آنجا با همسر آینده‌اش، پیتر شیهی، آشنا شد و در سال ۱۹۹۰ با مدرک تاریخ فارغ‌التحصیل شد. او همچنین مدرک کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری را از همان دانشگاه گرفت. حرفه. اوایل کار. مین حرفه روزنامه‌نگاری خود را در سال ۱۹۹۱ به عنوان خبرنگار "روزنامه The Reporter-Dispatch" در شهرستان وستچستر نیویورک آغاز کرد. او ضرب و شتم جنایت و همچنین جلسات شورای محلی مدرسه و کمیته برنامه‌ریزی را در کنار موضوعات دیگر پوشش داد. مین در سال ۱۹۹۳ به عنوان نویسنده کارمند به مجله "پیپل" پیوست. او علاقه
نویسنده کارمند به مجله "پیپل" پیوست. او علاقه ای به شایعات افراد مشهور نداشت، اما به دنبال کار بود و دوستی داشت که در آنجا کار می‌کرد. در ابتدا، مین با "پیپل مشکل داشت". به گفته یکی از همکاران سابقش، او یک «نویسنده ضعیف» بود. پائولا چین، سردبیر ارشد آن زمان مجله، او را راهنمایی کرد. وقتی "پیپل" شروع به تمرکز بر داستان‌های سبک‌تر کرد، مین برای این موقعیت مناسب تر شد. او مد را برای بخش "Style Watch" پوشش داد، که به یک برنامه هفتگی عادی تبدیل شد. مین در سال ۱۹۹۷ به سردبیری ارشد ارتقا یافت پس از پنج سال در
۱۹۹۷ به سردبیری ارشد ارتقا یافت پس از پنج سال در "پیپل"، مین روزنامه را ترک کرد و برای مدت کوتاهی به عنوان دستیار سردبیر به "مجله لایف" پیوست. به گفته "Adweek"، او در "لایف به دلیل سرعت پایین‌تر انتشار ماهانه""بی حوصله " بود. مین در سال ۱۹۹۸، پس از کمتر از یک سال در "لایف"، آنجا را ترک کرد تا با همان عنوان شغلی برای "این استایل" کار کند. در آنجا او توسعه "InStyle Weddings" و "InStyle Makeover" را رهبری کرد. در سال ۲۰۰۱، مین از "InStyle" خارج شد و به دنبال موقعیت دیگری گشت. یواس ویکلی. در سال ۲۰۰۲، مین برای
دیگری گشت. یواس ویکلی. در سال ۲۰۰۲، مین برای پست سردبیر در "Us Weekly" درخواست داد و در عوض به عنوان سردبیر اجرایی زیر نظر بانی فولر، که سردبیر شد، استخدام شد. ژوئیه بعد، فولر استعفا داد و مین به جای او منصوب شد. به گزارش "نیویورک تایمز"، مین "هفته نامه یواس ویکلی را" به یکی از «داستان‌های موفقیت بزرگ» صنعت مجله تبدیل کرد. علاقه عمومی به اخبار افراد مشهور و همچنین تیراژ مجله در حال افزایش بود. مین در نقش خود در "یواس ویکلی" تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ عامه داشت و در ایجاد صنعتی برای شایعات افراد مشهور
داشت و در ایجاد صنعتی برای شایعات افراد مشهور اثرگذار بود. به عنوان مثال، "یواس ویکلی" تا حد زیادی مسئول محبوبیت برنامه تلویزیونی در مورد زوجی با هشت فرزند بود، پس از اینکه جان و کیت را روی جلد هشت شماره متوالی نشان داد. مین بیشتر سرمقاله نشریه را به جای بازیگران و خوانندگان، بر روی ستاره‌های تلویزیون متمرکز کرد. طبق گفته "Adweek"، مین افراد مشهور را به عنوان دوست خواننده قرار می‌دهد که «می‌تواند کمی خوش اخلاق باشد» و روابط همکاری بیشتری را با افراد مشهور تقویت می‌کند. به گفته الی، مین افراد مشهور را به
تقویت می‌کند. به گفته الی، مین افراد مشهور را به عنوان افرادی به تصویر می‌کشد که «ممکن است حرکات احمقانه و حتی هوس‌باز انجام دهند، اما هرگز شرور نیستند». به گفته "لس آنجلس تایمز"، مین «لحن را ملایم کرد و آن را با ستاره‌ها بسیار دوستانه تر کرد». مین همچنین محیط آرام تری را در محل کار ایجاد کرد که قبلاً دراماتیک و بحث‌برانگیز بود. در زمان تصدی مین، تیراژ این نشریه از ۸۰۰هزار نسخه در هفته در سال ۲۰۰۰ به ۱٫۹ میلیون در سال ۲۰۰۹ افزایش یافت. مین برای قراردادی مذاکره کرده بود که تا حدی دریافتی او را به تعداد
مذاکره کرده بود که تا حدی دریافتی او را به تعداد مجلات فروخته شده مرتبط می‌کرد. با افزایش توزیع، حقوق او به ۲ میلیون دلار در سال رسید. او در اوت ۲۰۰۹ آنجا را ترک کرد زیرا قراردادش برای تمدید در حال اتمام بود و درآمدهای تبلیغاتی در نشریه در حال کاهش بود. مین برای کارش در "یواس ویکلی" به عنوان سردبیر سال مجله "AdWeek" انتخاب شد. در حالی که مین در بین مشاغل، پیشنهادهای کاری از مجلات زنان دریافت کرد، اما علاقه ای نداشت. ده ماه را با خانواده اش گذراند. مین از طریق کارش در "یواس ویکلی" در ایجاد علاقه به بارداری
کارش در "یواس ویکلی" در ایجاد علاقه به بارداری افراد مشهور در فرهنگ عامه اثرگذار بود. مدت کوتاهی پس از رفتن، مین با سنت جیمز پرس قراردادی برای نوشتن کتابی "با عنوان «چگونه در یک مینی ون جذاب به نظر برسیم: راهنمای یک زن واقعی برای کاهش وزن، زیبا به نظر رسیدن و شیک پوشیدن در عصر مادران مشهور»، منعقد کرد". در اوت ۲۰۱۲، او ستونی در "نیویورک تایمز" نوشت و از انتظارات غیرواقعی وزن و زیبایی برای مادران جدید شکایت کرد که توسط افراد مشهور تنظیم شده بود. او در وبلاگ‌ها و رسانه‌های اجتماعی به دلیل انتقاد از جنبه‌ای
و رسانه‌های اجتماعی به دلیل انتقاد از جنبه‌ای از فرهنگ عامه که به ایجاد آن کمک کرد مورد انتقاد قرار گرفت. مین گفت که مجله به علایق خوانندگان پاسخ می‌دهد، نه ایجاد آنها. هالیوود ریپورتر و "بیلبورد". در دسامبر ۲۰۰۹، مدیر عامل Prometheus Global Media، ریچارد بکمن، "هالیوود ریپورتر را" خریداری کرد. به گزارش "دیلی بیست"، "هالیوود ریپورتر" «در یک مارپیچ مرگ» قرار داشت. با افراد مشهوری که پوشش می‌داد بسیار دوستانه شده بود و در حال از دست دادن خوانندگان به رقیبش "Daily Variety" بود. بعد از اینکه بکمن در "نیویورک
Variety" بود. بعد از اینکه بکمن در "نیویورک پست" مشاهده کرد که مین به لس آنجلس نقل مکان می‌کند، شروع به خواهش از او کرد تا او را رهبری کند. او در می ۲۰۱۰ مدیر تحریریه "هالیوود ریپورتر" شد چهار ماه پس از اینکه مین این سمت را به دست گرفت، "هالیوود ریپورتر" مجدداً به عنوان یک مجله هفتگی و درخشان راه اندازی شد. او سرمقاله نشریه را بر داستان‌های ویژه و تصاویری عمیق متمرکز کرد. به گفته "نیویورک تایمز"، «او پروفایل‌های ۳۰۰۰ کلمه ای از هالیوود و در مورد هالیوود، به علاوه گالری‌های عکس شاداب و آیتم‌های سبک تر» را