payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلعه‌های نظامی در سراسر این منطقه ایجاد کرد، اما این سلطه تنها چند سال به طول انجامید. در سال ۶۶۲ میلادی شورش‌ها در سراسر منطقه شروع شد و ترک‌های غربی توانستند قدرت خود را بازیابند و چینی‌ها در این منطقه کنترل پراکنده و غیرمستقیم داشتند.در این دوره، اخشیدها و دیگر دولت‌های آسیای مرکزی بارها درخواست کمک نظامی از چین به ویژه در برابر حملات اعراب کردند، اما این درخواست‌ها عموماً با وعده‌های توخالی مواجه شد، زیرا نیروهای چین مشغول جنگ در تبت بودند. پایان کار اخشیدهای سغد. اخشیدهای سغد تا زمان خلافت عباسیان
اخشیدهای سغد. اخشیدهای سغد تا زمان خلافت عباسیان باقی‌ماندند، اگرچه در آن زمان مقر حکومت آن در اشتیخان بود.در سال ۷۱۸ میلادی، غورک پادشاه وقت سغد که شاه قبلی طرخون را سرنگون ساخته بود، سفیری را به دربار چین فرستاد و از آنها برای کمک در مقابل اعراب درخواست پشتیبانی کرد، اما احتمالاً به دلیل هزینه‌های هنگفت و مسافت‌های زیاد، کمک نظامی رد شد: در تلافی، والی عرب احتمالاً دیواشتیچ حاکم پنج‌کند را به عنوان حاکم سمرقند منصوب کرد تا جایگزین غورک شود.قدرت اعراب در منطقه همچنان رو به افزایش گذاشت، زیرا آنها شورش
منطقه همچنان رو به افزایش گذاشت، زیرا آنها شورش دیواستیچ را در سال ۷۲۲ میلادی سرکوب کردند. به نظر می‌رسد که دوره سلطنت آخرین فرمانروای این سلسله، اخشید تورگار، تحت نظارت نصر بن سیار والی مسلمان اموی، از یک دوره رونق نسبی برخوردار بوده است. این امر تا قیام ابومسلم و تأسیس خلافت عباسی در سال ۷۵۰ میلادی ادامه یافت و پس از آن سغدیان ناگزیر به تغییر دین به اسلام شدند.تورگار در سال ۷۵۰ پس از میلاد سفیری را به چین فرستاد و احتمالاً درخواست حمایت کرد. دیری نپایید که امیدهای حمایت چین از اخشید با شکست مهم آنها در
که امیدهای حمایت چین از اخشید با شکست مهم آنها در برابر اعراب در نبرد طراز در سال ۷۵۱ میلادی، به زودی از بین رفت. با شورش داخلی آن لوشان در سال ۷۵۵ میلادی، چینی‌ها مجبور شدند تمام نیروهای باقی‌مانده خود را از آسیای مرکزی خارج کنند و اخشید را از حمایت دربرابر هجوم اعراب محروم کنند. تورگار احتمالاً در حدود سالهای ۷۵۵–۷۵۷ میلادی برکنار شد و ضرب سکه را متوقف کرد. ازآن‌پس در سمرقند به‌نام ابو داوود خالد بن ابراهیم، والی خراسان، سکه‌هایی به سبک عربی_سغدی ضرب می‌شد. بااین حال همچنان مقاومت سغدیان در برابر اعراب
بااین حال همچنان مقاومت سغدیان در برابر اعراب درقالب شورش‌های اجتماعی یا مذهبی داخلی، در چارچوب خلافت مسلمانان رخ می‌داد.
مهاجم زیم یک مجموعه تلویزیونی علمی-تخیلی کمدی سیاه می‌باشد که توسط نویسندهٔ کتاب کمیک و کارتونیست جونن واسکز برای نیکلودئون ساخته شده است. مهاجم زیم حول محور موجود فرازمینی‌ای به نام زیم (صداگذاری شده توسط ریچارد استیون هورویتز) از سیاره ایرک می‌چرخد که مأموریت غلبه بر زمین و به‌بردگی گرفتن نسل بشر همراه‌با نوکر ربات بدعملش گیر (رزاریک ریکی سیمونز) را دارد. وی حریف دیب (اندی برمن)، یک محقق ماوراءالطبیعه جوان که مصمم است جلوی موفقیت زیم را بگیرد، است.
نییه باستان () یک محوطه باستانی است که در حدود کیلومتری شمال شهر امروزی نییه، در لبه جنوبی حوضه تاریم در سین‌کیانگ چین واقع شده‌است. ویرانه‌های نییه () که در این محل کشف شده نشان می‌دهد که نییه زمانی یک مرکز تجاری مهم در یک واحه در مسیر جنوبی جاده ابریشم در تکله‌مکان جنوبی بود. در دوران باستان کاروان‌های شتر از این مسیر عبور می‌کردند و کالاهایی را از چین به آسیای مرکزی حمل می‌کردند. این محوطه باستانی در زبان محلی به نام «چادوته» و در زبان چینی در سلسله هان به نام جینگ‌جوه ()، (چینی باستان «تسنگ جوت»، شبیه
به نام جینگ‌جوه ()، (چینی باستان «تسنگ جوت»، شبیه به «چادوته» شناخته می‌شد. اشیاء باستانی متعددی در این محوطه کشف شده‌است. تاریخ. در کتاب هان، یک دولت واحه‌ای مستقل به نام جینگ‌جوه که به‌طور کلی تصور می‌شود نییه باشد، ذکر شده‌است: نییه در قرن سوم بخشی از لولان شد. به سمت پایان قرن چهارم تحت حکومت چین و خراج‌گزاری آن بود. بعداً توسط تبت فتح شد. کاوش‌ها. در سال ۱۹۰۰ اورل اشتاین به غرب چین و صحرای تکله‌مکان سفر کرد. در نییه او چندین گروه از خانه‌ها را کشف کرد و صدها لوح چوبی که در سال ۱۰۵ پس از میلاد نوشته
و صدها لوح چوبی که در سال ۱۰۵ پس از میلاد نوشته شده را پیدا کرد. این لوح‌ها دارای مهرهای گلی، دستورات رسمی و نامه‌های نوشته شده به خط خروشتی، یکی از خطوط اولیه هندی هستند که قدمت آنها به شاهنشاهی کوشانی یا به مهاجران گندهارایی تأثیر گرفته از دیوان‌سالاری کوشانی و هندی می‌رسد. اشتاین همچنین مجموعه‌ای از مهرهای سفالی با اثراتی از آتنا آلکیدموس، همراه با مهرهایی که نمایانگر اروس، هراکلس یا نسخه‌ای متفاوت از آتنا بودند، پیدا کرد. از دیگر یافته‌ها می‌توان به سکه‌ها و اسناد مربوط به دودمان هان، سکه‌های رومی، یک
و اسناد مربوط به دودمان هان، سکه‌های رومی، یک تله‌موش باستانی، یک عصا، بخشی از یک ساز (تار)، یک کمان در شرایط سالم، یک چهارپایه کنده‌کاری شده، یک قالیچه با طراحی دقیق و سایر قطعات نساجی، و همچنین بسیاری از اشیای خانگی دیگر مانند مبلمان چوبی دارای کنده‌کاری‌های استادانه، سفال، سبدهای چینی اشاره کرد. اورل اشتاین بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۳۱ چهار بار از نییه بازدید کرد. مجوز رسمی برای کاوش‌های باستان‌شناسی مشترک چین و ژاپن در این محوطه در سال ۱۹۹۴ صادر شد. تاکنون، باستان‌شناسان بقایای سکونت انسان شامل حدود ۱۰۰
باستان‌شناسان بقایای سکونت انسان شامل حدود ۱۰۰ خانه، گورستان، محل نگهداری حیوانات، باغ‌های میوه، باغچه‌ها و مزارع کشاورزی را کشف کرده‌اند. همچنین ابزارهای سالمی مانند تبرهای آهنی، داس‌ها، گرزهای چوبی، کوزه‌ها و خمره‌های سفالی حاوی محصولات کشاورزی نگهداری شده در خانه‌ها پیدا شده‌است. بقایای انسانی کشف شده در این محوطه، گمانه‌زنی‌هایی را در مورد منشأ این مردمان به وجود آورده‌است. در سال ۲۰۰۷، زمانی که گروه تحقیقات مؤسسه باستان‌شناسی سین‌کیانگ روی جلد سوم گزارش کاوش مشترک چین و ژاپن در نیا کار می‌کردند، به
کاوش مشترک چین و ژاپن در نیا کار می‌کردند، به دقت یک «متن روی پوست» یافته‌شده در نییه را بررسی کردند. پس از باز کردن طناب، مشخص شد که کاغذ برای پیچیدن پودر منشأ گیاهی، شاید ادویه یا دارویی، استفاده شده بود. وقتی پودر برداشته شد، متنی که با جوهر مشکی و به خطی واضح نوشته شده بود قابل مشاهده شد. با توجه به اینکه خطِ نگارش شبیه به نامه‌های باستانی سغدی کشف شده در نزدیکی دووان بود، که در اوایل قرن چهارم نوشته شده بودند و دیگر قطعات سغدی با قدمت مشابه در لولان، باستان شناسان محلی توانستند تعیین کنند که این قطعه
شناسان محلی توانستند تعیین کنند که این قطعه جدید نیز به خط سُغدی اولیه نوشته شده‌است. ** بخشی از یافته‌های باستان‌شناسی از ویرانه‌های نییه در موزه ملی توکیو نگهداری می‌شود. بقیه بخشی از مجموعه اورل اشتاین در موزه بریتانیا، کتابخانه بریتانیا و موزه ملی دهلی نو در دهلی نو هستند. متون باستانی شامل نام و ذکر حاکمان مختلف منطقه‌ای بوده‌اند.
دِرگ ()، رسماً شورای اداری نظامی موقت (PMAC), دیکتاتوری نظامی مارکسیست-لنینیست بود که از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۷ بر اتیوپی، سپس شامل اریتره کنونی، حکومت کرد، زمانی که رهبری نظامی یا حکومت نظامی حکومت را به‌طور رسمی " غیر نظامی " کرد اما تا سال ۱۹۹۱ در قدرت باقی ماند درگ در ۲۱ ژوئن 1974 به عنوان کمیته هماهنگی نیروهای مسلح، پلیس و ارتش سرزمینی توسط افسران ارتش امپراتوری اتیوپی و اعضای پلیس به رهبری رئیس منگیستو هایله ماریم تأسیس شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۴، درگ دولت امپراتوری اتیوپی و امپراتور هایله سلاسی را طی اعتراضات
اتیوپی و امپراتور هایله سلاسی را طی اعتراضات گسترده سراسری سرنگون کرد و سه روز بعد رسماً نام خود را به شورای اداری نظامی موقت تغییر داد. در مارس ۱۹۷۵، درگ سلطنت را لغو کرد و اتیوپی را به عنوان یک دولت مارکسیست-لنینیست با خود به عنوان حزب پیشتاز در یک دولت موقت تأسیس کرد. لغو فئودالیسم، افزایش سواد، ملی شدن، و اصلاحات ارضی گسترده از جمله اسکان مجدد و روستانشینی از ارتفاعات اتیوپی در اولویت قرار گرفت. منگیستو در سال ۱۹۷۷ رئیس‌جمهور شد و کمپین سرکوب سیاسی ترور سرخ ("قی شیبیر") را برای از بین بردن مخالفان
ترور سرخ ("قی شیبیر") را برای از بین بردن مخالفان سیاسی راه اندازی کرد و ده‌ها هزار نفر بدون محاکمه زندانی و اعدام شدند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، اتیوپی با مسائل متعددی مانند خشکسالی، زوال اقتصادی و اتکای فزاینده به کمک‌های خارجی، بهبودی پس از جنگ اوگادن، و قحطی ۱۹۸۳–۱۹۸۵ که خود درگ بیش از یک میلیون کشته در طی آن تخمین زد. زمان قدرت است درگیری‌های بین درگ و شبه‌نظامیان قومی مختلف، به‌ویژه جنگ داخلی اتیوپی و جنگ استقلال اریتره، شاهد تجدید حیات تدریجی بود. منگیستو در سال ۱۹۸۷ درگ را لغو کرد و جمهوری دموکراتیک خلق
در سال ۱۹۸۷ درگ را لغو کرد و جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی را به رهبری حزب کارگران اتیوپی، با دولت جدید متشکل از غیرنظامیان اما همچنان تحت سلطه اعضای درگ تشکیل داد.
غارهای قزل () یا غارهای هزار بودای قِزِل مجموعه‌ای از ۲۳۶ غار بودایی هستند که در منطقه قزل شهرستان بای، ولایت آق‌سو، سین‌کیانگ، چین واقع شده‌اند. این محوطه در ساحل شمالی رود موزات، ۶۵ کیلومتری در غرب کوچا قرار دارد. این منطقه در گذشته یک مرکز تجاری در جاده ابریشم بود. این غارها نقش مهمی در هنر آسیای میانه و انتقال دین بودا از طریق جاده ابریشم دارند و گفته می‌شود اولین مجموعه غارهای بزرگ بودایی در چین هستند که بین قرن‌های سوم و هشتم میلادی ساخته شده‌اند. غارهای قزل اولین نمونه از نوع خود در چین هستند و بعدها
قزل اولین نمونه از نوع خود در چین هستند و بعدها الگوی آن‌ها در ساخت غارهای بودایی در شرق چین به کار گرفته شد. این غارها یکی از اولین مجموعه‌های مهم غارهای صخره‌ای بودایی در چین هستند. غارها عمدتاً در دوره سلسله‌های جنوبی و شمالی حفر شده‌اند، اولین غار در قرن چهارم (از جمله غار معروف شماره ۳۸) و آخرین غار در دوره سلسله یوان حفر شده است. با وجود اینکه این مکان آسیب دیده و غارت شده است، هنوز هم نقاشی‌های دیواری زیادی، عمدتاً با تصاویر جتکه‌ها (داستان‌هایی از زندگی‌های قبلی بودا)، باقی مانده است. غارهای قزل از
قبلی بودا)، باقی مانده است. غارهای قزل از سال ۱۹۶۱ در فهرست بناهای تاریخی جمهوری خلق چین قرار دارند. در سال ۲۰۱۴، این غارها به عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو مربوط به جاده ابریشم به ثبت رسیدند.
پادشاهی نپال () یک پادشاهی هندو در جنوب آسیا بود که در سال ۱۷۶۸ با گسترش پادشاهی گورکا شکل گرفت که تا سال ۲۰۰۸ ادامه یافت و این پادشاهی به جمهوری فدرال دموکراتیک نپال تبدیل شد. به امپراتوری گورکا نیز معروف بود ()، یا گاهی عسل هندوستان (). توسط شاه پریتوی نارایان شاه، پادشاه گورکا که ادعا می‌کرد منشأ خاس تاکوری است، تأسیس شد، تا زمان لغو سلطنت نپال در سال ۲۰۰۸، به مدت ۲۴۰ سال وجود داشت. در این دوره، نپال به‌طور رسمی تحت حکومت سلسله شاه بود که درجات مختلفی از قدرت را در طول دوران پادشاهی اعمال می‌کرد.
سوفی ووزلاود (زادهٔ در سن‌ژونیان) ملکه زیبایی، مدل، هنرپیشه و مسابقه‌دهنده فرانسوی است که در سال ۲۰۰۷ به عنوان نایب قهرمان دوشیزه فرانسه انتخاب شد. زندگی. سوفی ووزلاود در ژونین به دنیا آمد. ناشنوا از بدو تولد بود، از زبان اشاره استفاده می‌کند. او صحبت کردن و همچنین لب خوانی را یادگرفت. نایب قهرمان دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷. لو در مراسم خانم لیموژکه در فیبریه در لیموژ برگزار شد، به عنوان نایب قهرمان خانم لیموژ انتخاب شد. در نتیجه، او به عنوان خانم در بسیاری از فعالیت‌های محلی مانند کارناوال، روز سنت جان شرکت می‌کند
محلی مانند کارناوال، روز سنت جان شرکت می‌کند و برخی رژه‌ها را انجام می‌دهد. در همان زمان در سال ۲۰۰۶ مدرک لیسانس حرفه ای حسابداری را دریافت کرد. خانم لیموزین. در اکتبر ۲۰۰۶، سوفی ووزلاود یکی از نامزدهای عنوان دوشیزه لیموزین بود. با توجه به کسانی که او رای دادند، او به عنوان خانم لیموزین انتخاب شد، عنوانی که او را برای انتخاب بعدی دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷ واجد شرایط کرد. نایب قهرمان خانم لیموژ. در دسامبر ۲۰۰۶، در طی انتخابات دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷، سوفی ووزلو پس از راشل لگرن-تراپانی نایب قهرمان اول شد. او دومین زن
راشل لگرن-تراپانی نایب قهرمان اول شد. او دومین زن ناشنوا است که در فینال انتخابات دوشیزه فرانسه شرکت می‌کند، پس از استفانی پوچوی، دوشیزه Pays d'Ain ۱۹۹۵، اولین خانم ناشنوا بود. سوفی ووزلاود در فینال مسابقه دوشیزه فرانسه، سخنرانی خود را به صورت شفاهی بیان کند، رابط زبان اشاره فرانسوی او در طول مصاحبه او را درک نمی‌کند. سوفی ووزلاود عصبانی شده میکروفون را در دست می‌گیرد تا نشان دهد که می‌تواند با صحبت کردن خود را درک کند و در پاسخ به سؤالات ژان پیر فوکو موفق می‌شود، رابط در نهایت در آخرین لحظه پیدا شد. سوفی
می‌شود، رابط در نهایت در آخرین لحظه پیدا شد. سوفی ووزلاود به عنوان دوشیزه فرانسه انتخاب نشد زیرا او فقط رأی هیئت منصفه را نداشت. با این حال، او از نظر رای تلفنی و اس‌ام‌اس بینندگان از راشل لگرن-تراپانی جلوتر است و به این ترتیب فیلم Première Dauphine را به پایان می‌رساند. سوفی ووزلاود در از او حمایت کرد یک ابتکار منطقه ای. او روی جلد اولین مجله منطقه ای زنان "So Glam" است، مجله ای شیک و محلی در منطقه لیموزین. خانم مسابقه بین‌المللی. در ، Rachel Legrain-Trapani، دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷، از سوفی ووزلاود خواست که
دوشیزه فرانسه ۲۰۰۷، از سوفی ووزلاود خواست که به جای او در مسابقات دوشیزه دنیا که در برگزار شد، نماینده فرانسه باشد. اما چند روز بعد، کمیته دوشیزه دنیا اعلام کرد که از نامزدی او امتناع می‌کند و مدعی شد که تنها دوشیزه‌های حاکم می‌توانند در مسابقه شرکت کنند، حتی اگر در گذشته دو نایب قهرمان را پذیرفته بودند. سپس سوفی نماینده فرانسه در مسابقه بین‌المللی دوشیزه بود در توکیو، ژاپن. در آنجا او با نامزد ناشنوای دیگری به نام ونسا پرتی، خانم بین‌المللی ونزوئلا ملاقات کرد. سایر فعالیت‌ها. در اکتبر ۲۰۰۸، سوفی ووزلاود
کرد. سایر فعالیت‌ها. در اکتبر ۲۰۰۸، سوفی ووزلاود کتاب "خانم و ناشنوا" را در Leduc.s Editions منتشر کرد. در سال ۲۰۰۹، او در نمایش بازی "Fort Boyard" شرکت کرد، جایی که با یک مترجم همراه بود که به عنوان میانجی بین او و افراد دیگر خدمت می‌کرد. او برای اولین بار در سینما در فیلم "عشق برای دو نفر بهتر است" بازی کرد که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و در آن نقش هلن، خواهر ناشنوای آنجل (با بازی ویرجینی افیرا) را بازی کرد. در پاییز ۲۰۱۵، او در فصل ششم سریال "Danse avec les stars" در ت‌اف۱، در کنار رقصنده ماکسیم دریمز شرکت
stars" در ت‌اف۱، در کنار رقصنده ماکسیم دریمز شرکت کرد و در این رقابت هشتم شد. در سال ۲۰۱۶، او در "Chasseurs d'appart"' در ام ۶ (کانال تلویزیون) در منطقه Limoges به همراه همراهش فابین شرکت کرد. در ، او در نمایش "La robe de ma vie" که در از ام ۶ (کانال تلویزیون) پخش شد و در بازپخش شد، با حضور Geneviève de Fontenay برای انتخاب لباس عروسی آینده خود شرکت کرد. در سال ۲۰۱۵، او "آزاد شده، تحویل داده شد" (تکرار یخ‌زده (فیلم ۲۰۱۳)) و سپس در سال ۲۰۱۶، "I Would Like Already to Be King" (تکرار The Lion King) را نوشت.
to Be King" (تکرار The Lion King) را نوشت. افتخارات. مادرخوانده و سفیر. سوفی ووزلاود مادرخوانده چندین انجمن است: سوفی ووزلاود نیز سفیر این کشور است: برنامه‌های تلویزیونی. سوفی ووزلاود در برخی از نمایش‌ها و برنامه‌های تلویزیونی شرکت می‌کند:
عصب‌های مژگانی بلند () ۲ تا ۳ عصب هستند که از عصب بینی‌مژگانی (که خود شاخه‌ای از عصب چشمی از عصب سه‌قلو) است، منشأ می‌گیرند. آنها برای عصب‌دهی حسی به قسمت‌هایی از چشم و الیاف وابران احشایی سمپاتیک به ماهیچه گشادکننده عنبیه وارد چشمخانه می‌شوند. کالبدشناسی. خاستگاه. اعصاب مژگانی بلند از عصب بینی‌مژگانی در حین عبور از عصب بینایی (سی‌ان دو) منشعب می‌شوند. مسیر. اعصاب مژگانی بلند همراه با عصب‌های مژگانی کوتاه، قسمت خلفی صلبیه را در نزدیکی محل ورود عصب بینایی سوراخ کرده و وارد آن می‌شوند، سپس بین صلبیه و مشیمیه
کرده و وارد آن می‌شوند، سپس بین صلبیه و مشیمیه به سمت پیشین می‌روند. کارکرد. اعصاب مژگانی بلند به جسم مژگانی، عنبیه و قرنیه توزیع می‌شوند. حسی. اعصاب مژگانی بلند عصب‌دهی حسی به چشم انسان، از جمله قرنیه را بر عهده دارند. اعصاب مژگانی بلند حاوی الیاف سمپاتیک پس‌عقده‌ای از عقده گردنی فوقانی برای ماهیچه گشادکننده عنبیه هستند. الیاف سمپاتیک به ماهیچه گشادکننده مردمک عمدتاً در عصب بینی‌مژگانی حرکت می‌کنند، اما الیاف سمپاتیک در اعصاب مژگانی کوتاه نیز وجود دارند که بدون ایجاد سیناپس از عصب مژگانی عبور می‌کنند.
سَریا که به اشتباه با نام ه همزه دار نیز شناخته می‌شود، نشانه‌ای در خط فارسی است که به‌صورت «ی» کوچک بر روی حرف «اِ» پایانی واژه قرار می‌گیرد و صدای «یِ» می‌دهد. در صفحه‌کلید استاندارد فارسی، نویسهٔ سریا با ترکیب کلیدهای قابل نوشتن است و از ترکیب دو حرف ه و ـٔ به شکل «هٔ» نمایش می‌یابد. سریا نویسه‌ای فارسی است که در خط عربی وجود ندارد. تاریخچه. در سده‌های گذشته، خوشنویسان نستعلیق برای افزایش زیبایی نوشتار، حرف «ی» را پس از «ه» به شکلی کوچک و ظریف می‌نگاشتند. این شیوهٔ خوشنویسی، به تدریج و در گذر زمان، سبب
این شیوهٔ خوشنویسی، به تدریج و در گذر زمان، سبب شد که «ی» کوچک و کوچک‌تر گردد و سرانجام جایگاهی بالای «ه» بیابد. با ظهور انقلاب صنعتی و گسترش صنعت چاپ، نبود نیم‌فاصله در نوشته‌ها به مشکلی بدل شد که آراستگی جملات را می‌کاست. ازاین‌رو، تلگراف‌چیان از همزه به عنوان جایگزین بهره بردند. از همان زمان، این نشانه به «ه همزه‌دار» موسوم شد. این اشتباه بعدها در نخستین قلم‌های فارسی تکرار شد، به‌گونه‌ای که طراحان حروف، سریا را همزه پنداشتند و آن را به صورت «ء» بر فراز «ه» نشاندند. این نادرستی در فونت‌های نوین نظیر
«ه» نشاندند. این نادرستی در فونت‌های نوین نظیر وزیر، راوی، انجمن، لوتوس و … اصلاح شده است. در سال ۱۳۲۱، احمد بهمن‌یار در فرهنگستان زبان و ادب فارسی پیشنهاد کرد که «ی» به شکلی بزرگ و پیوسته با «ه» نگاشته شود. پس از بررسی و نقدهای گوناگون، این پیشنهاد پذیرفته شد و ترکیب‌هایی مانند «خانه‌ی من» در کتاب‌های درسی رسمیت یافت. در آخرین ویرایش دستور خط فارسی که در سال ۱۳۹۴ از سوی فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر شد، دربارهٔ سریا چنین آمده است: با این همه، در برخی از کتاب‌های درسی، این قاعده رعایت نمی‌شود و واژه‌های
کتاب‌های درسی، این قاعده رعایت نمی‌شود و واژه‌های مختوم به «ه» همچنان با «ی» بزرگ چسبیده نگاشته می‌شوند. دیدگاه کارشناسان. شهاب سیاوش، طراح گرافیک و فونت، در این‌باره می‌نویسد: تفاوت سریا با همزه. سَریا و همزه دو نویسهٔ کاملاً جداگانه در خط فارسی هستند. همزه، یک نشانهٔ آوایی است که نشان‌دهندهٔ یک واج واکه (مصوت)، یعنی صدای «ء» یا مکث ناگهانی در گلو است. این نویسه در واژه‌هایی مانند توأمان، ائمه، صائب، لؤلؤ و … به کار می‌رود و نقش یک حرف مستقل را دارد. در سوی دیگر، سریا یک نشانهٔ دستوری و نگارشی است، نه یک
دیگر، سریا یک نشانهٔ دستوری و نگارشی است، نه یک واج مستقل. این نویسه هیچ آوای جداگانه‌ای ندارد و تنها برای نشان‌دادن «اضافه» یا نسبت مالکیت و وصف، پس از واژگانی که به «ه» غیرملفوظ (غیرقابل تلفظ) پایان می‌یابند، به کار می‌رود و تلفظ آن معمولاً به‌صورت یک کسره «ـِ» یا «یِ» شنیده می‌شود. همزه در زبان فارسی از نظر آواشناسی با واج «ع» نیز یکسان انگاشته می‌شود و دارای اشکال گوناگونی در نگارش است (ء، أ، ئ، ؤ). این در حالی‌ست که «سَریا» تنها بر روی حرف «ه» پایانی واژه قرار می‌گیرد. کاربرد. سریا در حالت تنها به
واژه قرار می‌گیرد. کاربرد. سریا در حالت تنها به صورت «هٔ» و در حالت چسبیده «ـهٔ» نمایش داده می‌شود. کاراکتری ظاهراً مشابه با سریا وجود دارد که علی‌رغم شباهت دیداری، از لحاظ ساختاری با آن یکسان نیست. این نویسه «ۀ» (یونی‌کد U+06C0، U+FBA4) است که برخلاف هٔ (سریا)، از ترکیب «ه» و «ـٔ» تشکیل نشده است. این کاراکتر استاندارد نبوده و بیشتر در زبان‌هایی چون اردو به کار می‌رود. گفتنی است که در برخی از نسخه‌های قدیمی قلم‌ها، این نویسه به حرف پیشین نمی‌چسبد. این نویسهٔ غیر استاندارد، در الفبای پشتو حرف چهلم است که به
غیر استاندارد، در الفبای پشتو حرف چهلم است که به نام «کاجیرا هه» شناخته شده، نمایانگر واکه بوده و به صورت آوانویسی می‌شود. همچنین در هر دو نوشتار پشتو و فارسی، تنها در جایگاه پایانی واژه ظاهر می‌شود. شیوهٔ نمایش در قلم‌های فارسی. در قلم‌های عربی و قلم‌های فارسی بدوی مانند آریال و تاهوما، این نویسه به اشتباه به شکل همزه‌ای کوچک نشان داده می‌شد. در قلم‌های فارسی امروزی مانند قلم وزیرمتن، این نویسه به شکل درست آن (ی کوچک، نصفه یا دُم‌بریده) نشان داده می‌شود.
دریاچه لانائو () یک دریاچه باستان بزرگ در استان لانائو جنوبی، فیلیپین است. این دریاچه با مساحتی برابر با ۳۴۰ کیلومترمربع (۱۳۰ مایل مربع)، بزرگ‌ترین دریاچه در میندانائو، همچنین عمیق‌ترین و دومین دریاچه بزرگ در فیلیپین می‌باشد و نیز جزو یکی از پانزده دریاچه باستان در دنیا به‌شمار می‌آید. پژوهشگران تلاش کرده‌اند تا دریاچه را در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دهند. مردم بومی دریاچه، خود را مارانائو می‌نامند. نام آنها برگرفته از نام دریاچه به معنی «مردمی که پیرامون دریاچه زندگی می‌کنند» می‌باشد.
آتلانتیک‌گرایی که به عنوان فرا آتلانتیک‌گرایی نیز شناخته می‌شود، یک ایدئولوژی است که از اتحاد نزدیک بین ملت‌ها در شمال قاره آمریکا (ایالات متحده آمریکا و کانادا) و قاره اروپا (به جز روسیه) در زمینه مسائل سیاسی، اقتصادی و دفاعی حمایت می‌کند. هدف اتحاد، حفظ و افزایش امنیت و رفاه کشورهای شرکت‌کننده و حفاظت از لیبرال دموکراسی و ارزش‌های مترقی جامعه باز است که آنها را تحت چندگانگی فرهنگی متحد می‌کند. این اصطلاح از اقیانوس آتلانتیک یا اطلس شمالی گرفته شده است که با آمریکای شمالی و اروپا همسایه است. این اصطلاح را
آمریکای شمالی و اروپا همسایه است. این اصطلاح را می‌توان به روشی خاص‌تر برای اشاره به حمایت از اتحادهای نظامی آتلانتیک شمالی علیه اتحاد جماهیر شوروی، یا به روشی گسترده‌تر برای دلالت بر همکاری گسترده‌تر، ارزش‌های عمیقاً مشترک درک شده، ادغام فرهنگ‌های دیپلماتیک و همچنین احساس اجتماع و درجاتی از یکپارچگی بین آمریکای شمالی و اروپا استفاده کرد. در عمل، فلسفه آتلانتیک‌گرایی، مشارکت فعال آمریکای شمالی، به ویژه ایالات متحده آمریکا، در اروپا و همکاری نزدیک بین دولت‌های دو سوی اقیانوس را تشویق می‌کند. آتلانتیک‌گرایی
دو سوی اقیانوس را تشویق می‌کند. آتلانتیک‌گرایی در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، جنگ سرد، از طریق تأسیس نهادهای مختلف یورو-آتلانتیک، از جمله ناتو و طرح مارشال، خود را به وضوح نشان داد. قدرت آتلانتیک‌گرایی از منطقه‌ای به منطقه دیگر و از کشوری به کشور دیگر بر اساس عوامل مختلف تاریخی و فرهنگی متفاوت است. اغلب در اروپای شرقی، اروپای مرکزی، ایرلند و بریتانیا (رابطه ویژه) قوی است. از نظر سیاسی، این گرایش به شدت اما نه منحصراً، با لیبرال‌های کلاسیک یا راست‌های سیاسی در اروپا ارتباط دارد. آتلانتیک‌گرایی اغلب دلالت
در اروپا ارتباط دارد. آتلانتیک‌گرایی اغلب دلالت بر وابستگی به فرهنگ سیاسی یا اجتماعی آمریکا، یا وابستگی به اروپا در آمریکای شمالی و نیز پیوندهای تاریخی بین دو قاره دارد. تنش‌هایی بین آتلانتیک‌گرایی و قاره‌گرایی در هر دو سوی اقیانوس آتلانتیک وجود دارد و برخی از مردم بر افزایش همکاری یا ادغام منطقه‌ای بر همکاری فرا آتلانتیک‌گرایی تأکید می‌کنند. رابطه بین آتلانتیک‌گرایی و ادغام آمریکای شمالی یا اروپایی پیچیده است و بسیاری از مفسران آنها را در تقابل مستقیم با یکدیگر نمی‌بینند. بین‌الملل‌گرایی، باور سیاست
با یکدیگر نمی‌بینند. بین‌الملل‌گرایی، باور سیاست خارجی‌ای است که هر دوی آتلانتیک‌گرایی و قاره‌گرایی را ترکیب می‌کند. تاریخچه. پیش از جنگ‌های جهانی، کشورهای اروپای غربی به‌طور کلی به جای روابط با آمریکای شمالی، دغدغه‌های قاره‌ای و ایجاد امپراتوری‌های استعماری در آفریقا و آسیا داشتند. به همین ترتیب نیز، آمریکا به مسائل داخلی و مداخلات در آمریکای لاتین مشغول بود، اما علاقه چندانی به امور اروپا نداشت و کانادا، علی‌رغم اینکه در سال ۱۸۶۷، از طریق کنفدراسیون، عنوان حاکمیت خودمختار را به دست آورد، هنوز استقلال
حاکمیت خودمختار را به دست آورد، هنوز استقلال کامل سیاست خارجی را به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا اعمال نکرده بود. پس از جنگ جهانی اول، یک وکیل نیویورکی، پل دی. کراوات، رهبر برجسته‌ای در ایجاد آتلانتیک‌گرایی در آمریکا بود. کراوات، در طول جنگ، به امور بین‌الملل مشغول بود و بعداً یکی از بنیانگذاران و مدیر شورای روابط خارجی شد. پس از جنگ جهانی اول، در حالی که مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، در حال بحث در مورد تصویب یا عدم تصویب پیمان ورسای بود (در نهایت چنین نشد)، برخی از جمهوری‌خواهان کنگره، حمایت خود را
نشد)، برخی از جمهوری‌خواهان کنگره، حمایت خود را از اتحاد الزام‌آور قانونی آمریکا با بریتانیا و فرانسه به عنوان جایگزینی برای تعهدات بی‌پایان جامعه ملل و به ویژه ماده ۱۰ اعلام کردند. با این حال، رئیس‌جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، هرگز پیشنهاد آنها را به‌طور جدی بررسی نکرد، در عوض ترجیح داد بر مبارزه (در نهایت ناموفق) خود برای تضمین ورود آمریکا به جامعه ملل تمرکز کند. تجربه جنگیدن نیروهای آمریکایی و کانادایی با بریتانیایی‌ها، فرانسوی‌ها و سایر اروپایی‌ها در اروپا در طول جنگ‌های جهانی، اساساً این وضعیت را تغییر
در طول جنگ‌های جهانی، اساساً این وضعیت را تغییر داد. اگرچه آمریکا (و تا حدودی کانادا) در بین جنگ‌ها موضع انزواگرایانهتری اتخاذ کردند، در زمان پیاده‌سازی در نرماندی، متفقین، به خوبی در همه سیاست‌ها یکسان شده بودند. منشور آتلانتیک در سال ۱۹۴۱ که توسط رئیس‌جمهور آمریکا، فرانکلین دلانو روزولت و نخست‌وزیر بریتانیا، وینستون چرچیل اعلام شد، اهداف متفقین را برای جهان پس از جنگ تعیین کرد و بعداً توسط همه متحدان غربی به تصویب رسید. پس از جنگ جهانی دوم، کشورهای اروپای غربی مشتاق بودند که آمریکا را متقاعد کنند که
غربی مشتاق بودند که آمریکا را متقاعد کنند که درگیر امور اروپا بماند تا از هرگونه تجاوز احتمالی اتحاد جماهیر شوروی جلوگیری کند. این منجر به "پیمان آتلانتیک شمالی" در سال ۱۹۴۹ شد که سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را تأسیس کرد؛ پیامد نهادی اصلی آتلانتیک‌گرایی که همه اعضا را ملزم به دفاع از دیگران می‌کند و منجر به وجود پادگان‌های نیروهای آمریکایی و کانادایی به مدت طولانی در اروپای غربی شد. پس از پایان جنگ سرد، روابط بین آمریکا و اروپا به‌طور اساسی تغییر کرد و باعث شد طرفین کمتر به یکدیگر علاقه‌مند شوند.
و باعث شد طرفین کمتر به یکدیگر علاقه‌مند شوند. بدون خطر تسلط اتحاد جماهیر شوروی بر اروپا، این قاره به یک اولویت نظامی بسیار کمتر برای آمریکا تبدیل شد و به همین ترتیب، اروپا دیگر نیازی به حمایت نظامی از آمریکا احساس نمی‌کرد؛ در نتیجه، این رابطه بخش زیادی از اهمیت استراتژیک خود را از دست داد. با این حال، دموکراسی‌های جدید پیمان ورشو سابق، و بخش‌هایی از یوگسلاوی تجزیه شده، دیدگاه متفاوتی داشتند و مشتاقانه آتلانتیک‌گرایی را به عنوان سنگری در برابر ترس مداوم خود از قدرت بزرگ کلیدی اتحاد جماهیر شوروی، یعنی روسیه
از قدرت بزرگ کلیدی اتحاد جماهیر شوروی، یعنی روسیه پذیرفتند. آتلانتیک‌گرایی در قرن بیست و یکم، با توجه به تروریسم و جنگ عراق، دستخوش تغییرات قابل‌توجهی شده است، که اثر خالص آن یک پرسش مجدد از خود این ایده و بینش جدیدی است که امنیت کشورهای مربوط ممکن است به اقدام متحد در خارج از قلمروی آتلانتیک شمالی نیاز داشته باشد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ناتو، برای اولین بار، ماده ۵ را مورد استناد قرار داد که می‌گوید هر گونه حمله به یک کشور عضو، حمله به همه اعضا تلقی می‌شود. از همین رو، هواپیماهای واحد آواکس چندملیتی
از همین رو، هواپیماهای واحد آواکس چندملیتی ناتو در آسمان آمریکا گشت‌زنی کردند. و کشورهای اروپایی پرسنل و تجهیزات را مستقر کردند. با این حال، جنگ عراق، باعث ایجاد شکاف‌هایی در داخل ناتو شد و اختلاف نظر شدید بین حامیان حمله، به رهبری آمریکا و مخالفان، ائتلاف را تحت فشار قرار داد. برخی از مفسران مانند رابرت کاگان و ایوو دالدر این سؤال را مطرح کردند که آیا اروپا و آمریکا به حدی از هم جدا شده‌اند که اتحاد آنها دیگر مرتبط نباشد. بعدها، در سال ۲۰۱۸، کاگان گفت که «ما در واقع به ایالات متحده نیاز داریم که فعالانه