payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تازه‌وارد را پخش کرده‌است و مقامات روسی در دونتسک خبرنگاران را به رویدادهایی دعوت کرده‌اند که در آن هدایایی به این کودکان اهدا می‌شود. تاریخ. اولین گزارش‌ها از اخراج اجباری به روسیه در اواسط مارس ۲۰۲۲ و در زمان محاصره ماریوپل منتشر شد. روسیه از سال ۲۰۱۴ شروع به انتقال کودکان از سرزمین‌های اوکراین کرده بود. در ۲۲ مارس ۲۰۲۲، مقامات اوکراین و ایالات متحده ادعا کردند که بیش از ۲٫۳۰۰ کودک توسط نیروهای روسی از استان‌های دونتسک و لوهانسک «ربوده شده‌اند». در ۳۰ مه ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین فرمانی را امضا کرد که فرایند
۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین فرمانی را امضا کرد که فرایند پذیرش یتیمان اوکراینی یا کسانی که مراقبت والدین ندارند، و اعطای شهروندی روسیه به آنها را ساده می‌کند. این قانون حتی با وجود اینکه قانون روسیه پذیرش کودکان خارجی را بدون رضایت کشورشان ممنوع می‌کند، امضا شد که اوکراین آن را نداده‌است. این فرمان همچنین بازگرداندن فرزندان را برای بستگان دشوارتر کرد. بر اساس گزارش ماه مه 2022 مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ در مونترال و مؤسسه نیو لاینز در واشینگتن، «دلایل منطقی برای نتیجه‌گیری» وجود دارد که روسیه دو ماده از
برای نتیجه‌گیری» وجود دارد که روسیه دو ماده از کنوانسیون نسل‌کشی ۱۹۴۸ را نقض کرده‌است، از جمله انتقال کودکان اوکراینی به روسیه، که خود یک نوع اقدام نسل‌کشی است. تا ۱۱ آوریل، دو سوم از ۷٫۵ میلیون کودک اوکراین بر اساس سازمان ملل آواره شده بودند. کمیسر حقوق بشر اوکراین، لیودمیلا دنیسوا، و سفیر سازمان ملل سرگی کیسلیتسیا، در آن زمان اظهار داشتند که بیش از ۱۲۰٫۰۰۰ کودک به روسیه تبعید شده‌اند. تا ۲۶ مه، بیش از ۲۳۸٫۰۰۰ کودک اوکراینی به خاک روسیه ارسال شده بودند. واکنش‌ها. اوکراین. مقامات اوکراینی ادعا کرده‌اند که
اوکراین. مقامات اوکراینی ادعا کرده‌اند که فرمان پوتین راهی برای «قانونی‌کردن کودکان ربوده‌شده از خاک اوکراین» است و این امر «نقض فاحش» کنوانسیون ۱۹۴۹ ژنو در رابطه با حمایت از افراد غیرنظامی در زمان جنگ و کنوانسیون ۱۹۸۹ سازمان ملل در مورد حقوق کودک می‌باشد. وزارت امور خارجه اوکراین همچنین معتقد است که این اقدامات ممکن است به عنوان انتقال اجباری کودکان از یک گروه انسانی به گروه دیگر باشد. در بیانیه‌ای آمده‌است: «جدی‌ترین جنایات بین‌المللی علیه کودکان که توسط مقامات و نظامیان بلندپایه روسیه در اوکراین انجام
مقامات و نظامیان بلندپایه روسیه در اوکراین انجام شده‌است، مورد بررسی قرار خواهد گرفت و عاملان آن تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت. روسیه نمی‌تواند از سخت‌ترین پاسخگویی در این زمینه اجتناب کند.» روسیه. در مارس ۲۰۲۲، ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، اظهار داشت که گروهی از کودکان اوکراینی که از ماریوپل به روسیه منتقل شده‌اند، ابتدا هویت خود را «اوکراینی» اعلام کرده‌اند، اما از آن زمان عشق آن‌ها به روسیه تبدیل شده‌است و گفت که او حتی یکی از آنها را به فرزندی پذیرفته‌است. سازمان ملل. مانوئل فونتین،
به فرزندی پذیرفته‌است. سازمان ملل. مانوئل فونتین، مدیر برنامه‌های اضطراری یونیسف به سی‌بی‌اس نیوز گفت که یونیسف «در حال بررسی چگونگی پیگیری یا کمک در این زمینه است»، هرچند اظهار داشت که آنها در حال حاضر توانایی تحقیق ندارند. میچل باچله، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام کرد که آژانس او تحقیقاتی را در مورد ادعاهای اخراج اجباری کودکان از اوکراین به فدراسیون روسیه آغاز کرده‌است. در ۱۵ مارس ۲۰۲۳، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) گزارشی را منتشر کرد که این انتقال
متحد (OHCHR) گزارشی را منتشر کرد که این انتقال اجباری کودکان را «غیرقانونی و جنایت جنگی» اعلام کرد. این به‌طور کلی سه دسته از کودکان تبعیدشده را ارائه می‌دهد: آنهایی که به دلیل تهاجم روسیه با والدین خود ارتباط خود را از دست دادند، کسانی که هنگام فرستادن والدینشان به اردوگاه فیلتراسیون روسیه از هم جدا شدند و کسانی که در مؤسسات بودند. در پایان این گزارش آمده‌است: تحریم‌ها. ماریا لووا-بلوا، کمیسر حقوق کودکان روسیه، توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا، بریتانیا، کانادا و استرالیا تحریم شده‌است. حکم بازداشت. در ۱۷
و استرالیا تحریم شده‌است. حکم بازداشت. در ۱۷ مارس ۲۰۲۳، دادگاه کیفری بین‌المللی حکم بازداشت پوتین و لووا-بلوا را به اتهام مسئولیت کیفری برای اخراج غیرقانونی و انتقال جمعیت (کودکان) از مناطق اشغالی اوکراین به روسیه صادر کرد. این تصمیم مشمول «» است و توسط روسیه به عنوان دائمی در نظر گرفته شده‌است. اتهامات بالقوه شامل حبس ابد است. این نخستین بار است که دادگاه حکم بازداشت رهبر یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل را صادر می‌کند. کریم خان، دادستان دیوان کیفری بین‌المللی، گفت: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که
بین‌المللی، گفت: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که مسئولان جنایات ادعایی پاسخگو باشند و کودکان به خانواده‌ها و جوامع خود بازگردانده شوند. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم با کودکان طوری رفتار شود که انگار غنائم جنگی هستند.»
ترسکا تورس (۳ سپتامبر ۱۹۲۰۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲) یک نویسنده فرانسوی بود که به خاطر کتاب "پادگان زنان -"پرفروش‌ترین کتاب با جلد شومیز- در سال ۱۹۵۰ شهرت داشت. در سال ۲۰۰۸، مورخان کتاب بازنشر شده را به عنوان اولین کتاب مجله زرد منتشر شده در آمریکا برای ادبیات لزبین معرفی کردند، اگرچه تورس با این تحلیل موافق نبود. زندگی. تورس با نام ترسکا شوارک، از والدین مجسمه‌ساز یهودی لهستانی مارک شوارک و همسرش گوینا پینکوس در پاریس به دنیا آمد. عموی پدری او ساموئل شوارتز یکی از مورخان برجسته یهودیان دور از وطن و یهودیت مخفی بود
برجسته یهودیان دور از وطن و یهودیت مخفی بود تورس در سال ۱۹۴۰ از کشور مادری خود از طریق لیسبون به انگلستان گریخت، زمانی که فرانسه پس از نبرد فرانسه به آلمان نازی تسلیم شد در حالی که پدرش - که در نیروهای مسلح لهستان در غرب خدمت می‌کرد - توسط بریتانیا از لا روشل بیرون رانده شدند. خانواده او توانستند فرار کنند زیرا ویزاهای امضا شده توسط معاون کنسول پرتغال مانوئل ویرا براگا در بایون، فرانسه، در ژوئن ۱۹۴۰ دریافت کردند این احتمال وجود دارد که تلاش‌ها و مداخله ساموئل شوارتز که در پرتغال زندگی می‌کرد به تامین ویزای
شوارتز که در پرتغال زندگی می‌کرد به تامین ویزای ترانزیت کمک کرده باشد. ارتش آزادی‌بخش فرانسه. در سن ۱۹ سالگی، تورس در سپاه ولونتایر فرانسوی ارتش آزادی‌بخش فرانسه شارل دوگل نام‌نویسی کرد و به عنوان منشی در مقر دوگل در لندن مشغول به کار شد. در اکتبر ۱۹۴۴، زمانی که او پنج‌ماهه باردار بود، اولین همسرش، ژرژ تورس ۲۰ ساله - پسرخوانده لئون بلوم، نخست‌وزیر یهودی-فرانسه قبل از جنگ - هنگام نبرد با لشکر دوم زرهی آزاد فرانسه در دوک‌نشین لورن جان باخت. در سال ۱۹۴۷ تورس با مایر لوین رمان‌نویس آمریکایی همراه شد و او مستند
مایر لوین رمان‌نویس آمریکایی همراه شد و او مستند ("غیرقانونی") را دربارهٔ بریخا که پس از هولوکاست از لهستان گریختند و سعی کردند به فلسطین برسند، فیلمبرداری می‌کرد. دفتر خاطرات او در مورد تجربیات او در این سفر از شهرهای ویران شده لهستان از طریق اردوگاه پناهندگان در اروپای غربی به اسرائیل و زندانی شدن او در آنجا توسط نیروهای انگلیسی تاکنون تنها به زبان آلمانی با عنوان ("بی ترس") منتشر شده‌است. حضور در ایالات متحده. تورس در سال ۱۹۴۸ با مایر لوین در پاریس ازدواج کرد. او از او خواست که دفتر خاطراتی را که در
کرد. او از او خواست که دفتر خاطراتی را که در زمان خدمت در نیروهای فرانسوی آزاد نوشته بود منتشر کند. تورس در سال ۱۹۵۰ کتاب "پادگان زنان" در ایالات متحده را منتشر کرد. این کتاب که روایتی تخیلی از تجربیات دوران جنگ او بود، «به سرعت تبدیل به اولین کتاب پرفروش جلد شومیز شد، و بیش از دو میلیون نسخه در پنج سال اول انتشار یافت. در مجموع چهار میلیون نسخه از این کتاب در ایالات متحده فروخته شد و به ۱۳ زبان مختلف ترجمه شد. در سال ۱۹۵۲، کمیته منتخب مجلس نمایندگان در مورد مواد مستهجن رایج، از "پادگان زنان" به عنوان
مورد مواد مستهجن رایج، از "پادگان زنان" به عنوان نمونه ای استفاده کرد که چگونه کتاب‌های جلد کاغذی انحطاط اخلاقی را ترویج می‌کنند. هنگامی که فمینیست پرس مستقر در نیویورک این کتاب را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرد، این کتاب به عنوان الهام بخش ژانر کاملاً جدیدی از ادبیات لزبین و فمینیستی در ایالات متحده تحسین شد. تورس با نوشتن اولین کتابی که صریحانه به روابط لزبین‌ها در آمریکا می‌پردازد، اعتبار داشت. با این حال، او احساس می‌کرد که موضوع کتاب بی‌گناه است و ناشرانش از او سوء استفاده کرده‌اند. تورس در زمان حیاتش اجازه
او سوء استفاده کرده‌اند. تورس در زمان حیاتش اجازه نداد که "پادگان زنان" در فرانسه منتشر شود، زیرا احساس می‌کرد که خوانندگان ممکن است به این فکر کنند که نیروهای فرانسوی آزاد در لندن بیهوده عمل کرده‌اند. نسخه اصلاح شده سرانجام در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. در عوض دفتر خاطرات دوران جنگ او با عنوان ("یک زن فرانسوی آزاد") نیز منتشر شد. در سال ۱۹۶۳ تورس همراه لوین به اتیوپی رفت و در آنجا فلاشا اولین مستند دربارهٔ زندگی یهودیان بتا اسرائیل در آمبوور را فیلمبرداری کرد، تورس ۱۴ کتاب دیگر نوشت که لوین اغلب آنها را به
تورس ۱۴ کتاب دیگر نوشت که لوین اغلب آنها را به انگلیسی ترجمه می‌کرد. دفترهای خاطرات او که هنوز منتشر نشده‌است توسط دانشگاه بوستون به عنوان بخشی از مقالات لوین نگهداری می‌شود. تورس در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۲ در پاریس درگذشت. او یکی از آخرین اعضای بازمانده، سپاه زنان ارتش نیروهای آزاد فرانسه بود. میراث. در سال ۲۰۱۹ یک باغ عمومی در پاریس به یاد او نامگذاری شد. این پارک یادبود درمنطقه ۸ پاریس در خیابان لور دیبولد بین شانزلیزه و پارک مونسو واقع شده‌است. ایوان کلر، محقق ادبی، تورس را به عنوان یکی از گروه کوچکی از
محقق ادبی، تورس را به عنوان یکی از گروه کوچکی از نویسندگان معرفی می‌کند که آثارشان زیرژانر داستان‌های عمومی «طرفدار لزبین» را تشکیل می‌دهند.
مارگه و مادرش () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی محسن مخملباف محصول سال ۱۳۹۸ است. این فیلم برای اولین بار در افتتاحیه بخش نمادهای جشنواره بین المللی فیلم بوسان به نمایش درآمد. فیلم «مارگه و مادرش» یک منتقد اجتماعی درباره چالش اقتصادی مادر جوان ایتالیایی در مواجهه با بیکاری است. مارگه و مادرش برنده جایزه طلایی رمی جشنواره بین‌المللی فیلم ورلد-فست هیوستون شدند.
دانشگاه دوبوک (UD) یک دانشگاه پروتستان خصوصی در دوبوک، آیووا است. حدود ۲۲۰۰ دانشجو در این دانشگاه تحصیل می‌کنند. این دانشگاه از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۵۲ سابقه طولانی در دوبوک داشته‌است. تاریخچه. کشیش آدریان ون ویلیت کالج و حوزه علمیه الاهیات آلمان را که سلف اولیه دانشگاه دوبوک بود در سال ۱۸۵۲ تأسیس کرد. ون ویلیت که کشیش کلیسای پروتستان آلمان (که اکنون به عنوان اولین کلیسای پروتستان دوبوک شناخته می‌شود) بود، او معتقد بود که تعداد زیادی از مهاجران — به ویژه کشاورزان و معدنچیان آلمانی — به وزیران انجیل برای
کشاورزان و معدنچیان آلمانی — به وزیران انجیل برای جوامعی که ایجاد می‌کردند نیاز دارند. او با آموزش دو مرد جوان و برگزاری کلاس‌ها در خانه‌اش شروع کرد. اگرچه ون ویلیت هلندی بود، اما تا سال ۱۸۹۶ تمام کلاس‌ها به زبان آلمانی برگزار می‌شد. در ابتدا این مدرسه تلاش مستقل ون ویلیت بود. در سال ۱۸۶۴، پروتستان دوبوک کنترل این مؤسسه را به دست گرفت و به مدرسه الهیات آلمانی شمال غرب معروف شد. در سال ۱۸۷۰ کلیسای پرسبیتریان ایالات متحده کنترل مدرسه را به دست گرفت. در سال ۱۸۷۱، پس از مرگ ون ولیت، جاکوب کنزت به عنوان رهبری
پس از مرگ ون ولیت، جاکوب کنزت به عنوان رهبری مدرسه انتخاب شد. در سال ۱۸۷۲ مدرسه به ساختمان آجری در ضلع شمالی خیابان هفدهم منتقل شد و تا ۳۵ سال آینده در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۰۱ کورنلیوس مارتین استفنس به هیئت مدیره اضافه شد. او ثابت کرد که یک سرمایه‌گذار برجسته است. او همچنین به مدرسه کمک کرد تا برنامه درسی خود را گسترش دهد. یک کالج و آکادمی هنرهای لیبرال به مدرسه اضافه شد و اولین مدارک کالج در سال ۱۹۰۶ اعطا شد. این ایده استفنز بود که مدرسه را به محله‌های بزرگتر منتقل کند و به این منظور املاکی در حاشیه
بزرگتر منتقل کند و به این منظور املاکی در حاشیه غربی شهر در سال ۱۹۰۵ خریداری شد. استفنس از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۴ رئیس مدرسه بود. مدرسه در سال ۱۹۰۷ به مکان فعلی خود در خیابان دانشگاه نقل مکان کرد. اولین ساختمان‌های ساخته شده در این مکان جدید عبارتند از: ساختمان اداری (۱۹۰۷ که بعداً به تالار استفنس تغییر نام داد)، تالار جدایی (۱۹۱۱)، کتابفروشی دانشگاه (۱۹۱۲)، سالن بدنسازی مک کورمیک (۱۹۱۵)، پیترز کامانز (۱۹۱۶)، و سالن ون ویلت. (۱۹۲۶). همه به جز استفنس هال هنوز پابرجا هستند. تالار استفنس در سال ۱۹۸۰ تخریب شد و به
هستند. تالار استفنس در سال ۱۹۸۰ تخریب شد و به جای آن تالار بلیدز ساخته شد، اما برخی از طاق‌های آن حفظ شده و امروزه قابل مشاهده هستند. در سال ۱۹۱۱، کالج به صورت مختلط تبدیل شد و نام خود را به کالج و مدرسه علمیه آلمانی الهیات دوبوک (مدرسه الهیات پروتستان آلمان) تغییر داد. در سال ۱۹۱۶، به دلیل احساسات ضد آلمانی ناشی از جنگ جهانی اول کلمه «آلمانی» را از نام مدرسه حذف و تبدیل به کالج دوبوک شد. با این حال، این موضوع باعث اختلاف نظر شد، زیرا این نام یک کالج موجود نیز بود (مدرسه کاتولیک که اکنون به نام کالج لوراس
نیز بود (مدرسه کاتولیک که اکنون به نام کالج لوراس شناخته می‌شود) پس از یک سری مجادلات تا سال ۱۹۲۰، هیچ‌یک از مدارس در نهایت نام خود را حفظ نکردند: مدرسه کاتولیک موجود نام ماتیاس لوراس، اولین اسقف اعظم دوبوک را به خود اختصاص داد، در حالی که مدرسه پرسبیتری در ۱۷ ژوئن به دانشگاه دوبوک تبدیل شد
سد نهب در استان قزوین و به فاصله ۳۶ کیلومتری جنوب شهرستان تاکستان قرار دارد و در روستای نهب در حوزه شهرستان تاکستان واقع است. سد نهب بر روی رودخانه خررود ساخته شده است و به عنوان یکی از سدهای کشور با بالاترین طول تاج سد، شناخته می‌شود. سد نهب در جهت نگهداشت آب‌هایی که به شکل سطحی هدر می‌رفت و ذخیره‌سازی آن برای بخش کشاورزی در مناطق پایین‌دست شهرستان‌های بوئین‌زهرا و تاکستان استفاده خواهد شد. این سد با ظرفیت ذخیره سازی ۱۲۰ میلیون متر مکعب آب در شهرستان تاکستان قرار دارد و یکی از پروژه‌های مهم آبی استان قزوین
قرار دارد و یکی از پروژه‌های مهم آبی استان قزوین است که به لحاظ شرایط منحصر به فردی که در ساخت دارد به عنوان یکی از سدهای کشور با بالاترین طول تاج سد، شناخته می شود و اگر فضای حضور سرمایه‌گذاران بخش خصوصی برای ایجاد اماکن گردشگری پیرامون سد نهب انجام شود، می‌تواند این منطقه را از نظر اقتصادی متحول کند و ظرفیتی برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح مردم را فراهم سازد. این سد با هدف کنترل سیلاب‌های رودخانه خر رود، تغذیه مصنوعی و تأمین سالانه آب برای مصارف ۳۶ هزار و ۸۰۰ هکتار از اراضی کشاورزی پایین دست تکمیل شده و
۸۰۰ هکتار از اراضی کشاورزی پایین دست تکمیل شده و نقش مهمی در توسعه پایدار استان و بهبود وضعیت اشتغال منطقه دارد. با بهره برداری از سد نهب و تنظیم آب مورد نیاز کشاورزی و رعایت الگوی کشت، برداشت حدود ۹۰ میلیون مترمکعب از منابع آب زیرزمینی کاهش خواهد یافت.
مانفرد اشمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه فوتبال لاسک اشاره کرد.
لگام سرزنش () که با نام‌های دیگری چون لگام جادوگر، افسار سخن‌چینی، افسار زن بددهن، افسار غرغرو یا به اختصار قفل زبان () هم شناخته می‌شود؛ ابزاری برای تنبیه و نوعی تحقیر عمومی بود. این وسیله یک دهان‌بند با چارچوب آهنی بود که سر را هم محصور می‌کرد (برخی از افسارها، نقاب‌هایی داشتند که رنج را به تصویر می‌کشیدند). یک لگام دهان‌بند (یا دهان‌چپان)، تقریباً به اندازهٔ ۵٫۱ × ۲٫۵ سانتی‌متر در دهان فرو می‌کردند تا زبان را به سمت پائین بفشارد، و این صفحه همچون یک ابزار فشارنده، خار یا تیغک‌هایی داشت که روی زبان
ابزار فشارنده، خار یا تیغک‌هایی داشت که روی زبان می‌نشست و موجب می‌شد فرد کاملاً از صحبت کردن باز بماند و همچنین باعث درد شدید، آسیب‌های جسمانی و ترساندن و ارعاب فرد و وادارکردنش به تسلیم و اطاعت می‌شد. لگام سرزنش اغلب به درخواست شوهران یا سایر اعضای خانواده بر روی سرِ زنان بسته می‌شد. این موضوع از صحبت کردن آنان جلوگیری می‌کرد و منجر به عوارض جانبی ناخوشایند و بسیاری از جمله ترشح بیش از حد بزاق و رخوت دهان می‌شد. گاهی برای تحقیر بیشتر فرد، زنگوله‌ای نیز برای جلب توجه اطرافیان و رهگذران به این وسیله نصب
برای جلب توجه اطرافیان و رهگذران به این وسیله نصب می‌شد. سپس پوشنده را با یک طناب دور شهر می‌گرداندند. واژه Scold در این عبارت به دو معنای «سرزنش» و «زن سرکش» به کار رفته‌است. خاستگاه و هدف. انگلستان و اسکاتلند. قفل زبان نخستین بار در سال ۱۵۶۷ در اسکاتلند ثبت شد و در انگلستان و مستعمرات آن نیز استفاده شد. جلسه و نشست‌های بزرگان قوم یا دادگاه‌های بارون‌ها در اسکاتلند این ترفند را بیشتر برای مجازات متخلفان زن و زنانی که بی‌ادب و پررو، نق‌زن یا پرخاشگر و عربده‌جو بودند، اجرا می‌کردند. زدن دهان‌بند و قفل زبان
بودند، اجرا می‌کردند. زدن دهان‌بند و قفل زبان (موسوم به «برنکینگ» در اسکاتلند و شمال انگلستان) به عنوان «مجازاتی آینه‌ای» برای بداخلاق‌ها یا سرزنش‌کنندگان - زنان طبقات پایین که گفتارشان «آشوبگرانه» یا «دردسرساز» تلقی می‌شد - و برای ممانعت از صحبت کردن آنها طراحی شد. از این وسیله همچنین به عنوان تنبیه بدنی برای سایر جرایم، به ویژه در مورد زنان محبوس در نوانخانه یا اروگاه‌های کار استفاده می‌شد. شخصی را که باید تنبیه می‌کردند برای تحقیر بیشتر در یک مکان عمومی قرار می‌دادند و گاهی کتک هم می‌زدند. اسناد قصبه
قرار می‌دادند و گاهی کتک هم می‌زدند. اسناد قصبه لنارک نمونه‌ای رایج از یک مجازات استفاده شده را ثبت می‌کند: «اگر الیزابت بار دیگر دهان به بدگویی، سرزنش و عیب‌جویی باز کند … بر سر [او باید] تاج برنکینگ گذاشته شده و [پس از آن] طرد و نفی بلد شود.» (۱۶۵۳ لنارک بی. سند شمارهٔ ۱۵۱). این تنبیه اگرچه اساساً در مورد زنان استفاده می‌شود، اما سوابق و اسناد به‌جا مانده از شهرهای بزرگ اسکاتلند نشان می‌دهد که دهان‌بند و قفل زبان در مواقعی برای مردان نیز استفاده می‌شد: «پاتریک پِـرَت مجازات خواهد شد… بسته‌شده به صلیب این
پِـرَت مجازات خواهد شد… بسته‌شده به صلیب این قصبه، محبوس در قفل برنکینگ [سربند و دهان‌بند قفل شده]» (۱۵۹۱ آبردین بی سند شمارهٔ ۲–۷۱) / «او باید به‌مدت ۲۴ ساعت در این وسیله قرار گیرد» (۱۵۵۹ (حوالی ۱۶۵۰) داندی بی. قانون ۱۹). وقتی این وسیله روی سر «سخن‌چین» گذاشته می‌شد، وی را در شهر می‌گرداندند تا به همه نشان دهند که او مرتکب تخلفی شده یا بیش از حد غرغر کرده و نق زده‌است. هدف از این کار تحقیر فرد خاطی برای «توبه» از اقدامات تحریک‌آمیز و «شورشگرانه» خود بود. یک تیغه یا خار داخل دهان‌بند و روی زبان قرار داشت
یک تیغه یا خار داخل دهان‌بند و روی زبان قرار داشت که مانع از هر گونه صحبت کردن می‌شد زیرا هر حرکت دهان و صحبت کردن می‌توانست باعث بریدگی شدید زبان یا سوراخ شدن آن شود. هنگام پوشیدن این وسیله، غذا خوردن یا صحبت کردن برای شخص غیرممکن بود. سایر انواع این وسیله تنبیهی شامل یک زبان‌بند قابل تنظیم با لبه تیز بود که باعث می‌شد هر حرکت دهان منجر به پارگی زبان شود. در اسکاتلند، ممکن است این وسیله تنبیهی را به‌طور دائمی در معرض دید عموم قرار دهند، به‌عنوان مثال، آن را به صلیب شهر، باسکول عمومی شهر یا دیوار ساختمان
را به صلیب شهر، باسکول عمومی شهر یا دیوار ساختمان شهرداری آویزان می‌کردند تا همه آن را ببیند. سپس، مراسم تحقیر، با نمایش عمومی فرد محکوم‌شده انجام می‌شد. نمایش این وسیله در ملاء عام برای یادآوری عواقب هر اقدام عجولانه یا تهمت به مردم بود. چه فرد خاطی طی مراسمی به محل اجرای حکم منتقل می‌شد و چه به سادگی به آن مکان برده شود، روند فرایند تحقیر و توبه مورد انتظار در هر دو حالت یکسان بود. زمان ماندن در این افسار معمولاً توسط جلسه و نشست‌های بزرگان قوم در اسکاتلند یا یک قاضی محلی مشخص می‌شد. گاهی زنان کوئیکر به
یا یک قاضی محلی مشخص می‌شد. گاهی زنان کوئیکر به دلیل تبلیغ آموزه‌های دینی خود در مکان‌های عمومی توسط مقامات غیرکوئیکر تنبیه می‌شدند. یوغ‌های آهنی گردن از نظر اثر شبیه به تخته‌بند بودند، اما فرد مورد تنبیه را از صحبت بازنمی‌داشت. به‌طور کلی این وسیله‌ها همگی در انگلستان و اسکاتلند در سده‌های ۱۶ و ۱۷ مورد استفاده بود. دنیای جدید. لگام سرزنش در دنیای جدید کاربرد چندانی نداشت اگرچه الاودا اکویانو گزارش کرد که معمولاً برای کنترل بردگان ویرجینیا در اواسط قرن هجدهم استفاده می‌شد. اِشکراوا آناستاسیا (آناستازیا،
استفاده می‌شد. اِشکراوا آناستاسیا (آناستازیا، بردهٔ مؤنث) یک قدیس مردمی برزیلی است که گفته می‌شود به دلیل پوشیدن یک پوزه‌بند آهنی تنبیهی درگذشت. نمونه‌های تاریخی. اسکاتلند. در سال ۱۵۶۷، «بسی تِـلفِـر» ظاهراً به «بیلی توماس هانتر» در ادینبورگ تهمت زد و گفت که از پیمانه یا سنگ محک نادرست استفاده می‌کند. بسی به «برنکینگ» (قفل زبان) محکوم شد و به مدت یک ساعت به صلیب بسته شد. انگلستان. در قرن هفدهم، دو لگام برای استفاده توسط قضات محلی بخش والسال خریداری شد، اما مشخص نیست که چه اتفاقی برای آنها افتاده‌است یا حتی
نیست که چه اتفاقی برای آنها افتاده‌است یا حتی از آنها استفاده شده‌است یا خیر. در واتون-آن-تیمز در ساری، یک نمونهٔ عیناً تقلید شده از لگام سرزنش مربوط به سال ۱۶۳۳ که در سال ۱۹۶۵ به سرقت رفته بود، در یک کابینت مخصوص در اتاق گردهمایی کلیسا قرار دارد، با این نوشته که «چستر به والتون یک افسار هدیه می‌دهد، برای مهار زبان زنانی که بسار بیهوده صحبت می‌کنند.» مطابق فرهنگ شفاهی آن منطقه چستر به دلیل شایعات یک زن، ثروتی هنگفت را از دست داد و ابزار مهار یا شکنجه را از روی عصبانیت و کینه ارائه کرد. طبق گفتهٔ کلیسا این
روی عصبانیت و کینه ارائه کرد. طبق گفتهٔ کلیسا این وسیله در سال ۱۷۲۳ از چستر به این محله آورده شد. "مدیوال لاندن" (۱۹۰۶) شش مورد را ابزار لگام سرزنش را که تا آن هنگام حفظ شده بود، نام برده‌است: «به عقیده من، شاخه‌هایی که تا به امروز حفظ شده‌اند… در ووستر، لودلاو، نیوکاسل-آندر-لایم، آکسفورد، شروزبری... لیچفیلد... و بسیاری مکان‌های دیگر». در اواخر سال ۱۸۵۶ چنین موردی در قصبهٔ «بولتون لِمورس» واقع در لانکاشر استفاده شد. در هنر و ادبیات داستانی. در رمان "لگام سرزنش" اثر مینت والترز این وسیله یکی از مولفه‌های
سرزنش" اثر مینت والترز این وسیله یکی از مولفه‌های مهم داستان است. در صحنه‌هایی از فیلم "بریمستون"، یکی از شخصیت‌های فیلم با بازی کاریس فن هاوتن یک لگام سرزنش بر سر دارد.
آدام وینکلر (زاده ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۷) استاد حقوق کانل در دانشکده حقوق دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است. او نویسنده کتاب‌های ما شرکت‌ها: چگونه کسب‌وکارهای آمریکایی حقوق مدنی خود را به دست آوردند و جنگ با اسلحه: نبرد بر سر حق حمل سلاح در آمریکا است. آثار او مکرراً در آراء قضایی، از جمله در پرونده‌های دیوان عالی مربوط به اصلاحیه متمم اول و دوم، مورد استناد قرار گرفته‌است. کتاب وینکلر ما شرکت‌ها: چگونه کسب‌وکارهای آمریکایی حقوق مدنی خود را به دست آوردند فینالیست جایزه کتاب ملی ۲۰۱۸ برای ادبیات غیرداستانی، جایزه حلقه
کتاب ملی ۲۰۱۸ برای ادبیات غیرداستانی، جایزه حلقه منتقدان ملی کتاب، جایزه نقره‌ای انجمن وکلای آمریکا، و جایزه کتاب کالیفرنیا شد. جایزه کتاب کتابان را دریافت کرد. وینکلر با هاوارد ویتزمن در دفاع از مایکل جکسون در برابر اتهامات تجاوز جنسی به نمایندگی از او به دادگاه رفت. او همچنین به عنوان منشی قانون برای قضاوت دیوید تامپسون از دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه نهم از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ خدمت کرد. وینکلر از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ عضو دانشگاه جان ام. اولین در دانشکده حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود. سنین جوانی و
حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود. سنین جوانی و تحصیل. وینکلر، متولد و بزرگ شده در لس آنجلس، کوچک‌ترین پسر ایروین وینکلر تهیه‌کننده فیلم است. او در کودکی نقش‌های بازیگری کوچکی در فیلم‌هایی از جمله نیویورک، نیویورک (۱۹۷۷) به کارگردانی مارتین اسکورسیزی داشت. او دارای مدرک لیسانس علوم سیاسی در خدمات خارجی از دانشکده خدمات خارجی ادموند است. جوایز و افتخارات. وینکلر جوایز و افتخاراتی را برای کارهایش از جمله جایزه کتاب کاتبان به دست آورده‌است. کتاب او «ما شرکت‌ها» نیز او را به فینالیست جایزه ملی کتاب غیرداستانی
نیز او را به فینالیست جایزه ملی کتاب غیرداستانی ۲۰۱۸، جایزه حلقه منتقدان کتاب ملی، جایزه نقره‌ای انجمن وکلای آمریکا، جایزه کتاب کالیفرنیا تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۸، دانشگاه نیویورک، جایزه تدریس حقوق را به او اعطا کرد، که به معلمان برای بورس تحصیلی و تعهد آنها به آموزش و پرورش دانشجویان حقوق داده می‌شود. وینکلر همچنین در حال حاضر در هیئت مدیره مرکز عدالت برنان خدمت می‌کند.
نمی‌توانی عروس را ببوسی (به انگلیسی: "You May Not Kiss the Bride") یک فیلم کمدی، اکشن و رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۱ به نویسندگی و کارگردانی راب هدن با بازی دیو انابل، کاترین مک‌فی، مینا سوواری، کتی بیتس و راب اشنایدر است. داستان. برایان لایت هاوس (دیو انابل)، عکاس بی‌ادعای حیوانات خانگی، زمانی که مجبور می‌شود با ماشا نیکیتین (کاترین مک‌فی) برای پرداخت بدهی به والدین جنایتکارش برخلاف میل او، ازدواج کند، وارد یک ماجراجویی جدی اکشن و عاشقانه می‌شود. پدر ماشا ولاتکو (کن داویتیان) او را با برایان ازدواج
ماشا ولاتکو (کن داویتیان) او را با برایان ازدواج می‌کند تا برای او گرین کارت بگیرد، به شرطی که برایان نتواند او را لمس کند. دوست پسر سابق ماشا، بریک (وینی جونز) که عاشق اوست، برای گذراندن ماه عسل خود در یک استراحتگاه گرمسیری دورافتاده در جایی در تاهیتی، آنها را تعقیب می‌کند و… تولید. این فیلم در اوایل سال ۲۰۰۹ در هاوایی فیلمبرداری شد. موسیقی. بیشتر آهنگ‌های استفاده شده در این فیلم از نوازندگان هاوایی است. یکی از آهنگ‌ها، «بیگانه زیبا» توسط ستاره مک‌فی و تهیه‌کنندگان دیوید و شاونا جکسون نوشته شده‌است.
و تهیه‌کنندگان دیوید و شاونا جکسون نوشته شده‌است. موسیقی متن در حال حاضر در iTunes در دسترس است.
کارولینه بیورنسون (نروژی: Karoline Bjørnson) زادهٔ ۱ دسامبر ۱۸۳۵ و مرگ به تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۴م، در سن ۹۸ سالگی، یک مشاور ادبی، بازیگر تئاتر و اهل نروژ بود.او که پیش از ازدواج با شاعر سرشناس نروژی بیورن استیرنه بیورنسون، کارولینه ریمرس نام داشت، در درجه اول به عنوان همسر شاعر بزرگ شناخته می‌شود. او پشتوانه ارزشمندی برای شوهرش در مواقع بحرانی بود و بیشتر دست نوشته‌های او را پاک‌نویسی کرد. او همچنین الگوی تعدادی از چهره‌های هنری زن در نمایشنامه‌های بیورنسون و الهام اشعارش بود. پیشینه. کارولینه ریمرس که بعد از
اشعارش بود. پیشینه. کارولینه ریمرس که بعد از ازدواج با ادیب سرشناس بیورنسون، نام خانوادگی شوهرش را به خود گرفت، سال ۱۸۳۵م، در شهرکی نزدیکی برگن در یک خانوادهٔ مهاجر آلمانی به دنیا آمد. پدرش نانوا بود. کارولینه در همان اوایل کودکی مادرش را از دست داد و پدرش بار دیگر ازدواج کرد و همراه برادر کارولینه و زنش به هوگسوند نقل مکان کرد. به این ترتیب کارولینه نزد خانوادهٔ دایی خود که او هم قناد و نانوا بود در برگن بزرگ شد.کودکی کارولینه در محیطی مرفه و آشنا با ادبیات گذشت. در حالی که در خانه به زبان آلمانی صحبت
گذشت. در حالی که در خانه به زبان آلمانی صحبت می‌کردند، او به مدرسه خصوصی رفته و نزد بهترین و اولین متخصص تعلیم و تربیت نوین در نروژ، یعنی لیدر ساگن پرورش یافت. در همین مدرسه کارولینه با ادیبان بزرگی مانند یوناس لی به عنوان معلم مدرسه از نزدیک آشنا شد. یکی از خانم معلم‌های کارولینه از قضا بعدها با شاعر و نمایش نویس سرشناس نروژی، هنریک ایبسن ازدواج کرد. آشنایی با بازیگری. یکی از سرگرمی‌های مهم دوران نوجوانی کارولینه بیورنسون، رفتن به تئاتر بود. در سال ۱۸۵۴م، وقتی که ۱۹ سال داشت، یک دوره آموزش بازیگری را در