payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که وی نیز ساکن اصلی کوالا بود، ملاقات کرد. در همان روزی که آن‌ها با هم ملاقات کردند، بولیس به‌عنوان مهاجر غیرقانونی توقیف شد. یک هفته بعد آن‌ها با هم ازدواج کردند. ازدواج آن‌ها سبب شد که بولیس به‌طور خودکار تابعیت کانادا را کسب نماید. در ظرف مدت چهار سال از ازدواج‌شان، آن‌ها دو پسر را بزرگ کردند که عبارت بودند از کریستوس و پاناجیوتیس. فرانسیس در یونان ماند و دو پسر شان را بزرگ نمود، در حالی‌که بولیس کسب و کار متعدد خود را توسعه داد و مالک شرکت‌های در شمال آمریکا بود. گاس بولیس مدتی پس از ورود به فلوریدا با
بود. گاس بولیس مدتی پس از ورود به فلوریدا با مارگارت هرن ۱۸ ساله ساکن اصلی مینه‌سوتا آشنا شد. هرن موافقت کرد که پس از اخذ یک قرضهٔ ۵۰٬۰۰۰ دلاری از یک بانک کانادایی، بولیس را در راه اندازی کسب و کار رستوران کمک نماید. این زوج یک رستوران خرابه را در کی وست از سر جور کردند. بولیس دوسال بعد اولین هتل خود را بنام «ماریوت کی لارگو بیچ ریسورت» که بودجهٔ بهره‌بردای از آن مبلغ ۲٫۵ دلار بود که از یک بانک محلی بدست آورده بود، ساخت. در نهایت بولیس و هرن دو پسر داشتند. فرانسیس در یونان ماند وبرای درخواست طلاق و اخذ
فرانسیس در یونان ماند وبرای درخواست طلاق و اخذ نیمی از دارایی‌ها اقامه دعوی کرد. بولیس به‌خاطر سخت کوشی خستگی‌ناپذیر که هر کاری را به‌خاطر سوق دادن کسب و کار بازرگانیش به سمت موفقیت و به کمال انجام می‌داد، مشهور بود. بولیس علاقمند فوتبال بود، حامی سرسخت باشگاه فوتبال المپیاکوس بود و با جت شخصی خود برای حضور در این بازی‌های سفر می‌کرد. وی در حدود ۱۷۴ طول، موهای طلایی و چشم‌های آبی داشت. گاز بولیس در جوامع محلی یونان به‌عنوان فرد سخاوتمند و دلسوزی شناخته می‌شد که همیشه تمایل داشت به افراد نیازمند از طریق
که همیشه تمایل داشت به افراد نیازمند از طریق قرضه یا سرمایه‌گذاری بازرگانی کمک نماید. بیش از ۳۰۰ نفر در مراسم تشیع جنازه‌اش در کلیسای ارتدوکس یونانی سنت جورج در هالیوود شرکت نموده بود. شرکت کنندگان در میان انبوه مردم در حال گریه دیده می‌شدند و روی وی را بوسه می‌کردند. صحبت‌ها و نظرات مثبت زیادی در مورد بولیس گفته شد. شهردار مارا جولیانتی نیز در مراسم جنازه وی شرکت کرده بود. حرفه. بولیس در روستای ماهیگری کاوالا در مقدونیه بدنیا آمد. او الی کلاس شش در مدرسه درس خواند و به‌منظور کار در ماهیگری مدرسه را ترک
درس خواند و به‌منظور کار در ماهیگری مدرسه را ترک گرفت و سپس به‌عنوان مکانیک آموزش دید. به‌محض ترک مدرسه برای کار نزد پدرش رفت. بولیس در سال ۱۹۶۸ برخلاف آرزوی پدرش، به نیروهای دریایی تجاری پیوست. بولیس بعدها به‌منظور امتناع از خدمت نظامی اجباری، قبل از عزیمت به تورنتو انتاریو، در هالیفاکس نوا اوکوشیا کانادا کشتی را ترک کرد. بولیس قبل از کار به عنوان ظرف‌شو در رستوران‌های زنجیره‌ای ساندویچ مستر ساب، به کار ماهیگری آغاز کرد. مالکین اصلی مستر سبمرین که فعلاً به مستر ساب مشهور است، جک لوینسون و ارل لینزون
به مستر ساب مشهور است، جک لوینسون و ارل لینزون بودند. گاس بولیس به لوینسون و لینزون نحوه ارائه حق الامتیاز تجارتی را فهماند. به زودی ادارهٔ یکی از فروشگاه‌ها و سهام در شرکت برایش پیشنهاد شد. بولیس در پنج سال حضور در شرکت، یک فروشگاه زنجیره‌ای با داشتن بیش از ۲۰۰ مرکز فروشات ایجاد کرد. فروش سهام بولیس در شرکت در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، در ۲۵ سالگی وی را به یک شخصی بسیار ثروتمند تبدیل کرد. بولیس در سال ۱۹۷۹ به انگیزه بازنشستگی به فلوریدا رفت اما با این وجود به زودی به ساخت رستوران مشهور میامی گریل شروع کرد. او با
به ساخت رستوران مشهور میامی گریل شروع کرد. او با موفقیت به کسب و کار مواد غذایی ادامه داد و رستوران‌های زنجیره‌ای میامی را در سراسر فلوریدا و فراتر از آن گسترش داد. در ماه مه سال ۱۹۹۴، بولیس استراحت‌گاه ساحلی طلائی جوزف سونکن، یک رستوران افسانه‌ای مافیایی در هالیوود فلوریدا را خریداری کرد و آن را در زنجیرهٔ رستوران میامی گریل شامل ساخت. در سال ۱۹۹۹، رستوران زنجیره‌ای میامی گریل را در بدل مبلغ ۴٫۲ میلیون دلار به رستوران زنجیره‌ای نیتنز فیموس فروخت. گاس بولیس در سال ۱۹۹۴، در حدود ۳۰۰ نفر از کارمندان رستوران
در سال ۱۹۹۴، در حدود ۳۰۰ نفر از کارمندان رستوران زنجیره‌ای میامی گریل را با کشتی قماربازی به سبک لاس وگاس، به مهمانی برد. این تجربه، بولیس را ترغیب کرد تا کشتی «سیر وینستون»، کشتی سیاحتی دریایی ۱۰۰ فوتی که فوراً آن را به کشتی کازینو تبدیل کرد، را خریداری کند. به همین ترتیب بود که اساسات سرمایه‌گذاری جدید وی بنیاد نهاده شد که سرانجام به مرگ وی منتهی شد. بولیس در سال ۱۹۹۴ شرکت قایق سن کروز کازینو را در کی لارگو تأسیس کرد. این شرکت یک خطوط مسافرتی تحت عنوان «مسافرت‌های دریای به جای‌های دوردست» بود که با حرکت
دریای به جای‌های دوردست» بود که با حرکت کشتی‌ها در بیرون از آب‌های بین‌المللی، جاییکه قانون قماربازی فلوریدا قابل اجرا نمود، مسافران به قماربازی می‌پرداختند. بزرگ‌ترین و پرمنفعت‌ترین قایق قماربازی بولیس در آبراه درون کرانه در هالیوود فلوریدا لنگر انداخت و در آنجا از حمایت شهردار جولیانتی برخوردار بود. با این حال، فعالان جامعه ساحلی هالیوود تحت رهبری جان اف کولمن، عالی‌رتبه شهر شدیداً با فعالیت قایق قماربازی مخالفت کردند. کن جن، کلانتر منطقه به هدف پایان دادن به فعالیت این شرکت مکرراً با باب بوتورت دادستان
به فعالیت این شرکت مکرراً با باب بوتورت دادستان کل کار کرد، زیرا آن‌ها شدیداً با فعالیت این شرکت مخالف بودند. در یک مورد در سال ۱۹۹۸، این دو نفر سه قایق سان کروز را بسته کردند و با نیروهای پلیس به سان کروز V حضور یافتند و پس از تکمیل تحقیقات نه‌ماهه توسط مأموران مخفی بر ای بازداشت قماربازان قایق سان کروز در حدود سه مایلی، بیش از ۳۰۰ دستگاه قماربازی، تجهیزات کشتی و تقریباً ۶۳۰٬۰۰۰ دلار پول نقد را ضبط کردند. بر این پرونده در دادگاه دعوا صورت گرفت که در آن، شرکت سان کروز برنده شد، زیرا برای اداره دادستانی کل
سان کروز برنده شد، زیرا برای اداره دادستانی کل هیچ دلیل واقعی برای ضبط تجهیزات و پول وجود نداشت. شهردار مارا جولیانتی برای تأمین مالی و ساخت هتل ساحلی «دایموند در ساحل» توسط بولیس لابی‌گری کرد، معاملهٔ که سرانجام به شکست مواجه شد. کسب و کار وی با مخالفت سایر مقامات فلوریدا در رابطه با سوالات در مورد زمان دریافت شهروندی آمریکا توسط بولیس، مواجه شد. دولت ادعا داشت که بولیس برخی از قایق‌های قماربازی سان کروز را قبل از کسب شهروندی ایالات متحده خریداری کرده‌است. بولیس در ماه فوریه سال ۲۰۰۰، با مقامات فدرال با
بولیس در ماه فوریه سال ۲۰۰۰، با مقامات فدرال با فروش سهم خود در شرکت سان کروز در ظرف سه سال و پرداخت ۵۰۰٬۰۰۰ دلار جریمه، به توافق رسید.
جعفر ابراهیم‌پور (زاده ۱۳۲۱ در قائم‌شهر) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. وی نخستین کاپیتان تاریخ باشگاه فوتبال نساجی مازندران است و سابقه سرمربیگری در باشگاه فوتبال نساجی مازندران را دارد و ریاست هیئت فوتبال شهرستان قائم‌شهر را هم بر عهده داشته است.
لیتزی والدمولر (; – ) خواننده، بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بل آمی" و "پیر گینت" اشاره کرد.
عبدالرضا سیف استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، رئیس دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، مشاور رئیس و رئیس شورای مشاوران دانشگاه تهران، مسئول بسیج اساتید دانشگاه تهران، عضو هیئت امنای صندوق رفاه اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران و از اعضای شورای مرکزی کانون دانشگاهیان ایران اسلامی است. او در گذشته معاون فرهنگی دانشگاه تهران بوده است.. ریاست بر دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران. انتقادات و اعتراضات. نامه «اعلام خطر نسبت به وضعیت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران». در
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران». در مردادماه سال ۱۴۰۱، ۶۰۱ نفر از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران با انتشار نامه‌ای سرگشاده با عنوان «اعلام خطر نسبت به وضعیت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران» نسبت به آنچه «قانون‌شکنی» و «سوءمدیریت» سیف در شش ماه ریاستش بر دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران می‌نامیدند، اعتراض کردند. تخلف در آزمون دکتری رشتهٔ زبان‌های باستانی، تخلف در عزل و نصب مدیران گروه‌های آموزشی، ممنوعیت سلیقه‌ای استفاده از استادان
آموزشی، ممنوعیت سلیقه‌ای استفاده از استادان مدعو توسط گروه‌های آموزشی، ایجاد فضای رعب و وحشت و شکایت از دانشجویان به کمیتهٔ انضباطی و سوءمدیریت در پروژهٔ مقاوم‌سازی ساختمان دانشکده از موارد مطرح‌شده در این نامه است. به گفتهٔ روزنامهٔ هم‌میهن پس از انتشار فهرست امضاهای این نامه در فضای مجازی، «چهارشنبۀ گذشته، ٢۶ مرداد از خطوط تلفن دانشکده با تعداد زیادی از دانشجویان تماس گرفته شده و از آن‌‌ها سؤال شده که آیا از درج نام خود در زیر نامۀ اعتراض به انتصاب و عملکرد عبدالرضا سیف مطلع هستند یا نه. تماس‌‌گیرندگان
عبدالرضا سیف مطلع هستند یا نه. تماس‌‌گیرندگان از برخی دانشجویان خواسته‌‌اند «پشیمانی» خود از امضای نامۀ اعتراضی را از طریق ایمیل به اطلاع سیف برسانند.» یکی از دانشجویان دکتری این دانشکده نیز در یادداشتی در روزنامهٔ فرهیختگان نوشت: «به بهانه راستی‌آزمایی امضاها با بسیاری از دانشجویان تماس‌هایی با لحن تهدید‌آمیز گرفته شد.» به گفتهٔ شورای صنفی دانشجویان دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، سیف در جلسه‌ای نامهٔ اعتراضی را سراسر تهمت و دروغ و بی‌‌انصافی و «مرض‌‌های یک مشت عقده‌‌ای» خوانده است. او همچنین در مصاحبه با
مشت عقده‌‌ای» خوانده است. او همچنین در مصاحبه با خبرگزاری تسنیم، ادعا کرد «پیگیری‌های بعضی از همکاران ما نشان داد که تعداد زیادی از امضاهای آن نامه [نامه اعلام خطر] اساسا وجود خارجی ندارد و اصل نامه هم ریشه دانشگاهی و دانشجویی ندارد.» او در همین مصاحبه گفت: «بنده اعتقاد ندارم که مسائلی که اخیرا در رسانه‌های بیگانه و بعضاً در برخی سایت‌های حامی آن‌ها در داخل منتشر می‌شود، انتقادات سازنده و مشفقانه باشد؛ چراکه اگر چنین بود، رسانه‌های معاند برای طرح آن‌ها سر و دست نمی‌شکستند... آن‌ها اهداف دیگری دارند و برای
دست نمی‌شکستند... آن‌ها اهداف دیگری دارند و برای رسیدن به اهدافشان به بنده‌ای که معلم ادبیاتم و به اقتضای عمری که در این راه صرف کرده‌ام، از لطافت و ظرافت آن تاثیرپذیرفته‌ام، انگ ایجاد رعب و وحشت هم می‌زنند.» سیف در این مصاحبه اتهامات واردشده مبنی بر تخلف در آزمون دکتری رشتهٔ زبان‌های باستانی و عزل و نصب مدیران گروه‌ها را نیز رد کرد. سیدمحمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، نیز در پاسخ به اعتراضات در نشست خبری خود گفت: «برخی تلاش می کنند با هجمه و فشار افکار عمومی نسبت به تعیین و انتصاب افراد در دانشکده ها
عمومی نسبت به تعیین و انتصاب افراد در دانشکده ها مدیریت را تحت فشار قرار دهند. ما اگر می خواستیم با اینگونه فشارها مدیریت کنیم باید منتظر باشیم و ببینیم رسانه ها کدام افراد را برای مدیریت دانشکده ها و مراکز معرفی می کنند.» او همچنین در مصاحبه با ایسنا گفت: «بخشی از مسائل و مشکلات مطرح شده، هیاهوی رسانه‌ای است. به طور قطع، افرادی در ورای مسائل مطرح شده، قرار دارند. اگرچه تعدادشان مشخص نیست اما با بهره‌گرفتن از روش‌های غیراخلاقی به این موضوع ورود کرده‌اند. افرادی که در ارتباط با این موضوع هستند، شناسایی
افرادی که در ارتباط با این موضوع هستند، شناسایی نشده‌اند. به همین دلیل، گزارشی درباره خاطیان به ریاست دانشگاه ارائه نشده که به تخلفات آنها ورود کنیم. تمام اقدامات انجام شده غیراخلاقی است و در خور دانشگاه تهران نیست.» انتقادات اعضای هیئت علمی دانشکده. احمدرضا قائم‌مقامی، مدیر وقت بخش تخصصی زبان‌های باستانی و ایران‌شناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی، در جلسهٔ پرسش و پاسخ دانشجویی مورخ ۲۳ خردادماه ۱۴۰۱، انتقادات تندی را به عملکرد عبدالرضا سیف وارد کرد. او مدعی شد از حضور او و دیگر استادان این بخش تخصصی در
شد از حضور او و دیگر استادان این بخش تخصصی در مصاحبهٔ دکتری رشتهٔ زبان‌های باستانی ممانعت به عمل آمده و سؤالات آزمون کتبی کنکور این رشته نیز یک روز پیش از برگزاری کنکور از گاوصندوق خارج و با سؤالات دیگری جایگزین شدند. او بر اساس این دعاوی کنکور دکتری این رشته را «مخدوش» و «به‌کلی متقلبانه» خواند. از دیگر مسائل مطرح‌شده توسط قائم‌مقامی، حذف مقالات منتشرشده در یکی از مجلات دانشکده از سایت آن مجله به دستور سیف و دخالت‌های معاون اجرایی سیف، موسی دیباج، در امور مرتبط با جذب اساتید در بخش تخصصی زبان‌های باستانی
مرتبط با جذب اساتید در بخش تخصصی زبان‌های باستانی و ایران‌شناسی بوده است. سیف ادعای جابجایی سؤالات را در مصاحبه با تسنیم «سطحی و عامیانه و غیر قابل وقوع و کذب» خواند و دربارهٔ ممانعت از حضور استادان این بخش تخصصی در مصاحبهٔ آزمون دکتری نیز ادعا کرد مقررات اجازهٔ حضور استادان این بخش در مصاحبهٔ دکتری را نمی‌داده و «بنابراین به ناچار برای مصاحبه شفاهی دکتری در این رشته از استادان بازنشسته و مدعو دعوت شد.» داریوش رحمانیان، دانشیار گروه تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی، نیز در مصاحبه با روزنامهٔ هم‌میهن،
و علوم انسانی، نیز در مصاحبه با روزنامهٔ هم‌میهن، خاطره‌ای از حضور سیف در جلسهٔ شورای گروه تاریخ نقل کرد. به گفتهٔ او سیف به درخواست خودش و برخلاف رویهٔ مرسوم در یکی از جلسات شورای گروه تاریخ حضور یافت و «حدود ۵۰-۴۰ دقیقه تهدید و هشدار و انتقادهای تند فرمودند و حتی برخی تهمت‌‌ها به برخی روساء و مدیران پیشین دانشکده زدند که مثلا سوءاستفاده کردند، بدون این‌‌که اسم کسی آورده شود و حتی حضور داشته باشند.» طبق روایت رحمانیان، سیف پس از مطرح کردن انتقادات خود می‌خواسته از جلسه خارج شود که موجب درگیری سیف و اعضای
از جلسه خارج شود که موجب درگیری سیف و اعضای گروه تاریخ می‌شود. به گفتهٔ رحمانیان پس از این درگیری‌ها سیف تهدید کرده که مدیر گروه تاریخ را عزل و مجلهٔ گروه تاریخ را تعطیل می‌کند. جنجال جعل امضا در حمایت از سیف. پس از انتشار نامه «اعلام خطر نسبت به وضعیت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران» خبرگزاری فارس، نامه‌ای را با عنوان «خط تخریب و هجمه به استادان، مدیران و دانشجویان ارزشی و جهادی؛ راهبرد حزب منحله مشارکت و عوامل فتنه ۸۸ در دانشگاه» به همراه ۹۵۰ امضا منتشر کرد که به نامه اعتراضی دانشجویان و
۹۵۰ امضا منتشر کرد که به نامه اعتراضی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان پاسخ می‌داد. این نامه منتقدان سیف را «اذناب ورشکسته فتنه ۸۸ و حزب منحله مشارکت در دانشگاه» می‌خواند که «با هدف انتقام از جبهه انقلاب اسلامی و شکستن صفوف مرصوص سربازان ولایت و رهبری، و در جهت تحریک دانشجویان عزیز و دور کردن آنان از فضای علم و پژوهش و کُند کردن حرکت و پیشرفت علمی کشور که از مولفه‌های اصلی اقتدار ملی است، تخریب سازمان­‌یافته و ترور شخصیت استادان و دانشجویان متعهد و انقلابی را پی گرفته‌­اند.» در ساعات ابتدایی انتشار این جوابیه
گرفته‌­اند.» در ساعات ابتدایی انتشار این جوابیه عدهٔ زیادی از افرادی که نامشان در فهرست ۹۵۰ نفری امضاکنندگان قرار گرفته بود، از این اتفاق اظهار بی‌اطلاعی کردند. سایه اقتصادی‌نیا، ویراستار و منتقد ادبی، مرتضی روحانی راوری، چهرهٔ فرهنگی اصولگرا و مدیر نشر ترجمان، و محمد راغب، استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه شهید بهشتی، از جملهٔ این افراد بودند. بنا بر گزارش روزنامهٔ هم‌میهن، بسیاری از دانشجویان و دانش‌آموختگان دانشکدهٔ ادبیات نیز اعلام کردند اسامی‌ای که ورودی آن‌ها در فهرست امضاکنندگان قرار گرفته را
که ورودی آن‌ها در فهرست امضاکنندگان قرار گرفته را نمی‌شناسند و بنابراین بسیاری از اسامی فهرست‌شده اساساً وجود خارجی ندارند. همچنین بنا بر گزارش این روزنامه، در فهرست منتشرشده زمان ورود اسامی نیز درج شده بوده و نشان می‌داده که اکثر اسامی با فواصل زمانی بسیار کوتاه وارد شده‌اند که نشان از جعلی بودن آن‌ها دارد. از دیگر اتفاقات خبرساز وجود اسامی «ساسان حیدری یافته» (ساسی مانکن) و «ابراهیم حامدی» (ابی) در میان فهرست امضاکنندگان بود. در پاسخ به این وقایع، مشاور رسانه‌ای عبدالرضا سیف، در گفتگو با خبرگزاری فارس
رسانه‌ای عبدالرضا سیف، در گفتگو با خبرگزاری فارس مدعی شد «درج برخی اسامی افراد معلوم‌الحال و اسامی جعلی در نامه دانشجویان دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به دلیل آنلاین و الکترونیکی بودن فرایند امضای آن، از سوی بعضی فرصت‌طلبان صورت گرفته که مراتب از طریق پلیس فتا پیگیری خواهد شد.» تغییر رئیس مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی. در تیرماه سال ۱۴۰۱ به دستور سیدمحمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، محمود بی‌جن‌خان، زبان‌شناس ایرانی و عضو گروه زبان‌شناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران،
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، از ریاست مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی برکنار و حمیرا زمردی، عضو گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران، با او جایگزین شد. به گفته مقیمی، این جابجایی پس از آن صورت گرفت که او مسئولیت بررسی عملکرد بی‌جن‌خان را به سیف سپرده بود. سیف چند هفته پیش از این جابجایی گفته بود این مؤسسه «مربوط به دانشکده ادبیات است» و رئیسش باید از گروه زبان و ادبیات فارسی باشد و نه گروه زبان‌شناسی. بنا بر گزارش روزنامهٔ هم‌میهن، «بسیاری با توجه به سابقۀ
گزارش روزنامهٔ هم‌میهن، «بسیاری با توجه به سابقۀ همکاری‌های نزدیک و همفکری‌های زمردی با سیف... این انتصاب را در نتیجۀ مشاورۀ ایشان دانستند.» ریاست زمردی بر این مؤسسه در همان ماه‌های اول با حواشی بسیاری همراه بود که منجر به قطع همکاری مؤلفان لغت‌نامهٔ بزرگ فارسی با این مؤسسه شد. سیف نیز در کنار مقیمی و زمردی از کسانی بود که ادعا کرد «درباره قطع همکاری استادان پیشکسوت با موسسه لغتنامه دهخدا هم جوسازی صورت گرفته است. نامه انصراف از همکاری استادان با موسسه لغتنامه دهخدا هم از جوسازی‌ها و شایعه‌پراکنی‌های چند
دهخدا هم از جوسازی‌ها و شایعه‌پراکنی‌های چند فرد خاص بوده است و اساساً هیچ استعفایی تقدیم ریاست این سازمان نشده است.» پس از این اظهارات، مؤلفان لغت‌نامهٔ بزرگ فارسی در نامه‌ای به وزیر علوم که توسط وبگاه مؤسسهٔ میراث مکتوب منتشر شد، بر قطع موقت همکاری خود با مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا تأکید کردند. پس از برگزاری مراسم معارفه حمیرا زمردی، محمود بی‌جن‌خان، رئیس پیشین مؤسسه، در نامه‌ای سرگشاده به برخی اظهارات رئیس دانشگاه تهران پاسخ داد. این نامهٔ سرگشاده حاوی انتقادات تندی به عبدالرضا سیف نیز بود. او در پاسخ به
تندی به عبدالرضا سیف نیز بود. او در پاسخ به ادعای مقیمی مبنی بر محول کردن مسئولیت بررسی عملکرد او در مؤسسه، نوشت: «ایشان چه بررسی‌­ای انجام داده و چه کاستی‌­هایی گزارش کرده­؟ آیا نباید بنده به عنوان رئیس مؤسسه از این بررسی و کاستی‌­ها مطلع شوم و پاسخ آنها را بدهم تا جناب­عالی بتوانید تصمیم درست بگیرید. اگر ایشان صلاحیت بررسی دارند، بنده که در هر دو حوزۀ فرهنگ‌­نویسی و آزفا سال‌هاست کار می‌­کنم، کتاب، طرح کاربردی، مقالۀ ملی و بین‌­المللی دارم و رشته‌­ام مرتبط با موضوع است، صلاحیت انجام این بررسی و کاستی‌­ها
با موضوع است، صلاحیت انجام این بررسی و کاستی‌­ها را ندارم؟... بنده اولی به این بررسی هستم یا سیف؟ خواهشمند است دستور فرمایید یکی از کارشناسان دانشگاه کارنامک علمی بنده و سیف و حتی سایر همکارانی را که در حوزه­‌های تخصصی موسسه فعالیت دارند، در پایگاه­‌های علم‌­سنجی داخلی و خارجی جستجو کنند تا واقعیت بر جناب­عالی آشکار شود.» او همچنین نوشت یکی از دلایل عدم حضور او در مراسم تودیع و معارفه، «مشاجرۀ سیف با بنده جلوی ساختمان دانشکده در ملأ عام، هفتۀ قبل ­از برکناری من و اهانت به یکی از کارمندان صدیق، درست­کار،
من و اهانت به یکی از کارمندان صدیق، درست­کار، فداکار، عالم و بسیار محترم مؤسسه و دانشگاه، خانم اکرم سلطانی، و همچنین اهانت به بنده با الفاظ تند و زشت» بوده است. نقش در سرکوب اعتراضات ۱۴۰۱ دانشجویان. به گفتهٔ کانال تلگرامی «شوراهای صنفی دانشجویان کشور» در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ دانشجویان ایران پیرو کشته‌شدن مهسا امینی، در روز ۲۳ مهرماه ۱۴۰۱، تعدادی از دانشجویان دانشگاه تهران حین خروج از دانشگاه توسط حراست دانشگاه به اتاقکی کشانده شدند و توسط مأموران حراست و افرادی که خود را مأمور وزارت اطلاعات معرفی کرده‌اند،
که خود را مأمور وزارت اطلاعات معرفی کرده‌اند، مورد ضرب‌وشتم با شوکر قرار گرفته‌اند. در ادامه، این دانشجویان به تالاری منتقل می‌شوند و از آن‌ها در حضور سیدمحمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، و عبدالرضا سیف تعهداتی اخذ می‌شود. اخراج حسین مصباحیان. در آذر سال ۱۴۰۱، حسین مصباحیان، عضو هیئت علمی گروه فلسفهٔ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، با ارجاع به اخراج خود از دانشگاه در سال‌های پیشین اعلام کرد: «اخراج شدم ولی اعتراض کردم و برگشتم؛ فرایندی که هفت سال طول کشید نُه سال از این شانزده سال را به صورت حق
طول کشید نُه سال از این شانزده سال را به صورت حق التدریس و بدون قرارداد استخدامی در گروههای فلسفه تاریخ و ایرانشناسی خدمت کردم و باز هم ادامه دادم. اینک اما که بار دیگر، و این بار همراه با پیگیری مصرانه ریاست فعلی دانشکده ادبیات در از کار انداختن هر سه پرونده تمدید، تبدیل و تغییر وضعیت، فاقد قرارداد استخدامی و در عمل اخراج شده به حساب می آیم، اندازه اجحاف را از اندازه تحمل خود بیشتر میبینم و ضمن اعلام انصراف از پیگیریهای بی حاصل حقوقی و قانونی، آن هم در شرایطی که حقوق مهمتر مردم به رسمیت شناخته نمی شود
شرایطی که حقوق مهمتر مردم به رسمیت شناخته نمی شود کناره گیری ناگزیر خود از ادامه کار در دانشگاه را اعلام میدارم.» در واکنش به این نامه جمع زیادی از استادان دانشگاه حمایت خود از مصباحیان را حمایت کردند. انتشار فایل صوتی توهین به دانشکدگان هنرهای زیبا. در تیرماه سال ۱۴۰۲ صوتی از عبدالرضا سیف در جلسهٔ استادان دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی منتشر شد که در آن سه بار از لفظ «رقاص» برای توهین به دانشجویان دانشکدگان هنرهای زیبای دانشگاه تهران استفاده می‌کرد. او در این صوت ضریب پرداختی دانشگاه به دانشکدهٔ ادبیات و
این صوت ضریب پرداختی دانشگاه به دانشکدهٔ ادبیات و دانشکدگان هنرهای زیبا به ازای هر دانشجو را مقایسه می‌کند و می‌گوید: «یک زمانی دانشکده ادبیات ضریبش یک بود و هنرهای رقاص بیکار یک و نیم بود. رقاص‌ها یک و نیم شده بودند و ادبیاتی‌های بیچاره یک بودند. درستش کردیم. اینها رقاص بودند.» در واکنش به این سخنان جمعی از استادان دانشکدگان هنرهای زیبای دانشگاه تهران در بیانیه‌ای سخنان سیف را محکوم کردند و بیان کردند که «اظهار نظرهایی از جنس صحبت‌های توهین‌آمیز آقای سیف، نتیجه‌ای جز ایجاد التهاب، تشویش و بازخوردهای منفی
نتیجه‌ای جز ایجاد التهاب، تشویش و بازخوردهای منفی در فضای دانشگاه نخواهد داشت.»
هانا دیگز اَتکینز (Hannah Diggs Atkins) (۱ نوامبر ۱۹۲۳ – ۱۷ ژوئن ۲۰۱۰)، از اعضای مجلس نمایندگان اکلاهما طی سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ بود و نخستین زن آمریکایی-آفریقایی محسوب می‌شد که موفق شده بود به این مجلس راه یابد. وی پس از آن، به‌طور همزمان به عنوان دبیر ایالت اکلاهما و مدیر واحد خدمات اجتماعی این ایالت انتخاب شد، از این رو تا سال ۱۹۹۱ و زمان بازنشستگیش، عالی‌رتبه‌ترین زن در دولت ایالتی اکلاهما قلمداد می‌شد. اوایل زندگی. هانا دیگز در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۲۳ در شهر وینستون‌سَلِم واقع در کارولینای شمالی از پدر و
وینستون‌سَلِم واقع در کارولینای شمالی از پدر و مادری به نام جیمز و مابل (کندی) دیگز متولد شد. هانا پنجمین فرزند از مجموع شش فرزند خانواده بود. او و خواهرانش همگی مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد داشتند. برادرش، ادوارد اُ. دیگز، نخستین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که در سال ۱۹۶۱ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه کارولینای شمالی شد. هانا نیز از میان خواهرانش اولین دختری بود که ازدواج کرد و تنها کسی بود که صاحب فرزند شد. وی در مدارس دولتی مخصوص رنگین‌پوستان در وینستون‌سلم درس خواند و در سن ۱۵ سالگی به عنوان دانش‌آموز
درس خواند و در سن ۱۵ سالگی به عنوان دانش‌آموز ممتاز از دبیرستان اتکینز فارغ‌التحصیل شد. هانا در سال ۱۹۴۳ مدرک کارشناسی زبان فرانسه و کارشناسی زیست‌شناسی خود را از کالج سنت آگوستین شهر رالی در کارولینای شمالی دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۴۹ در رشته علوم کتابداری از دانشگاه شیکاگو مدرک کارشناسی گرفت. او در دانشکده حقوق دانشگاه شهر اوکلاهما تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ و درست زمانی که ۶۶ ساله بود، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته مدیریت دولتی از دانشگاه اکلاهما شد. ازدواج و کار در کتابخانه. هانا در سال ۱۹۴۳ و
شد. ازدواج و کار در کتابخانه. هانا در سال ۱۹۴۳ و درست دو روز پیش از اخذ مدرک کارشناسی در رشته علوم کتابداری از کالج سنت آگوستین با چارلز ان. اتکینز که پزشک بود، ازدواج کرد. این زوج صاحب سه فرزند به نام‌های ادموند ارل، چارلز ناتانائیل و والری آن شدند. اتکینز در سال ۱۹۴۹ کتابدار بخش مرجع دانشگاه فیسک در نشویل شد. این زوج در سال ۱۹۵۰ به وینستون‌سلم بازگشتند و در آنجا او مسئولیت کتابخانه مدرسه ابتدایی کیمبرلی را برعهده گرفت. وی در رابطه با آغاز کار خود به عنوان کتابدار چنین می‌گوید: «شغل من کتابداری بود. هنوز
کتابدار چنین می‌گوید: «شغل من کتابداری بود. هنوز هم شیفته کتاب هستم. هنوز هم کلی کتاب جمع می‌کنم. وقتی به اینجا آمدم، ناچار هزاران جلد از کتاب‌هایم را به دیگران اهدا کردم. ما از کودکی با کتاب بزرگ شدیم، هر وقت پدرم برای عقد قرارداد به جایی می‌رفت یا از کارولینای جنوبی یا هر جای دیگری برمی‌گشت همیشه به جای آبنبات و خوراکی برای ما کتاب می‌آورد.» خانواده اتکینز در ۱۹۵۳ عازم غرب ایالت اکلاهما شدند. هانا اتکینز تا سال ۱۹۵۶ کتابدار یکی از کتابخانه‌های عمومی اکلاهما بود. در ۱۹۶۲ کتابدار بخش مرجع کتابخانه ایالتی
بود. در ۱۹۶۲ کتابدار بخش مرجع کتابخانه ایالتی اکلاهما شد. پس از یک سال، ارتقای شغلی یافت و به عنوان کتابدار ارشد بخش کتب عمومی و حقوقی به کارش ادامه داد. او همچنین در دانشگاه اکلاهما به تدریس حقوق و کتابداری پرداخت. در سال ۱۹۸۹، هانا مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت دولتی از دانشگاه اکلاهما دریافت کرد. اتکینز به عنوان یک کتابدار همواره با سانسور و نژادپرستی مخالفت می‌ورزید. چنانچه در یادداشت پشت جلد کتاب «اخراج دوشیزه روث براون» نیز به این نکته اشاره شده‌است. سیاست. اتکینز را بیشتر به عنوان نخستین
شده‌است. سیاست. اتکینز را بیشتر به عنوان نخستین زن آفریقایی‌تباری حاضر در مجلس نمایندگان اکلاهما می‌شناسند. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۰ نمایندگی منطقه شصت و هفتم را عهده‌دار بود. اتکینز طی دوران خدمتش لوایح مهمی را تدوین نمود و در جهت تحقق خدمات درمانی، رفاه کودکان، بهبود سلامت روان، حقوق زنان و حقوق مدنی مبارزه کرد. وی رئیس کمیته بهداشت روانی و عمومی بود. به علاوه در کمیته تخصیص بودجه، کمیسیون آموزش و هیئت استانداردهای حرفه‌ای و آموزش عالی نیز فعالیت داشت. در سال ۱۹۸۰، اتکینز از سوی رئیس‌جمهور جیمی کارتر در سی
۱۹۸۰، اتکینز از سوی رئیس‌جمهور جیمی کارتر در سی و پنجمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کرد. او یکی از اعضای کمیته سوم بود که عمدتاً به مسائل سیاسی و اجتماعی می‌پرداخت. وی پس از اتمام مأموریتش در سازمان ملل متحد به اکلاهما بازگشت. اتکینز در فاصله میان سپتامبر تا دسامبر ۱۹۸۲، در مقام مشاور در خدمت کمیسیون شرکت‌های خدماتی اکلاهما بود. فرماندار هنری بلمون در ژانویه ۱۹۸۳ او را به عنوان معاون واحد خدمات اجتماعی انتخاب کرد. رسیدگی به امور سالمندان نیز بخشی از وظایفش بود. وی تا سپتامبر ۱۹۸۷ این مسئولیت را
از وظایفش بود. وی تا سپتامبر ۱۹۸۷ این مسئولیت را بر عهده داشت. در ژانویه ۱۹۸۷ به عنوان مدیر خدمات اجتماعی در دولت ایالتی انتخاب شد. سپتامبر بعد، دبیری ایالت را نیز به وظایف خود افزود و در هر دو سمت در دولت ایالتی مشغول خدمت شد. علاوه بر وظایف مرسوم دبیر، او نظارت بر واحد بهداشت روان، اداره اصلاحات، هیئت عفو، آزادی مشروط و سایر هیئت‌ها، شوراها و کمیته‌های مرتبط با آنها را نیز بر عهده داشت. وی تا سال ۱۹۹۱ و زمان بازنشستگیش، در میان زنان، عالی‌ترین مقام را در دولت ایالتی اکلاهما دارا بود. جوایز، مناصب و