payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در هر نظم اجتماعی حاکمانی وجود خواهند داشت و حکم‌رانی خواهند کرد و این حکم عمدتاً ادامه مبارزه بیولوژیکی برای حفظ زندگی و بقا است. در این شرایط مادی، طبقات حاکم گذشته و حال، همواره برای دفاع از امتیازات خود و حفظ رضایت حاکمان به زور، ایدئولوژی و دست‌کاری متوسل می‌شوند. ژرژسکو-روگن اشاره می‌کند که این واقعیت تاریخی به کمونیسم ختم نمی‌شود؛ کاملاً برعکس، در دوران کمونیسم و فراتر از آن نیز ادامه دارد. سازمان‌دهی خواهد شد، در غیر این صورت با طبیعت بیولوژیکی انسان مغایر خواهد بود. بعدها، جرجسکو-روگن اصطلاح
انسان مغایر خواهد بود. بعدها، جرجسکو-روگن اصطلاح «بیواکونومیکس» (اقتصاد زیستی) را برای توصیف دیدگاه خود مبنی بر این‌که مبارزه اقتصادی انسان ادامه مبارزه بیولوژیکی است، معرفی کرد. او در سال‌های پایانی قصد داشت کتابی با موضوع اقتصاد زیستی بنویسد، اما به‌دلیل کهولت سن نتوانست آن را به پایان برساند. فشار جمعیت، فرسودگی منابع معدنی و پایان بشر. جرجسکو-روگن دیدگاه بدی نسبت به طبیعت انسان و آینده بشر دارد. از یک طرف بحث کلی او این است که گنجایش برد زمین - یعنی ظرفیت زمین برای حفظ جمعیت انسانی و سطح مصرف - با
ظرفیت زمین برای حفظ جمعیت انسانی و سطح مصرف - با استخراج و استفاده از ذخایر محدود منابع معدنی زمین در حال کاهش است. اما از سوی دیگر، او متوجه می‌شود که مهار کردن خود، به‌طور جمعی با مبنایی دائمی و داوطلبانه به‌نفع نسل‌های آینده است اما با طبیعت بیولوژیکی ما به‌عنوان یک گونه در تضاد است. ما نمی‌توانیم به خودمان کمک کنیم. در نتیجه، اقتصاد جهانی تا سقوطی اجتناب‌ناپذیر رشد خود را ادامه خواهد داد. او پیش‌بینی می‌کند که از آن نقطه به بعد، کمبودهای روزافزون باعث بدبختی گسترده، تشدید درگیری‌های اجتماعی در سراسر
بدبختی گسترده، تشدید درگیری‌های اجتماعی در سراسر جهان، و تشدید مبارزه اقتصادی انسان برای کار و کسب و معیشت خواهد شد. گونه ما یک «اسپاسم بیولوژیکی» خواهد داشت و در نهایت به پایان خود بشریت می‌پردازد، زیرا انسان قبلاً به‌طور کامل و غیرقابل برگشت به اقتصاد صنعتی برای وجود بیولوژیکی خود وابسته شده‌است. ما قرار نیست آن را بسازیم؛ ما محکوم به سقوط و نابودی هستیم. جورجسکو-روگن پیش‌بینی می‌کند: دیدگاه «خطر وجودی» و فجایع آخرالزمانی شدیداً بدبینانه جرجسکو-روگن در مورد فرسودگی منابع معدنی جهانی بعداً توسط رابرت آیرس
فرسودگی منابع معدنی جهانی بعداً توسط رابرت آیرس مقابله کرد. کارهای بعد از اثر بزرگ. جرجسکو-روگن در سال‌های پس از انتشار اثر بزرگ خود در سال ۱۹۷۱ و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴، تعدادی مقاله منتشر کرد که در آن بیش‌تر دیدگاه‌های خود را توسعه داد. انتقاد از اقتصاد نئوکلاسیک (تقابل پایداری ضعیف و قوی). جرجسکو-روگن با انتقاد از اقتصاد نئوکلاسیک استدلال می‌کند که نظریه تولید نئوکلاسیک وقتی اقتصاد را به‌عنوان یک سیستم مکانیکی، دایره‌ای و بسته، بدون ورودی و خروجی نشان می‌دهد، نادرست است. ارائه نادرستی مانند این،
نشان می‌دهد، نادرست است. ارائه نادرستی مانند این، فرسودگی منابع معدنی در انتهای ورودی، و ایجاد زباله و آلودگی در انتهای خروجی را در نظر نمی‌گیرد. از نظر جرجسکو-روگن، اقتصاد به‌وسیله مدل تولید-صندوق جریان خودش به‌طور دقیق‌تر عمل می‌کند. به‌علاوه، جرجسکو-روگن در می‌یابد که اقتصاد نئوکلاسیک تمایل دارد مشکل نحوه تخصیص منابع معدنی پایان‌ناپذیر بین نسل‌های کنونی و آینده را نادیده بگیرد. جرجسکو-روگن اشاره می‌کند که مکانیسم‌های بازار عرضه و تقاضا به‌طور سیستماتیک قادر به حل مشکل تخصیص بین‌نسلی به شیوه‌ای درست و
قادر به حل مشکل تخصیص بین‌نسلی به شیوه‌ای درست و منصفانه نیستند، زیرا نسل‌های آینده در بازار امروز حضور ندارند و نمی‌توانند نقشی در تصمیم‌گیری داشته باشند. این ناهنجاری از مکانیسم‌های بازار است - یا شکست بازار زیست‌محیطی - توسط جرجسکو-روگن به‌عنوان «دیکتاتوری زمان حال بر آینده» توصیف شده‌است. در مورد این موضوع، اقتصاددانان برجسته و برندگان جایزه نوبل رابرت سولو و جوزف استیگلیتز، دو مخالف اصلی جرجسکو-روگن در دانشگاه در دهه ۱۹۷۰، روایت خود را از رویکرد جریان اصلی نئوکلاسیک به اقتصاد منابع تجدیدناپذیر بیان
اصلی نئوکلاسیک به اقتصاد منابع تجدیدناپذیر بیان کرده‌اند: هر دو ادعا می‌کنند که در سراسر جهان، قابلیت جایگزینی سرمایه انسانی به جای سرمایه طبیعی یک امکان واقعی است. از این رو، هرگونه نگرانی در مورد تخصیص بین نسلی ذخایر معدنی باید تا حدودی کاهش یابد (به گفته سولو). یا حتی به‌کلی نادیده گرفته شده‌است (به گفته استیگلیتز). موضع سولو و استیگلیتز (و همچنین سایر نظریه‌پردازان هم‌فکر در سنت نئوکلاسیک) بعدها توسط کری ترنر، اقتصاددان محیط زیست، «پایداری ضعیف» نامیده شد. در پاسخ به موضع سولو و استیگلیتز، جرجسکو-روگن
شد. در پاسخ به موضع سولو و استیگلیتز، جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که اقتصاددانان نئوکلاسیک معمولاً متوجه تفاوت مهم بین منابع مادی و منابع انرژی در فرایند اقتصادی نمی‌شوند. این‌جایی است که مدل تولید او با صندوق جریان وارد عمل می‌شود. منظور جرجسکو-روگن این است که فقط منابع مادی را می‌توان به سرمایه ساخت بشر تبدیل کرد. از سوی دیگر، منابع انرژی را نمی‌توان تا این حد تبدیل کرد، زیرا از نظر فیزیکی تبدیل انرژی به ماده غیرممکن است و ماده همان چیزی است که سرمایه انسان ساخته از آن تشکیل شده‌است. در اصطلاح خود
انسان ساخته از آن تشکیل شده‌است. در اصطلاح خود جرجسکو-روگن، انرژی ممکن است به شکل یک عامل ذخیره (ذخایر معدنی در طبیعت)، یا یک عامل جریان (منابع تغییریافته در اقتصاد) باشد. اما هرگز عامل صندوق (سرمایه ساخت انسان در اقتصاد) نیست. از این رو، جایگزینی سرمایه‌های ساخته‌شده توسط انسان به جای منابع انرژی از نظر فیزیکی غیرممکن است. علاوه بر این، همه منابع مادی به سرمایه‌های ساخته دست بشر تبدیل نمی‌شوند. در عوض، برخی از منابع مادی مستقیماً به کالاهای مصرفی تبدیل می‌شوند که دوام محدودی دارند. در نهایت، در طول زمان،
که دوام محدودی دارند. در نهایت، در طول زمان، تمام سرمایه‌های ساخته‌شده توسط انسان مستهلک، فرسوده و نیاز به جایگزینی دارد. اما سرمایه‌های قدیم و جدید دست‌ساخته از ابتدا از منابع مادی ساخته شده‌اند. در مجموع، جرجسکو-روگن می‌گوید، فرایند اقتصادی در واقع فرآیندی با آنتروپی به‌طور پیوسته در حال افزایش است، و مفهوم «مکانیکی» جایگزینی همه‌جانبه رایج در اقتصاد نئوکلاسیک غیرقابل دفاع است. برخلاف موضع نئوکلاسیک، جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که عوامل جریان و عوامل صندوق (یعنی منابع طبیعی و سرمایه‌های ساخته‌شده توسط
(یعنی منابع طبیعی و سرمایه‌های ساخته‌شده توسط انسان) اساساً مکمل یکدیگر هستند، زیرا هر دو در فرایند اقتصادی برای داشتن یک اقتصاد کارآمد مورد نیاز هستند؛ بنابراین نتیجه‌گیری جرجسکو-روگن این است که تخصیص منابع معدنی تمام‌شدنی بین نسل‌های کنونی و نسل‌های آینده مشکل بزرگی است که نمی‌توان و نباید آن را نادیده گرفت: «به‌نظر می‌رسد هیچ راهی برای از بین بردن دیکتاتوری حال بر آینده وجود ندارد. اگرچه ممکن است هدف ما این باشد که آن را تا حد امکان قابل تعدیل کنیم.» پیروان و مفسران جرجسکو-روگن از آن زمان دربارهٔ عدم
و مفسران جرجسکو-روگن از آن زمان دربارهٔ عدم امکان وجودی تخصیص ذخایر محدود منابع معدنی زمین به‌طور مساوی در میان تعداد نامعلومی از نسل‌های کنونی و آینده بحث می‌کنند. این نسل احتمالاً برای ما ناشناخته می‌ماند، زیرا راهی وجود ندارد که از پیش بدانیم چه زمانی بشر با انقراض روبه‌رو خواهد شد. در واقع، "هر" گونه تخصیص بین‌زمانی قابل تصور سهام، ناگزیر به افت اقتصادی جهانی در برخی نقاط آینده خواهد رسید. این رویکرد به چشم‌انداز بشر در اقتصاد نئوکلاسیک وجود ندارد. موضع جرجسکو-روگن، از جمله انتقاد او از اقتصاد
موضع جرجسکو-روگن، از جمله انتقاد او از اقتصاد نئوکلاسیک، بعدها توسط کری ترنر «پایداری قوی» نامیده شد. بعدها، طبقه‌بندی ترنر از پایداری «ضعیف» و «قوی» در اقتصاد بوم‌شناختی ادغام شد. با این حال، برخلاف استفاده گسترده از طبقه‌بندی ساده‌کننده ترنر، جرجسکو-روگن هرگز از نظر خود با عنوان «پایداری قوی» یا هر گونه دیگری از پایداری یاد نکرد. انتقاد از اقتصاد پایدار دالی. هرمان دالی، اقتصاددان برجسته زیست‌محیطی و نظریه‌پرداز وضعیت پایدار، شاگرد سابق و مورد حمایت جرجسکو-روگن است. در دهه ۱۹۷۰، دالی مفهوم اقتصاد حالت
است. در دهه ۱۹۷۰، دالی مفهوم اقتصاد حالت پایدار را توسعه داد، که به موجب آن، اقتصاد متشکل از یک انبار ثابت ثروت فیزیکی (سرمایه ساخت بشر) و یک انبار ثابت از مردم (جمعیت) را تشکیل می‌دهد. توسط یک جریان حداقلی از منابع طبیعی (یا به قول او «خروجی») حفظ می‌شود. دالی استدلال می‌کند که این اقتصاد پایدار برای حفظ تأثیرات زیست‌محیطی انسانی در محدوده‌های بیوفیزیکی و ایجاد انصاف تخصیصی بیشتر بین نسل‌های کنونی و آینده با توجه به استفاده از منابع معدنی ضروری و مطلوب است. جرجسکو-روگن در چندین مقاله از مفهوم اقتصاد ثابت
جرجسکو-روگن در چندین مقاله از مفهوم اقتصاد ثابت شاگردش انتقاد کرد. جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که اقتصاد پایدار دالی هیچ رستگاری زیست‌محیطی برای نوع بشر فراهم نخواهد کرد، به‌ویژه در درازمدت. با توجه به این واقعیت زمین‌شناسی که کانه‌های معدنی به‌طور بسیار ناهمواری در پوسته زمین انباشته و متمرکز شده‌اند، اکتشاف و استخراج منابع معدنی دیر یا زود با اصل کاهش بازدهی مواجه خواهد شد، که به موجب آن فعالیت‌های استخراج به سمتی سوق داده می‌شود که سایت‌ها و عیارهای پایین‌تری از سنگ معدن در دسترس خواهد بود؛ بنابراین در
از سنگ معدن در دسترس خواهد بود؛ بنابراین در طول زمان هزینه‌های استخراج و قیمت بازار برای مقدار فزاینده منابع افزایش خواهد یافت. در نهایت، تمام مواد معدنی تمام می‌شوند، اما فرسودگی "اقتصادی" مدت‌ها قبل از این‌که فرسودگی "فیزیکی" پشتوانه نهایی را برای فعالیت‌های بیشتر فراهم کند، خود را نشان می‌دهد: هنوز ذخایری از منابع در پوسته باقی خواهند ماند، اما غلظت زمین‌شناسی این ذخایر کم خواهد بود. از این رو، ادامه استخراج بی‌نتیجه خواهد بود و بازار این منابع از بین خواهد رفت. این پویایی بلندمدت خود را از طریق هر
خواهد رفت. این پویایی بلندمدت خود را از طریق هر سیستم اقتصادی، صرف نظر از موقعیت جغرافیایی سیستم، اندازه و وضعیت توسعه آن (اعم از یک حالت مترقی، ثابت یا رو به زوال) به‌کار خواهد گرفت. جرجسکو-روگن خاطرنشان می‌کند که در واقع، استدلال‌هایی که دالی در حمایت از اقتصاد وضعیت پایدار خود ارائه می‌کند، با قدرت بیشتری در حمایت از اقتصاد در حال نزول به‌کار می‌رود. تا جایی که ممکن است در آینده، «رشد اقتصادی صفر مطلوب‌تر از رشد منفی است» درست به‌نظر برسد. جرجسکو-روگن همچنین از دالی انتقاد می‌کند که مشخص نکرده‌است
همچنین از دالی انتقاد می‌کند که مشخص نکرده‌است سرمایه‌های ساخته‌شده توسط انسان و جمعیت انسانی "در چه سطوحی" باید در حالت ثابت نگه داشته شوند. جرجسکو-روگن به‌جای اقتصاد ثابت دالی، به اصطلاح «برنامه زیست‌اقتصادی حداقلی» خود را پیشنهاد کرد، که شامل محدودیت‌های کمی حتی کم‌تر از آن‌هایی بود که دالی پیشنهاد کرد. هرمان دالی قضاوت معلم خود را در این زمینه پذیرفته‌است: برای جبران اصل بازده نزولی در استخراج منابع معدنی، به تدریج باید سهم بیش‌تری از سرمایه و نیروی کار به اقتصاد منتقل شود. در نتیجه ساختار اولیه هر
کار به اقتصاد منتقل شود. در نتیجه ساختار اولیه هر سیستم حالت پایدار را منحرف می‌کند. مهم‌تر از آن این است که اقتصاد پایدار تنها در به تعویق انداختن و نه جلوگیری از فرسودگی منابع معدنی اجتناب‌ناپذیر، عمل می‌کند. دالی در پاسخ به انتقاد جرجسکو-روگن می‌گوید: «یک اقتصاد با وضعیت ثابت نمی‌تواند برای همیشه دوام بیاورد، اما نه یک اقتصاد در حال رشد، نه یک اقتصاد رو به زوال». دالی استدلال کلی جرجسکو-روگن را تأیید می‌کند که "گنجایش برد" زمین در حال کاهش است، زیرا بشر در حال استخراج ذخایر معدنی است. به همین ترتیب،
در حال استخراج ذخایر معدنی است. به همین ترتیب، علاوه بر جرجسکو-روگن و دالی، چندین اقتصاددان دیگر در این زمینه توافق کرده‌اند که اقتصاد با وضعیت ثابت به خودی خود راه‌حل بلندمدتی برای «مشکل آنتروپی» پیش روی بشر نیست. ارزیابی‌های فناوری از منظر تاریخی. جرجسکو-روگن در ارزیابی‌های فناوری خود، اصول ترمودینامیکی را در زمینه تاریخی گسترده‌تر، از جمله آینده بشریت، به‌کار می‌برد. بر اساس اصطلاحات جرجسکو-روگن، یک فناوری تنها زمانی «قابل دوام» است که بتواند انرژی مازادی به اندازه کافی برای حفظ عمل‌کرد خود، به اضافه
به اندازه کافی برای حفظ عمل‌کرد خود، به اضافه مقداری انرژی اضافی که برای استفاده‌های دیگر باقی مانده‌است، بازگرداند. اگر این معیار برآورده نشود، فناوری مورد نظر فقط «امکان‌پذیر» است (اگر اصلاً قابل اجرا باشد)، اما «قابل اجرا» نیست. هر دو فن‌آوری قابل دوام و امکان‌پذیر برای عملی شدن خود به جریان ثابت منابع طبیعی بستگی دارند. جرجسکو-روگن استدلال می‌کند که اولین فن‌آوری قابل دوام در تاریخ بشر آتش بود. با مهار آتش، انسان می‌توانست همه جنگل‌ها را بسوزاند. همچنین امکان پخت غذا و به‌دست آوردن گرما و محافظت از خود
امکان پخت غذا و به‌دست آوردن گرما و محافظت از خود وجود داشت. جرجسکو-روگن با الهام از اسطوره یونان باستان پرومتئوس، تیتانی که آتش را از خدایان دزدید و به انسان داد، آتش را «نخستین ره‌آورد پرومتئوس» می‌داند. به گفته جرجسکو-روگن، ره‌آورد مهم بعدی پرومتئوس از همان نوع اول، دامپروری، تغذیه از علف و سایر زیست توده‌ها (مانند آتش) بود. بسیار دیرتر در تاریخ بشر، ماشین بخار به‌عنوان ره‌آورد مهم پرومتئوسی از نوع "دوم"، و تغذیه از زغال سنگ به‌وجود آمد. اختراع موتور بخار تخلیه آب‌های زیرزمینی را که به چاه‌های معدن
بخار تخلیه آب‌های زیرزمینی را که به چاه‌های معدن سرازیر می‌شوند امکان‌پذیر ساخت و سپس زغال‌سنگ استخراج‌شده می‌توانست به‌عنوان سوخت برای موتورهای بخار دیگر مورد استفاده قرار گیرد. این فناوری انقلاب صنعتی در بریتانیا را در نیمه دوم قرن هجدهم به پیش برد و به موجب آن اقتصاد انسان با توجه به ذخایر معدنی زمین در مسیری طولانی و غیرقابل بازگشت سوق داده شده‌است. جرجسکو-روگن موتور احتراق داخلی و راکتور شکافت هسته‌ای را به‌عنوان نمونه‌های بعدی دیگر از ره‌آوردهای پرومتئوسی از نوع دوم، یعنی موتورهای حرارتی که از سوخت
از نوع دوم، یعنی موتورهای حرارتی که از سوخت معدنی تغذیه می‌کنند (به ترتیب نفت و اورانیوم (به اضافه توریم)) فهرست می‌کند. جرجسکو-روگن با ره‌آورد پرومتئوسی از نوع سوم، کلکتور خورشیدی را توصیف می‌کند که یک انرژی خالص خروجی به اندازه‌ای خیلی بزرگ، برای تأمین تمام انرژی ورودی مورد نیاز برای تولید یک کلکتور خورشیدی دیگر و از همان نوع را تولید می‌کند. در نتیجه یک تولید مثل سریالی از انرژی خورشیدی، این واقعیت که کلکتورهای خورشیدی از انواع مختلف بیش از یک قرن بدون ایجاد پیشرفتی در بهره‌وری انرژی، در مقیاس قابل
ایجاد پیشرفتی در بهره‌وری انرژی، در مقیاس قابل توجهی کار می‌کردند. جرجسکو-روگن به این نتیجه رسید که در زمان او هنوز هیچ ره‌آورد پرومته‌ای مانند آن در جهان وجود ندارد. تنها ره‌آورد کلکتورهای خورشیدی در دسترس بود، که او آن را «انگل» می‌نامید، زیرا مانند هر انگل دیگری با توجه به ورودی‌های زمینی انرژی، برای ساخت و بهره‌برداری آن‌ها عمل می‌کرد. این ره‌آورد نمی‌تواند بدون میزبان خود زنده بماند («میزبان» منبع ورودی‌های زمینی است). جرجسکو-روگن معتقد بود که برای این‌که یک اقتصاد مانند انرژی خورشیدی در سراسر جهان
یک اقتصاد مانند انرژی خورشیدی در سراسر جهان خودنگه‌دار انرژی باشد، هنوز به شیوه پرومتئوسی اختراع نشده‌است. بعدها، برخی از محققان استدلال کردند که کارایی کلکتورهای خورشیدی از زمانی که جورجسکو-روگن این ارزیابی‌ها را انجام داد، به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته‌است. جرجسکو-روگن همچنین خاطرنشان می‌کند که صرف‌نظر از کارایی هر نوع خاص از کلکتورهای خورشیدی، اشکال عمده انرژی خورشیدی "به خودی خود" در مقایسه با سوخت‌های فسیلی و اورانیوم (و توریم) خاصیت پراکنده و کم‌شدت تابش خورشیدی است. از این رو، تجهیزات مادی زیادی
تابش خورشیدی است. از این رو، تجهیزات مادی زیادی به‌عنوان ورودی در سطح زمین برای جمع‌آوری، تمرکز و ذخیره یا تبدیل تابش در مقیاس صنعتی مورد نیاز است. جورجسکو-روگن معتقد است که این تجهیزات مادی ضروری به عملیات «انگلی» انرژی خورشیدی می‌افزاید. جرجسکو-روگن با ارزیابی توان هم‌جوشی به‌عنوان یک منبع احتمالی انرژی در آینده، این عقیده را مطرح کرد که در رابطه با همجوشی محصورسازی مغناطیسی، هیچ راکتوری ساخته نخواهد شد که به آن اندازه بزرگ باشد که بتواند فشار حرارتی شدید حاصل از همجوشی دوتریوم/تریتیوم پلاسمایی را تحمل
حاصل از همجوشی دوتریوم/تریتیوم پلاسمایی را تحمل کند.او یکی دیگر از فناوری‌های بزرگ انرژی همجوشی را که در زمان او مورد تحقیق قرار گرفته بود، ارزیابی نکرد- و هنوز در حال تحقیق است – یعنی همجوشی محصورسازی اینرسی. همه این ارزیابی‌های فناوری فقط مربوط به منابع انرژی است و نه با منابع مادی. جرجسکو-روگن بر این نکته تأکید کرد که حتی با وجود تکثیر کلکتورهای خورشیدی در سراسر کره زمین، یا ظهور نیروی هم‌جوشی یا هر دو، هر اقتصاد صنعتی هم‌چنان به جریان ثابت منابع مادی استخراج‌شده از پوسته زمین به ویژه فلزات وابستگی
استخراج‌شده از پوسته زمین به ویژه فلزات وابستگی دارد. او مکرراً استدلال کرد که در آینده (دور) کمبود منابع مادی زمینی و نه منابع انرژی است که الزام‌آورترین محدودیت را بر اقتصاد انسان روی زمین تحمیل خواهد کرد. جرجسکو-روگن از آن‌جایی که هیچ دیدگاهی دربارهٔ فضا نداشت، در ارزیابی این فناوری نوظهور و در مورد استخراج سیارکی یا هر نوع شناخته شده دیگری مانند مستعمره‌سازی فضایی به‌عنوان پتانسیل‌هایی برای جبران انرژی در آینده که بشر با آن مواجه است، مطلبی نگفت: او متقاعد شده بود که در کل طول عمر، گونه ما برای تمام
شده بود که در کل طول عمر، گونه ما برای تمام اهداف عملی تنها در زمین محصور خواهد ماند. جنجال‌ها. کار جرجسکو-روگن تا حدودی به‌دلیل اشتباهات ناشی از درک ناکافی او ازترمودینامیک لکه‌دار شد. جرجسکو-روگن در حین کار بر روی "قانون آنتروپی و فرایند اقتصادی" این درک را داشت که قانون آنتروپی هم برای منابع انرژی و هم برای منابع مادی به‌خوبی اعمال می‌شود، و بسیاری از استدلال‌هایش در این کار بر این درک استوار است. اما برای جرجسکو-روگن، این درک درست بود- و هنوز هم هست- نادرست: در ترمودینامیک درست، قانون آنتروپی در مورد
در ترمودینامیک درست، قانون آنتروپی در مورد انرژی صدق می‌کند، اما در مورد مواد در مقیاس ماکروسکوپی (یعنی نه برای منابع مادی) اعمال می‌شود. بعداً، زمانی که جرجسکو-روگن به اشتباه خود پی برد، واکنش او از چندین مرحله تفکر و پالایش گذشت و در نهایت منجر به تدوین قانون فیزیکی جدید، یعنی قانون چهارم ترمودینامیک شد. این قانون چهارم می‌گوید که بازیافت کامل مواد غیرممکن است. هدف قانون چهارم پیشنهادی جرجسکو-روگن اثبات ادعای اولیه او بود مبنی بر این‌که نه تنها منابع انرژی، بلکه منابع مادی نیز در معرض تخریب فیزیکی عمومی
بلکه منابع مادی نیز در معرض تخریب فیزیکی عمومی و غیرقابل برگشت قرار دارند و این زمانی است که در فعالیت‌های اقتصادی مورد استفاده قرار گیرند. علاوه بر این، او اصطلاح «آنتروپی مادی» را برای توصیف این تخریب فیزیکی منابع مادی معرفی کرد. خود جرجسکو-روگن در مورد این راه حل آزمایشی اطمینان نداشت. او از این که سوءتعبیر کرده بود، خجالت می‌کشید و در نتیجه، اعمال صحیح قانون فیزیکی را که بخشی از عنوان کار بزرگ او را تشکیل می‌داد، بیش از حد طولانی کرد. او پذیرفت که به‌عنوان یک تازه‌کار جسور وارد علم ترمودینامیک شده‌است.
یک تازه‌کار جسور وارد علم ترمودینامیک شده‌است. او که به بین‌رشته‌ای بودن این کار آگاه بود، نگران بود که فیزیک‌دانان تمام کارهای او را به عنوان کاری آماتوری رد کنند. این مخمصه تا آخر عمر او را آزار می‌داد. جرجسکو-روگن در آخرین مقاله منتشرشده خود در مورد این موضوع قبل از مرگش، عقیده خود را به یاد آورد، زمانی که قبلاً با مفهوم «پراکندگی ماده» که توسط فیزیک‌دان آلمانی و برنده جایزه نوبل ماکس پلانک برای توضیح وجود غیرقابل برگشت استفاده شده بود، برخورد کرد. فرآیندهای فیزیکی که در آن هیچ تبدیل هم‌زمان انرژی صورت
فیزیکی که در آن هیچ تبدیل هم‌زمان انرژی صورت نمی‌گرفت. جرجسکو-روگن در این باور تسلی یافت که مفهوم «اتلاف ماده» که توسط فیزیک‌دانی با مقام پلانک استفاده می‌شود، قانون چهارم او و مفهوم آنتروپی مادی را به‌طور قاطع اثبات می‌کند. فرمول‌بندی قانون چهارم ترمودینامیک توسط جرجسکو-روگن و مفهوم آنتروپی مواد به‌زودی باعث ایجاد بحث‌هایی شد که هم فیزیک‌دانان و هم اقتصاددانان بوم‌شناسی را درگیر کردند. یک فصل کامل در مورد اقتصاد جرجسکو-روگن این بحث را مرور می‌کند و به‌طور تأییدی در یک کتاب درسی فیزیک ابتدایی در مورد
تأییدی در یک کتاب درسی فیزیک ابتدایی در مورد پیشینه ترمودینامیک گنجانده شده‌است، و جزئیات (اشتباهات جورجسکو-روگن) در مورد قانون چهارم و آنتروپی مواد در آن‌جا حذف شده‌است. رابرت آیرس با الگوبرداری از یک سیستم اقتصادی احتمالی آینده برای بشر، با موضع جرجسکو-روگن در مورد عدم امکان بازیافت کامل و دائمی منابع مادی مقابله کرده‌است. به عقیده آیرس، می‌توان آنچه را که او به‌عنوان «اقتصاد سفینه‌ای» بر روی زمین تعریف می‌کند، به‌صورت پایدار و دائمی توسعه داد، مشروط بر این‌که جریان کافی انرژی برای پشتیبانی از آن در
بر این‌که جریان کافی انرژی برای پشتیبانی از آن در دسترس باشد (مثلاً با عرضه کافی انرژی خورشیدی). در این اقتصاد فضایی، تمام مواد زائد به‌طور موقت دور ریخته می‌شوند و در مخازن غیرفعال ذخیره می‌شوند. - یا آنچه او «سبدهای زباله» می‌نامد - قبل از بازیافت و بازگشت به استفاده فعال در سیستم اقتصادی در زمان بعدی. لازم نیست یا حتی ممکن نیست که بازیافت مواد، جریان جداگانه و پیوسته خود را تشکیل دهد تا مورد استفاده قرار گیرد. - فقط سبدهای زباله موردنظر باید به اندازه کافی بزرگ باشند تا نرخ و کارایی تلاش بازیافت را
کافی بزرگ باشند تا نرخ و کارایی تلاش بازیافت را جبران کنند. در واقع، بازیافت کامل و همیشگی منابع مادی در اقتصاد سفینه‌ای آینده از این نوع مشخص‌شده امکان‌پذیر خواهد بود و در نتیجه قانون چهارم ترمودینامیک پیشنهادی جورجسکو-روگن را منسوخ می‌کند. در اقتصاد بوم‌شناختی، مشارکت آیرس در برابر قانون چهارم پیشنهادی جرجسکو-روگن، از آن زمان به‌عنوان نمونه دیگری از به اصطلاح «دگم انرژی» توصیف شد: پیش از این، جرجسکو-روگن برچسب «دگم پرانرژی» را به نظریه‌پردازان مختلفی که بر این عقیده بودند که تنها منابع انرژی، و نه منابع
این عقیده بودند که تنها منابع انرژی، و نه منابع مادی، عامل محدودکننده در تمام فعالیت‌های اقتصادی هستند، چسبانده بود. به‌نظر می‌رسد آیرس مرد عجیبی در این موضوع باشد: وضعیت علمی و اعتبار قانون چهارم جرجسکو-روگن هرچه باشد، چندین اقتصاددان دیگر در این زمینه به جز جرجسکو-روگن امکان عملی این موضوع را انکار می‌کنند. داشتن بازیافت کامل و همیشگی تمام منابع مادی در هر نوع سیستم اقتصادی، صرف‌نظر از میزان انرژی، زمان و اطلاعاتی که باید به تلاش بازیافت اختصاص داده شود. جوایز و پاداش‌ها. جایزه جورجسکو-روگن. از سال ۱۹۸۷،
و پاداش‌ها. جایزه جورجسکو-روگن. از سال ۱۹۸۷، هر سال جایزه جرجسکو-روگن توسط "انجمن اقتصادی جنوب" برای بهترین مقاله دانشگاهی منتشرشده در مجله اقتصادی جنوب اعطا می‌شود. جوایز سالانه جرجسکو-روگن. در سال ۲۰۱۲، دو جایزه به افتخار زندگی و کار جرجسکو-روگن توسط "مؤسسه انرژی و منابع" در دهلی نو، هند تأسیس شد: جوایز سالانه جورجسکو-روگن. جوایز به‌طور رسمی در صد و ششمین سالگرد تولد جرجسکو-روگن اعلام شد. جوایز دارای دو دسته هستند: جایزه برای «"تفکر غیر متعارف" (unconventional thinking)» برای کار علمی در دانشگاه و جایزه
thinking)» برای کار علمی در دانشگاه و جایزه «"عمل زیست اقتصادی" (bioeconomic practice)» برای ابتکارات در سیاست، تجارت و سازمان‌های مردم‌نهاد ارائه می‌شود. کوزو مایومی، اقتصاددان زیست‌محیطی ژاپنی، شاگرد جرجسکو-روگن از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸، اولین کسی بود که این جایزه را در رده «تفکر غیر متعارف» دریافت کرد. مایومی برای کارش در زمینه تحلیل انرژی و نظریه سلسله مراتب جایزه دریافت کرد.
لیگ قهرمانان آسیا ۲ ۲۵–۲۰۲۴ بیست و یکمین دوره از مسابقات فوتبال باشگاهی سطح دوم آسیا است که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا (ای‌اف‌سی) برگزار می‌شود. این مسابقات که پیش از این به عنوان ای‌اف‌سی کاپ شناخته می‌شد، که برای ۲۰ فصل گذشته وجود داشت، اولین فصل با استفاده از قالب اصلاح شده و نام جدید لیگ قهرمانان آسیا ۲ است. در مرحله گروهی ۳۲ تیم حضور خواهند داشت. به قهرمان یک سهمیه غیرمستقیم به مرحله مقدماتی برای مسابقات لیگ نخبگان قهرمانان آسیا ۲۶–۲۰۲۵ داده می شود، در صورتی که قبلاً از طریق عملکرد داخلی خود واجد
در صورتی که قبلاً از طریق عملکرد داخلی خود واجد شرایط نشده باشند. سنترال کوست مارینرز قهرمان فعلی بود، زیرا رکوردها و آمار ای‌اف‌سی کاپ به ای‌سی‌ال ۲ منتقل شد. آنها نمی‌توانند از عنوان قهرمانی خود دفاع کنند زیرا به طور خودکار در مرحله لیگ لیگ نخبگان آسیا به عنوان برنده ای‌اف‌سی کاپ شرکت می‌کنند که به تیم‌ها اجازه نمی‌دهد از مرحله لیگ لیگ قهرمانان نخبگان آسیا به لیگ قهرمانان آسیا ۲ منتقل شوند. سهمیه کشورها. فدراسیون‌ها با توجه به رتبه‌بندی مسابقات باشگاهی خود که پس از تکمیل مسابقات ۲۰۲۲ منتشر شد،
باشگاهی خود که پس از تکمیل مسابقات ۲۰۲۲ منتشر شد، جایگاه‌هایی را به خود اختصاص می‌دهند. نکات تیم‌ها. نکات برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر است. مرحله گروهی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۱۶ اوت در اینترکنتیننتال کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم به ۸ گروه ۴ تیمی تقسیم شدند که ۴ گروه برای غرب آسیا و ۴ گروه برای شرق آسیا بود. برای هر منطقه، تیم‌ها در چهار گلدان گذاشته شدند و بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون ها و نتیجه کسب کرده در فدراسیون خود، در جایگاه‌های مربوط در هر گروه قرار گرفتند. تیم‌های یک فدراسیون
مربوط در هر گروه قرار گرفتند. تیم‌های یک فدراسیون نمی‌توانند در یک گروه باشند.
محمد گنج‌خانلو (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۹۷) دوچرخه‌سوار ایرانی است. او در ماده استقامت بازی‌های کشورهای اسلامی سال ۱۴۰۱ موفق به کسب مدال طلا شد. گنج‌خانلو عضو باشگاه سپاهان اصفهان است. او دوره قبلی بازی‌های آسیایی به میزبانی اندونزی، در جایگاه چهارم ماده اومنیوم قرار گرفت. ناپدید شدن. گنج‌خانلو در مرداد ۱۴۰۲ پس از شرکت در مسابقات جهانی گلاسکو ناپدید شد. فدراسیون دوچرخه‌سواری ایران گفت محمد گنج‌خانلو شامگاه ۲۱ مرداد در مسابقات جهانی اسکاتلند، با جمع‌آوری وسایل خود و بدون اطلاع فدراسیون، «شبانه هتل را ترک کرده‌است».
بدون اطلاع فدراسیون، «شبانه هتل را ترک کرده‌است». در حالی که نارضایتی ورزشکاران، فرار از هتل محل اقامت تیم ملی و درخواست پناهندگی، به اتفاقی رایج در ورزش ایران بدل شده، اما او هنوز دربارهٔ دلایل تصمیم خود مبنی‌بر «ترک هتل» محل اقامت ورزشکاران اظهارنظری نکرده‌است. سخنگوی فدراسیون دوچرخه‌سواری جمهوری اسلامی در مورد گمانه‌زنی‌های پناهندگی این ملی‌پوش دوچرخه‌سواری گفت: «او به عنوان نفر اول برای بازی‌های آسیایی حضورش قطعی شد و شانس مدال در هانگژو را دارد، پس فکر می‌کنم شایعات پناهندگی او منطقی نباشد و فعلاً
فکر می‌کنم شایعات پناهندگی او منطقی نباشد و فعلاً باید بگوییم این دوچرخه‌سوار گم شده‌است.» گنج‌خانلو که به دلیل دریافت دیرهنگام روادید و پاسپورتش با ۵ روز تأخیر راهی گلاسکو شده بود دو مسابقه اومنیوم در پیست و استقامت جاده بزرگسال را از دست داد و تنها در تایم تریل انفرادی رقابت کرد. او در تایم تریل انفرادی، بین ۷۸ رکاب‌زن که مسافتی حدود ۴۸ کیلومتر را طی کردند، در جایگاه ۶۶ جهان قرار گرفت. ثبت امتیاز گنج خانلو منجر به افزایش دو برابری امتیازات مسابقات قهرمانی کشور ایران در رنکینگ‌های آسیایی و جهانی خواهد شد
کشور ایران در رنکینگ‌های آسیایی و جهانی خواهد شد به طوری که سال آینده امتیاز نفر اول ایران از ۵۰ به ۱۰۰ امتیاز افزایش یافت. او یک ماه قبل مدال طلای ماده اومنیوم را در مسابقات قهرمانی آسیا کسب کرد و نفر اول تیم ملی برای حضور در بازیهای آسیایی هانگژو بود.
, () که اغلب به صورت اختصار با نام از آن یاد می‌شود، یک مجله "سینن" مانگا است که توسط شوگاکوکان منتشر می‌شود. مانند بسیاری از مجلات مانگا دیگر، این مجله نیز یک «مجله آنتولوژی» است و هر شماره دارای فصل‌های جدیدی از چند مجموعه مانگا است. ماهنامه. عنوان این مجله یعنی "ماهنامه ساندی جین اکس" اشاره به مأموریت آن به عنوان یک مجله مانگا برای نسل ایکس (Generation X) است.