payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. با توجه به وضعیت کلینتون، احتمالش هست که او خودکشی کرده باشد، مک‌کنا گفته است که احتمالاً خودکشی در کار نبوده، بلکه او از کشور خارج شده و احتمالاً به پاریس، سیدنی یا نیویورک رفته است. در آغاز، ترجیح بر این بود که پرونده در اولد بیلی بررسی شود، اما در ۴ ژوئیه وکیل بولتون درخواست کرد که پرونده، به دادگاه مسند قضای پادشاهی منتقل شود تا در برابر سِـر الکساندر کوبرن، رئیس کل دادگستری خوانده شود. مورخ حقوقی جودیت روباتم گفته است که این، «نخستین نشانهٔ بهم ریختنِ پیگرد قانونی بود». دونپورت-هاینس معتقد است
ریختنِ پیگرد قانونی بود». دونپورت-هاینس معتقد است پرونده به این دلیل شکست خورد که «[پلیس] نتوانست طرفین را قانع کند که یکدیگر را محکوم کنند یا شاهدان متقاعدکننده‌ای پیدا کنند». جلسه دادرسی. جلسهٔ دادرسی از ۹ تا ۱۵ مهٔ ۱۸۷۱ مقابل یک هیئت منصفهٔ ویژه برگزار شد. کیفرخواست را سِـر رابرت کولیر —وکیل کل— و سِـر جان کُـلریج —سلیسیتر کل— رهبری کردند و هاردینگ گیفارد —که بعدها لرد اعظم شد— و هنری جیمز عضو گروه کیفرخواست بودند؛ هردویشان بعدها به ترتیب وکیل کل و سلیسیتر کل شدند. سِـر جُرج لوئیس وکالت متهمان را بر
کل شدند. سِـر جُرج لوئیس وکالت متهمان را بر عهده گرفت. هم بولتون و هم پارک، در جلسهٔ دادرسی لباس‌های مردانه به تن داشتند و هردو در یک سالی که از دستگیری آنان می‌گذشت، ریش و سبیل گذاشته بودند؛ دونپورت-هاینس معتقد است که آنان این کار را احتمالاً به‌دستور لوئیس انجام دادند. با نبود شواهد جسمی از وقوع لواط و نبود شاهدانی برای اعمال همجنس‌گرایانه در میان هرکدام از متهمان، کیفرخواست اظهار کرد که سبک زندگی دو مرد —دگرجنس‌پوشی در ملأ عام— گواهی بر اعمال همجنس‌گرایانه است. دفاعیات، اعمال بولتون و پارک را نه
است. دفاعیات، اعمال بولتون و پارک را نه مجرمانه، بلکه از روی سست‌عنصری و خامی دانست. پیشینهٔ تئاتری آنان در ایفای نقش‌های زنانه، برای دفاع مورد استفاده قرار گرفت و توضیحی برای زنانه‌پوشی آنان شد. روباتم ذکر می‌کند که کلینتون با اعتراف در بستر مرگ، روی هیئت منصفه تأثیر گذاشت؛ این‌گونه اظهارات با جدیت جلب توجه می‌کنند و پایهٔ پروندهٔ کیفرخواست را به سستی می‌کشانند. شاهدان احضارشده به دادگاه، برای کیفرخواست ناامیدکننده بودند و خیلی‌هایشان به دادگاه گفتند که هیچ شواهدی مبنی بر رفتار همجنس‌گرایانه یا غیراخلاقی،
شواهدی مبنی بر رفتار همجنس‌گرایانه یا غیراخلاقی، مشاهده نکرده‌اند. ماندل به دادگاه گفت که بولتون و پارک، به او چندین بار —شفاهی و در مکاتبات— گفته‌اند که مردانی در لباس‌های زنانه هستند، اما او باورشان نمی‌کرده است؛ ماندل در ادامه بیان داشت که بولتون، او را از دخول جنسی، با توسل به خشونت و ناگهانی منع می‌کرد و به جای آن، به هر عمل همجنس‌گرایانهٔ دیگری میل داشت. اسمیت، منادی، دربارهٔ اخراج آنان به علت پذیرفتن انعام‌های تن‌فروشان زن در جهت راه‌اندازی تجارتشان در برلینگتون آرکید، نظراتی جامع داد؛ او به دادگاه
در برلینگتون آرکید، نظراتی جامع داد؛ او به دادگاه گفت که «در حال گردآوری شواهدی برای پلیس در این رویداد کوچولو» بوده است و انتظار داشت که بابت ارائهٔ شواهد، از سوی پلیس پولی دریافت کند. کیفرخواست، نمونه‌هایی از مکاتبات وابسته به مردان متهم را ارائه داد و آن‌ها را با صدای بلند در دادگاه خواند، دفاعیات استدلال کرد که این‌ها نشانه‌های وجود محبت میان نویسندگان هستند —البته با چرب‌زبانی، «تمایلات تئاتری» — و نشانه‌های برقراری رابطهٔ جسمی نیستند. یکی از شاهدان دفاعیات، مادر بولتون بود و به دادگاه گفت که از دوستی
مادر بولتون بود و به دادگاه گفت که از دوستی پسرش با کلینتون، اطلاع داشته و موافق بوده است. به دیدگاه روباتم، شهادت مری بولتون «منجر به این عقیده می‌شد که عملکرد بولتون، در ادامه دادن به پوشیدن لباس زنانه خارج از … اجراها[یش در تئاتر] احمقانه بود و ادامه دادن آن‌ها به نقش‌آفرینی خارج از صحنه [را نیز ثابت کرد]». والدین بولتون، او و کلینتون را تا تئاتر همراهی کردند —بولتون لباس‌های مردانه به تن داشت— و هردوی والدینش او را هنگام اجرا روی صحنه دیدند. به دیدگاه موریس کاپلان در کتابش "تاریخ همجنس‌گرایی در اواخر
موریس کاپلان در کتابش "تاریخ همجنس‌گرایی در اواخر سدهٔ نوزدهم"، مادر بولتون «گروه مبدل‌پوشان و هوادارانشان را محفلی صمیمانه از دوستان مرد جوان تصور می‌کرد». جمع‌بندی کوبرن در نقد پروندهٔ کیفرخواست و رفتار پلیس بود. او گفت که بازرسی در اسکاتلند و اتهامات علیه فیسک و هرت، بیهوده بوده‌اند. او در ادامه گفت که پلیس، هیچ حوزهٔ قضایی برای عمل بدون حکم در اسکاتلند ندارد و در اختیار دادگاه نیست که مردم را به خاطر اعمالشان در اسکاتلند محاکمه کند، تنها دادگاه‌های اسکاتلند می‌توانستند چنین کاری انجام دهند و احکام
اسکاتلند می‌توانستند چنین کاری انجام دهند و احکام آن‌ها مطابق قانون اسکاتلند صادر می‌شدند. او اعتقاد داشت که معاینهٔ جسمی پل نادرست بود و تردید داشت که پلیس، پرونده‌ای به اندازهٔ کافی محکم ساخته تا ثابت کند اعمال همجنس‌گرایانه انجام شده است. او گفت تردیدی نیست که برخی از متهمان، با لباس زنانه در انظار عمومی ظاهر شده‌اند و بهتر است با وضع قوانینی تازه در آینده، چنین اهانت‌هایی به عفت عمومی «با دو یا سه ماه حبس همراه کار سخت مواجه شوند و به‌نظرم در صورت تکرارِ جرم نیز، افزودن اندکی تنبیه بدنیِ بی‌خطر، نه
جرم نیز، افزودن اندکی تنبیه بدنیِ بی‌خطر، نه تنها در چنین مواردی، بلکه در صورتِ ارتکابِ هرگونه هتکِ حرمت به عفتِ عمومی، مؤثر و عبرت‌آموز خواهد بود». پس از گفتگو به مدت پنجاه و سه دقیقه، هیئت منصفه هر چهار مرد را بی‌گناه دانست. در اعلام این خبر، بولتون از حال رفت؛ هواداران برایش دست زدند، هلهله و گریه کردند و آفرین گفتند. کاپلان می‌گوید که این پرونده «پر از مسائلی بود که به زیر سؤال برده شدند، مانند جنسیت، گرایش جنسی، طبقهٔ اجتماعی و فرهنگ شهروندی». در ۶ ژوئن ۱۸۷۱، آخرین مسئلهٔ باقی‌مانده از پروندهٔ دادگاه
۱۸۷۱، آخرین مسئلهٔ باقی‌مانده از پروندهٔ دادگاه به پایان رسید. بولتون و پارک یک اتهام باقی‌مانده داشتند: حضور در ملأ عام با لباس‌های زنانه، که «توهین به اخلاق و عفت عمومی» بود. آنان با کوبرن در دفتر کارش ملاقات کردند و در آنجا از دادخواست‌هایشان بنا بر بی‌گناهی دست کشیدند و پذیرفتند که هرکدام به مدت دو سال، ملتزم به پرداخت مبلغ ۵۰۰ گینی بشوند. زندگی پس از جلسه دادرسی. پس از جلسهٔ دادرسی، بولتون به اجرا برگشت و سپتامبر ۱۸۷۱ در ایست‌بورن حضور پیدا کرد؛ در اکتبر همان سال، او روی صحنه در بورسلم و هنلی،
در اکتبر همان سال، او روی صحنه در بورسلم و هنلی، استافوردشر حاضر شد و سپس در بولتون، لانکاشر اجرا کرد. از ۱۸۷۴، او مدتی را در نیویورک سپری کرد و با نام ارنست برن به اجرا پرداخت و احتمالش هست که آنجا با کلینتون دیدار کرده باشد. بولتون در ۱۸۷۷ به بریتانیا بازگشت و دوباره تور برگزار کرد. او ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۴ در بیمارستان ملی عصب‌شناسی و جراحی مغز و اعصاب، لندن به علت تومور مغزی درگذشت. پارک نیز به نیویورک سفر کرد و روی صحنه با نام فرد فنتون حاضر شد، جایی که او در نقش‌آفرینی شخصیت‌ها موفقیتی محدود داشت و برای
در نقش‌آفرینی شخصیت‌ها موفقیتی محدود داشت و برای مدتی، اجراکننده‌ای مقیم در تئاتر خیابان پنجم بود. او سال ۱۸۸۱ در سن ۳۳ یا ۳۴ سالگی، به دیدگاه مک‌کنا احتمالاً بر اثر سیفلیس درگذشت. پوشش روزنامه‌ها. جلسات تفهیم اتهام و محاکمه، به‌طور گسترده در نشریات ملی و محلی بریتانیا گزارش شدند و بیشتر روزنامه‌های لندن، فضایی مفصل برای پوشش خبر فراهم کردند. زندگی خصوصی بولتون و پارک —و برخی از دوستان و همکاران شناخته‌شدهٔ آنان— در جراید زیر ذره‌بین رفت و با تیترهای هیجان‌انگیز منتشر شد، از جمله: «مردانی در زیردامنی»،
منتشر شد، از جمله: «مردانی در زیردامنی»، «آقایانی که خود را زن جا می‌زنند»، «پروندهٔ آقایان-زنان» و «زن‌مردان در خیابان بو». خیلی از روزنامه‌ها، شامل سرمقاله‌هایی می‌شدند که از همجنس‌گرایی در انگلستان —که رفتاری بیگانه دانسته می‌شد— خشمگین بودند. پس از تبرئه، برخی نویسندگان سرمقاله موضع‌شان را تغییر دادند و "تایمز" نوشت: «از اینکه شکست یک کیفرخواست را امروز صبح خبر دادیم، احساس آرامش خاطر به‌خصوصی [داریم]»؛ نویسندهٔ سرمقاله ادامه داد: «[حکم گناهکاری،] بازتابی از اخلاقیات ملی ما در میهن و خارج از کشور محسوب
از اخلاقیات ملی ما در میهن و خارج از کشور محسوب می‌شد». در گزارش‌های پس از نخستین حضور آنان در دادگاه صلح، بیشتر روزنامه‌های مهم شامل توصیفات جامعی از لباس و سبک موی بولتون و پارک می‌شدند. این موضوع، مورد پوشش مطبوعات معتبر از جمله "تایمز" نیز بود، که نوشت: هنگامی که بولتون در جایگاه متهم [در دادگاه] قرار گرفت، یک لباس شب ابریشمی به‌رنگ گیلاسی تن داشت که با توری سفید تزئین شده بود. بازوهایش برهنه بود و دستبندهایی به دست داشت. او همچنین کلاه‌گیسی با شینیون رنگی بر سر گذاشته بود. پوشش پارک، شامل یک لباسِ
رنگی بر سر گذاشته بود. پوشش پارک، شامل یک لباسِ ساتنِ سبزِ تیره با یقه‌ای کوتاه و یک توریِ مشکیِ تزئین‌شده بود، که با همان جنس پارچه، شالی هم روی شانه‌هایش انداخته بود. موهایش بور و فر بود و یک جفت دستکش سفید بچگانه در دست داشت. علاوه بر پوشش گستردهٔ روزنامه‌ها، چندین رسالهٔ چاپی پنی با عناوینی همچون «مردانی در زیردامنی»، «تاریخچهٔ غیرطبیعی و راز زیردامنی بولتون و پارک»، «استلا، ستارهٔ استرند»، «زندگی بولتون و پارک: حقیقت‌های لورفتهٔ فوق‌العاده»، «زندگی و بازرسی از بانوان بالقوه» و «زندگی و بازرسی از
و بازرسی از بانوان بالقوه» و «زندگی و بازرسی از بولتون و پارک، مردانی در لباس زنان» تهیه و تصاویر زیادی از بولتون و پارک در لباس‌های مردانه و زنانه نمایش داده شدند. میشل لیو کرایگر، در بررسی خود از رسالهٔ پنی، تغییری در رویکرد تصویرگران را بیان می‌کند: در مطالب نخستین، بولتون و پارک را بانوانی جذاب به تصویر کشیده‌اند، اما پس از گذشتن چهار هفته از آغاز جلسات قاضی، آنان به شکل بازیگرانی «مشخصاً مردانه و مضحک» نشان داده شده‌اند. این موضوع به ویژه در تصاویر یکی از نشریات زرد آن هنگام به نام "اخبار مصور پلیس"
از نشریات زرد آن هنگام به نام "اخبار مصور پلیس" مشهود بود. کاپلان بیان می‌کند که خیلی از رساله‌های چاپی پنی، از «محکومیت تشریفاتی» مردان متهم حمایت می‌کردند، که با طبیعت مهیج تصاویر و جزئیات موجود در این نشریات سازگاری نداشت. تاریخ‌نگاری. مورخ هری کاکس بیان می‌کند که برداشت از تاریخ دستگیری و جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک، «مراحل مشخصی را پشت سر گذاشته است»؛ استاد انگلیسی سایمون جویس، معتقد است که تفسیرها از برخورد با بولتون و پارک در نقش مرد، تناقضی با هم ندارند. کاکس متوجه این موضوعات شد: وکیل ویلیام راف‌هد
کاکس متوجه این موضوعات شد: وکیل ویلیام راف‌هد فکر می‌کرد رابطهٔ بولتون و پارک، خیلی بی‌گناهانه بوده و از رمانتیسم که در عصر ویکتوریا مورد پسند بود ناشی می‌شده است؛ وکیل‌مدافع اچ. مونتگومری هاید نوشته است که بولتون و پارک، همجنس‌گرایانی بودند که به دلیل عدم وجود شواهدی کافی برای ارائه در دادگاه، به زندان انداخته نشدند. ویکس و آلن سینفیلد، استاد مطالعات جنسیت، استدلال می‌کنند که دادگاه احتمال همجنس‌گرایی را نادیده گرفته و این به معنای عدم امکان محکومیت بود. کاکس در بررسی‌هایش، این نکته را از آپچرچ و بارتلت
کاکس در بررسی‌هایش، این نکته را از آپچرچ و بارتلت آورده است که دادگاه‌ها، «نادیده‌گیری عمدی» را پیش گرفتند و امکان وجود رکن همجنس‌گرایی در جامعه را رد کردند. سنلیک، بولتون و پارک را از منظر نقش‌ آن‌ها روی صحنهٔ نمایش و دِرَگ مورد مطالعه قرار داده است. جویس متوجه این نکته شده است که بولتون و پارک را در آن هنگام و در مطالعات بعدی، دو مرد زنانه‌پوش نامیده‌اند. او داستان بولتون و پارک را از دیدگاه تاریخ ترنسجندر مورد بررسی قرار می‌دهد. او متوجه می‌شود که یکی از روزنامه‌های مهم بریتانیایی و برخی از جلسات محاکمه
روزنامه‌های مهم بریتانیایی و برخی از جلسات محاکمه در دادگاه‌های صلح، از ضمایر مؤنث برای توصیف متهمان استفاده و از شهادت مری بولتون، که پسرش «از شش سالگی به‌صورت زنانه ظاهر می‌شود» یاد کرده‌اند. جویس استدلال می‌کند که: ماجرای فنی و استلا، پر از لحظات ادراک و شناخت است و جنبه‌هایی دارد که امروزه به‌سختی قابل درک هستند و من مایلم ادعا کنم چنین نکاتی، که آشکارا با تفکرات کنونی ما غیرقابل سنجش و قیاس هستند، برای درک بهتر ما از وضعیت افراد ترنسجندر ارزشمند هستند، تا دریابیم که این افراد نیز برای خود تاریخچه و
تا دریابیم که این افراد نیز برای خود تاریخچه و سرگذشتی دارند؛ هرچند که گاهی گسیخته و غیرخطی [نامنظم] باشد. میراث. کاکس جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک را «یکی از بخش‌های مرکزی هر تاریخی از همجنس‌گرایی مردانه» می‌داند؛ جیسون بوید، در کتابش "فهرست افراد نامور تاریخ گی و لزبین"، جلسهٔ دادرسی را این‌گونه توصیف می‌کند: «لحظه‌ای مهم در تاریخ ظهور محتاطانه [و تدریجی] گفتمانی عمومی [برای شناختن] هویت همجنس‌گرایی. شاید مهم‌تر از آن [پرونده]، این واقعه به‌طور چشم‌گیری خرده‌فرهنگ «پیشاهمجنس‌گرا» را آشکار ساخت که به وضوح
«پیشاهمجنس‌گرا» را آشکار ساخت که به وضوح گسترده، متنوع و رایج بود و مردانی از همهٔ قشرهای جامعه را با نقش‌ها و درجات مختلف، درگیر می‌کرد» شکست دولت در مجازات بولتون و پارک، نشان داد که دشواری‌هایی در بازجویی از فعالیت‌های شخصی و به ویژه جرایم وابسته به فعالیت‌های همجنس‌گرایانه وجود دارد. شکست در محکومیت این مردان، یکی از عوامل معرفی متمم لابوشر در سال ۱۸۸۵ بود. این متمم —رسماً بخش ۱۱ مصوبه اصلاح حقوق کیفری ۱۸۸۵، بعدها نام اسپانسرش هنری لابوشر را رویش گذاشتند— منجر به تشدید مجازات اعمال همجنس‌گرایانهٔ مردان
منجر به تشدید مجازات اعمال همجنس‌گرایانهٔ مردان تا دو سال کار سخت شد. به دیدگاه مورخ ویلیام ای. کوهن، در روزگار پروندهٔ بولتون و پارک، همجنس‌گرایی «در یک آرایه‌شناسیِ جنسیِ اجتماعی-پزشکی قابل شناسایی [بود]، اما هنوز موضوعی حقوقی دانسته نمی‌شد». معرفی متعاقب متمم لابوشر، «خودش عملاً همجنس‌گرایی مردان را جرم‌انگاری [کرد]». در طول جلسات محاکمه در مهٔ ۱۸۷۰، "رینولدز نیوز" گزارش داد که یک شاهد گفته است: «'ما با درگ می‌آییم'، که به معنای پوشیدن لباس‌های زنانه است»؛ قاضی گفت که: «این نخستین باری است که معنای
است»؛ قاضی گفت که: «این نخستین باری است که معنای واژهٔ 'درگ' در مدارک ذکر شده است؟» "فرهنگ انگلیسی آکسفورد" نخستین استفادهٔ شناخته‌شده از اصطلاح «درگ» به معنای مبدل‌پوشی را در این گفتگو می‌داند. بازنمودها. بولتون و پارک در "گناهان شهرهای دشت" (۱۸۸۱) نمود یافتند؛ اثری ادبی در ژانر اروتیک همجنس‌گرایانه به قلم مردی تن‌فروش به نام جان سال. در این اثر، بولتون «لورا» و پارک «سلینا» نام‌گذاری شده‌اند. در این داستان، راوی مبدل‌پوش بازگو می‌کند که چگونه با بولتون و پارک ملاقات کرده است و در هتل هکسل واقع در استرند،
ملاقات کرده است و در هتل هکسل واقع در استرند، او و کلینتون لباس‌های زنانه پوشیده‌اند. بعداً، راوی شب را در اتاق‌های بولتون و پارک در ایتن اسکوئر می‌گذراند و روز بعد، با آن‌ها که «همگی لباس‌های زنانه بر تن داشتند» صبحانه می‌خورد. به گفتهٔ کوهن، این اثر «متممی تند و تلخ برای روایت‌های دیگر از زندگی آن‌هاست، که هم به سبب ایجاد تغییرات بنیادین در دیدگاه‌ها و هم به‌دلیل تأکید بر سوگیری هر گزارشی دربارهٔ 'لواط'، ارزشمند است.» بولتون و پارک در نمایشنامه‌های "تختخواب لرد آرتور" (۲۰۰۸) اثر نمایشنامه‌نویس مارتین
لرد آرتور" (۲۰۰۸) اثر نمایشنامه‌نویس مارتین لوتن، "فنی و استلا: داستان واقعی شوکه‌کننده" (۲۰۱۵) اثر گلن چندلر و "استلا" اثر نیل بارتلت حضور داشتند؛ نمایشنامهٔ آخری، مشترکاً توسط جشنوارهٔ بین‌المللی تئاتر لندن، جشنوارهٔ هلند و جشنوارهٔ برایتون در ۲۰۱۶ سفارش داده شده بود. بولتون و پارک همچنین سوژه‌های یک لیمریک ویکتوریایی هستند، که در روزگار پرونده محبوب بود. کوهن معتقد است که این لیمریک، «آمیزه‌ای نابهنگام از لواط و حیوان‌خواهی» را به نوشتن درآورده است. مورخ انگس مک‌لارن استدلال می‌کند که این لیمریک نشان
انگس مک‌لارن استدلال می‌کند که این لیمریک نشان می‌دهد در آن هنگام، «باور رایج [این بود] که همجنس‌گرایی و دگرجنس‌پوشی جدانشدنی بودند». به دیدگاه مورخ کاترین آرنولد، این لیمریک نشان داد که پروندهٔ بولتون و پارک «در فرهنگ مردمی زندگی می‌کرد». &lt;poem&gt; پیرمردی بود اهل سارک که با خوکی در تاریکی لواط کرد؛ خوک که غافل‌گیر شده بود زیر لب شِکوه کرد: «الهی کور شوی، مگر من بولتون یا پارک هستم؟»&lt;/poem&gt;
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لامبورگینی ال‌ام‌ای۰۰۲ (به انگلیسی: Lamborghini LMA002؛ Lamborghini Mimran Anteriore 002؛ لامبورگینی، میمران، موتور جلو 002) یک نمونه اولیه خودروی آفرود بود که توسط لامبورگینی طراحی و ساخته شد درحالی‌که این شرکت توسط پاتریک میمران ۲۶ ساله در آن زمان رهبری می‌شد. این مدل دنباله‌دار ال‌ام۰۰۱ بود و نخستین بار در نمایشگاه خودرو ژنو در سال ۱۹۸۲ ارائه شد. لامبورگینی در نهایت با دیدن مشکلات طراحی اولیه خود (چیتا و ال‌ام۰۰۱)، تصمیم گرفت
طراحی اولیه خود (چیتا و ال‌ام۰۰۱)، تصمیم گرفت موتور را به جلو منتقل کند. این نیاز به طراحی دوباره کل شاسی داشت. همچنین این نخستین باری بود که موتور وی۱۲ کانتاش واقعاً در یک خودروی آفرود استفاده شد که و گشتاور تولید می‌کرد که به‌طور قابل‌توجهی قدرت بیشتری نسبت به پیشینیان خود داشت. در طراحی دوباره از یک قاب فولادی لوله‌ای استفاده شد و وزن کلی را حدود ۵۰۰ تا افزایش داد. حرکت موتور همچنین فضای زیادی را در عقب آزاد کرد که فضای کافی برای جا دادن ۶ سرنشین دیگر را برای مجموع ۱۱ سرنشین فراهم کرد. افزایش وزن نیاز
برای مجموع ۱۱ سرنشین فراهم کرد. افزایش وزن نیاز به طراحی دوباره سامانه تعلیق و افزودن فرمان برقی داشت. جعبه‌دنده پنج سرعته با کلاچ هیدرولیک استفاده شد. همچنین، برای نخستین بار قابلیت‌های چهار چرخ متحرک را می‌توان خاموش کرد و به خودرو این امکان را می‌دهد که در صورت تمایل، فقط به چرخ‌های عقب تبدیل شود. دیفرانسیل جلو حداکثر ۲۵ درصد قفل را ارائه می‌کرد، درحالی‌که دیفرانسیل‌های عقب و وسط می‌توانستند تا ۷۵ درصد قفل شوند. دیفرانسیل مرکزی همچنین می‌تواند به صورت مکانیکی برای شدیدترین خارج از جاده قفل شود. پانل‌های
برای شدیدترین خارج از جاده قفل شود. پانل‌های بدنه همگی بسیار مستقیم و مسطح بودند تا اضافه شدن پوشش زرهی را تسهیل کنند و کل سقف و درها را می‌توان برداشت. در آن زمان، گزارش شد که ال‌ام‌ای در رقابتی برای قرارداد نظامی عربستان سعودی میان ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ خودرو برنده شده‌است، به‌طوری که لامبورگینی پیش‌بینی می‌کند سطح کارکنان خود را ۳۰ درصد افزایش دهد. این سفارش محقق نشد و تنها ال‌ام‌ای۰۰۲ تولید خواهد شد. با این حال، پس از تغییرات و تنظیمات بسیار، طراحی با نام ال‌ام۰۰۲ وارد تولید سری شد. تسلیحات. یک عکس از یک
ال‌ام۰۰۲ وارد تولید سری شد. تسلیحات. یک عکس از یک ال‌ام‌ای۰۰۲ در حال نصب یک توپ خودکار ۲۵ میلی‌متری Oerlikon از نوع KBA وجود دارد که احتمالاً یک ماکت است. این تسلیحات خاص بر روی طیف وسیعی از وسایل نقلیه نظامی مانند IFVها، APCها، هلیکوپترها و شناورهای نیروی دریایی نصب شد. حالت‌های آتش نیمه‌خودکار و تمام‌خودکار با سرعت شلیک ۶۰۰ گلوله در دقیقه است. این سلاح می‌تواند طیف گسترده‌ای از مهمات از جمله گلوله‌های APDS و APFSDS را شلیک کند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لامبورگینی چیتا یک نمونه اولیه آفرود بود که در سال ۱۹۷۷ توسط خودروساز ایتالیایی لامبورگینی ساخته شد. تاریخچه. لامبورگینی چیتا نخستین تلاش لامبورگینی برای یک وسیله نقلیه آفرود بود. این هواپیما بر پایه قرارداد شرکت Mobility Technology International (MTI) ساخته شد که به نوبه خود توسط ارتش ایالات متحده برای طراحی و ساخت یک وسیله نقلیه جدید تمام زمینی قرارداد بسته شد. اساس طراحی از MTI گرفته شد و تا حد زیادی یک کپی از نمونه اولیه
MTI گرفته شد و تا حد زیادی یک کپی از نمونه اولیه ایکس‌آر۳۱۱ اف‌ام‌سی بود که در سال ۱۹۷۰ برای ارتش توسعه یافت. این منجر به اقدام قانونی اف‌ام‌سی علیه MTI و لامبورگینی در سال ۱۹۷۷ شد، زمانی که چیتا در نمایشگاه خودرو ژنو ارائه شد. ایکس‌آر۳۱۱ و پیتا را می‌توان اجداد هاموی فعلی در نظر گرفت. چیتا در سن خوزه، کالیفرنیا ساخته شد. پس از ساخت اولیه، نمونه اولیه به سنت آگاتا فرستاده شد تا لامبورگینی بتواند کارهای نهایی را انجام دهد. آنها تصمیم گرفتند با یک موتور ۵٫۹ لیتری کرایسلر ۱۸۰ اسب بخاری بزرگ و ضدآب با
۵٫۹ لیتری کرایسلر ۱۸۰ اسب بخاری بزرگ و ضدآب با جعبه‌دنده ۳ سرعته خودکار استفاده کنند. بدنه فایبرگلاس بود و داخل آن فضای کافی برای چهار سرباز کاملاً مجهز و همچنین راننده وجود داشت. نصب موتور در عقب به چیتا ویژگی‌های هندلینگ بسیار ضعیفی داد و انتخاب موتور آنقدر قوی نبود که برای وسیله نقلیه سنگین مناسب باشد ()، منجر به عملکرد کلی ضعیف می‌شود. تنها نمونه اولیه تمام شده هرگز توسط ارتش ایالات متحده آزمایش نشد، تنها توسط طراح آن، رادنی فاریس، به آنها نشان داده شد. بعداً توسط MTI به تلدین کانتیننتال موتورز فروخته
بعداً توسط MTI به تلدین کانتیننتال موتورز فروخته شد و هنوز هم وجود دارد. در پایان قرارداد نظامی به ای‌ام جنرال و هاموی مشابه آنها منعقد شد. شکست پروژه چیتا، همراه با مشکلات مالی لامبورگینی، منجر به لغو قرارداد با ب‌ام‌و برای توسعه خودروی اسپرت ام۱ آنها شد. لامبورگینی در نهایت لامبورگینی ال‌ام۰۰۲ را توسعه داد — طراحی مشابه، اما با یک موتور ۱۲ سیلندر از لامبورگینی کانتاش که در جلو نصب شده بود.
ویکتور فون شْوِدلر (۱۸ ژانویه ۱۸۸۵ – ۳۰ اکتبر ۱۹۵۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌هایی را در نیروی زمینی در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. سال‌های اولیه. ویکتور فون شودلر روز ۱۸ ژانویه سال ۱۸۸۵ در زانکت گوارسهاوزن زاده شد. پدرش افسر نیروی زمینی بود. ویکتور نیز پا جای پای پدر نهاد و پس از تحصیل در دانشکده‌های نظامی مختلف، اوایل سال ۱۹۰۴ به عنوان درجه‌دار نامزد افسری به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال بعد با درجه ستوان دوم در هنگ ۲۶ پیاده‌نظام (۱ ماگدبورگ) به سلک افسران
در هنگ ۲۶ پیاده‌نظام (۱ ماگدبورگ) به سلک افسران درآمد. بعداً به هنگ ۸۸ پیاده‌نظام (۲ ناسائو) منتقل شد. جنگ جهانی اول. فون شودلر هنگام آغاز جنگ جهانی اول در ستاد کل خدمت می‌کرد و تمامی چند را در وظایف ستادی گذراند. ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ به درجه سروان ترفیع گرفت. رایشسور. در دوران جمهوری وایمار فون شودلر به عنوان افسر ستادی در لشکر سوم سواره‌نظام در کاسل (۱۹۱۹)، منطقه نظامی شماره ۵ در اشتوتگارت (۱۹۲۱–۱۹۱۹) و گروه فرماندهی ۲ در کاسل خدمت کرد. سال ۱۹۲۳ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و گروهان ۱۳ خمپاره‌انداز در هنگ ۱۵
ترفیع گرفت و گروهان ۱۳ خمپاره‌انداز در هنگ ۱۵ پیاده‌نظام در کاسل را فرماندهی (۱۹۲۵–۱۹۲۴) نمود. سپس به ستاد فرماندهی پیاده‌نظام ۳ در پوتسدام پیوست. اوایل سال ۱۹۲۶ به دفتر کارکنان نیروی زمینی در برلین منتقل شد. فون شودلر با درجه سرهنگ دوم روز ۱ فوریه سال ۱۹۲۹ فرماندهی گردان ۲ هنگ ۹ پیاده‌نظام پروس در برلین-لیشترفلده را بر عهده گرفت. دو سال بعد رئیس ستاد لشکر سوم پیاده‌نظام در فرانکفورت-اودر شد. سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۳ بعد به عنوان رئیس دفتر کارکنان نیروی زمینی برگزیده شد. ماه
رئیس دفتر کارکنان نیروی زمینی برگزیده شد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به درجه سرتیپ و دقیقاً دو سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ورماخت. در پی به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست و برکناری برخی از عوامل مخالف با حاکمیت، فون شودلر که روابطی با ارتشبد ورنر فون فریچ، فرمانده عزل شده کل نیروی زمینی، داشت، روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۸ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) نائل آمد و در جایگاه فرمانده منطقه نظامی شماره ۴ با قرارگاه درسدن قرار گرفت. منصب کلیدی پیشین او به بودوین کایتل که عنصر قابل اعتمادتری بود، داده شد. جنگ جهانی
که عنصر قابل اعتمادتری بود، داده شد. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجات: در پی آغاز جنگ جهانی دوم قرارگاه اغلب مناطق نظامی به دو بخش میدانی و منطقه‌ای تقسیم شد. فون شودلر فرماندهی بخش میدانی با عنوان سپاه ۴ را در دست گرفت. او با این سپاه در نبردهای لهستان، هلند، بلژیک و فرانسه شرکت کرد. پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، در بخش جنوبی جبهه شرقی بود. سپاه ۴ شودلر به عنوان بخشی از ارتش ششم فریدریش پائولوس، در نبرد استالینگراد مشارکت داشت. در جریان این نبرد فرسایشی شهری از ماه سپامبر سال ۱۹۴۲، شودلر از
فرسایشی شهری از ماه سپامبر سال ۱۹۴۲، شودلر از فرماندهی عالی خواست به این درگیری «پرخسارت و از نظر تاکتیکی غلط» پایان دهد و ارتش ششم را عقب بکشد. در واکنش او از مقام خود خلع و بازنشسته شد. او با سپهبد اروین یِنِکه در این مقام جایگزین گشت. به هر صورت پس از پایان فاجعه‌بار این نبرد و انهدام ارتش ششم در محاصره دشمن، شودلر با وجود ابراز برخی انتقادات نسبت به حاکمیت، مجدداً به خدمت فراخوانده شد و روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ مجدداً به فرماندهی منطقه نظامی شماره ۴ در درسدن منصوب گردید. در این موقعیت مسئول جایگزینی و آموزش
منصوب گردید. در این موقعیت مسئول جایگزینی و آموزش نیرو در منطقه زاکسن و شمال بوهم و همچنین تشکیل لشکرهای جدید و ترمیم یگان‌های آسیب‌دیده بود. شولدر با وجود همدلی نسبی با مخالفان هیتلر، در حین کودتای ۲۰ ژوئیه موضع انفعال پیشه کرد. در پی ناکامی قطعی این کودتا از حاکمیت جانبداری کرد. شولدر تا روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵ در اواخر جنگ، در جایگاه فرماندهی منطقه نظامی شماره ۴ باقی ماند و سپس دوباره بازنشسته شد. پس از جنگ. سپهبد ویکتور فون شودلر در نهایت روز ۳۰ اکتبر سال ۱۹۵۴ در فرایبورگ درگذشت.
زکریا موسوی (به ؛ زادهٔ ۳۰ مه ۱۹۶۸) عضو فرانسوی گروهک تروریستی القاعده با اصالت مراکشی است. او قبل از سال ۲۰۰۱ مقیم بریتانیا بوده و دارای مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه ساوت بنک است. موسوی در دادگاه فدرال به توطئه برای کشتن شهروندان ایالات متحده آمریکا به عنوان بخشی از حملات ۱۱ سپتامبر اعتراف کرد. او هم‌اکنون در حال گذراندن حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط در زندان فوق امنیتی فدرال ای‌دی‌اکس در فلورانس ایالت کلرادو است. وی تنها شخصی است که تاکنون در دادگاه ایالات متحده در ارتباط با حملات ۱۱ سپتامبر محکوم و
متحده در ارتباط با حملات ۱۱ سپتامبر محکوم و مجازات شده‌است. مرور کلی. موسوی در ۱۶ اوت ۲۰۰۱ در مینه سوتا توسط اف‌بی‌آی دستگیر و به نقض قانون مهاجرت متهم شد. او در حین انجام دوره‌های آموزشی پرواز در ایگان، مینه‌سوتا، مورد سوءظن واقع شده بود. موسوی در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۱ توسط یک هیئت‌منصفه عالی فدرال در دادگاه بخش شرقی ویرجینیا با ۶ اتهام تحت تعقیب قرار گرفت: توطئه برای ارتکاب به اقدامات تروریستی فراتر از مرزهای ملی، توطئه برای انهدام هواپیماها، توطئه برای استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی، توطئه برای کشتار کارمندان
از سلاح‌های کشتار جمعی، توطئه برای کشتار کارمندان دولت ایالات‌متحده و توطئه برای نابود کردن اموال. دادستان‌های فدرال موسوی را به عنوان جایگزینی برای «اولین» هواپیماربای بیستم، احتمالاً رمزی بن الشیبه متهم کردند. درخواست ویزای بن الشیبه و زکریا الصبار رد شده بود. با این حال، دادستان‌های دادگاه طولانی موسوی در ایالات متحده، در ارتباط دادن مستقیم نقش او با ۱۹ هواپیماربای دیگر مشکل داشتند. محاکمه موسوی در برخی محافل به عنوان معیاری از توانایی و تمایل ایالات متحده برای دادرسی عادلانه پرونده مظنونان تروریسم تلقی
برای دادرسی عادلانه پرونده مظنونان تروریسم تلقی شد. برخی دیگر به میزان تحمل رفتار عجیب و غریب و تهدیدآمیز موسوی توسط دادگاه (و به ویژه قاضی لئونی برینکما) اعتراض کردند.موسوی با ارائه طرح‌های حقوقی به تمسخر قاضی برینکما و تحقیر دادگاه پرداخت، ناظران را با انتخاب خود برای وکالت خودش غافلگیر کرد و با درخواست حضور اعضای دستگیرشده القاعده به عنوان شاهد در پرونده خود، دادستان‌های فدرال را به شدت عصبانی کرد. در جریان محاکمه، موسوی ابتدا اظهار داشت که در حملات ۱۱ سپتامبر نقشی نداشته، اما در حال برنامه‌ریزی برای