payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در شرکت‌های بزرگ مجبورند کار را بر بقیه عمر خود اولویت دهند. کمک‌های محدود از سوی همسران مرد، زنان را با اکثریت کارهای خانه رها کرده و دست تنها باقی می‌گذارد. طلاق. در ژاپن، روند طلاق به عنوان یک موضوع خانوادگی شخصی در نظر گرفته می‌شود که دولت ژاپن به جز ارائه اسناد قانونی که نیاز به امضای توافقی توسط هر دو شریک ازدواج دارد، به شدت درگیر آن نمی‌شود. شرکا می‌توانند از طریق سیستم دادگاه خانواده یا از طریق ثبت نام ساده در مناطق شهری ژاپن خود طلاق بگیرند. طلاق در اواخر دهه ۷۰ در ژاپن معمولاً به دلیل زنا،
طلاق در اواخر دهه ۷۰ در ژاپن معمولاً به دلیل زنا، مشکلات مالی و ناسازگاری بود، با این حال طلاق‌ها در حال حاضر اغلب به دلیل ناسازگاری با شخصیت‌ها و به دنبال آن آزار و خشونت توسط شوهر است. در مواردی که خشونت خانگی یا بدرفتاری را شامل می‌شود، اغلب زنان به دلیل تبعیض و توزیع نابرابر دارایی‌ها پس از طلاق با فرصت‌های اقتصادی محدودی مواجه می‌شوند. ال‌جی‌بی‌تی+ حقوق ازدواج و خشونت در قانون. ازدواج همجنس‌گرایان در ژاپن قانونی نیست، با این حال اتحادیه‌های همجنس مجاز هستند و از طریق پذیرش بزرگسالان و گواهی‌های مشارکت
و از طریق پذیرش بزرگسالان و گواهی‌های مشارکت تسهیل می‌شوند. فرهنگ «خشونت وابسته به عشق شهوانی» در ژاپن کاملاً وجود دارد که با بدن زنانه بدرفتاری می‌کند و بر قوانینی تأثیر می‌گذارد که انطباق و همگنی را در محدودیت‌های قانونی و قانون گذاری پیرامون خشونت جنسی تشویق می‌کند. این نابرابری‌ها بر بسیاری از جنبه‌های افرادی تأثیر می‌گذارد که با هنجارهای ازدواج دگرجنس‌گرا از جمله تبعیض‌های اجتماعی و قانونی در محل کار، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و مسکن، با تبعیض قانونی ناشی از قوانین خانواده، آشنا نیستند. امروزه
ناشی از قوانین خانواده، آشنا نیستند. امروزه تغییراتی در تلاش و مبارزه با تبعیض اجتماعی صورت گرفته‌است، مانند اجرای مقررات محل کار وزارت بهداشت، کار و رفاه علیه درآمد و تبعیض اجتماعی افراد به دلیل گرایش جنسی. بررسی تحرک قشربندی اجتماعی. نظرسنجی طبقه‌بندی اجتماعی و تحرک (SSM) برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ انجام شد و از آن زمان تاکنون هر دهه انجام پیگیری شده‌است. اولین نظرسنجی با هدف بررسی بنیان اقتصادی ژاپن انجام شد. یک نظرسنجی در مقیاس بزرگ مانند SSM مشکلات خود را دارد: بسیاری از مسائل محلی مورد توجه قرار
خود را دارد: بسیاری از مسائل محلی مورد توجه قرار نمی‌گیرند و نابرابری در داخل خانواده‌ها پنهان می‌ماند تا زمانی که یک نظرسنجی متمرکزتر بتواند موارد بیشتری را آشکار کند. با این حال، حتی این نظرسنجی، گام بزرگی به سوی آگاهی ملی در مورد مسائل برابری جنسیتی بود. در چهارمین نظرسنجی که در سال ۱۹۸۵ تکمیل شد، حرکت قابل توجهی به سمت برابری جنسیتی مشاهده شد. تا آن زمان، زنان تنها به عنوان زنان خانه‌دار به حساب می‌آمدند و نیروی کار خانوادگی (کمک به مشاغل خانوادگی، مانند کار در مزرعه) به عنوان معیارهای تحرک اقتصادی به
کار در مزرعه) به عنوان معیارهای تحرک اقتصادی به حساب نمی‌آمد. اینجاست که در نهایت شاهد تغییر به سمت فرهنگ برابرتر هستیم. قانون فرصت‌های شغلی برابر. با بررسی‌های ملی، دولت ژاپن قانون فرصت‌های شغلی برابر را ابلاغ کرد. قبل از تصویب این قانون، زنان عموماً فقط در شرایط کاری بد، عمدتاً در مزارع یا کارخانه‌های ناایمن، می‌توانستند مشاغل پرمصرف داشته باشند. بیشتر زنان دیگر به عنوان منشی یا دستیار شغل پیدا کردند. ژاپن پس از ابلاغ این قانون شروع به پر شدن مشاغل یقه آبی با ماشین آلات (فرصت‌های کار در کارخانه‌های مدرن)
با ماشین آلات (فرصت‌های کار در کارخانه‌های مدرن) کرد و به زنان این امکان را می‌داد تا فرصت‌های بهتر شغلی در سایر نقاط جامعه داشته باشند. قانون فرصت‌های شغلی برابر با هدف ایجاد برابری در نیروی کار برای افراد از هر جنسیت صورت گرفت. با وجود این اهداف، زنان همچنان در هر زمینه ای مورد تبعیض قرار می‌گرفتند. علیرغم تبعیض مداوم، ژاپن مدرن با حمایت قوانین (و سایر قوانین برابری مانند کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان به سمت مشاغل ایمن تر و با درآمد بهتر برای زنان پیش می‌رود. در سال ۲۰۱۴، نخست‌وزیر شینزو آبه، پنج
پیش می‌رود. در سال ۲۰۱۴، نخست‌وزیر شینزو آبه، پنج زن را در کابینه خود در نقش‌های سیاسی قرار داد. از این تعداد، تنها سه نفر به دلیل رسوایی‌های مربوط به تبعیض جنسی در محل کار، سمت خود را حفظ کردند. شاخص نابرابری جنسیتی. بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی (GII) ژاپن در سال ۲۰۱۹ از میان ۱۸۸ کشور در رتبه نوزدهم قرار گرفته‌است GII سه چیز را اندازه‌گیری می‌کند: بهداشت باروری، توانمندسازی و بازار کار. برای این شاخص که ۰ نشان دهنده برابری کامل و ۱ نابرابری کل است، ژاپن در جایگاه ۰٫۱۱۶ قرار می‌گیرد. شاخص نابرابری جنسیتی
جایگاه ۰٫۱۱۶ قرار می‌گیرد. شاخص نابرابری جنسیتی تأیید می‌کند که ژاپن فضایی برای بهبود دارد. این کشور در مقایسه با کشورهای آسیایی مشابه، همچنان فاقد صدای زنان در پارلمان است: ژاپن در میان ۵۱ کشور توسعه یافته رتبه چهارم را دارد. از نظر تعداد زنان در نیروی کار، ژاپن رتبه ششم و پایین‌ترین امتیاز را دارد. با این حال، ژاپن از نظر نرخ زاد و ولد در نوجوانان و درصد جمعیت زنان دارای تحصیلات متوسطه رشد نسبتاً خوبی دارد. به‌طور کلی، این کشور به دلیل نمرات بالای آن در مراقبت‌های بهداشت باروری و سطح تحصیلات زنان، در
مراقبت‌های بهداشت باروری و سطح تحصیلات زنان، در میان کشورهایی با پایین‌ترین بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی رتبه‌بندی شده‌است. تاریخچه نابرابری جنسیتی در آموزش و پرورش. در جامعه ژاپنی امروز، عملاً هیچ شکاف جنسیتی در آموزش وجود ندارد، و در واقع نابرابری جنسیتی به‌طور کلی در ژاپن رو به کاهش بوده‌است، با این حال ژاپن از نظر تاریخی اینگونه نبوده‌است. زمانی که آموزش ساختاریافته در نوسازی اولیه قرار داشت، محدودیت‌های بزرگی برای فرصت‌های زنان در تمام سطوح تحصیلی وجود داشت: حضور در دوره ابتدایی کم، فرصت‌های آموزش
داشت: حضور در دوره ابتدایی کم، فرصت‌های آموزش متوسطه محدود، و آموزش عالی یک گزینه نبود. با این حال، همه چیز به آرامی در طول قرن ۱۹ شروع به تغییر کرد و تا پایان جنگ جهانی دوم فرصت‌های آموزشی برابر کم‌کم به‌دست آمد. پس از جنگ جهانی دوم، برابری جنسیتی در آموزش همراه با مردم‌سالاری شدن، برابری جنسیتی و تغییر در ساختار شغلی با سرعت تمام انجام شد و تغییرات زیادی را به سوی جامعه‌ای برابرتر انجام داد. نقش‌های جنسیتی از طریق سنت‌ها و جامعه مدرن. نقش‌های جنسیتی در ژاپن عمیقاً با تاریخ مذهبی و فرهنگی این کشور آسیای
عمیقاً با تاریخ مذهبی و فرهنگی این کشور آسیای شرقی پیوند خورده‌است. محبوب‌ترین فلسفه ژاپن، کنفسیوس‌گرایی، قوانین جنسیتی مربوط به مد و رفتار عمومی را اجرا می‌کند. به عنوان مثال، از سنین جوانی، به مردان ژاپنی اهمیت موفقیت حرفه ای، تحصیلات عالی، احترام به نام خانوادگی و تأمین معاش خانواده آموزش داده می‌شود. در سنت کنفوسیوس، زنان فقط در دوره راهنمایی تحصیل می‌کنند و به آنها آموزش داده می‌شود که بر احترام گذاشتن، یادگیری آشپزی و مراقبت از کودکان تمرکز کنند. در این چارچوب، زنان نباید شغلی با درآمد داشته باشند.
این چارچوب، زنان نباید شغلی با درآمد داشته باشند. تا سال ۱۹۰۰ بود که زنان در ژاپن اجازه دریافت مدرک دانشگاهی را پیدا کردند. زنانی که شغل خود را به قیمت تمرکز بر خانواده انجام می‌دهند، در رابطه با نرخ زاد و ولد بسیار پایین ژاپن، به هدفی برای سرزنش تبدیل شده‌اند. در حالی که درک فرهنگی از نقش زنان در جامعه تغییر کرده‌است، درک مردان تغییر نکرده‌است - احترام به نام خانوادگی و نان آور بودن همچنان اولویت‌های عمیقاً القا شده‌است. شکاف جنسیتی در اشتغال و دستمزد. شکاف جنسیتی در اشتغال و دستمزدها در حال تبدیل شدن به
جنسیتی در اشتغال و دستمزدها در حال تبدیل شدن به یک مشکل جدی‌تر است و ژاپن سریع‌ترین کشور پیر در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است. دولت برای حفظ اقتصاد خود باید اقداماتی را برای حفظ بهره‌وری انجام دهد. در حالی که زنان ۴۵٫۴ درصد از دارندگان مدارک لیسانس در ژاپن را تشکیل می‌دهند، تنها ۱۸٫۲ درصد از نیروی کار را تشکیل می‌دهند و تنها ۲٫۱ درصد از کارفرمایان را زنان تشکیل می‌دهند. چندین نظریه وجود دارد که مشارکت کم زنان در نیروی کار را توضیح می‌دهد. یکی به اهمیت خانواده در جامعه ژاپن اشاره می‌کند. این تأکید بر
خانواده در جامعه ژاپن اشاره می‌کند. این تأکید بر مدل نان آور مرد همچنان ادامه دارد زیرا سیاست‌های مالیاتی دولت و مزایای شرکت برای زنان، به ویژه زنان دارای خانواده، سودمند نیست. یک سیاست دولتی وجود دارد که مراقبت‌های بهداشتی و مستمری را برای همسرانی که درآمد کمتر از ۱٫۳ میلیون ین دارند یا حدود ۱۱۵۰۰ دلار، تأمین می‌کند بنابراین زوج‌ها را از کار کردن هر دو دلسرد می‌کند. شرکت‌های ژاپنی مزایای گسترده‌ای برای مردان دارند زیرا از آنها انتظار می‌رود که خانواده‌های خود را در خانه تأمین کنند. حقوق و مزایا شغلی نیز
خود را در خانه تأمین کنند. حقوق و مزایا شغلی نیز به شدت تحت تأثیر سابقه کار قرار دارد و پیشرفت در مشاغل عادی را برای زنان دارای خانواده دشوار می‌کند. علاوه بر این، خانواده‌های سه نسل، که شامل پدربزرگ، پدربزرگ، والدین و فرزندان می‌شود، هنوز در ژاپن بسیار رایج هستند. در این موارد انتظار می‌رود که حقوق و مزایای شوهر برای کل خانواده تأمین شود در حالی که زن در خانه می‌ماند و از سالمندان و فرزندان مراقبت می‌کند. همچنین عدم توازن درآمدی بین جنسیت‌ها زنان و مردان وجود دارد. در سال ۲۰۰۵، ژاپن شکاف دستمزد جنسیتی
وجود دارد. در سال ۲۰۰۵، ژاپن شکاف دستمزد جنسیتی ۳۲٫۸ درصدی داشت که در سال ۲۰۱۷ به ۲۵٫۷ درصد کاهش یافت. ژاپن سومین شکاف دستمزد را در سازمان همکاری و توسعه اقتصادیدارد. ساعات کار طولانی در کشور محیطی را ایجاد می‌کند که شکاف دستمزد را تقویت می‌کند، زیرا تفاوت نامتناسبی بین مدت زمانی که مردان و زنان صرف کار با حقوق و دستمزد می‌کنند وجود دارد. به‌طور متوسط، زنان روزانه ۵٫۵ ساعت را صرف کارهای خانه بدون مزد می‌کنند، در حالی که مردان تنها یک ساعت را صرف کار می‌کنند. مردان در ژاپن کارهای خانه را بسیار کم انجام
مردان در ژاپن کارهای خانه را بسیار کم انجام می‌دهند و این بخشی از تقسیم کار جنسیتی است. اولویت دادن ژاپنی‌ها به ارشدیت به زنانی که می‌خواهند اولاً بچه دار شوند آسیب می‌زند، زیرا ترفیعات بعداً در زندگی اعطا می‌شود. تعداد زنان در مناصب سطوح بالا (مدیران، مدیران عامل، و سیاستمداران و مانند آن) نسبتاً کم است. زنان تنها ۳٫۴ درصد از کرسی‌های هیئت مدیره شرکت‌های ژاپنی را تشکیل می‌دهند. به گفته محققان، برای رفع موانع علیه زنان، دولت باید سیاست‌های بیشتری را برای زنان و خانواده‌دوستانه ارائه کند. تفکیک بازار کار با
و خانواده‌دوستانه ارائه کند. تفکیک بازار کار با شکاف دستمزد جنسیتی همراه است. پس از جنگ جهانی دوم، دولت عمداً تصمیماتی برای تقسیم کار بر اساس جنسیت گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که محل‌های کار با اکثریت زنان ۵٫۱ درصد دستمزد کمتری نسبت به محل‌های کار اکثریت مرد دارند. این درصد فقط شامل کارگران تمام وقت می‌شود و کارگران زن پاره وقت را که ممکن است بچه‌ها را نیز تربیت کنند، در نظر نمی‌گیرد. از نظر تاریخی، تسلط مردان بر جامعه به‌طور کلی عادی بود و بخشی از «فرهنگ ژاپنی» بود. در اصل، سیاستمداران عمدتاً مردان بودند و
بود. در اصل، سیاستمداران عمدتاً مردان بودند و قدرت را در دست داشتند؛ بنابراین، درک مشخصی در محیط کار سیاسی وجود دارد، اما پس از اواخر دهه ۱۹۸۰، مردم به تدریج شروع به پذیرش اهمیت زنان مورد نیاز در بعد سیاسی کردند. یک نظریه جایگزین، فرضیه تفاوت دستمزد جبرانی، بیان می‌کند که زنان به خودی خود مجبور به این مشاغل نیستند، بلکه در عوض آنها مشاغل خود را بر اساس بسته مزایایی که هر کدام ارائه می‌دهند انتخاب می‌کنند. از در دسترس بودن کار گرفته تا غرامت سلامت، زنان ممکن است دستمزد کمتری را برای داشتن مزایای شغلی خاص
است دستمزد کمتری را برای داشتن مزایای شغلی خاص انتخاب کنند. مطالعه ای نشان می‌دهد که اگر شما در حال حاضر در محیطی کار می‌کنید که اکثریت زنان را شامل می‌شود، بین افزایش دستمزدها نیز ارتباط وجود دارد. یک نظریه رقیب از مری برینتون نشان می‌دهد که دولت بر اساس دستگاه‌هایی ساخته شده‌است که به زنان اجازه نمی‌دهد «شغل خوب» پیدا کنند. چهارمین نظریه کلیدی از هیگوچی کیکو می‌آید، که ادعا می‌کند برای تشویق تنوع جنسیتی در محیط کار به تغییراتی در سیاست‌های عمومی نیاز است. کیکو استدلال می‌کند که سیاست‌های موجود دولت، زنان
کیکو استدلال می‌کند که سیاست‌های موجود دولت، زنان را از کار کردن بازمی‌دارد. یکی از این قوانین که در دهه ۱۹۶۰ به اجرا گذاشته شد، سیاست "هیتوزوکوری" یا سیاست انسان سازی نام داشت که مسئولیت تولیدمثل نسل جدیدی را که قادر به موفقیت اقتصادی باشد بر عهده زنان می‌گذاشت. سایر موارد. در سال ۲۰۱۸، مشخص شد که چندین دانشکده پزشکی از جمله دانشگاه پزشکی توکیو، دانشگاه جونتندو و دانشگاه کیتاساتو، با استفاده از نمره قبولی متفاوت برای مردان و زنان، از متقاضیان مرد حمایت می‌کنند. در ژاپن، نسبت پزشکان زن نسبت به پزشکان مرد
در ژاپن، نسبت پزشکان زن نسبت به پزشکان مرد نسبتاً پایین است و تعداد کلی آنها تنها ۲۱٫۱ درصد است. این نشان می‌دهد که ژاپن شکاف جنسیتی بزرگی در زمینه پزشکی دارد و در میان تمام کشورهای گروه هفت عقب‌تر است.
مارگارت جوی تیبتز (؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۹ – ۲۵ آوریل ۲۰۱۰) دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ در دوران ریاست‌جمهوری لیندون جانسون، سفیر ایالات متحده در نروژ بود. او در آکادمی گولد و کالج ویتون در ماساچوست تحصیل کرد و مدرک دکترای خود را از کالج برین مار دریافت کرد. او دو مدرک افتخاری نیز از کالج بیتس در سال ۱۹۶۲، و از کالج بودین در سال ۱۹۷۳ دریافت کرد. اوایل فعالیت حرفه‌ای. تیبتز در سال ۱۹۴۹ سوگند یاد کرد و نخستین مأموریت او در بخش امور سیاسی سفارت ایالات متحده در انگلستان بود. یکی از وظایف
سفارت ایالات متحده در انگلستان بود. یکی از وظایف اصلی او در چند سال پس از آن، نظارت بر سیاست بریتانیا در قبال آفریقا، به ویژه بحث در مورد ایجاد یا عدم ایجاد فدراسیون آفریقای مرکزی بود. این فدراسیون در سال ۱۹۵۳ تشکیل شد و متشکل از رودزیای جنوبی (زیمبابوه)، رودزیای شمالی (زامبیا) و نیاسالند (مالاوی) بود. تیبتز دولت ایالات متحده را تشویق کرد تا از تصمیم بریتانیا حمایت کند و در نتیجه به تسهیل مشارکت آمریکا در فدراسیون کمک کرد. تیبتز در حین خدمت در سفارت در لندن، در کنفرانسی در موزامبیک شرکت کرد و در سفر خود از
در کنفرانسی در موزامبیک شرکت کرد و در سفر خود از چندین بخش آفریقا بازدید کرد. در سال ۱۹۵۵، وزارت امور خارجه او را به کنسولگری در لئوپولدویل (کینشاسا)، در کنگوی بلژیکی (جمهوری دموکراتیک کنگو) اعزام کرد. او به مدت دو سال با تمرکز بر مسائل اقتصادی خدمت کرد. او در پیامی به همکاران خود در واشینگتن در مورد پتانسیل رهبران اتحادیه کنگو مانند پاتریس لومومبا برای ایفای نقش کلیدی در جنبش‌های ملی‌گرایانه در آینده هشدار داد. در سال ۱۹۵۷، تیبتز به وزارت امور خارجه بازگشت و به دفتر اروپا پیوست. سفیر در نروژ. پس از دو سال
و به دفتر اروپا پیوست. سفیر در نروژ. پس از دو سال کار در دفتر امور اروپای وزارت امور خارجه، در سال ۱۹۵۹ تیبتز به کارکنان ادارهٔ همکاری‌های بین‌المللی پیوست و برای یک دورهٔ دو ساله در این اداره خدمت کرد. سپس در سال ۱۹۶۱ در سفارت آمریکا در بلژیک منصوب شد و به مدت سه سال به کار در این سفارتخانه مشغول شد. پس از آن تصدی، وی در سمینار بزرگ وزارت امور خارجه ثبت نام کرد و در زمانی که در آن سمینار شرکت می‌کرد، خبر احتمال انتصاب وی به عنوان سفیر اعلام شد. در ۲۸ مارس ۱۹۶۴ در طی یک کنفرانس مطبوعاتی در مزرعه خود در
۱۹۶۴ در طی یک کنفرانس مطبوعاتی در مزرعه خود در تگزاس، رئیس‌جمهور لیندون جانسون اعلام کرد که «ما خانم مارگارت تیبتز را که یک افسر خدمات خارجی درجه یک است، به‌عنوان سفیر معرفی کرده‌ایم یا قصد داریم که معرفی کنیم.» او سپس افزود که «او دارای مدرک دکتری از برین مار است و در مین به دنیا آمده‌است.» صبح روز بعد تیبتز در دفتر خاطرات خود به اعلامیهٔ رئیس‌جمهور و همچنین گمانه‌زنی‌ها مبنی بر اعزام او به فنلاند اشاره کرد. در ۲۸ آوریل، تیبتز، همراه با دو زن دیپلمات دیگر، با جانسون در دفتر بیضی کاخ سفید ملاقات کرد. او در
با جانسون در دفتر بیضی کاخ سفید ملاقات کرد. او در دفتر خاطرات خود این ملاقات را «بسیار شگفت‌انگیز» توصیف کرد. در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۴، جانسون به تیبتز اطلاع داد که به‌عنوان سفیر در نروژ معرفی شده‌است. جلسهٔ استماع او در کمیتهٔ روابط خارجی سنا در ۲۸ ژوئیه برگزار شد و خیلی زود توسط کل سنا نیز تأیید شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴، تیبتز مجدداً قبل از عزیمت به نروژ، برای مدت کوتاهی با جانسون در دفتر بیضی ملاقات کرد. تیبتز با کشتی وارد اسلو شد و به‌عنوان سفیر شروع به کار کرد. یکی از برجستگی‌های دوران تصدی او در دسامبر ۱۹۶۴
یکی از برجستگی‌های دوران تصدی او در دسامبر ۱۹۶۴ زمانی بود که مارتین لوتر کینگ در حال دریافت جایزهٔ صلح نوبل بود، میزبان او و همراهانش بود. او در زمان سفارت در نروژ در مذاکرات مربوط به پایگاه‌های نظامی و تسلیحات اتمی شرکت کرد. او همچنین به ترتیبات دیپلماتیک برای سفر اولاو، پادشاه نروژ، به واشینگتن کمک کرد. او در سال ۱۹۶۸ به ایالات متحده بازگشت و سپس برای مدت کوتاهی به‌عنوان معاون دستیار وزیر امور خارجه در امور اروپا خدمت کرد. تیبتز در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد و به شهر زادگاهش بتل، مین بازگشت تا از مادرش مراقبت
به شهر زادگاهش بتل، مین بازگشت تا از مادرش مراقبت کند. او سپس به تدریس دوره‌هایی در کالج بودین مشغول شد و یکی از اعضای فعال انجمن تاریخی بتل بود. او همچنین برای حمایت از آکادمی گولد و کتابخانهٔ عمومی بتل فعالیت می‌کرد. او برای حدود ۴۰ سال یک چهرهٔ شناخته‌شده در بتل بود و اغلب می‌شد او را در حال پیاده‌روی تند بر روی تپهٔ پارادایس دید. او در آوریل ۲۰۱۰ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
ریتا رَپ (؛ ۲۵ ژوئن ۱۹۲۸–۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹) فیزیولوژیست آمریکایی بود که تیم سامانهٔ غذایی مأموریت آپولو را رهبری می‌کرد. او مدال خدمات استثنایی ناسا، جایزهٔ زنان فدرال از کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده و جایزهٔ دانش‌آموختهٔ برجستهٔ دانشگاه دیتون را کسب کرد. به افتخار او لوحی نیز در مرکز فضایی جانسون قرار گرفته‌است. سنین جوانی و تحصیل. رپ در پیکوا، اوهایو به دنیا آمد. او در دبیرستان کاتولیک پیکوا تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۰ مدرک کارشناس علوم خود را از دانشگاه دیتون اخذ کرد. او یکی از نخستین زنانی بود که به
دیتون اخذ کرد. او یکی از نخستین زنانی بود که به دانشکده پزشکی دانشگاه سنت لوییس پیوست و در سال ۱۹۵۳ از این دانشکده فارغ‌التحصیل شد. رپ تحصیلات تکمیلی خود را در زمینهٔ تحقیقات و آموزش فیزیولوژی در دانشگاه گیسن به پایان رساند. فعالیت حرفه‌ای. رپ در سال ۱۹۵۳ به پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون پیوست و در آنجا در آزمایشگاه‌های هواپزشکی به کار مشغول شد. او تأثیر نیروی گرانش بالا بر بدن انسان را مورد مطالعه قرار داد. در سال ۱۹۶۰، رپ به کارگروه فضایی پیوست و به کار بر روی تأثیرهای گریز از مرکز مشغول شد. پس از شروع
بر روی تأثیرهای گریز از مرکز مشغول شد. پس از شروع برنامهٔ فضایی آپولو در سال ۱۹۶۶، رپ به تیم سامانه‌های غذایی آپولو پیوست و به بررسی روش‌های انبار کردن غذا در فضا پرداخت. او برای شناسایی روش‌هایی ممکن به‌منظور بسته‌بندی و آماده‌سازی غذای فضایی، به همکاری با شرکت ویرلپول و متخصصان تغذیه پرداخت. او رابط اصلی بین آزمایشگاه تغذیه و فضانوردان بود. او سعی کرد تا آنجا که ممکن است از مواد غذایی موجود در بازار استفاده کند. فضانوردان خواستار گنجاندن کیک کدو تنبل و آجیل در رژیم غذایی خود بودند، اما غذای مورد علاقهٔ
در رژیم غذایی خود بودند، اما غذای مورد علاقهٔ آنها سوپ خامه‌ای مرغ بود. کلوچه‌های قندی او مورد توجه ویژهٔ خدمهٔ پروازهای فضایی قرار گرفتند. او وعده‌های غذایی هر فضانورد آپولو را جداگانه تهیه می‌کرد و هرکدام از فضانوردان نیز از ظروف غذاخوری با کد رنگی خاص استفاده می‌کردند. او در سال ۱۹۶۲ به مرکز فضاپیمای سرنشین‌دار (مرکز فضایی جانسون کنونی) نقل مکان کرد و در سال ۱۹۷۱ به‌خاطر «کمک‌های فوق‌العاده‌اش در برنامه آپولو» موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال از کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده شد. او نخستین زن از مرکز
خدمات کشوری ایالات متحده شد. او نخستین زن از مرکز فضاپیمای سرنشین‌دار بود که برای این جایزه انتخاب شد؛ جایزه‌ای که بالاترین افتخار دولت فدرال بود. دستاوردهای او فراتر از چارچوب داخلی ناسا به محبوبیت رسید و در بازار مواد غذایی تجاری نیز مورد استفاده قرار گرفت. زمانی که اسکای‌لب در سال ۱۹۷۳ شروع به کار کرد، رپ رهبری یک تیم ۳۰ نفره را بر عهده گرفت. در طول مأموریت اسکای‌لب، رپ مشخص کرد که فضانوردان باید حدود ۳٬۰۰۰ کالری در روز مصرف کنند. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۷۵ جایزهٔ ایسکر برای همکاران تحقیق و توسعه
سال ۱۹۷۵ جایزهٔ ایسکر برای همکاران تحقیق و توسعه برای سیستم‌های بسته‌بندی و تغذیه نظامی را به پاس کمک‌هایش در تهیهٔ غذا و تحقیقات در زمینهٔ ظروف غذا دریافت کرد. او در گزارش پروژه آزمایشی آپولو–سایوز ناسا در سال ۱۹۷۷ نیز مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۰ برندهٔ جایزهٔ دانش‌آموختهٔ برجستهٔ دانشگاه دیتون شد. او در سال ۱۹۸۱ مدال خدمات استثنایی ناسا را نیز دریافت کرد. او برای حفظ غذاها از دهیدراتاسیون، تثبیت حرارت، تابش و کنترل رطوبت استفاده می‌کرد. رپ در سال ۱۹۸۶ به همراه کونی استدلرخلاصه‌ای از سامانه‌های غذایی شاتل
کونی استدلرخلاصه‌ای از سامانه‌های غذایی شاتل فضایی را منتشر کرد. رپ در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ پس از یک دورهٔ طولانی ابتلا به بیماری درگذشت. او به‌عنوان پیشگام غذای فضایی شناخته می‌شد. مجموعه‌ای از پرونده‌های مرتبط با رپ در کتابخانهٔ پیکوا وجود دارد. زندگی‌نامهٔ او در فیلم "کهکشانی برای او: داستان‌های شگفت‌انگیز زنان در فضا" اثر لیبی جکسون نوشته شد. لوحی که تعهد رپ به ایمنی، سلامت و آسایش خدمه پرواز ناسا را به رسمیت می‌شناسد، در مرکز فضایی جانسون آویخته شده‌است.
روث مارگارت دیویس (؛ ۱۹ اکتبر ۱۹۲۸–۲۸ مارس ۲۰۱۲، همچنین شناخته‌شده با نام روث دیویس لور ()) دانشمند رایانه و کارمند دولتی اهل ایالات متحده آمریکا بود که با چندین پروژهٔ تحقیقاتی بزرگ دولت ایالات متحده مرتبط بود. او به‌عنوان معاون دستیار وزیر دفاع برای تحقیقات و فناوری پیشرفته، به‌عنوان دستیار وزیر انرژی برای کاربردهای منابع و به‌عنوان رئیس اروسپیس کورپوریشن در دولت ایالات متحده خدمت کرد. زندگی‌نامه. تحصیلات و اوایل زندگی. دیویس در ۱۹ اکتبر ۱۹۲۸ در شارپسویل، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۰ مدرک
پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۰ مدرک کارشناسی ریاضیات خود را از دانشگاه امریکن دریافت کرد و سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه مریلند، کالج پارک ادامه داد و در فصول تابستان نیز به‌عنوان برنامه‌نویس رایانه در اداره ملی استانداردها کار می‌کرد. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۵۵ موفق به کسب مدرک دکترا در رشتهٔ ریاضیات از دانشگاه مریلند شد. پایان‌نامهٔ او، "در مورد یک مسئله کوشی منظم برای معادله اویلر-پواسون-داربوکس"، تحت نظارت الکساندر واینستاین تهیه شد. او پس از اتمام تحصیلات دکترای خود، برای یک
شد. او پس از اتمام تحصیلات دکترای خود، برای یک موقعیت شغلی در آی‌بی‌ام درخواست داد، اما درخواست او از سوی این شرکت رد شد؛ زیرا آی‌بی‌ام در آن زمان زنان را فقط در سمت منشی استخدام می‌کرد. در عوض، او از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به‌عنوان مدرس در دانشگاه مریلند و سپس از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ در دانشگاه امریکن به کار مشغول شد. خدمات دولتی. در آن زمان، دریاسالار هایمن جی. ریکوور برای برنامهٔ هسته‌ای کردن نیروی دریایی ایالات متحده در جستجوی برنامه‌نویسان رایانه‌ای بود، و برخلاف آی‌بی‌ام، «به زرد، بنفش یا سبز بودن شما، یا پنج
آی‌بی‌ام، «به زرد، بنفش یا سبز بودن شما، یا پنج دستی بودن شما اهمیت نمی‌داد». او دیویس را از میان چند زن دیگر استخدام کرد و در خدمت او، دیویس نخستین کسی بود که کد رایانه‌ای راکتورهای هسته‌ای را نوشت. او از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به‌عنوان مدیر تحقیقات در دیوید تیلر مدل بیسین و از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵ در جاهای دیگر در وزارت دفاع به کار مشغول بود. در این مدت، او به نوشتن مقاله برای مجلهٔ "ژورنال جامعه و نمایش اطلاعات" نیز پرداخت و چندین مقاله در مورد سامانه‌های نمایش اطلاعات نظامی منتشر کرد و به‌عنوان رئیس کمیتهٔ افتخارات
نظامی منتشر کرد و به‌عنوان رئیس کمیتهٔ افتخارات و جوایز جامعه خدمت کرد. او سپس به مؤسسه ملی سلامت نقل مکان کرد. در این مؤسسه، او معاون مدیر تحقیقات در کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده بود، و سپس از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ نیز مدیر مرکز ملی ارتباطات بیومدیکال لیستر هیل شد. او همچنین به‌عنوان مدیر مؤسسهٔ علوم و فناوری رایانه در دفتر ملی استانداردها کار کرد و سپس در وزارت بهداشت، آموزش و رفاه نیز به کار مشغول شد. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ معاون دستیار وزیر دفاع برای تحقیقات و فناوری پیشرفته بود؛ در آن زمان رئیس‌جمهور
و فناوری پیشرفته بود؛ در آن زمان رئیس‌جمهور جیمی کارتر او را به‌عنوان دستیار وزیر انرژی برای برنامه‌های کاربردی منابع منصوب کرد. دیویس در طول خدمت دولتی خود با چندین پروژهٔ تحقیقاتی بزرگ، از جمله سامانهٔ اطلاعات پزشکی آنلاین مدلاین، پزشکی از راه دور مبتنی بر ماهواره، استاندارد رمزنگاری داده‌ها، برنامهٔ وی‌اچ‌اس‌آی‌سی برای توسعهٔ مدارهای مجتمع سریع، و توسعهٔ سلاح‌های با انرژی هدایت‌شده همکاری کرد. بازنشستگی و ادامهٔ زندگی. دیویس در سال ۱۹۸۰ از خدمات دولتی بازنشسته شد. او گروه پایماتیونینگ که یک شرکت مدیریت
شد. او گروه پایماتیونینگ که یک شرکت مدیریت و فناوری بود را تأسیس کرد و به‌عنوان مدرس به مؤسساتی شامل مدارس قدیمی او و همچنین دانشگاه هاروارد، دانشگاه پنسیلوانیا، دانشگاه پیتسبورگ، و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود، پیوست به تدریس مشغول شد. او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۰ رئیس اروسپیس کورپوریشن شد و در چندین هیئت مدیرهٔ شرکتی دیگر نیز خدمت کرد. او در ۲۸ مارس ۲۰۱۲ درگذشت. بازشناسی و میراث. دیویس در سال ۱۹۷۲ برندهٔ جایزه زن فدرال شد. او در سال ۱۹۷۶ به‌خاطر «کمک به علوم رایانه، به‌ویژه فناوری اطلاعات»، به‌عنوان عضو آکادمی
به‌ویژه فناوری اطلاعات»، به‌عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد. او همچنین به عضویت آکادمی ملی مدیریت عمومی درآمد و در سال ۱۹۹۰ نیز عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا شد. او علاوه بر جایزه‌های دیگر، مدال طلای وزارت بازرگانی را در سال ۱۹۷۲، مدال خدمات ممتاز دفاعی را در سال ۱۹۷۹، و جایزه آدا لاولیس از انجمن زنان در رایانس را در سال ۱۹۸۴ دریافت کرد. دانشگاه کارنگی ملون و دانشگاه مریلند به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۹۳ به او دکترای افتخاری اعطا کردند. در دانشگاه مریلند، استادی روث ام. دیویس در ریاضیات در سال ۲۰۰۳
استادی روث ام. دیویس در ریاضیات در سال ۲۰۰۳ توسط خود دیویس تأسیس شد که تا سال ۲۰۱۸ توسط جاناتان روزنبرگ برگزار می‌شود.
تحمل مذهبی یا تساهل مذهبی () ممکن است معنایی جز بردباری و اجازه ای که پیروان یک دین مسلط برای وجود ادیان دیگر داده‌اند، نداشته نباشد، هر چند که این ادیان از نظر دین مسلط حقیر، اشتباه یا مضر تلقی شوند. از نظر تاریخی، بیشتر حوادث و نوشته‌های مربوط به مدارا شامل وضعیت اقلیت و دیدگاه‌های مخالف در رابطه با دین رسمی غالب است. اما دین نیز جامعه‌شناختی است و رواداری همواره جنبه سیاسی نیز داشته‌است.
بیماری‌های خودایمنی در زنان () شرحی است بر بیماری‌های خودایمنی که زنان را درگیر می‌کند. به نظر می‌رسد این بیماری‌ها در زنان بسیار بیشتر از مردان است. علت چنین شرایطی دقیقاً مشخص نیست، اما ممکن است تا حدی به سبب حضور یک نسخهٔ اضافی از کروموزوم ایکس باشد که زنان در مقایسه با نسخه منفرد همین کروموزوم در مردان دارند. تصور می‌شود که افزایش احتمال خطر بروز این بیماری‌ها در زنان با تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط باشد. به‌عنوان مثال، تغییرات هورمونی، کروموزوم‌های جنسی، فشار روانی، ژنتیک یا عوامل گوناگون دیگر. برخی از
فشار روانی، ژنتیک یا عوامل گوناگون دیگر. برخی از این تفاوت‌ها در زنان منحصر به فرد است، مانند پی آمدهای دوران بارداری. این احتمال وجود دارد که این واکنش‌های ایمنی طی بارداری تشدید شوند، چرا که سیستم ایمنی مادر برای محافظت از او و نوزادش فعال است. زنان مبتلا به بیماری‌های خودایمنی می‌توانند با خیال راحت بچه دار شوند. بسته به بیماری و شدت آن، خطراتی برای مادر یا نوزاد وجود دارد. برای برخی از زنان، علائم در دوران بارداری بهبود می‌یابند، در حالی که برخی دیگر متوجه می‌شوند که علائم آنها شعله‌ور و تشدید شده‌است.