payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عضو زن حاضر در کنگره تبدیل شد و رکورد قبلی را شکست. وی در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ مجدداً برای این کرسی انتخاب شد. تحلیل‌گران گمان می‌کردند که آدامز در انتخابات مقدماتی پنج جانبه، هم در انتخابات میان دوره‌ای و هم در انتخابات همگانی (که در همان روز در نوامبر ۲۰۱۴ برگزار شد) در وضعیت نامناسب جغرافیایی قرار دارد. او اهل گرینزبورو است، اما اکثریت جمعیت این حوزه در شارلوت هستند. اما در حالی که سه نماینده از شارلوت در این رقابت، آرای آن حوزه را تقسیم می‌کردند، آدامز هر دو انتخابات مقدماتی را با حدود ۴۴ درصد آرا برد؛
دو انتخابات مقدماتی را با حدود ۴۴ درصد آرا برد؛ برای جلوگیری از کشیده شدن رقابت به دور دوم، به چند هزار رأی بیش از حد نصاب ۴۰ درصد نیاز بود. آدامز در انتخابات همگانی و میان دوره‌ای که هر دو در یک روز برگزار می‌شدند، به رقابت با وینس کوکلی، گویندهٔ سابق رادیو و تلویزیون از متیوس و حزب جمهوری‌خواه پرداخت. حوزهٔ دوازدهم، منطقه‌ای کاملاً دموکرات با اکثریت رأی دهندگان سیاه‌پوست و شاخص رأی‌دهی، D+26 بود، از این رو، آدامز به سهولت در هر دو انتخابات پیروز شد. آدامز دومین زن رنگین‌پوستی است که نمایندهٔ کارولینای
دومین زن رنگین‌پوستی است که نمایندهٔ کارولینای شمالی در مجلس است. اولین فرد، اوا کلیتون بود که از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲، نمایندهٔ بخش بزرگی از شرق کارولینای شمالی بود. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، آدامز از هیلاری کلینتون پشتیبانی و حمایت خود را به عنوان یک سوپردلیگیت (نمایندهٔ ارشد در حزب) تضمین کرد. آدامز عضو انجمن پیشتاز کنگره، انجمن سیاه‌پوستان کنگره، و انجمن علوم انسانی کنگره است. زندگی شخصی. آدامز مطلقه است و دو فرزند دارد. او به خاطر داشتن کلاه‌های فراوان و منحصر به فردش شهرت دارد.
ورزشگاه سوفای () یک مجموعه ورزشی و تفریحی در اینگلوود، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۰ افتتاح شده دارای ۷۰٬۲۴۰ نفر ظرفیت است و برای مسابقات فوتبال، فوتبال آمریکایی و کنسرت‌های موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
الفونزو ادوارد بل جونیور (.Alphonzo Edward Bell, Jr) (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۴ درگذشتهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۰۴)، عضو جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان ایالات متحده از ایالت کالیفرنیا بود. بل از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۷ میلادی برای هشت دوره از ملیبو و منطقه تأثیرگذار غربی لس آنجلس در مجلس نمایندگان آمریکا نمایندگی کرد. خانواده و اوایل زندگی. ال بل، نامی که در میان دوستانش به آن معروف بود، یکی از فرزندان خانواده پیشگام مزرعه‌دار، دارای شرکت روغن و توسعه املاک و مستغلات بود، خانواده‌ای که نام آن بر چندین منطقه، بل، بل گاردنز و بل-ایر در
نام آن بر چندین منطقه، بل، بل گاردنز و بل-ایر در جنوب کالیفرنیا گذاشته شده‌است. پدر وی الفونزو، از سود شرکت روغن خود برای بهبود جوامع جنوبی کالیفرنیا استفاده کرد، از جمله بخش‌های از وست‌وود، بورلی هیلز، پسیفیک پلسیدس و بل-ایر. بل جوان در ملک و مزرعه پدر خود واقع در شمال لس آنجلس که یک زمین بزرگ و نظام گسیخته و متشکل از مناطقی بود که حالا معروف به بل ایر و پسیفیک پلسیدس هستند، بزرگ شد. یکی از دوستان نزدیک دوران کودکی و همراه وی در اسب سواری، ویل راجرز جونیور نام داشت، کسی که پدرش مالک یک مزرعه بزرگ درست در
نام داشت، کسی که پدرش مالک یک مزرعه بزرگ درست در شمال مزرعه خانواده بل بود. بیل آموزش خود را در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی در مدرسه ویب در کالیفرنیا آغاز کرد. وی به تحصیلات خود ادامه داده و مدرک علوم سیاسی را در ۱۹۳۸ میلادی از کالج اکسیدنتال بدست آورد و پس از خدمت در نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم (از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵)، بل به کسب‌وکار خانوادگی روغن ملحق شده و از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان رئیس شرکت خدمت کرد. بل که نیز یک مزرعه‌دار و دامدار بزرگ بود، شرکت روغن را در ۱۹۷۵ میلادی فروخت. حرفه سیاسی
شرکت روغن را در ۱۹۷۵ میلادی فروخت. حرفه سیاسی و خدمات عمومی. حزب جمهوری‌خواه کالیفرنیایی. بل برای نخستین بار در اواسط دهه ۱۹۵۰ میلادی وارد حوزه سیاست شده و در چندین سمت در حزب جمهوری‌خواه کار کرد. وی به عنوان رئیس کمیته مرکزی جمهوری‌خواه در شهرستان لس آنجلس، رئیس کمیته ایالتی مرکزی جمهوری‌خواه در کالیفرنیا و به عنوان عضو کمیته ملی جمهوری‌خواه خدمت کرد. هرچند سیاست مدار محبوب وی که در اصل الهام بخش وی برای ورود به حوزه خدمات عمومی بود، رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت بود، اما وی زمانی که دانشجوی کالج بود از
روزولت بود، اما وی زمانی که دانشجوی کالج بود از دموکرات‌ها جدا شد و بعدتر به عنوان یک جمهوری‌خواه خود را ثبت نام نموده و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۲ به‌طور فعالانه از ژنرال دوایت آیزنهاورDwight D. Eisenhower)) حمایت کرد. بل از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان رئیس کمیته ایالتی مرکزی جمهوری‌خواه در کالیفرنیا و از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان عضو کمیته ملی جمهوری‌خواه خدمت نمود. کنگره ایالات متحده. بیل در ۱۹۶۰ میلادی به عنوان عضو جمهوری‌خواه در هشتاد و هفتمین دور کنگره ایالات متحده انتخاب گردید، او برای هفت
دور کنگره ایالات متحده انتخاب گردید، او برای هفت دور بعدی کنگره مجدداً انتخاب شده و از ۳ ژانویه ۱۹۶۱ تا ۳ ژانویه ۱۹۷۷ خدمت نمود. هنگام حضور در کنگره از یک حوزه انتخابیه گسترده – در آن زمان حوزه ۲۸ام، اما پس از ناحیه‌بندی مجدد حوزه ۲۷ام – نمایندگی می‌کرد، حوزه‌ای که در امتداد ساحل کالیفرنیا از ملیبو گرفته تا شبه‌جزیره پالوس وردس پینینسولا واقع شده و شامل تمامی یا بخش‌های از سنتا مونیکا، پسیفیک پلسیدس، برنت‌وود، بل-ایر و لس آنجلس غربی بود. با وجود اینکه این حوزه که در آن زمان یک دژ مستحکم جمهوری‌خواه پنداشته
که در آن زمان یک دژ مستحکم جمهوری‌خواه پنداشته می‌شد، اما تنها ۴۰ تا ۴۹٪ رأی دهنده جمهوری‌خواه داشت و حمایت دو حزبی برای رسیدن یک نامزد به سمت دولتی حتمی بود. در جریان حضور در کنگره، بل در سیاست‌های خارجی و دفاعی بیشتر مواضع محافظه‌کارانه داشت – وی در جریان سه دوره ریاست جمهوری از جنگ ویتنام پشتیبانی کرد – اما، در رابطه با مسائل داخلی مانند قوانین باز مسکن و سایر قوانین مرتبط با حقوق مدنی و همچنین مسائل زیست‌محیطی و حفاظت از محیط زیست و سیاست آموزشی و اصلاحات، بل معمولاً مواضع میانه تا لیبرال اتخاذ می‌کرد.
بل معمولاً مواضع میانه تا لیبرال اتخاذ می‌کرد. برخی‌ها عضو کنگره ال بیل را یک سیاستمدار محافظه‌کار و برخی‌های دیگر وی را یک میانه‌روی می‌دانستند. مطالعه‌ای که رالف نیدر پیرامون سابقه رأی‌دهی بیل در ۱۹۷۲ میلادی انجام داد، می‌گوید: «به مشکل می‌توان گفت که وی چگونه سیاستمداری است. وی در بیشتر موارد، به‌ویژه قوانین مرتبط با اقتصادی، به سوی محافظه‌کاری گرایش دارد. اما زمانی که صحبت از مسائل مردمی می‌شود، به‌ویژه مسائل مرتبط با جوامع ستمدیده آمریکایی، بیل یک لیبرال است». این عضو مجلس باری خود را به عنوان یک فرد
است». این عضو مجلس باری خود را به عنوان یک فرد «میان‌رو» توصیف نموده و اظهار داشت که وی براساس اصول و با در نظر داشت ویژگی‌های یک موضوع رأی خواهد داد، نه مصلحت سیاسی. وی به یک ستون‌نویس روزنامه لس آنجلس تایمز در ۱۹۷۰ میلادی گفت، «یک میانه‌رو باید بیشتر مطالعه کند. یک سیاستمدار راست یا چپ افراطی ضرورت نمی‌بیند تا بیشتر کار یا تفکر کند – چون او می‌داند که از چه چیزی طرفداری می‌کند و مخالف چه چیزی است. یک میانه‌رو باید به‌طور جداگانه روی هر مسئله با در نظر داشت ویژگی‌های آن تصمیم بگیرد». به عنوان یکی از اعضای
ویژگی‌های آن تصمیم بگیرد». به عنوان یکی از اعضای برجسته کمیته علوم و ستاره‌شناسی و کمیته آموزش و کار مجلس نمایندگان، وی حمایت هر دو حزب را برای کارهای خود در مورد لایحه‌های گوناگون کسب کرد، از جمله قانون آمریکایی کهن‌سالتر، قانون آموزش ابتدایی و ثانوی، قانون توسعه مسکن و شهری ۱۹۶۸ و همچنین قوانین برای بهبود استانداردهای کار، ایمنی کارگران، امتیازات کهنه‌سربازان و برنامه‌های محافظت از محیط زیست و حراست از اکوسیستم و حیات وحش. بل در جریان مدت خدمت خود در کنگره از تمامی قوانین بزرگ مرتبط با حقوق مدنی حمایت
از تمامی قوانین بزرگ مرتبط با حقوق مدنی حمایت نموده و اکثراً روی موارد خاص با حزب خود که معمولاً با اینچنین لوایح مخالفت می‌کردند کار می‌کرد، وی یکی از نخستین دادخواهان قانونی شد که در نهایت به قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ مبدل گردید. از آنجا که تصویب این لایحه مستلزم حمایت هر دو حزب بود و بخاطر خنثی سازی مخالفت دموکرات‌ها، حمایت حزب جمهوری‌خواه نیز لازم بود، بل با کمک در راستای در جمع‌آوری رأی لازم از سوی جمهوری‌خواهان، نقشی بزرگی در راستای تصویب قانون مدنی ایفا نمود. در جریان این کار، وی از نزدیک با کلارنس میچل
در جریان این کار، وی از نزدیک با کلارنس میچل جونیور از انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) کار نموده و با وی دوست شخصی شد. در جریان راه‌پیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی در ۱۹۶۳، او و میچل کنار هم با مارتین لوتر کینگ جونیور راه رفتند و هنگامی که کینگ سخنرانی مشهور «رؤیایی دارم» خود را ایراد می‌کرد، این دو نفر با نشانده شدن در عقب میز خطابه و در پیشروی بنای یادبود لینکلن مورد تقدیر قرار گرفتند. بل بعدها در مورد تصویب قانون تاریخی ۱۹۶۴ چنین نوشت: «من افتخار می‌کنم که از همان آغاز از قانون حقوق مدنی
افتخار می‌کنم که از همان آغاز از قانون حقوق مدنی حمایت کردم. این لایحه‌ای بود که هدفِ فرصت مساوی برای همه مردم را به آغوش می‌کشید. ائتلاف قانون‌گذران باعث شد تا یک معنی واحد از عدالت و برابری در زندگی آمریکایی شکل گیرد. این اجماع بر مبنای اصل پذیرفتنی عدم تبعیض میان افراد صرف نظر از نژاد، دین، قومیت یا جنسیت آنها، استوار بود». شهرت در زادگاه وی کالیفرنیا. بل که یک فرد ثروتمند، خونسرد، دوستانه، خوش سیما و مؤدب بود، هنگام رجوع به نمایندگان هر دو حزب برای کسب آرای آنها هیچ مشکلی نداشت و او توانست انتخابات
آرای آنها هیچ مشکلی نداشت و او توانست انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواه برای کرسی کنگره را با حاشیه ۵۰٪ در مقابل ۱۲٪ از رقیب خود برنده شود. در جریان انتخابات‌ها، وی از حمایت سیاسی طیف گسترده‌ای از احزاب مختلف لذت می‌برد، مثلاً وی در نخستین نامزدی خود برای کرسی کنگره از سوی بانوی نخست پیشین النور روزولت و فرماندار آینده کالیفرنیا و رئیس‌جمهوری آینده ایالات متحده رونالد ریگان حمایت گردید، رونالد ریگان حتی در همان اوایل در ۱۹۶۰ میلادی که یک دموکرات اسمی بود به عنوان رئیس کمیته‌ای که خود تحت نام «دموکرات‌ها برای ال
رئیس کمیته‌ای که خود تحت نام «دموکرات‌ها برای ال بل» سازماندهی نموده بود خدمت می‌کرد. در اواخر حرفه سیاسی خود، زمانی که وی برای کرسی مجلس سنای ایالات متحده در ۱۹۷۶ میلادی نامزد شد، بل از سوی هم شهردار لس آنجلس تام برادلی و هم از سوی بازیگر/کارگردان مشهور جان وین حمایت سیاسی گردید. با این همه، عضو کنگره بل هرگز نتوانست تا از این شهرت و سابقه طولانی خدمت عمومی خود برای برنده شدن در سمت‌های بلند حکومتی استفاده نماید. وی دو بار برای راهیابی به سمت‌های بلندتر حکومتی سعی کرد – نامزد شدن برای کرسی مجلس سنا بجای
سعی کرد – نامزد شدن برای کرسی مجلس سنا بجای جان وی. تونی از کالیفرنیا در ۱۹۷۶ میلادی و پیش از آن تلاش برای جانشینی متصدی شهرداری لس آنجلس سام یورتی در ۱۹۶۹ میلادی. هرچند یورتی در ۱۹۶۹ میلادی در سمت خود باقی ماند، اما بعدتر – تاحدی بخاطر حمایت بل از رقیب وی – در انتخابات بعدی شهرداری توسط تام برادلی مغلوب گردید؛ و برادلی در نهایت توسط اس.آی. هایاکاوا در ۱۹۷۶ میلادی شکست داده شد، کسی که در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان بل را شکست داده بود. بخاطر نامزد شدن در انتخابات مقدماتی مجلس سنا، بل در انتخابات ۱۹۷۶
در انتخابات مقدماتی مجلس سنا، بل در انتخابات ۱۹۷۶ مجلس نمایندگان خود را نامزد نکرده بود.
انجمن سفر خانواده یک اجتماع اینترنتی برای مسافران پیاپی است که بر خانواده‌های دارای فرزند تمرکز دارد. از اعضای ثبت نام شده در جامعه، ۷۵ درصد زنان دارای فرزند هستند. شرکت رسانه‌ای آمریکایی انجمن سفر خانواده به ثبت رسیده. که مالک انجمن است، هم راهنماهای مسافرت چاپی و هم آنلاین را منتشر می‌کند که در آن کارشناسان سفر و اعضای ثبت نام شده می‌توانند ایده‌ها و توصیه‌های سفر را ارسال کنند. تارنمای مسافرتی "FamilyTravelForum.com" شامل بررسی‌ها و اطلاعاتی در مورد مقصد تعطیلات برای خانواده‌های دارای فرزندان در سنین
تعطیلات برای خانواده‌های دارای فرزندان در سنین مختلف است. این سایت در سال ۲۰۰۹ جایزه ماژلان را برای برتری در راهنمای سفر آنلاین دریافت کرد.
آن اسمیت بدسول (Ann Smith Bedsole) (نام تولد: مارگارت آنا اسمیت) (Margaret Anna Smith) (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۳۰)، سیاستمدار، بازرگان، فعال اجتماعی و نوع‌دوست اهل ایالات متحده است. وی نخستین زن جمهوری‌خواه بود که در مجلس نمایندگان آلاباما و نخستین زنی بود که در مجلس سنای آلاباما خدمت کرد. در ۲۰۰۲ میلادی، وی به آکادمی افتخار آلاباما معرفی شد. اوایل زندگی. مارگارت انا اسمیت در ۷ ژانویه ۱۹۳۰ در سلما، آلاباما متولد شد و فرزند مالکوم وایت اسمیت و سایبیل هیو اسمیت بود. وی یک خواهر دارد. زمانی که وی پنج سال داشت، پدر
وی یک خواهر دارد. زمانی که وی پنج سال داشت، پدر وی خانواده را به شهر جکسن، جاییکه وی یک کارخانه چوب‌بری خریداری نموده بود، انتقال داد؛ وی زمانی که نوجوان بود برای کار به آنجا می‌رفت. وی از دبیرستان وینزبورو در وینزبورو، ویرجینیا فارغ گردید و بعدتر وارد دانشگاه آلاباما و دانشگاه دنور شد. حرفه سیاسی. در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری‌خواه در ۱۹۶۴ میلادی، اسمیت به عنوان نمایندهِ جایگزین در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه شرکت کرد. در ۱۹۶۶ میلادی، او در کمیته اجرایی ایالتی آلاباما خدمت نمود. در جریان
کمیته اجرایی ایالتی آلاباما خدمت نمود. در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری‌خواه در ۱۹۷۲ میلادی، وی به عنوان نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه، معاون هیئت نمایندگان آلاباما در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه و به عنوان یکی از دو عضو مجمع گزینندگان در کنار نماینده ایالتی دَگ هیل، خدمت کرد. اسمیت بعدتر به عنوان رئیس حزب جمهوری‌خواه در حوزه چهارم در موبیل، آلاباما مشغول خدمت شد. مجلس قانون‌گذاری آلاباما. سونی کالاهان، عضو مجلس نمایندگان آلاباما از حوزه انتخابیه ۱۰۱ام این ایالت در ۱۹۷۸ میلادی اعلام نمود که
۱۰۱ام این ایالت در ۱۹۷۸ میلادی اعلام نمود که تصمیم دارد تا در مجلس سنای آلاباما خود را نامزد نماید. بدسول در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان پیروز شده و توانست نامزد دموکرات جیم جانستون را در انتخابات سراسری شکست دهد، با این کار وی به نخستین عضو جمهوری‌خواه زن در تاریخ مجلس نمایندگان آلاباما مبدل شد. کالاهان، عضو مجلس سنای آلاباما از حوزه انتخابیه ۳۴ام آلاباما، کرسی خود را در ۱۹۸۲ میلادی خالی کرد. بدسول از سوی حزب جمهوری‌خواه نامزد این کرسی شده و با شکست دادن نامزد دموکرات جان ساد در انتخابات سراسری، به
دادن نامزد دموکرات جان ساد در انتخابات سراسری، به نخستین زنی مبدل شد که در مجلس سنای آلاباما خدمت کرد. وی در دومین کارزار انتخاباتی مجلس سنای خود، فلایرهای تبلیغاتی را به چاپ رساند که در صفحه عقبی آن تقسیم اوقات فصل شکار ایالت ذکر شده بود. وی برای سه دوره به عنوان عضو مجلس سنای آلاباما انتخاب گردیده و تا سال ۱۹۹۵ میلادی در آن سمت خدمت کرد. بدسول در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان عضو کمیته آموزش مجلس سنای آلاباما انتصاب یافته و در آن خدمت کرد. وی در ۱۹۸۷ میلادی به عنوان عضو کمیته‌های قضایی، آموزش و سلامت و همچنین به
عضو کمیته‌های قضایی، آموزش و سلامت و همچنین به عنوان رئیس کمیته کشاورزی، حراست و جنگل‌داری گماشته شد. کارزار انتخاباتی فرمانداری. بدسول در ۱ نوامبر ۱۹۹۳ اعلام نمود که تصمیم دارد در انتخابات ۱۹۹۴ از سوی حزب جمهوری‌خواه نامزد فرمانداری آلاباما شود. وی ریکس السالسی، رئیس اجرائی پیشین حزب جمهوری‌خواه اوهایو، را به عنوان مدیر کارزار انتخاباتی خود انتخاب کرد. وی در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان در رده دوم قرار گرفت، اما در دور دوم انتخابات مقدماتی از سوی فوب جیمز مغلوب گردید. در جریان انتخابات فرمانداری ۱۹۹۸
مغلوب گردید. در جریان انتخابات فرمانداری ۱۹۹۸ آلاباما، از نامزد دموکرات دان سیگلمن در مقابل نامزد جمهوری‌خواه فوب جیمز، حمایت سیاسی کرد. در انتخابات ۲۰۰۵، وی نامزد شهرداری شهر موبیل شد، اما ناموفق بود. سایر فعالیت‌ها. در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، بدسول یکی از بنیانگذاران مدرسه ریاضی و علوم آلاباما بود، مدرسهٔ که در ۱۹۸۹ میلادی توسط مجلس قانون‌گذاری آلاباما منظور شده بود. این مدرسه بعدتر کتابخانه‌ای را اضافه نموده و آنرا به افتخار بدسول نامگذاری کرد. این مؤسسه هنوز هم «یکی از دبیرستان‌های شبانه‌روزی کاملاً
هنوز هم «یکی از دبیرستان‌های شبانه‌روزی کاملاً عمومی برای دانشجویان کلاس دهم، یازدهم و دوازدهم در این ایالت است که به دنبال آموزش عالی در حوزه‌های ریاضی، علوم و انسانیات هستند». بدسول همچنین مزرعه بدسول فارمز را در ۲۰۰۸ میلادی در پردو هیل بنیان گذاشت. عضویت‌ها و وابستگی‌ها. بدسول در تعداد زیادی از ابتکارات آموزشی و انسان‌دوستانه دخیل بوده‌است. وی به عنوان رئیس و معاون در هیئت مدیره مدرسه ریاضی و علوم آلاباما خدمت کرد. وی یکی از اعضای هیئت امنای کالج اسپرینگ هیل و کالج هانتینگدون بود. وی ریاست کمیته توزیع
هیل و کالج هانتینگدون بود. وی ریاست کمیته توزیع مؤسسه خیریه سیبل اچ. اسمیت (بعدتر به بنیاد سیبل و وایت اسمیت تغییر نام داده شد) را برعهده داشته و همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره بنیاد جی.ال. بدسول خدمت کرد، بنیادی که برای پروژه‌های آموزشی پسا دبیرستان، حوزه هنر و توسعه اقتصادی جنوب‌غرب آلاباما کمک‌های مالی فراهم می‌کرد. بدسول در راستای ترویج، حفظ و حراست از تاریخ محلی نیز کار می‌کرد. وی تورهای خانگی تاریخی موبیل (Mobile Historic Home Tours) را تأسیس نموده و به عنوان عضو کمیسیون تاریخی آلاباما، کمیسیون توسعه
عنوان عضو کمیسیون تاریخی آلاباما، کمیسیون توسعه تاریخی موبیل و کمیته فانوس دریایی خلیج موبیل (Mobile Bay Lighthouse Committee) خدمت کرد. در ۱۹۹۹ میلادی، وی رئیس جشن سه‌صدساله موبیل شده و برای سه سال متمادی با صدها داوطلب برای سازماندهی این برنامه کار کرد. وی همچنین بانی و رئیس مرکز منابع جنگل آلاباما است. جوایز و افتخارات. بدسول با دریافت افتخارات بانوی نخست موبیل در ۱۹۷۲، موبیلی سال در ۱۹۹۳ میلادی و انسان‌دوست سال در ۱۹۹۸ میلادی، بخاطر فعالیت‌های تجاری و انسان‌دوستانه خود مورد تقدیر قرار گرفت. وی جایزه
انسان‌دوستانه خود مورد تقدیر قرار گرفت. وی جایزه کارمند عمومی شایسته را از سازمان‌های مانتگامری ادورتایزر و آلاباما ژورنال دریافت کرد. وی در سال ۲۰۰۲ میلادی به آکادمی افتخار آلاباما معرفی شد، آکادمی که از دستاوردها و فعالیت‌های افراد زنده این ایالت تقدیر به عمل می‌آورد. وی همچنین دریافت کننده مدرک دکترای افتخاری حقوق از کالج اسپرینگ هیل و کالج اسپرینگ هیل و کالج هانتینگدون است. زندگی شخصی. بدسول در ۱۹۵۸ میلادی با ماسی پالمر بدسول جونیور ازدواج کرد و این زوج باهم سه فرزند داشتند. بدسول جونیور در ۲۰۰۶ میلادی
باهم سه فرزند داشتند. بدسول جونیور در ۲۰۰۶ میلادی درگذشت. وی در ۲۰۱۴ میلادی برای بار دوم با نیکلاس هانسون هولمز جونیور ازدواج نمود، اما وی نیز در ۲۰۱۶ میلادی وفات کرد. بدسول یک متدیست و عضو باشگاه جونیور است. دانشجویان مدرسه ریاضی و علوم آلاباما با برگزاری روز تولد ۹۰ سالگی وی در ژانویه ۲۰۲۰ از وی تقدیر نمودند.
جونگ یی-چول (؛ زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۸۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. حرفه. او حرفهٔ بازیگری خود را در درام "بیسکوییت معلم و آبنبات ستاره" در نقش یک دانش‌آموز در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد و پس از آن در نقش‌های مکمل زیادی در فیلم‌ها همچون "پنج حس اروس" و فیلم مشهور بر پایهٔ رمان به نام "دو ر می فا سو لا تی دو" ایفا کرد. او به خاطر ارتباطش با بازیگر کی نانگون، با آژانس مدیریتی همین بازیگر به نام Clumsy Media در سال ۲۰۱۱ قرارداد امضا کرد. بر اساس گزارش‌های خبری، آنها در طی ادیشن‌های نهایی "پسران فراتر از گل‌ها" با یکدیگر
ادیشن‌های نهایی "پسران فراتر از گل‌ها" با یکدیگر ملاقات کردند. سال بعد، او در درام با آمار بینندگان بالای دبیرستانی به نام "گروه گل" به شهرت زیادی دست پیدا کرد.
آرچیبالد آلفونسو الکساندر (Archibald Alphonso Alexander) (زادهٔ ۱۴ مه ۱۸۸۸ – درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۹۵۸)، معمار و مهندس آمریکایی بود. او نخستین فارغ‌التحصیل آفریقایی-آمریکایی از دانشگاه آیووا و اولین فردی بود که از دانشکدهٔ مهندسی دانشگاه آیووا فارغ‌التحصیل شد. او همچنین فرماندار جزایر ویرجین در ایالات متحده بود. اوایل زندگی و تحصیلات. الکساندر در اتوموا، ایالت آیووا و در اجتماع کوچک آفریقایی-آمریکایی چشم به جهان گشود. والدینش، پرایس و مری همیلتون الکساندر بودند و آرچی بزرگترین فرزند از ۹ فرزند بود. زمانی که
و آرچی بزرگترین فرزند از ۹ فرزند بود. زمانی که خانوادهٔ الکساندر به مزرعه‌ای خارج از دموین نقل مکان کردند، پرایس نگهبان بانک ملی دموین شد. الکساندر در سال ۱۹۰۵، از دبیرستان اوک پارک فارغ‌التحصیل شد. او پیش از تحصیل در رشتهٔ مهندسی در دانشگاه ایالتی آیووا (که بعدها دانشگاه آیووا نامیده شد)، به کالج هایلند پارک و کالج هنر کامینز می‌رفت. الکساندر نه تنها در آن زمان، تنها دانشجوی سیاه‌پوست آن دانشگاه، بلکه اولین دانشجوی آفریقایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۱۲ از رشتهٔ مهندسی دانشگاه آیووا فارغ‌التحصیل شد.
از رشتهٔ مهندسی دانشگاه آیووا فارغ‌التحصیل شد. استادانش به او هشدار دادند که احتمالاً یافتن کار به عنوان مهندس آفریقایی-آمریکایی برای او دشوار خواهد بود. الکساندر یکی از اولین فوتبالیست‌های آفریقایی-آمریکایی در دانشگاه آیووا بود که در آنجا به مدت سه سال، شروع کنندهٔ تکل و صاحب لقب «اسکندر کبیر» بود. او در دوران کالج برای تأمین هزینه‌ها و پرداخت شهریه‌اش، چندین شغل پاره‌وقت داشت. او همچنین عضو انجمن اخوت کاپا آلفا سای بود که اکثراً سیاه‌پوست بودند. الکساندر در طول تابستان، به عنوان نقشه‌کش در شرکت مهندسی
در طول تابستان، به عنوان نقشه‌کش در شرکت مهندسی مارش کار کرد. این شرکت که در دموین واقع بود، بسیاری از پل‌های مهم که تا به امروز باقی مانده‌اند را طراحی کرده‌است. در سال ۱۹۲۱، الکساندر در زمان فرصت مطالعاتی خود در دانشگاه لندن به مطالعهٔ طراحی پل پرداخت. او بعدها در سال ۱۹۲۵، مدرک مهندسی عمران از دانشگاه ایالتی آیووا گرفت. حرفه. مهندسی و معماری. الکساندر پس از فارغ‌التحصیلی و پیش از تأسیس شرکت مهندسی خود در ۲۶ سالگی، به عنوان سرکارگر در شرکت مهندسی مارش مشغول به کار شد. شرکت الکساندر، به نام ای ای
مارش مشغول به کار شد. شرکت الکساندر، به نام ای ای الکساندر، در بدو امر، به صورت تخصصی در ساخت پل‌ها فعالیت داشت. الکساندر تا زمان مرگ پیمانکار سفیدپوست جورج اف هیگبی، به مدت هشت سال با او شریک بود. پس از مرگ هیگبی، الکساندر به مدت چهار سال به تنهایی شرکت را اداره کرد. پروژهٔ مهم او در این مدت شامل سیستم گرمایش و سرمایش دانشگاه آیووا بود. در سال ۱۹۲۶، به خاطر دستاورد برجستهٔ الکساندر در تجارت و مهندسی، جایزهٔ هارمون به او اعطا شد. در همان سال، او همچنین جایزهٔ لورل ریث، عالی‌ترین جایزهٔ انجمن اخوت کاپا آلفا
لورل ریث، عالی‌ترین جایزهٔ انجمن اخوت کاپا آلفا سای را برای یک عمر دستاورد دریافت کرد. در سال ۱۹۲۹، او با موریس ای ریپاس، همکلاسی و هم‌تیمی سابق خود، شریک شد و نام شرکت را به الکساندر و ریپاس تغییر داد. اولین پروژهٔ بزرگ آنها ساخت پالایشگاه فاضلاب چند میلیون دلاری در گرند رپیدز، میشیگان بود. آنها همچنین ساخت بسیاری از جاده‌ها و پل‌ها در سراسر کشور از جمله ساخت بزرگراه وایت‌هرست و گسترش بزرگراه بالتیمور-واشینگتن را بر عهده داشتند. آنها برای ساخت پل و موج‌شکن در تایدل بیسن در واشینگتن دی‌سی استخدام شدند و
در تایدل بیسن در واشینگتن دی‌سی استخدام شدند و الکساندر برای این پروژه، گروه منسجمی را برای کلیهٔ کارهای ساختمانی به کار گرفت. به علاوه، آنها ساخت فرودگاه موتون که هوانوردان تاسکیگی در آنجا آموزش می‌دیدند، و مجموعه‌ای مسکونی برای انجمن ملی زنان رنگین‌پوست را نیز برعهده داشتند. شرکت الکساندر آنقدر موفق شد که مجلهٔ اِبنی در سال ۱۹۴۹، آن را «معروف‌ترین تجارت میان‌نژادی کشور» اعلام کرد. در آخر، الکساندر در طول دوران کاری خود، بیش از ۳۰۰ پروژه را رهبری کرد. در سال ۱۹۲۵، دانشگاه آیووا به او مدرک افتخاری کارشناسی
۱۹۲۵، دانشگاه آیووا به او مدرک افتخاری کارشناسی ارشد در رشتهٔ مهندسی و در سال ۱۹۴۶، دانشگاه هوارد به او دکترای افتخاری در رشتهٔ مهندسی اعطا کردند. اگرچه برخی منابع ادعا می‌کنند که الکساندر مدال معتبر اسپینگارن را از سوی انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان دریافت کرده، با این حال، این انجمن نام او را در فهرست دریافت‌کنندگان خود ثبت نکرده‌است. فعالیت سیاسی. الکساندر فعالیت سیاسی خود را در سال ۱۹۳۲، زمانی که معاون رئیس کمیتهٔ ایالتی جمهوری‌خواهان بود، آغاز کرد که این سمت را دوباره در سال ۱۹۴۰ برعهده گرفت. در سال
این سمت را دوباره در سال ۱۹۴۰ برعهده گرفت. در سال ۱۹۳۴، الکساندر عضو تیم تحقیقاتی شد که به بررسی فرصت‌های توسعهٔ اقتصادی در کشور هائیتی می‌پرداخت. در طول دههٔ سی، الکساندر یکی از اعضای فعال حزب جمهوری‌خواه بود. او در سال ۱۹۵۲، با تمام قوا برای انتخابات ریاست جمهوری دوایت دی آیزنهاور فعالیت کرد. او علاوه بر فعالیت در حزب جمهوری‌خواه، عضوی فعال در سازمان‌های آمریکایی-آفریقایی بود. الکساندر یکی از بنیانگذاران شعبهٔ انجمن ملی پیشرفت سیاه‌پوستان در دموین بود و در سال ۱۹۴۴، به عنوان رئیس این شعبه خدمت کرد. او
در سال ۱۹۴۴، به عنوان رئیس این شعبه خدمت کرد. او همچنین رئیس هیئت مدیرهٔ مرکز اجتماع سیاه‌پوستان و یکی از اعضای هیئت امنا در دانشگاه هوارد و مؤسسهٔ تاسکیگی بود. در سال ۱۹۵۴، الکساندر از سوی رئیس‌جمهور دوایت دی آیزنهاور به فرمانداری جزایر ویرجین در ایالات متحده منصوب شد. از زمان تأسیس دولت مدنی در این جزایر، الکساندر اولین فرماندار جمهوری‌خواه در آنجا بود. دوران تصدی او در این سمت، کوتاه و بحث‌برانگیز بود. در سال ۱۹۵۵، او به دلیل حمایت از شرکای تجاری قدیمی در قراردادهای ساخت جاده در جزیرهٔ سنت توماس به شدت
قراردادهای ساخت جاده در جزیرهٔ سنت توماس به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. مجلس نمایندگان ایالات متحده، تحقیقاتی را در این باره آغاز کرد و در پی آن، الکساندر ظاهراً به خاطر وضعیت سلامتش، در ۱۸ اوت ۱۹۵۵، از سمت خود کناره‌گیری کرد. زندگی شخصی. الکساندر در سال ۱۹۱۳ با اودرا ای لیندزی در دنور، ایالت کلرادو ازدواج کرد. آنها صاحب یک فرزند به نام آرچیبالد آلفونسو جونیور شدند که در کودکی درگذشت. الکساندر در سال ۱۹۵۸، بر اثر حملهٔ قلبی در دموین، ایالت آیووا از دنیا رفت. میراث. پس از مرگ اودرا لیندزی الکساندر در سال
میراث. پس از مرگ اودرا لیندزی الکساندر در سال ۱۹۷۳، بر اساس وصیت‌نامهٔ الکساندر، دانشگاه آیووا، مؤسسهٔ تاسکیگی و دانشگاه هوارد، کمک هزینه‌ای برای بورسیه‌های مهندسی دریافت کردند. هر دانشگاه سپرده‌ای به مبلغ بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار (در مجموع، تقریباً ۱٫۵ میلیون دلار در سال ۲۰۰۹) برای بورسیه‌های مهندسی دریافت کرد. مقالات آرچی آلفونسو الکساندر در مجموعهٔ تخصصی و آرشیو دانشگاه آیووا نگهداری می‌شوند. نام الکساندر به خاطر سه فصل حضورش در تیم فوتبال دانشگاه آیووا در تالار افتخار فوتبال کالج چیک-فیل-ای درج شده‌است.
فرانچسکو آنتونیو سانتوری (آربریشت: Françesk Anton Santori یا Ndon Santori؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۱۹ – ۷ سپتامبر ۱۸۹۴) نویسنده، شاعر و نمایشنامه‌نویس ایتالیایی‌تبار اربرش بود. نمایشنامه او "Emira" اولین درام اصلی آلبانیایی است که تا کنون نوشته شده‌است. زندگی‌نامه. سانتوری در ۱۶ سپتامبر ۱۸۱۹ در سانتا کاترینا آلبانزه، یک شهر آربرش در استان کوزنتسا، در جنوب ایتالیا به دنیا آمد. در سال ۱۸۳۵ در سن شانزده سالگی تصمیم گرفت کشیشی شود و آموزش خود را برای کشیشی آغاز کرد. در سال ۱۸۴۳ او وارد صومعه فرانسیسکن‌ها در سان مارکو
سال ۱۸۴۳ او وارد صومعه فرانسیسکن‌ها در سان مارکو آرجنتانو شد. در سال ۱۸۵۸ او تلاش کرد تا صومعه‌ای در لاتتاریکو تأسیس کند و در سال ۱۸۶۰ زندگی رهبانی را رها کرد. او به زندگی در سانتا کاترینا آلبانزه ادامه داد. در سال ۱۸۸۵ او به عنوان کشیش در کلیسای جرتزتو منصوب شد و تا زمان مرگش در ۷ سپتامبر ۱۸۹۴ در آنجا کار کرد. آثار. سانتوری در طول زندگی خود شعر، رمان، نمایشنامه و داستان کوتاه و یک کتاب دستور زبان آلبانیایی نوشت و همچنین ۱۱۲ حکایت‌های ازوپ را اقتباس کرد. سانتوری اولین شعر خود را با عنوان کتاب آهنگ