payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ای جی لوسن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
داستی هانس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
دی آنتونی ملتون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فینیکس سانز اشاره کرد.
آیزایا استورت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
اریک بلدسو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لس آنجلس کلیپرز، بسکتبال مردان کنتاکی وایلدکتز، میلواکی باکس، و فینیکس سانز اشاره کرد.
اتحادیه فدرالیست های اروپایی (فدرال خواهان) (UEF)، یک سازمان غیردولتی اروپایی است که خواستار اروپای فدرال است. این سازمان، از ۲۰ سازمان تشکیل شده است و از سال ۱۹۴۶ در سطوح اروپایی، ملی و محلی فعال بود. تاریخچه. پایه‌گذاری اتحادیه فدرالیست‌های اروپا به کنفرانس در هرتنشتاین با حضور ۷۸ نماینده از جنبش‌های فدرالیستی ۱۶ کشور اروپایی در سپتامبر ۱۹۴۶ در هرتنشتاین، نزدیک زوریخ در سوئیس برمی‌گردد. این گروه‌ها، باور مشترکی داشتند که تنها یک فدراسیون اروپایی بر پایه ایده «اتحاد در تنوع» می‌تواند از تکرار درد و ویرانی
«اتحاد در تنوع» می‌تواند از تکرار درد و ویرانی در دو جنگ جهانی جلوگیری کند. بنابراین، برنامه‌ای که بر اساس این ایده بنا شده بود را «اعتمادنامه-برنامه» به دست آوردند. فدرالیست‌ها باور داشتند که فقط تلاش مشترک شهروندان اروپایی برای رسیدن به این هدف می‌تواند اروپایی صلح‌آمیز و دموکراتیک، همراه با آزادی و حفاظت از حقوق بشر را تضمین کند. در دومین نشست در لوکزامبورگ، این گروه‌ها بر سر ایجاد یک دبیرخانه دائمی اروپایی در پاریس و دیگری در شهر نیویورک برای فدرالیست‌ های جهانی توافق کردند. اما در ۱۵ و ۱۶ دسامبر ۱۹۵۶
های جهانی توافق کردند. اما در ۱۵ و ۱۶ دسامبر ۱۹۵۶ در پاریس بود که UEF رسماً آغاز به کار کرد. وظیفه آن هماهنگی و تقویت فعالیت‌های جنبش‌های مختلف و سازماندهی آنها در یک ساختار فدرال بود. پس از دریافت وضعیت قانونی، UEF برای پیمان فدرال اروپا کمپین کردند. این شامل تلاش برای تبدیل مجمع مشاوره‌ای شورای اروپا به «مجمع مؤسسان فدراسیون اروپا» بود. ابزار اساسی قراردادی بود که توسط هزاران شهروند اروپا و تعداد زیادی از افراد برجسته سیاسی، فکری و علمی امضا شده بود. خواستار تدوین یک متن برای یک پیمان فدرال توسط مجمع
تدوین یک متن برای یک پیمان فدرال توسط مجمع مشورتی شورای اروپا و پیشنهاد تصویب آن را به اتحادیه اروپا بود. علاوه بر این، اتحادیه فدرالیست‌های اروپا برای تصویب جامعه دفاعی اروپا (EDC) و ایجاد یک جامعه سیاسی تلاش کرد. پس از رد پروژه EDC، فدرالیست‌ها بر اساس نظرات مختلف درباره راهبردی که باید توسط سازمان پیگیری شود به دو گروه تقسیم شدند: آن دسته از افرادی که از پیشنهادهای آلتیرو اسپینلی (۱۹۰۷–۱۹۸۶) حمایت می‌کردند و بیش‌تر از رویکرد تأسیس و طرح قانون اساسی پیروی می‌کردند و آن دسته که به رویکرد گام به گام تمایل
می‌کردند و آن دسته که به رویکرد گام به گام تمایل داشتند. گروه اولی نمی‌خواستند صرفاً به یک بازار مشترک بسنده کنند، در حالی که گروه دوم به‌طور کامل از آن حمایت می‌کرد. این تناقض منجر به تقسیم UEF در ژوئیه ۱۹۵۶ و تقسیم آن به دو سازمان شد: Mouvement Fédéraliste Européen" (M.F.E.)" که از طرفداران نظریه قانون اساسی تشکیل شده بود و "Action Européenne Fédéraliste (A.E.F.)" که اعضای آن از دسته دوم بودند. اما هنگامی که اتحادیه گمرکی ایجاد شد و چشم‌انداز توسعه به یک اتحادیه اقتصادی و پولی را به همراه داشت، دو سازمان
اقتصادی و پولی را به همراه داشت، دو سازمان فدرالیستی به توافق ادغام کردن فعالیت‌های سیاسی خود رسیدند که حول محور مبارزات انتخاباتی در پارمال اروپا ایجاد شده بود. پارلمان اروپا، این ایده راهبردی که توسط فدرالیست‌های ایتالیایی پیشنهاد شده بود، به سرعت به پلت‌فرم مشترک همه سازمان‌های فدرالیستی تبدیل شد که در آوریل ۱۹۷۳ دوباره گرد هم آمدند و بدین ترتیب UEF دوباره ایجاد شد. فعالیت‌های اتحادیه فدرالیست‌های اروپا شامل برگزاری تظاهرات عمومی با حضور هزاران شرکت‌کننده بود. به عنوان مثال، تظاهراتی در هماهنگی با شورای
بود. به عنوان مثال، تظاهراتی در هماهنگی با شورای اروپا در رم در دسامبر ۱۹۷۵، جایی که تصمیم گرفته شد که انتخابات اروپا حتی بدون مشارکت بریتانیا و دانمارک برگزار شود (اگرچه در نهایت آنها شرکت کردند)، شکل گرفت. تظاهراتی با پنج هزار شرکت‌کننده در استراسبورگ در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۹ در پی انتخابات اولین دوره پارلمان اروپا و تظاهراتی در هماهنگی با شورای اروپا در فونتن‌بلو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ برگزار شد. همچنین تظاهرات بزرگی در میلان با صد هزار شرکت‌کننده در پیوند با شورای اروپا در ۲۸ و ۲۹ ژوئن ۱۹۸۵ انجام شد که این تظاهرات
در ۲۸ و ۲۹ ژوئن ۱۹۸۵ انجام شد که این تظاهرات بزرگ‌ترین تظاهرات عمومی در تاریخ نبرد فدرالیستی بود. جایی که اکثریت تصمیم گرفتند یک کنفرانس بین دولتی برای بررسی معاهدات جامعه تشکیل دهند. فروپاشی دیوار برلین، پایان جنگ سرد، اتحاد دوباره آلمان و تصویب پیمان ماستریخت منجر به کمپین سازمان برای دموکراسی اروپایی شد که شامل تمایل به حذف کنترل مرزی بین کشورهای اتحادیه اروپا، هموارسازی گسترش و تعمیق و تقویت نقش پارلمان اروپا و کمیسیون اروپا و گسترش رای اکثریت و حذف انحصار «دولت» در اعمال قدرت پایه در اتحادیه بود. بخش
«دولت» در اعمال قدرت پایه در اتحادیه بود. بخش مهم دیگری از تاریخ این سازمان، کمپین قانون اساسی اروپای فدرال در نیس بود که در آن ده‌ها هزار نفر از جمله صدها مسئول محلی شرکت کردند. مأموریت. مأموریت اتحادیه فدرالیست‌های اروپا به شرح زیر است: منابع. 3. وب‌سایت رسمی اتحادیه فدرالیست‌های اروپایی (UEF): 4. مرکز اروپایی رابرت شومان 5. مرکز جانز هاپکینز برای دوشنبه‌ای اروپا
لیزا تامسن (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آزرایل باکو اشاره کرد. او همچنین از بازیکنان والیبال در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ بوده است.
لیز ون هک (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال اوزاسکو اشاره کرد. او همچنین از بازیکنان والیبال در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ بوده است.
هانا کاکرافت (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است. او از دانش‌آموختگان دانشگاه برادفورد و دانشگاه کاونتری و از رکوردداران جهانی در دو و میدانی پارالمپیک است.
جانا فرانزیسکا پل (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال المپیاکوس اشاره کرد.
پائولا اگونو (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ایتالیا است. او از بازیکنان والیبال در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون باارزش‌ترین بازیکن مسابقات قهرمانی والیبال زنان اروپا و لیگ ملت‌های والیبال زنان شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آگیل والی اشاره کرد.
میریام سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ایتالیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
استفانیا سانسونا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ایتالیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آگیل والی اشاره کرد.
جاسمین بیباو (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلژیک است. او همچنین از بازیکنان والیبال در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
پتیا باراکووا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلغارستان است. او همچنین از بازیکنان والیبال در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال لفسکی صوفیه اشاره کرد.
نوتسارا تومکام (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل تایلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آزرایل باکو اشاره کرد. او همچنین از بازیکنان والیبال در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۸ بوده است.
لینا پلسیوتشنیگ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال، و بازیکن والیبال ساحلی زن اهل اتریش است.
ازگی دیلیک (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ترکیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال زنان فنرباغچه اشاره کرد.
کوه سنت-ویکتور با کاج بزرگ () نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر هنرمند فرانسوی، پل سزان است که احتمالاً حوالی سال ۱۸۸۷ خلق شده‌است. این اثر هنرمند امروزه متعلق به موسسه هنر کورتولد و در گالری خانه سامرست به نمایش گذاشته شده‌است. نقاشی متعلق به مجموعه‌ای از نقاشی‌های رنگ روغن کوه سنت-ویکتور است که سزان در طول زندگی حرفه‌ای خود کشیده‌است. موضوع نقاشی، کوه سنت-ویکتور در پرووانس، واقع در جنوب فرانسه است. سزان در آن دوران، زمان زیادی را در اکس-آن-پرووانس می‌گذراند و رابطهٔ خاصی با مناظر ایجاد کرد. این نقاشی نمایشگر
رابطهٔ خاصی با مناظر ایجاد کرد. این نقاشی نمایشگر کوه موصوف است که از مونبریانت اکس-آن-پرووانس دیده می‌شود. علاوه بر این، سزان پل راه‌آهن بر روی درهٔ رودخانه آرک را نیز در مرکز سمت راست این اثر هنری به تصویر کشیده‌است.
ژینت اوماسیپ زمین‌شناس فرانسوی و متخصص پیش از تاریخ آفریقا بود. او همچنین مدیر سابق آزمایشگاه تحقیقات آفریقا تحت نظارت مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه بود. او پیش از تاریخ آفریقا را در دانشگاه‌های مختلف تدریس کرده و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۶م. مجله علمی "لیبیکا" را اداره کرد. او که ساکن الجزیره بود، در مورد منشأ اولین مهاجران الجزایر نیز تحقیق کرد. او تحقیقات باستان‌شناسی متعددی را در صحرای بزرگ آفریقا انجام داد، از جمله کاوش‌های مهم او در منطقه حوض الصحراء و تاسیلی نجیر است، این کاوش‌ها به او اجازه دادند تا
تاسیلی نجیر است، این کاوش‌ها به او اجازه دادند تا فرهنگ‌های محلی مختلف را شناسایی کند، و آن‌ها را در مکان و زمان مناسب طبقه‌بندی کند و تکامل و سازگاری آن‌ها را با یک محیط خشک در حال توسعه دنبال کند. کار او بر درک جمعیت صحرا و سکونت در شمال آفریقا متمرکز بود. او چندین کتاب در مورد پیش از تاریخ صحرا نوشته‌است.
لوئی-میشل ون لو (; – ) نقاش اهل فرانسه بود. وی نقاشی را زیرنظر پدرش ژان-بتیست ون لو در رم و تورین آموخت و در سال ۱۷۲۵ جایزه آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی پاریس را دریافت کرد. ون لو به‌همراه عمویش، شارل-آندره ون لو از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۳۲ به رم رفت و در سال ۱۷۳۶ نقاش دربار فلیپه پنجم اسپانیا در مادرید شد، او یکی از مؤسسین آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سان فرناندو در سال ۱۷۵۲ بود.
شارل-اِمِده-فیلیپ فن لو (; – ) نقاش تمثیل و چهره اهل فرانسه بود. وی نقاشی را زیرنظر پدرش ژان-بتیست ون لو در تورین و رم آموخت و در سال ۱۷۳۸ برنده جایزه بزرگ رم شد، سپس در سال ۱۷۴۷ برای پیوستن به آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی دعوت شد. و در آن سال با دختر عمه‌اش ماری-مارگریت لبرون، دختر نقاش میشل لبرون (درگذشته ۱۷۵۳) ازدواج کرد.
باکره آمریکایی یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی کلر کیلنر، نویسندگی جف سیمن با بازی جینا دوان، برایان دیویس و راب اشنایدر است. داستان. پریسیلا وایت (جینا دوان) یک دختر خوش‌اخلاق و شایسته‌است. او یک دوست پسر به نام برد (بن مارتن) دارد، اما تا زمان ازدواج از نظر جنسی «پرهیز جنسی» دارد. او سال اول تحصیلی خود را در کالج پنینگتون به عنوان محقق از گروه پرهیز جنسی خود آغاز می‌کند. او در اتاق خوابگاه خود با چاک (چیس رایان جفری) و کوین (الن ماس-باکرچ)، دوست دختر کوین، آیلین (اشلی اشنایدر) و هم اتاقی
دوست دختر کوین، آیلین (اشلی اشنایدر) و هم اتاقی خود، ناتالی «ناز» (برایان دیویس) آشنا می‌شود. ناز نقطه مقابل پریسیلا است: او سیگار می‌کشد، الکل می‌نوشد و از نظر جنسی بسیار فعال است و…
انتخابات ریاست جمهوری اوکراین ۲۰۱۰ ()، انتخابات ریاست جمهوری در اوکراین در روز ۱۷ ژانویه ۲۰۱۰، برگزار گردید. به خاطر اینکه هیچ کاندیدایی، اکثریت آرا را به‌دست نیاورد، انتخابات دور دوم ریاست جمهوری در روز ۷ فوریه، بین نخست‌وزیر یولیا تیموشنکو و رهبر حزب مخالف، ویکتور یانوکویچ برگزار گردید. در روز ۱۴ فوریه، یانوکویچ با کسب ۴۸٫۹۵ درصد از آرای مردم، برنده و رئیس‌جمهور منتخب اعلام گردید. طبق ماده ۱۰۴ قانون اساسی اوکراین، رئیس‌جمهور در مدت ۳۰ روز پس از اعلام رسمی نتیجه انتخابات، باید به صورت رسمی سوگند یاد کند.
نتیجه انتخابات، باید به صورت رسمی سوگند یاد کند. پارلمان متعاقب آن، مراسم تحلیف ریاست جمهوری یانوکویچ را برای روز ۲۵ فوریه، تعیین کرد.
تایلر نلسون (انگلیسی: Tyler Nelson) یک تدوین‌گر سینما و تلویزیون است که فیلم‌های بلند خاطره (۲۰۱۷)، بتمن (۲۰۲۲)، کرید ۳ (۲۰۲۳) و سریال تلویزیونی شکارچی ذهن (۲۰۱۷-۲۰۱۹) را تدوین کرده‌است. نلسون برای کارگردان دیوید فینچر هم به عنوان دستیار و هم به عنوان ویراستار کار کرده‌است. نلسون و ویلیام هوی برای فیلم بتمن نامزد جایزه زحل برای بهترین تدوین شدند.
آبراهام بوس (; حدود 1604 – ) هنرمند قلم‌زنی و نقاشی آبرنگ اهل فرانسه بود. وی پس از تأسیس آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی توسط جرارد دزارگ در سال ۱۶۵۱ به عضویت افتخاری آن درآمد. زندگی‌نامه. او از پدر و مادری هوگنو (کالوینیست) در تور، فرانسه، جایی که پدرش از آلمان نقل مکان کرده بود، به دنیا آمد. پدرش یک خیاط بود. او در سال ۱۶۳۲ در تورز با کاترین سارابات ازدواج کرد. او یک هوگنو باقی ماند و قبل از لغو فرمان نانت درگذشت، اما یا اینکه موضوعات مذهب را با سلیقه کلیسای کاتولیک نشان دهد مشکلی نداشت. دوران هنری.
کلیسای کاتولیک نشان دهد مشکلی نداشت. دوران هنری. تقریباً ۱۶۰۰ حکاکی با موضوعاتی از جمله: زندگی روزمره، مذهب، ادبیات، مد، فناوری و علم به او نسبت داده شده است. بیشتر تولیدات او تصویرسازی کتاب بود، اما بسیاری از آنها نیز جداگانه فروخته می‌شدند. سبک او برگرفته از هنر هلندی و فلاندری است، اما به شدت طعم فرانسوی به آن داده شده است. . شاید بیشتر تصاویر او بیشتر به عنوان تصویرسازی در نظر گرفته شوند تا هنری. اولین قلم زنی‌های او به سال ۱۶۲۲ برمی‌گردد و تحت تأثیر ژاک بلانژ است. پس از جلسه ای در پاریس در حدود سال
ژاک بلانژ است. پس از جلسه ای در پاریس در حدود سال ۱۶۳۰، او پیرو ژاک کالوت شد، که نوآوری‌های فنی او را در قلمزنی در کتاب معروف Traité des manières de graver en taille-douce [رساله در مورد حکاکی خطی] (۱۶۴۵)، رایج کرد.
گرت آنتهوف (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل کشور آلمان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مردی با قلم‌موی زرین" و "موفقیت" اشاره کرد.
کارل-هاینتس فوسگرائو (; – ) بازیگر تلویزیون اهل کشور آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آبروی از دست رفته کاترینا بلوم" و "دهه پنجاه وحشی" اشاره کرد.
متیو فن پلاتنبرخ (; ۱۶۰۷ – ) نقاش باروک و قلم‌زن فلاندری بود. بیشتر آثار نقاشی وی با موضوعات دریا بوده‌است.
رودولف هنتس (; – ) بازیگر اهل کشور اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "افی بریست" و "دهه پنجاه وحشی" اشاره کرد.
کارل لیفن (; – ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دهه پنجاه وحشی"، "یک، دو، سه و "هملت" اشاره کرد.
فدرالیسم در اتیوپی را می‌توان به بهترین شکل با در نظر گرفتن تنوع قومی و جغرافیایی اتیوپی امروزی که از طریق تاریخ اتحاد مجدد این کشور تفسیر می‌شود، توضیح داد. اتیوپی دارای بیش از ۸۰ گروه قومی با اندازه‌ها، زبان‌ها، مذاهب و آداب و رسوم مختلف است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۷، هفت بزرگ‌ترین گروه‌های قومی ۸۳ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. اتیوپی عمدتاً یک کشور روستایی است، و نرخ شهرنشینی آن تنها ۲۳٫۲٪ (۲۰۲۳) است و تنوع گسترده‌ای از توپوگرافی را نشان می‌دهد که بر فعالیت‌های کشاورزی و اقتصادی تأثیر می‌گذارد. پس از
کشاورزی و اقتصادی تأثیر می‌گذارد. پس از انحلال درگ در سال ۱۹۹۱، که به جنگ داخلی اتیوپی پایان داد، اتیوپی توسط یک دولت انتقالی اداره می‌شد که تا سال ۱۹۹۵ ادامه داشت، در آن زمان قانون اساسی ۱۹۹۵ توسط جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی (EPRDF) بر اساس فدرالیسم مبتنی بر قومیت تصویب شد. . هدف کاهش تنش‌های قومی و امکان دادن به خودمختاری منطقه‌ای بیشتر بود. هر قلمروی قومی حق جدایی دارد، که باعث ایجاد مجادله بزرگ در میان ملی گرایان اتیوپیایی و دیاسپورای آن شد، که می‌ترسیدند تنش‌های قومی و تمرکززدایی دولت را افزایش
تنش‌های قومی و تمرکززدایی دولت را افزایش دهد. بند ۱ ماده ۳۹ می‌گوید: «هر ملت، ملیت و مردم حق بدون قید و شرط در تعیین سرنوشت خود از جمله جدایی دارند. در این دوره حکومت ملس زناوی تحت یک سیستم فدرال، شماری اصلاحات اجتماعی-اقتصادی و سیاسی ارائه شد که سوسیالیسم دولتی سفت و سخت رژیم درگ را آزادسازی کرد. این منجر به رشد اقتصادی قابل توجه بیش از ۷ درصد طی حداقل یک دهه شد که نرخ رشد تولید ناخالص داخلی بسیار بیشتری از نرخ رشد کشورهای همسایه بود. با این حال، همزمان، اتیوپی همچنان تحت تأثیر درگیری‌های بین قومی قرار
اتیوپی همچنان تحت تأثیر درگیری‌های بین قومی قرار گرفت، که منجر به تشدید بی‌ثباتی سیاسی شد و کمبودهای ادراک شده در مدیریت مدنی، اتیوپی را به سمت یک رژیم استبدادی سوق داده‌است. در دوران نخست‌وزیری ابی احمد، علیرغم شروع امیدوارکننده، با توقف تنش‌های در حال بالاگرفتن با اریتره، که به خاطر آن جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۱۹ به ابی احمد اعطا شد، و برخی آزادسازی‌های سیاسی بیشتر، یک اختلاف سیاسی عمیق بین دولت مرکزی ابی احمد و دولت استانی منطقه تیگری به وجود آمد که در سال ۲۰۲۰ منجر به جنگ داخلی گسترده، جنگ تیگری، شد که
۲۰۲۰ منجر به جنگ داخلی گسترده، جنگ تیگری، شد که مشخصه آن تلفات غیرنظامی و نظامی قابل توجه، جنایات ادعایی از هر دو طرف و جابجایی گسترده پناهندگان بود. اتیوپی همیشه بین تمرکز قدرت و عدم تمرکز قدرت در نوسان بوده‌است. این امر در زمان امپراتورهای قرن نوزدهم تئودروس دوم (۱۸۵۵–۱۸۶۸) و یوهانس چهارم (۱۸۷۲–۱۸۸۹) تسریع شد. این پدیده در دوران مدرن تحت رژیم استالینیستی درگ، پس از سقوط درگ، و فدرالیسمی که در سال ۱۹۹۱ توسط جبهه آزادیبخش خلق تیگری (TPLF) معرفی شد، تکرار شد. از نظر تاریخی، پادشاهی حبشه، همان‌طور که عموماً
از نظر تاریخی، پادشاهی حبشه، همان‌طور که عموماً قبل از اواسط قرن ۱۹ نامیده می‌شد، عمدتاً از آمهارا و تیگریاییان تشکیل شده بود. اینها مردم شمالی هستند که زبان، فرهنگ و آداب و رسوم مشابهی دارند و اکنون به ترتیب ۲۴ درصد و ۶ درصد اتیوپی مدرن را تشکیل می‌دهند. تئودروس دوم از سال ۱۸۵۵ شمال اتیوپی را دوباره متحد کرد، در حالی که جانشین او یوهانس چهارم بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۹ برای تسخیر و الحاق مناطق جنوبی و شرقی، یعنی غرب اورومو، سیداما، گوراج، والیتا و گروه‌های دیگر، دست به یک سری لشکرکشی‌های بی رحمانه زد که تا
دست به یک سری لشکرکشی‌های بی رحمانه زد که تا حد زیادی به مرزهای ملی فعلی انجامید. ساکنان این ایالت‌های جنوبی زبان‌ها و آداب و رسوم مختلفی داشتند. اکثر آنها مسلمان بودند، اما به ویژه پرجمعیت‌ترین گروه، اوروموس‌ها، ۳۴ درصد در حال حاضر، زمین‌های کشاورزی و قابل توسعه با ارزشی را اشغال کردند که اکنون شامل پایتخت آدیس آبابا، قلب شهری اتیوپی و مرکز صنعتی آن در زمین‌های سنتی اورومو است. این فتح شامل کشتارهای دسته جمعی بود که اکنون نسل‌کشی، بردگی، مصادره زمین و گروش اجباری به مسیحیت ارتدوکس اتیوپیایی نامیده می‌شود،
اجباری به مسیحیت ارتدوکس اتیوپیایی نامیده می‌شود، که انگیزه آن تحقیر فرهنگی نسبت به مردمانی بود که پست‌تر تلقی می‌شدند. این خاطرات تاریخی تا حدی همچنان ادامه دارد و حتی امروزه نیز به دلیل «غصب زمین» در قلب اوروموی جنوبی توسط هژمونی حاکم غیر اورومو و رقابت مشابه برای زمین و منابع بین سومالیایی‌های آمهارا و اتیوپی در شمال تشدید شده‌است. امپراتوری متمرکز اتیوپی تحت رهبری هایله سلاسی پس از انقلاب اتیوپی، کودتای منگیستو و درگ کمونیستی در سال ۱۹۷۴ منسوخ شد و با یک سیستم مارکسیستی-لنینیستی به همان اندازه متمرکز
یک سیستم مارکسیستی-لنینیستی به همان اندازه متمرکز جایگزین شد، از جمله ادامه مبارزات نظامی که هایله سلاسی در سال ۱۹۶۱ علیه مقاومت در داخل اریتره که در سال ۱۹۶۱ ضمیمه شد آغاز کرد، که تا سال ۱۹۹۱ ادامه داشت، و در برابر تهاجم اوگادن سومالی در 1977/78. پس از انحلال درگ توسط جبهه تیگری در سال ۱۹۹۱، که به جنگ داخلی اتیوپی پایان داد و استقلال اریتره را موجب شد، اتیوپی یک دولت انتقالی در راستای خطوط فدرال تشکیل داد که تا سال ۱۹۹۵ ادامه داشت. قانون اساسی اتیوپی در سال ۱۹۹۵ توسط جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی
سال ۱۹۹۵ توسط جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی (EPRDF) اعلام شد که نوعی فدرالیسم مبتنی بر قومیت شامل ۱۱ ایالت منطقه ای تعریف شده از نظر قومی و زبانی و دو شهر منشور شده بود. ایالت‌ها عبارتند از: افار ; آمهارا، بنیشانگل-گموز؛ گامبلا؛ هراری ; ارومیه ; سومالی ; کشورهای جنوب، ملیت‌ها و منطقه مردمی؛ تیگری سیداما ; و جنوب غربی اتیوپی. شهرهای دارای منشور عبارتند آدیس آبابا، پایتخت کشور، و دیره داوا. ساختار فدرال با ایجاد خودمختاری منطقه‌ای و درجه‌ای از خودحاکمیتی قصد کاهش تنش‌های قومی تاریخی مستمر را داشت. بند ۱
قصد کاهش تنش‌های قومی تاریخی مستمر را داشت. بند ۱ ماده ۳۹ می‌گوید: «هر ملت، ملیت و مردم حق بدون قید و شرط در تعیین سرنوشت خود از جمله حق جدایی دارد». بنابراین، به هر منطقه قومی حق جدایی داده شد، که مورد استقبال فدرال‌گرایان قرار گرفت، اما در میان حامیان ملی گرایان اتیوپیایی و دیاسپورای آن، به‌ویژه آمهارا که قبلاً مسلط بودند، که از تمرکززدایی دولت و ایجاد تنش‌های قومی می‌ترسیدند، مجادله برانگیز بود. پس از انتخابات عمومی سال ۱۹۹۵، ملس زناوی، رئیس جبهه آزادیبخش خلق تیگری، به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. دولت او
خلق تیگری، به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. دولت او سیاست‌های کمونیستی درگ را برعکس کرد و تدریجاً خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی، مزرعه‌ها، زمین‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها را تشویق کرد. این آزادسازی اجتماعی-اقتصادی و سیاسی جزئی در یک سیستم فدرالیستی، همراه با بازگشت سرمایه‌گذاری خارجی قابل توجه منجر به رشد اقتصادی قابل توجهی شد که در ۹ سال قبل از مرگ ناگهانی وی در سال ۲۰۱۲ دو رقمی بود. معاون او هایله مریم دسالین قدرت را به دست گرفت که تازه در انتخابات سال ۲۰۱۵ تأیید شد تحت رهبری هایله مریم، جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری و
تحت رهبری هایله مریم، جبهه آزادی‌بخش خلق تیگری و EPRDF سیاست‌های مشابهی را تا سال ۲۰۱۸ ادامه دادند و اتیوپی را به عنوان سریع‌ترین رشد اقتصادی در آفریقا به دست آورد. در حالی که ملس اصلاحات اجتماعی بسیاری را انجام داد، هنوز میزان قابل توجهی از سرکوب سیاسی و رسانه ای همراه با اتهامات دخالت در انتخابات در سال ۲۰۰۵ وجود داشت. TPLF که تنها از ۶ درصد جمعیت تشکیل شده بود، طرفدار ناروای تیگریایی‌ها تلقی می‌شد و اکثریت اورومو (۳۴ درصد) و آمهارا (۲۷ درصد) با درگیری‌های قومیتی که سومالیایی‌های اتیوپی (۶ درصد) را نیز
قومیتی که سومالیایی‌های اتیوپی (۶ درصد) را نیز درگیر می‌کردند، نسبت به آن نارضایتی داشتند.
آنری تستولا (؛ ۱۶۱۶ – ۱۷ آوریل ۱۶۹۵) نقاش اهل فرانسه بود. تستولا در پاریس به‌دنیا آمد، پدرش ژیل تستولا، نقاش پادشاه لوئی سیزدهم و برادر کوچکتر لوئی تستولا بود. وی از اعضای بنیانگذار آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی پاریس بوده‌است.
ناتیاس نویترت (؛ زادهٔ ) هنرمند، نویسنده، شاعر و مترجم اهل کشور آلمان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دهه پنجاه وحشی" اشاره کرد.
اولریش ویلت‌گروبر (؛ ۱۸ نوامبر ۱۹۳۷ – ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ملکه مارگو"، "دهه پنجاه وحشی و "عصر یخبندان" اشاره کرد.
زک بیلین (انگلیسی: Zach Baylin) فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است که به عنوان نویسنده فیلم‌های شاه ریچارد و یکی از نویسندگان کرید ۳ شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. بیلین بومی ویلمینگتون، دلاور است. او در مدرسه تاتنال حضور یافت و در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه جانز هاپکینز فارغ التحصیل شد، جایی که او دو بار در تیم فوتبال آکادمیک سراسر آمریکا دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، بایلین به شهر نیویورک نقل مکان کرد، جایی که او به عنوان دستیار تولید و دکور برای فیلم‌ها و تلویزیون‌ها کار کرد. او فیلمنامه را برای شاه ریچارد نوشت که در
کرد. او فیلمنامه را برای شاه ریچارد نوشت که در لیست سیاه بهترین فیلمنامه تولید نشده در سال ۲۰۱۸ قرار گرفت. این فیلم برای او نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اورجینال را به همراه داشت. بیلین با کاترین تما ساسمن ازدواج کرده است که از او دو فرزند دارد.
اووه فریدریشسن (; – ) بازیگر تلویزیون اهل کشور آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دهه پنجاه وحشی" و "فاوست" اشاره کرد.
آندراس فریکسی (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان اهل کشور آلمان است. وی زاده ی کشور مجارستان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دهه پنجاه وحشی" اشاره کرد.
قانون اساسی هند ساختار حکومت هند، از جمله روابط بین حکومت فدرال و حکومت‌های ایالتی را معین می‌کند. قانون اساسی هند توزیع قوای مقننه، اداری و اجرایی را بین دولت اتحادیه و ایالت‌های هند تعیین می‌کند. اختیارات قانونگذاری در فهرست اتحادیه، فهرست ایالتی و فهرست همزمان دسته‌بندی می‌شوند که به ترتیب نشان دهنده اختیارات اعطا شده به دولت اتحادیه، اختیارات اعطا شده به دولت‌های ایالتی و اختیارات مشترک بین آنها است. این فدرالیسم به این معنا جهت متقارن است که اختیارات قدرت سپاری شده به واحدهای تشکیل دهنده یکسان پیش‌بینی
سپاری شده به واحدهای تشکیل دهنده یکسان پیش‌بینی می‌شود. از نظر تاریخی، به ایالت جامو و کشمیر به دلیل یک ماده صراحتاً موقت قانون اساسی هند یعنی ماده ۳۷۰ (که توسط پارلمان در سال ۲۰۱۹ لغو شد) وضعیتی متفاوت از سایر ایالت‌ها اعطا شده بود. قلمروهای اتحادیه از نوع یکپارچه هستند که مستقیماً توسط دولت اتحادیه اداره می‌شود. قانون اساسی حکومت دو طبقه ای را با یک دولت انتخابی محلی اضافه می‌کند. به دهلی و پودوچری به ترتیب بر اساس ماده 239 AA و 239A حق داشتن مجلس قانونگذاری اعطا شد. اختیارات تقنینی. تقسیم قوا در قانون
اعطا شد. اختیارات تقنینی. تقسیم قوا در قانون اساسی تعریف شده‌است و اختیارات تقنینی به سه فهرست تقسیم می‌شوند: فهرست اتحادیه. فهرست اتحادیه متشکل از ۱۰۰ ماده (سال ۹۷) است که پارلمان اختیار انحصاری در قانونگذاری در مورد آنها دارد. این شامل: دفاع، نیروهای مسلح، تسلیحات و مهمات، انرژی اتمی، امور خارجی، جنگ و صلح، تابعیت، استرداد، راه‌آهن، کشتیرانی و ناوبری، خطوط هوایی، پست و تلگراف، تلفن، بی‌سیم و پخش، ارز، تجارت خارجی، بین - بازرگانی و بازرگانی دولتی، بانکداری، بیمه، کنترل صنایع، تنظیم و توسعه معادن، منابع
بیمه، کنترل صنایع، تنظیم و توسعه معادن، منابع معدنی و نفت، انتخابات، حسابرسی حساب‌های دولت، اساسنامه و سازماندهی دیوان عالی کشور، دادگاه‌های عالی و کمیسیون خدمات عمومی اتحادیه، مالیات بر درآمد، عوارض گمرکی و صادراتی، عوارض مالیات غیر مستقیم، مالیات بر شرکت، مالیات بر ارزش سرمایه دارایی‌ها، عوارض املاک و مالیات پایانه. فهرست ایالتی. فهرست ایالتی از ۶۱ مورد (قبل از ۶۶ مورد) تشکیل شده‌است. یکنواختی در مورد موارد موجود در این لیست مطلوب است اما لازم نیست: حفظ نظم و قانون، نیروهای پلیس، مراقبت‌های بهداشتی، حمل
و قانون، نیروهای پلیس، مراقبت‌های بهداشتی، حمل و نقل، سیاست‌های زمین، برق در ایالت، اداره روستا و غیره. قانونگذار ایالتی اختیار انحصاری برای وضع قوانین در مورد این موضوعات را دارد. در شرایط خاصی، مجلس می‌تواند در مورد موضوعات ذکر شده در فهرست ایالتی قوانینی وضع کند، اما برای انجام این کار ، راجیه سبها (شورای ایالت‌ها) باید با اکثریت دوسوم قطعنامه ای را تصویب کند که مصلحت در تصویب آن در راستای منافع ملی است. اگرچه ایالت‌ها دارای اختیارات انحصاری برای قانون گذاری در مورد موردهای موجود در فهرست ایالتی هستند،