payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انگشت (کفشی برای ظریف‌ترین پا در "سیندرلا")، نشانهٔ جوانی، زیبایی و پاکی. در واپسین صحنه، شاهزاده روا می‌بیند هرگونه ارتباط نامناسب را کنار بگذارد: زنان نجیبی که مورد پسند شاهزاده نیستند یا زنانی از مرتبهٔ پایین‌تر (ازدواج با طبقهٔ پایین‌تر) کنار گذاشته می‌شوند، زیرا انگشتشان بسیار درشت است. در یکی از تفسیرها آمده که مَتَل پوست‌الاغی از افسانه‌ای پیشاتاریخی برگرفته شده‌است، که همانند با افسانهٔ قو-دختر است و در آن، جانور اصلی یک پستاندار چهارپا است؛ می‌توان دگرگونی ساختاری را با موتیفِ میتُختیِ کدبانویِ
دگرگونی ساختاری را با موتیفِ میتُختیِ کدبانویِ رازآمیز مرتبط دانست. دیگر نسخه‌ها. این مَتَل برای نخستین بار به سدهٔ شانزدهم در "اظهارات روستایی" (۱۵۴۷) از نوئل دو فل ( -1591) دیده می‌شود. همچنین وجود داستانی شفاهی از آن در سدهٔ هفدهم تأیید شده‌است، در "خاطرات" (۱۶۲۴–۱۶۶۶) از پیر دو لا پورت (۱۶۰۳–۱۶۸۰)، نخستین پیشکار (۱۶۴۳–۱۶۵۳) لویی چهاردهم پسر، و در "ویرژیل تراوستی" (۱۶۴۸) و "رمان طنز" (۱۶۵۱) از پل اسکارون (1610-1660)، "خاطرات" (۱۶۵۱) از کاردینال رتس (1613-1679) ، "اوید بوفون" (۱۶۶۲) از لوئی ریشه،
(1613-1679) ، "اوید بوفون" (۱۶۶۲) از لوئی ریشه، "پایان‌نامه دربارهٔ ژوکوند" (۱۶۶۹) از نیکلا بوالو (1636-1711)، "بیمار خیالی" (۱۶۷۳) از مولیر (1622-1673) و "قدرت حکایت‌ها" (۱۶۷۸) از ژان دو لا فونتن (1621-1695). شماری از نوشته‌های قرون وسطی نیز دارای عناصری از این مَتَل هستند. برادران گریم نسخه‌ای از این مَتَل را با نام "Allerleirauh" منتشر کردند که گاهی با نام "پوست‌هزار-زیایی" یا "سرتاپا-خز" برگردانده شده‌است (۱۸۱۲). در این نسخه، شخصیت مادرخوانده دیده نمی‌شود و قهرمان داستان پالتویی از جنس هزارتا خز
نمی‌شود و قهرمان داستان پالتویی از جنس هزارتا خز می‌پوشد. از این داستان، چندین و چند نسخهٔ آفریقایی نیز وجود دارند.
جنبش بدون خودرو شبکه‌ای گسترده، غیررسمی و نوظهور از افراد و سازمان‌ها، از جمله فعالان اجتماعی، برنامه‌ریزان شهری، مهندسان حمل‌ونقل، طرفداران محیط زیست و دیگران است که با این باور مشترک گرد هم آمده‌اند که وسایل نقلیه موتوری بزرگ و/یا پرسرعت (خودروها)، کامیون‌ها، تراکتورها، موتورسیکلت‌ها و غیره) در اکثر شهرهای مدرن به‌طور بیش از حدی به عنوان وسیله نقلیه و حمل و نقل استفاده می‌شوند. هدف این جنبش ایجاد مکان‌هایی است که استفاده از وسایل نقلیه موتوری را تا حد زیادی کاهش یا حذف می‌کند. این مکان‌ها، فضای جاده و
کاهش یا حذف می‌کند. این مکان‌ها، فضای جاده و پارکینگ را به سایر کاربری‌های عمومی بازسازی و محیط و مناطق شهری فشرده تری را در نظر دارند. در این محیط‌ها، بیشتر مقاصد با دیگر روش‌های حمل و نقل غیر خودرویی همانند پیاده‌روی، دوچرخه سواری، و حمل و نقل عمومی، در دسترس هستند. پیش زمینه. قبل از قرن بیستم میلادی، شهرها و شهرک‌ها معمولاً فشرده بودند و دارای خیابان‌های باریکی بودند که با فعالیت‌های انسانی مشغول بود. در اوایل قرن بیستم، بسیاری از این سکونتگاه‌ها برای جا دادن خودرو با جاده‌های وسیع‌تر، فضای پارک خودرو
دادن خودرو با جاده‌های وسیع‌تر، فضای پارک خودرو بیشتر و تراکم جمعیت کمتر، با فضای بین ساختمان‌های شهری که برای استفاده خودروها در نظر گرفته شده بود، سازگار شدند. تراکم جمعیت کمتر به معنای پراکندگی شهری با فواصل طولانی‌تر بین مکان‌ها است. هزینه کم استفاده باعث ازدحام ترافیک شد که حمل و نقل قدیمی را غیرجذاب یا غیرعملی کرد و شرایط را برای ترافیک و پراکندگی بیشتر ایجاد کرد. سیستم استفاده از خودرو «به‌طور فزاینده ای قادر به بیرون راندن» انواع دیگری از نوع حمل و نقل مانند پیاده‌روی، دوچرخه سواری، اتوبوس و قطار
نقل مانند پیاده‌روی، دوچرخه سواری، اتوبوس و قطار شد. این روند به تغییراتی در شکل شهری و الگوهای زندگی منجر شد که فرصت کمی برای افراد بدون خودرو فراهم می‌کرد. برخی از دولت‌ها با سیاست‌ها و مقرراتی با هدف معکوس کردن وابستگی به خودرو از طریق افزایش تراکم شهری، تشویق توسعه کاربری مختلط، کاهش فضای اختصاص داده شده به خودروهای شخصی، افزایش پیاده‌راهوری، حمایت از دوچرخه‌سواری و سایر وسایل نقلیه جایگزین مشابه در اندازه و سرعت، و حمل‌ونقل عمومی واکنش نشان داده‌اند. در سطح جهانی، برنامه‌ریزی شهری در تلاش برای افزایش
سطح جهانی، برنامه‌ریزی شهری در تلاش برای افزایش سهم حمل و نقل عمومی و حمل و نقل غیر موتوری و دور شدن از توسعه حمل و نقل خصوصی در حال تحول است. شهرهایی مانند هنگ کنگ یک سیستم حمل و نقل عمومی بسیار یکپارچه ایجاد کردند که به‌طور مؤثر استفاده از حمل و نقل خصوصی را کاهش داده. برخلاف سفرهای شخصی با خودرو، اشتراک و اجاره خودرو، که در آن مردم به‌جای داشتن خودرو می‌توانند به راحتی برای چند ساعت خودرو اجاره کنند، به عنوان یک عنصر مهم برای حمل‌ونقل شهری در حال ظهور است. طراحی شهری. حامیان جنبش بدون خودرو بر روی
است. طراحی شهری. حامیان جنبش بدون خودرو بر روی گزینه‌های ترابری پایدار و عمومی (اتوبوس، تراموا و غیره) و طراحی شهری، پهنه بندی، سیاست‌های مکان‌گذاری مدارس، کشاورزی شهری، گزینه‌های کار از راه دور، و توسعه‌های مسکن‌هایی که مجاورت یا دسترسی بیشتری را ایجاد می‌کنند، تمرکز می‌کنند. این سیاست‌ها باعث ایجاد حمل و نقل از راه دور کمتر در نتیجه نیازهای زندگی روزمره می‌شود. نوشهرگرایی یک جنبش طراحی شهری آمریکایی است که در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی به وجود آمد. هدف آن اصلاح تمام جنبه‌های توسعه املاک و مستغلات و
آن اصلاح تمام جنبه‌های توسعه املاک و مستغلات و برنامه‌ریزی شهری، از مقاوم‌سازی شهری تا ارتقا «» ها بوده. در این جنبش، محله‌های شهری جدید طوری طراحی شده‌اند که دارای طیف متنوعی از مسکن و مشاغل باشند و قابلیت پیاده‌راهوری بیشتری باشند. شهرهای دیگری که خود محورتر هستند نیز در حال ایجاد تغییرات تدریجی برای ارائه جایگزین‌های حمل و نقلی از طریق بهبود خیابان‌های کامل هستند. "میدان‌های جهانی برای همه" (به انگلیسی: "World Squares for all") طرحی است برای حذف بیشتر ترافیک از میدان‌های اصلی لندن، از جمله میدان
ترافیک از میدان‌های اصلی لندن، از جمله میدان ترافالگار و میدان پارلمان. شهرهای بدون خودرو، همان‌طور که از نام آن پیداست، کل شهرها (یا حداقل قسمت‌های داخلی آن‌ها) هستند که کاملاً بدون خودرو ساخته شده‌اند. مناطق بدون خودرو مناطقی از یک شهر یا شهرک هستند که استفاده از خودرو در آنها ممنوع یا بسیار محدود شده‌است. برای ایجاد مناطق/شهرهای عاری از خودرو، تیرک‌های مهار (متحرک و/یا ثابت) و سایر موانع اغلب برای ممانعت از دسترسی خودرو استفاده می‌شوند. خیابان‌های زنده و خیابان‌های کامل، نیازهای کاربران خیابان را به‌طور
خیابان‌های کامل، نیازهای کاربران خیابان را به‌طور کلی بر نیازهای رانندگان خودرو ترجیح می‌دهند. آنها طوری طراحی شده‌اند که توسط عابران پیاده، کودکان، دوچرخه سواران و وسایل نقلیه موتوری با سرعت پایین به اشتراک گذاشته شوند. توسعه بدون خودرو. تعاریف و انواع روش‌های توسعه بدون خودرو. مناطق مختص به عابران پیاده. مناطق عابر پیاده ممکن است برای توسعه‌های بدون خودرو در نظر گرفته شوند، جایی که شامل جمعیت قابل توجهی و نرخ پایین مالکیت وسیله نقلیه برای هر خانوار می‌شود. بزرگ‌ترین نمونه در اروپا خرونینگن، هلند است که
بزرگ‌ترین نمونه در اروپا خرونینگن، هلند است که در سال ۲۰۰۸ میلادی جمعیت مرکز شهر آن ۱۶۵۰۰ نفر بود. مزایا و معایب. مطالعات متعددی در مورد توسعه‌های اروپایی بدون خودرو انجام شده‌است. جامع‌ترین در سال ۲۰۰۰ و توسط «Jan Scheurer» انجام شد. سایر مطالعات اخیر در مورد مناطق خاص بدون خودرو مانند توسعه بدون خودرو در فلوریدسدورف وین نیز انجام شده‌است. مزایای اصلی یافت شده برای توسعه بدون خودرو (خلاصه شده در ملیا و همکاران 2010) که در مطالعات مختلف یافت می‌شود عبارتند از: مشکلات اصلی مربوط به مدیریت پارکینگ است. عدم
از: مشکلات اصلی مربوط به مدیریت پارکینگ است. عدم کنترل میزان فضای پارکینگ اغلب منجر به شکایت همسایگان در مورد از پارکینگ غیرمجاز و بیش از حد دیگران یا به اصطلاح «» می‌شود.
مهندس طراح شهر یا مهندس شهرساز شخص و حرفه‌ای است که در زمینه برنامه‌ریزی شهری فعالیت می‌کند. یک مهندس برنامه‌ریزی شهری ممکن است بر روی یک حوزه کاری خاص تمرکز کند و عناوینی مانند برنامه‌ریز شهر، برنامه‌ریز منطقه ای، برنامه‌ریز دوربرد، برنامه‌ریز حمل و نقل، برنامه‌ریز زیرساخت، برنامه‌ریز محیط زیست، برنامه‌ریز پارک‌ها، برنامه‌ریز فیزیکی، برنامه‌ریز سلامت، تحلیلگر برنامه‌ریزی، طراح شهر، مدیر توسعه جامعه، متخصص توسعه اقتصادی یا سایر ترکیبات مشابه را داشته باشد. انجمن بین‌المللی متخصصان برنامه‌ریزی - ISOCARP - در
بین‌المللی متخصصان برنامه‌ریزی - ISOCARP - در سال ۱۹۶۵ میلادی در هلند تأسیس شد و در حال حاضر حدود ۷۰۰ عضو در بیش از ۸۰ کشور جهان دارد.
جیم موریس (۳۱ اوت ۱۹۳۵–۲۸ ژانویه ۲۰۱۶) بدنساز آمریکایی بود که به دلیل قهرمانی در مسابقات در طول سی سال زندگی حرفه ای شهرت داشت. از جمله عناوین کسب شده توسط موریس عبارتند از: Mr. USA (1972)، AAU Mr. America (1973)، Mr. International (1974)، و Mr. در سن ۵۰ سالگی، او یک گیاهخوار شد و بیش از ۱۵ سال به وگانیسم روی آورد، رژیمی که او بخش عمده ای از سلامتی عالی خود را مدیون آن دانست. او برای یک تبلیغ PETA در حمایت از سبک زندگی وگانیسم برهنه عکس گرفت.وی یک ورزشکار همجنسگرا بود.در مارس ۲۰۱۴ یک فیلم مستند کوتاه با
همجنسگرا بود.در مارس ۲۰۱۴ یک فیلم مستند کوتاه با بازی جیم موریس با عنوان "Jim Morris: Lifelong Fitness" در یوتیوب منتشر شد. این فیلم بر روی حرفه بدنسازی مادام العمر، سبک زندگی وگان و اشتیاق موریس برای شکستن کلیشه‌های وابسته به سالمندان تمرکز دارد.
دی‌ایزوپروپیل فلوروفسفات () (DFP) یا ایزوفلوروفات یک مایع روغنی و بی‌رنگ با فرمول شیمیایی C6H14FO3P است. در پزشکی و به عنوان یک حشره‌کش ارگانوفسفره استفاده می‌شود. این ماده پایدار است، اما هنگامی که در معرض رطوبت قرار می‌گیرد، هیدرولیز می‌شود. کاربرد در پزشکی. دی‌ایزوپروپیل فلوروفسفات یک داروی پاراسمپاتومیمتیک غیرقابل برگشت آنتی کولین استراز است و در چشم پزشکی به عنوان یک عامل میوتیک در درمان گلوکوم مزمن، به عنوان یک میوتیک در دامپزشکی و به عنوان یک عامل تجربی در علوم اعصاب به دلیل قابلیت‌های استیل کولین‌ها
در علوم اعصاب به دلیل قابلیت‌های استیل کولین‌ها و استیل‌بیتر آن استفاده می‌شود. (نوروپاتی محیطی تاخیری)
تندباد () به بادی قوی گفته می‌شود که معمولاً به عنوان یک توصیف‌گر در متن‌های دریانوردی استفاده می‌شود. خدمات هواشناسی ملی ایالات متحده آمریکا، بادهای سطحی پایدار با سرعت ۴۷–۳۴ گره (۸۷–۶۳ کیلومتر در ساعت، ۲۴٫۲–۱۷٫۵متر در ثانیه یا ۵۴–۳۹ مایل در ساعت) را به‌عنوان تندباد معرفی می‌کند. پیش‌بینی‌کنندگان هوا معمولاً زمانی که بادهایی با این شدت انتظار می‌وزد، هشدارهای تندباد صادر می‌کنند. در ایالات متحده آمریکا هشدار تندباد به‌طور خاص یک هشدار دریایی است و معادل آن بر روی زمین، از میان خدمات هواشناسی ملی ایالات
آن بر روی زمین، از میان خدمات هواشناسی ملی ایالات متحده آمریکا، "توصیه باد" (wind advisory) است. منابع دیگر از سرعت حداقل ۲۸ گره (۵۲ کیلومتر/ساعت، ۱۴ متر/ثانیه، ۳۲ مایل/ساعت) و حداکثر تا ۹۰ گره (۱۷۰ کیلومتر/ساعت، ۴۶ متر/ثانیه، ۱۰۰ مایل/ساعت) برای تعریف تندباد استفاده می‌کنند. تا سال ۱۹۸۶، مرکز ملی توفند از اصطلاح تندباد برای اشاره به بادهایی با منشأ حاره‌ای در مناطق ساحلی استفاده می‌کرد که سرعت آن‌ها بین ۳۳ گره (۶۱ کیلومتر/ساعت، ۱۷ متر/ثانیه، ۳۸ مایل/ساعت) تا ۶۳ گره (۱۱۷ کیلومتر/ساعت، ۳۲ متر/ثانیه، ۷۲
تا ۶۳ گره (۱۱۷ کیلومتر/ساعت، ۳۲ متر/ثانیه، ۷۲ مایل/ساعت) بود. تعریف سرعت ۹۰ گره (۱۷۰ کیلومتر/ساعت، ۴۶ متر/ثانیه، ۱۰۰ مایل/ساعت» بسیار غیر استاندارد است. یک تعریف جایگزین رایج برای تندباد، سرعت حداکثر ۵۵ گره (۱۰۲ کیلومتر/ساعت، ۶۳ متر/ثانیه، ۲۸ مایل/ساعت) است. استفاده از مقیاس بوفورت رایج‌ترین روش برای اندازه‌گیری نیروی باد است که در آن، بادهای با سرعت بین ۵۰ کیلومتر در ساعت (۱۴ متر بر ثانیه) تا ۱۰۲ کیلومتر در ساعت (۲۸ متر بر ثانیه) به عنوان تندباد تعریف می‌شود. این تعریف یک معیار تجربی برای توصیف سرعت باد و
این تعریف یک معیار تجربی برای توصیف سرعت باد و عمدتاً بر اساس شرایط دریا است. در مقیاس اولیه بوفورت در سال ۱۸۱۰، چهار دسته مختلف «تندباد» وجود داشت؛ در حالی که امروزه به‌طور کلی دو نیروی تندباد ۸ و ۹ و یک تندباد نزدیک ۷ وجود دارد.
اتافدرین () یا اتیل‌افدرین یک گشادکننده برونش طولانی اثر است و نام تجاری آن Nethaprin است. قبلاً هم به‌عنوان پایه رایگان و هم به‌عنوان نمک هیدروکلراید شرکت Sanofi-Aventis (اکنون سانوفی) در دسترس بود، اما اکنون دیگر به بازار عرضه نمی‌شود. فارماکولوژی. این دارو برخلاف افدرین و تیرامین، اتافدرین باعث آزادسازی اپی‌نفرین یا نوراپی‌نفرین نمی‌شود و در عوض به عنوان آگونیست انتخابی گیرنده آدرنرژیک β۲ عمل می‌کند و در نتیجه اثرات گشادکننده برونش را واسطه می‌کند.
حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه) (به تُرکی: Bolşevik Parti (Kuzey Kürdistan-Türkiye), BP(KK-T)) یک سازمان سیاسی است که با مشی کمونیستی در کشور ترکیه به صورت مخفی به فعالیت می‌پردازد. این حزب در سال ۱۹۸۱ از حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست انشعاب کرد و در ابتدا حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست (بلشویک) نام داشت. تاریخچه. حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست در سال ۱۹۷۲ توسط ابراهیم کایپاک‌کایا تأسیس شد که خودش نیز پیشتر در حزب کارگران و دهقانان انقلابی ترکیه عضویت داشت. به دنبال توافق نظامی سال ۱۹۷۱ حکومت
عضویت داشت. به دنبال توافق نظامی سال ۱۹۷۱ حکومت ترکیه جنبش کمونیستی را در این کشور سرکوب کرد. کایپاک‌کایا و چندین نفر از همکارانش دستگیر شدند و تشکیلات حزب نابود شد. کایپاک‌کایا در سال ۱۹۷۳ بر اثر شکنجه در زندان درگذشت. خزب ازهم‌پاشیده بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۸ از نو سازمان‌دهی شد. کنگرۀ نخست حزب در ۱۹۷۸ برگزار شد. در سال ۱۹۸۱ نیز کنگرۀ دوم سازماندهی شد. حلقه‌های حزبی بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ عمیقاً درگیر مباحثات ایدئولوژیک شدند و با همتایان آلمانی و اتریشی خود ارتباط برقرار کردند. در نتیجۀ‌این مباحثات دو خط
ارتباط برقرار کردند. در نتیجۀ‌این مباحثات دو خط متفاوت شکل گرفت که با نام‌های بلشویک و منشویک پدیدار شد. به گفتۀ بلشویک‌ها، منشویک‌ها به رغم در اقلیت بودن، جلسات مخفیانه‌ای برگزار کرده و کنترل حزب را در دست گرفتند. در نتیجه بلشویک‌ها تصمیم به انشعاب گرفته و "حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه)" را تأسیس کردند. اساس‌نامه. اساس‌نامۀ حزب (که قوانین حزبی نیز نامیده می‌شود) عضویت، اصول سازمانی سانترالیسم دموکراتیک، ساختار حزبی، انضباط حزبی و منابع مالی حزب را تنظیم می‌کند. فعالیت‌ها. هدف نهایی حزب بلشویک (کردستان
می‌کند. فعالیت‌ها. هدف نهایی حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه) انجام انقلاب در ترکیه است. با این وجود حزب فاقد ظرفیت لازم برای رسیدن به این هدف به نظر می‌رسد. فعالیت‌های سیاسی حزب محدود به سازمان‌دهی تظاهرات و انجام پروپاگاندا بوده‌است. حزب خودش را بخشی از جنبش کمونیستی بین‌المللی می‌داند و در همایش بین‌المللی احزاب و سازمان‌های مارکسیست–لنینیست (نشریه بین‌الملل) مشارکت می‌کرد. حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه) هم‌اکنون نیز در کمیته هماهنگی بین‌المللی احزاب و سازمان‌های انقلابی (ایکور) عضویت دارد. حزب بلشویک
سازمان‌های انقلابی (ایکور) عضویت دارد. حزب بلشویک همچنین اهمیت ویژه‌ای به سازمان‌دهی زنان می‌دهد. حزب نسبت به اعتصاب غذاهای منجر به مرگ که در اعتراض به شرایط زندان‌های ترکیه انجام می‌شود به دلایل تاکتیکی موضعی انتقادی دارد. بر اساس اطلاعات موجود در وب‌سایت حزب، سه نشریه توسط حزب بلشویک منتشر می‌شود که "پارتیزان بلشویک"، "ستارۀ بلشویک" (به زبان کُردی) و "انقلاب بلشویکی" نام دارند. حزب همچنین هشت کتاب/کتابچه منتشر کرده و برخی شماره‌های ویژۀ پارتیزان بلشویک نیز به موضوعات خاصی اختصاص یافته‌است. وضعیت قرار
نیز به موضوعات خاصی اختصاص یافته‌است. وضعیت قرار گرفتن در فهرست گروه‌های تروریستی. حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست که حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه) از آن منشعب شده‌است توسط دپارتمان عملیات‌ها و ضدتروریسم ادارۀ کل امنیت ترکیه در فهرست ۱۲ سازمان تروریستی فعال در ترکیه قرار داده شده‌است. حزب مزبور شاخۀ نظامی‌ای با نام "ارتش آزادیبخش کارگران و دهقانان ترکیه" (تیککو) دارد. با این وجود حزب بلشویک (کردستان شمالی-ترکیه) دارای چنان شاخۀ مسلحی نیست و در فهرست گروه‌های تروریستی نیز قرار داده نشده‌است.
کالوم خوزه فون موگر (زاده ۹ ژوئن ۱۹۹۰) یک بازیگر و بدنساز استرالیایی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش "آرنولد شوارتزنگر در فیلم بزرگتر" در سال ۲۰۱۸ شناخته شده‌است. در اکتبر ۲۰۱۴، او به لس آنجلس نقل مکان کرد و با کارینا ال، مدل و اینفلوئنسر تناسب اندام ازدواج کرد. در اکتبر ۲۰۲۱، او به استرالیا بازگشت و در آنجا یک باشگاه ورزشی را افتتاح کرد که به سرعت بسته شد. کالوم یک پسر به نام کیروس (متولد ۲۰۲۰) دارد که با مادرش در لس آنجلس، کالیفرنیا زندگی می‌کند. در ۶ مه ۲۰۲۲، کالوم پس از پریدن به بیرون از پنجره آپارتمان
کالوم پس از پریدن به بیرون از پنجره آپارتمان دچار آسیب‌هایی شد که در بخش ICU بیمارستان بستری شد.در ۲۶ مه ۲۰۲۲ کالوم، کالوم در دادگاهی حاضر شد و اعتراف به داشتن مواد مخدر کرد که توسط دادگاه به ۵۰۰دلار جریمه محکوم شد.
«بَرخوانی» اصطلاحی است که بهرام بیضایی در دههٔ ۱۳۷۰ برای گونه‌ای از روایتِ نمایشی (یا، به عبارت‌های دیگر، نمایشنامهٔ روایی یا «نقالی نمایشی») که خود، با نیم‌نگاهی به نقّالی، پرده‌خوانی، تعزیه و نیز سنّت‌های نمایشیِ دیگر، نوشته و به نمایش درآورده برساخته و به کار برده است. این، در تاریخچهٔ نظریِ دگرگونیِ تماشا و زایشِ نمایشِ ایرانی، همانا «لحظهٔ گذار از نقل روایت به نمایش» است. بیضایی خود «برخوانی» را کمابیش هم‌معنای تک‌گویی (در مقابلِ «گفتگو» در فرهنگِ یونانِ باستان) گرفته و توضیح داده که «بَرخوانی هم به
باستان) گرفته و توضیح داده که «بَرخوانی هم به معنی از بَر خواندن است، هم به معنی بلند خواندن و برای جمع خواندن. . . . بَرخوانی را من به جای نقالی گذاشتم. بَرخوانی به جای روایت و بَرخوان به جای راوی.» از میانِ برخوانی‌های بیضایی «اژدهاک» روایی‌ترین است و «کارنامه‌ی بُندارِ بیدَخش» محاکاتی‌ترین (بازنمایانه‌ترین). در نمایشنامه‌های دیگرِ بیضایی هم که «برخوانی» نامیده نشده‌اند درجاتِ چشمگیری از خصلت‌های داستان‌گویانهٔ برخوانی هست؛ مثلاً در "اَفرا، یا روز می‌گذرد". ریشه‌ها. بیضایی در مقالهٔ «مقدمه‌ای بر نمایش
ریشه‌ها. بیضایی در مقالهٔ «مقدمه‌ای بر نمایش شرقی»، که سالِ ۱۳۴۷ نوشته و نخستین بار سالِ ۱۳۴۹ به نامِ «مقدمه‌ای بر نمایش شرق و غرب» منتشر کرد، اساسِ بسیاری از نظریاتِ نمایشیِ خود را توضیح می‌دهد. او به تفاوت‌های نمایشِ سنّتیِ مشرق‌زمین و نمایشِ مغرب‌زمین می‌پردازد؛ که یکی آن است که نمایشِ مشرقی، بر خلافِ نمایشِ مغربی، روایی است. سال‌ها بعد گفت: پیش از برخوانی‌های بیضایی در زبانِ فارسی می‌شود از «مونولوگ»های سیّد علی نصر همچون تجربه‌ای مشابه یاد کرد. چیرگیِ روایت بر محاکات را اهلِ پژوهش (پیروی نظریاتِ خودِ
روایت بر محاکات را اهلِ پژوهش (پیروی نظریاتِ خودِ بیضایی) از ویژگی‌های نمایشنامه‌های بیضایی گفته و گاه آن را متأثّر از سنّت‌های ایرانیِ نمایش و گاه حتّی احتمالاً به طورِ غیرمستقیم برآمده و شکل‌یافته از نوزاییِ آنچه مارتین پوخنر درامِ «افلاطونی» یا «دایجتیک» نامیده در درامِ مدرنِ مغربی شناخته‌اند. گونه‌ها. مریم نعمت طاوسی برخوانی را، فارغ از آنچه بیضایی گفته، غیرداستانی دانسته و گونه‌هایش را سه گروهِ «تک‌خوانی» و «چندخوانی» و «سرخوانی و همسرایی» شناخته و چنین برشمرده است: تاریخ برخوانی. گونه‌ای نقّالیِ
چنین برشمرده است: تاریخ برخوانی. گونه‌ای نقّالیِ تاریخِ «اساطیری و حقیقی» بوده که با موسیقی در جاهای گوناگونِ ایران اجرا می‌شده است. فنون. اوایلِ قرنِ پانزدهمِ هجریِ خورشیدی یدالله آقا عبّاسی برخوانی را، بی اشاره به وضعِ بیضایی لفظش را، رده‌ای از نمایشِ ایرانی شناخته و حدودِ دویست فنّش را برشمرد.
سدریک مک‌میلان (زاده ۱۷ اوت ۱۹۷۷ - درگذشته ۱۲ آوریل ۲۰۲۲) بدنساز حرفه ای IFBB آمریکایی و مربی ارتش ایالات متحده بود. آخرین پیروزی او آرنولد کلاسیک ۲۰۱۷ بود. مک میلان یکی از بدنسازان برجسته قرن بیست و یکم بود، با هیکلی کلاسیک که یادآور «عصر طلایی» بدنسازی بیش از فیزیک‌های بزرگ‌تر عصر حاضر است. بیوگرافی و حرفه آماتور. مک میلان در کودکی به فیزیک عضلانی علاقه واقعی داشت و شخصیت‌های کمدی می‌کشید که فیزیک چشمگیری داشتندمک میلان در سیزده سالگی پس از اینکه مادرش یک ست وزنه برای او خرید شروع به تمرین کرد. دیری نگذشت
وزنه برای او خرید شروع به تمرین کرد. دیری نگذشت که او متوجه شد که ژنتیک خوبی برای بدنسازی دارد و علاقه زیادی به این ورزش دارد. پس از دبیرستان، مک میلان به ارتش ایالات متحده پیوست و به کارولینای جنوبی نقل مکان کرد. چندی بعد، دوستش مارک نیل او را متقاعد کرد که در اولین مسابقه بدنسازی خود شرکت کند. نیل به مک میلان کمک کرد تا حجم مناسبی داشته باشد و در مورد بدنسازی بیشتر بیاموزد. بعد از اینکه نیل متوجه شد که چگونه بدن مک میلان پس از تنها یک ماه تمرین رشد کرد، مک میلان را تشویق کرد تا در یک نمایش بدنسازی که
مک میلان را تشویق کرد تا در یک نمایش بدنسازی که تنها چهار هفته مانده بود، شرکت کند. دوران حرفه ای. مک میلان یک بدنساز برتر بخش open بود و با ۸ پیروزی حرفه ای جز بهترین‌ها محسوب می‌شد و در چندین بار در مسابقات بزرگ در لیست ۵ ورزشکار حرفه ای قرار گرفت. او کارت حرفه ای خود را در سال ۲۰۰۹ به دست آورد و از آن زمان با بهترین بدنسازان باز جهان در حال رقابت بود. برجسته‌ترین پیروزی او در سال ۲۰۱۷ آرنولد کلاسیک اوهایو بود، جایی که او با معبود خود، آرنولد شوارتزنگر ملاقات کرد و از مستر المپیا سابق تمجید کرد. آخرین
ملاقات کرد و از مستر المپیا سابق تمجید کرد. آخرین رقابت او آرنولد کلاسیک اوهایو ۲۰۲۰ بود که در آن مقام ششم را کسب کرد.
اویوا تویکا ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک طراح شیشه اهل فنلاند بود که بیشتر به خاطر طراحی‌هایش برای ایتالا شهرت داشت. زندگی‌نامه. اویوا تویکا در ویپورین ماالایسکونتا، شهرداری روستایی اطراف ویبورگ فنلاند آن زمان، که اکنون بخشی از روسیه است، به دنیا آمد. او در یک مزرعه بزرگ شد و تحت تأثیر تاریخ غنی آن منطقه قرار گرفت. اویوا تویکا به دلیل طراحی‌هایش برای ظروف شیشه‌ای برای شرکت طراحی فنلاندی ایتالا مشهور بود. او که در ابتدا در دانشگاه هنر و طراحی هلسینکی در زمینۀ سرامیک آموزش دید، طراحی شیشه را بعداً در
در زمینۀ سرامیک آموزش دید، طراحی شیشه را بعداً در زندگی آغاز کرد. برخی از معروف‌ترین آثار او ظروف کاستهلمی و فلورا از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و مجموعهٔ پیونی و کرووی از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی هستند. در کنار طرح‌های ظروف شیشه‌ای، تویکا بیشتر به خاطر طراحی‌هایش برای مجموعهٔ ایتالا «پرندگان اثر تویکا» شناخته می‌شود. از سال ۱۹۷۲ میلادی تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۹ میلادی، تویکا بیش از ۴۰۰ پرندۀ شیشه‌ای با تکینیک دمیدن با دهان ایجاد کرد. اگرچه تویکا در اصل در کارخانهٔ شیشه‌گری نوتایاروی در اوریالا کار می‌کرد، طرح‌های او در حال
در اوریالا کار می‌کرد، طرح‌های او در حال حاضر در کارخانۀ شیشه‌سازی ایتالا در همن‌لینا تولید می‌شوند. تویکا در سایر رسانه‌های خلاق نیز از موفقیت برخوردار بود. او به‌ عنوان طراح صحنه و لباس، عموماً با کارگردان فنلاندی که زندگی‌نامه‌اش را به تصویر کشیده بود، کار کرد. در سال‌های پایانی زندگی، او همچنین با تولیدات تئاتر ملی فنلاند و اُپرای ملی فنلاند همراه بود. او همچنین گاهی اوقات طرح‌های منسوجات نیز برای مجموعه‌های ماریمکو ارائه کرده‌ است. جوایز تویکا شامل جایزۀ لونینگ در سال ۱۹۷۰ میلادی، جایزهٔ دولتی فنلاند
لونینگ در سال ۱۹۷۰ میلادی، جایزهٔ دولتی فنلاند برای صنایع دستی و طراحی در سال ۱۹۷۵ میلادی، مدال پرو فنلاندیا در سال ۱۹۸۰ میلادی، جایزه طراحی کای فرانک در سال ۱۹۹۲ میلادی، جایزهٔ فنلاند در سال ۲۰۰۰ میلادی و مدال شاهزاده یوجین در سال ۲۰۰۱ میلادی است.
"ویجنیانا (")، آگاهی، نوری است که صورت و اسم یعنی جسم و روان را پدیدمی‌آورد و از عناصر معنوی است. صورت و اسم. آگاهی است که در بطن مادر، صورت و اسم را پدیدمی‌آورد و هنگام مرگ در حالی که عناصر دیگر چون جسم و احساس و ادراک معدوم می‌شوند، آگاهی هم چنان باقی می‌ماند. آلایا - ویجنیانا. آلایا - ویجنیانا (Alaya-vijnana) انبار و مخزنی است که در آن، تأثرات و غرایز ناشی از افکار و اعمال، اندوخته و انباشته می‌شوند. ذهن و خودآگاهی. ذهن و خودآگاهی (manas)، اصل عدم روشنائی به سه طریق صورت می‌بندد: تحول آلایا. «آلایای»
به سه طریق صورت می‌بندد: تحول آلایا. «آلایای» (Alaya) متحول که به صورت خودآگاهی (manas) تنزل می‌کند، پنج قسم فعالیت دارد: ارزش آگاهی. آگاهی (Apramāda) را بنیاد هر گونه کمالی دانسته‌اند. آگاهی بنیاد همهٔ صفات شایسته‌است. در ذَمه پَدَه دفتری به نام آگاهی (Appamada vagga) هست و آخرین سخنان بودا که گفته‌است «همهٔ چیزهای ساخته شده ناپاینده اند، بیدار و هشیار کوشش کنید»، تأکیدی است بر ارزش آگاهی.
عبدالله زارع (زادهٔ ۱۳۰۴ – درگذشتهٔ ۲۴ مرداد ۱۳۹۵) کشتی‌گیر و مربی کشتی ایرانی بود که از او به عنوان «پدر کشتی شهر ری» یاد می‌شود. زارع از قهرمانان کشتی فرنگی ایران بود که در اواخر دههٔ ۱۳۳۰ به دلیل آسیب‌دیدگی بازنشسته شد و با پیشنهاد حبیب‌الله بلور و سید محمد خادم حقیقت به مربیگری در شهر ری پرداخت. او کشتی‌گیرانی از جمله قاسم بابایی جعفری، محمدابراهیم امامی، عباس بشیری، مهدی سبزعلی، مهدی و محمد شربیانی، حسن شاهسون، ولی اکبر و محسن و حمید سوریان را پرورش داد که در میدان‌های بین‌المللی و جهانی قهرمان شدند.
که در میدان‌های بین‌المللی و جهانی قهرمان شدند. او در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) از سوی فیلا به عنوان «بهترین مربی کشتی جهان» شناخته شد. زارع در مرداد ۱۳۹۵ پس از سال‌ها کسالت و درحالیکه در بیمارستان فیروزآبادی شهرری بستری بود، در سن ۹۰ سالگی درگذشت. تشییع پیکر او با حضور مردم و شخصیت‌های ورزشی و اجتماعی کشور همراه بود. پیکر او در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
دانشگاه هاتون یک کالج خصوصی هنرهای آزاد مسیحی در هاتون، نیویورک است. این دانشگاه در سال ۱۸۸۳ توسط ویلارد جی. هاتون تأسیس شد و به کلیسای Wesleyan وابسته است. هاتون تقریباً به ۱۰۰۰ دانشجو خدمت می‌کند و دارای ۵۴ رشته تحصیلی برای دانشجویان کارشناسی است. تاریخچه. کالج هاتون در سال ۱۸۸۳ به عنوان مدرسه علوم دینی هاتون آغاز به کار کرد. در سال ۱۸۹۹، اولین کلاس‌های کالج ارائه شد. جیمز اس. لاکی در سال ۱۹۰۸ به ریاست این دانشگاه منصوب شد و کالج هاتون منشور موقت خود را در سال ۱۹۲۳ از نیویورک دریافت کرد. منشور دائمی در
در سال ۱۹۲۳ از نیویورک دریافت کرد. منشور دائمی در سال ۱۹۲۷ اعطا شد و اعتبار توسط انجمن کالج‌ها و مدارس ایالات میانه در سال ۱۹۳۵ صادر شد. استفن پین در سال ۱۹۳۷ به عنوان رئیس منصوب شد. زمانی که مؤسسه انجیل سابق بوفالو با کالج هاتون در سال ۱۹۶۹ ادغام شد، پردیس سنکای غربی ایجاد شد. ویلبر دیتون در سال ۱۹۷۲ به عنوان رئیس منصوب شد و دانیل آر چمبرلین در سال ۱۹۷۶ جانشین وی شد. این کالج اولین برنامه کارشناسی ارشد خود را در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد. شرلی مولن در سال ۲۰۰۶ به عنوان رئیس این دانشگاه منصوب شد. از سال ۲۰۱۲ تا
عنوان رئیس این دانشگاه منصوب شد. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳، کالج برای دو سال متوالی پیشرفتهای قابل ملاحظه ای داشت. با وجود این، کالج هاتون با چالش‌های مالی و ثبت نامی مواجه شد که منجر به کاهش بودجه دانشگاهی برای سال تحصیلی ۲۰۱۴–۲۰۱۵ شد. این منجر به تغییر استراتژی این مؤسسه و در نهایت توسعه چندین رشته جدید از جمله صنعت موسیقی، مدیریت ورزشی، شد.
بایان لپاس شهرکی در ایالت پنانگ مالزی است. این شهرک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، نزدیک رأس جنوب شرقی جزیره پنانگ واقع شده است. بایان لپاس که در قرن نوزدهم تأسیس شد، سرای فرودگاه بین‌المللی پنانگ و دیگر صنایع مختلف است. طبق شنیده‌های شهری، بایان لپاس در اواخر قرن نوزدهم، توسط خانواده‌ای از سوماترا بنیان نهاده شد. پیشینه. اعتقاد بر این بود که نام بایان لپاس به افتخار خانواده متمول سوماترایی که در اواخر قرن نوزدهم شهرک را بنیان نهاد، نامگذاری شده است. مراکز خرید. بزرگ‌ترین مرکز خرید منطقه در پنانگ،