payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد) از سال ۱۸۳۲ به بعد، علیرغم حملات مکرر مطبوعات، اتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما تلاش‌های آگاهانه ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی در آثارش انجام داد. ترکیب بندی. بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد، یک صحنه از کتاب سوم «"The Faerie Queene"»، یک شعر حماسی تمثیلی در قرن شانزدهم نوشته ادموند اسپنسر را به تصویر می‌کشد، در این صحنه بوسیران، جادوگر شرور، آمورت زیبا (نمایانگر فضیلت پاکدامنی) را ربوده و او را تا حد مرگ شکنجه می‌کند. قهرمان زن جنگجوی بریتومارت (نمایانگر
می‌کند. قهرمان زن جنگجوی بریتومارت (نمایانگر عفت و الیزابت اول) از موانع عبور کرده تا به اتاقی که آمورت در آن نگه داشته می‌شود برسد و لحظه‌ای قبل از اینکه بوسیران قادر به کشتن آمورت شود، او را می‌کشد. اتی این اثر را به منظور نمایش فضایل عفت و شرافت در نظر گرفت. این تصویر لحظه‌ای را نشان می‌دهد که بوسیران، در حالی که آماده به کشتن آمورت است، توسط بریتومارت متوقف می‌شود. آمورت به یک ستون سلیمانی طلاکاری شده زنجیر زده شده‌است که با نمایش‌هایی از ونوس منقش شده و لباس‌هایش هنگام تقلا از روی شانه‌هایش می‌افتد.
و لباس‌هایش هنگام تقلا از روی شانه‌هایش می‌افتد. بریتومارت، زره پوش، وارد اتاقِ با معماریِ موریِ بوسیران می‌شود و در حالی که شمشیر خود را می‌چرخاند، کتاب جادو آغشته به خون را زیر پا می‌گذارد. بوسیران، برهنه از کمر به بالا و با شلوارهای سَبکِ چینی و دسته‌موی چینی، به زمین می‌افتد، در حالی که تیغه اش همچنان به سمت قلب آمورت اشاره دارد. به طرز نادری، تصویر بریتومارت با ضخامت بسیار کمی نقاشی شده‌است، به طوری که تارهای بوم نقاشی از زیر رنگ هنوز دیده می‌شوند. تاریخ‌نگار هنر الیسون اسمیت اعتقاد دارد که این
تاریخ‌نگار هنر الیسون اسمیت اعتقاد دارد که این احتمالاً تحت تأثیر هنرمند هنری فیوزلی بوده‌است، که تصویری از بریتومارت را با همین سبک نقاشی کرده بود. در شعر اصلی، بوسیران تا زمان نجات آمورت، او را شکنجه داده و قلب او را در حالی که هنوز زنده بود، بیرون کشید. وقتی اتی به نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» می‌پرداخت، تعداد زیادی صحنه از جنگ و مرگ نقاشی کرده بود و زمانی که مشخص شد او از مردگان در سردخانه‌ها برای ترسیم اجساد بازدید می‌کند تا از صحت تصویرهایش از اجساد در مراحل مختلف تجزیه اطمینان حاصل
از اجساد در مراحل مختلف تجزیه اطمینان حاصل کند، به درجه ای از تأیید انتقادی دست یافت. با این حال، وی از «قصابی توهین‌آمیز و طغیان‌گرانه، برخی خوشحال شده‌اند و حتی از آن لذت برده‌اند» بیزار بود و از نمایش خشونت بی‌رویه متنفر بود. به همین دلیل، در آثار اتی، آمورت به صورت جسمانی تحت شکنجه نمایش داده نمی‌شود، اگرچه ترکیب او حاکی از «شکنجه سادیستی و جادوی جنسی پنهانی» است. اگرچه در نامه‌های او نشانه‌ای قوی وجود دارد که در سال‌های ابتدایی خود تجربهٔ جنسی با یکی از مدل‌هایش داشته‌است و احتمالاً در دوره‌ای که در
از مدل‌هایش داشته‌است و احتمالاً در دوره‌ای که در سال‌های ۱۸۲۳–۱۸۲۴ در ونیز بود، تجربهٔ جنسی دیگری نیز داشته‌است، اما اتی مسیحی به شدت مذهبی بوده و به عبارتی معروف از شراب و سرزندگی دوری می‌کرده‌است. الیسون اسمیت در نظر می‌گیرد که ترکیب «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» تلاش آگاهانه‌ای از سوی او برای تمجید از فضیلت عفت است، با ایجاد «چالشی برای برای بیننده احتمالاً مرد، … برای غلبه بر شهوت و نگاهی پاک به زنان آسیب‌پذیر داشته باشد». اتی در طول دورهٔ حرفه‌ای خود، از استفاده از مدل‌های زن در کلاس‌های
حرفه‌ای خود، از استفاده از مدل‌های زن در کلاس‌های زندگی حمایت می‌کرد تا حدی که منجر به جدال‌هایی شده بود و این نقاشی ممکن است برای تأکید بر این باور او باشد که «برای دل‌های پاک همه چیزها پاک است». انتقادها. در سال ۱۸۳۲، نمایشگاه «"جوانی اتی"» و «"لذت در میانه کشتی"»، منجر به انتقادات قابل توجهی در برخی از بخش‌های رسانه برای استفاده از تصاویر برهنه شد. مورنینگ کرونیکل آن را به عنوان «تجربه ای از آنچه که یک‌بار امیدوار بودیم که کلاسیک باشد، اما اکنون متقاعد هستیم که ذهنی شهوانی است» محکوم کرد. هنگامی که در
هستیم که ذهنی شهوانی است» محکوم کرد. هنگامی که در نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی در سال ۱۹۳۳ به نمایش گذاشته شد، «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» تحسین بسیار بیشتری دریافت کرد. اگرچه این تصویر یک زن تقریباً برهنه، یک مرگ خشونت‌آمیز، یک آیین غیرمعمول و مفهوم قوی شکنجه جنسی را به تصویر می‌کشید، اما نگاه منتقدان به‌طور کلی مثبت بود. مجله ماهنامه جدید آن را «یک قطعه رنگی شگفت‌انگیز و نادر» می‌دانست، در حالی که مجله جنتلمن آن را «یک تصویر کابینت زیبا» از یک «شخصیت واقعاً شاعرانه» توصیف کرد. پرشورترین
از یک «شخصیت واقعاً شاعرانه» توصیف کرد. پرشورترین ستایش از مجله ادبیاتی گزتاپوس بود: میراث. اتی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» را یکی از کارهای مهم خود می‌دانست. این اثر پس از نمایش در نمایشگاه تابستانی ۱۸۳۳، در اوت همان سال در موسسه سلطنتی منچستر به نمایش گذاشته شد. در این نمایشگاه دوم، آن را با قیمت ۱۵۷ پوند (حدود ۱۶٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) به یک مجموعه دار ناشناس به نام «آقای اِل.، منچستر» فروخت. این یکی از ۱۳۳ نقاشی اتی بود که در یک نمایشگاه بزرگ گذشته نگر از آثار او در انجمن سلطنتی هنر در
بزرگ گذشته نگر از آثار او در انجمن سلطنتی هنر در ژوئن-اوت ۱۸۴۹ نمایش داده شد؛ در طول این نمایش، آن را به لرد چارلز تاونشند برای مبلغی معادل ۵۲۰ گینه (حدود ۶۰٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) فروختند. اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و تا مرگ خود به کار و نمایش ادامه داد و همچنان توسط بسیاری به عنوان یک پورنوگرافیست در نظر گرفته می‌شد. چارلز رابرت لسلی کمی پس از مرگ اتی مشاهده کرد که «خود اتی که فکر می‌کرد و منظور بدی نداشت، اما از شیوه ای که آثارش توسط ذهن‌های کثیف مورد توجه قرار می‌گرفت آگاه نبود». علاقه به او با ظهور
توجه قرار می‌گرفت آگاه نبود». علاقه به او با ظهور جنبش‌های جدید در نقاشی بریتانیا کاهش یافت و تا پایان قرن نوزدهم، قیمت‌های فروش نقاشی‌های او کمتر از ارزش‌های اولیه بود. تاونشند، دو سال پس از مرگ اتی «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» را به قیمت ۵۱۰ گینه فروخت. سپس در سال‌های بعد، این اثر از دست چندین مالک عبور کرد و هر بار با قیمتی کمی کمتر فروخته شد. اتی احتمالاً تأثیری بر روی نقاشی «شوالیه سرگردان» جان اورت میلی در سال ۱۸۷۰ داشت که آن نقاشی نیز یک زن عریان مضطرب را در حال نجات دادن به تصویر
یک زن عریان مضطرب را در حال نجات دادن به تصویر می‌کشید؛ اگرچه میله از آثار بعدی اتی نفرت داشت، اما بسیاری از نقاشی‌های او به شدت تحت تأثیر این هنرمند قرار گرفتند. در سال ۱۹۱۹، «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» با قیمت ۴۱۰ گینه (حدود ۲۱٬۰۰۰ پوند در ارزش امروزی) توسط ویلیام لیور، خریداری شد و یکی از ۱۳ اثر اتی که به نگارخانه هنر لیدی لیور منتقل شد، بود. این اثر تا سال ۱۹۵۸ در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۵۸ توسط گالری تیت خریداری شد و در تیت بریتانیا باقی ماند. این یکی از پنج نقاشی اتی بود که به عنوان بخشی
به معنی کیر بزرگ سیاه که معمولاً به BBC خلاصه می‌شود، یک زبان عامیانه جنسی و ژانر پورنوگرافی قومیتی است که بر مردان سیاه‌پوست با آلت تناسلی بزرگ تمرکز دارد. این موضوع هم در پورنوگرافی صریح و پورنوگرافی گی یافت می‌شود. شرح. این نام به کلیشه مردان سیاه پوست با آلت تناسلی بزرگ اشاره دارد و توسط برخی از منتقدان به عنوان مردان سیاهپوست حیوانی و تهاجمی توصیف شده است. استناد معمولاً در تبلیغ پورنوگرافی با حضور یک مجری مرد سیاه پوست و یک مجری زن سفیدپوست یا آسیایی مورد استفاده قرار می گیرد. این کلیشه در رسانه‌های
مورد استفاده قرار می گیرد. این کلیشه در رسانه‌های همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا و مستقیم ظاهر می‌شود، با مخفف «بی‌بی‌سی» نیز «در میان مردان همجنس‌گرا در سایت‌های دوستیابی، در هرزه‌نگاری، و در دیگر فضاهای جنسی همجنس‌گرایان رایج است. استفاده از آن فراتر از اندازه آلت تناسلی است. به گفته محقق مطالعات جنسی، لوگان دی تروون، تعدادی از ویژگی‌های جنسی را در بر می‌گیرد که مردان سیاه‌پوست را به عنوان شرکای جنسی ارزشمند معرفی می‌کند. این اصطلاح در ارتباط با فتیشیسم فاخته نیز ظاهر می شود.
کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود، نشان می‌دهد که گاهی در گذشته با عنوان "بی‌تدبیری کاندولس" شناخته می‌شد، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۰ در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. این نقاشی یک صحنه از تاریخ‌نامه اثر هرودوت را نشان می‌دهد، که در آن کاندولس، پادشاه لیدیه، یکی از وزیران خود یعنی ژیگس را به اتاق خواب زوجین دعوت می‌کند تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا
تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا لباس‌هایش را درمی‌آورد او را ببیند تا زیبایی همسرش را به ژیگس ثابت کند. نیسیا متوجه ژیگس می‌شود که دارد او را مشاهده می‌کند و او را به چالش می‌کشد که یا اعدام خودش را بپذیرد یا «کاندولس» را به عنوان مجازات بکشد. ژیگس انتخاب می‌کند «کاندولس» را بکشد و جای او را به عنوان پادشاه بگیرد. این نقاشی لحظه‌ای را نشان می‌دهد که نیسیا، هنوز هیچ اطلاعی از اینکه کسی غیر از شوهرش او را مشاهده می‌کند ندارد، آخرین لباسش را درمی‌آورد. اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این
را درمی‌آورد. اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این نقاشی درس اخلاقی بگیرند که زنان مال و اموال نیستند و مردانی که به حقوق آن‌ها تجاوز می‌کنند، با عدالت باید مجازات شوند، اما او تلاش چندانی برای توضیح این موضوع برای مخاطبان انجام نداد. این نقاشی بلافاصله بحث‌برانگیز شد و به عنوان ترکیبی بدبینانه از یک تصویر مستهجن و روایتی خشونت‌آمیز و ناخوشایند تلقی شد و به عنوان یک اثر هنری غیراخلاقی که از یک هنرمند خارجی و نه بریتانیایی انتظار می‌رود به شدت محکوم شد. این نقاشی را رابرت ورنون در زمان برگزاری در نمایشگاهی که
را رابرت ورنون در زمان برگزاری در نمایشگاهی که خودش ترتیب داده بود خرید و در سال ۱۸۴۸ یکی از نقاشی‌هایی بود که ورنون به ملت اهدا کرد. این اثر در سال‌های بعد همچنان شهرت جنجالی خود را حفظ کرد. نشریه هنری «آرت ژورنال» زمانی که حقوق تکثیر کالکشن پیشین ورنون را در سال ۱۸۴۹ خرید، نسخه‌های کپی از نقاشی «"کاندولس"» را توزیع نکرد. در سال ۱۹۲۹، این نقاشی به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد. زمینه. ویلیام اِتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد
پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد چاپخانه در هال بود، اما پس از هفت سال کارآموزی، در سن ۱۸ سالگی به لندن رفت تا هنرمند شود. او که به شدت تحت تأثیر آثار تیسین و روبنس قرار گرفته بود، تعدادی نقاشی را به آکادمی سلطنتی هنر و مؤسسه بریتانیا ارسال کرد که همه آنها یا رد شدند یا در زمان نمایش توجه کمی را به خود جلب کردند. در سال ۱۸۲۱ سرانجام زمانی که آکادمی سلطنتی یکی از آثار او را پذیرفت و به نمایش گذاشت، به شهرت رسید. "ورود کلئوپاترا به کیلیکیا" (همچنین به عنوان "پیروزی کلئوپاترا" هم شناخته
(همچنین به عنوان "پیروزی کلئوپاترا" هم شناخته می‌شود)، به شدت مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد. پس از موفقیت "کلئوپاترا"، در دهه بعد، اِتی تلاش کرد تا موفقیت خود را با ترسیم چهره‌های برهنه در محیط‌های مرتبط با کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده‌ بودند. با این که برخی آثار
را به تصویر کشیده‌ بودند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت و آن دسته از نقاشی‌هایش که حاوی برهنگی مردان بود، مورد استقبال قرار داشت اما بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را نادرست و ناپسند دانستند. موضوع. کاندولس در «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر
موضوع. کاندولس در «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد»،" صحنه‌ای از اولین کتاب تاریخ اثر هرودوت را به تصویر می‌کشد. کاندولس، حاکم پادشاهی باستانی لیدیا، باور داشت که همسرش نیسیا زیباترین زن جهان است. او دربارهٔ زیبایی همسرش با محافظ مورد علاقه‌اش ژیگس صحبت کرد و وقتی ژیگس حرف او را تایید کرد، احساس کرد دروغ می‌گوید. بنابراین ترتیبی داد که ژیگس پشت در اتاق خواب پنهان شود و پنهانی نیسیا را در حال درآوردن لباس‌هایش، بدون این که او از این موضوع
درآوردن لباس‌هایش، بدون این که او از این موضوع آگاه باشد، تماشا کند. ژیگس با اکراه پذیرفت که پشت در پنهان شود و نیسیا را در حال برهنه شدن دید بزند. نیسیا، موقعی که ژیگس داشت از اتاق خارج می‌شد، متوجه حضور او شد اما به روی خودش نیاورد. روز بعد، نیسیا ژیگس را احضار کرد و او را به دلیل نقض عرف جامعه و دید زدن بدن برهنه‌اش محکوم کرد. به ژیگس این انتخاب داده شد که یا «کاندولس» را برای تحریک او در این توطئه بکشد یا داوطلبانه اعدام خود را بپذیرد. او با اکراه تصمیم گرفت با کشتن اربابش جان خود را نجات دهد. شب بعد،
گرفت با کشتن اربابش جان خود را نجات دهد. شب بعد، ژیگس پشت همان دری که نیسیای برهنه را از آنجا تماشا کرده بود، پنهان شد و «کاندولس» را در حالی که خواب بود چاقو زد و کشت. او سپس نیسیا را به همسری گرفت و خود را پادشاه لیدیه اعلام کرد. پیتیا غیبگوی نیایشگاه دلفی، ژیگس را به عنوان اولین پادشاه سلسله مرمناد تأیید کرد. او ۳۸ سال سلطنت کرد. ترکیب بندی. کاندولسِ اِتی لحظه ای را نشان می‌دهد که در آن ژیگس که پشت در پنهان شده بود، برای اولین بار بدن برهنه نیسیا را دید. «کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده‌است، در
«کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده‌است، در حالی که نیسیا دارد خود را برهنه می‌کند تا آماده شود که به او بپیوندد و ژیگس به آرامی پشت در نوک پا را دور در می‌چرخاند تا نگاهی اجمالی به او بیندازد. نیسیا تکه‌ای پارچه را در دست دارد که یک خط عمودی ایجاد می‌کند و بدن «کاندولس» را در بالای رانهایش قطع می‌کند و موضوعی از جسارت به مردی زیر سلطه زنی قدرتمند را تجسم می‌کند. اِتی در نظر داشت که بیننده همان حس فضولی و نفوذی را که ژیگس احساس می‌کرد و مجبور به جاسوسی می‌شد، با قرار دادن چهره‌ها به گونه‌ای که هیچ‌کدام
با قرار دادن چهره‌ها به گونه‌ای که هیچ‌کدام به بیرون از تصویر نگاه نمی‌کنند و بیننده مستقیماً پشت نیسیا قرار می‌گیرد و بر زن برهنه اربابش برخلاف میل او و بدون اطلاع او می‌نگرد، احساس کند. چیدمانِ به هم ریخته پارچه‌ها و ویژگی‌های معماری عمداً ماهیت کلاستروفوبیک و ضمنی خشونت‌آمیز صحنه را اغراق می‌کند. اِتی در طول زندگی حرفه ای خود به‌طور منظم در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی حضور داشت. نیسیا در حالتی ایستاده‌است که اِتی بارها طراحی کرده بود، ژست زنی که زانویش را روی پایه‌ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب
روی پایه‌ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب آویزان را در دست دارد. (اِتی در طول زندگی حرفه‌ای خود در نقاشی بازوها مشکل داشت و به طور کلی به سوژه‌هایش نشان می‌داد که بازوهای خود را از بدنشان دور می‌کردند تا تا حد امکان بالاتنه خود را در معرض دید قرار دهند.). ممکن است اِتی با قصد تمایل به تصویر کشیدن زن در این جایگاه و بهانه ای برای نقاشی یک زن در این ژست این موضوع مبهم نقاشی را انتخاب کرده باشد. این تصویر با تأکید بر رنگ و بافت نقاشی شده‌است. مانند بسیاری از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت
از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت به بقیه بوم نقاشی شده‌است و احتمالاً اِتی، نیسیا را مستقیماً از یک مدل کلاس زندگی نقاشی کرده‌است و بقیه ترکیب بندی را بعداً در استودیو تکمیل می‌کند. کاندولس در سال ۱۸۳۰ تکمیل شد و در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد اِتی احساس می‌کرد که درس اخلاقی داستان این است که زنان متعلق به مردان نیستند و اگر مردان، حتی شوهرانشان، حقوق زن را نقض کنند، حق مجازات آنها در حیطه اوست و او حق دارد که انتقام بگیرد. با این حال، او تلاش کمی برای توضیح آنچه در آن زمان، یک دیدگاه غیر
کمی برای توضیح آنچه در آن زمان، یک دیدگاه غیر متعارف بود، انجام داد، در عوض به بینندگان اجازه داد تا قضاوت خود را در مورد قطعه شکل دهند؛ بنابراین، به طور غیرمعمول برای نقاشی آن زمان، «کاندولس» از نظر اخلاقی بسیار مبهم به نظر می‌رسد و بیننده را به همدردی با «کاندولس» که در امور جنسی بی‌اخلاق بود یا نیسیای قاتل یا ژیگسِ جاسوس دعوت می‌کند. انتقادها. مطبوعات از زمان نمایش اولیه «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد"»، آن را عنوان ترکیبی تندروانه از
نشان می‌دهد"»، آن را عنوان ترکیبی تندروانه از تصویر پورنوگرافیک و داستان خشونت‌آمیز و ناخوشایند محکوم کردند و اجماعی نسبی شکل گرفت که این نقاشی برای نمایش عمومی مناسب نیست. نشریه «لیترری گازت» این اثر را «برخلاف نجابت و سلیقه خوب» دانست و محکوم کرد و اِتی را در این تابلو دستخوشِ «احساسات تحقیرآمیزی» دانست که از یک خارجی انتظار می‌رود و نه از «خالص‌ترین» مدرسه نقاشی بریتانیایی. منتقد همچنین از مضمون نقاشی انتقاد کرد و گفت: «به عنوان یک مطالعه آکادمیک، شخصیت مرکزی این گروه ممکن است قابل قبول باشد؛ اما در
مرکزی این گروه ممکن است قابل قبول باشد؛ اما در رابطه با داستان ننگین، سزاوار است که مشفقانه سرزنش شود». لا بل اسمبلی، یکی از تأثیرگذارترین مجلات زنان بریتانیا، از نمایش دیگر آثار اِتی در نمایشگاه تابستانی تمجید کرد، اما از بررسی «"کاندولس"» به‌کلی خودداری کرد و گفت: «موضوع برای ما آنقدر توهین‌آمیز است که از آن عبور می‌کنیم». حتی الکساندر گیلچریست، که یکی از قوی‌ترین حامیان اِتی بود، در بیوگرافی اِتی در سال ۱۸۸۵، «"کاندولس"» را به عنوان «تقریباً تنها نمونهٔ ناخوشایند و به عبارتی قابل اعتراض در میان آثار
ناخوشایند و به عبارتی قابل اعتراض در میان آثار اِتی توصیف کرد». در حالی که سارا برنیج از دانشگاه یورک در سال ۲۰۱۱ نوشت: «شاید سخت باشد که نقاشی را به عنوان چیزی جز تلاش عمدی هنرمند برای شوک و رسوایی ببینیم». میراث. علیرغم خصومتی که اتی در نمایشگاه خود نسبت به «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد»" با آن مواجه شد، رابرت ورنون آن را خرید. ورنون که با تأمین اسب برای ارتش ثروت زیادی به دست آورده بود، از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ
از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ استفاده می‌کرد. ورنون مجموعه خود را در سال ۱۸۴۷ به ملت هدیه کرد. البته درآمدنِ «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد"» (که یک نقاشی بسیار بحث‌برانگیز بود) به مالکیت دولتی، مایه شرمساری بود. در سال ۱۹۲۹، «کاندولس» به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد و تا سال ۲۰۱۸ همانجا باقی ماند. در نتیجه بازخوردهای منفی که «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به
پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد"» با آن مواجه شد، این تابلو، اثری بحث‌برانگیز باقی ماند. زمانی که ساموئل کارتر هال آثاری را برای تصویرسازی آرت ژورنال تازه‌تاسیس خود انتخاب می‌کرد، تبلیغ هنرمندان جدید بریتانیایی را مهم می‌دانست، حتی اگر به معنای تصاویری باشد که برخی از خوانندگان آن را پورنوگرافیک یا توهین‌آمیز می‌دانستند. در سال ۱۸۴۹ هال، حق تکثیر ۱۵۷ تابلویی را که ورنون به ملت داده بود را تأمین کرد، اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ
اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ برهنه‌هایِ تحریک آمیزِ اِتی مانند "نقاشی حمام کننده، از" توزیع نسخه‌های کپی «"کاندولس"» خودداری کرد. اندکی پس از خلق «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد"»، اِتی به علت انتقادات مکرر مطبوعات درباره بی‌مزه بودن، بی حیایی و عدم خلاقیت نظری در اثرش، تصمیم به ایجاد یک اثر با مضمون اخلاقی گرفت. در نتیجه، در سال ۱۸۳۲، او «"فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند"» را
عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند"» را کشید. این اثر را بسیاری به عنوان یک تغییر مسیر در کارهای قبلی او و به طور آشکار شهوانی‌تر تلقی کردند. اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما از سال ۱۸۳۲ به بعد تلاش‌های آگاهانه‌ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی انجام داد. با وجود این، پس از مرگش در سال ۱۸۴۹، نزد بسیاری همچنان به عنوان یک هنرمند پورنوگرافی در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۳۲ مجله "ونیتی فیر" توانست بنویسد: «من به خوبی می‌دانم که مردان خشن و همراهانشان چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل
چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل می‌کنند. من گروه‌های کارگری را دیده‌ام که در حال قدم زدن هستند و از تجربه‌ی شخصیم می‌دانم که علاقه‌ی آن‌ها به هنرهای برهنگی به شدت باعث ایجاد شرم در آنان می‌شود.» علاقه به اِتی پس از مرگ او کاهش یافت زیرا جنبش‌های جدید، به ویژه پیشارافائلی‌ها و زیبایی‌پرستی، به ویژگی نقاشی در بریتانیا تبدیل شدند و در پایان قرن نوزدهم ارزش تمام نقاشی‌های او به کمتر از قیمت اولیه‌شان رسید. تعداد بسیار کمی از هنرمندان بعدی تحت تأثیر اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که
اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که می‌توان آن را به عنوان تأثیر «"کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد"» در نظر گرفت، نقاشی «"شوالیه سرگردان"» است که در سال ۱۸۷۰ جان اورت میلی آن را نقاشی کرده‌است. این اثر، تصویر نجات یک زن ناامید را که برهنه شده و به یک درخت بسته شده‌است، به تصویر می‌کشد. «"شوالیه سرگردان"» بازگشتی به سبکی بود که اِتی در «"کاندولس"» توسعه داده بود و بیننده را به احساس همکاری در شاهد بودن از تحقیر جنسی زن می‌کشاند و
همکاری در شاهد بودن از تحقیر جنسی زن می‌کشاند و به ویژه در نسخه‌های اولیه که چهره زن قابل مشاهده بود، انتقادات مشابهی را برانگیخت.
اپرای دبی، یک مرکز هنرهای نمایشی چندمنظوره با ظرفیت ۲٫۰۰۰ نفر است که در "منطقه اپرا" در مرکز شهر دبی واقع شده‌است. این مجموعه توسط شرکت اعمار برای میزبانی انواع اجراها و رویدادها از جمله تئاتر، اپرا، باله، کنسرت، کنفرانس و نمایشگاه ساخته شده است. برنامه ساخت آن از سوی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم در مارس ۲۰۱۲ اعلام و در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد. در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ با اجرای پلاسیدو دومینگو گشوده شد. فصل اول اجراها، شامل اپرای بیزه صیادان مروارید و همچنین تنور خوزه کارراس بود. طبقه همکف اپرای دبی، ۱۸۰۰ متر مربع است. از این
طبقه همکف اپرای دبی، ۱۸۰۰ متر مربع است. از این طبقه می‌توان برای مراسم عروسی، جشن، نمایش مد و نمایشگاه استفاده کرد. جستارهای وابسته. فهرست تالارهای اپرای جهان
ساهامادیو (به لاتین: Sahamadio) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده است. ساهامادیو ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماهاولو (به لاتین: Mahavelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده است. ماهاولو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شرکت توسعه مهمانخانه‌های ایران در سال ۱۳۸۳ با تغییر اساسنامه، به شرکت توسعه گردشگری ایران تبدیل شد. اعضای مجمع عمومی این شرکت متشکل از وزرای اقتصاد، دادگستری، میراث فرهنگی و معاون رئیس جمهور است. فعالیت آن علاوه بر بهره برداری از برخی هتل‌ها و اماکن، توسعه زیرساخت‌های گردشگری کشور است. همچنین برخی ماموریت‌هایی که برای آن در نظر گرفته شده عبارتند از دسترسی به توسعه پایدار و ارزش آفرینی در گردشگری، طراحی، مشاوره، ساخت، توسعه و بهره‌برداری از اماکن و فضاهای گردشگری، تفریحی و اقامتی در سطح کشور براساس
گردشگری، تفریحی و اقامتی در سطح کشور براساس استانداردها و فناوری‌های مدرن و با نگاه کیفی و رشد سودآوری معرفی ظرفیت‌ها، جذب و هدایت سرمایه‌گذار و توانمندسازی فعالان حوزه گردشگری با بهره‌مندی از شایستگی‌ها، منابع و تجارب غنی شرکت توسعه گردشگری ایران. سهام این شرکت در حال حاضر ۷۳درصد دولتی و ۲۷ درصد متعلق به بخش خصوصی است. اعضای مجمع عمومی شرکت را در حال حاضر وزیر محترم اقتصاد و دارایی، وزیر وزارت میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، وزیر محترم دادگستری و همچنین نماینده بخش خصوصی تشکیل می‌دهند. فعالیت این شرکت
نماینده بخش خصوصی تشکیل می‌دهند. فعالیت این شرکت علاوه بر بهره‌برداری برخی هتل‌ها و اماکن، توسعه زیرساخت‌های گردشگری کشور است. تاریخچه. شرکت توسعه مهمانخانه‌های ایران به‌روایت روزنامه رسمی شماره ۶۷۸۳ مورخ 1347/7/14، در تاریخ 1347/2/31 تأسیس شد و سهامداران اولیه آن عبارت بودند از: شرکت سهامی تأسیسات جهان‌گردی، شرکت سهامی اینترکنتینانتال و شرکت سویسی EWI. پس از انقلاب، سهام شرکت امریکایی به سهامدار ایرانی انتقال یافت. این شرکت با توجه به برنامه‌های بلندمدت و چشم‌اندازهای فرارو، در سال ۱۳۸۳ تغییراتی در
و چشم‌اندازهای فرارو، در سال ۱۳۸۳ تغییراتی در اساسنامه (موضوع شرکت) اعمال کرد و هم‌زمان نام شرکت نیز به «شرکت توسعه گردشگری ایران» تغییر یافت.
«نام تو مقدس باد» آخرین آهنگ آلبوم "عدد اهریمن" از گروه موسیقی آیرن میدن در سال ۱۹۸۲ است. این آهنگ توسط استیو هریس نوازنده گیتار بیس گروه نوشته شده است که به عنوان یکی از بهترین آهنگ‌های هوی‌متال در تمام دوران شناخته شده و همچنین یکی از آهنگ‌های امضای گروه به حساب می‌آید. مضمون. «نام تو مقدس باد» تقریباً در تمام اجراهای زنده گروه از زمان ضبط آلبوم خوانده شده است، به استثنای تور جهانی میدن انگلند در ۲۰۱۲–۲۰۱۴ و نیز مرحله دوم تور جهانی کتاب ارواح در ۲۰۱۷. آل موزیک آن را به‌عنوان «شاید مشهورترین آهنگ حماسی
موزیک آن را به‌عنوان «شاید مشهورترین آهنگ حماسی گروه» توصیف کرده است. این ترانه، داستان یک زندانی است که در شرف اعدام است و برخی از فلسفی‌ترین اشعار هریس را به گوش شنونده می‌رساند. از زمان ضبط آهنگ تاکنون، چندین نفر از اعضای گروه اعلام کرده‌اند که این آهنگ یکی از آهنگ‌های موردعلاقه‌شان است و بروس دیکنسون، آن را «فوق‌العاده» و اجرای زنده‌اش را مانند «روایت یک فیلم برای مخاطب» توصیف کرده است. این آهنگ، چندین‌بار توسط گروه‌هایی مانند دریم تیاتر، مشین هد، کریدل آو فیلث و آیسد ارث، بازخوانی شده است. آیرون میدن
آو فیلث و آیسد ارث، بازخوانی شده است. آیرون میدن این آهنگ را در سال ۲۰۰۵ برای پخش در رادیو بی‌بی‌سی ۱ و نیز در سال ۲۰۰۷ برای پخش در سریال تلویزیونی شبکه چهار بریتانیا با نام "زنده از ابی‌رود" دوباره ضبط کرده است. عنوان این آهنگ، بخشی از دعای ربانی مسیحیان و کنایه‌ای به جهان‌بینی مسیحی است.
نیلوادیپین () یک مسدود کننده کانال کلسیم (CCB) است که برای درمان فشار خون بالا و انسداد مزمن شریان اصلی مغزی به کار میرود. مطالعات پاتوهیستوشیمیایی نشان داده است که حجم انفارکتوس در مدل انسداد شریان مغزی میانی را می توان با نیلوادیپین کاهش داد.
نیوپورت مرکوری () یک روزنامه مستعمراتی ایالات متحده آمریکا بود که در سال ۱۷۵۸ توسط آن اسمیت فرانکلین (۱۶۹۶–۱۷۶۳) و پسرش، جیمز فرانکلین (۱۷۳۰–۱۷۶۲)، برادرزاده بنجامین فرانکلین، تأسیس شد. این روزنامه در سال ۱۷۱۷ توسط جیمز فرانکلین پدر فرانکلین، (۱۷۳۵–۱۶۹۷) در لندن، به وسیله دستگاه چاپی چاپ شد. "مرکوری" ممکن است اولین روزنامه تاریخ مستعمراتی ایالات متحده باشد که توسط یک زن در ایالات متحده منتشر شده است. "مرکوری" همچنین اولین روزنامه‌ای بود که شعر یک زن آفریقایی آمریکایی به نام فیلیس ویتلی را منتشر کرد.
آمریکایی به نام فیلیس ویتلی را منتشر کرد. "مرکوری" تا زمانی که ارتش بریتانیا نیوپورت را در دسامبر ۱۷۷۶ اشغال کرد، به‌طور منظم منتشر می‌شد، اما از زمانی‌که رسانه‌ها و مطبوعات قدغن شدند، منتشر نمی‌شد تا پس از خروج بریتانیا از نیوپورت در نوامبر ۱۷۷۹، دوباره انتشارش را از سرگرفت.