payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بریتانیا انتخاب شد، اگرچه در آن زمان در زندان هالووی بود و در سیاست حزبی کرسی خود را گرفت. در عوض، او و سایر نمایندگان مجلس شین فین را تشکیل دادند. او همچنین یکی از اولین زنان در جهان بود که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد. مارکیویچ در طی جنگ داخلی ایرلند مخالف پیمان انگلیس و ایرلند بود. او تا یک سال قبل از مرگ عضو شین فین بود. زندگی. کنستانس جورجینا گور بوث در سال ۱۸۶۸ در دروازه باکینگهام لندن به دنیا آمد، وی دختر بزرگ زمیندار بزرگ و کاوشگر قطب شمال سر هنری ویلیام گور بوث بود که دارای
قطب شمال سر هنری ویلیام گور بوث بود که دارای ملکی به مساحت ۱۰۰ کیلومتر مربع (۳۹ مایل مربع) بود. در طول قحطی ۱۸۷۹–۱۸۸۰، سر هنری به مستاجرین در املاک خود در خانه لیسادیل در شمال شهرستان اسلایگو در شمال غربی ایرلند غذای رایگان ارائه کرد. این کار نمونه سر هنری الهام بخش جورجینا و خواهر کوچکترش، ایوا گور بوث، شد تا عمیقاً به کارگران و فقرا اهمیت دهند. این خواهران از دوستان دوران کودکی شاعر سرشناس ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بودند که به خانه خانوادگی آنها رفت و آمد می‌کرد و تحت تأثیر ایده‌های هنری و سیاسی او
و آمد می‌کرد و تحت تأثیر ایده‌های هنری و سیاسی او بودند. گور بوث ابتدا قصد داشت نقاش شود. در سال ۱۸۹۲، او برای تحصیل به مدرسه هنرهای زیبای اسلید در لندن رفت، در این زمان بود که گور بوث برای اولین بار از نظر سیاسی فعال شد و به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان پیوست. او بعداً به پاریس نقل مکان و در آکادمی جولیان ثبت نام کرد و در آنجا با همسر آینده‌اش، کازیمیر مارکیویچ، هنرمندی از یک خانواده ثروتمند لهستانی (اوکراین فعلی) آشنا شد. آنها در سال ۱۹۰۳ به دوبلین نقل مکان کردند و کنستنس به عنوان یک نقاش منظره شهرت
مکان کردند و کنستنس به عنوان یک نقاش منظره شهرت یافت. در سال ۱۹۰۵، همراه با هنرمندان سارا پورسر، ناتانیل هون، والتر آزبورن و جان باتلر ییتس، نقش مهمی در تأسیس باشگاه هنرهای متحد داشت، تلاشی برای گرد هم آوردن همه کسانی که دارای تمایلات هنری و ادبی در دوبلین بودند. این گروه شامل چهره‌های برجسته لیگ گیلیک بود که توسط اولین رئیس‌جمهور ایرلند، داگلاس هاید، تأسیس شد. اگرچه این اتحادیه به‌طور رسمی فقط به حفظ زبان و فرهنگ ایرلندی توجه داشت، اما بسیاری از میهن پرستان و رهبران سیاسی آینده را گرد هم آورد. درگذشت.
و رهبران سیاسی آینده را گرد هم آورد. درگذشت. مارکیویچ در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷ در سن ۵۹ سالگی به دلیل عوارض ناشی از دو عمل آپاندیسیت درگذشت. پیش از این او آخرین دارایی‌های خود را بخشیده بود و در عذاب عمومی «در میان فقرایی که آرزو داشت باشد» از دنیا رفت. یکی از پزشکانی که از او مراقبت می‌کرد، همکار انقلابی او، کاتلین لین بود. کازیمیر و استانیسلاس مارکیویچ، ایمون دی والرا و هانا شیهی اسکفینگتون نیز بر بالین او حضور داشتند. او در روتوندا دفن شد، جایی که او در بسیاری از جلسات سیاسی سخنرانی کرده بود. هزاران دوبلینی که
جلسات سیاسی سخنرانی کرده بود. هزاران دوبلینی که او را دوست داشتند در خیابان اوکانل و میدان پارنل صف کشیدند تا شاهد عبور جسد وی بوده و به «مادام» ادای احترام کنند. چهار ساعت طول کشید تا تشییع جنازه آغاز شود، از روتوندا تا دروازه‌های گورستان گلاسنوین. ایمون دی والرا سخنرانی تشییع جنازه را انجام داد که مایکل کولینز آن را «تنها سخنی که شایسته‌است بالای قبر یک زن انقلابی بیان شود» نامید.
دانشگاه نورث همپتون، یک دانشگاه دولتی مستقر در نورث‌همپتون در انگلستان است. این دانشگاه در سال ۱۹۹۹ با ادغام تعدادی کالج آموزشی تشکیل شد و در سال ۲۰۰۵ به عنوان دانشگاه نورث همپتون، کاملا وضعیت دانشگاهی به خود گرفت. کالج فنی نورث همپتون در سال ۱۹۲۴ در خیابان سنت جورج - که اکنون محل پردیس خیابان است - افتتاح شد. هشت سال بعد، یک ساختمان جدید برای کالج به‌طور رسمی توسط جرج ششم و دوشس یورک افتتاح شد. مدرسه هنر بعداً در سال ۱۹۳۷ افتتاح شد
جان هاردویگ (به انگلیسی: John Hardwig) فیلسوف، و رئیس گروه فلسفه در دانشگاه تنسی بود. او در زمینه اخلاق زیستی، مسائل پایان زندگی و مفهوم وابستگی معرفتی و نقش متخصصان در آن، مقالات زیادی منتشر کرده‌است. او بیشتر به خاطر مقاله‌ای در سال ۱۹۹۷ شناخته می‌شود که در آن پیشنهاد می‌کرد که افراد موظفند در شرایطی بمیرند که کسانی که آن‌ها را دوست دارند، با ادامه مراقبت از آن‌ها زندگی‌شان به‌طور جدی به خطر می‌افتد. "هاردویگ" در بسیاری از نوشته‌هایش، خواستار یادگیری «هنر مردن» است، که آن را در زمانی که مرگ خیلی دیر به
مردن» است، که آن را در زمانی که مرگ خیلی دیر به سراغ انسان می‌آید، به جای آرزوی زود آمدن مرگ، ضروری توصیف می‌کند. این پدیده اغلب به‌عنوان «مرحله چهارم» انتقال اپیدمیولوژیک شناخته می‌شود. او مکرراً استدلال می‌کرد که مواردی وجود دارند که در آن‌ها حق مردن وجود دارد، به‌ویژه هنگامی که طولانی شدن عمر بار بزرگی را بر دوش اطرافیان تحمیل می‌کند. استدلال‌های او در میان فیلسوفان معاصر بسیار تأثیرگذار بوده‌است.
آبی‌ترین چشم () نخستین رمان از تونی موریسون است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. وقایع داستان در لورین، اوهایو (زادگاه نویسنده) اتفاق می‌افتد و ماجرای یک دختر جوان آمریکایی-آفریقایی‌تبار به نام «پکولا» است که در دوران پس از رکود بزرگ رشد کرده‌است. داستان در سال ۱۹۴۱ اتفاق می‌افتد و حول محور این موضوع می‌چرخد که چگونه این دختر را به دلیل پوست تیره‌ای که دارد، زشت می‌شمارند و در نتیجه، عقدهٔ حقارتی در او پدید می‌آید. این رمان از دیدگاه «کلودیا مک‌تیر» — دختر والدین رضاعی «پکولا» — در مراحل مختلف زندگی روایت می‌شود؛
«پکولا» — در مراحل مختلف زندگی روایت می‌شود؛ ضمن اینکه، یک شیوه روایت سوم‌شخص «دانای کل» نیز وجود دارد که دربرگیرندهٔ روایت‌های درونی در قالب اول‌شخص است. موضوعات بحث‌انگیز کتاب در زمینهٔ مواردی همچون نژادپرستی، زنا با محارم و سوءاستفاده جنسی از کودکان منجر به تلاش‌های متعدد برای ممنوعیت این رمان در مدارس و کتابخانه‌های ایالات متحده گردید. که در مجموع، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ سی‌ و چهارمین کتاب ممنوعه، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹ پانزدهمین کتاب ممنوعه و در نهایت از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ به عنوان دهمین کتاب ممنوعه در فهرست مجموعه
۲۰۱۹ به عنوان دهمین کتاب ممنوعه در فهرست مجموعه کتاب‌های ممنوعه ایالات متحده قرار گرفت. این رمان در اولین انتشار خود کمترین توجه منتقدان را به خود جلب کرد. با همهٔ این احوال، در بسیاری از فهرست‌های مطالعهٔ دانشگاهی و به ویژه بخش مطالعات سیاه‌پوستان قرار گرفت که کمک به شناخت بیشتر آن نمود. اولین نشانهٔ موفقیت عمدهٔ این اثر مرتبط با یک نقد مثبت در "نیویورک تایمز" به سال ۱۹۷۰ بود. اثر «موریسون» همچنین به دلیل فاصله گرفتن از وضعیت جاری رمان‌های معمول در آن دوره و تمرکز بر مخاطبان گسترده‌تر و توجه بر خرده فرهنگ
و تمرکز بر مخاطبان گسترده‌تر و توجه بر خرده فرهنگ سیاه‌پوستان در دهه ۱۹۴۰ — برخلاف فرهنگ نظامی غالب آن دوره — مورد بررسی مثبت قرار گرفت. روبی دی منتقد آفریقایی-آمریکایی نوشته؛ "تونی موریسون به واقع، داستانی ننوشته بلکه مجموعه‌ای از برداشت‌های دقیق و دردناک را توصیف کرده‌است." فارغ از بحث‌های پیرامون موضوع آبی‌ترین چشم، «موریسون» در نهایت برای کمک‌ها و دیدگاه متفاوت به ادبیات آفریقایی-آمریکایی، درست ۲۰ سال پس از نخستین انتشار این کتاب و در سال ۱۹۹۳ موفق به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد.
سارا آینهوا کانسپسیون سالامو (زاده ۲۰ ژانویه ۱۹۹۲) یک بازیگر اهل اسپانیا است که به خاطر بازی‌هایش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "آرایان" (۲۰۰۱–۲۰۱۳)، "بی اند بی" (۲۰۱۵) و "بریگادا کاستا دل سول" (۲۰۱۹) شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. سارا سالامو در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۲ در سانتا کروز، جزایر قناری به دنیا آمد. پس از شرکت او در یک فیلم کوتاه به نویسندگی پدرش در سن ۱۱ سالگی، او به هنرهای نمایشی علاقه پیدا کرد. او در سن ۱۸ سالگی به مادرید نقل مکان کرد تا حرفه‌ای به عنوان بازیگر را دنبال کند. در سال ۲۰۱۲، او اولین بازی
بازیگر را دنبال کند. در سال ۲۰۱۲، او اولین بازی تلویزیونی خود را با یک نقش کوچک در سریال تلویزیونی toledo، انجام داد، و به‌طور موقت به مالاگا نقل مکان کرد تا در سریال منطقه ای آندلس مورد سبز بازی کند. در سال ۲۰۱۳، سالامو اولین فیلم بلند خود را با فیلم Tres 60 انجام داد، یک فیلم برای نوجوان‌ها که در آن او هنرجوی هنرهای زیبا را اجرا کرد. او در نقش‌های مکمل در سریال‌هایی مانند: کسی ک می‌گیرد، ایدا، از دهان به دهان، عقاب سرخ ظاهر شد. اولین نقش مهم او در تلویزیون ملی، اجرای او در نقش کایتانا در درام B&amp;B در
ملی، اجرای او در نقش کایتانا در درام B&amp;B در محل کار بود که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ در Telecinco پخش شد. در سال ۲۰۱۷، او با فوتبالیست ایسکو آلارکون، وارد رابطه شد. او در سال ۲۰۱۸ در فیلم‌های ضرر و همه می‌دانند ظاهر شد و در نقش «بوهیتا» در سریال جنایی Brigade Costa del Sol در سال ۲۰۱۹ بازی کرد که در کاستا دل سول اتفاق می‌افتد. فیلم همه می‌دانند. فیلم همه می‌دانند که می‌توان گفت مشهورترین فیلمی است که سارا سالامو در ان بازی کرده به کارگردانی اصغر فرهادی ساخته شده و فیلمی در ژانر تریلر روان شناختی می‌باشد. این
و فیلمی در ژانر تریلر روان شناختی می‌باشد. این فیلم که هشتمین فیلم بلند اصغر فرهادی است به زبان اسپانیایی ساخته شده‌است و بازیگرانی همچون خاویر باردم، پنه‌لوپه کروز و ریکاردو دارین در آن ایفای نقش می‌کنند. همه می‌دانند نخستین بار در جشنواره فیلم کن سال ۲۰۱۸ میلادی اکران شد و به عنوان فیلم افتتاحیه نیز به نمایش درآمد. همه می‌دانند دومین فیلم اسپانیایی زبانی بود که در تاریخ جشنواره بین‌المللی فیلم کن به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد. سارا سالامو در فیلم همه می‌دانند در نقش روسیو، دختر فرناندو (با بازی ادوآرد
در نقش روسیو، دختر فرناندو (با بازی ادوآرد فرناندس) و ماریانا (با بازی الویرا مینگس) ظاهر شد. زندگی شخصی. سارا در سال ۲۰۱۷ با ایسکو وارد رابطه شد. سارا و ایسکو دارای دو فرزند به نام‌های تئو و پیرو هستند.
گینا کروگ (نروژی: Gina Krog) زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۴۷ و مرگ به تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۱۶م، در سن ۶۸ سالگی، یک سیاستمدار نروژی پیشرو در مبارزهٔ کسب حق رای برای زنان نروژ بود.گینا کروگ خیلی زود بی آنکه خود دارای تحصیلات بیش از متوسطه باشد، در مدارس دخترانه شروع به تدریس کرد. وی یکی از بانیان اصلی انجمن زنان نروژ و مؤسس انجمن حق رای برای زنان بود. همچنین گینا کروگ یکی از اولین زنانی بود که در نروژ به کوهنوردی پرداخت و از یوتونهایمن بالا رفت. امری در زمان خود مورد توجه بسیاری قرار گرفت. پس از مرگ، وی اولین زنی بود که پیکرش
قرار گرفت. پس از مرگ، وی اولین زنی بود که پیکرش به خرج دولت به خاک سپرده شد. پیشینه. کودکی و نوجوانی. یورگینه آنا سوردروپ که بعدها با نام گینا کروگ شهرت یافت در سال ۱۸۴۷م، در جزیره کوچکی از مجمع‌الجزایر لوفوتن واقع در شمال غرب نروژ به دنیا آمد. پدرش که یک کشیش مسیحی بود چند ماه پیش از تولد گینا کروگ از دنیا رفته بود. پس از درگذشت پدر، مادر گینا به رسم آن دوران به خانواده شوهر مرحومش که در کارموی ساکن بودند پیوست. بعد از چند سالی زندگی در کنار اقوام پدری، وقتی گینا کروگ ۸ ساله بود، همراه مادرش به کریستینیا
گینا کروگ ۸ ساله بود، همراه مادرش به کریستینیا که امروز پایتخت نروژ است رفته و در آنجا ساکن شد. در اینجا بود که او در یک مدرسه دخترانه که بعدها معروف شد شروع به تحصیل کرد. گینا کروگ، دختری اهل مطالعه بود و خیلی زود اما بی آنکه خود دارای مدارج رسمی باشد، به کار تدریس خصوصی پرداخت.وقتی سیسیله تورسن در سال ۱۸۸۲م، به عنوان اولین دختر نروژی در امتحانات پایانی دوره دبیرستان شرکت کرد، نقش گینا کروگ، به مثابه معلم و مشوق وی برجسته شد. یکی از دوستان وی در یک مصاحبه نادر که در سال ۱۹۱۲م، انجام شد گفته‌است: سیسیله
نادر که در سال ۱۹۱۲م، انجام شد گفته‌است: سیسیله تورسن بعدها با برادر گینا کروگ که یک حقوقدان بود ازدواج کرد. همین برادر که بعدها به عضویت دیوان عالی نروژ درآمد در دورانی که گینا کروگ تدریس را رها کرده و یکسره درگیر امور سیاسی بود، با حمایت مالی از وی پشتیبانی کرد. آغاز مبارزات. آشنایی گینا کروگ با جنبش دفاع از حقوق زنان در بریتانیا صورت گرفت. گینا ۳۳ ساله بود که در سال ۱۸۸۰م، برای اولین بار در زندگی به خارج از نروژ سفر کرد. در این سفر ضمن اقامت دریک کالج دانشجویی او با اعضای تماس گرفت. در حدود همین روزها
او با اعضای تماس گرفت. در حدود همین روزها بود که گینا کروگ دست به قلم برد و شروع به ویرایش مطلب در نشریات روز کرد. گینا در انتخاب عنوان بسیار ماهر بود و با عبارتهایی مانند توجه خوانندگان را به مقاله خود جلب می‌کرد.گینا کروگ بیشتر به جناح تندروی مدافعان حقوق زنان تمایل داشت و خواستار برابری کامل حقوق زن و مرد در همه عرصه‌ها بود و این منش با طرز فکر آنهایی که بهبودی وضعیت اقتصادی زنان را در اولویت قرار می‌دادند و بر حقوق سیاسی تمرکز کمتری داشتند، همخوانی کامل نداشت. مورخ نامدار نروژی، گینا کروگ را چنین توصیف
نداشت. مورخ نامدار نروژی، گینا کروگ را چنین توصیف کرده‌است:. باید به یاد داشت که در همین دوران گینا کروگ از معدود زنانی بود که در نروژ اوقات فراغت خود را به کوهنوردی می‌پرداخت. بالا رفتنش از یوتونهایمن به وی لقب داده بود. هر چند که وی با شب‌نشینی و پیوستن به جمع دوستان در یک رستوران خوب نیز مخالفتی نداشت. تأسیس انجمن زنان نروژ (LKSF). پیرامون تأسیس انجمن زنان نروژ در ۲۸ ژوئن سال ۱۸۸۴م، حرف و حدیث بسیاری بر سر زبانها بود. از جمله اینکه هیچ زنی اعتماد به نفس کافی برای تصدی پست ریاست را نداشت!. این واقعیت که
کافی برای تصدی پست ریاست را نداشت!. این واقعیت که نهایتا مردی مانند هاگبارت برنر به عنوان رهبر و رئیس انجمن برگزیده شد، بر این طرز تفکر و تلقی دامن زد. در مقدمه انتخابات انجمن، گینا کروگ پیشتاز بود، اما به زودی هاگبارت برنر با ارائه پیشنهاد بی‌طرفی انجمن در مبارزه زنان برای کسب حق رای، نظر مساعد اعضاء را به خود جلب کرد و به عنوان رئیس انجمن انتخاب شد. اما اختلاف گینا کروگ و رئیس مرد انجمن به این جلسه ختم نشد. گینا کروگ هر جا فرصتی می‌کرد، در سخنرانی یا مقالاتی که می‌نوشت، حق رای برای زنان را سرلوحه مطالبات
که می‌نوشت، حق رای برای زنان را سرلوحه مطالبات زنان معرفی می‌کرد و این با سیاست رسمی انجمن همخوانی نداشت. سرانجام پس از یکسال کشمکش، هاگبارت برنر از ریاست انجمن استعفاء داد. اما گینا کروگ با وجود اینکه از حمایت بخش قابل توجهی از اعضای انجمن برخوردار بود، جانشین وی نشد، بلکه در عوض همان سال در راس ۱۰ زن، انجمن دیگری به نام (KSF) را احداث کرد. انجمنی که تنها زنان حق عضویت در آن را داشتند. به این ترتیب موضوع حق رای برای زنان وارد دستور کار محافل سیاسی شد و بعدها در سال ۱۹۱۳م، وقتی لایحه حق رای برای زنان در
در سال ۱۹۱۳م، وقتی لایحه حق رای برای زنان در مجلس ملی نروژ به تصویب رسید، هاگبارت برنر آن را به طعنه نامید. انجمن ملی حق رای زنان. تندروی و آشتی ناپذیری گینا کروگ زمینه را یرای انشعاب دیگری در صفوف مدافعان حقوق زنان فراهم کرد. در ۱۲ فوریه ۱۹۸۹م، (LKSF) اعلام وجود کرد. انجمنی که در واقع در مخالفت با دیدگاه گینا کروگ مبنی بر برابری مطلق زن و مرد شکل گرفت. این انجمن جدید طیف گستردتری را پوشش می‌داد و به زودی نه تنها در نروژ بلکه در خارج نروژ مورد حمایت سازمانهای بین‌المللی دفاع از حقوق زنان قرار گرفت. در عمل
بین‌المللی دفاع از حقوق زنان قرار گرفت. در عمل نمایندگی زنان در مذاکرات مجلس ملی نروژ را به خود اختصاص داد و گینا کروگ پس از ۱۲ سال از سمت خود در استعفاء داد. همه می‌دانستند که گینا کروگ نمی‌تواند با سیاستی که او چانه زنی‌های فرصت طلبانه می‌نامید، کنار بیاید. در سال ۱۹۰۴م، بار دیگر به ابتکار گینا کروگ شورای ملی زنان نروژ پا به عرصه وجود نهاد و به عضویت شورای بین‌المللی زنان درآمد. گینا کروگ تا پایان عمر رهبری شورای ملی زنان نروژ را بر عهده داشت. این شورا دارای اهداف تعریف شده نبود بلکه انجمن‌های مختلفی با
اهداف تعریف شده نبود بلکه انجمن‌های مختلفی با اهداف گوناگون، از زنان خانه‌دار گرفته تا انجمن‌های مذهبی و بهداشتی زنان را پوشش می‌داد. تحت رهبری گینا کروگ، شورا به یک مرکز مطالعات حقوقی تبدیل شد. سالهای پایانی. همزمان با پیشرفت مذاکرات مربوط به حق رای زنان در مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۰۷م، از دولت نروژ خواسته شد تا یک نماینده رسمی برای کنگره بعدی اتحادیه بین‌المللی حق رأی زنان در سال ۱۹۰۸م، به آمستردام اعزام کند. دولت نروژ این مأموریت را به گینا کروگ واگذار کرد و او را به عنوان نماینده رسمی نروژ به هلند
کرد و او را به عنوان نماینده رسمی نروژ به هلند فرستاد. بار دیگر در سال ۱۹۱۳م، گینا کروگ یکی از دو نماینده رسمی نروژ در بوداپست بود. جایی که نمایندگان نروژ به عنوان اولین کشوری که در آن حق رای همگنی به تصویب رسیده بود با احساسات گرمی روبرو شدند.سرانجام گینا کروگ در سال ۱۹۱۶م، به دنبال ابتلا به بیماری آنفلوانزا در سن ۶۸ سالگی درگذشت. در مراسم تشییع جنازه وی بسیاری از سران دولت و مجلس و شخصیتهای فرهنگی و سیاسی نروژ حضور داشتند.
ماری-پائول آشیل آگوست لفلم (به ، زادهٔ ۱۸ مارس ۱۸۸۱ – درگذشت ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۴) آهنگساز و منتقد موسیقی اهل فرانسه بود. وی پدربزرگ مارلن ژوبر و الزا لونگینی و پدر پدربزرگ اوا گرین و ژوزفین ژوبر بود.
شاموند ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتلانتا هاوکس، نیو اورلینز پلیکانز، باشگاه بسکتبال والنسیا، اورلندو مجیک، باشگاه بسکتبال مالاگا، باشگاه بسکتبال بارسلونا، سیاتل سوپرسانیکس، بوستون سلتیکس، باشگاه بسکتبال مورسیا، لس آنجلس لیکرز، و دنور ناگتس اشاره کرد.
خشونت علیه زنان در کامبوج از موضوعات جدی است. کامبوج سابقه خشونت علیه زنان به ویژه به دلیل درگیری‌های گذشته در این کشور را داشته‌است. در طول رژیم پل پوت، زنان در معرض رفتار خشونت آمیز مختلف مانند ازدواج‌های اجباری و تجاوز جنسی توسط مقامات خمرهای سرخ در کامبوج و اردوگاه‌های پناهندگان در تایلند قرار می‌گرفتند. در حال حاضر، هنوز هم تعدادی از اشکال مختلف استثمار و تبعیض علیه زنان در کامبوج مانند تجاوز جنسی، خشونت خانگی، و قاچاق انسان وجود دارد، زیرا این کشور در حال بهبودی از تاریخ درگیری است. خشونت خانگی. سنت
حال بهبودی از تاریخ درگیری است. خشونت خانگی. سنت زیردست بودن و حقارت زنان نسبت به مردان در این کشور وجود دارد که موضوع خشونت خانگی را در کامبوج به موضوعی پیچیده تبدیل می‌کند. آیین رفتار سنتی "چباب سری" (قانون زنان) به زنان در کامبوج آموخته بود که مطیع مردان باشند. تا سال ۲۰۰۷، مدارس کامبوج، چباب را به دختران جوان در رابطه با آنچه که از آنها به عنوان یک زن انتظار می‌رفت، آموزش می‌دادند. مشخص شده‌است که خشونت خانگی در کامبوج پس از کنترل پل پوت، دامنه و شدت آن افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۰۸، نظرسنجی ملی نشان
افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۰۸، نظرسنجی ملی نشان داد که بیش از یک چهارم زنان در کامبوج از خشونت خانگی رنج می‌برند. دیدگاه سنتی که زنان مطیع و فرودست هستند، موضوع خشونت خانگی را در کامبوج به موضوعی پیچیده تبدیل می‌کند. ضرب‌المثلی رایج در کامبوج وجود دارد که وضعیت نابرابری بین زن و مرد را بیان می‌کند: «مردان طلا هستند و زنان پارچه». آیین رفتار سنتی "چباب سری" (قانون زنان) تا حدودی به زنان در کامبوج می‌آموزد که مطیع مردان باشند. چباب در مورد رها کردن دختران بدون نظارت یا دادن استقلال و آزادی بیش از حد به آنها
نظارت یا دادن استقلال و آزادی بیش از حد به آنها هشدار می‌دهد. در مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ نشان داده شد که نگرش کلی زنان به ماندن در خانه برای مراقبت از فرزندان و همسرشان ۷۸ درصد است. یکی از دلایل ماندن زن در یک رابطه خشونت آمیز خانگی، اتکای اقتصادی به مرد است. به‌طور کلی مردان مسئول کسب درآمد غالب در خانواده هستند، این امر برای مردان در مناطق روستایی بسیار رایج است. ۶۶٪ از شرکت کنندگان در نظرسنجی ۲۰۱۴ معتقد بودند که همسران باید در هنگام وقوع خشونت خانگی سکوت کنند تا خانواده را در کنار هم نگه دارند. تجاوز
کنند تا خانواده را در کنار هم نگه دارند. تجاوز جنسی. تجاوز جنسی رایج‌ترین و جدی‌ترین جنایت در کامبوج است. در گزارش سازمان ملل که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، نشان داد که از هر ۵ مرد در کامبوج، ۱ نفر در سنین ۱۸ تا ۴۹ سال اعتراف کرده‌است که به یک زن تجاوز کرده‌است. ۱۵٫۸ درصد از کسانی که اعتراف کردند که مرتکب تجاوز جنسی شده‌اند، در سن کمتر از ۱۵ سال این کار را انجام داده‌اند. «باوک» (Bauk) اصطلاحی است که در کامبوج برای تجاوز گروهی استفاده می‌شود. تعداد مردانی که در کامبوج به تجاوز گروهی اعتراف کرده‌اند در مقایسه با
به تجاوز گروهی اعتراف کرده‌اند در مقایسه با هند دوبرابر بوده‌اند. باوک به عنوان یک فعالیت در میان مردان کامبوجی به عنوان وسیله ای برای پیوند مردانه توصیف شده‌است. مردان جوان در این مورد با یکدیگر بحث می‌کنند و تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند. متعاقباً، باوک به شکل اجتماعی پذیرفته شده‌ای از تفریح در میان مردان جوان طبقه متوسط کامبوج تبدیل شد. قاچاق انسان. کامبوج کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) را در سال ۱۹۹۲ تصویب کرد سازمان‌های غیردولتی (NGO) در حال حاضر نقش فعالی در اجرای CEDAW در کامبوج
در حال حاضر نقش فعالی در اجرای CEDAW در کامبوج ایفا می‌کنند. انواع مختلفی از کارهایی که سازمان‌های غیردولتی درگیر آن بوده‌اند شامل اصلاحات در سیاست‌ها و قوانین، خدمات بهداشتی، حساسیت جنسیتی، آموزش غیررسمی و برنامه‌های آگاهی از حقوق است. در سال ۱۹۹۵ سازمانی برای حمایت از دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در کامبوج تأسیس شد. در حال حاضر ۷۹ سازمان مردم نهاد در این باره وجود دارد. مأموریت اصلی آنها ایجاد گزارش‌های مستقل در مورد پیشرفت اجرای CEDAW است. همچنین کمیته کامبوج برای زنان (CAMBOW) در سال
همچنین کمیته کامبوج برای زنان (CAMBOW) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد که هدف آنها همکاری در کنار سازمان غیردولتی CEDAW بود. CAMBOW به ویژه بر خشونت علیه زنان در کامبوج متمرکز است و از آموزش، تحقیق و اسناد برای ترویج و حمایت از حقوق زنان استفاده می‌کند.
آویز فرش () ساختاری برای آویزان کردن فرش‌ها برای تمیز کردن با کمک قالی‌کوب است. این ابزار در آلمان، لهستان، لیتوانی، جمهوری چک، فنلاند، رومانی، روسیه و سایر کشورها شناخته شده است.
رخت‌پهن‌کن () ابزاری (دستگاه) برای خشک کردن و آویزان کردن لباس‌های خیس است که معمولاً از چوب، فلز یا پلاستیک ساخته شده است. این ابزار یک وسیله ارزان با فناوری پایین برخلاف خشک‌کن لباس است که برای کار کردن به برق نیاز دارد.
خشونت علیه زنان در مالزی () از اوایل دهه ۱۹۸۰ بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌است. فعالان زن در این کشور گرد هم آمدند تا علیه خشونت علیه زنان فعالیت‌هایشان را سازماندهی کنند. هدف آنها ایجاد جامعه ای عاری از خشونت بود. خشونت فیزیکی و جنسی علیه زنان می‌تواند به اشکال گوناگونی مانند خشونت خانگی، خشونت جنسی و خشونت عاطفی رخ دهد. در مالزی، ادارات دولتی و سازمان‌های غیردولتی مانند وزارت زنان، توسعه خانواده و جامعه و سازمان کمک به زنان در این مورد کمک می‌کنند. خشونت خانگی. خشونت خانگی که با عنوان خشونت شریک صمیمی (IPV)
خشونت خانگی که با عنوان خشونت شریک صمیمی (IPV) نیز شناخته می‌شود، به هر رفتاری از سوی شریک یا همسر فعلی یا سابق گفته می‌شود که باعث آسیب جسمی، جنسی یا روانی شود. مطالعه‌ای که توسط دانشگاه علوم مالزی (کانیتا) در سال ۲۰۱۴ انجام شد، نشان می‌دهد که ۹ درصد از زنان خشونت خانگی را در مقطعی از زندگی خود تجربه کرده‌اند. آمار سازمان کمک به زنان در مورد خشونت علیه زنان نشان می‌دهد که خشونت خانگی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۰۰، حدود ۳۴۶۸ مورد خشونت خانگی ثبت شده‌است. در سال ۲۰۱۸، این تعداد به ۵۵۱۳
خانگی ثبت شده‌است. در سال ۲۰۱۸، این تعداد به ۵۵۱۳ افزایش یافت سومیترا ویسواناتان، مدیر اجرایی سازمان کمک به زنان (WAO) پیشنهاد کرد که اصول بنیادی در مالزی باید در این زمینه تقویت شود و آن را به عنوان یک جنایت جدی برای کاهش تلفات ناخواسته تلقی کرد. ختنه زنان. ختنه کردن اندام تناسلی زنان، همچنین به عنوان بریدن آلت زنانه، ("berkhatan") در مالزی انجام می‌شود. در سال ۲۰۰۹، کمیته فتوای شورای ملی امور مذاهب اسلامی اعلام کرد که ختنه جنسی برای همه زنان مسلمان اجباری و "واجب" است. بریدن آلت زنانه عملی است که موضوع
و "واجب" است. بریدن آلت زنانه عملی است که موضوع سیاست جدی عدم تحمل سازمان بهداشت جهانی (WHO) بوده‌است. موضوع چنین قانونگذاری به عنوان «گامی به عقب» در مبارزه برای حقوق زنان تلقی می‌شود. از لحاظ تاریخی، عمل ختنه جنسی با ظهور اسلام و روش‌های ختنه جنسی عمیقاً با اسلام، مفاهیم دین پاکی بدن در مالزی و قومیت مالایی مرتبط است. در مالزی، افراد کمی اطلاعات خاصی دارند و نگرانی کمی در مورد عمل ختنه زنان در مالزی دارند. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۲ توسط مزنه داهلویی، دانشیار دپارتمان پزشکی اجتماعی دانشگاه مالایا انجام شد،
دپارتمان پزشکی اجتماعی دانشگاه مالایا انجام شد، نشان داد که ۹۳ درصد از زنان مسلمان مورد بررسی ختنه شده بودند. اکثر زنان مسلمان به دلایل مذهبی ختنه می‌شوند. نظرسنجی اخیر سالها خالد و همکاران در سال ۲۰۱۶ از ۴۰۲ زن مالایی-مسلمان نشان داد که تنها ۴ درصد - ۱۶ زن از ۴۰۲ زن - «ختنه نشده‌اند». در سال‌های اخیر، درخواست‌های فزاینده‌ای از سوی سازمان‌هایی مانند سازمان ملل برای لغو شیوه‌های بریدن آلت زنانه (FGM) در مالزی وجود دارد. یکی از این موارد مربوط به کمیته کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان (CEDAW) بود که
رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان (CEDAW) بود که از حکومت مالزی خواست تا به اعمال ختنه زنان پایان دهد. با این حال، برخی از این رویه دفاع کردند و گفتند که لغو کامل ختنه زنان در مالزی از نظر فرهنگی مورد توجه نیست و استدلال می‌کنند که «ختنه جنسی زنان در شمال مالزی با ختنه زنان در جاهای دیگر یکسان نیست». تجاوز جنسی. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷، موارد تجاوز جنسی در تمام ۱۵ ایالت مالزی از ۱۲۱۷ به ۳۰۹۸ مورد افزایش یافته‌است. در میان تمام ۱۵ ایالت مالزی، ایالت جوهور بیشترین موارد تجاوز جنسی را تا می ۲۰۱۷ داشته‌است بر اساس
موارد تجاوز جنسی را تا می ۲۰۱۷ داشته‌است بر اساس آمار منتشر شده توسط "مرکز زنان پنانگ برای تغییر"، هر ۳۵ دقیقه یک زن در مالزی مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرد. در مالزی، بند ۳۷۶ قانون جزا بیان می‌کند که هر کس مرتکب تجاوز به عنف شود به مدت بیست سال حبس و به مجازات شلاق محکوم می‌شود. تجاوز زناشویی. تجاوز زناشویی از نظر قانونی به رسمیت شناخته نشده‌است، اما بخش جدید 375A بیان می‌کند که هر شوهری که برای برقراری رابطه جنسی مرتکب تهدید یا صدمه به همسر خود شود، برای مدتی مجازات خواهد شد که ممکن است این مجازات تا پنج
مجازات خواهد شد که ممکن است این مجازات تا پنج سال حبس باشد. با این حال، تجاوز زناشویی در مالزی جرم انگاری نشده‌است. از آنجایی که تجاوز جنسی در مالزی به عنوان جرم شناخته نمی‌شود، دسترسی زنان به عدالت دشوار است. در گزارش WAO با عنوان "چشم انداز خشونت خانگی" که در روز جهانی زن در ۸ مارس منتشر شد، این سازمان غیردولتی گفت که تجاوز جنسی حتی اگر در یک ازدواج اتفاق افتاده باشد، جرم است. در این گزارش اشاره شده‌است که کمیته سازمان ملل متحد در مورد کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان، از سال ۲۰۰۶، از دولت مالزی
اشکال تبعیض علیه زنان، از سال ۲۰۰۶، از دولت مالزی خواسته‌است تا تجاوز جنسی را جرم انگاری کند.
رول پیاز، رولی با منشأ یهودی اشکنازی شبیه به نان است که از خمیری نرم و کمی شیرین شبیه به چلّه ساخته می‌شود و حاوی پیاز خشک است که در سراسر آن طعم خاص خود را ایجاد می‌کند. غالباً روی آن پیاز خشک شده و گاهی دانه‌های خشخاش می‌ریزند. بررسی اجمالی. رول پیاز یک رول کوچک است که منشأ آن جوامع یهودی اروپای شرقی چند صد سال پیش است. رول‌ها حاوی آرد، آب، تخم مرغ، روغن، نمک، مخمر، شکر، پیاز خشک و اغلب دانه‌های خشخاش هستند. امروزه معمولاً توسط افراد جامعه یهودی برای ساندویچ استفاده می‌شود، اگرچه به عنوان رول شام نیز