payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ممکن است از زندانی شدن دامادش به عنوان اهرمی برای کنترل انتشار آثار اسمارت و هشداری برای دیگرانی که برای او کار می‌کردند استفاده کرده باشد. برای عبور از او نظریه دیگری نشان می‌دهد که اعمال اسمارت در نتیجه الکل بوده و هیچ ارتباطی با عدم تعادل روانی نداشته‌است. با این حال، اسمارت ممکن است به دلیل شرمساری پدرشوهرش به نوعی زندانی شده باشد که می‌تواند ناشی از حادثه ای باشد که اسمارت در آن مشروب می‌نوشیده‌است. هستر تریل این احتمال اخیر را زمانی تقویت کرد که ادعا کرد «شور مذهبی» اسمارت با زمان‌هایی که اسمارت مست
کرد «شور مذهبی» اسمارت با زمان‌هایی که اسمارت مست شده بود همزمان می‌شود. شهادت خود اسمارت مبنی بر اینکه او «خدا را در پارک سنت جیمز متبرک کرد تا زمانی که همه شرکت‌ها را نابود کردم» ("Jubilate Agno" B 90-91) به عنوان نشان دهنده جنون مذهبی او به همان اندازه نادیده گرفته می‌شود که ناشی از نوشیدن الکل است، زیرا او به دلیل شوخی و شوخی معروف بود. هیئت دولت گرین کلوت، ارگان دولتی که پارک سنت جیمز را کنترل می‌کرد، اکثر اختلالات در پارک را ناشی از جنون می‌دانست. اگر اسمارت در نتیجه اقدامات انجام شده در سنت جیمز به
اسمارت در نتیجه اقدامات انجام شده در سنت جیمز به آسایشگاه منتقل می‌شد، تنها او نبود، زیرا سوابق نشان می‌دهد که هیئت مدیره پارچه سبز مسئول پذیرش شانزده نفر در بیمارستان بتلم به دلیل «دیوانگی» در سنت جیمز بود. پارک در طول قرن قبل از قرار دادن اسمارت در سنت لوک. رویدادهای خاص حبس اسمارت ناشناخته است. او ممکن است قبل از سنت لوک در یک دیوانه خانه خصوصی بوده باشد و بعداً تا زمان آزادی از سنت لوک به آسایشگاه آقای پاتر نقل مکان کرد. در سنت لوک، او از «درمان پذیر» به «لاعلاج» تبدیل شد و به دلایل مالی به پناهگاه
به «لاعلاج» تبدیل شد و به دلایل مالی به پناهگاه آقای پاتر منتقل شد. در دوران حبس اسمارت، همسرش آنا رفت و بچه‌ها را با خود به ایرلند برد. هیچ سابقه ای وجود ندارد که او هرگز او را دوباره دیده باشد. انزوای او او را به نوشتن شعر مذهبی سوق داد و ژانرهای سنتی قرن هجدهم را که نشانه شعر قبلی او با نوشتن "Jubilate Agno" بود، کنار گذاشت. اسمارت در طول مدتی که در پناهندگی بود، خود را مشغول یک مراسم روزانه شعر نوشتن بود. این تکه‌های غزل سرانجام او را به "نام «آگنو»" و "«آهنگی برای دیوید»" تشکیل دادند. اسمارت ممکن است
"«آهنگی برای دیوید»" تشکیل دادند. اسمارت ممکن است به نوشتن شعر به عنوان راهی برای تمرکز ذهن یا خود درمانی روی آورده باشد. اگرچه منتقدان قرن بیستم بحث می‌کنند که آیا خودآزمایی شاعرانه جدید او بیانگر مسیحیت انجیلی است یا خیر، شعر او در دوران انزوای او تمایل به «وحی بدون واسطه» از سوی خدا را نشان می‌دهد. یک «نور درونی» وجود دارد که به عنوان یک نقطه کانونی برای اسمارت و اشعار او که در دوران حبس او سروده شده‌است عمل می‌کند و آن نور درونی او را به خدای مسیحی متصل می‌کند. بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان. جزئیات
می‌کند. بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان. جزئیات کمی در مورد دوران اسمارت در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان شناخته شده‌است. او در ۶ مه ۱۷۵۷ به عنوان "بیمار قابل درمان" در سنت لوک بستری شد. ممکن است اسمارت به دستور نیوبری به خاطر بدهی‌های قدیمی و رابطه ضعیفی که بین این دو وجود داشت، محدود شده باشد. نیوبری قبلاً در "مجموعه شعرهای زیبا برای سرگرمی کودکان شش فوتی، بی‌اخلاقی اسمارت را مسخره کرده بود." صرف نظر از دلایل دقیق نیوبری، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد پذیرش اسمارت توسط نیوبری در آسایشگاه روانی مبتنی
پذیرش اسمارت توسط نیوبری در آسایشگاه روانی مبتنی بر جنون نبوده‌است. برای اینکه اسمارت اعتراف کند، نیوبری احتمالاً رشوه کوچکی ارائه کرد، اگرچه رشوه برخلاف سیاست سنت لوک بود. اطلاعات کمی در مورد وضعیت اسمارت در طول اقامتش در سنت لوک وجود دارد، احتمالاً به این دلیل که باتی از ملاقات بیماران خود، از جمله توسط اعضای خانواده خود، خودداری کرده‌است. یکی از معدود رکوردهایی که از دوران اسمارت در سنت لوک باقی مانده‌است، مدخلی در "کتاب دقیقه سنت لوک بود" که چنین بود: در دوران حبس اسمارت در سنت لوک، حتی سایر پزشکان هم
دوران حبس اسمارت در سنت لوک، حتی سایر پزشکان هم اجازه نداشتند اسمارت را ببینند مگر اینکه اجازه شخصی از باتی دریافت کرده باشند. بعید بود که اسمارت بدون اینکه توسط باتی آزاد شود، پناهگاه را ترک کند. حتی اگر اسمارت تلاش می‌کرد تا از طریق راه‌های قانونی آزادی را به دست آورد، قوانین احضاریه برای آزادی بر اساس سیستمی که باتی داشت، که فرد را از هر گونه تماسی جدا می‌کرد، تقریباً غیرممکن بود. در نهایت اسمارت «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد و به دلیل کمبود بودجه توسط بیمارستان مرخص نمی‌شد. دیوانه خانه آقای پاتر.
بیمارستان مرخص نمی‌شد. دیوانه خانه آقای پاتر. اسمارت پس از آزادی از سنت لوک به یک دیوانه خانه خصوصی برده شد. الیزابت لنوآر، دختر اسمارت، برای دیدن پدرش آورده شد و اظهار داشت که او «توسط آقای نیوبری متعهد به مراقبت از "آقای پاتر" است که خانه ای خصوصی در بتنال گرین داشت». او تجربه خود را به عنوان نگهداری در یک «سالن کوچک تمیز» توصیف کرد. با این حال، دیوانه خانه خصوصی آقای پاتر «خانگی» نبود، و رفتارهای اسمارت بسیار بدتر بود، همان‌طور که او توضیح می‌دهد: «آن‌ها با چنگ‌آهن‌هایشان که ابزاری وحشیانه است، روی من
با چنگ‌آهن‌هایشان که ابزاری وحشیانه است، روی من کار می‌کنند، زیرا من بی‌حفاظ‌تر از دیگران» ("Jubilate Agno" B 129). اسمارت چهار سال تنها ماند، به جز گربه‌اش جفری و گهگاهی گاوکر که برای دیدن کسانی که دیوانه به نظر می‌رسیدند می‌آمد. پیوزی وضعیت کلی اسمارت را اینگونه توصیف کرد: «او هم باهوش بود و هم دانشمند، و در زمانی که برای دیوانگی در حبس بود به ملاقات می‌رفت.» بسیار محتمل است که او در دوران حبس خود احساس «بی خانمان» کرده باشد و مطمئناً احساس کرده‌است که در «لمبو… بین فضای عمومی و خصوصی» از تماشای بیگانگان
«لمبو… بین فضای عمومی و خصوصی» از تماشای بیگانگان قرار گرفته‌است. در لندن، تنها تعداد کمی از آثار او هنوز منتشر می‌شد، اما درآمد حاصل از آن توسط نیوبری گرفته شد. با این حال، اسمارت توانست مجموعه‌ای از آثارش را با نام مستعار «خانم نیمه‌شب» با عنوان "خانم" منتشر کند. "سخنرانی‌های نیمه شب؛ و سایر قطعات منتخب: همان‌طور که در سخنوری در بله بازار، لندن" صحبت شد. اسمارت از این کار سودی نبرد، اما توانست حداقل برخی از کارهای قبلی خود را دوباره ببیند که چاپ شده‌است. اسمارت، به گفته زندگی‌نامه‌نویس قرن بیستم خود،
اسمارت، به گفته زندگی‌نامه‌نویس قرن بیستم خود، آرتور شربو، تنها «خدای خود و شعرش» را داشت. چند تن از دوستان وفادار او سرانجام از رفتاری که اسمارت داشت خسته شدند و او را از دست آقای پاتر آزاد کردند. رهایی. اطلاعات کمی در مورد چگونگی و چرایی آزاد شدن اسمارت از پناهندگی وجود دارد، اما دخترش ادعا کرد: "او بهتر شد و برخی از دوستان نادرست که محبت بزرگ آقای نیوبری را در قرار دادن او تحت محدودیت‌های ضروری و مفید تفسیر کردند که احتمالاً در نهایت ممکن است درمان شود. او را به شام دعوت کرد و او دیگر به سلول خود
شود. او را به شام دعوت کرد و او دیگر به سلول خود برنگشت. آنچه در مورد وقایع واقعی شناخته شده‌است این است که جان شرات، دوست کریستوفر اسمارت، معتقد بود که حبس اسمارت ناعادلانه است و می‌خواست در مورد آزادی اسمارت مذاکره کند. در ژانویه ۱۷۶۳، او با یک کمیته پارلمانی ملاقات کرد تا در مورد افراد به دروغ زندانی شده و سوء استفاده‌هایی که آنها در پناهگاه‌ها دریافت می‌کردند، بحث کند. به‌ویژه، شرات استدلال می‌کرد که بسیاری به دلیل مسمومیت معمولی بستری شده‌اند که شهرت باتی و سایر پناهجویان را تضعیف می‌کند. یک یافته
باتی و سایر پناهجویان را تضعیف می‌کند. یک یافته توسط کمیته پارلمانی که در ۲۷ ژانویه ۱۷۶۳ منتشر شد، شانس شرات را برای آزادی اسمارت تقویت کرد. برای اطرافیانش، اسمارت کاملاً عاقل به نظر می‌رسید و به احتمال زیاد به دلیل قانونی که همزمان در مجلس تصویب می‌شد و از اصلاح مراقبت از بیمار حمایت می‌کرد، آزاد شد. اسمارت در ۳۰ ژانویه ۱۷۶۳. با شرات پناهگاه را ترک کرد. اسمارت پس از خروج از پناهندگی، دست نوشته‌های "ترانه"، بسیاری از ترجمه‌های مزامیر و "جوبیلات آگنو" را برای دیوید برد. "آهنگی برای دیوید" در ۶ آوریل ۱۷۶۳
دیوید برد. "آهنگی برای دیوید" در ۶ آوریل ۱۷۶۳ منتشر شد. نقدهای تند دنبال شد که به جای پرداختن به اشعار، دوران حضور اسمارت در آسایشگاه را به سخره گرفتند. "جوبیلات آگنو" در قالب دستنوشته باقی ماند و به دست دوستان ویلیام کاپر، شاعری که در پناهندگی و معاصر اسمارت نیز قرار گرفت، زمانی که مفهوم «دیوانگی» را بررسی کردند، رفت. این اثر تا زمانی که در قرن بیستم توسط ویلیام استید دوباره کشف شد، در دارایی‌های خصوصی ماند. این کتاب تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد که با عنوان "شادی در بره: آهنگی از بدلام" چاپ شد. تحلیل و بررسی.
در بره: آهنگی از بدلام" چاپ شد. تحلیل و بررسی. جیمز بوسول، زندگی‌نامه‌نویس ساموئل جانسون، لحظه‌ای را توصیف کرد که چارلز برنی از دوستش جانسون از ایالت اسمارت جویا شد. جانسون قبل از اینکه به برنی توضیح دهد که اقدامات اسمارت که نشانه‌های جنون تلقی می‌شد، واقعاً معقول بودند، از اصطلاح «دیوانگی» برای اظهار نظر در مورد وضعیت جامعه استفاده کرد: در مقاله ای که در "مجله جنتلمن چاپ" شد، هستر پیوزی، آشنای اسمارت و دوست نزدیک جانسون، استدلال کرد که اسمارت در بسیاری از جنبه‌ها عاقل به نظر می‌رسد: فراتر از دایره دوستان
جنبه‌ها عاقل به نظر می‌رسد: فراتر از دایره دوستان اسمارت، تعداد کمی حاضر به رد ادعاهایی مبنی بر اینکه اسمارت تحت تأثیر جنون قرار گرفته بود، بودند. اکثر منتقدان ادبی معاصر از دوران پناهندگی اسمارت می‌دانستند و پس از انتشار کتاب "«ترانه‌ای برای دیوید"»، به جنبه‌هایی از شعر توجه کردند که می‌توانستند از آن برای ادعای اینکه اسمارت هنوز «دیوانه» است استفاده کنند. این دیدگاه به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شد و ویلیام میسون شاعر به توماس گری نوشت: «من آهنگ او را برای دیوید دیدم و از آنجا او را دیوانه تر از همیشه کردم.»
دیدم و از آنجا او را دیوانه تر از همیشه کردم.» قرن ۱۹. یک قرن پیش از آن بود که یک چرخش مثبت در دوران پناهندگی کریستوفر اسمارت ایجاد شود. رابرت براونینگ، شاعر ویکتوریایی، استدلال کرد که "آهنگی برای دیوید" عالی بود زیرا اسمارت در آن زمان دیوانه بود. براونینگ در شعر "گفتگوها" (۱۸۸۷) ادعا کرد: از نظر براونینگ، دیوانگی موقت اسمارت چیزی بود که به او اجازه داد در "«آهنگی برای دیوید»" شعری مشابه شعر جان میلتون و جان کیتس بسازد. کریستوفر اسمارت در ادامه شعر براونینگ، اظهارات براونینگ باعث قدردانی بعدی از "آهنگی
اظهارات براونینگ باعث قدردانی بعدی از "آهنگی برای دیوید" و جنون اسمارت شد. مروری بر "پارلیینگ" براونینگ ادعا کرد که کریستوفر اسمارت «در اختیار سوژه‌اش بود… و جایی که مالکیت واقعی وجود دارد. – جایی که آتش تخیلات شاعر با خودآگاهی یا سوخت بیش از حد عقل خفه نمی‌شود. - خاص بودن، رفتار، و حتی فرمول‌های مرسوم برای زمان «سوخته و پاک شده» هستند.» دانته گابریل روستی، شاعر قرن نوزدهمی، بر مزایای جنون اسمارت تأکید کرد و ادعا کرد که "آهنگی برای دیوید" "تنها شعر بزرگ قرن گذشته "است" ." دو سال بعد، فرانسیس پالگریو این
گذشته "است" ." دو سال بعد، فرانسیس پالگریو این موضوع را ادامه داد و نوشت که این "آهنگ" «وحشی نجیب و گذار از عظمت به لطافت، از زمین به آسمان» را به نمایش می‌گذارد و «در شعر ما بی نظیر است». هفت سال پس از پالگریو، منتقد جان چرتون کالینز با روستی و پالگریو موافق بود، اما تا حدی کمتر، زمانی که نوشت: «این شعر به تنهایی می‌ماند، خارق‌العاده‌ترین پدیده، شاید در ادبیات ما، همان گونه‌ای که در شعر ما وجود دارد. قرن هجدهم، کار شاعری است که اگرچه آثار زیادی داشته‌است، اما در جای دیگر حتی یک سطر که نشان دهنده قدرت
اما در جای دیگر حتی یک سطر که نشان دهنده قدرت نمایش داده شده در اینجا باشد، تولید نکرده‌است.» قرن ۲۰ و معاصر. منتقدان قرن بیستم طرفدار این دیدگاه بودند که اسمارت در هنگام نوشتن اشعارش دچار نوعی ناراحتی روانی است. بررسی توسط "ماتیوس" با عنوان "پارتیشن‌های نازک"، در ۳۰ مارس ۱۹۰۱ آکادمی، ادعا کرد که: در سال ۱۹۳۳، آلفرد ادوارد هاوسمن در کنار تفسیر براونینگ و ماتیو قرار گرفت و جنون اسمارت را با نبوغ شاعرانه در سخنرانی خود "به نام و ماهیت شعر" مرتبط کرد: "در واقع، شاعران انگلیسی آن عصر چه کسانی هستند که می‌توان
شاعران انگلیسی آن عصر چه کسانی هستند که می‌توان آنها را شنید. و لهجه شاعرانه واقعی را که به وضوح از گویش معاصر بیرون می‌آید، تشخیص دهید؟ این چهار نفر: کالینز، کریستوفر اسمارت، کاوپر و بلیک. و این چهار ویژگی دیگر چه ویژگی مشترکی داشتند؟ آنها دیوانه بودند.» در سال ۱۹۹۴، برانیمیر ریگر با فاصله گرفتن اسمارت از دیگران با دیدگاه هاوسمن تفاوت داشت، زیرا او استدلال کرد که "کالینز و کاج کاوپر به عنوان افراد منزوی، به گناه از حیاتی که در نهایت انسانی نیست بلکه الهی است آگاه هستند. هوشمند فراتر از فردیت اوج می‌گیرد
است آگاه هستند. هوشمند فراتر از فردیت اوج می‌گیرد تا آن سرزندگی را بپذیرد، اما به قیمت تمام روابط انسانی.» با این حال، بسیاری از افراد مخالف هستند که اسمارت دیوانه بود. ادوارد آینسورث و چارلز نویز، هنگام بحث در مورد "سرود اسمارت به خدای متعال"، گفتند: «ذهنی که این سرود را ساخته بود آشفته نبود. با این حال، در شعر، ذهن مذهبی بیمارگونه ای را می‌بینیم که در بی نظمی، "آگنوی شادی" را تولید می‌کرد، و با نظم دوباره، "آهنگی برای داوود" ایجاد می‌کرد. علاوه بر این، آنها ادعا کردند که اسمارت با این وجود، آینزورث و
آنها ادعا کردند که اسمارت با این وجود، آینزورث و نویز به‌طور کامل در مورد تشخیص اسمارت تردید نداشتند، زمانی که ادامه دادند: «اما وقتی میل به دعا به او سر زد، اسمارت آنچه را که دنیا به عنوان عقلانیت انتخاب کرد، رها کرد.» در سال ۱۹۶۰، راسل برین، متخصص مغز و اعصاب تشخیص داد که اسمارت از سیکلوتیمیا یا افسردگی شیدایی رنج می‌برد. برین تشخیص خود را بر اساس ادعاهای خود اسمارت در مورد احساسش انجام داد و به این نتیجه رسید که «در مورد اسمارت بیماری روانی ناشی از مستی او نبود، بلکه او به دلیل ناپایداری روانی مشروب
او نبود، بلکه او به دلیل ناپایداری روانی مشروب می‌نوشید.» آرتور شربو، در سال ۱۹۶۷، استدلال کرد که «تشخیص ماهیت جنون اسمارت در این فاصله زمانی غیرممکن است» و سپس استدلال کرد که: مؤلفه مذهبی احتمالی وضعیت اسمارت توسط منتقدان قرن بیستم به عنوان توضیحی برای اینکه چرا در قرن هجدهم اسمارت را دیوانه می‌دانست، مورد توجه قرار گرفت. لارنس بینیون، در سال ۱۹۳۴، معتقد بود که مذهب نقش عمده‌ای در نگاه جامعه به اسمارت ایفا می‌کند: «به نظر می‌رسد دیوانگی اسمارت به شکل تفسیر تحت اللفظی دستور "دعا بدون وقفه" به خود
شکل تفسیر تحت اللفظی دستور "دعا بدون وقفه" به خود گرفته‌است. او با اصرار و اصرار بر همراهی آنها در دعای او، بازدیدکنندگان را شرمنده می‌کرد. . . وسواس فکری ثابت شکل رایج جنون است. اما این گونه وسواس‌ها حبس روانی است؛ در حالی که "آهنگ" بی تردید بیانگر یک انتشار عالی است.» ایده بینیون توسط سوفیا بلیدز در سال ۱۹۶۶ پذیرفته شد، او اشاره کرد که جامعه نسبت به کسانی که شور و شوق را تجربه می‌کنند، یک ارتباط معنوی قوی با خدا تعصب دارد. او در برابر تعصبات مذهبی استدلال کرد، در قرن هجدهم، همان‌طور که بلایدز ادامه داد،
کرد، در قرن هجدهم، همان‌طور که بلایدز ادامه داد، این کلمه از تسخیر خدا به الهام گرفته به الهام نادرست تغییر کرد. نتیجه این تغییر این بود که جامعه بریتانیا شور و شوق را دشمن عقل و نظم اجتماعی می‌دانست. بنابراین، «هک‌نویس اسمارت، مورد استقبال مخاطبان متخاصم قرار نمی‌گرفت، اما اسمارت، مشتاق، بلافاصله محکوم می‌شد. نتیجه آشکار خواهد بود: کارهای گذشته او که قبلاً مورد تحسین قرار گرفته بود نادیده گرفته می‌شد و کارهای آینده او بلافاصله محکوم می‌شد. تاریخ شهرت معاصر اسمارت چنین بود." بلیدز در تعیین اینکه آیا اسمارت
اسمارت چنین بود." بلیدز در تعیین اینکه آیا اسمارت واقعاً دیوانه است یا نه، نتیجه گرفت: «در زمان اسمارت، هر نشانه ای از اشتیاق می‌توانست دلیلی برای قضاوت دیوانگی باشد… دو روایت از اسمارت و ماهیت جنون او برای ما حفظ شده‌است. هر کدام شکی را جایز می‌دانند که شاعر دیوانه بوده و در هر عصری می‌توان او را چنین تلقی کرد.» فرانسیس اندرسون در سال ۱۹۷۴ "بیماری" اسمارت را دیوانگی و وسواس توصیف کرد، اما بر این باور بود که "دیوانگی اسمارت شامل تلاش‌های او برای اطاعت به معنای واقعی کلمه از دستور سنت پل به تسالونیکی‌ها
معنای واقعی کلمه از دستور سنت پل به تسالونیکی‌ها بود: همانطور که اندرسون ادامه داد، اسمارت در طول دوره‌های بیماری خود «احتمالاً دچار هذیان می‌شد» اما «به نظر می‌رسید که می‌دانست چه می‌کند». اقدامات اسمارت شبیه به متدیست‌های قرن هجدهم بود که «به نماز عمومی معتاد بودند و تصور می‌شد روحیه‌ای بیش از حد پربار بود. چنین نمایش دهندگان عاطفه گرایی مذهبی اغلب نه تنها به دیوانه خانه‌های خصوصی، بلکه به بدلم نیز محدود می‌شدند. بعدها، در سال ۱۹۹۸، چارلز روزن اشاره کرد که "روشنگری شور و شوق مذهبی را برای افراد بی سواد و
"روشنگری شور و شوق مذهبی را برای افراد بی سواد و بزرگ نشوید محکوم کرد" و "قابل درک است که تنها شعر مذهبی اصیل و حیاتی بین سال‌های ۱۷۶۰ و ۱۸۴۰ باید توسط شاعرانی سروده می‌شد. واقعاً دیوانه از معاصرانشان: اسمارت، بلیک و هولدرلین». گزارش‌ها در پایان قرن بیستم بر تأثیرات حبس اسمارت متمرکز بودند. کلمنت هاوز، با پیروی از تفسیر میشل فوکو از قرن هجدهم مبنی بر وجود " حیوانیت جنون، معتقد بود که اسمارت از نظر عاطفی با حیوانات به دلیل "انگ پزشکی" که از دست همنوعان خود احساس می‌کرد، در ارتباط است. کریس مونسی، که با
احساس می‌کرد، در ارتباط است. کریس مونسی، که با تفسیر هاوز موافق بود، معتقد بود که درمان اسمارت «یک فرایند حیوانی است و به او آموخته بود که زبانش را نگه دارد و تا آنجا که ممکن است آرام بنشیند.» آلن اینگرام برخلاف تعبیر حیوانی، استدلال می‌کرد که "جوبیلات آگنو" «پدیده‌ای شاعرانه است که اگر قابل انتشار بود، ارتدوکس‌های شعری معاصر را از بین می‌برد. فرد دیوانه تحریف فاحشی از شکل انسان ارائه کرد که با این وجود اصرار داشت انسان باقی بماند، اما زبان دیوانه می‌تواند حتی آزاردهنده‌تر باشد.»
کیسی لوی (زاده ۱۵ آوریل ۱۹۸۱) یک هنرپیشه و خواننده کانادایی-آمریکایی است. لوی در انتاریو از مارک لوی، پزشک عمومی و لیزا لوی، مدیر مطب پزشکی همسرش متولد شد. پدر و مادرش هر دو یهودی هستند. دو برادر بزرگتر او، رابی و جاش (معروف به "برادران لوی")، کارگردانان، نویسندگان و تهیه‌کنندگان فیلم هستند. او در سال ۱۹۹۹ از مدرسه متوسطه Westdale فارغ‌التحصیل شد، سپس در آکادمی موسیقی و دراماتیک آمریکایی نیویورک (AMDA) تحصیل کرد. لوی برای فعالیت در تئاتر موزیکال برادوی و وست اند شهرت دارد. او در سال ۲۰۱۴ در احیای "فیلم
وست اند شهرت دارد. او در سال ۲۰۱۴ در احیای "فیلم موزیکال بینوایان" نقش فانتین را بازی کرد.
ویکتور واگنر (به انگلیسی: Victor Wagner) (زاده ۸ تیر ۱۳۳۸ در پورتو آلگری) بازیگر برزیلی است. واگنر بیشتر با نقش آفرینی‌هایش در سریال‌ تلویزیونی کریستال (سال ۱۳۸۵) و فیلم بوکاژ پیروزی عشق (سال ۱۳۷۶) شناخته شده است.
اسعد بواب (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل مراکش و فرانسه است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "روزهای افتخار"، "پیکی بلایندرز"، "شهبانوی بیابان"، "ساخت فرانسه"، "کارگزار مرا خبر کنید!، "خواهران بد" و "خلیج سکوت" اشاره کرد.
علوم اعصاب فرگشتی یا علوم اعصاب تکاملی (به انگلیسی:Evolutionary neuroscience) مطالعه علمی تکامل دستگاه‌های عصبی است. عصب شناسان تکاملی فرگشت و تاریخچه طبیعی ساختار دستگاه عصبی و همچنین عملکردها و خواص نوظهور آنها را بررسی می‌کنند. این رشته از مفاهیم و یافته‌های علوم اعصاب و زیست‌شناسی فرگشتی استفاده می‌کند. از نظر تاریخی، بیشتر کارهای تجربی در حوزه کالبدشناسی تطبیقی بوده‌است و مطالعات امروزین اغلب از روش‌های تطبیقی/مقایسه‌ای فیلوژنتیک استفاده می‌کنند. امروزه روش‌های زادگیری گزینشی و فرگشت آزمایشی/تجربی نیز
روش‌های زادگیری گزینشی و فرگشت آزمایشی/تجربی نیز در حال استفاده روزافزون است. از نظر مفهومی و نظری، این رشته به حوزه‌های متنوعی مانند ژنومیک شناختی، نوروژنتیک، علوم اعصاب تکوینی-رشدی، رفتارشناسی عصبی ، روان‌شناسی تطبیقی، زیست‌شناسی فرگشتی-تکوینی، علوم اعصاب رفتاری، علوم اعصاب شناختی، بوم‌شناسی رفتاری، انسان‌شناسی زیستی و زیست‌جامعه‌شناسی مرتبط است. دانشمندان علوم اعصاب فرگشتی تغییرات در ژن‌ها، آناتومی، فیزیولوژی و رفتار را برای مطالعه تکامل تغییرات در مغز را بررسی می‌کنند. دانشمندان این حوزه فرآیندهای
را بررسی می‌کنند. دانشمندان این حوزه فرآیندهای زیادی از جمله تکامل دستگاه‌های صوتی، بصری، شنوایی، چشایی و یادگیری و همچنین تکامل و توسعه زبان را مورد توجه و مطالعه قرار می‌دهند. علاوه بر این، دانشمندان علوم اعصاب تکاملی تکامل نواحی یا ساختارهای خاص در مغز مانند بادامه مغز، مغز قدامی و مخچه و همچنین قشر حرکتی یا قشر بینایی را مطالعه می‌کنند.
بیرکبک، دانشگاه لندن یا به طور رسمی کالج بیرکبک، دانشگاه لندن یک دانشگاه پژوهشی عمومی واقع در بلومزبری لندن و یک موسسه عضو از دانشگاه فدرال لندن است. بیرکبک که در سال ۱۸۲۳ به عنوان مؤسسه مکانیک لندن توسط بنیان‌گذار آن، سر جورج بیرکبک و حامیانش تأسیس شد، یکی از معدود دانشگاه‌هایی است که برنامه‌هایش را در عصر برگزار می‌کند. ساختمان اصلی بیرکبک، در بلومزبری در منطقه کمدن لندن واقع شده‌است. بیرکبک بیش از ۲۰۰ برنامه کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهد که می توانند به صورت پاره‌وقت یا تمام‌وقت مطالعه شوند،
توانند به صورت پاره‌وقت یا تمام‌وقت مطالعه شوند، اگرچه تقریباً همه برنامه‌ها در عصر ارائه می‌شوند. فعالیت های آکادمیک بیرکبک در پنج دانشکده تشکیل شده است که به نوزده بخش تقسیم می شوند. بیرکبک که بخشی از دانشگاه لندن است، استانداردهای آکادمیک دانشگاه لندن را به اجرا می‌گذارد و مدرک دانشگاه لندن را اعطا می‌کند. البته همانند سایر کالج‌های دانشگاه لندن، بیرکبک نیز مدرک مستقل هم ارائه می‌دهد.
اوشباس یک رود در قزاقستان است که در قره‌تاو واقع شده‌است.
شاباکتی یک رود در قزاقستان است که در استان جامبیل واقع شده‌است.
توافق صلح اتیوپی-تیگرای یک پیمان‌نامهٔ صلح است که بین دولت اتیوپی و جبههٔ آزادی‌بخش خلق تیگرای (TPLF) در ۲ نوامبر ۲۰۲۲ امضا شد. در این معاهده، هر دو طرف برای پایان دادن به جنگ تیگرای با «توقف دائمی خصومت‌ها» توافق کردند. پس از دو سال درگیری میان شبه نظامیان جبههٔ تیگرای و ارتش اتیوپی، دو طرف پس از هفت روز مذاکره در پایتخت آفریقای جنوبی، پیمان صلح امضا کردند. این مذاکرات از تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۲۲ در شهر پرتوریا، پایتخت آفریقای جنوبی، آغاز شده بود. دو طرف در پنجم اکتبر درخواست اتحادیهٔ آفریقا برای آغاز مذاکرات
اکتبر درخواست اتحادیهٔ آفریقا برای آغاز مذاکرات صلح را پذیرفته بودند.
رشته‌کوه بایانائول یک کوه در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده‌است. رشته‌کوه بایانائول ۱٬۰۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تپه‌های کوکشه‌تاو () یک رشته کوه در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است.
سای (به چینی: 蔡) یک ایالت چینی باستانی در دودمان ژو بود که در دوره بهار و پاییز به قدرت رسید و در اوایل دوره ایالت‌های جنگ‌طلب نابود شد. تاریخچه. پس از سرنگونی پادشاه ژو شانگ، پادشاه وو ژو به برادران کوچک‌ترش القاب و قلمروهایی اعطا کرد و به برادر پنجم، سای شو دو، در شانگسای کنونی (به معنای "سای بالا") در هنان زمین‌هایی رسید. در طول شورش سه محافظ، او تلاش کرد تا موقعیت حاکم ژو را به عنوان نایب السلطنه برای پادشاه جوان غصب کند ولی پس از شکست کنار گذاشته و تبعید شد. با این حال، جی هو، پسر دو، یک سفیر وفادار و
شد. با این حال، جی هو، پسر دو، یک سفیر وفادار و توانا برای چنگ و حاکم ژو بود، و آن ها برای پاداش به او اجازه دادند تا قلمرو و عنوان پدرش را بازیابی کنند. او توانست این عنواین را به پسرش، جی هوانگ، منتقل کند. با توسعه همتایان چینی، سای در ابتدا یک شهرستان در نظر گرفته شد و سپس به یک سرحدات ارتقا یافت. اما هرگز قادر به تبدیل شدن به یک حاکم‌نشین یا پادشاهی به تنهایی نبود. تهاجمات چو در طول دوره بهار و پاییز، باعث جابه‌جایی چندباره سای شد، ابتدا به شینسای (به انگلیسی: سای نو) در ۵۳۱ پ. م و سپس به شیاسای (به
انگلیسی: سای نو) در ۵۳۱ پ. م و سپس به شیاسای (به معنای «سای پایین») در فنگتای کنونی در آن‌هوئی. در ۴۴۷ پ. م، پادشاه هوی چو، سای را به طور کامل فتح کرد، اما به مرزبان‌ها اجازه داد در نزدیکی چانگدی در هونان مستقر شوند و یک ایالت مشوش به نام گائوسای (به معنای "سای سترگ") ایجاد کنند. این ایالت نیز ۸۰ سال بعد نابود شد. میراث. با گسترش نام‌های خانوادگی به تمام چینی‌ها در دوران دودمان چین، بسیاری از مردم ایالت سابق به یاد خانه سابق خود نام خانوادگی سای را گرفتند. رعیت‌های سابق سای دو مهاجرت عمده را انجام داده
رعیت‌های سابق سای دو مهاجرت عمده را انجام داده اند. در طول شورش هوانگ چائو علیه تانگ در سال ۸۷۵ میلادی، قبیله سای به گوانگدونگ و فوجیان نقل مکان کرد. مهاجرت بعدی زمانی رخ داد که یکی از وفاداران مینگ به نام کوشنگا، بسیاری از افسران سای را در قرن هفدهم به تایوان منتقل کرد. فرمانروایان. فرمانروایان سای همگی از خانواده امپراتوری ژو، جی بودند و - پس از سه نفر اول - دارای مقام هو ("مرزبان") بودند.
بسیم فاگو (; – ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
فاتمیر فراشری (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
بایرام فراهولی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تئوتا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
آلفرد فرکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
آربنور فیض‌اللهو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلبانی و آلبانی بازی کرده‌است.
بیمو فاکیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولازنیا اشکودر و باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
ایندریت فورتوزی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد.
اروین فاکای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال انوسیس نئون پارالیمنی، باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶، باشگاه فوتبال دویسبورگ، باشگاه فوتبال خنک، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.
غیرت ساریمساکوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار تکواندو اهل قزاقستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده‌است.
آنتونیو کالداس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا، باشگاه فوتبال ایروان، باشگاه فوتبال ویزلا، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال لیتشوئس، باشگاه فوتبال لسا، باشگاه فوتبال اونیائو، و باشگاه فوتبال ریوپله اشاره کرد.
کریستاک اکسارکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آلبانی بازی کرده‌است.