payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بجیولد مجموعه‌ای از بازی‌های ویدئویی به سبک معمایی و تطبیق کاشی است که توسط پاپ‌کاپ گیمز ساخته شده‌اند. " بجیولد" ابتدا برای مرورگرها در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و پس از آن هفت دنباله برایش ساخته شد. "بجیولد ۲" (۲۰۰۴)، "بجیولد توییست" (۲۰۰۸)، "بجیولد بلیتز" (۲۰۰۹)، "بجیولد ۳" (۲۰۱۰)، بجیولد لجند (۲۰۱۲، فقط در ژاپن) "بجیولد استارز" (۲۰۱۶) و " بجیولد قهرمانان" (۲۰۲۰). همهٔ این بازی‌ها توسط پاپ‌کاپ گیمز و مادر الکترونیک آرتس ساخته شده‌اند. بیش از ۱۰ میلیون نسخه از بجیولد فروخته شده‌است و این بازی بیش از ۳۵۰ میلیون
فروخته شده‌است و این بازی بیش از ۳۵۰ میلیون بار دانلود شده‌است. تا فوریه ۲۰۱۰، فروش بیجیویلد به ۵۰ میلیون رسید. این رقم شامل بازی اصلی، به علاوه نسخه‌های بلیتز و توییست است. یک نسخه آرکید در سه‌ماهه سوم ۲۰۱۳ منتشر شد. تأثیر. " بجیولد" تحت تأثیر بازی "شریکی" است که در سال ۱۹۸۸ توسط توسعه‌دهندهٔ روسی، یوجین آلمژین، ساخته شد و هر دو گیم پلی مشابهی دارند.
بجیولد یا گاهی بجیولد دولوکس ، یک بازی ویدئویی معمایی به سبک تطبیق کاشی است که توسط پاپ‌کاپ گیمز برای مرورگرها در سال ۲۰۰۱ توسعه یافته‌است. این بازی بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته و بیش از ۱۵۰ میلیون بار دانلود شده‌است. این بازی با چندین دنباله و اسپین‌آف دنبال شد که در سال ۲۰۰۴ "بجیولد ۲" منتشر شد. میراث. دنباله های دیگر این بازی عبارت است از "بجیولد ۳"، "بجیولد توییست"، "بجیولد استارز" و دیگر موارد. در سال ۲۰۲۰، بجیولد به تالار مشاهیر بازی های ویدیویی جهانی راه یافت.
کوئنتین نورتروپ بردیک (Quentin Northrup Burdick) (۱۹ ژوئن ۱۹۰۸–۸ سپتامبر ۱۹۹۲)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او که عضوی از حزب NPL دموکرات داکوتای شمالی بود، از داکوتای شمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۵۹–۱۹۶۰) و سنای ایالات متحده (۱۹۶۰–۱۹۹۲) نمایندگی کرد. او هنگام مرگش سومین سناتور از نظر طول مدت خدمت (پس از استروم تورموند و رابرت برد) در میان اعضای سنا بود. اوان زندگی و تحصیلات. کوئنتین بردیک در میونیک در داکوتای شمالی بدنیا آمد. او بزرگترین فرزند از سه فرند آشر لوید بردیک و اما سسلیا رابرتسون
از سه فرند آشر لوید بردیک و اما سسلیا رابرتسون بود. پدر او سیاستمدار جمهوری‌خواهی بود که به عنوان ستوان-فرماندار داکوتای شمالی (۱۹۱۱–۱۹۱۳) و نماینده ایالات متحده (۱۹۳۵–۱۹۵۹) خدمت نمود. مادر او، دختر اولین ساکن سفیدپوست در ناحیه داکوتای شمالی بود که غرب پارک ریور قرار دارد. او برادر یوگین آلان بردیک بود که قاضی حوزه پنجم قضایی داکوتای شمالی از ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۸ میلادی بود. خواهر او روزماری با رابرت دبلیو. لرینگ ازدواج کرد که نماینده ایالات متحده از اوهایو (۱۹۵۹–۱۹۶۱) بود. بردیک در ۱۹۱۰ میلادی با خانواده اش به
بود. بردیک در ۱۹۱۰ میلادی با خانواده اش به ویلستون نقل مکان کرد، جاییکه پدرش در کشاورزی و فعالیت‌های حقوقی درگیر شد. او در مدارس عمومی محلی شرکت کرد و در ۱۹۳۶ میلادی از دبیرستان ویلستون فارغ‌التحصیل شد، جاییکه رئیس کلاس و کاپیتان تیم فوتبال شد. بردیک در دانشگاه مینه‌سوتا مطالعات کارشناسی خود را انجام داد و مدرک BA را در ۱۹۳۱ میلادی کسب نمود. طی دوران کالج، او در تیم فوتبال به عنوان بلاک کنندهٔ عقب برای برونکو ناگورسکی بازی کرد و رئیس انجمن اخوت سیگما نو بود. او از آسیب در ناحیه زانو در فوتبال صدمه دید و
او از آسیب در ناحیه زانو در فوتبال صدمه دید و همین مسئله موجب عدم صلاحیت او برای شرکت در خدمات نظامی جنگ دوم جهانی شد. در ۱۹۳۲ میلادی مدرکش را از مدرسه حقوق دانشگاه مینه‌سوتا دریافت کرد و در کانون وکلا پذیرفته شد. اوان حرفه. بردیک به شرکت حقوقی پدرش در فارگو پیوست، جاییکه کشاورزان را مشاوره می‌داد، کشاورزانی که بابت اجرائیه سند رهنی طی سال‌های رکود بزرگ تهدید شده بودند. او سپس اینگونه آنا دوران را یادآور شد: «حدس می‌زنم که طی آن روزهای بد، ضمیر اجتماعی بدست آوردم و از آن زمان اشتیاق کار در جهت ارتقاء شرایط
آوردم و از آن زمان اشتیاق کار در جهت ارتقاء شرایط زندگی انسان‌ها را دارم». در ۱۹۳۳ میلادی، با ماریتا جنکی ازدواج کرد. این زوج یک پسر و سه دختر داشتند. همسر او در ۱۹۵۸ فوت کرد. بردیک همچون پدرش در سیاست فعال شد و به «لیگ بیطرف» (NPL) پیوست که گروه مترقی عوام‌گرایی بود که با حزب جمهوری‌خواه متحد بود. او به عنوان نامزد NPL، در ۱۹۳۴ و ۱۹۴۰ میلادی برای دادستان کل اقدام غیر موفقیت‌آمیزی داشت، اما در ۱۹۳۶ از سوی این گروه سناتور شهرستان کاس و در ۱۹۴۲ نیز ستوان فرماندار شد. بردیک که معتقد بود NPL در آرای مترقی
فرماندار شد. بردیک که معتقد بود NPL در آرای مترقی ایالت تفرقه ایجاد می‌کند، شروع به حمایت از همتراز کردن NPL با حزب دموکرات بود. او سپس برای فرمانداری داکوتای شمالی در ۱۹۴۶ میلادی به عنوان دموکرات اقدام کرد، اما مجدداً ناموفق بود. او نماینده‌ای برای معاون ریاست جمهوری سابق، هنری ای. والاس بود که به عنوان نامزد حزب مترقی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۴۸ میلادی شرکت کرد. NPL در ۱۹۵۶ میلادی با حزب دموکرات خود را تطبیق داد تا لیگ حزب بیطرف داکوتای شمالی دموکرات را ایجاد کند. همان سال، بردیک از شکست ششم و نهایی
را ایجاد کند. همان سال، بردیک از شکست ششم و نهایی انتخاباتی خود رنج برد، هنگامی که او علیه متصدی جمهوری‌خواه آن زمان، میلتون یانگ برای سنای ایالات متحده وارد عمل شد. حرفه کنگره‌ای. خانه نمایندگان ایالات متحده. بهار ۱۹۵۸ میلادی، آشر بردیک که نگران شکست خوردن برای انتخابات مجدد برای گزینه اولیه جمهوری‌خواه بود، پیشنهاد عقب‌نشینی از نامزدی را در صورت توافق NPL جهت حمایت از پسرش به عنوان نامزد دموکراتِ NPL برای کرسیش در خانه نمایندگان ایالات متحده را ارائه نمود. کونتین نیز نتیجتاً موافقت NPL را در آوریل دریافت
کونتین نیز نتیجتاً موافقت NPL را در آوریل دریافت کرده و برای حوزه کنگره‌ای کلی داکوتای شمالی در نوامبر بعدی انتخاب شد. او اولین NPL دموکرات بود که برای خانه نمایندگان داکوتای شمالی انتخاب شد. طی تصدی او در مجل، بردیک به عنوان عضوی از کمیته داخله خانه نمایندگان خدمت کرد، جایی که او پروژه انحراف گریسون را حمایت کرد تا آب از رود میزوری به داکوتای شمالی رود. او از سوز کارگران سازمان یافته و «امریکاییان برای کنش دموکراتیک» رتبه‌های بالایی را دریافت کرد. بردیک که از مخالفین سیاست‌های کشاورزی اداره آیزنهاور بود،
از مخالفین سیاست‌های کشاورزی اداره آیزنهاور بود، در سخنرانی دختر باکره خود در کف خانه نمایندگان، بردیک خواستار استعفای وزیر کشاورزی ایالات متحده، ازرا تافت بنسون شد. سنای ایالات متحده. بعد از مرگ سناتور ویلیام لانگر در نوامبر ۱۹۵۹، بردیک در انتخابات مخصوص در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۰ میلادی جهت پر کردن دوره چهار سال و نیم باقیمانده لانگر اقدام نمود. معارض جمهوری‌خواه او، فرماندار جان ئی. دیویس بود. بردیک طی کمپینش از جانب اتحادیه کشاورزان ملی حمایت دریافت نمود. او خواستار حمایت برای قیمت‌های بالا و کنترل‌های تولیدی در
حمایت برای قیمت‌های بالا و کنترل‌های تولیدی در رابطه با غلاتی که مازاد بر نیاز تولید می‌شوند شد. شعار کمپین او «بنسون را با بردیک شکست بده» بود که به وزیر کشاورزی، بنسون اشاره داشت که سیاست‌های او در رابطه با کشاورزان ایالتی گندم محبوبیتی نداشت. بردیک در رقابتی تنگاتنگ دیویس را با حاشیه ۱۱۱۸ رأی شکست داد. نه روز بعد از انتخابات، او که همسر نداشت با جوسلین بیرچ پترسون ازدواج کرد. همسر او دو فرزند از ازدواج قبلیش داشت. این زوج یک پسر داشتند. بردیک در ۸ اوت ۱۹۶۰ میلادی از کرسی مجلس نمایندگان انصراف داد و به
میلادی از کرسی مجلس نمایندگان انصراف داد و به عنوان عضوی از مجلس سنا قسم یاد کرد. او دوره شش ساله خود را در سال شدیداً دموکراتیک ۱۹۶۴ میلادی با شکست دادن توماس کلپ تضمین کرد. بردیک به سادگی کلپ را در رقابت مجدد ۱۹۷۰ میلادی شکست داد که یک سال دموکراتیک ملی دیگری بود. او در ۱۹۷۶، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۸ میلادی مجدداً با حاشیه‌های بالا انتخاب شد. بردیک در ۱۹۸۷ میلادی رئیس کمیته کارهای عمومی و محیطی سنا شد. بردیک لقب «پادشاه پورک» را برای تمرکز تقریباً تمامی تلاشهای قانونگذاری خود در راه کشیدن بودجه‌های فدرال به داکوتای
خود در راه کشیدن بودجه‌های فدرال به داکوتای شمالی، کسب نمود که محیطی روستایی، فقیر و کمتر توسعه یافته نسبت به بسیاری از ایالات دیگر بود. مرگ. بردیک در سپتامبر ۱۹۹۲ میلادی در سن ۸۴ سالگی براثر سکته قلبی، در حالی که در بیمارستان سنت لوک در فارگو بود درگذشت. بعد از مرگ بردیک، بیوه او جوسلین بیرچ بوردیک توسط فرماندار جورج سینر جهت پر نمودن دوره منقضی نشده تا اجرای انتخابات مخصوص گماشته شد.
جلال کیانی (زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایران است. وی سابقه عضویت در تیم‌های سپاهان و مس کرمان را در کارنامه دارد.
دکوراتیوه کونست (به معنای: «هنر تزئینی») یک مجلۀ هنری آوانگارد آلمانی بود که از اکتبر ۱۸۹۷ تا ۱۹۲۹ میلادی منتشر شد. این مجله سبک یوگنداشتیل یا آر نُوو را ترویج کرد و توسط یولیوس مایر-گریفه تأسیس شد. ناشر مجله الکساندر کُخ بود. که در مونیخ به صورت ماه‌نامه منتشر می‌شد. این یک مجلۀ خواهر به نام "دی کونست («هنر»)" داشت که یک مجله هنرهای زیبا بود. در سال ۱۹۲۹ میلادی این مجله به "داس شونه‌ هایم («خانه زیبا»)" تغییر نام داد.
رانسوم ام. کالیکوت (Ransom M. Callicott) (۱۲ ژوئیه ۱۸۹۵–۱۴ نوامبر ۱۹۶۲)، رئیس انجمن رستوران ملی، مؤسس مشترک «میان‌وعده‌ها برای میلیون‌ها» و عضوی از شورای شهر لس آنجلس، کالیفرنیا از ۱۹۵۵ تا زمان مرگش بود. او یکی از شکاکان پیشنهاد آوردن بیسبار داجرز از بروکلین و استقرارشان در استادیوم جدید چاوز راوین بود و به دقت بر بررسی برنامه‌ها برای استادیوم قبل از ساخت آن اصرار می‌نمود. زندگی‌نامه. کالیکوت از سنت لوئیس میسوری در ۱۹۱۹ میلادی به لس آنجلس آمد و حرفه‌اش را در تجارت رستوران به عنوان پادو برای رستوران‌های
در تجارت رستوران به عنوان پادو برای رستوران‌های زنجیره‌ای برادران بوس شروع کرد. او در ۱۹۳۱ در عملیات کافه تریای کلیفتون در ۱۹۳۲ میلادی به کلیفورد ئی. کلینتون پیوسته و شریک کلینتون شد. او مشاور غذایی دولت در جنگ جهانی دوم بود که در اردوهای نظامی می‌گشت و برای کارکنان خدمات نظامی برنامه غذایی پیشنهاد می‌نمود. او همراه با کلینتون مؤسس مشترک «نیم‌وعده برای میلیون‌ها تن» بود که غذاهایی با پروتئین بالا به نام MPF (غذای چند منظوره) را بسته‌بندی و توزیع می‌کرد تا بدین شکل با گرسنگی مبارزه کند. سایر فعالیت‌ها شامل
شکل با گرسنگی مبارزه کند. سایر فعالیت‌ها شامل هدایتگری مؤسسه رفاهی لس آنجلس و ریاست باشگاه تروجان بود، تنها رئیس آنجا که در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی شرکت نکرده بوده‌است. کالیکوت و اولین همسرش آنه کندی در ۱۹۳۹ میلادی طلاق گرفت. او مجدد با آلیس کالیکوت در ۱۹۵۲ میلادی ازدواج کرد و در ۲۰۱ بلوار باختری جنوبی زندگی کردند. کالیکوت که شهردار نوریس پولسون و عضو شورای شهر جیمز سی. کورمن را در پیشنهادی برای آوردن کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه ۱۹۶۰ میلادی به لس آنجلس همراهی می‌نمود، در ۶۲ سالگی ابتدا از بیماری مزمن قلبی
می‌نمود، در ۶۲ سالگی ابتدا از بیماری مزمن قلبی در آوریل ۱۹۵۹ میلادی در واشینگتن DC رنج برد و در بیمارستان دانشگاه جورجتاون درمان شد. بعد سه سال از آن اتفاق در خانه‌اش واقع در ۳۵۳ مکان پارک لافایت جنوبی ۳۵۳ براثر حمله قلبی در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۲ میلادی هنگامی که سه فرزندش برایان، برت و چارلز ادوارد و دختر حاصل از ازدواج اولش، ماری روز براون را بیرون برده بود فوت کرد. خاکسپاری در پارک یادبود چمنزار جنگلی گلندیل صورت پذیرفت. تجارت. کالیکوت به عنوان رئیس انجمن رستوران کالیفرنیای جنوبی (۱۹۴۷–۱۹۵۰) در فوریه ۱۹۴۹ به
کالیفرنیای جنوبی (۱۹۴۷–۱۹۵۰) در فوریه ۱۹۴۹ به واشینگتن DC رفت تا علیه پیشنهاد افزوده شدن رستوران‌ها به قانون دستمزدها و ساعات فدرال لابی کند. او گفت: «اگر این قانون تصویب شود، صنعت ما با ۴۰ ساعت کار در هفته مواجه خواهد شد. این بدان معناست که اتحادیه‌ها برای ۴۰ ساعت کار دستمزدی را پرداخت خواهند نمود که اکنون برای ۴۸ ساعت می‌پردازند.» او پیش‌بینی کرد که با تصویب این قانون قیمت‌ها بالاتر رفته و موجب ورشکستگی رستوران‌ها و ایجاد بیکاری خواهد شد. این انجمن میزبان کنوانسیون و نمایشگاه رستوران‌های منطقه‌ای ساحل
کنوانسیون و نمایشگاه رستوران‌های منطقه‌ای ساحل آرام در اوت ۱۹۴۸ میلادی بود که کالیکوت در آن سخنگو بود. همچنین او سفری را به پایتخت در مه ۱۹۵۱ میلادی برنامه‌ریزی نمود تا علیه قواعد جدید مربوط به سقف قیمت‌های گوشت‌های حمل شده از دنورِ کلرادو بجنگد. او هنگام بازگشت رستورانداران را برای کار علیه قوانین «دفتر پایدارسازی قیمت» یا حذف کامل گوشت از منوهایشان تشویق کند. او در ۱۹۴۹ میلادی رئیس انجمن رستوران‌های ملی بود. خدمات عمومی. کمیسیون‌ها. قبل از انتخابش بر شورا، کالیکوت عضوی از کمیسیون خدمات مدنی شهر بود. او
کالیکوت عضوی از کمیسیون خدمات مدنی شهر بود. او به عنوان یک عضو کمیسیون خواستار بازنگری در منشور شهری شد که آن را اینگونه توصیف نمود: شبکه عنکوبتی ۱۲۵٬۰۰۰ کلمه‌ای از عبارات پیچیده که هر مقام صادقی هنگام گیر کردن در آن بیهوده تلاش برای رها شدن از آن را می‌کند. تنها کسانی که از این شبکه سود می‌برند، معمارانی بی‌نام عنکبوتی آن هستند که نفعشان در آشوب، درگیری و مناقشات است. او بهنگام مرگش، عضوی از کمیسیون سالن ورزشی لس آنجلس بود. کالیکوت به عنوان رئیس کمیسیون، خواستار تحقیقات کنگره در کمیته المپیک ایالات متحده
تحقیقات کنگره در کمیته المپیک ایالات متحده در بیداری آن پیکره برای تصمیم در حمایت از دیترویت، میشیگان برای المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به جای لس آنجلس بود، چرا که لس آنجلس وارد پیشنهاد شده بود. او که برای نمایندگی لس آنجلس در یک کمیته المپیک که سردمدار آن بود در ملاقات شیکاگو صحبت می‌کرد، گفت که کمیته «سفرهای خارجی را با پرداخت همه هزینه‌هایش دوست دارد و به همین دلیل همیشه بر سر مذاکره هر شهر ایالات متحده شکست می‌خورد». شورای شهر. انتخابات. کالیکوت برای کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م شورای شهر لس آنجلس در ۱۹۵۳ میلادی
انتخابیه ۱۲م شورای شهر لس آنجلس در ۱۹۵۳ میلادی اقدام کرد و از عضو آن زمان شورا، اد جی. داونپورت در مرحله نهایی با صرفاً ۴۴۳ رأی باخت. بعد از این که داونپورت در ژوئن ۱۹۵۳ میلادی فوت کرد، کالیکوت یکی از ۱۳ امیدوارانی بود که توسط یک کمیته شورای شهر برای جایگزینیش مورد مصاحبه قرار گرفت. او «خود ره به عنوان متفکر سیاسی بین راهی توصیف کرد و گفت که حمایت جناح چپ که به کمپین اخیر او برای شورای شهر جذب شده بودند، تنها به این دلیل که این المان نسبت به داونپورت خصومت آمیزتر است، توسعه یافت». شورا تصمیم گرفت تا بیوه
آمیزتر است، توسعه یافت». شورا تصمیم گرفت تا بیوه داونپورت، هریت داونپورت را بر این سمت بگمارد. با این حال در ۱۹۵۵ میلادی هریت داونپورت انتخابات را ادامه نداد و کالیکوت بر کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م انتخاب شد. او برای یک دوره چهار ساله در ۱۹۵۹ میلادی مجدداً انتخاب شد و در انتخابات ۱۹۶۳ میلادی شرکت نکرد. در آن دوره، حوزه انتخابیه ۱۲م در غرب داون‌تاون لس آنجلس قرار داشت، بین خیابان‌های فیگوئروا و کاتالینا. این ناحیه تقریباً توسط بلوار ونیز در جنوب و بلوار سان‌ست در شمال، خیابان کاتالینا در غرب و خیابان فیگوئروئا
شمال، خیابان کاتالینا در غرب و خیابان فیگوئروئا در شرق مرزبندی می‌شد.
افشین صادقی (زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایران است وی برای باشگاه هندبال صنعت مس کرمان بازی میکند.
ریموند پیس الکساندر (Raymond Pace Alexander) (زاده ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ – درگذشت ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴)، رهبر حقوق مدنی، وکیل، سیاستمدار و اولین قاضی آمریکایی-آفریقایی بود که در دادگاه عمومی پنسیلوانیا منصوب شد. او در فیلادلفیا به دنیا آمد و بزرگ شد و اولین فارغ‌التحصیل سیاه‌پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ بود. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه حقوق هاروارد در ۱۹۲۳، الکساندر به یکی از وکلای برجسته حقوق مدنی در فیلادلفیا تبدیل شد. او به عنوان یک وکیل سیاه‌پوست که به مبارزه برای حقوق برابر تمایل داشت، در پرونده تبعیض نژادی
برای حقوق برابر تمایل داشت، در پرونده تبعیض نژادی بروین، شهرت یافت و وکالت متهمان سیاه‌پوست را در پرونده‌های برجسته دیگر، از جمله ترنتون سیکس که گروهی از مردان سیاه‌پوست به جرم قتل در ترنتون، نیوجرسی دستگیر شده بودند را بر عهده گرفت. الکساندر فعالیت سیاسی خود را با کاندیداتوری ناموفق برای قضاوت در دادگاه دعاوی مشترک در ۱۹۳۳ و ۱۹۳۷ آغاز کرد. در ۱۹۴۹، توسط رئیس‌جمهور، هری اس. ترومن، برای یک جایگاه در دادگاه استیناف حوزه سوم ایالات متحده آمریکا، در نظر گرفته شد. او بالاخره در ۱۹۵۱ جایگاهی را در شورای شهر
شد. او بالاخره در ۱۹۵۱ جایگاهی را در شورای شهر فیلادلفیا به دست آورد. پس از دو دوره حضور در شورای شهر، الکساندر به کرسی دادگاه دعاوی مشترک منصوب شد و در ۱۹۵۹ مجدداً برای یک دوره ده ساله به عنوان قاضی، انتخاب شد. او در تمام مدت حضورش در شهرداری، به فعالیت برای برابری نژادی ادامه داد. الکساندر در ۱۹۶۹ در سن بازنشستگی اجباری، وضعیت سالمندی را پذیرفت و در ۱۹۷۴ درگذشت. میراث او افتخار داشتن جایگاه استادی، در دانشگاه پنسیلوانیا است. اوایل زندگی و تحصیلات. الکساندر در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ در یک خانواده سیاه‌پوست از طبقه
در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ در یک خانواده سیاه‌پوست از طبقه کارگر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. والدین او، مانند بسیاری از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، مناطق روستایی جنوب را به دنبال فرصت‌های اقتصادی و فرار از خشونتی که همراه با سیستم جداسازی جیم کرو بود، ترک کرده بودند. پدرش، هیلارد بون الکساندر، به عنوان یک برده در شهرستان مکلنبورگ، ویرجینیا به دنیا آمد و پسر صاحب مزرعه بود. او در ۱۸۸۰ به همراه برادرش ساموئل به فیلادلفیا مهاجرت کرد. در همان سال مادر ریموند، ویرجینیا پیس، نیز به همراه
همان سال مادر ریموند، ویرجینیا پیس، نیز به همراه برادرش، جان شولی پیس، به فیلادلفیا مهاجرت کردند؛ آن‌ها در شهرستان اسکس، ویرجینیا به عنوان برده به دنیا آمده بودند. هیلارد و ویرجینیا در ۱۸۸۲ در فیلادلفیا ازدواج کردند. این خانواده، همچون اکثر جمعیت سیاه‌پوست شهر، در بخش هفتم، در محلی که امروزه مرکز شهر فیلادلفیا نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. دبلیو ای بی دو بویس، منطقه‌ای را که الکساندرها در آن زندگی می‌کردند، بخش «عادلانه و راحت» محله نامیده‌است. پدر و عموی الکساندر «استادان سوارکاری» بودند که به سفیدپوستان
«استادان سوارکاری» بودند که به سفیدپوستان ثروتمند فیلادلفیا و حومه آن در امتداد خط اصلی، اسب سواری آموزش می‌دادند. اما در ۱۹۱۵ با ظهور عصر ماشین، کسب و کار آن‌ها رو به زوال رفت و در نهایت به شکست انجامید. در ۱۹۰۹، مادر الکساندر بر اثر بیماری ذات‌الریه، فوت کرد. هرچند الکساندر بلافاصله برای کمک به خانواده خود شروع به کار کرد، اما پدرش احساس کرد که نمی‌تواند به اندازه کافی مراقب بچه‌ها باشد؛ بنابراین؛ الکساندر و سه فرزند دیگر خود (از جمله خواهرش ویرجینیا) را فرستاد تا با عمه و عموی خود، جورجیا و جان پیس، در
فرستاد تا با عمه و عموی خود، جورجیا و جان پیس، در یک جامعه سیاه‌پوست رو به رشد در شمال فیلادلفیا، زندگی کنند. پیس‌ها هم خانواده‌ای از طبقه کارگر بودند؛ بنابراین با توجه به نیاز افراد بیشتری برای تغذیه، الکساندر به کار کردن خود تا پایان مدرسه و مدرسه، برای کمک به زندگی خود و خواهر و برادرهایش ادامه داد. او در آن سال‌ها شغل‌هایی همچون کار در اسکله تخلیه ماهی، فروش روزنامه و اداره یک غرفه چکمه سیاه (پولیش براق روی کفش) که شش روز در هفته را در آن کار می‌کرد، تجربه کرد. همچنین الکساندر از ۱۶ سالگی به مدت شش
تجربه کرد. همچنین الکساندر از ۱۶ سالگی به مدت شش سال، در خانهٔ اپرای متروپولیتن در شمال فیلادلفیا کار کرد. الکساندر بعدها با نگاهی به دوران کاری خود در خانه اپرا گفت؛ «دنیای جدیدی را برای من گشود» و او از آن محیط با عنوان جاییکه باعث «مقداری از لطافت و فرهنگی که مشخصه سال‌های بعد من است» یاد کرد. الکساندر در مدرسه مرکزی تحصیل کرد و در ۱۹۱۷ فارغ‌التحصیل شد. او در آغاز مراسم، سخنرانی خود را با عنوان «آینده سیاه‌پوستان آمریکایی» ارائه کرد. او با بورسیه شایستگی در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کرد و اولین
شایستگی در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کرد و اولین فارغ‌التحصیل سیاه‌پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ شد. سپس در مدرسه حقوق هاروارد ثبت نام کرد. الکساندر در آنجا با کار به عنوان دستیار تدریس، در طول سال تحصیلی به گذران زندگی می‌پرداخت. تابستان‌ها در کلاس‌های کارشناسی ارشد علوم سیاسی در دانشگاه کلمبیا شرکت می‌کرد، هرچند که تحصیلات را به پایان نرساند و مدرکی دریافت نکرد. در کلمبیا، الکساندر با کار به عنوان باربر برای دلاور، لاکاوانا و راه‌آهن غربی، مخارج خود را تأمین می‌کرد. در حالی که هنوز در مدرسه حقوق
را تأمین می‌کرد. در حالی که هنوز در مدرسه حقوق بود، الکساندر اولین شکایت خود را برای تبعیض مطرح کرد و از مدیسون اسکوئر گاردن به دلیل امتناع از ورود او به دلیل نژادش شکایت کرد که نقض قانون حقوق برابر در نیویورک به‌شمار می‌رفت. از آنجاییکه الکساندر هنوز در کانون وکلا پذیرفته نشده بود، جیمز دی مک‌لندون جونیور، وکیل سیاه‌پوست فارغ‌التحصیل از مدرسه حقوق هاروارد را به عنوان وکیل خود استخدام کرد. حرفه حقوقی. الکساندر در ۱۹۲۳ از مدرسه حقوق هاروارد فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، او با همکلاسی سابق خود در پن، سادی
در همان سال، او با همکلاسی سابق خود در پن، سادی تانر موسل، ازدواج کرد. موسل، نوه بنجامین تاکر تانر بود و در ۱۹۲۷ اولین زن سیاه‌پوستی بود که مدرک حقوق را از دانشگاه پنسیلوانیا گرفت. آن‌ها دو دختر به نام‌های رائ و ماری داشتند. او در ۱۹۲۳ در آزمون وکالت پنسیلوانیا قبول شد و تبدیل به یکی از معدود وکلای سیاه‌پوست در این ایالت شد. الکساندر با وجود مدرک خود، پس از فارغ‌التحصیلی برای یافتن شغل در فیلادلفیا، با مشکلاتی مواجه شد. در نهایت، او در دفتر وکالت جان آر کی اسکات، نماینده سفیدپوست سابق جمهوری‌خواه در کنگره،
نماینده سفیدپوست سابق جمهوری‌خواه در کنگره، با دفتر کوچکی در شهر، سمتی گرفت. زمان کوتاهی پس از آن، او دفتر خود را با تمرکز بر نمایندگی سیاه‌پوستان افتتاح کرد. وفات و میراث. الکساندر پس از رسیدن به سن بازنشستگی اجباری در ۷۰ سالگی، مجبور شد در انتهای ۱۹۶۹ از دادگاه بازنشسته شود، اما به عنوان قاضی ارشد باقی ماند. در شب ۲۵ نوامبر ۱۹۷۴، جسد الکساندر که بر اثر حمله قلبی مرده بود، در اتاق قضایی خود پیدا شد. در ۲۰۰۷، دانشگاه پنسیلوانیا، درجه استادی ریموند پیس و سادی تانر موسل الکساندر را که به مطالعه حقوق مدنی و
تانر موسل الکساندر را که به مطالعه حقوق مدنی و روابط نژادی اختصاص داشت، اعطا کرد. دختران آن‌ها همزمان با اعلام این خبر، پرتره‌های والدین خود را به مدرسه حقوق اهدا کردند.
ریکاردو جرومی «ریکی» بردالیو (Ricardo Jerome "Ricky" Bordallo) (۱۱ دسامبر ۱۹۲۷–۳۱ ژانویه ۱۹۹۰)، سیاستمدار و بازرگان آمریکایی بود و دو دوره از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ با نائب فرمانداری رودی سابلان (Rudy Sablan) و، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ با نائب فرمانداری ادوارد دیگو ریس (Edward Diego Reyes)، به عنوان فرماندار گوآم خدمت کرد. بردالیو به‌عنوان عضو حزب دموکرات گوآم، قبلاً از ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ به عنوان سناتور در مجلس مقننه گوآم خدمت کرده بود. اوایل زندگی. بردالیو در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۲۷ در هاگاتنیا گوآم بدنیا آمد. بردالیو پسر بالتازر
در هاگاتنیا گوآم بدنیا آمد. بردالیو پسر بالتازر جرونیمو «بی. جی» بردالیو (۸ اوت ۱۹۰۰–۱۰ مه ۱۹۸۴) بازرگان، و جوسیفینا توریس پانجیلینان (۱۸ دسامبر ۱۹۰۴–۲ دسامبر ۱۹۴۵) بود. بی. جی بردالیو، از سیاسیت‌مداران مشهور دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ بود. ریکاردو بردالیو، نخستین فرزند خانواده شامل برادرش جوزف بردالیو (۱۹۳۰–۲۰۰۷) سناتور پیشین بود. ریکاردو بردالیو در دانشگاه سان فرانسیسکو تحصیل کرد و سپس به ایالت گوما برگشت و یک بازرگان موفق و فروشندهٔ خودرو شد. در میان سایر سمت‌های که وی به‌عهده داشت، یکی هم مالک «کانون کنار
که وی به‌عهده داشت، یکی هم مالک «کانون کنار شهری ریکی» بود، کانون کنار شهری ریکی یک رستوران و کانون در روستای تامونینگ گوآم بود. بردالیو در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ «شرکت خودرو ریکی» را نیز تأسیس کرد که به نخستین فروشندهٔ تویوتا در آمریکا تبدیل شد. زندگی شخصی. بردالیو در سال ۱۹۵۳ با مدلین زین بردالیو ازدواج کرد؛ این زوج جمعاً یک دختر بنام دوبره و یک نوه به اسم نیکلو نلسون دارند. بیوهٔ بردالیو در سال ۱۹۹۰ برای سمت فرمانداری کاندید شد اما موفق نشد و از سال ۱۹۹۵ تا سال ۲۰۰۳ به عنوان نائب فرماندار گوآم و از سال ۲۰۰۳
۲۰۰۳ به عنوان نائب فرماندار گوآم و از سال ۲۰۰۳ الی زمانی‌که نامزدی مجدد در انتخابات سال ۲۰۱۸ را از دست داد، به عنوان نمایندهٔ جزیره در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد. حرفهٔ سیاسی. سناتور مجلسه مقننهٔ گوآم. بردالیو به‌عنوان عضو حزب مردم (سلف حزب دموکرات اسبق گوآم)، برای نخستین بار در سال ۱۹۵۶ به عضویت مجلس مقننهٔ گوآم انتخاب شد. از سال ۱۹۵۷ تا سال ۱۹۷۰ در مجلس مقننهٔ سرزمینی خدمت کرد و دو مرتبه رئیس حزب دموکرات گوآم بود. بردالیو به‌عنوان سناتور، قانونی را طرح کرد که بر مبنای آن برای نخستین بار یک کرسی
را طرح کرد که بر مبنای آن برای نخستین بار یک کرسی غیررسمی نمایندگی از گوآم در کنگره ایالات متحده ایجاد شد. فرمانداری بردالیو- تایتانو (سال ۱۹۷۰). بردالیو در نخست در انتخابات سال ۱۹۷۰ برای سمت فرمانداری کاندید شد، انتخابات سال ۱۹۷۰ نخستین انتخاباتی بود که برای مردم گوآم حق تعیین فرماندار داده شد. بردالیو همراه با سناتور ریچارد «دیک» تایتانو در برابر دو تیم فرمانداری قبلی هریک مانوئل گررو، فرماندار پیشین و نائب وی دکتر آنتونیو سی. (تونی) یاماشیتا و به همین‌گونه جواکوئیم سی. «کین» آریولا، وکیل و رئیس پیشین
جواکوئیم سی. «کین» آریولا، وکیل و رئیس پیشین مجلس و وایسنتی بامبا قاضی بازنشسته و سناتور پیشین، به رقابت پرداخت. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات مقدماتی، با تفاوت اندک نسبت به فهرست نامزدان انتخاباتی گررو- یاماشیتا در جایگاه نخست قرار گرفت و در انتخابات مقدماتی دور دوم برنده شد. اما، به دلیل کمپین انتخاباتی ستیزه‌جویانه حزب دموکرات، فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات عمومی در برابر تیم جمهوری‌خواه متشکل از نمایندگان آن زمان هریک کارلوس کاماچو و کورت مویلان، شکست خورد.
زمان هریک کارلوس کاماچو و کورت مویلان، شکست خورد. با وجود این همه، انتخابات برای بردالیو پراهمیت بود، زیرا وی و دیک تایتانو، نخستین سازمان سیاسی گوآم را تحت عنوان «اجتماعات مردمی» در تمامی روستاها ایجاد کردند. دورهٔ فرمانداری (۱۹۷۵–۱۹۷۹). فرمانداری بردالیو- سابلان (۱۹۷۴). مدلین، خانم بردالیو، نیز به‌عنوان یک کمپین کنندهٔ پرشور و خستگی ناپذیر وارد میدان شد و حامیان زیادی را برای سازمان مذکور جذب کرد. در کاندیداتوری مجدد بردالیو در انتخابات سال ۱۹۷۴، این سازمان و پایگاه حامیان آن نقش ارزشمندی داشت. مدلین
و پایگاه حامیان آن نقش ارزشمندی داشت. مدلین بردالیو بیشتر به‌خاطر فعالیت‌های بشردوستانه‌اش مشهور بود. مدلین چندین گردهمایی فرهنگی- مدنی از جمله قطعهٔ موسیقی کامل گوآم و برنامه آموزش کودکان به شیوهٔ سوزوکی ویولن، را حمایت مالی کرد. بردالیو در سال ۱۹۷۴ برای بار دوم همرا با ردولف «رودی» گررو سابلان برای سمت فرماندار کاندید شد. این دو در مقابل چهار فهرست نامزدان دیگر انتخاباتی دموکرات قرار گرفتند که عبارت بودند از: مانوئل گررو و معاون وی دوید دی. ال فلورز (Manuel Guerrero and running mate David D.L. Flores)؛
Guerrero and running mate David D.L. Flores)؛ پدرو سی. سانچز و استیبان یو. توریس (Pedro C. Sanchez and Esteban U. Torres)؛ و جواکوئیم سی. «کین» آریولا (Joaquin C. "Kin" Arriola) و تیودور «تید» نیلسون. دیک تایتانو (Theodore "Ted" Nelson. Dick Taitano)، مدیر کمپین فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان بود و سازمانی را که در سال ۱۹۷۰ راه‌اندازی کرده بود، توسعه بخشید. نقش این سازمان تعیین‌کننده بود و فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان به راحتی بر سایر تیم‌های انتخاباتی دموکرات غلبه کرد. فهرست نامزدان