payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحقیقات نظامی کاربردی‌تر تحت اصلاحیه منزفیلد بود، گیلفورد این اداره را ترک کرد. او به وزارت بهداشت، آموزش و رفاه نقل مکان کرد و در آنجا ریاست مرکز ملی آمار آموزش را بر عهده داشت. او که در این وزارتخانه درگیر سیاست اداری بود، در سال ۱۹۷۴ از خدمات فدرال بازنشسته شد، و به کار در آکادمی ملی علوم مشغول شد و در نهایت از آنجا به کمیتهٔ ملی آمار پیوست و هیئت مطالعات تطبیقی بین‌المللی در آموزش را تأسیس کرد و رهبری این هیئت را نیز بر عهده گرفت. پس از کار در این هیئت برای ۱۹ سال دیگر، گیلفورد برای بار دوم بازنشسته
برای ۱۹ سال دیگر، گیلفورد برای بار دوم بازنشسته شد. بازشناسی. در سال ۱۹۶۵، رئیس‌جمهور لیندون جانسون جایزهٔ زن فدرال را به گیلفورد اعطا کرد؛ این جایزه، جایزه‌ای افتخاری بود که هر سال به پنج زن اعطا می‌شد. او پس از آرینس جوی ویکنز، دومین آماردانی بود که این جایزه را دریافت می‌کرد. گیلفورد در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان عضو انجمن آمار آمریکا انتخاب شد و دو سال بعد همسرش به همین افتخار دست یافت. او در سال ۱۹۶۲ به‌عنوان عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب شد او همچنین عضو مؤسسه آمار ریاضیات بود و به‌عنوان عضو مؤسسه آمار
مؤسسه آمار ریاضیات بود و به‌عنوان عضو مؤسسه آمار بین‌المللی نیز انتخاب شد.
کوچو پایین یا دور، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۵ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده‌است.
گزدری، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۰ نفر (۱۳ خانوار) بوده‌است.
نوهانی بازار لال‌محمد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۹ نفر (۲۶ خانوار) بوده‌است.
الله‌آباد، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۲ نفر (۲۶ خانوار) بوده‌است.
مچی گورچاری، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۸ نفر (۶۳ خانوار) بوده‌است.
لوسیل فریر استیکل (؛ ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۱۵ – ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۷) سم‌شناس حیات وحش اهل ایالات متحده آمریکا و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۲، مدیر مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت بود. تحقیقات او به‌طور گسترده بر روی آلاینده‌ها در اکوسیستم‌های حیات وحش متمرکز بود و تحقیقات او بر روی اثرات آفت‌کش ددت به شکل‌گیری پایه‌ای برای کتاب "بهار خاموش" اثر ریچل کارسون کمک کرد. او همچنین نخستین زنی بود که هم به‌عنوان کارمند دولتی دولت ایالات متحده به‌عنوان دانشمند ارشد مشغول به کار بود، و هم به سمت مدیریت یک آزمایشگاه تحقیقاتی ملی منصوب شده
به سمت مدیریت یک آزمایشگاه تحقیقاتی ملی منصوب شده بود. سنین جوانی و تحصیل. دوران کودکی و خانواده. الیزابت لوسیل فریر استیکل، که توسط همسالان نزدیکش با نام لوسیل شناخته می‌شد، در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۱۵ در هیلمن، میشیگان به دنیا آمد. او در کودکی به طبیعت علاقه‌مند بود. او به‌واسطهٔ اختصاص دادن بیشتر اوقات فراغت خود به فعالیت‌های خارج از منزل از جمله شنا و کوه‌نوردی به محیط زیست علاقه‌مند شد. گزارش شده‌است که او تقریباً به پشت بام تمام خانه‌های شهر کوچکش صعود کرده‌است. پس از این که او چندین فصل تابستان در سال‌های
پس از این که او چندین فصل تابستان در سال‌های متعدد را در کلبهٔ خانوادگی‌شان در دریاچه آوالون، نزدیک به زادگاهش گذراند، و در طول زمستان نیز با خانواده اش به فلوریدا سفر می‌کرد، علاقهٔ او به طبیعت و محیط زیست بیشتر شد. تحصیلات. لوسیل در دههٔ ۱۹۲۰ به دبیرستان روزولت که یک مدرسهٔ دولتی محلی بود، رفت و در آنجا به درجات بالای علمی رسید. او همچنین در پیشاهنگی دختران و فعالیت‌های ورزشی در این دبیرستان شرکت داشت. او یک ماجراجوی جوان و مشتاق بود که میل به تحصیل داشت. با نزدیک شدن به سن کالج، او شروع به پیشبرد فعالیت
با نزدیک شدن به سن کالج، او شروع به پیشبرد فعالیت حرفه‌ای خود به‌عنوان یک دانشمند کرد. لوسیل استیکل مدرک کارشناسی علوم خود را در سال ۱۹۳۶ از دانشگاه میشیگان شرقی اخذ کرد و به‌عنوان عضوی از فی بتا کاپا فارغ‌التحصیل شد. او برای هر دو مدرک کارشناسی ارشد و دکترا به دانشگاه میشیگان رفت و به ترتیب در سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۹ موفق به کسب این مدارک تحصیلی شد. فعالیت حرفه‌ای. اولین نشریهٔ مهمی که استیکل منتشر کرد، گزارشی از محیط زیست در سال ۱۹۴۶ بود که نخستین گزارش از میان گزارش‌های متعددی بود که او دربارهٔ اثرات
از میان گزارش‌های متعددی بود که او دربارهٔ اثرات زیست‌محیطی آفت‌کش ددت ارائه می‌کرد. او فصل «بقایای آفت‌کش‌ها در پرندگان و پستانداران» را در مجموعه‌کتاب "تحقیقات علوم محیطی" نوشت. در این فصل، او به اثرات شیمیایی آفت‌کش‌هایی که شامل ارگانوکلر هستند، بر روی پرندگان و پستانداران پرداخت. این گزارش‌ها، در میان سایر آثار او، به تبدیل شدن سم‌شناسی حیات وحش به‌عنوان یک زمینهٔ مطالعاتی کمک کردند؛ زیرا تأثیرهای آن نه تنها بر حیات وحش در خشکی، بلکه در رودخانه‌ها و خاک نیز مشهود بود. او برای نخستین بار در سال ۱۹۴۲ پس
نیز مشهود بود. او برای نخستین بار در سال ۱۹۴۲ پس از اخذ مدرک لیسانس به مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت پیوست. چندین سال بعد، او از این مرکز مرخصی گرفت تا تحصیلات دکترای خود را به پایان برساند و سپس به کار در پاتوزنت در سال ۱۹۶۱ بازگشت که منجر به انتخاب او به عنوان مدیر این مرکز در سال ۱۹۷۲ شد. استیکل پیش از بازنشستگی در سال ۱۹۸۲، این جایگاه را برای یک دهه حفظ کرد. افتخارات. در سال ۱۹۶۸، جایزهٔ زن فدرال توسط وزارت کشور به استیکل اهدا شد و او در سال ۱۹۷۳ موفق به کسب جایزه خدمات برجسته نیز شد. استیکل به‌خاطر
به کسب جایزه خدمات برجسته نیز شد. استیکل به‌خاطر کارهایی که در زمینهٔ حفاظت از حیات وحش انجام داده بود، جایزهٔ یادبود آلدو لئوپولد را نیز در سال ۱۹۷۴ از انجمن حیات وحش دریافت کرد. انجمن سم‌شناسی محیطی و شیمی جایزهٔ ریچل کارسون را در سال ۱۹۹۸ به او اعطا کرد. استیکل همچنین در سال ۲۰۱۴ به‌دلیل فعالیت‌های زیست‌محیطی خود وارد تالار مشاهیر زن میشیگان شد. دانشگاه میشیگان شرقی در سال ۱۹۷۴ یک دکترای افتخاری را به استیکل اعطا کرد. علاوه بر این، مرکز تحقیقات حیات وحش پاتوزنت نیز یک آزمایشگاه شیمی و فیزیولوژی را به
پاتوزنت نیز یک آزمایشگاه شیمی و فیزیولوژی را به نام او و همسرش تغییر نام داد. زندگی شخصی. او با ویلیام هنسون استیکل ازدواج کرده بود که او نیز یکی از اعضای سرویس آبزیان و حیات وحش ایالات متحده و متخصص خزنده‌شناسی بود. استیکل در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۷ در اشویل، کارولینای شمالی درگذشت.
عمانی‌ها (به عربی: الشعب العمانی) اتباع سلطنت عمان هستند که در سواحل جنوب شرقی شبه جزیره عربستان واقع شده اند. عمانی‌ها در سرزمینی که اکنون عمان نامیده می‌شود، ساکن شده‌اند. در قرن هجدهم، اتحاد تجار و حاکمان مسقط (پایتخت عمان) را به بندر پیشرو خلیج فارس تبدیل کرد. مردم عمان از نظر قومی متنوع هستند. جمعیت شهروند عمان از گروه های قومی مختلف تشکیل شده است. اکثریت جمعیت را اعراب تشکیل می‌دهند که بسیاری از این اعراب سواحیلی زبان هستند و از سواحل سواحیلی به ویژه زنگبار بازگشته اند. همچنین قومیت‌های بلوچ(بلوچ های
بازگشته اند. همچنین قومیت‌های بلوچ(بلوچ های عمان)، لر، فارس و مهری نیز در عمان وجود دارند. عمانی‌هایی از جنوب آسیا مانند لواتی‌ها و دیگران نیز وجود دارند. علاوه بر این، در ظفار، سور و مسقط، آفریقایی-عمانی ها را می توان یافت. آنها نوادگان بردگانی هستند که قرن ها پیش از آفریقا آورده شده اند. شهروندان عمانی اکثریت کل جمعیت عمان را تشکیل می‌دهند. بیش از یک و نیم میلیون عمانی دیگر در مناطق دیگر خاورمیانه و سواحل سواحیلی زندگی می کنند. تاریخ. حضور عمانی‌ها در سواحل سواحیلی از زمان سلسله نبهانی قابل ردیابی است.
سواحیلی از زمان سلسله نبهانی قابل ردیابی است. در اواخر قرن هفدهم، پس از اینکه سیف بن سلطان، امام عمان، پرتغالی‌ها را در مومباسا، در کنیا کنونی، شکست داد، زنگبار بخشی از دارایی های خارج از کشور عمان شد. تعداد زیادی از عمانی‌ها در سواحل سواحیلی ساکن شدند - به ویژه پس از سال ۱۸۳۲، زمانی که سلطان عمان سعید بن سلطان دربار خود را به زنگبار منتقل کرد. برای عمانی ها، این منطقه به سرزمین فرصت‌های اقتصادی تبدیل شد. عمانی‌هایی که به سواحل سواحیلی مهاجرت کردند، چشم به زندگی بهتری داشتند. جامعه عمانی در سواحل سواحیلی
زندگی بهتری داشتند. جامعه عمانی در سواحل سواحیلی رشد کرد و از نظر مالی موفق شد. پس از وقوع انقلابی در زنگبار در سال ۱۹۶۴، عمانی‌ها حرکت به زنگبار را متوقف کردند. نوادگان عمانی، سلطان زنگبار، سلطان جمشید بن عبدالله سرنگون شد و هزاران عمانی و بسیاری دیگر از اعراب کشته شدند. بلافاصله پس از انقلاب، بسیاری از مردم عمانی برای اجتناب از آزار و اذیت از زنگبار گریختند و به وطن اجدادی خود در عمان بازگشتند، اما برخی دیگر ترجیح دادند در ساحل سواحیلی بمانند. گوادر، منطقه ای از بلوچستان در پاکستان، برای بیش از یک قرن
ای از بلوچستان در پاکستان، برای بیش از یک قرن مستعمره عمان بود و در دهه ۱۹۶۰، پاکستان این سرزمین را به دست آورد. از این رو، بسیاری از مردم این منطقه عمانی هستند.
مهری، المهره، المِهری یا المَهری () که به قبیله المهره نیز معروف است () یک گروه قومی عرب هستند که عمدتاً در عربستان جنوبی و جزیره گواردافوی کانال سوکوترا ساکن هستند. اصل و نسب. آنها از محرّه بن حیدان بن عمرو بن الحافی قضعه بن مالک بن عمرو بن مرّه بن زید بن مالک بن حیمیار هستند. توزیع. مهری ها یکی از بزرگترین قبایل در استان المهره یمن و در جزیره سقطری و استان ظفار عمان هستند. اعضای گروه مهری نیز در کشورهای دیگر در شبه جزیره عربستان، عمدتاً عمان، کویت، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و سومالی یافت می شوند.
سعودی، امارات متحده عربی و سومالی یافت می شوند. به گزارش "اتنولوگ"، در مجموع حدود ۱۱۵۲۰۰ سخنور مهری وجود دارد. از این تعداد، ۵۰۰۰۰ نفر در یمن (۲۰۱۱)، ۵۰۸۰۰ نفر در عمان (۲۰۰۰) و ۱۴۴۰۰ نفر در کویت (۲۰۰۰) زندگی می کنند، و به گفته مقامات سعودی حدود ۲۰۰۰۰ سخنران مهری در عربستان سعودی وجود دارد. زبان. مهری ها به زبان مهری به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند. این متعلق به زیرگروه مدرن عربستان جنوبی (MSA) از شاخه سامی خانواده آفریقایی است. مهری به دو گویش اصلی تقسیم می‌شود: مهری شرقی (مهریوت) و مهری غربی
اصلی تقسیم می‌شود: مهری شرقی (مهریوت) و مهری غربی (مهرییت). این اصطلاحات به نوبه خود دارای انواع شهری و بادیه نشین هستند. در جزیره سقطری، ساکنان مهری به زبان بومی سوقوتری مردم سقطری صحبت می کنند. زبان مهری با سایر زبان‌های جدید جنوب عربی مانند بثاری و سقوتری نزدیک‌ترین پیوند را دارد. این زبان‌ها در مجموع ویژگی‌های بسیاری را با زبان‌های قدیمی عربی جنوبی (عربی جنوبی اپیوگرافیک)، که توسط صابئیان، مینایی‌ها و قطبانیان باستان صحبت می‌کردند، مشترکند. علاوه بر این، بسیاری از مهری ها در یمن به عنوان زبان دوم عربی
بسیاری از مهری ها در یمن به عنوان زبان دوم عربی صحبت می کنند. دین. مهری ها عمدتا مسلمان هستند. ژنتیک. بر اساس تجزیه و تحلیل Y-DNA توسط Černý و همکاران. (۲۰۰۹)، بیشتر ساکنان سوکوترا، که برخی از آنها از نوادگان مهری هستند، به هاپلوگروپ پایه J تعلق دارند. حدود ۷۱.۴ درصد از آنها دارای J*(xJ1,J2) هستند که بالاترین فراوانی گزارش شده از کلاد پدری است. از نظر مادری، هاپلوگروه پایه N نیز در بالاترین فرکانس خود در جزیره (۲۴.۳٪) رخ می دهد. تجزیه و تحلیل میتوکندری توسط Non (2010) نشان داد که هاپلوگروپ R0a (۲۷.۷٪) رایج
Non (2010) نشان داد که هاپلوگروپ R0a (۲۷.۷٪) رایج ترین کلاد mtDNA در میان مهری ها در استان ماهرا است. دودمان بعدی مادری که توسط مهری متداول است، هاپلوگروه های H (۱۳.۹٪)، R2 (۱۳.۹٪)، L2a1 (۴.۶٪)، و K (۱.۵٪)، و همچنین زیرشاخه های مختلف از کلان هاپلوگروپ L xM,N) (۲۱.۵%).
پیتر کویجمانس (; – ) حقوق‌دان و سیاستمدار اهل پادشاهی هلند بود. او عضو حزب ای‌آر‌پی (ARP) بود که بعداً در حزب استیناف دموکرات مسیحی (CDA) ادغام شد. وی از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان وزیر امور خارجه هلند و جانشین هانس ون دن بروک بود. در سال ۱۹۹۵، او به سمت سابق خود به عنوان استاد حقوق بین‌الملل عمومی در دانشگاه لیدن بازگشت و تا زمان انتصابش در دیوان بین‌المللی دادگستری خدمت کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷ عنوان افتخاری وزیر کشور به وی اعطا شد. دوران جوانی و تحصیلات. پیتر هندریک کویجمانس در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳ در هیم‌استیده در
هندریک کویجمانس در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳ در هیم‌استیده در هلند به دنیا آمد. پدرش یوهانس کویجمانس، مهندس و عضو شورای شهرداری هیم‌استیده و مادرش آلیدا یونکر نام داشت. کویجمانس به دبیرستان اولین لیسه مسیحی در هارلم رفت و در آنجا برنامه ژیمناستیک را در علوم انسانی دنبال کرد. کویجمانس از ژوئیه ۱۹۵۱ در دانشگاه آزاد آمستردام تحصیل کرد و در رشته اقتصاد و حقوق مدرک گرفت، در ژوئن ۱۹۵۳ مدرک لیسانس اقتصاد و در ژوئیه ۱۹۵۴ مدرک لیسانس حقوق گرفت. سپس قبل از فارغ‌التحصیلی هنگامی‌که که در رشته کارشناسی ارشد اقتصاد تحصیل می‌کرد به
که در رشته کارشناسی ارشد اقتصاد تحصیل می‌کرد به عنوان محقق دانشجو مشغول به کار شد. کویجمانس از ژوئیه ۱۹۵۸ تا ژانویه ۱۹۶۰ به عنوان محقق در دانشگاه آزاد آمستردام و سپس به عنوان دانشیار حقوق بین‌الملل از ۱ ژانویه ۱۹۶۰ تا ۲۰ فوریه ۱۹۶۴ در آنجا کار کرد. وی با گذراندن تحصیلات خود در رشته دکترای حقوق در حقوق اساسی، دکترا گرفت. وی مدرک تحصیلی خود را در رشته اقتصاد (لیسانس اقتصاد) در سال ۱۹۵۵ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق (کارشناسی ارشد حقوق) در سال ۱۹۵۷ دریافت مود. در سال ۱۹۶۴ پیتر دکترای خود را در رشته
مود. در سال ۱۹۶۴ پیتر دکترای خود را در رشته حقوق اساسی (دکتری حقوق) به پایان رساند و دکترین حقوق گرفت. تز دکترای او عبارت بود از برابری دولت ها؛ تحقیق در مورد مبانی حقوق بین‌الملل در دانشگاه آزاد. در سال ۱۹۵۱ تحصیلات خود را در رشته اقتصاد و حقوق هلند در دانشگاه وریج آمستردام آغاز کرد. وی مدرک نامزدی خود را در رشته اقتصاد (کارشناسی اقتصاد) در سال ۱۹۵۵ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق (کارشناسی ارشد حقوق) در سال ۱۹۵۷ دریافت کرد. وی با پایان‌نامه دکترین حقوقی دکترای خود را در حقوق اساسی (دکترای حقوق)
حقوقی دکترای خود را در حقوق اساسی (دکترای حقوق) گرفت. دکترای او در خصوص برابری دولت ها؛ تحقیق در مورد مبانی حقوق بین‌الملل در دانشگاه آزاد در سال ۱۹۶۴ بود. شغل علمی و سیاسی. پس از فارغ‌التحصیلی، کویجمانس به عنوان استاد حقوق بین‌الملل عمومی و حقوق اروپا از ۲۰ فوریه ۱۹۶۴ تا ۱۱ مه ۱۹۷۳ به هیئت علمی دانشگاه پیوست. وی از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان استاد حقوق بین‌الملل عمومی در دانشگاه لیدن خدمت کرد. وی از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ در وزارت امور خارجه هلند به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرد. پس از انتخابات ۱۹۷۲ کویجمانس تا
خارجه خدمت کرد. پس از انتخابات ۱۹۷۲ کویجمانس تا ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه یوپ دن اویل منصوب شد. کابینه یوپ دن اویل در ۲۲ مارس سقوط کرد. در ۱۹۷۷ پس از چهار سال تنش در ائتلاف و ادامه خدمت پیتر در دولت، در ماه مه ۱۹۷۷ کویجمانس اعلام کرد که برای انتخابات ۱۹۷۷ نامزد نخواهد شد. پس از تشکیل کابینه در سال ۱۹۷۷، کویجمانس در کابینه جدید پست کابینه ای نگرفت. در ۱۹ دسامبر ۱۹۷۷ کابینه یوپ دن اویل با کابینه ون آگت جایگزین شد. کویجمانس که در سیاست نیمه بازنشسته شد، در بخش عمومی فعال گشت و از ۱۰
نیمه بازنشسته شد، در بخش عمومی فعال گشت و از ۱۰ ژانویه ۱۹۷۸ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۲ به عنوان استاد حقوق بین‌الملل و روابط بین‌الملل در دانشگاه لیدن و از ۱ اوت ۱۹۷۹ تا ۱ نوامبر ۱۹۸۹ در آکادمی حقوق بین‌الملل لاهه خدمت کرد. کویجمانس همچنین به عنوان یک دیپلمات از طرف سازمان ملل متحد و به عنوان گزارشگر ویژه حقوق بشر و شکنجه فعالیت داشت. کویجمانس پس از انتصاب هانس ون دن بروک به عنوان کمیسر اروپا و در ۳ ژانویه ۱۹۹۳ به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه لابر۳ منصوب شد. کابینه لابر۳ در ۲۲ اوت ۱۹۹۴ جایگزین کابینه کوک۱ شد. او
لابر۳ در ۲۲ اوت ۱۹۹۴ جایگزین کابینه کوک۱ شد. او از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ به عنوان قاضی در دیوان بین‌المللی دادگستری خدمت کرد. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، دانشگاه کویجمانس، دانشگاه آزاد آمستردام، مؤسسه کویجمانس را راه اندازی کرد.
بدعت در مسیحیت بیانگر انکار یا تردید رسمی یک دکترین اصلی ایمان مسیحی است، که توسط یک یا چند کلیسای مسیحی تعریف شده است. مطالعهٔ بدعت مستلزم درک رشد ارتدکس و نقش عقیده در تعریف باورهای ارتدکس است، زیرا بدعت همیشه در رابطه با ارتدکس تعریف می‌شود. ارتدکس قرن‌هاست که با روشن ساختن باورهایی که در تقابل با افراد یا آموزه‌هایی که نادرست تلقی می‌شوند، خود را بر اساس ایمانش تعریف می‌کند. لغت‌شناسی. کلمه بدعت از haeresis، ترجمه لاتین کلمه یونانی بوده و در اصل به معنای انتخاب، برگزیدن، روش عمل، یا به معنای گسترده، یک
انتخاب، برگزیدن، روش عمل، یا به معنای گسترده، یک فرقه یا مکتب فکری است، که در قرن اول دلالت بر جناح‌های متخاصم و روحیه حزب داشت. این کلمه در عهد جدید آمده است که معمولاً به عنوان فرقه ترجمه می‌شود و توسط کلیسا به معنای فرقه یا اختلافی است که اتحاد مسیحیان را تهدید می‌کند. بدعت در نهایت به عنوان انحراف از ارتدکس تلقی شد، معنایی که در آن هترودوکسی بلافاصله پس از سال ۱۰۰ مورد استفاده مسیحیان بود. تعریف. بدعت امروزه برای نشان دادن انکار یا تردید رسمی یک آموزه اصلی ایمان مسیحی که توسط یک یا چند کلیسای مسیحی
اصلی ایمان مسیحی که توسط یک یا چند کلیسای مسیحی تعریف شده است، استفاده می‌شود. این از هر دو ارتداد و انشقاق متمایز است، ارتداد تقریباً همیشه کنار گذاشتن همیشگی و کامل ایمان مسیحی پس از پذیرفته شدن آزادانه است. و انشقاق، نقض رسمی و عمدی وحدت مسیحی و لغزش از کار نیکوست بدون اینکه اساساً مبتنی بر دکترین باشد. مسیحیت اولیه (قرن اول - حدود ۳۲۵ پس از میلاد). توسعه ارتدکس. توسعه آموزه‌ها، موقعیت ارتدکس، و رابطه بین کلیسای اولیه و گروه‌های بدعت‌گذار اولیه، موضوع بحث آکادمیک است. والتر بائر، در کتابش «ارتدکس و بدعت
آکادمیک است. والتر بائر، در کتابش «ارتدکس و بدعت در مسیحیت اولیه»(۱۹۳۴/۱۹۷۱)، می‌گوید که در مسیحیت اولیه، ارتدکس و بدعت در ارتباط با یکدیگر به عنوان اولیه و ثانویه نبودند، اما در بسیاری از مناطق بدعت تجلی اصلی مسیحیت بود. بائر به عنوان یک مورخ، در مقدمه کتابش، این دیدگاه عموما غالب را ارزیابی کرد، که در دوره خاستگاه مسیحی، آموزه‌های کلیسایی قبلاً چیزی را نشان می‌داد که اصلی است، در حالی‌که بدعت‌ها، به نوعی انحراف از واقعیت اصلی هستند. محققانی مانند پیگلز و ایرمان کار خود را بر اساس تز اصلی بائر بنا
و ایرمان کار خود را بر اساس تز اصلی بائر بنا نهادند.آنها با تکیه بر تمایزات بین یهودیان مسیحی، مسیحیان غیریهودی، و گروه‌های دیگر مانند گنوسی‌ها و مرقیونیه، استدلال می‌کنند که مسیحیت اولیه تکه‌تکه و با ارتدوکس‌های رقیب هم‌زمان بود. نظر ایرمان این است که در حالی‌که نکات آنچه بائر آورد بعداً رد شد، اما ادراکات او به‌طور گسترده توسط محققان پذیرفته شد و فراتر از تصور خود او تأیید شد. آنگونه که ترنر، در پاسخ به تز بائر در سال ۱۹۵۴ کفته‌است، «آنچه به ارتدکس رسمی تبدیل شد، در اوایل توسط اکثر معلمان کلیسا آموزش
تبدیل شد، در اوایل توسط اکثر معلمان کلیسا آموزش داده شد، البته نه به شکل کاملاً توسعه یافته.» به گفته دارل باک، یک مدافع رسمی مسیحیت، نظریه بائر یک برابری بین کلیسای سازمان‌یافته و افراد خارج از کلیسا مانند شمعون مجوسی را نشان نمی‌دهد. گوناگونی. دوره قبل از نیقیه (قرن دوم تا سوم) شاهد ظهور تعداد زیادی از فرقه‌ها، شاخه‌ها و جنبش‌های مسیحی با ویژگی‌های وحدت‌بخش قوی بود که در دوره مبلغین وجود نداشت.آنها تفاسیر مختلفی از کتاب مقدس داشتند، به ویژه الوهیت عیسی و ماهیت تثلیث. برخی از فرقه‌ها، شاخه‌ها و جنبش‌های
ماهیت تثلیث. برخی از فرقه‌ها، شاخه‌ها و جنبش‌های اصلی با تفاسیر متفاوت از کتاب مقدس با تفاسیر کلیسای پروتو-ارتدوکس عبارت بودند از: اواخر باستان (۳۱۳–۴۷۶) و قرون وسطی اولیه (۴۷۶–۷۹۹). مسیح‌شناسی. اولین مناقشات در دوران باستان متأخر در مورد تفسیر الوهیت (ابدی) عیسی و انسانیت.عموماً ماهیت مسیح‌شناسی داشتند. در قرن چهارم، آریوس و آریانیسم معتقد بودند که مسیح، در حالی‌که صرفاً فانی نبود، تا ابد الوهیت نبود و بنابراین، از جایگاهی کمتر از خدای پدر برخوردار بود. آریانیسم در شورای نیقیه (۳۲۵) محکوم شد، اما با این
در شورای نیقیه (۳۲۵) محکوم شد، اما با این وجود در بخش عمده قرن چهارم بر اکثر کلیسا تسلط داشت. این اغلب با کمک امپراتوران روم بود که از آنها حمایت می‌کردند. تثلیث معتقد بود که خدای پدر، خدای پسر و روح‌القدس همگی کاملاً یک موجود با سه اقنوم هستند. ، Euchites یک فرقه بر قانونی قرن چهارم از مقدونیه معتقد بودند که خدای سه‌گانه خود را به یک شکل زیستی واحد تبدیل کرد تا با ارواح کامل متحد شود. آنها ضد روحانی بودند و غسل تعمید و مقدسات را رد می‌کردند و معتقد بودند که با دعا می‌توان بر احساسات غلبه کرد و به کمال
که با دعا می‌توان بر احساسات غلبه کرد و به کمال رسید. سرکوب قانونی ارتداد. پس از قانونی شدن مسیحیت، که در زمان کنستانتین یکم در سال ۳۱۳ آغاز شد، در کلیسای ارتدوکس اعتقادات مختلف شروع شد و از طریق فتواهای اعلام شده توسط شورای سراسری مسیحیت، ترویج و فرموله شد.اولین استفاده شناخته‌شده از اصطلاح "ارتداد" در زمینه حقوق مدنی در سال ۳۸۰ توسط فرمان تسالونیکی" تئودوسیوس اول بود. قرون وسطی عالی (۸۰۰–۱۲۹۹) و قرون وسطی متأخر و اوایل رنسانس (۱۳۰۰–۱۵۲۰). از اواخر قرن یازدهم به بعد، با رایج شدن فزاینده گزارش‌ها، بدعت بار
به بعد، با رایج شدن فزاینده گزارش‌ها، بدعت بار دیگر مورد توجه مقامات کاتولیک قرار گرفت،
بریل آگاتا گیلروی (؛ ۳۰ اوت ۱۹۲۴ – ۴ آوریل ۲۰۰۱) یک معلم، رمان‌نویس، روان‌درمانگر قومی و شاعر گویانی بود. "گاردین" او را «یکی از مهم‌ترین مهاجران کارائیب پس از جنگ بریتانیا» توصیف کرد. او در سال ۱۹۵۱ به عنوان بخشی از نسل ویندراش به لندن مهاجرت کرد تا در دانشگاه لندن تحصیل کند، سپس چندین دهه به تدریس، نوشتن و بهبود آموزش گذراند. او عمدتاً با زنان و کودکان سیاه‌پوست به عنوان روان درمانگر کار می‌کرد و کتاب‌های کودکان او به عنوان برخی از اولین نمایش‌های لندن سیاه تحسین می‌شوند. او شاید بیشتر به عنوان اولین معلم
تحسین می‌شوند. او شاید بیشتر به عنوان اولین معلم سیاهپوست در لندن شناخته می‌شود. دوران جوانی. بریل گیلروی در ۳۰ اوت ۱۹۲۴ در اسپرینگلندز، گویان بریتانیا در خانواده‌ای بسیار پرجمعیت به دنیا آمد. پدرش در جوانی درگذشت و او به عنوان یک کودک بیمار تحت مراقبت پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش بزرگ شد. هر دو تأثیرگذار بودند: پدربزرگش به او یاد داد که چگونه بخواند و مادربزرگش، سالی لوئیزا جیمز، عمیقاً بر او تأثیر گذاشت. او یک گیاه‌پزشک بود که مالکیت کوچک خانوادگی را مدیریت می‌کرد. گیلروی زمان زیادی را صرف گوش دادن به
می‌کرد. گیلروی زمان زیادی را صرف گوش دادن به صحبت‌های زنان در حین کار کرد. مادربزرگش به ویژه قصه‌های فولکلور و ضرب‌المثل‌های گویان را برای او تعریف می‌کرد. گیلروی نوشتن خلاقانه را در دوران کودکی خود آغاز کرد و در خانه آموزش دید، زیرا پدربزرگ و مادربزرگش فکر نمی‌کردند که تحصیلات رسمی برای او کافی باشد. در سن ۱۲ سالگی، او برای تحصیل به جورج تاون فرستاده شد و این فرصتی بود برای او تا استقلالش را کشف کند. گیلروی در سال ۱۹۴۵ مدرک درجه یک را از یک کالج تربیت معلم در جورج تاون دریافت کرد، سپس در برنامه تغذیه
معلم در جورج تاون دریافت کرد، سپس در برنامه تغذیه یونیسف به تدریس و سخنرانی پرداخت. او همچنین رئیس مدرسه بخش نوزادان مدرسه دولتی محلی بود. در سال ۱۹۵۱ او به بریتانیا نقل مکان کرد و دیپلم رشد کودک را از دانشگاه لندن گرفت. در مصاحبه ای در سال ۱۹۸۶، او عنوان کرد که باید انگلیسی را دوباره بیاموزد، زیرا با لهجه و اصطلاحات گویانی صحبت می‌کرد. شغل تحصیلی. سیاه‌پوست بودن و کارائیبی بودن، یافتن شغل معلمی را برای گیلروی دشوار می‌کرد. او و یوستاس ادوارد ریکاردو بریتویت دو تن از معدود معلمان کارائیب بودند که به دنبال
دو تن از معدود معلمان کارائیب بودند که به دنبال شغل در لندن بودند و با برخوردهای وحشتناکی از سوی کارفرمایان بریتانیایی مواجه شدند، یعنی اعتقاد آنها مبنی بر اینکه کارائیبی‌ها آدمخوار هستند و بهداشت خوبی ندارند. در این بین او در یک کارخانه سفارش پستی، به عنوان خدمتکار و به عنوان ظرفشویی در یک کافه برای تأمین مخارج زندگی خود کار می‌کرد. او سرانجام در سال ۱۹۵۳ توسط اداره آموزش داخلی لندن استخدام شد و او را به اولین معلم زن سیاه‌پوست در لندن تبدیل کرد. اولین شغل معلمی او در یک مدرسه کاتولیک فقیر در بتنال گرین
معلمی او در یک مدرسه کاتولیک فقیر در بتنال گرین بود، جایی که دانش‌آموزان سال سوم او قبلاً توسط والدینشان کلیشه‌های نژادپرستانه را آموزش داده بودند. او در کتاب خاطراتش در سال ۱۹۷۶"، معلم سیاه"، یادآور می‌شود که بچه‌ها در ابتدای ورودش به کلاس زیر میز ناله می‌کردند و پنهان می‌شدند. در همین زمان بود که با پاتریک گیلروی، دانشمند بریتانیایی آلمانی که یک ضد استعمار فعال بود آشنا شده و با او ازدواج کرد. او بین سال‌های ۱۹۵۶و ۱۹۶۸ از تدریس کناره‌گیری کرد تا فرزندانشان دارلا جین و پل را بزرگ کند و مدرک کارشناسی ارشد
دارلا جین و پل را بزرگ کند و مدرک کارشناسی ارشد خود را در روان‌شناسی به دست آورد. او در سال ۱۹۶۸ به تدریس بازگشت، این بار به عنوان معاون مدرسه ابتدایی بکفورد (در سال ۲۰۲۱ به مدرسه ابتدایی وست همپستد تغییر نام داد). در دوران دوری او، مدارس از نظر نژادی متنوع تر شده بودند. او به‌طور متغیر تخمین زد که اکنون بین ۳۳ تا ۵۵ ملیت مختلف کلاس‌ها را پر کرده‌اند. پارلمان بریتانیا قانون روابط نژادی ۱۹۶۵ را به تصویب رساند و این امکان را برای او فراهم کرد که در هیئت روابط نژادی خدمت کند. در سال ۱۹۶۹ او اولین معلم
روابط نژادی خدمت کند. در سال ۱۹۶۹ او اولین معلم سیاهپوست در لندن شد. وی علیرغم جایگاهی که داشت، دستمزد کمتری نسبت به همکاران متعصبش دریافت می‌کرد. او در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته آموزش در دانشگاه ساسکس دریافت کرد. نهایتاً او بکفورد را در سال ۱۹۸۲ ترک کرد و به مرکز آموزش چند فرهنگی که توسط مؤسسه آموزش دانشگاه لندن و اداره آموزش داخلی لندن اداره می‌شد نقل مکان کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ او یک گروه اطلاعاتی و پشتیبانی برای زنان سیاه‌پوست محلی با نام کامدن بلک سیستر را تأسیس کرد. او دکترای خود را
کامدن بلک سیستر را تأسیس کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۸۴ در دانشگاه سنت در ایالات متحده آغاز کرد و دکترای خود را در روان‌شناسی مشاوره در سال ۱۹۸۷ به پایان رساند. او در سال ۱۹۹۰ مرکز را ترک کرد. نوشتن. اثر اولیه گیلروی تأثیر زندگی در بریتانیا بر خانواده‌های هند غربی را بررسی می‌کند و آثار بعدی او به بررسی مسائل مربوط به غربت و برده‌داری آفریقایی و کارائیب می‌پردازد. بسیاری از داستان‌های او، چه داستانی و چه غیرداستانی، اغلب از دوران معلمی‌اش یا داستان‌هایی که مادربزرگش در کودکی تعریف کرده بود، سرچشمه
که مادربزرگش در کودکی تعریف کرده بود، سرچشمه می‌گرفت. زمانی که او بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۸ با فرزندانش در خانه بود، شروع به نوشتن چیزی کرد که به سریال "نیپرز" تبدیل می‌شد. اینها اولین داستانهای کودکانه در مورد حضور سیاهپوستان بریتانیایی در لندن محسوب می‌شوند و قرار بود جایگزین کتابهای قدیمی "جانت و جانت" شوند. او احساس می‌کرد که این سریال برای بچه‌ها از همه نژادها قابل استفاده است، زیرا «آنها مشکلات یکسانی دارند، فقط آنها آن را نمی‌دانند یا نمی‌پذیرند.» "New People at Twenty-Four"، یکی از کتاب‌های سری
"New People at Twenty-Four"، یکی از کتاب‌های سری "نیپر بود که" دربارهٔ ازدواج بین نژادی بحث می‌کند. این اولین کتاب برای کودکان توسط نویسنده‌ای از نژادی دیگر بود.