payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ون یا یکم نیروهای هوایی حضور داشت. در سال ۱۹۶۶ پس از صدور حکم دادگاه عالی در پرونده ویسبری علیه سندرز مبنی بر این‌که جمعیت‌های حوزهٔ انتخابیهٔ کنگره با هم مساوی یا نزدیک به مساوی باشند، حوزهٔ انتخابیه دوم به‌عنوان منطقه حوزهٔ انتخابیه نهم حوزه بندی شد. یکی از لوایح امضا شده توسط بروکس برای قراردادهای کامپیوتری فدرال نیازمند مناقصه رقابتی بود. قانون بروکس که در ابتدا در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ فکر آن ایجاد شد و در سال ۱۹۷۲ تصویب شد، قواعد ابتدائی برای تمام خریدهای کامپیوتری فدرال برای سه دهه بود و غالباً به عنوان
کامپیوتری فدرال برای سه دهه بود و غالباً به عنوان عامل یا بوجود آورندهٔ پیشرفت‌های فناوری، از آن یادآوری می‌شود. بروکس به‌عنوان عضو کمیتهٔ قضائی مجلس، در روند استیضاح ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۳ الی ۷۴، شرکت نمود. در اواسط ماه ژوئیه سال ۱۹۷۴، مجموعه‌ای از مواد استیضاح شدیداللحن را تهیه و به تمامی اعضای کمیته توزیع کرد. علیرغم انعطاف‌ناپذیری، پیشنهادهای بروکس برای سایر اعضای کمیته فرصت اعلام و توسعه بیشتر نظریات را فراهم ساخت و بدین‌گونه به‌عنوان اساس برای مواد استیضاح که متعاقباً کمیته تصویب کرد، استفاده شد.
استیضاح که متعاقباً کمیته تصویب کرد، استفاده شد. بروکس به دلیل نقشی که در سرنگونی رئیس‌جمهور داشت، نیکسون وی را «جلاد» خود نامید. بروکس از جمله پنج دموکراتی بود که به هر پنج مادهٔ استیضاح که به کمیتهٔ قضائی ارائه شده بود، رای دادند. سایر اعضای کمیته عبارت بودند از: رابرت کاستنمایر، دان ادواردز، جان کانیرز، باربارا جردن، چارلز رنگل، الیزابت هولتزمن و ادوارد مزوینسکی. بروکس از سال ۱۹۷۵ الی اخیر سال ۱۹۸۸ رئیس کمیتهٔ عملیات دولتی و از سال ۱۹۸۹ الی سال ۱۹۹۵ رئیس کمیتهٔ قضائی مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. وی
کمیتهٔ قضائی مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. وی همچنین در کمیتهٔ منتخب عملیات کنگره، کمیتهٔ مشترک عملیات کنگره و کمیتهٔ فرعی قانون‌گذاری و امنیت ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۷۹ عضو ارشد هیئت کنگره تگزاس شد و پانزده سال این سمت را حفظ کرد. بروکس به‌عنوان رهبر کمیتهٔ عملیات دولتی، بر قوانین تأثیرگذار بر بودجه و مسائل حسابی و تأسیس ادارات و آژانس‌ها نظارت می‌کرد. وی همچنین در تصویب قانون بازرس کل سال ۱۹۷۸، قانون ادارهٔ حساب‌داری عمومی سال ۱۹۸۰، قانون کاهش اوراق سال ۱۹۸۰ و قانون تفتیش واحد سال ۱۹۸۴، کمک کرد. در سال
۱۹۸۰ و قانون تفتیش واحد سال ۱۹۸۴، کمک کرد. در سال ۱۹۸۸ نفوذ بروکس با دخالت خلاف معمول وی در سیاست تجاری برجسته شد. وی اصلاحیهٔ لایحهٔ هزینه‌ها را معرفی کرد که شرکت‌های ژاپنی‌ها را به مدت یک‌سال از پروژه‌های کارهای عمومی ایالات متحده، منع کرد. بروکس گفت که انگیزه اش از این کار، قرائنی است که نشان می‌دهد که دولت ژاپن «قصد دارد در اعطای قراردادهای پروژه‌های عمومی آشکارا علیه شرکت‌های ایالات متحده تبعیض قائل شود». تام فولی اهل واشینگتن، رهبر اکثریت مجلس که مخالف این اصلاحیه بود، گفت: که بروکس «یکی از قدرت
مخالف این اصلاحیه بود، گفت: که بروکس «یکی از قدرت مندترین و مؤثرترین رؤسای کنگره است». بروکس در حالی‌که رئیس کمیتهٔ قضایی مجلس بود، قانون آمریکائیان معلول سال ۱۹۹۰، قانون کنترل جرایم متعدد سال ۱۹۹۱ و قانون حقوق مدنی سال ۱۹۹۱ را طرح کرد. او همچنین طراح قوانین کنترل جرایم خشونت‌آمیز و لایحهٔ تنفید قانون بود، اقدامی که در نهایت ممنوعیت استفاده از سلاح‌های نیمه خودکار گرم را نیز پذیرفته شد. بروکس در انتخابات مجدد سال ۱۹۹۲ برنده شد و به راحتی استیو استاکمن، رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست داد. اما دو سال بعد
رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست داد. اما دو سال بعد نمایندهٔ ۲۱ دوره‌ای، به‌طور غیرمنتظره در انتخابات سال ۱۹۹۴ مغلوب استاکمن شد و به یکی از ارشدترین نماینده‌ای تبدیل شده که تاکنون از کرسی خلع شده بود.
جوزپه مدیچینی (؛ ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ – ۲۱ اوت ۲۰۰۰) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود. وی دو بار از ۲۴ ژوئن ۱۹۶۸ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۶۸ و از ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۲ تا ۷ ژوئیه ۱۹۷۳ وزیر امور خارجه این کشور بود. جوزپه مدیچینی در ۲۱ اوت ۲۰۰۰، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
جیمی بنیتز رکساچ (Jaime Benítez Rexach) (۲۹ اکتبر ۱۹۰۸–۳۰ مه ۲۰۰۱)، مؤلف، شخصیت دانشگاهی و سیاستمدار پورتوریکویی بود. وی با سابقه‌ترین رئیس دانشگاه و نخستین رئیس دانشگاه پورتوریکو بود. اوایل زندگی. جیمی بنیتز رکساچ در جزیره ویکس که یک جزیره کوچک در حدود بیست مایلی ساحل سرزمین اصلی پورتوریکو است، در خانوادهٔ لئوس بنیتز و کندیدا رکساچ، بدنیا آمد. شاعران مشهور پورتوریکویی، ماریا بیبیانا بنیتز، آلِساندیرینا بنیتز دا گاتیر و جوس گاتیر بنیتز، از جملهٔ اجداد وی بودند. پنج ساله بود که مادرش فوت نمود و یکسال بعد
بودند. پنج ساله بود که مادرش فوت نمود و یکسال بعد پدرش درگذشت. خواهر بزرگش که در سان خوآن زندگی می‌کرد، مسئولیت بزرگ کردن وی و برادر و خواهرش را بدوش گرفت. بنیتز در مدرسه دولتی محل آموزش دید. در سال ۱۹۲۶ به هدف تحصیل در دانشگاه جورج‌تاون واقع واشینگتن دی. سی جزیره را ترک کرد، مدرک کارشناسی حقوق را در ۱۹۳۰ و مدرک کارشناسی ارشد حقوق را در سال ۱۹۳۱ از این دانشگاه به دست آورد. در همان سال امتحان کانون وکلای ناحیهٔ کلمبیا را سپری کرد و به پورتوریکو برگشت. در سال ۱۹۳۸ مدرک کارشناسی علوم را از دانشگاه شیکاگو به
۱۹۳۸ مدرک کارشناسی علوم را از دانشگاه شیکاگو به دست آورد. حرفه. بنیتز در سال ۱۹۳۱ حرفه تدریس را در دانشگاه پورتوریکو آغاز کرد که چهار دهه را دربر گرفت: دانشیار علوم اجتماعی و سیاسی که از سال (۱۹۳۱–۱۹۴۲) به طول انجامید و رئیس شعبهٔ مرکزی دانشگاه در ریو پیدرس از سال (۱۹۴۲–۱۹۶۶) تقریباً برای مدت سی سال. در سال ۱۹۴۸ در جریان دورهٔ تصدیش به عنوان رئیس دانشگاه، نهاد دانشجویی طرفدار استقلال، پدرو آلبیزو کامپوس رهبر ناسیونالیست را به عنوان سخنران مهمان در شعبهٔ ریو پیدرس دعوت کرد. در نتیجهٔ این کار دانشجویان
ریو پیدرس دعوت کرد. در نتیجهٔ این کار دانشجویان تظاهرات نموده و دست به اعتصاب زدند. دانشگاه موقتاً تعطیل شد و رهبران اعتصاب از دانشگاه اخراج شدند. بنیتز به عنوان رئیس دانشگاه همچنین تعداد زیادی از دانشمندان و هنرمندان برجسته‌ای را که پس از جنگ داخلی اسپانیا را ترک نموده بودند، من‌جمله خوآن رامون خیمنس برندهٔ جایزه نوبل وپابول کاسالس نوازنده ویلون اهل کاتالونیا را در دانشگاه جذب کرد. در سال ۱۹۶۶ بنیتز نخستین رئیس این دانشگاه شد و تا سال ۱۹۷۱ در این سمت اجرای وظیفه نمود. با آغاز تدریس بنیتز این دانشگاه پنج
وظیفه نمود. با آغاز تدریس بنیتز این دانشگاه پنج هزار دانشجو داشت؛ موقعی که از این دانشگاه رفت تعداد دانشجویان این دانشگاه تحت رهبری او به چهل هزار افزایش یافته بود. بنیتز مقالات، رسالات و کتاب‌های زیادی منتشر کرد. او مؤلف یک‌تعداد کتاب‌ها راجع به سیستم دانشگاه یا همان‌طور که خودش آن را «خانهٔ مطالعات» می‌نامید، بود، از جمله می‌توان به کتاب‌های کنار برج- برنامه روزهای یک دانشگاه چاپ (۱۹۶۳)، اخلاق و سبک دانشگاه چاپ (۱۹۶۴) و دربارهٔ آینده فرهنگی و سیاسی پورتوریکو چاپ (۱۹۶۵)، اشاره کرد. از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۱
چاپ (۱۹۶۵)، اشاره کرد. از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۱ مدیر و دست اندرکار برج یکی از مجلات پیشینه‌کاوی دانشگاه پورتوریکو بود. بنیتز نقش فعالی در بسیاری از سازمان‌های ملی و بین‌المللی داشت، که می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد: از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۵۴ عضو کمیسیون ملی ایالات متحده برای سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (UNESCO) بود و در کنوانسیون‌های UNESCO در سال (۱۹۵۰) در پاریس فرانسه و در سال (۱۹۵۲) در هاوانای کوبا شرکت کرد. همچنین عضو کنوانسیون قانون اساسی پورتوریکو بود که در حین حضور در جلسهٔ UNESCO به
پورتوریکو بود که در حین حضور در جلسهٔ UNESCO به این کنواسیون فراخوانده شده بود و از سال ۱۹۵۱ الی ۵۲ رئیس کمیتهٔ تهیهٔ پیش‌نویس منشور حقوق شهروندی بود. در سال ۱۹۵۶ عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. از سال ۱۹۵۷ الی سال ۱۹۵۸ به‌عنوان رئیس انجمن ملی دانشگاه‌های دولتی کار کرد. بنیتز که وابستگی نزدیک به لوئیس مونیوز مارین (لوئیس مونیوز مارین نخستین فرماندار انتخابی پورتوریکو در سال ۱۹۴۹ بود و در قسمت دستیابی به پیش‌نویس محلی قانون اساسی در سال ۱۹۵۲ کمک کرد) داشت، عضو کنوانسیون قانون اساسی بود و در تهیه
داشت، عضو کنوانسیون قانون اساسی بود و در تهیه پیش‌نویس منشور حقوق شهروندی جدید قانون اساسی جدید که حقوق اجتماعی و اقتصادی و به همین‌گونه حقوق بشری شهروندان را به رسمیت شناخت و همچنین در تهیه پیش‌نویس ابتدائی مقدمهٔ قانون اساسی، همکاری کرد. اما پس از این‌که مونیوز به بنیتز «رای عدم اعتماد» داد و او را به استفاده از سمت دانشگاهی به‌منظور ایجاد یک جنبش سیاسی رقیب برای حزب دموکرات خلق یا PDP خود متهم ساخت، این دو شخص با هم اختلاف پیدا کردند. بنیتز با یک رای در شورای آموزش عالی رای اعتماد بدست آورد. آن‌ها قبل
شورای آموزش عالی رای اعتماد بدست آورد. آن‌ها قبل از انتخابات‌های سال ۱۹۶۰ علناً با هم آشتی کردند اما با این وجود رابطه آن‌ها تا دههٔ ۱۹۶۰ متزلزل و ناپایدار بود. در سال ۱۹۶۶ اساسنامهٔ دانشگاه دوباره تغییر داده شد تا امکان فعالیت سیاسی وسیع‌تر در محوطهٔ دانشگاه فراهم شود و بنیتز به سمت جدید ریاست دانشگاه که شغل بالاتر ولی از اختیارات کمتر برخوردار بود، ارتقا داده شد که در سال ۱۹۷۱ به‌علت فشارهای سیاسی دورهٔ حکومت نخستین دولت غیر از حزب دموکراتیک خلق پس از دههٔ ۱۹۳۰، از سمت خود کناره‌گیری کرد. بنیتز در سال
۱۹۳۰، از سمت خود کناره‌گیری کرد. بنیتز در سال ۱۹۷۲ برای یک دورهٔ چهار ساله کمیسر مقیم (نمایندهٔ کنگره از سرزمین‌های تحت سرپرستی) پورتوریکو انتخاب شد. در مجلس نمایندگان ایالات متحده در کمیتهٔ آموزش و کار تعیین شد و این یک مأموریت مهم در کمیته برای شخصی بود که عمیقاً به آموزش اهمیت قائل می‌شد و به شرایط اجتماعی و کار پورتوریکو علاقه داشت. بنیتز در کنگره چهل و نهم، لایحهٔ قانونی را به‌منظور تعمیم قانون آموزش عالی سال ۱۹۶۵ به پورتوریکو، به کنگره پیش‌کش کرد. بنیتز با طرح لایحه قانونی برای اجازه دادن به ساموآی
با طرح لایحه قانونی برای اجازه دادن به ساموآی آمریکایی برای انتخاب فرماندار و نائب فرماندار و حمایت از صدور مجوز قرضه به دولت جزایر ویرجین، به امور قلمروهای ایالات متحده علاقمند شد. در زمان که در کنگره بود، مدافع سرسخت وضعیت حقوقی فعلی پورتوریکو بود که از نظر وی بر ایالت بودن یا استقلال رجحان داشت. لایحهٔ قانونی (H.R. 11200) تقویت روابط پورتوریکو با ایالات متحده، در کمیته از بین رفت. بنیتز پس از یک تلاش ناموفق برای انتخاب مجدد به پورتوریکو برگشت. از سال ۱۹۸۰ تا سال ۱۹۸۶ در دانشگاه بین الآمریکایی پورتوریکو
تا سال ۱۹۸۶ در دانشگاه بین الآمریکایی پورتوریکو (IAU) تدریس کرد. وی استاد حکومت در کالج آمریکایی واقع در بایامون پورتوریکو بود.
یاک مادیسون (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده پارلمان اروپا اهل استونی است. یاک مدیسون در سال 2023 با مدرک لیسانس حقوق از دانشکده حقوق دانشگاه تارتو فارغ التحصیل شد. وی از ژوئیه ۲۰۱۹ به‌عنوان یکی از نمایندگان استونی در پارلمان اروپا مشغول به خدمت است.
کریستن میهال (؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است که از ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۴ به‌عنوان نخست‌وزیر استونی فعالیت می‌کند. وی از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ وزیر محیط زیست استونی بوده است.
مادیس میلینگ (به ؛ – ) بازیگر و سیاستمدار اهل استونی بود. درگذشت. میلینگ در ۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، بر اثر ایست قلبی در سن ۵۱ سالگی در دهستان ساکو، استونی درگذشت.
فرد و جورج ویزلی، از شخصیت‌های تخیلی مجموعه داستان‌های هری پاتر نوشته جی کی رولینگ هستند. این دو شخصیت برادر دوقلو از خانواده ویزلی که برادر بزرگتر رون و جینی و دوستان هری پاتر می‌باشند. فرد و جورج ویزلی از اعضای اولیه ارتش دامبلدور بودند که بعد از خروج از هاگوارتز به محفل ققنوس پیوستند. این دو بنیانگذار فروشگاه شوخی ویزلی‌ها در کوچه دیاگون هستند، فروشگاهی که پس از فارغ التحصیلی برای فروش شوخی های شیطانی خود باز کردند. دوقلوی همسان جیمز و الیور فلپس شخصیت دوقلوهای ویزلی را در مجموعه فیلم هری پاتر ایفا
دوقلوهای ویزلی را در مجموعه فیلم هری پاتر ایفا کردند.
مسیب رییسی یگانه(۱۳۶۲) معروف به محسن رییسی فعال و زندانی سیاسی است. بازداشت و حکم اول. مسیب رییسی‌یگانه نخستین بار در سال ۱۳۹۵ بازداشت شد و «دادگاه» انقلاب خوزستان او را به یک سال حبس تعلیقی محکوم کرد. بازداشت و حکم دوم. بازداشت دوم در ۲۸ شهریور ماه ۱۳۹۶ با ضرب و شتم رخداد و او به زندان اوین و بند ۲۰۹ ان منتقل شد. اتهامات او شامل «تبلیغ علیه نظام» یا «توهین به مقدسات» و «توهین به بنیان‌گذار جمهوری اسلامی» بوده و بر این اساس در شعبه ۲۸ «دادگاه» انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه به شش سال حبس تعزیری محکوم
ریاست قاضی محمد مقیسه به شش سال حبس تعزیری محکوم شد. بااعلام اعتراض پرونده او به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران، به ریاست احمد زرگر ارجاع داده اما اما این دادگاه نیز همانند دادگاه اولیه در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۹۸، حکم صادره را تأیید کرد. با قطعی شدن حکم او در دادگاه تجدید نظر حکم یک سال بازداشت تعلیقی او نیز اجرایی شد. زندان. دوران حبس هفت ساله وی از بهمن ۱۳۹۸ آغاز شد. ا و هم‌اینک در بند هشت زندان اوین به سر می‌برد. در ماه‌های وحشتناک و اضطراب‌آور همه‌گیری کرونا، مسیب رییسی نیز از جمله زندانیانی
همه‌گیری کرونا، مسیب رییسی نیز از جمله زندانیانی بود که به وضعیت نامطلوب و خطرناک زندانیان از نظر بهداشتی اعتراض کردند. او جزء ۲۷ زندانی در بند ۸ اوین تهران بود که طی نامه ای خواستار آن شد که به شرایط وخیم پیش‌آمده رسیدگی شود. در این نامه به «کوچک‌بودن فضاها، نبود و عدم توزیع امکانات بهداشتی اعم از ماسک، دستکش و مایعات ضدعفونی و عدم رسیدگی پزشکی » اعتراض شد. در مهر ۱۳۹۹ مسیب رییسی یگانه بدون داشتن سابقه بیماری خاص برای مدتی به بخش ابوریحان در بیمارستان رازی (امین آباد) منتقل کرده‌است. بیمارستان رازی نزد
(امین آباد) منتقل کرده‌است. بیمارستان رازی نزد زندانیان سیاسی بسیار بدنام است و مشهور به «امین‌آباد» است. در این بیمارستان بدون اطلاع وی یا خانواده اش نیروهای کادر درمان بر آن بودند به او دارویی تزریق کنند که این زندانی از ماهیت آن بی‌خبر بود. وی سپس از زندان اوین به زندان تهران بزرگ و بند جرایم خشن منتقل شد.
طاعون سپتی‌سمیک یکی از سه شکل اصلی طاعون است که توسط "یرسینیا پستیس"، یک گونهٔ گرم منفی از باکتری‌ها ایجاد می‌شود. طاعون سپتی‌سمیک یک بیماری سیستمیک است که شامل عفونت خون است و بیشتر از طریق نیش کک‌های آلوده منتقل می‌شود. طاعون سپتی‌سمیک می‌تواند باعث انعقاد درون‌رگی منتشر شود و تقریباً همیشه در صورت عدم درمان، کشنده است. انواع دیگر طاعون، طاعون خیارکی و طاعون تنفسی هستند. نشانه‌ها. نشانه‌های معمول ابتلا به این بیماری عبارت‌اند از: این نشانه‌ها در بسیاری از بیماری‌های انسانی مشترک است و به‌خودیِ خود،
از بیماری‌های انسانی مشترک است و به‌خودیِ خود، نشان‌دهندهٔ عفونت با هر نوع از طاعون نیست. توجه به این نکته ضروری است که طاعون سپتی‌سمیک، ممکن است بدون نشانه باشد و باعث مرگ شود. تشخیص. یک پزشک یا دامپزشک یک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد که شامل پرسش در مورد پیشینهٔ پزشکی و منابع احتمالی مورد تماس با بیمار است. روش‌های آزمایشی احتمالی می‌تواند شامل موارد زیر باشد: پیشگیری. برای پیشگیری از ابتلا به طاعون سپتی‌سمیک باید از مراحل و اقدامات احتیاطی زیر استفاده کرد: درمان. آغاز زودهنگام مصرف آنتی‌بیوتیک، نخستین گام
درمان. آغاز زودهنگام مصرف آنتی‌بیوتیک، نخستین گام در درمان طاعون سپتی‌سمیک در انسان است. به این منظور، یکی از آنتی‌بیوتیک‌های زیر ممکن است استفاده شود: گره‌های لنفاوی ممکن است نیاز به تخلیه داشته باشند و بیمار نیاز به نظارت دقیق دارد. در حیوانات می‌توان از آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند تتراسایکلین یا داکسی‌سایکلین استفاده کرد. تزریق وریدی مایعات در بیماران مبتلا به کم‌آبی بدن، ممکن است انجام شود. درمان کک در جانوران نیز توصیه می‌شود. در برخی موارد، اتانازی جانوران ممکن است بهترین گزینه برای درمان و جلوگیری از
ممکن است بهترین گزینه برای درمان و جلوگیری از گسترش بیشتر این بیماری باشد. پیش‌آگهی. طاعون سپتی‌سمیک درمان‌نشده تقریباً همیشه کشنده است. درمان زودهنگام با آنتی‌بیوتیک‌ها میزان مرگ و میر مبتلایان را از نزدیک به ۱۰۰ درصد، به ۴ تا ۱۵ درصد کاهش می‌دهد. اگر درمان بیش از ۲۴ ساعت به تعویق بی‌افتد مرگ، تقریباً اجتناب‌ناپذیر است و حتی ممکن است برخی از افراد در همان روزی که به مراکز پزشکی مراجعه می‌کنند، بمیرند. همه‌گیرشناسی. در سال ۲۰۱۵، تیلور گیس، یک نوجوان ۱۶ ساله در شهرستان لاریمر در شمال کلرادو، پس از گزش توسط
در شهرستان لاریمر در شمال کلرادو، پس از گزش توسط ککی که یک جونده را در اقامت‌گاه روستایی خانوادگی خود گاز گرفته بود، جان خود را از دست داد. تنها سه نفر در کلرادو در سی سال گذشته به این باکتری آلوده شده بودند.
جفری لانگلی بل (به ؛ – ) سیاستمدار حزب جمهوری‌خواه، مشاور سیاسی، مؤلف و سخنرانی‌نویس ریاست جمهوری اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی نامزد جمهوری‌خواه در انتخابات سال ۱۹۷۸ میلادی مجلس سنای ایالات متحده از نیوجرسی، نامزد جمهوری‌خواه برای مجلس سنای ایالات متحده در سال ۱۹۸۲ میلادی و نامزد جمهوری‌خواه در مقابل متصدی دموکرات کوری بوکر در انتخابات سال ۲۰۱۴ میلادی مجلس سنای ایالات متحده بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بل در واشینگتن دی. سی بدنیا آمد، در سال ۱۹۶۵ میلادی از دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک فارغ‌التحصیل گردید
دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک فارغ‌التحصیل گردید و یکی از کهنه‌سربازان حمله عید تت در جنگ ویتنام بود. کارهای آکادمیک و مشورتی. بل رئیس پیشین انستیتوی منهتن بوده و به عنوان عضو مؤسسه سیاست هاروارد در دانشگاه هاروارد؛ به عنوان استاد مهمان در مؤسسه سیاست ایگلتون در دانشگاه راتگرز؛ و به عنوان عضو دی‌ویت الاز در حوزه ارتباطات در مؤسسه امریکن انترپرایز در واشینگتن خدمت کرد. در تازه‌ترین مورد، وی در هیئت مدیره اتحادیه محافظه‌کاران آمریکایی و مؤسسه مالی کمپین در دانشگاه جرج واشینگتن خدمت نمود. بل در مرکز اخلاقیات
جرج واشینگتن خدمت نمود. بل در مرکز اخلاقیات و سیاست عمومی نیز دانشمند مهمان بود. بل از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۰ میلادی به عنوان رئیس کانون لهرمان بل مولر که یک شرکت پیشبینی اقتصادی و سیاسی واقع در آرلینگتون، ویرجینیا است، مشغول خدمت بود. بل از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ میلادی رئیس بنگاه امور عامه بنام کپیتال سیتی پارتنرز بود. در قرارداد این بنگاه با وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده مبنی بر آگاهی‌دهی بیشتر در مورد قاچاق انسان در ایالات متحده شرکت نمود. بل از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ میلادی رئیس سیاست‌گذاری مؤسسه دادخواهی
تا ۲۰۱۴ میلادی رئیس سیاست‌گذاری مؤسسه دادخواهی واقع در واشینگتن بنام امریکن پرنسیپلز پروجکت (APP) بود. وی ریاست پروژه «طلا پول است» در مؤسسه APP را برعهده داشت، پروژه‌ای که برای بازگرداندن استاندارد طلا در ایالات متحده دادخواهی می‌نماید. حرفهٔ سیاسی. اوایل حرفه. بل به عنوان دستیار دو رئیس‌جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون و رونالد ریگان و عضو کنگرهٔ ایالات متحده جک کمپ اهل نیویورک، خدمت کرد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۶۸ میلادی، بل در ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری ریچارد نیکسون کار می‌کرد. پس از انتخابات
جمهوری ریچارد نیکسون کار می‌کرد. پس از انتخابات مقدماتی کالیفرنیا، در شامگاهی که جان اف. کندی ترور شد، بل اتفاقاً تنها کارمند در مقر ستاد انتخاباتی نیکسون بود که از این مسئله آگاه شد، وی بلافاصله به کارکنان ارشد معاون رئیس‌جمهور وقت تماس گرفته و آنها را از تیر خوردن سناتور کندی مطلع نمود. سخنرانی «۹۰ میلیارد دلاری» ریگان. در سال ۱۹۷۵ میلادی، بل مسئولیت نوشتن سخنرانی را داشت که قرار بود توسط رونالد ریگان در جریان پیکار انتخاباتی مقابل رئیس‌جمهور جرالد فورد، در انتخابات ریاست جمهوری مقدماتی جمهوری‌خواهان
در انتخابات ریاست جمهوری مقدماتی جمهوری‌خواهان ایراد گردد. در این سخنرانی، ریگان «انتقال سیستماتیک صلاحیت و منابع را به ایالت‌ها پیشنهاد کرد – یک برنامه فدرالیسم خلاق برای قرن سوم ایالات متحده آمریکا. روشن است که مقامات فدرال در انجام این وظیفه ناکام بوده‌اند. اداره فدرال در واقع مشکلات بیشتری خلق نموده‌اند، مثلاً در بخش‌های رفاه، آموزش، خانه‌سازی، یارانه‌های غذایی، یارانه‌های پزشکی، توسعه اجتماعی و دینی و تقسیم عواید. پول دخیل در این برنامه و صرفه‌جویی بالقوه مالیه‌دهندگان به مراتب بزرگتر است. در مقایسه
مالیه‌دهندگان به مراتب بزرگتر است. در مقایسه با سطح هزینه‌های مالی سال ۱۹۷۵ میلادی، انتقال صلاحیت به‌طور کلی یا به گونه‌ای در این حوزه‌ها هزینهٔ حکومت فدرال را تا ۹۰ میلیارد دلار کاهش خواهد داد. با این چنین صرفه‌جویی، برقراری تراز در بودجه فدرال، پرداخت اولیه ۵ میلیارد دیون ملی و کاهش درآمد بر مالیات شخصی هر آمریکایی تا ۲۳ درصد، ممکن خواهد شد». این سخنرانی به این هدف توسط بل نوشته شده بود تا یک حاشیهٔ فیلسوفانه به ریگان نسبت به رئیس‌جمهور فورد فراهم کند. با این وجود، ستاد انتخاباتی فورد از این سخنرانی به
این وجود، ستاد انتخاباتی فورد از این سخنرانی به عنوان مدرکی برای این استدلال استفاده نمودند که ایالت‌های مانند نیوهمپشایر که هیچ نوع مالیات بر فروش یا مالیات بر درآمد پرداخت نمی‌کنند، در این صورت باید وجوه یا برنامه‌های مالی خود را بسازند. ریگان انتخابات مقدماتی نیوهمپشایر را به جرالد فورد باخت و برخی‌های این سیاست بل را دلیل آن پنداشتند. انتخابات ۱۹۷۸ مجلس سنای ایالات متحده. در سال ۱۹۷۸ میلادی، بل سناتور لیبرال جمهوری‌خواه کلیفورد پی. کیز که قبلاً چهار دوره سناتور بود را، در انتخابات مقدماتی نیوجرسی به
سناتور بود را، در انتخابات مقدماتی نیوجرسی به چالش کشید. بل توانست کیز را در یک رقابت جذاب در ۶ ژوئن ۱۹۷۸ شکست دهد، همان روزی که پیشنهاد ۱۳ که بر پایه کاهش نرخ مالیات استوار بوده و نشانه‌ای از قانون کاهش مالیات سال ۱۹۸۱ میلادی بود، در مجلس کالیفرنیا (شورش‌های مالیاتی ساحل غربی و شرقی) تصویب گردید. بل انتخابات سراسری را، با حاشیه ۵۵٪ در مقابل ۴۳٪، به دموکرات بل برادلی واگذار کرد. پس از آخرین باری که کیز در سال ۱۹۷۲ میلادی در انتخابات مجلس سنای نیوجرسی برنده شد، هیچ جمهوری‌خواه دیگر در مجلس سنا انتخاب
برنده شد، هیچ جمهوری‌خواه دیگر در مجلس سنا انتخاب نشده‌است. تبلیغات تلویزیونی ۱۹۸۰ ریگان. در سال ۱۹۸۰ میلادی، بل تبلیغات تلویزیونی را به‌طور مشترک نوشته و تولید نمود که توسط ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری رونالد ریگان در انتخابات‌های مقدماتی نیوهمپشایر و پس از آن مورد استفاده قرار گرفت. این تبلیغات که بر سیاست ریگان برای مبارزه با تورم از طریق کاهش مالیات متمرکز بود، تأثیر بسزای در افزایش شهرت ریگان در انتخابات‌های مقدماتی داشت. در انقلاب ریگان (رولند ایوانز و رابرت نواک، سال ۱۹۸۱ میلادی، تأثیرگذاری این
و رابرت نواک، سال ۱۹۸۱ میلادی، تأثیرگذاری این تبلیغات چنین بیان گردید: انتخابات ۱۹۸۲ مجلس سنای ایالات متحده. سناتور دموکرات هریسون ای. ویلیامز پس از اینکه بخاطر رشوه گرفتن، به عنوان بخشی از عملیات استینگ آبسکام (Abscam)، مجرم شناخته شد، در سال ۱۹۸۲ میلادی از مجلس سنا استعفا داد. فرماندار جمهوری‌خواه، توماس کین، نیکولاس اف. برادی را تا زمان برگزاری انتخابات ویژه به عنوان جانشین وی گماشت. بل تصمیم گرفت تا دوباره در انتخابات شرکت کند، اما در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان توسط جمهوری‌خواه میانه‌رو و عضو کنگره
توسط جمهوری‌خواه میانه‌رو و عضو کنگره میلیسینت فنویک شکست داده شد. پس از آن، فنویک با تفاوت اندک توسط نامزد دموکرات فرانک لوتنبرگ در نوامبر مغلوب گردید. سایر فعالیت‌های سیاسی. بل در ۱۹۸۰ میلادی از سوی ریگان به عنوان نمایندهٔ نیوجرسی در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواه انتخاب گردید. بل به عنوان نایب رئیس گروه طرفدار ریگان موسوم به شهروندان برای ایالات متحده آمریکا، به‌طور فعالانه در تصویب قانون اصلاحات مالیات سال ۱۹۸۶ میلادی دخیل بود. علاوه بر شرکت در ستاد انتخاباتی ریگان در سال ۱۹۸۰ میلادی، بل همچنین عضو کارمندان
ریگان در سال ۱۹۸۰ میلادی، بل همچنین عضو کارمندان ملی ستاد انتخاباتی ریچارد نیکسون در سال ۱۹۶۸ میلادی و ستاد انتخاباتی ریگان در سال ۱۹۷۶ میلادی بود. در سال ۱۹۸۸ میلادی، بل به عنوان هماهنگ‌کننده ملی ستاد انتخاباتی کمپ برای انتخابات ریاست جمهوری خدمت نموده و در سال ۲۰۰۰ میلادی به عنوان مشاور ارشد ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری کوتاه-مدت گری باور خدمت کرد. نامزدی در انتخابات ۲۰۱۴ مجلس سنای ایالات متحده. در فوریهٔ سال ۲۰۱۴، بل خانه‌ای در لئونیا، نیوجرسی اجاره نموده و اعلام نمود که به عنوان نامزد جمهوری‌خواه در
و اعلام نمود که به عنوان نامزد جمهوری‌خواه در مقابل متصدی دموکرات سناتور کوری بوکر وارد انتخابات خواهد شد؛ وعده‌های انتخاباتی وی بر محور مخالفت با فدرال رزرو و مسائل مردم-باورانه استوار بود. وی از میان چهار نامزد جمهوری‌خواه توانست در ۳ ژوئن در انتخابات مقدماتی برنده شده و نامزدی خود را تضمین نماید. برخی از وعده‌های انتخاباتی وی بازگرداندن شکوفایی به زندگی طبقه متوسط از طریق اعاده ارزش دلار و نه ارزش طلا، بود. فراهم نمودن آموزشی که کودکان مستحق آن هستند و ترویج مهاجرت قانونی. جف بل با کسب ۴۲٫۴٪ آرا این
و ترویج مهاجرت قانونی. جف بل با کسب ۴۲٫۴٪ آرا این انتخابات را به کوری بوکر که ۵۵٫۸٪ آرا را کسب نموده بود باخت، تقریباً همان درصدی که بل-برادلی ۳۶ سال قبل در انتخابات مجلس سنا در ۱۹۷۸ میلادی کسب نموده بودند. از نظر تعداد رأی همگانی، کوری بوکر به تعداد ۱٬۰۱۶٬۲۰۴ رأی و جف بل به تعداد ۷۷۲٬۹۹۱ رأی بدست آورده بودند. زندگی شخصی و مرگ. بل در ۱۹۸۳ میلادی با روسالی او کونیل ازدواج نموده و چهار فرزند داشتند. هنگام مرگ خود، وی در آناندیل ویرجینیا زندگی می‌کرد. بل در تاریخ ۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ در سن ۷۴ سالگی بر اثر ایست قلبی
۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ در سن ۷۴ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
جان بیکر بوترایت (John Baker Boatwright) (۲۷ نوامبر ۱۸۸۱–۲۸ مارس ۱۹۶۵)، حقوقدان و از سال ۱۹۲۲ به مدت ۳۸ سال، عضو مجلس نمایندگان ویرجینیا به نمایندگی از شهرستان‌های باکینگهام، اپوماتوکس و کامبرلند، بود. بوترایت به عنوان عضو سازمان برد یا سازمان سیاسی حزب دموکرات، رهبر مقاومت گسترده در برابر ادغام نژادی شد. اوان زندگی و خانواده. بوترایت در سال ۱۸۸۱ در شهر ماریون ایالت ویرجینیا در خانوادهٔ روبین بیکر بوترایت (۱۸۳۱–۱۹۱۳)، کشیش باپتیست (و کشیش پیشین دربار کنفدراسیون) و خانمش ماریا الیزابت وودروف، اهل شهرستان
و خانمش ماریا الیزابت وودروف، اهل شهرستان کامبرلند ایالت ماساچوست، متولد شد. این خانواده در سال ۱۸۹۴ به شهرستان باکینگهام نقل مکان نمود. فردریک ویلیام بوترایت (۱۸۶۸–۱۹۵۱)، برادر بزرگ وی، سر انجام رئیس کالج ریچموند شد و ۵۱ سال در این کالج خدمت کرد و کتابخانه اصلی بنام وی نام‌گذاری شده‌است. خانوادهٔ روبین بوترایت حد اقل سه دختر نیز داشتند. جان بوترایت در سال ۱۹۱۲ با گرس نال جانز بوترایت (۱۸۸۴–۱۹۶۵)، ازدواج نمود و این زوج پنج فرزند داشتند که پس از مرگ والدین شان (گرس سه هفته پس از شوهرش فوت نمود)، زنده بودند.
(گرس سه هفته پس از شوهرش فوت نمود)، زنده بودند. جان بوترایت پسر (۱۹۱۵–۱۹۹۳)، حقوق‌دان و دبیر کمیسیون آموزش عمومی یا گری و سپس قانون‌گذار ویرجینیا شد و در تصویب قوانین متحدالشکل ویرجینا کمک نمود. فردریک بوترایت (۱۹۲۱–۱۹۹۴)، و لئوس بوترایت بروم (۱۹۱۳–۲۰۰۱) و کارلاین بوترایت رایز (۱۹۱۷–۲۰۰۲)، نیز از جمله فرزندان جان و گرس بوترایت، بودند. جان بی. بوترایت سوم، نوهٔ وی نیز حقوق‌دان و مدافع عمومی فدرال شد. حرفهٔ سیاسی. بوترایت در سال ۱۹۰۸ در کانون وکلاء پذیرفته شد و چندین سال در وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده کار
و چندین سال در وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده کار نمود. در سال ۱۹۱۴ وکالت عمومی را در باکینگهام ایالت ویرجینیا آغاز نمود. در کانون وکلاء، در کلیسای باپتیست، انجمن خیریهٔ دوستانهٔ وودمین، انجمن روریتان‌ها و باشگاه حفاظت از بازی‌های محلی، فعال بود. در سال ۱۹۲۱ نمایندهٔ شهرستان باکینگهام در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد و ۱۸ مرتبه مجدداً انتخاب شد. وی در اوایل در ناحیهٔ بیست و سوم خدمت می‌کرد، اما پس از ناحیه بندی مجدد در سال ۱۹۳۶، نماینده ناحیهٔ پنجاه و نهم بود. بوترایت برای انتخاب مجدد در سال ۱۹۵۹