payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درگیر این پروژه بود. این بنیاد افراد حرفه ای را وارد کرد، کتاب اهدا کرد و بودجه توسعه کتابخانه را تأمین کرد. این کتابخانه در طول سال‌ها بر اساس مأموریت اصلی خود شکل گرفته است. امروز ارگانی حیاتی است که به عنوان مخزن فکری ملت عمل می‌کند. این کتابخانه مهمات فکری را برای کمک به افسران دولتی در اجرای سیاست‌ها فراهم می‌کند. با این حال، جهت کلی بی‌ثباتی سیاست‌ها، برخی اوقات عدم تعادلی بین حافظه فکری سیاست‌های قبلی و بنیاد فکری یک دولت جدید ایجاد می‌کند. این کتابخانه همچنین با دریافت نسخه‌هایی از کتاب‌های
کتابخانه همچنین با دریافت نسخه‌هایی از کتاب‌های منتشرشده در کشور توسط دولت و مقامات خصوصی از طریق مقرره قانون واسپاری در قانون کتابخانه‌ها، از نظر فکری اداره می‌شود. این موضوع کتابخانه را به یکی از بزرگ‌ترین انبارهای دانش در کشور تبدیل می‌کند. همچنین انتشارات مربوط به ایده‌های معاصر یا جدید را از سازمان‌های بین‌المللی جمع‌آوری می‌کند.
کتابخانه ملی فیلیپین ( یا "Aklatang Pambansa ng Pilipinas"، به اختصار NLP , ) کتابخانه ملی رسمی فیلیپین است. این مجموعه در ارمیتا در بخشی از ریزال پارک، در مجاورت ساختمان‌های مهم فرهنگی مانند موزه تاریخ سیاسی فیلیپین و کمیسیون ملی تاریخی واقع شده است. این کتابخانه، تحت مسولیت کمیسیون ملی فرهنگ و هنر (NCCA) است. این کتابخانه به دلیل اینکه محل نسخه‌های اصلی آثار تعیین‌کننده خوزه ریزال است، قابل توجه است. تاریخچه. پیشینه (۱۸۸۷–۱۹۰۰). تاریخچه کتابخانه ملی فیلیپین می‌تواند به تأسیس "موزه-کتابخانه فیلیپین"
فیلیپین می‌تواند به تأسیس "موزه-کتابخانه فیلیپین" (موزه-کتابخانه فیلیپین) که به دستور سلطنتی دولت اسپانیا در ۱۲ اوت ۱۸۸۷ تأسیس شد، برمی‌گردد. در ۲۴ اکتبر ۱۸۹۱ در محل ضرابخانه مانیل (به عنوان "Casa de la Moneda")، با حدود ۱۰۰ جلد و توسط جولیان رومرو و بنیتو پردیگرو به ترتیب به عنوان مدیر و بایگانی-کتابدار افتتاح شد. رومرو در سال ۱۸۹۳ استعفا داد و توماس تورس جایگزین او شد و به نوبه خود توسط Don Pedro A. Paterno در ۳۱ مارس ۱۸۹۴ جایگزین شد. در آن زمان، کتابخانه به مکانی در کیاپو در نزدیکی محل فعلی مسجد الذهب
به مکانی در کیاپو در نزدیکی محل فعلی مسجد الذهب منتقل شده بود. بعدها، پاترنو اولین شماره بولتن موزه-کتابخانه فیلیپین را در ۱۵ ژانویه ۱۸۹۵ منتشر کرد. تأسیس (۱۹۰۰–۱۹۴۱). با پایان یافتن جنگ فیلیپین و آمریکا و بازگشت صلح به فیلیپین، آمریکایی‌هایی که برای اقامت در این جزایر آمده بودند نیاز به ایجاد یک منبع تفریحی سالم را دیدند. چارلز گرین لیف و چند زن آمریکایی دیگر کتابخانه گردشی آمریکا (ACL) را که به یاد سربازان آمریکایی کشته‌شده در جنگ فیلیپین و آمریکا اختصاص داده شده بود، سازماندهی کردند. ACL در ۹ مارس ۱۹۰۰
داده شده بود، سازماندهی کردند. ACL در ۹ مارس ۱۹۰۰ با ۱۰۰۰ جلد اهدایی توسط انجمن صلیب سرخ کالیفرنیا و سایر سازمان‌های آمریکایی افتتاح شد. تا سال ۱۹۰۱، مجموعه ACL به ۱۰۰۰۰ جلد افزایش یافت که بیشتر شامل آثار داستانی، نشریات و روزنامه‌های آمریکایی بود. از آنجا که گسترش سریع کتابخانه فشاری بر منابع انجمن کتابخانه‌های گردشی آمریکا در مانیل بود، تصمیم گرفته شد که کل مجموعه کتابخانه به دولت فیلیپین اهدا شود. جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۱۹۴۶). شروع جنگ جهانی دوم و متعاقب آن حمله ژاپنی‌ها به فیلیپین تأثیر قابل توجهی بر
آن حمله ژاپنی‌ها به فیلیپین تأثیر قابل توجهی بر کتابخانه ملی نداشت، به طوری که این مؤسسه همچنان باز بود و دولت در آن زمان تغییرات مهمی در کتابخانه ایجاد کرد، مانند لغو کتابخانه ملی. بخش تحقیق و کتاب‌شناسی و متعاقب آن تعلیق کار روی کتاب‌شناسی ملی در سال ۱۹۴۱. با این حال، در اواخر سال ۱۹۴۴، با اتحاد قریب‌الوقوع نیروهای آمریکایی و فیلیپینی برای بازپس‌گیری فیلیپین، نیروهای ژاپنی مستقر در مانیل شروع به ایجاد استحکامات در ساختمان‌های بزرگ، از جمله ساختمان قانونگذاری کردند. علیرغم اشغال ساختمان قانونگذاری، افسر
کردند. علیرغم اشغال ساختمان قانونگذاری، افسر فرمانده ژاپنی به مسئولان کتابخانه اجازه داد تا ظرف دو هفته پس از اشغال، محل را تخلیه کنند و کتابخانه متعاقباً به ساختمان مدرسه عادی فیلیپین (دانشگاه عادی فیلیپین کنونی) منتقل گردید. با این حال، دو هفته بعد، نیروهای ژاپنی نیز برای اشغال آن ساختمان حرکت کردند و همان افسر فرمانده تنها تا بعد از ظهر به مسئولان کتابخانه فرصت داد تا محل را تخلیه کنند. تمام مجموعه‌های کتابخانه ملی به یک طاق ۱٫۵ متر مکعبی در زیر تالار شهر مانیل، نزدیک‌ترین ساختمان در آن زمان منتقل شدند.
مانیل، نزدیک‌ترین ساختمان در آن زمان منتقل شدند. بازسازی (۱۹۴۶–۱۹۶۴). در سال ۱۹۴۷، یک سال پس از استقلال فیلیپین از ایالات متحده، رئیس‌جمهور مانوئل روخاس فرمان اجرایی شماره ۹۴ را امضا کرد که کتابخانه ملی را به دفتری زیر نظر دفتر رئیس‌جمهور به نام دفتر کتابخانه‌های عمومی تبدیل کرد. بنا بر گزارش‌ها، تغییر نام به دلیل احساس شرم ملی در نتیجه جنگ جهانی دوم انجام شد. اگرچه دفتر اصلی کتابخانه در ساختمان تازه بازسازی شده قانونگذاری پیشنهاد شد، کنگره تازه تشکیل‌شده فیلیپین آن را مجبور کرد به ساختمان قدیمی
فیلیپین آن را مجبور کرد به ساختمان قدیمی قانون‌گذاری در گوشه خیابان‌های لپانتو (اکنون لویولا) و P. Paredes در سامپالوک منتقل شود. تاریخ معاصر (۱۹۶۴–). اگرچه بلافاصله پس از جابجایی کتابخانه ملی هیچ تغییر عمده ای در آن رخ نداد، اما دو رویداد مهم در دهه ۱۹۷۰ به وقوع پیوست: نخست، صدور فرمان شماره ۸۱۲ ریاست جمهوری در ۲۷ مهر ۱۳۵۴ که به کتابخانه ملی اجازه داد تا از حق قانونی استفاده کند. سپرده گذاری و سپس، از سرگیری کار روی کتابشناسی ملی فیلیپین (PNB) که از سال ۱۹۴۱ به حالت تعلیق درآمده بود. برای این منظور،
۱۹۴۱ به حالت تعلیق درآمده بود. برای این منظور، کتابخانه اولین رایانه اصلی خود را به دست آورد و همچنین کارکنان کتابخانه را در استفاده از آن با کمک یونسکو و مرکز فناوری و منابع معیشتی آموزش داد. اولین ویرایش PNB در سال ۱۹۷۷ با استفاده از استانداردهای ساده شده مارک منتشر شد و متعاقباً از آن زمان به روز شد. کتابخانه متعاقباً در دهه ۱۹۸۰ سه میکروکامپیوتر خریداری کرد و از طریق کمک مالی ژاپنی، سه رایانه IBM PS/2 و تجهیزات میکروفیلم و رپروگرافی را خریداری کرد. کتابخانه بخش نابینایان در سال ۱۹۸۸ سازماندهی شد و
کتابخانه بخش نابینایان در سال ۱۹۸۸ سازماندهی شد و متعاقباً در سال ۱۹۹۴ راه اندازی شد. ساختمان. در سال ۱۹۵۴، رئیس‌جمهور رامون مگسیسی، فرمان اجرایی برای تشکیل کمیسیون ملی صدمین سالگرد خوزه ریزال صادر کرد که وظیفه «برپایی بنای تاریخی بزرگ به افتخار خوزه ریزال در پایتخت فیلیپین» را بر عهده داشت. کمیسیون سپس تصمیم گرفت یک مجموعه فرهنگی در پارک ریزال با ساختمان جدیدی که کتابخانه ملی را در خود جای دهد به عنوان مرکز آن، بنای یادبودی برای ریزال به عنوان حامی آموزش، احداث کند. برای تأمین مالی ساخت ساختمان جدید
احداث کند. برای تأمین مالی ساخت ساختمان جدید کتابخانه ملی، کمیسیون یک کمپین جمع‌آوری کمک‌های مردمی در سراسر کشور انجام داد، اهداکنندگان عمدتاً دانش آموزان مدرسه بودند که تشویق شدند ده سنت به این تلاش اهدا کنند و کارمندان کتابخانه که هر کدام یک روز حقوق را اهدا کردند. به دلیل این تلاش کمیسیون، گفته می‌شود که کتابخانه ملی فیلیپین تنها کتابخانه ملی در جهان است که بیشتر از طریق کمک‌های خصوصی ساخته شده است و تنها کتابخانه ای است که برای احترام به قهرمان ملی خود در زمان ساخت آن ساخته شده است. مجموعه‌ها.
ملی خود در زمان ساخت آن ساخته شده است. مجموعه‌ها. مجموعه‌های کتابخانه ملی فیلیپین شامل بیش از ۲۱۰۰۰۰ کتاب است. بیش از ۸۸۰۰۰۰ نسخه خطی، همه بخشی از بخش فیلیپینیا. بیش از ۱۷۰۰۰۰ شماره روزنامه از مترو مانیل و سراسر فیلیپین. حدود ۶۶۰۰۰ پایان‌نامه و پایان‌نامه. ۱۰۴۰۰۰ نشریه دولتی؛ ۳۸۰۰ نقشه و ۵۳۰۰۰ عکس. مجموعه‌های این کتابخانه شامل تعداد زیادی از مواد ذخیره شده در اشکال مختلف رسانه‌های غیر چاپی و همچنین تقریباً ۱۸۰۰۰ قطعه برای استفاده از کتابخانه بخش نابینایان است.
هومن بالازاده (زادهٔ ۱۳۵۷) معمار ایرانی است. بالازاده در سال ۲۰۰۳ با مدرک کارشناسی ارشد معماری فارغ‌التحصیل شد. وی به مدت دو سال در شرکت شیردل و شرکا کار کرد. بالازاده در سال ۱۳۸۶ دفتر شخصی خود را با نام هوبا طرح، با هدف توسعه پروژه‌هایی هماهنگ با ویژگی‌های فرهنگی و جغرافیایی سایت تأسیس کرد. پروژه‌های طراحی شده توسط هومن بالازاده توسط سازمان‌های مختلف ملی و بین‌المللی مورد تقدیر و جوایز قرار گرفته است.
کیم هه جین (؛ زادهٔ ۲۸ فوریه ۱۹۷۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی سال ۲۰۰۹ به نام "آیریس" شناخته می‌شود. او در مجموعه‌های تلویزیونی "زندگی گلگون من" (۲۰۰۵)، "افسانه دونگ‌یی" (۲۰۱۰)، "راز تولد" (۲۰۱۳)، و مجموعه‌های تلویزیونی دیگر حضور پیدا کرده‌است.
دانشگاه جزایر ویرجین (UVI) یک دانشگاه دولتی در جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا است. دانشگاه جزایر ویرجین به عنوان کالج جزایر ویرجین در ۱۶ مارس ۱۹۶۲ تأسیس شد. در سال ۱۹۸۶، رسماً به یکی از کالج‌ها و دانشگاه‌های سیاه‌پوست تبدیل شد. این مؤسسه همچنین در سال ۱۹۸۶ نام خود را به دانشگاه جزایر ویرجین تغییر داد تا منعکس کننده رشد و تنوع برنامه درسی دانشگاهی، برنامه‌های تحقیقاتی و خدمات اجتماعی منطقه ای باشد. در ۱۸ آگوست ۲۰۱۰، دادگاه استیناف حوزه سوم ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفت که مقررات دانشگاه که علائم و
آمریکا تصمیم گرفت که مقررات دانشگاه که علائم و رفتارهایی را که می‌توانند باعث ناراحتی عاطفی شوند، ممنوع می‌کند، خلاف قانون اساسی است. در ۵ ژانویه ۲۰۲۱، آلبرت برایان، فرماندار، قانون ۸۴۰۴ را امضا کرد که از ارویل ادوارد کین، رئیس سابق UVI به دلیل کمک‌هایش به دانشگاه جزایر ویرجین تقدیر می‌کند و پردیس سنت توماس را به نام او تغییر نام داد.
سیمون ماریو روئل تالکین (زاده ۱۲ ژانویه ۱۹۵۹) که بیشتر با نام سیمون تالکین شناخته می‌شود، رمان‌نویس بریتانیایی و وکیل سابق است. او نوه جی. آر. آر. تالکین و بزرگترین فرزند کریستوفر تالکین است. زندگینامه. سیمون در ۱۲ ژانویه ۱۹۵۹ در آکسفورد به دنیا آمد و تنها فرزند کریستوفر تالکین و همسر اولش فیث فالکونبریج بود. پدر و مادرش زمانی که او پنج ساله بود از هم جدا شدند و او با مادرش بزرگ شد. او در مدرسه دراگون در آکسفورد و سپس مدرسه داوساید تحصیل کرد. او تاریخ مدرن را در کالج ترینیتی آکسفورد مطالعه کرد و پس از آن به
در کالج ترینیتی آکسفورد مطالعه کرد و پس از آن به مدت پانزده سال به عنوان وکیل جنایی مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۴ وکیل دادگستری شد. در سال ۱۹۸۴ او با تریسی استینبرگ، متولد ۱۹۶۲ ازدواج کرد. تریسی صاحب یک فروشگاه لباس قدیمی در چلسی لندن به نام "استینبرگ و تالکین" بود که در سپتامبر ۲۰۰۷ بسته شد. آنها دو فرزند دارند، یک پسر با نام نیکلاس و یک دختر با نام آنا. نیکلاس یک نمایشنامه‌نویس و کارگردان است که اولین نمایشنامه‌اش با نام ترزین را در ژوئن ۲۰۱۷ آغاز کرد. تالکین در حال حاضر با همسرش تریسی در جنوب
کرد. تالکین در حال حاضر با همسرش تریسی در جنوب کالیفرنیا زندگی می کند.
مونوگرام IX یا مونوگرام XI نوعی مونوگرام مسیحی اولیه است که شبیه پره‌های یک چرخ است که گاهی در یک دایره است. مونوگرام IX از ترکیب حرف «I» یا یوتا (Iota) برای "عیسوس (Iesous)" (به یونانی: Ιησους، به معنی: عیسی) و ایکس «X» یا خی برای "کریستوس" (به یونانی: Χριστος، به معنی: مسیح) تشکیل می‌شود. پره‌ها همچنین می‌توانند مستقل و بدون دایره باشند. این تک نگاره‌ها را اغلب می‌توان به عنوان کتیبه‌های تدفین باستانی یافت.
گرهارد رودیگر «گوندی» گاندرمن (زاده ۲۱. فوریه ۱۹۵۵ در وایمار ; درگذشته ۲۱ ژوئن ۱۹۹۸ در اسپریتال) خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده موسیقی راک آلمانی بود. در جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی)، راننده بیل مکانیکی بود از دهه ۱۹۸۰ به عنوان سخنگوی مردم منطقه استخراج زغال‌سنگ قهوه ای لوزاتیا انتخاب شد. پس از اتحاد مجدد آلمان، او بیشتر خود را وقف حفاظت از محیط زیست کرد و از تحولات اجتماعی در شرق آلمان انتقاد کرد. ترانه‌های او که اغلب با لحن سودازدگی (افسردگی) مشخص می‌شوند، گاهی بازتابی از برداشت شخصی از مضامین زندگی
گاهی بازتابی از برداشت شخصی از مضامین زندگی و مرگ هستند. زندگی. کودکی و سالهای اولیه. گرهارد گاندرمن در سال ۱۹۶۷ به هویرسوردا در ناحیه کوتبوس نقل مکان کرد. وقتی دوازده ساله بود، گاندرمن یکی از تپانچه‌های دوران جنگ پدرش را پیدا کرد که به همبازی‌هایش نشان داد. پدرش به دلیل نگهداری غیرقانونی اسلحه به حبس تعلیقی محکوم شد و سپس تمام ارتباط خود را با او قطع کرد. در سال ۱۹۷۳ گاندرمن کارآموزی خود را گذراند و به عنوان بخشی از آموزش خود به عنوان یک افسر سیاسی برای NVA، ابتدا در لوبا در دانشکده افسران نیروی زمینی
NVA، ابتدا در لوبا در دانشکده افسران نیروی زمینی "Ernst Thälmann"، جایی که در کلوپ آواز ارتش آواز خواند، تحصیل کرد. از آنجایی که او از خواندن ستایش ژنرال هاینز هافمن امتناع کرد، در سال ۱۹۷۵ از اخراج شد و از آن زمان به بعد به عنوان کارگر در معدن روباز اسپریتال مشغول به کار شد. عضویت در اشتازی، کار به عنوان کارمند غیررسمی، فعالیت‌های سیاسی. از سال ۱۹۷۶ به عنوان کارگر ماهر در مدرسه شبانه آموزش دید و در این مدت به عنوان کارمند غیررسمی (IM) به استخدام وزارت امنیت دولتی درآمد. او نام مستعار گریگوری را انتخاب
دولتی درآمد. او نام مستعار گریگوری را انتخاب کرد. در سال ۱۹۷۷ او نامزد SED (پیش‌درآمد عضویت کامل) شد و سال بعد «به دلیل نظر ناخواسته خود» از حزب اخراج شد. اما پس از اعتراضات، این محرومیت به «توبیخ شدید» تغییر یافت. در سال ۱۹۸۴ او سرانجام از SED به دلیل «بی خاصیت اصولی» اخراج شد. در همان سال، وزارت امنیت کشور به همکاری با او پایان داد. او در طول مدتی که به عنوان یک IM کار می‌کرد، در مجموع ۱۵۰۰ دلار برای کار خود دریافت کرد مارک و در سال ۱۹۸۱ مدال برنز آرتور بکر، جایزه ای از FDJ. برای انتخابات Volkskammer در
جایزه ای از FDJ. برای انتخابات Volkskammer در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ نامزدی ناموفق برای اتحاد اقدام چپ کرد. در سال ۱۹۹۵، کار گاندرمن برای وزارت امنیت دولتی آشکار شد. این نوازنده از اینکه زودتر در مورد نقش خود به عنوان یک جاسوس صحبت نکرده‌است ابراز شرمندگی کرد. او در مورد نقش خود به عنوان IM گفت: «من خود را قربانی و مجرم نمی‌دانم. من درگیر GDR شدم و معامله کردم و پول دریافت کردم. و من یادگرفته ام برای همین در دنیا هستم. آهنگ "Sieglinde" او را می‌توان به عنوان یک ارزیابی مجدد موسیقایی از این گذشته تعبیر کرد. آغاز
مجدد موسیقایی از این گذشته تعبیر کرد. آغاز موسیقی. در سال ۱۹۷۸، گاندرمن به همراه کلوپ آواز هویرسوردا به جشنواره آوازهای سیاسی به برلین شرقی رفت. در همان سال، باشگاه آواز به "Brigade Feuerstein" تغییر نام داد. افسانه موزیکال "راسکادونیا" برای اولین بار اجرا شد. در سالهای ۱۹۸۰/۱۹۸۱ گاندرمن موزیکال کودکانه "Malvina" را به همراه آلفونس فورستر نوشت که با موفقیت همراه با بریگاد Feuerstein تور برگزار کرد. کونی همسر بعدی گاندرمن یکی از اعضای گروه بود و نقش اصلی مالوینا را بازی کرد. اولین موفقیت‌ها به عنوان یک
مالوینا را بازی کرد. اولین موفقیت‌ها به عنوان یک هنرمند انفرادی. در سال ۱۹۸۶ اولین حضور انفرادی خود را به عنوان خواننده و ترانه‌سرا انجام داد و در سال ۱۹۸۷ برنده جایزه اصلی و جایزه رکورد در GDR Chanson Days شد. در سال ۱۹۸۸ اولین LP او منتشر شد، که مانند دیگر ضبط‌های رسمی استودیویی‌اش، نه به سبک خواننده و ترانه‌سرا، بلکه با گروه‌های راک مختلف (مثلاً گاندرمن و دوستانش، شکارچیان غیرقانونی، از سال ۱۹۹۲ و سپس گاندرمن و سیلشافت). در این مدت، گاندرمن و بریگاد فوئرشتاین از هم جدا شدند زیرا استانداردهای بالای او
از هم جدا شدند زیرا استانداردهای بالای او دیگر با استانداردهای اعضای گروه سازگار نبود. گروه در سال ۱۹۸۹ از هم پاشید، اما پس از تغییرات سیاسی، اجراهای پراکنده‌ای با هم داشتند. در سال ۱۹۸۹ گاندرمن به عنوان ترانه‌سرا برای آلبوم جدید "فوریه" توسط گروه Silly کار کرد که در جمهوری آلمان موفق بود. او همچنین درگیر مسائل فرهنگی و سیاسی شد: در "کنگره هنرهای سرگرمی در جمهوری دموکراتیک آلمان" در تاریخ ۱ ژانویه سخنرانی کرد. مارس ۱۹۸۹ سخنرانی که با تفکر جدید میخائیل گورباچف مطابقت داشت. پیشرفت و محبوبیت در شرق. در دهه
مطابقت داشت. پیشرفت و محبوبیت در شرق. در دهه ۱۹۹۰، "راننده بیل مکانیکی آوازخوان از Lusatia" و تیم طناب او توانستند با عناوینی مانند "Engel über den Revier" (فرآوری موسیقی نسخه تغییر دهنده زندگی از معدن روباز در سال ۱۹۹۷) یا "Here I was born" (اینجا متولد شدم) بازی کنند. تأملی در مورد وطن و منشأ خود). گاندرمن با طیف وسیعی از موضوعات خود در آهنگ‌هایی دربارهٔ مناطق صنعتی رو به زوال، زندگی و مرگ، داستان‌های ساده روزمره، محیط زیست یا بیکاری، در شرق محبوب شد، در حالی که در آلمان غربی تقریباً تا پایان عمر
شد، در حالی که در آلمان غربی تقریباً تا پایان عمر ناشناخته ماند. تحلیل انتقادی-شعری اتحاد مجدد آلمان و پیامدهای آن برای آلمان شرقی در سوابق بعدی او جایگاهی مرکزی داشت. پرداختن به موضوعاتی مانند استثمار، مردم، طبیعت، بوم‌شناسی و همچنین فقر، کار و ثروت برای او اهمیت ویژه ای داشت. گاندرمن علاوه بر حضور در گروه خود با گروه خود Seilschaft، که همه آلبوم‌ها را از سال ۱۹۹۳ به بعد ضبط کرد، اغلب به عنوان خواننده و ترانه‌سرا با برنامه‌های انفرادی خود تور می‌رفت و روی پروژه‌های مختلفی کار کرده‌است، به عنوان مثال در
پروژه‌های مختلفی کار کرده‌است، به عنوان مثال در برنامه "Doppelkopp" با خواننده و ترانه‌سرا. مانفرد مورنبرشر. در سال ۱۹۹۴، گاندرمن و سیلشافت از باب دیلن و جوآن بائز حمایت کردند. در سال ۱۹۹۷ او از تأسیس جشنواره ترانه‌سرای "هویشرکه" در کارخانه فرهنگ هویرسوردا حمایت کرد، جایی که او چند کنسرت را کمی قبل از مرگش اجرا کرد. یک سی دی در سال ۱۹۹۸ از آخرین کنسرت او که یک هفته قبل از مرگش در کرامس اجرا کرد منتشر شد. خانواده و زندگی خصوصی. گاندرمن در سال ۱۹۸۳ با کورنلیا ازدواج کرد. همسرش کورنلیا ("کانی") که او از دوران
ازدواج کرد. همسرش کورنلیا ("کانی") که او از دوران مدرسه می‌شناخت، دو فرزند به این ازدواج آورد و دخترشان لیندا در سال ۱۹۹۲ به دنیا آمد. گاندرمن نه سیگار می‌کشید و نه الکل می‌نوشید. او رژیم گیاهخواری داشت. حتی پس از اینکه موسیقی او مدت‌ها بود که دستمزد زندگی او را تضمین کرده بود، او همچنین به عنوان راننده بیل مکانیکی در معدن زغال‌سنگ قهوه‌ای به کار ادامه داد. پس از بسته شدن معدن در سال ۱۹۹۷، او شروع به آموزش مجدد به عنوان نجار کرد. قاعده او در امرار معاش نه از هنر، بلکه از کار «واقعی» به منظور جلوگیری از
از هنر، بلکه از کار «واقعی» به منظور جلوگیری از بازاریابی تجاری ترانه‌هایش، منجر به یک سبک زندگی بیش از حد سخت با خواب بسیار کم شد. او اغلب از کنسرت‌های سه ساعته خود مستقیماً بدون استراحت به شیفت خود یا برعکس می‌رفت. مرگ. گرهارد گاندرمن در ژوئن ۱۹۹۸ در سن ۴۳ سالگی بر اثر سکته مغزی در شهر زادگاهش اسپریتال درگذشت. او همسر و چهار فرزندش را به جا گذاشت. مزار او در گورستان جنگلی هویرسوردا است. بعد از درگذشت. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۸، کنسرت بزرگ یادبود گاندرمن در صحنه فضای باز در برلین-وایسنزه برگزار شد که در آن "تیم
فضای باز در برلین-وایسنزه برگزار شد که در آن "تیم طناب" و هنرمندان و همراهان متعددی از جمله گرهارد شونه خواننده و ترانه‌سرا، باربارا خواننده سانسون شرکت کردند. تالهایم، بازیگر توماس رومان و "بریگاد فوئرشتاین". از سال ۱۹۹۹، Gundermanns Seilschaft. اختصاص به مراقبت از اموال خود را. مهم‌تر از همه، ترانه‌های او و افکار پشت سر آنها را باید زنده نگه داشت. در سال ۲۰۰۰، برخی از اعضای Landestheater Tübingen "Randgruppencombo" را با حضور هاینر کوندشاک، نوازنده، بازیگر و کارگردان تأسیس کردند. این گروه آهنگ‌های
بازیگر و کارگردان تأسیس کردند. این گروه آهنگ‌های گاندرمن را می‌نوازد و اکنون سه آلبوم منتشر کرده‌است. از زمان تأسیس، بیش از صد کنسرت در سرتاسر آلمان برگزار کرده‌است و سهم قابل توجهی در شناخته شدن گاندرمن و آهنگ‌هایش در ایالت‌های فدرال قدیمی نیز داشته‌است. Johan Meijer خواننده و آهنگساز هلندی در سال ۲۰۰۸ آهنگ‌های گاندرمن را به هلندی ترجمه کرد و آنها را در CD "Hondsdraf ضبط" کرد. Hondsdraf نام هلندی گل پیچک زمینی است. به مناسبت دهمین سالگرد درگذشت گاندرمن، کنسرت یادبودی در ژوئن ۲۰۰۸ در کلمبیاهاله برلین
کنسرت یادبودی در ژوئن ۲۰۰۸ در کلمبیاهاله برلین برگزار شد. در این کنسرت گروه طناب، کمبو گروه حاشیه، پولکاهولیکس، کریستین هاس و سیلی از جمله دیگر به اجرای برنامه پرداختند. کنسرت ضبط شد، بخش‌های بزرگی از ضبط در سال ۲۰۰۹ بر روی DVD "All or None - Tribute to Gerhard Gundermann" منتشر شد. گروه موسیقی "گاندرمن Die Seilschaft" از سال ۲۰۱۰ دوباره فعال شده بود و کنسرت‌های متعددی را در سراسر آلمان برگزار می‌کند. کریستین هاس، ترانه‌سرا/نوازنده، اکنون به عنوان خواننده و گیتاریست به گروه ملحق شده‌است و گروه را تکمیل
و گیتاریست به گروه ملحق شده‌است و گروه را تکمیل می‌کند. برای تولد ۶۰ سالگی گاندرمن در سال ۲۰۱۵، اکسل پرال و آندریاس درسن کنسرتی را در برلین Kesselhaus در Kulturbrauerei برای تولد او ترتیب دادند. جودیت هولوفرنس، گیسبرت زو کنیفاوزن، توبیاس مورگنسترن و هانس-اکاردت ونزل در کنار گروهش اجرا کردند. از آنجایی که کنسرت ادای احترام خیلی زود تمام شد، در ۲۲ مارس لغو شد. در فوریه تکرار شد. در اکتبر ۲۰۱۷، بر اساس فیلمنامه لیلا استیلر و کارگردانی آندریاس درسن، فیلمبرداری یک فیلم بیوگرافی دربارهٔ زندگی گاندرمن آغاز شد.
یک فیلم بیوگرافی دربارهٔ زندگی گاندرمن آغاز شد. الکساندر شیر نقش اصلی را بر عهده گرفت. در روز ۲۳ فیلم "Gundermann" در اوت ۲۰۱۸ در سینماهای آلمان اکران شد. در سال ۲۰۱۸، لیندا، دختر گاندرمن، پروژه "Linda and the Loud Brides" را به همراه اعضای گروه‌های Schnaps im Silbersee , Hasenscheisse و Lari &amp; die Pausenmusik تأسیس کرد که آهنگ‌های کردهارد گاندرمن را به نسل بعدی منتقل می‌کند. رمان "Der Brand" (2021) اثر دانیلا کرین با نقل قولی از آهنگ "Gras" گاندرمن به پایان می‌رسد که گفته می‌شود آهنگ مورد علاقه قهرمان
می‌رسد که گفته می‌شود آهنگ مورد علاقه قهرمان داستان راهل وندرلیچ است. Kulturfabrik Hoyerswerda در حال ایجاد آرشیوی از رسانه‌های صوتی، فیلم‌ها و یادگاری‌های گرهارد گاندرمن است.
گوشی ناتینگ فون ۱، که با نام Phone (1) نیز شناخته می‌شود، یک گوشی هوشمند اندرویدی است که توسط شرکت ناتینگ تولید شده است. این گوشی در تاریخ ۲۳ مارس ۲۰۲۲ معرفی شد و در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۲ به بازار عرضه شد.
مجوعه لایت ناول ژاپنی است که توسط شوگو کینوگاسا نوشته شده و به‌وسیلهٔ شونساکو توموسه تصویرگری شده که از مه ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۹ تحت عنوان MF Bunko J از مدیا فکتوری منتشر شده که دنباله‌ای به نام «کلاس نخبگان: سال ۲» در ژانویه ۲۰۲۰ شروع به انتشار کرده است. اقتباس مانگایی توسط یویو ایچینو در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۶ پخش سریال‌های خود را در کمیک ماهانه مدیا فکتوری آغاز کرد. یک اقتباس مانگا از سریال رمان لایت دنباله‌ای که توسط شیئا ساسانه به تصویر کشیده شده بود، در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ در همان مجله پخش شد. مجموعه تلویزیونی
دسامبر ۲۰۲۱ در همان مجله پخش شد. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این اثر توسط استودیوی Lerche با فصل اول در سال ۲۰۱۷ پخش شد و فصل دوم در ژوئیه ۲۰۲۲ و فصل سوم در سال ۲۰۲۳ منتشر شدند. داستان. در آینده‌ای دور، دولت ژاپن مدرسه پرورش پیشرفته متروپولیتن توکیو را تأسیس کرده است که به آموزش و پرورش نسلی از افرادی که در آینده از کشور حمایت خواهند کرد اختصاص داده شده است. به دانش‌آموزان درجه بالایی از آزادی داده می‌شود تا از نزدیک زندگی واقعی را تقلید کنند. داستان از دیدگاه Kiyotaka Ayanokōji پیروی می‌کند، پسری
از دیدگاه Kiyotaka Ayanokōji پیروی می‌کند، پسری آرام و بی ادعا، که در دوست یابی خوب نیست و ترجیح می‌دهد فاصله خود را حفظ کند، اما دارای هوش بی‌نظیری است. او دانش‌آموز کلاس D است، جایی که مدرسه دانش آموزان پایین‌تر خود را رها می‌کند. پس از ملاقات سوزون هوریکیتا و کیکیو کوشیدا، دو دانش‌آموز دیگر در کلاسش، اوضاع شروع به تغییر می‌کند و او شروع به درگیر شدن در بسیاری از امور می‌کند و فکرش دربارهٔ زندگی عادی دبیرستانی ایده‌آل شروع به پراکنده شدن می‌کند. رسانه‌ها. رمان‌های سبک. کلاس نخبگان. این مجموعه توسط شوگو
رمان‌های سبک. کلاس نخبگان. این مجموعه توسط شوگو کینوگاسا با تصاویری از شونساکو توموسه با مجموع یازده جلد و سه جلد کوتاه از ۲۵ مه ۲۰۱۵ تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹ با چاپ MF Bunko J از مدیا فکتوری منتشر شده است. سون سیز انترتیمنت مجوز این سریال را صادر کرده است. در ۱۷ فوریه ۲۰۲۱، Seven Seas اعلام کرد که نسخه جدیدی از جلد هفت را به دلیل تصمیمات محلی سازی در نسخه اصلی و حذف چندین پاراگراف منتشر کرده است. کلاس نخبگان: سال دوم. یک سری رمان سبک دنباله‌ای به نام «کلاس نخبگان: سال ۲» توسط شوگو کینوگاسا با تصاویری از شونساکو
سال ۲» توسط شوگو کینوگاسا با تصاویری از شونساکو توموسه نوشته شده است و از ژانویه ۲۰۲۰ تحت عنوان MF Bunko J مدیا فکتوری منتشر شده است. تا فوریه ۲۰۲۲، ۷ جلد و یک جلد کوتاه منتشر شده است. سون سیز انترتیمنت همچنین مجوز رمان سبک دنباله‌ای "کلاس نخبگان: سال ۲" را صادر کرده است و ابتدا آن را به صورت دیجیتالی با انتشار فیزیکی در ماه مه ۲۰۲۲ منتشر کرد
گاتس (به ژاپنی: ガッツ، گاهی اوقات به صورت لاتین‌نویسی به نام گوتس) یک شخصیت خیالی و قهرمان داستان مانگای "برزرک" اثر کنتارو میورا است. گاتس مزدوری است که از گروهی به گروه دیگر و همراهی به همراهی دیگر سفر می‌کند. پس از ملاقات با گریفیث، گاتس در نبرد توسط او شکست می‌خورد و مجبور می‌شود به گروه هاوک بپیوندد، زیرا وی اعلام می‌کند که اکنون «مالک» اوست. رابطه پویا و متلاطم بین گاتس و گریفیث، رهبر گروه هاوک، تمرکز اصلی مانگا را تشکیل می‌دهد. پس از وقایع کسوف که طی آن ساعد چپ و چشم راست خود را از دست می‌دهد، گاتس به
ساعد چپ و چشم راست خود را از دست می‌دهد، گاتس به دنبال انتقام از گریفیث است. این شخصیت همچنین در انیمیشن‌های اقتباسی "برزرک" و همچنین بازی‌های ویدیویی با صداپیشگان متعدد ظاهر شده‌است. میورا شخصیت گاتس را زمانی که دستیار جرج موریکاوا بودند، مفهوم سازی کرد. او از تأثیرات متعددی از جمله "مشت ستاره شمالی"، "دورورو"، "مکس دیوانه"، "کونان بربر" و دیگران نام می‌برد. پاسخ انتقادی به گاتس بسیار مثبت بوده‌است. گاتس به خاطر مضامینی که در نتیجه داستان غم‌انگیزش تجسم می‌کند و اینکه چگونه در این فرایند به یک ضدقهرمان
می‌کند و اینکه چگونه در این فرایند به یک ضدقهرمان تبدیل می‌شود، مورد ستایش قرار گرفته‌است، تا جایی که یکی از نمادین‌ترین شخصیت‌های مانگا و انیمه است. ایجاد و طراحی. کنتارو میورا در حالی که برای مدت کوتاهی به عنوان دستیار جورج موریکاوا در ۱۸ سالگی کار می‌کرد، از قبل ایده‌هایی را برای توسعه "برزرک" طراحی، با داشتن یک جنگجوی تاریک با یک شمشیر غول‌پیکر که در کارنامه‌اش به تصویر کشیده شده بود که بعدها به اولین مفهوم گاتس تبدیل شد. میورا اظهار داشت که الهام بخشیدن به عنوان سریال در زمان ساخت پراکنده بود. او
به عنوان سریال در زمان ساخت پراکنده بود. او اطلاعاتی در مورد دیوانه‌ها یا "زره‌های برزرکر (که برای اولین بار در فصل ۲۲۲ ظاهر شد) نداشت، که از همان ابتدا برنامه‌ریزی شده بود. او این کلمه را انتخاب کرد و به خود گفت که «جنبه مرموز آن به خوبی می‌چسبد». میورا گفت که این عنوان با تصاویر گاتس مرتبط است، تحت تأثیر شخصیت همنام "مکس دیوانه"، و توضیح بیشتری داد: «به‌طور خلاصه، شروع از دنیایی با قهرمانی تاریک که برای انتقام می‌سوزد، شما را به تصور یک شخصیت هار وادار می‌کند. هنگامی که با هدایت خشم خود، این خشم را بر سر
هنگامی که با هدایت خشم خود، این خشم را بر سر دشمنان مغلوب فرو می‌ریزد، اگر می‌خواهید ثابت قدم بمانید، باید بر تعصب او پافشاری کنیم. به همین دلیل بود که فکر می‌کردم «برسرک» عنوانی بی‌نقص برای نمایش جهان من خواهد ساخت.» شخصیت پردازی و تأثیرات. برخی از جنبه‌های گاتس (شخصیت و طراحی) تا حدی از دوست دبیرستانی میورا و بعدها هنرمند مانگا کوجی موری الهام گرفته شده‌است. توسط مکس دیوانه، و توسط روتخر هاور در نقش‌آفرینی "گوشت و خون"، "بلید رانر"، بین‌راهی" و "The Blood of Heroes". دست مصنوعی گاتس از قهرمان همنام