payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلم بنگالی است که به‌طور همزمان به زبان‌های بنگالی و هندی به نمایش در می‌آید.
مندرس سامانجیلار (؛ زادهٔ ) بازیگر کردتبار اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "اگر بمیری، میکشمت"، "نوبت عاشقی" اشاره کرد.
ریبایات حسین (زادهٔ ۱۹۸۱) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم بنگلادشی است. او فیلم‌های "«مهرجان»" (۲۰۱۱)، "«در حال ساخت»" (۲۰۱۵) و "«ساخت بنگلادش»" (۲۰۱۹) را ساخته‌است. آثار حسین منعکس کننده واقع گرایی اجتماعی است و از لنز فمینیستی برای ساختارشکنی در سینما استفاده می‌کند.
سیتی آیلند جزیره‌ای است به طول یک مایل در رود ساسکوهنا که بین هریسبورگ و ورملیزبورگ، پنسیلوانیا در ایالات متحده قرار دارد. این جزیره عمدتاً برای اوقات فراغت و فعالیت‌های ورزشی استفاده می‌شود. نام‌های قبلی آن از جمله جزیره ترکیه، جزیره مکلی، جزیره فورستر و جزیره هارگاست بوده‌است. برای ورود به این جزیره می‌توان از رودخانه ساسکوهانا از طریق پل خیابان مارکت یا از سمت هریسبورگ در مسیری که ویژه عابران پیاده و دوچرخه‌سواران است، از خیابان والنات به جزیره رسید. تاریخچه. این جزیره حاوی بقایای باستان‌شناسی از قبایل
این جزیره حاوی بقایای باستان‌شناسی از قبایل سوسکوهانوک و ایروکوا است که زمانی در این مکان سکونت‌گاه‌های فصلی ایجاد می‌کردند. در دوران توسعه اولیه هریسبورگ، تا سال ۱۸۱۷ که پل کامل‌بک که همان پل خیابان مارکت امروزی است، تکمیل شد، فقط می‌شد با قایق یا از طریق آب‌های کم‌عمق به این جزیره رسید. در طول جنگ داخلی آمریکا، کمپ نزسیتی در سال ۱۸۶۳ در سیتی آیلند ایجاد شد تا نیروهای ارتش اتحادیه دفاع خود را قوی کنند، زیرا نیروهای ارتش ایالات مؤتلفه در طول مبارزات انتخاباتی گتیس‌بورگ به منطقه حمله می‌کردند. سپس در سال
گتیس‌بورگ به منطقه حمله می‌کردند. سپس در سال ۱۸۶۵، به دلیل اینکه کمپ کرتین مملو از نیروهای بازگشته بود، کمپ کیستون در جزیره تأسیس شد.
میتروفان کنستانتینوویچ مارچنکو (۳ سپتامبر ۱۸۶۶–۷ ژوئیه ۱۹۳۲) - مأمور نظامی روسیه در اتریش-مجارستان (۱۹۰۵–۱۹۱۰)، رئیس مدرسه سواره نظام نیکولایف. فعالیت های نظامی. در سال ۱۸۸۷ از مدرسه حقوق امپراتوری روسیه فارغ‌التحصیل شد. سال بعد، امتحان افسری را در مدرسه نظامی کنستانتینوفسکی گذراند. درجات: ستوان (۱۸۹۲)، کاپیتان ستاد گارد با تغییر نام به کاپیتان ستاد کل (۱۸۹۶)، سرهنگ دوم (۱۹۰۱)، سرهنگ (برای تمایز، ۱۹۰۵)، سرلشکر (برای تمایز، ۱۹۱۲). در سال ۱۸۹۶ از آکادمی نیکولایف ستاد کل در رده ۱ فارغ‌التحصیل شد. پس از
نیکولایف ستاد کل در رده ۱ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی، او آجودان ارشد ستاد لشکر سواره نظام اول گارد (۱۸۹۷–۱۹۰۰) و گارد ارتش (۱۹۰۰–۱۹۰۱) بود. در سال‌های ۱۹۰۱–۱۹۰۵ او مسئول حرکت نیروها در امتداد راه‌آهن و آبراه‌های منطقه پترزبورگ-مسکو بود. از ۲۴ ژوئن ۱۹۰۵ تا ۲ سپتامبر ۱۹۱۰ یک مأمور نظامی در اتریش-مجارستان بود. با بازگشت به روسیه، او فرمانده هنگ ۱۹ اژدها آرخانگلسک (۱۹۱۰–۱۹۱۲) بود. در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۲ به ریاست مدرسه سواره نظام نیکولایف منصوب شد و تا سال ۱۹۱۷ در این سمت بود. ۲۰ مارس ۱۹۱۷ به
شد و تا سال ۱۹۱۷ در این سمت بود. ۲۰ مارس ۱۹۱۷ به دلایل داخلی از خدمت اخراج شد. انتشارات. او در سال ۱۹۱۹ به فرانسه مهاجرت کرد. او در روزنامه‌ها و مجلات "اکونومیست فرانس"، "کورسپاندنت" و "قوو هبدومدگ" مقالاتی در زمینه مسائل اقتصادی منتشر کرد و نشریه «اکونومیست اورپا» را که به اقتصاد سوئد، رومانی و لهستان اختصاص داشت، سازماندهی کرد. علاوه بر این کتاب‌هایی به زبان فرانسه منتشر کرد: «انترناسیونال سوم علیه مسیحیت»، «سفر به ایران در جریان انقلاب روسیه» (۱۹۲۰)، «فاجعه اتریش-مجارستان» (۱۹۲۰)، «انقلاب جهانی» (۱۹۲۷).
اتریش-مجارستان» (۱۹۲۰)، «انقلاب جهانی» (۱۹۲۷). او کتاب‌های تاریخ نظامی را جمع‌آوری کرد و کتابخانه‌اش حاوی حدود ۳ هزار جلد کتاب بود. او در سال ۱۹۳۲ در پاریس درگذشت و در قبرستان «سنت ژنویو د بوآ» به خاک سپرده شد.
زمانی برزیل بالاترین نرخ جنگل‌زدایی جهان را داشت و در سال ۲۰۰۵ بیشترین میزان جنگل‌زدایی سالانه متعلق به برزیل بود. از سال ۱۹۷۰، بیش از ۷۰۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل‌های بارانی آمازون از بین رفته‌اند. در سال ۲۰۰۱، مساحت آمازون تقریباً ۴/۵ میلیون کیلومتر مربع بود که تنها ۸۷ درصد از اندازه اصلی آمازون بود. طبق داده‌های رسمی، حدود ۷۲۹ هزار کیلومتر مربع از جنگل‌های آمازون از بین رفته‌اند که معادل ۱۷ درصد از کل مساحت آن است و در ۲۰ سال گذشته نیز قریب به ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل آمازون از بین رفته‌اند. During
مربع از جنگل آمازون از بین رفته‌اند. During the early 2000s, deforestation in the Amazon rainforest showed an increasing trend, with an annual rate of 27,423 km2 (10,588 sq mi) of forest loss recorded in 2004. Subsequently, the annual rate of forest loss generally slowed between 2004 and 2012, although there were spikes in deforestation rates in 2008, 2013, and 2015. مساحت جنگل‌های بارانی عمدتاً به دلیل جنگل‌زدایی کاهش یافته‌است. بین ماه مه ۲۰۰۰ و اوت ۲۰۰۶، برزیل نزدیک به ۱۵۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل‌های
برزیل نزدیک به ۱۵۰ هزار کیلومتر مربع از جنگل‌های خود را از دست داده‌است، معادل مساحتی بزرگتر از کشور یونان. طبق گزارش Living Planet در سال ۲۰۱۰، جنگل زدایی با سرعت نگران کننده‌ای در حال پیشروی است. در نهمین کنفرانس کنوانسیون تنوع زیستی، ۶۷ نماینده با هدف به دستیابی به جنگل زدایی خالص صفر تا سال ۲۰۲۰ عهدنامه‌ای را امضا کردند. به دلیل جنگل‌زدایی، آمازون در دهه ۲۰۱۰ یکی از انتشاردهندگان اصلی گازهای گلخانه‌ای بوده‌است. اثرات جنگل‌زدایی عبارتند از خسارات مالی شدید، آسیب‌های اجتماعی و فقدان تنوع زیستی. زیان
شدید، آسیب‌های اجتماعی و فقدان تنوع زیستی. زیان اقتصادی ناشی از جنگل زدایی در برزیل قریب به ۳۱۷ میلیارد دلار در سال برآورد می‌شود که تقریباً ۷ برابر بیشتر از ارزش تمامی محصولات تولید شده در نتیجه جنگل‌زدایی است. در سال ۲۰۲۳ بانک جهانی گزارشی را تحت عنوان «قانونی متعادل‌کننده برای استان‌های برزیل در بخش آمازون: یادداشتی اقتصادی» منتشر کرد که در آن برنامه‌ای اقتصادی با هدف توقف جنگل‌زدایی در منطقه جنگل‌های بارانی آمازون معرفی شده بود. تاریخ. جنگل‌زدایی جنگل‌های ناحیه اقیانوس اطلس یا ماتا آتلانتیکا به دوران
ناحیه اقیانوس اطلس یا ماتا آتلانتیکا به دوران استعمار پرتغال و توسعه سریع شهرها بازمی‌گردد. پیش از اقدامات انسان، قریب به ۱۷ درصد از مساحت برزیل را جنگل‌ها پوشش می‌دادند. برخلاف آمازون که در سال‌های اخیر تنها با جنگل‌زدایی مواجه بوده‌است، جنگل‌های ناحیه اقیانوس اطلس دهه‌هاست که با هدف توسعه زمین، خرید و فروش و کشاورزی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. از قرن شانزدهم، جنگل‌ها به دلیل توسعه ناپایدار قهوه، نیشکر، چوب برزیل و دام در منطقه تحت فشار قرار گرفته‌اند. قبل از دهه ۱۹۶۰، به دلیل محدودیت دسترسی به منطقه
قبل از دهه ۱۹۶۰، به دلیل محدودیت دسترسی به منطقه آمازون مساحت زیادی از جنگل‌ها دست نخورده باقی مانده بودند. به دلیل خاک ضعیفِ منطقه کشاورزی کاری بی‌ثمر بود. جنگل زدایی آمازون زمانی آغاز شد که استعمارگران در دهه ۱۹۶۰ مزارعی را در جنگل‌ها ایجاد کردند. استعمارگران پس از کشت محصولات خود از روش زمین‌سوزی استفاده می‌کردند اما به دلیل رشد زیاد علف‌های هرز و کاهش حاصلخیزی خاک قادر به استفاده درست از مزارع خود نبودند. خاک منطقه آمازون تنها برای مدت بسیار کوتاهی بارور است به همین خاطر کشاورزان باید مرتبا در حرکت
است به همین خاطر کشاورزان باید مرتبا در حرکت باشند و زمین‌های بیشتری را پاکسازی کنند. استعمار در منطقه آمازون تحت سلطه دامپروری بود چرا که علف حتی در خاک‌های فقیر نیز رشد می‌کرد و دامپروری به نیروی کار کمی زیاد نیاز نداشت و با سود و موقعیت اجتماعی مناسبی همراه بود. برآورد می‌شود که ۳۰ درصد از جنگل‌زدایی‌ها ناشی از اقدامات کشاورزان کوچک بوده‌است. نرخ جنگل‌زدایی در مناطق تحت سکونت این دسته از کشاورزان بیش از مناطق تحت سلطه زمین‌داران متوسط و بزرگ است که ۸۹ درصد از زمین‌های خصوصی و قانونی آمازون را در اختیار
از زمین‌های خصوصی و قانونی آمازون را در اختیار دارند.
ریشه‌کنی بیماری‌های عفونی به معنی به صفر رسیدن شیوع یک بیماری عفونی در جمعیت میزبان است. تا به امروز ۲ بیماری عفونی با موفقیت ریشه‌کن شده‌اند: آبله در انسان و طاعون گاوی در نشخوارکنندگان. در حال حاضر نیز ۴ طرح مقابله با بیماری‌های انسانی در حال اجرا است از جمله فلج اطفال، یاز، پیوک (کرم گینه) و مالاریا. ۵ بیماری عفونی دیگر نیز تا آوریل ۲۰۰۸ توسط کارگروه بین‌المللی ریشه‌کنی بیماری‌های مرکز کارتر شناسایی شده‌اند که با فناوری امروز امکان ریشه‌کن کردن آنها وجود دارد: سرخک، اوریون، سرخجه، پیل‌پایی و
آنها وجود دارد: سرخک، اوریون، سرخجه، پیل‌پایی و سیستی‌سرکوزیس (کرم نواری خوک). مفهوم ریشه‌کنی بیماری گاهی با حذف بیماری اشتباه گرفته می‌شود که به معنی کاهش شیوع یک بیماری عفونی در جمعیت یک منطقه به صفر، یا کاهش شیوع جهانی به میزانی ناچیز است. استفاده از اصطلاح «ریشه‌کنی» برای اشاره به حذف کامل یک بیماری‌زای خاص از بدن فرد (که تحت عنوان پاکسازی عفونت نیز شناخته می‌شود)، به‌ویژه در خصوص ویروس HIV و شماری از سایر ویروس‌های موجب بروز سردرگمی‌هایی در این زمینه شده‌است. ریشه‌کن ساختن یک بیماری عفونی کار دشواری
شده‌است. ریشه‌کن ساختن یک بیماری عفونی کار دشواری است و معیارهای بسیار محدودکننده‌ای باید رعایت شوند. ویژگی‌ها زیستی عامل بیماری و توانایی‌های فناورانه ما شانس ریشه‌کن ساختن یک بیماری را مشخص می‌کنند. بیماری‌زای هدف نباید مخزن غیرانسانی قابل‌توجهی داشته باشد (یا به انسان وابسته نباشد) یا در مورد بیماری‌های حیوانی، مخزن عفونت باید مانند طاعون گاوی تنها در یک گونه خاص قابل شناسایی باشد. این مسئله نیازمند درک کافی از چرخه زندگی و شیوه انتقال بیماریزا است. مداخله‌ای کارآمد و عملی (مانند واکسن یا
است. مداخله‌ای کارآمد و عملی (مانند واکسن یا آنتی‌بیوتیک‌ها) باید به منظور قطع چرخه انتقال در دسترس باشد. مطالعاتِ انجام‌شده روی سرخک در دوران پیش از واکسیناسیون به مفهومی تحت عنوان اندازه جامعه بحرانی منجر شد. اندازه جامعه بحرانی به معنی حداقل اندازه جمعیتی که در آن چرخه انتقال بیماریزا متوقف می‌شود. استفاده از طرح‌های واکسیناسیون پیش از آغاز کمپین ریشه‌کنی می‌تواند جمعیت آسیب‌پذیر را کاهش دهد. بیماری‌ای که به دنبال ریشه‌کن ساختن آن هستیم باید قابل شناسایی بوده و ابزار تشخیصی دقیقی برای آن وجود داشته
بوده و ابزار تشخیصی دقیقی برای آن وجود داشته باشد. ملاحظات اقتصادی و حمایت و تعهد اجتماعی و سیاسی عوامل تأثیرگذار دیگر بر ریشه‌کنی یک بیماری هستند. بیماری‌های ریشه‌کن شده. تا کنون، تنها ۲ بیماری با موفقیت ریشه کن شده‌اند: آبله که به‌طور خاص انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و جنون گاوی که حیوانات اهلی (نشخوارکنندگان) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. آبله. آبله اولین و (تا به اینجا) تنها بیماریِ انسانی است که با مداخله فعال ریشه‌کن شده‌است. آبله اولین بیماریِ دارای واکسن بود. ادوارد جنر در سال ۱۷۹۸ اثر محافظتی
واکسن بود. ادوارد جنر در سال ۱۷۹۸ اثر محافظتی مایه‌کوبی (واکسیناسیون) انسان با ضایعات زخم‌های آبله گاوی نشان داد. آبله (واریولا) در دو نوع بالینی مختلف مشاهده می‌شود: واریولای ماژور با نرخ مرگ و میر ۴۰ درصدی و واریولای مینور (تحت عنوان آلاستریم نیز شناخته می‌شود) با مرگ و میر کمتر از ۱ درصد. آخرین مورد واریولا ماژور در اکتبر ۱۹۷۵ در بنگلادش تشخیص داده شد. آخرین مورد طبیعی آبله (واریولای مینور) نیز در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۷ در علی مائو مالین، در مرکای سومالی تشخیص داده شد. منبع بیماری نیز شیوع آن در کورتونواری بود.
کشف علمی تغییرات اقلیمی و گازهای گلخانه‌ای در اوایل قرن نوزدهم و همزمان با شناخت عصر یخبندان و سایر تغییرات اقلیمی دیرینه آغاز شد. در اواخر قرن نوزدهم، دانشمندان برای اولین بار متوجه شدند که انتشار گازهای گلخانه‌ای منجر به اختلال در تعادل انرژی و آب و هوای زمین می‌شود. نظریات دیگری نیز از جمله آتشفشان‌خیزی و چرخه‌های خورشیدی در ارتباط با تغییرات اقلیمی مطرح شدند. در دهه ۱۹۶۰، شواهد قانع‌کننده‌ای پیرامون اثر گرمایشی گاز دی‌اکسید کربن ارائه شد. برخی دانشمندان نیز معتقد بودند ذرات معلق ناشی از فعالیت‌های
نیز معتقد بودند ذرات معلق ناشی از فعالیت‌های انسانی (مانند «آلودگی») ممکن است اثر خنک‌کنندگی داشته باشند. طی دهه ۱۹۷۰، نظرات علمی بیش از پیش دیدگاه گرمایش زمین را تأیید کردند. در دهه ۱۹۹۰ و در نتیجة پیشرفت مدل‌های رایانه‌ای و کارهای مشاهده‌ای نظریه عصرهای یخبندان میلانکوویچ تأیید شد و یک اتفاق نظر شکل گرفت: گازهای گلخانه‌ای نقش بزرگی در اغلب تغییرات اقلیمی داشته‌اند و فعالیت‌های انسانی و ادامه انتشار این گازها منجر به گرمایش زمین می‌شود. از دهه ۱۹۹۰، تحقیقات علمی دربارهٔ تغییرات اقلیمی حوزه‌های متعدد و
علمی دربارهٔ تغییرات اقلیمی حوزه‌های متعدد و گسترده‌ای را شامل شده‌است. این تحقیقات منجر به بهبود درک ما را از روابط علّی، داده‌های تاریخی و توانایی اندازه‌گیری و مدل‌سازی تغییرات اقلیمی می‌شوند. خلاصه این پژوهش‌های در گزارش‌های ارزیابی هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی آورده شده‌است. از نظر کلان، تغییر اقلیمی تغییری قابل‌توجه و پایدار در توزیع آماری الگوهای آب و هوا در دوره‌های مختلف (دهه‌ها تا میلیون‌ها سال) است. این تغییر ممکن است در میانگین شرایط آب و هوایی یا در توزیع آب و هوا در اطراف شرایط میانگین
هوایی یا در توزیع آب و هوا در اطراف شرایط میانگین (مانند رویدادهای شدید اقلیمی بیشتر یا کمتر) باشد. عواملی که منجر به تغییرات اقلیمی می‌شوند عبارتند از فرآیندهای اقیانوسی (مانند گردش اقیانوس)، فرآیندهای زیستی (مانند گیاهان)، تغییر در تابش خورشید، حرکات سنگ‌کره، فوران آتشفشان‌ها و تغییرات ناشی از اقدامات انسان در طبیعت. پیش از قرن بیستم. تغییرات منطقه ای، دوران باستان تا قرن نوزدهم. در دروان باستان تصور مردم این بود که آب و هوای یک منطقه طی سده‌ها تغییر کند. به عنوان مثال، تئوفراستوس، شاگرد ارسطو، فیلسوف
به عنوان مثال، تئوفراستوس، شاگرد ارسطو، فیلسوف یونان باستان در قرن چهارم قبل از میلاد، متعقد بود که تخلیه باتلاق‌ها احتمال یخ‌زدگی یک منطقه خاص را افزایش می‌دهد و حدس می‌زد که زمین زمانی گرمتر می‌شو که با پاکسازی جنگل‌ها در معرض نور بیشتری قرار بگیر. در قرن اول پیش از میلاد، ویترویوس، نویسنده و معمار رومی، دربارهٔ ارتباط آب و هوا با معماری مسکن و نحوه انتخاب مکان مناسب برای شهرها صحبت کرده بود. محققان اروپایی دوره رنسانس نیز متوجه شده بودند که جنگل زدایی، آبیاری و چرای دام‌ها زمین‌های اطراف مدیترانه را
آبیاری و چرای دام‌ها زمین‌های اطراف مدیترانه را تغییر داده‌است. آنها معتقد بودند که اقدامات انسانی منجر به تغییر آب و هوای منطقه شده‌است. شن کو، دانشمند و دولتمرد چینی از سلسله سانگ شمالی، با مشاهده بامبوهای سنگی‌شده در آب و هوای خشک منطقه شمال یانژو، یان‌آن در شنسی امروزی، (منطقه‌ای دور از نواحی مرطوب و گرمی که بامبوها معمولاً رشد می‌کنند) در سال ۱۰۸۸ در کتاب خود نظریه تغییرات تدریجی آب و هوا را مطرح ساخت.
چایناتاون () محله سنتی چینی در اوکلند، کالیفرنیا است که منعکس‌کننده جامعه چینی آمریکایی و به‌طور گسترده‌تر جامعه آسیایی آمریکایی متنوع در اوکلند می‌باشد. این شهر اغلب به عنوان «محله چینی‌های اوکلند» شناخته می‌شود تا آن را از محله چینی‌های سانفرانسیسکو متمایز کند. این محله در ارتفاع ۳۹ فوتی (۱۲ متری) بالاتر از سطح دریا قرار دارد. چایناتاون در مرکز شهر اوکلند واقع شده‌است که از غرب به برادوی، از جنوب به شاهراه ۸۸۰ ایالتی، از شرق به خیابان فالون و کالج لین و از شمال به خیابان۱۲ محدود می‌شود، اگرچه شهر اوکلند
شمال به خیابان۱۲ محدود می‌شود، اگرچه شهر اوکلند در حاشیه شمالی خیابان چهاردهم قرار دارد. مرکز تجاری تاریخی این محله در امتداد خیابان وبستر (بین هفتم و نهم) و خیابان هشتم (بین فرانکلین و هریسون) می‌باشد.
اقدام فردی برای تغییر اقلیم شامل انتخاب‌های شخصی در زمینه‌هایی مانند رژیم غذایی، میزان مسافرت، شیوه مصرف انرژی در خانه، مصرف کالاها و خدمات و همچنین جمعیت خانواده می‌باشد. افراد نیز می‌توانند در انجمن‌های محلی و سیاسی دربارهٔ مسائل اقلیمی شرکت کنند. افرادی که به دنبال کاهش ردپای کربنی خود هستند (به‌ویژه افرادی که در کشورهای پردرآمد زندگی کرده و سبک زندگی پر مصرفی را دنبال می‌کنند)، می‌توانند با انجام اقداماتی مانند اجتناب از انجام پروازهای مکرر و استفاده از اتومبیل‌های بنزینی، رعایت رژیم غذایی (عمدتا)
از اتومبیل‌های بنزینی، رعایت رژیم غذایی (عمدتا) گیاهی، داشتن فرزندان کمتر، استفاده طولانی‌تر از لباس‌ها و محصولات الکتریکی و برقی و ساختن خانه‌ها تأثیر مثبتی بر کاهش ردپای کربنی خود داشته باشند. پرهیز از خوردن غذاهای گوشتی و لبنیات به عنوان تاثیرگذارترین اقدام در مسیر کاهش اثرات زیست‌محیطی فرد شناخته می‌شود. مصرف بیش از حد انسان بیشتر از افزایش جمعیت بر تغییرات اقلیمی اثرگذار بوده است. سبک زندگی پرمصرف تأثیر زیست‌محیطی بالایی دارد. ۱۰ درصد افراد ثروتمند جهان قریب به ۵۰ درصد از آلاینده‌های ناشی از سبک زندگی
قریب به ۵۰ درصد از آلاینده‌های ناشی از سبک زندگی را تولید می‌کنند. حضور در طبیعت و آشنایی با محیط زیست پیرامون خودمان تأثیر بسیاری در نوع دیدگاه ما از آنچه بر سر طبیعت با نوع عملکردهای انسانی می‌گذرد خواهد داشت. دیدن زباله‌های شهری یا آثار تخریبی فعالیت‌های اقتصادی در عمق طبیعت نمونه بارزی خواهد بود. کودکان خود را با ارزش‌های طبیعی آشنا کنید زیرا این زمین در آینده به دست آن‌ها خواهد افتاد. برخی محققان معتقدند که کارهای فردی مصرف‌کننده و «سبز» ساختن زندگی شخصی در مقایسه با کنش‌های جمعی با تأثیر بسیار ناچیزی
در مقایسه با کنش‌های جمعی با تأثیر بسیار ناچیزی همراه است. در مقابل، برخی دیگر معتقدند که اقدامات فردی سبب کنش‌های جمعی می‌شوند، و تأکید دارند که «تحقیقات دربارهٔ رفتار اجتماعی نشان می‌دهد که تغییر سبک زندگی سبب تغییرهای سیستماتیک می‌شوند.» طبق نتایج یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲، تغییرهای اقلیمی دومین مسئله بحرانی پیش روی اروپا است. نزدیک به سه چهارم پاسخ‌دهندگان (۷۲ درصد) معتقدند که اقدامات فردی آن‌ها می‌تواند تفاوتی در مقابله با معضلات اقلیمی رقم بزند. هدف فردی پیشنهادی. در سال ۲۰۲۱، بودجه کربن برجای مانده از
پیشنهادی. در سال ۲۰۲۱، بودجه کربن برجای مانده از کاهش گرمایش زمین با شانس ۵۰ درصد ماندن در زیر ۱٫۵ درجه سانتی‌گراد گرمایش، ۴۶۰ میلیارد تن دی‌اکسید کربن یا یازده و نیم سال انتشار با نرخ انتشار سال ۲۰۲۰ بود. میانگین جهانی سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای در پایان دهه ۲۰۱۰ حدود ۷ تن بود (شامل ۷/۰ تن دی‌اکسید کربن برای غذا، ۱/۱ تن برای مصارف خانگی و ۸/۰ تن ناشی از حمل و نقل). از این میزان حدود ۵ تن دی‌اکسید کربن واقعی بود. برآورد می‌شود که برای دستیابی به هدف موافقت‌نامه پاریس مبنی بر کاهش گرمایش زمین به زیر ۵/۱
پاریس مبنی بر کاهش گرمایش زمین به زیر ۵/۱ درجه تا پایان سده اخیر سرانه رد پای کربن سالانه تا سال ۲۰۳۰ باید به ۳/۲ تن برسد. در سال ۲۰۲۰، مردم هند تقریباً به این هدف رسیده‌اند و در فرانسه و چین حتی از آن فراتر رفته‌اند. متوسط تولید در ایالات متحده و استرالیا به میزان زیادی بیشتر از هدف تعیین شده است. انتشار سرانه در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است. افراد ثروتمندتر گازهای گلخانه‌ای بیشتری تولید می‌کنند. گزارش آکسفام در سال ۲۰۱۵ نشان می‌دهد که ۱۰ درصد بالای جمعیت جهان از نظر ثروت بیش از ۵۰ درصد از گازهای
جمعیت جهان از نظر ثروت بیش از ۵۰ درصد از گازهای گلخانه‌ای را تولید می‌کنند. طبق گزارش سال ۲۰۲۱ سازمان ملل متحد نیز ۵ درصد بالای افراد ثروتمند جهان مسئول رشد ۴۰ درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵ بوده‌اند. ششمین گزارش هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم در سال ۲۰۲۲ عنوان داشته است که: «افزایش رفاه مردم نیازمند ارائه خدمات مختلفی است و این امر تنها با تهیه انرژی و منابع فیزیکی ممکن نیست. تمرکز بر تقاضا برای خدمات و نقش‌های اجتماعی و سیاسی افراد مشارکت در اقدامات اقلیمی را افزایش می‌دهد.» معنی «ردپای
در اقدامات اقلیمی را افزایش می‌دهد.» معنی «ردپای کربنِ سبک زندگی». اصطلاح ردپای کربن را نخستین بار کمپین «پس از نفت» در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به کار برد که توسط شرکت بریتیش پترولیوم تأمین مالی شده بود. پس از این کمپین بود که این شرکت به کم‌اهمیت نشان دادن نقش خود در تغییرهای اقلیمی متهم شد.
روغن پالم از نخل روغنی به‌دست می‌آید و برای بسیاری از کشاورزان در جنوب شرقی آسیا، غرب آفریقا و آمریکای مرکزی به‌عنوان منبع اصلی درآمد محسوب می‌شود. این روغن عمدتاً برای مصارف پخت‌وپز محلی استفاده می‌شود و علاوه‌ بر آن، در تولید مواد غذایی تجاری، محصولات مراقبت شخصی و حتی زیست‌سوخت به کار می‌رود. از نظر بازدهی، نخل روغنی نسبت به گیاهان روغنی دیگر مانند سویا، کُلزا یا آفتابگردان، به ازای هر واحد سطح تا ده برابر بیشتر روغن تولید می‌کند. این ویژگی باعث شده است که روغن پالم جایگاه ویژه‌ای در تولید محصولات مختلف
روغن پالم جایگاه ویژه‌ای در تولید محصولات مختلف پیدا کند. نخل‌های روغنی که تنها ۵ درصد از زمین‌های کشاورزی جهان را اشغال می‌کنند، ۳۸ درصد از کل روغن گیاهی تولیدی در جهان را تامین می‌کنند. با این حال، مزارع نخل روغنی که غالباً به صورت تک‌کشتی اداره می‌شوند، به دلیل تاثیرات منفی بر محیط بیوفیزیکی، تحت نظارت قرار دارند. ازجمله این تأثیرات می‌توان به کاهش ترسیب کربن و کاهش تنوع زیستی، در مناطق جنگلی اشاره کرد. همچنین نگرانی‌هایی در خصوص تأثیرات این کشت بر جوامع انسانی و حیوانی محلی وجود دارد، به‌ویژه در مورد
انسانی و حیوانی محلی وجود دارد، به‌ویژه در مورد جابه‌جایی و اختلال در زندگی آنان. آمار کشت و تولید. تخمین زده می‌شود که حدود ۱.۵ میلیون کشاورز کوچک در اندونزی به کشت نخل روغنی مشغول باشند. علاوه بر این، نزدیک به ۵۰۰ هزار نفر دیگر نیز به‌طور مستقیم در صنعت نخل روغنی و بخش‌های وابسته به آن فعالیت دارند. در سال ۲۰۰۵، طبق برآورد انجمن روغن پالم، مالزی تولیدکنندهٔ نزدیک به ۵۰ درصد از روغن پالم جهان بوده است. این انجمن مدیریت نزدیک به ۵۰۰ میلیون نخل روغنی را بر عهده دارد. در سال ۲۰۰۶، مساحت زمین‌های تحت کشت نخل
دارد. در سال ۲۰۰۶، مساحت زمین‌های تحت کشت نخل روغنی نزدیک به ۱۱ میلیون هکتار بوده است. یکی از عوارض جانبی نخل‌های روغنی، پدیده جداسازی کربن است. تقاضا برای روغن پالم در حال افزایش است و انتظار می‌رود که این روند ادامه‌دار باشد. بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۰، سطح زیر کشت نخل روغنی در اندونزی از ۲ هزار کیلومتر مربع به بیش از ۳۰ هزار کیلومترمربع افزایش یافت. جنگل‌زدایی در اندونزی به دلیل کاشت نخل روغنی و قطع غیرقانونی درختان با چنان سرعتی در حال انجام است که در گزارش طرح محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) در سال
گزارش طرح محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) در سال ۲۰۰۷ اشاره شده بود که ممکن است بیشتر جنگل‌های این کشور تا سال ۲۰۲۲ نابود شوند، البته نرخ جنگل‌زدایی در دههٔ گذشته کاهش یافته است. مسائل اجتماعی. نخل روغنی محصول اقتصادی بسیار با ارزش و منبعی مهمی برای اشتغال است. این محصول به کشاورزان کوچک اجازه می‌دهد که در فعالیت‌های اقتصادی مشارکت داشته باشند و اغلب منجر به بهبود زیرساخت‌های محلی و دسترسی بهتر به خدماتی مانند مدارس و مراکز درمانی می‌شود. در برخی مناطق، نخل روغنی به دلیل درآمد بالای تولید روغن پالم
نخل روغنی به دلیل درآمد بالای تولید روغن پالم جایگزین محصولات سنتی شده است. مدرن‌سازی روش‌های زراعت سبب بروز مسائلی از جمله عدم امنیت غذایی شده است. این مسئله ناشی از استفاده شدید از زمین‌ها و تخریب خاک است. در نتیجهٔ این اقدامات، توانایی مردم محلی برای تولید غذا کاهش یافته است و به ناچار در مناطق دیگر به دنبال غذا می‌گردند. بااین‌حال، در برخی موارد، زمین‌های نخل روغنی بدون مشورت با مردم بومی منطقه و حتی بدون انجام پرداخت‌های لازم به آن‌ها زیر کشت قرار گرفته‌اند. این دست اتفاقات در پاپوآ گینه نو، کلمبیا و
این دست اتفاقات در پاپوآ گینه نو، کلمبیا و اندونزی رخ داده‌اند. در ایالت ساراواک مالزی، صحبت‌هایی دربارهٔ میزان مشورت لازم با قبیله لانگ تران کانان پیش از کشت نخل روغنی در زمین‌های محلی انجام شده است. تصاحب زمین‌های بومی سبب درگیری بین کشاورزان و ساکنان محلی در این کشورها شده است.
تارا موریس (زاده ) بازیگر، خواننده و رقصنده استرالیایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم پوست فلزی اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که تارا موریس در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
دره فولادی یک دره و منطقهٔ مسکونی در مرکز افغانستان است که در ولایت بامیان و در ۱۳۰ کیلومتری غرب ولایت کابل واقع شده است. جمعیت‌شناسی. هزاره‌ها بیشترین جمعیت این ناحیه را تشکیل می‌دهند.
لوئیز امیل دوهوسه (Louis-Emile Duhousset) (1823 – 1911) افسر پیاده‌نظام فرانسوی، اسب شناس، قوم‌شناس، نقشه‌کش و مجسمه‌ساز. او عضو وابسته انجمن مردم‌شناسی، عضو کامل انجمن قوم نگاری شرقی و آمریکایی، عضو متناظر آکادمی دیژون بود. دو هوسه نظامی کارکشته‌ای است و سال‌ها در خط مقدم جنگ‌های فرانسه و پروس به ارتش ناپلئون سوم خدمت می‌کند. و به مقام سرهنگی می‌رسد، اما از بخت بد در آخر خدمت مغضوب ناپلئون سوم می‌شود و تنزل مقام پیدا می‌کند. او سه سال در ایران اقامت داشت. دوهوس، علاوه بر وظایف نظامی، مسئولیت ویژه بخش قوم
دوهوس، علاوه بر وظایف نظامی، مسئولیت ویژه بخش قوم نگاری را نیز بر عهده داشت، اما به درخواست آقای رگنو، مدیر وقت، مطالعه اسب و شتر و حتی سرامیک ایرانی را به آن اضافه کرد. در سال ۱۸۶۲ او را به «نظارت بر انتشار مطالعات مردم‌شناسی خود در مورد ایران» منصوب کردند. نقشه‌ها و اندازه‌گیری‌های انسان‌شناسی او در موزه تاریخ طبیعی نگهداری می‌شود، اما روشن نیست چه اتفاقی برای نقاشی‌هایی که او از حیوانات کشیده بود افتاد. آثار او به قوم‌شناسی، مردم‌شناسی و در نهایت بازنمایی هنری اسب می‌پردازد. کتابی از او شامل بخشی از
هنری اسب می‌پردازد. کتابی از او شامل بخشی از نقاشی‌های که در ایران کشیده‌است، با عنوان «سفری به ایران: مجموعه‌ای از نقاشی‌های لویی امیل دو هوسه از مناظر و مردم ایران ۱۲۳۸–۱۲۳۵» از مجموعه منوچهر فرمانفرمائیان، توسط انتشارات بنیاد فرهنگ ایران در سال ۱۳۴۸ منتشر شده‌است. امیل دو هوسه در دیدار با ناصرالدین شاه از او می‌خواهد تا اجازه دهد تا تصویرش را بکشد، اما از پاسخ شاه غافلگیر می‌شود. شاه می‌گوید: «تو از من نقاشی بکش، من هم از تو می‌کشم و یک نفر سومی هم از هر دوی ما نقاشی بکشد.» همین‌طور هم می‌شود. پس از
هر دوی ما نقاشی بکشد.» همین‌طور هم می‌شود. پس از اتمام کار، نقاشی‌ها دست به‌دست می‌شوند. دو هوسه می‌بیند که شاه به خط فرانسوی خوشی نام دو هوسه را هم زیر نقاشی نوشته‌است. برای دو هوسهٔ هنرمند چنین فرصتی مغتنم بوده‌است. این هنرمند و نظامی فرانسوی حدود هزار روز در ایران زندگی می‌کند و بیشتر شهرهای ایران را می‌گردد. چند هزار طرح از آدم‌ها و مناظر ایران می‌کشد که متأسفانه از مجموع آنها فقط حدود دویست اثر به جا می‌ماند و از سرنوشت باقی نقاشی‌ها اطلاعاتی در دست نیست. در مقدمه این کتاب آمده‌است: «... دیگر نومیدی
وزارت ادغام مجدد سرزمین‌های اشغالی موقت () یک وزارتخانه دولتی در اوکراین است که به طور رسمی در ۲٠ آوریل ۲٠۱۶ برای مدیریت بخش‌هایی از منطقه دونتسک که در جریان مداخله نظامی روسیه در اوکراین پس از انقلاب ۲٠۱۴ این کشور، تحت اشغال روسیه قرار گرفته بودند تأسیس شد. پس از تهاجم سال ۲٠۲۲ روسیه به اوکراین، این وزارتخانه همچنین مناطق تازه اشغال‌شده در سراسر اوکراین، به ویژه خرسون و زاپوریژیا را که به همراه دونتسک و لوهانسک به روسیه ضمیمه شده بودند، مدیریت کرد. دولت هونچاروک در اوت ۲۰۱۹ وزارت امور کهنه سربازان را در
در اوت ۲۰۱۹ وزارت امور کهنه سربازان را در این وزارتخانه ادغام کرد. اما در دولت شمیهال این ادغام در مارس ۲۰۲۰ لغو شد.