payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانه گردهمایی دوستان آرک استریت، در پلاک ۳۲۰ خیابان آرک در نبش خیابان چهارم در محله شهر قدیمی فیلادلفیا، پنسیلوانیا، خانه اجتماع انجمن مذهبی دوستان (کوئیکرها) است. این ساختمان که برای انعکاس شهادت دوستان در مورد سادگی و برابری ساخته شده است، این خانه پس از بیش از دو قرن استفاده مداوم، تغییر چندانی نکرده است. بنیانگذار پنسیلوانیا و کواکر ویلیام پن در سال ۱۷۰۱ زمینی را به انجمن دوستان واگذار کرد تا از آن به عنوان محل دفن استفاده شود. بال شرقی و مرکز سالن اجتماعات بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۵ بر اساس طرحی توسط نجار
بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۵ بر اساس طرحی توسط نجار کواکر اوون بیدل جونیور "ساخته" شد این ساختمان در سال‌های ۱۸۱۰–۱۸۱۱ با اضافه شدن بال غربی بزرگ شد. معماران "والتر فریس پرایس" و "موریس اند ارسکاین" نیز در طراحی و ساخت این ساختمان مشارکت داشته‌اند. شرکت "کوپ اند لیپینکات" فضای داخلی بال شرقی را بازسازی کرد و بخش دو طبقه را در پشت ساختمان مرکزی در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹ طراحی کرد. امروز، خانه اجتماع همچنان مرکز عبادت و فعالیت‌های نشست ماهانه دوستان فیلادلفیا و نشست سالانه فیلادلفیا است. اعضای برجسته انجمن مذهبی
سالانه فیلادلفیا است. اعضای برجسته انجمن مذهبی دوستان که در این جلسه عبادت می‌کردند عبارتند از سارا و آنجلینا گریمکه مدافعان حقوق زنان و طرفداران لغو لغو قانون. ادوارد هیکس، نقاش مشهور و پسر عموی الیاس هیکس نیز در این جلسه شرکت کرد. این مجمع در سال ۱۹۷۱ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد و در سال عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد. نامگذاری اخیر در نتیجه این بود که این ساختمان تنها اثر مستند باقی مانده از اوون بیدل است. تشییع‌جنازه‌های مهم. زمینی که خانه اجتماع بر روی آن ساخته شد، اولین محل دفن کوئیکرها در
بر روی آن ساخته شد، اولین محل دفن کوئیکرها در فیلادلفیا بود. اگرچه این طرح به‌طور رسمی توسط ویلیام پن در سال ۱۷۰۱ به انجمن دوستان داده شد، اما از سال ۱۶۸۳ دفن‌ها در اینجا انجام می‌شد. بر اساس گزارش‌ها، کویکرها در کنار «هندی‌ها، سیاه‌پوستان و غریبه‌ها» در اینجا دفن شدند. مراسم تدفین قابل توجه در این محل عبارتند از: منابع. برای مطالعه بیشتر
مرده مثل من () یک مجموعه تلویزیونی کمدی-درام آمریکایی با بازی الن میوث و مندی پتینکین در نقش دروگران مرگ است که در سیاتل، واشینگتن زندگی و کار می‌کنند. این نمایش که در ونکوور، بریتیش کلمبیا فیلمبرداری شد، توسط برایان فولر برای شبکه شوتایم ساخته شد، که به مدت دو فصل (۰۴–۲۰۰۳) اجرا شد. فولر سریال را به دلیل تفاوت‌های خلاقانه در پنج قسمت از فصل اول ترک کرد. کارگردانی خلاقانه توسط تهیه‌کنندگان اجرایی John Masius و Stephen Godchaux بر عهده گرفته شد. این مجموعه عموما نقدهای مثبتی داشت. جورجیا «جورج» لاس (الن
عموما نقدهای مثبتی داشت. جورجیا «جورج» لاس (الن میوث) هجده ساله، قهرمان و راوی سریال است. جورج در اوایل قسمت اول می‌میرد و تبدیل به یکی از «مردگان متحرک»، «دروگر مرگ» می‌شود. جورج به زودی متوجه می‌شود که کار دروگر مرگ این است که روح افراد را، ترجیحاً درست قبل از مرگ، از بین ببرد و آنها را تا زمانی که به زندگی پس از مرگ خود ادامه دهند، همراهی کند. مرگ جورج مادرش (سینتیا استیونسون) و بقیه اعضای خانواده اش را در زمانی که روابط او با آنها در وضعیت متزلزلی قرار داشت پشت سر گذاشت. این نمایش تجربیات یک تیم کوچک
داشت پشت سر گذاشت. این نمایش تجربیات یک تیم کوچک از چنین دروگران و همچنین تغییرات جورج و خانواده‌اش را در برخورد با مرگ جورج بررسی می‌کند.
کارین رویتفلد (؛ زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۴) یک ویراستار مد، مدل سابق و نویسنده فرانسوی است. او سردبیر سابق "وگ پاریس" است، سمتی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۲، او بنیان‌گذار و سردبیر "CR Fashion Book" یک مجله چاپی دوسالانه است که دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک قرار دارد. اوایل زندگی و پیشینه خانوادگی. رویتفلد در پاریس، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، "یاکوف موتلویچ رویتفلد" (در فرانسه – "ژاک روتفلد")، در بلگورود دنستروفسکی (استان بسارابیا)، یکی از پنج فرزند (چهار برادر و یک خواهر) در خانواده صاحب
پنج فرزند (چهار برادر و یک خواهر) در خانواده صاحب خواربارفروشی و مغازه مسکو متل ایتسیکوویچ به دنیا آمد. رویتفلد. او مدرک حقوق خود را در سن پترزبورگ دریافت کرد، در آنجا به وکالت پرداخت، سپس در باکو و اودسا. در سال ۱۹۲۳ در سن ۳۴ سالگی از روسیه مهاجرت کرد، به اتریش، در سال ۱۹۲۵ سپس به آلمان و پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها - به پاریس رفت. او از ازدواج اولش دو فرزند داشت، دومی یک دختر به نام کارینا داشت که ۳۴ سال از برادر بزرگترش کوچکتر بود. خود کارین رویتفلد مادرش را یک «فرانسوی کلاسیک» توصیف کرد، او پدرش را
را یک «فرانسوی کلاسیک» توصیف کرد، او پدرش را «بت» خواند و تأکید کرد که او همیشه دور بود. حرفه. در ۱۸ سالگی، رویتفلد مدلینگ را آغاز کرد، زیرا در خیابانی در پاریس توسط دستیار یک عکاس بریتانیایی مورد شناسایی قرار گرفت. او می‌گوید: «من یک ستاره نبودم.» من به تازگی برای مجلات جوان رزرو شده بودم. او یک نویسنده و سپس یک سبک برای مجله فرانسوی "ال" شد. هنگامی که او به عنوان یک استایلیست مستقل کار می‌کرد، دخترش جولیا در سال ۱۹۹۰ در یک عکس مد کودکان برای "Vogue Bambini" ایتالیایی بود که توسط ماریو تستینو عکاسی شد. در
ایتالیایی بود که توسط ماریو تستینو عکاسی شد. در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۵ با مجله "۰۳۲سی"، رویتفلد اظهار داشت: «وقتی پانزده سال برای فرانسوی "Elle" کار کردم، بهترین آرایشگر نبودم، اما مطمئناً وقتی با ماریو تستینو ملاقات کردم، اتفاقی افتاد. شخص مناسب برای من در زمان مناسب.» رویتفلد و تستینو خیلی زود به عنوان تیم شروع به کار کردند و کارهای تبلیغاتی و همچنین فیلم‌برداری برای "Vogue" آمریکایی و فرانسوی انجام دادند. رویتفلد به مدت شش سال به عنوان مشاور و موز تام فورد در گوچی و ایو سن لوران کار کرد و همچنین در
فورد در گوچی و ایو سن لوران کار کرد و همچنین در تصاویر میسونی، ورساچه و کالوین کلین مشارکت داشت. جاناتان نیوهاوس، رئیس بین‌المللی کوندی نست برای ویرایش "Vogue Paris" در سال ۲۰۰۱ با او تماس گرفت در آوریل ۲۰۰۶، شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه شرکت هرست با رویتفلد برای تصدی سمت سردبیری گلندا بیلی در "بازار هارپر" ایالات متحده تماس گرفته‌است. در ژانویه ۲۰۱۰، او در فهرست ۱۰ بهترین لباس پوشان مجله "Tatler" قرار گرفت. او در مارس ۲۰۱۳ به عنوان یکی از پنجاه بهترین لباس پوش بالای ۵۰ سال توسط "گاردین" فهرست شد. در ۱۷
پوش بالای ۵۰ سال توسط "گاردین" فهرست شد. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰، رویتفلد پس از ده سال در "ووگ" پاریس استعفا داد تا روی پروژه‌های شخصی تمرکز کند. او در پایان ژانویه ۲۰۱۱مجله را ترک کرد. در ۱ فوریه ۲۰۱۱ امانوئل آلت که به عنوان مدیر مد زیر نظر رویتفلد کار می‌کرد، در "ووگ" پاریس جانشین او شد. رویتفلد به سبک مستقل بازگشت و در کمپین‌های پاییز ۲۰۱۱ و بهار شنل ۲۰۱۲ کار کرد، در پروژه‌هایی مانند طراحی یک نمایشگر برای بارنیز نیویورک شرکت کرد و کتاب بزرگ "Irreverent را" گردآوری کرد که توسط Rizzoli در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. او
کرد که توسط Rizzoli در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان مدیر مد جهانی به "هارپرز بازار" پیوست. مستند "Mademoiselle C" در سال ۲۰۱۳ راه اندازی مجله "CR" توسط رویتفلد را مستند می‌کند. کارین رویتفلد در نهایت بیش از دو میلیون دارایی خالص را تشکیل داد. این امکان‌پذیر بود زیرا کار او هر بار ارزش او را افزایش می‌داد. زندگی شخصی. رویتفلد و شریک زندگی خود "کریستین رستوین" از اواخر دهه ۱۹۷۰ با هم بودند، اگرچه ازدواج نکرده بودند. Restoin خالق خط لباس Equipment بود که در سال ۲۰۰۱ پس از پذیرفتن Roitfeld
بود که در سال ۲۰۰۱ پس از پذیرفتن Roitfeld سردبیری "وگ" آن را تعطیل کرد. این زوج دو فرزند دارند، جولیا رستوین رویتفلد که در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰ به دنیا آمد و ولادیمیر رستوین رویتفلد متولد دسامبر ۱۹۸۴. هر دو در پاریس به دنیا آمدند. جولیا در می ۲۰۰۶ از مدرسه طراحی پارسونز در شهر نیویورک فارغ‌التحصیل شد و در نوامبر ۲۰۰۶ چهره عطر تام فورد Black Orchid شد ولادیمیر در سال ۲۰۰۹ از دانشکده هنرهای سینمایی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ‌التحصیل شد.
ایستگاه فضایی آرورا یک مفهوم فناوری برای یک ایستگاه فضایی تجاری خصوصی در مدار پایین زمین بود که در ۵ مارس ۲۰۱۸ توسط شرکت هوافضای اوریون اسپان در کالیفرنیا، ایالات متحده راه اندازی گردید این ایستگاه با سرمایه‌گذاری پیر ونچر و برکلی اسکای دک اعلام شد. در این طرح ظرفیت شش نفر شامل دو خدمه و چهار گردشگر پیش‌بینی می‌شود. هیچ قرارداد پرتابی برای استقرار ماژول‌ها و وسایل نقلیه خدمه امضا نشده‌است، و ساخت آن آغاز نشده‌است، اما نمایندگان آن ادعا کرده بودند که در سال ۲۰۲۱ راه اندازی خواهد شد در مارس ۲۰۲۱ وب سایت شرکت
راه اندازی خواهد شد در مارس ۲۰۲۱ وب سایت شرکت اعلام کرد که آنها عملیات را تعطیل کرده و تمام سپرده‌ها را بازپرداخت کرده‌اند.
کنستانتین الکساندر مژلومیان (؛ ۱۳۰۸–۱۳۸۳)، اقتصاددان ارمنی‌تبار اهل ایران و معاون سازمان برنامه و بودجه ایران در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی بود. زندگی‌نامه. او در یک خانواده ارمنی در تهران بدنیا آمد. اقتصاد را ابتدا در دانشگاه تهران خواند و سپس از طرف سازمان برنامه بورسیه شد و به دانشگاه وندربیلت آمریکا رفت. به تخصص و پاک‌دستی شهره بود. تخصص او اقتصاد توسعه و مسلط به پنج زبان بود. چندین سال در دوران ریاست صفی اصفیا معاونت سازمان برنامه و بودجه را برعهده داشت و در دوره ریاست عبدالمجید مجیدی، به معاونت
داشت و در دوره ریاست عبدالمجید مجیدی، به معاونت برنامه‌ریزی رسید. مخالفت با شاه و پیش‌بینی انقلاب. ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ گاجره ببینید: همایش اقتصادی ۱۳۵۳ رامسر ببینید: بیماری هلندی اقتصاد ایران (۱۳۵۳ تا ۱۳۵۶) او در در تدوین برنامه چهارم و پنجم توسعه نقش داشت، که از مفاد آن، این بود که پول زیادی وارد اقتصاد نشود و تراز تجاری و رابطه واردات و صادرات به هم نخورد. در میانه اجرای برنامه پنجم توسعه، بر اثر فوران پول‌های نفتی و افزایش شدید درامدهای ملی، شاه خواستار تجدید نظر در مفاد برنامه شد. او متخصصین
خواستار تجدید نظر در مفاد برنامه شد. او متخصصین اقتصاد را در رامسر و گاجره‌ گرد هم آورد که برنامه پنجم توسعه را بازنویسی کنند و با تزریق بودجه، گاها چندبرابری، به سرعت عمل پروژه ها بیافزایند. برنامه‌های شاه با مخالفت بهمن آبادیان معاون سازمان برنامه و مژلومیان قرار گرفت، شاه، بهمن‌آبادیان را با توهین از جلسه بیرون کرد. مژلومیان در کنفرانس رامسر، زیر گزارش تجدیدنظر برنامه پنجم که شاه تنظیم کرده بود، شجاعانه نوشت: «این کارها را نکنید، از این کارها بوی خون می‌آید.» او سال ۱۳۵۳ پیش‌بینی کرده بود که اگر این
می‌آید.» او سال ۱۳۵۳ پیش‌بینی کرده بود که اگر این برنامه اجرا شود، بحران‌های اجتماعی ایجاد می‌کند و برای همین نوشته بود که برنامه بوی خون می‌دهد. تقریباً پیش‌بینی کرده بود که ممکن است انقلاب رخ بدهد. او در مقام معاون برنامه‌ریزی سازمان برنامه، در شورای‌ عالی اقتصاد نسبت به افزایش ناگهانی اعتبارات و سرریز بی‌حساب پول به اقتصاد کشور هشدار داده و پیش‌بینی شگفت‌انگیزی کرده و گفته بود: نهایتاً او را هم تنزل اداری دادند. مژلومیان با آن که بعد از انقلاب به جرم معاونت سازمان برنامه برکنار و بی‌کار شد، ایران را ترک
سازمان برنامه برکنار و بی‌کار شد، ایران را ترک نکرد و در سال ۱۳۸۰، در ایران درگذشت
سلام ونکی (هندی: "సలామ్ వెంకీ") یک فیلم درام هندی در سبک برشی از زندگی به کارگردانی رواتهی با بازی کاجول و ویشال جتوا است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم حول محور داستان واقعی مادری است که هر کاری از دستش بر می‌آید انجام می‌دهد تا پسرش را که به دیستروفی ماهیچه‌ای دوشن تشخیص داده شده‌است، به بهترین شکل زندگی کند. فیلمبرداری اصلی در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. این فیلم در ۹ دسامبر ۲۰۲۲ در سینما اکران شد. همچنین این فیلم بر اساس کتاب آخرین هورا نوشته شریکانت مورتی است که بر اساس وقایع زندگی واقعی کولاوننو ونکاتش
است که بر اساس وقایع زندگی واقعی کولاوننو ونکاتش و مادرش است.
آتنائوم فیلادلفیا، واقع در خیابان ششم جنوبی، پلاک ۲۱۹ بین سنت جیمز پلیس و خیابان لوکاست در محله سوسایتی هیل شهر فیلادلفیا، پنسیلوانیا ، مجموعه‌ای از کتابخانه و موزه ویژه است که در سال ۱۸۱۴ برای جمع‌آوری مطالب مرتبط با تاریخ و آثار باستانی آمریکا، و هنرهای مفید، و به طور کلی برای انتشار دانش مفید برای منافع عمومی تأسیس شد مجموعه‌های آتنائوم شامل تاریخچه معماری و طراحی داخلی، به ویژه برای دوره ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۵ است. این مؤسسه بر تاریخ معماری و فناوری ساختمان آمریکا تمرکز دارد و آرشیوهای معماری ۱۸۰۰۰۰ طرح، بیش از
تمرکز دارد و آرشیوهای معماری ۱۸۰۰۰۰ طرح، بیش از ۳۵۰۰۰۰ عکس و موجودی نسخه های خطی حدود ۱۰۰۰ معمار آمریکایی را در خود جای داده است. از سال ۱۹۵۰، آتنائوم حامی جایزه ادبی سالانه آتنائوم برای آثار داستانی و غیرداستانی بوده است. این ساختمان در سال ۱۸۴۵ توسط معمار جان نوتمن به سبک ایتالیایی طراحی شد و یکی از اولین ساختمان‌های شهر بود که از سنگ قهوه‌ای ساخته شد، اگرچه در ابتدا قرار بود روکش آن با سنگ مرمر باشد. براون استون به دلیل ارزانتر بودن استفاده شد. طراحی نوتمن تحت تأثیر کار معمار انگلیسی چارلز بری بود. این
تحت تأثیر کار معمار انگلیسی چارلز بری بود. این ساختمان در سال ۱۹۷۶ به عنوان یکی از اولین نمونه های کشور از یک ساختمان با نمای سبک پالازو و به دلیل اهمیت تاریخی آن به عنوان یک موسسه آموزشی، به عنوان یک بنای تاریخی ملی اعلام شد. در حال حاضر این یک موزه است که با هنرهای زیبا و تزئینی آمریکایی از نیمه اول قرن نوزدهم مبله شده است. در سمت راست آتنائوم خانه ریچاردسون دیلوورث ، شهردار فیلادلفیا از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ قرار دارد. جایزه ادبی آتنائوم. "جایزه ادبی آتنائوم" یک جایزه ادبی است که از سال ۱۹۵۰ توسط آتنائوم
یک جایزه ادبی است که از سال ۱۹۵۰ توسط آتنائوم فیلادلفیا ارائه می‌شود. این جایزه به نویسندگانی اعطا می‌شود که «ساکنان فیلادلفیا یا پنسیلوانیا هستند که در شعاع ۳۰ مایلی تالار شهر زندگی می‌کنند». آثار واجد شرایط داستان عمومی یا غیرداستانی هستند. کتاب های فنی، علمی و نوجوانان شامل نمی شود. این جایزه در سال ۱۹۵۰ توسط چارلز وارتون استورک (۱۸۸۱-۱۹۷۱)، که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۶۸ یکی از اعضای هیئت مدیره آتنائوم بود، تأسیس شد منابع. یادداشت‌ها
فیل شعبده‌باز یا فیل جادویی یک فیلم پویانمایی رایانه‌ای آمریکایی-استرالیایی در سبک فیلم فانتزی و ماجراجویانه به کارگردانی وندی راجرز، نویسندگی مارتین هاینز و تهیه‌کنندگی جولیا پیستور است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام در سال ۲۰۰۹ نوشته کیت دی‌کامیلو است که صداپیشگانی همچون نوآ جوپ، مندی پتینکین، ناتاشا دمتریو، بندیکت وانگ، میراندا ریچاردسون و آصف مندوی را در خود دارد. این فیلم توسط نتفلیکس توزیع و در ۱۷ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. موضوع فیلم: پیتر در جستجوی خواهر گمشده‌اش اِدِل است. یک فالگیر به او می‌گوید که
گمشده‌اش اِدِل است. یک فالگیر به او می‌گوید که فیل شعبده‌باز شهر را دنبال کند. داستان. شهری به نام بالتِز، پس از جنگ، امید خود را به جادو و گرما از دست داده بود؛ به همین دلیل دیگر کسی خیال‌پردازی دربارهٔ جانوران عجیب و غریب نمی‌کرد و تنها حیواناتی در شهر نگهداری می‌شدند که به‌خاطر تولید محصولات پرورش می‌یافتند. نخستین اشاره به فیل زمانی رخ می‌دهد که پیتر (با بازی نوا جوپ)، پسرکی یتیم که توسط یک سرباز جنگ‌دیده به‌نام ویلنا لوتر (با بازی مندی پاتینکین) بزرگ شده، از سر کنجکاوی به یک پیش‌گو مراجعه می‌کند.
شده، از سر کنجکاوی به یک پیش‌گو مراجعه می‌کند. ویلنا، که پیتر را برای جنگی دیگر آموزش می‌داد تا شانس زنده ماندنش بیشتر شود، او را برای خرید نان کهنه و یک ماهی کوچک به بیرون فرستاده بود. ویلنا او را پس از کشته شدن تمام اعضای خانواده‌اش از خط مقدم نجات داده و در شرایط سختی بزرگ کرده بود تا بتواند در بدترین وضعیت‌ها نیز دوام بیاورد. تنها حسرت ویلنا این بود که نتوانسته بود خواهر پیتر، آدل (با بازی پیکسی دیویس)، را نجات دهد، بنابراین به او گفته بود که آدل هنگام تولد مرده است. حقیقت آن بود که خودش تصمیم گرفته
تولد مرده است. حقیقت آن بود که خودش تصمیم گرفته بود پیتر را با خود ببرد و آدل را به خواهر ماری بسپارد. اما بعدها بمبی خانه‌ای را که خواهر ماری و آدل در آن بودند، نابود کرد و ویلنا نیز گمان برد که هر دو کشته شده‌اند. بنابراین، پیتر نیز این موضوع را حقیقت می‌پنداشت و هرگز در جست‌وجوی آدل برنیامد. ویلنا معتقد بود که اگر پیتر امید داشته باشد، هرگز سرباز خوبی نخواهد شد. او داستانی دربارهٔ یک سرباز جوان تعریف می‌کند که با افسانه‌ها آرامش می‌یافت، اما پس از آنکه ویلنا کتاب داستانش را از او گرفت، به ترسناک‌ترین
ویلنا کتاب داستانش را از او گرفت، به ترسناک‌ترین سرباز ارتش پادشاه بدل شد. روزی پیتر هنگام خرید غذای روزانه‌اش، با چادر پیش‌گویی روبه‌رو شد که او را خوب می‌شناخت. به همین دلیل تصمیم گرفت تنها سکه‌اش را که برای غذا کنار گذاشته بود، صرف پرسیدن یک سؤال کند؛ سؤالی که زندگی‌اش را تغییر داد. پیش‌گو به او گفت که خواهرش، آدل، زنده است و اگر می‌خواهد او را پیدا کند، باید دنبال فیل برود. داستان «دنبال کردن فیل» در ابتدا فقط یک افسانه به نظر می‌رسید، اما این باور با ورود یک جادوگر بدشگون به اپرا رنگ واقعیت گرفت؛
با ورود یک جادوگر بدشگون به اپرا رنگ واقعیت گرفت؛ جادوگری که از روی اشتباه و با وردی جادویی فیلی را از ناکجاآباد ظاهر کرد. اگرچه این یک تصادف بود، اما جادوگر (با بازی بندیکت وانگ) آرزو داشت امید و گرمای ازدست‌رفتهٔ بالتز را بازگرداند. با این حال، هم فیل و هم جادوگر زندانی شدند، زیرا فیل به‌طور تصادفی پای یکی از زنان اشراف‌زاده را در مراسم له کرده بود. اما حضور فیل باعث شادی و امید در دل دو نفر شد: پیتر، که دنبال خواهرش می‌گشت، و آدل، که همان روز در خواب دیده بود فیلی او را به‌سوی برادرش هدایت می‌کند. آدل
بود فیلی او را به‌سوی برادرش هدایت می‌کند. آدل با کمک پرستارش، خواهر ماری (با بازی دان فرنچ)، با امنیت بزرگ شده بود. خواهر ماری به‌دستور ویلنا به اردوگاه ارتش رفته بود، اما با صحنهٔ ویرانی ناشی از بمباران روبه‌رو شد و آدل را به حاشیهٔ شهر برد تا از او مراقبت کند. خواهر ماری، مانند ویلنا، احساس گناه می‌کرد که نتوانسته پیتر را نجات دهد و معتقد بود باید هر دوی آن‌ها را نجات می‌داد. او که آدل را بسیار دوست داشت، با خواسته‌اش برای دیدن فیل موافقت کرد، چون آدل فیل را نماد امید می‌دانست. پیتر تصمیم گرفت فیل
فیل را نماد امید می‌دانست. پیتر تصمیم گرفت فیل زندانی را آزاد کند تا بتواند خواهرش را بیابد. همسایهٔ طبقه پایین او، لئو ماتی‌نل (با بازی برایان تایری هنری)، نیز به کمکش آمد. لئو افسر دربار پادشاه و فرمانده نگهبانان کاخ بود. او برای جلب توجه پادشاه (با بازی آسیف مندوی) نسبت به وجود فیل، او را به شهر آورد، به‌ویژه وقتی دید کنتس (با بازی کربی هاول-بتیست) حاضر نیست فیل را آزاد کند. دربار فیل را ابزاری از سوی یک قدرت خارجی می‌دانست و خواهان مرگش بود. ورود پادشاه نقطه عطفی در ماجرا بود. لئو پیتر را به دربار دعوت
نقطه عطفی در ماجرا بود. لئو پیتر را به دربار دعوت کرد تا در رونمایی از فیل شرکت کند. پیتر با شستن چشم فیل، که به‌خاطر گرد گچ تحریک شده بود، او را آرام کرد. سپس به پادشاه گفت که فیل باید او را به خواهرش برساند و خواهان سرپرستی‌اش شد. پادشاه که عاشق نمایش و اغراق بود، سه مأموریت غیرممکن برای پیتر تعیین کرد تا بتواند فیل را برای خود نگه دارد. اولین مأموریت، شکست دادن رومن دِ اسمدت بود؛ جنگ‌جویی یک‌نفره. پیتر او را شناخت، چون همان کسی بود که ویلنا کتاب داستانش را از او دزدیده بود. پیتر با فرار از دست رومن،
را از او دزدیده بود. پیتر با فرار از دست رومن، کتاب را بازیافت و آن را به او بازگرداند. با این کار، رومن که کتاب را گمشدهٔ دلش می‌دانست، دلش نرم شد. مأموریت دوم پرواز کردن بود. در این مرحله، تلاش‌های لئو و همسرش گلوریا (با بازی سیان کلیفورد) نتیجه داد. آن‌ها برای پیتر یک چتر نجات ساختند که به او اجازه داد در آسمان سر بخورد و هنر پرواز را تقلید کند و پادشاه را تحت تأثیر قرار دهد. در مأموریت سوم، پیتر باید باعث خندیدن کنتس می‌شد، زنی که پس از مرگ برادرش در جنگ، هرگز نخندیده بود. پیتر با لطیفه‌اش موفق نشد، و
هرگز نخندیده بود. پیتر با لطیفه‌اش موفق نشد، و کنتس به‌زور خندید. اما وقتی فیل عطسه کرد و پادشاه را غرق در مخاط کرد، کنتس از ته دل خندید و پادشاه نیز لبخند زد. پیتر پیروز اعلام شد. در این میان، پیتر تصمیمش را تغییر داده بود. او دیگر نمی‌خواست فیل را برای یافتن آدل به کار گیرد، بلکه می‌خواست به فیل کمک کند خانواده‌اش را پیدا کند. پیتر با مراقبت‌های همیشگی‌اش پیوندی عمیق با فیل برقرار کرده بود. به همین دلیل، وقتی پادشاه اعلام کرد که حق مالکیت فیل را از او می‌گیرد، بسیار ناراحت شد، زیرا اکنون فقط می‌خواست فیل
بسیار ناراحت شد، زیرا اکنون فقط می‌خواست فیل به زیستگاه طبیعی‌اش بازگردد. در نهایت، داستان اجازه نداد که این‌چنین پایان یابد و همه‌چیز به نفع پیتر رقم خورد. فیل نماد اعتماد ازدست‌رفته، روشنایی و امید شهر بالتز بود. کنتس پس از سال‌ها دوباره خندید و جادوگر، که به‌خاطر بی‌اعتمادی مردم قدرت جادویی‌اش را از دست داده بود، اکنون با ایمان دوبارهٔ مردم توانست فیل را به خانه‌اش بازگرداند. در همین حال، آدل که ناخواسته با پیتر روبه‌رو شده بود، احساسی از آشنایی در او یافت. آن‌ها دوباره یکدیگر را دیدند، وقتی آدل از پیتر
آن‌ها دوباره یکدیگر را دیدند، وقتی آدل از پیتر پرسید چرا فیل را آزاد کرده، در حالی‌که قرار بود فیل او را به سرنوشتش برساند. با ناپدید شدن فیل، روشنایی و امید به شهر بازگشت، ابرهای تیره کنار رفت و نفرین شهر پایان یافت. ویلنا نیز سرانجام شهامت یافت از خانه بیرون بیاید و به‌جای صندلی چرخ‌دار، با عصا راه برود. او در شهر با خواهر ماری روبه‌رو شد، زنی که گمان می‌برد همراه آدل کشته شده. خواهر ماری نیز از دیدن پیتر و ویلنا حیرت‌زده شد. این دیدار دوباره، نشانه‌ای از پایان دوره‌ای تاریک در بالتز بود؛ دورانی که مردم
پایان دوره‌ای تاریک در بالتز بود؛ دورانی که مردم احساسات خود را از یاد برده بودند. داستان با گرما و شادی به پایان می‌رسد، و صدای خنده در همهٔ کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر طنین‌انداز می‌شود؛ در حالی‌که پیتر و آدل با خانواده‌ای تازه، دور میز غذا جمع شده‌اند. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از ۳۵ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۶٫۵ از ۱۰ مثبت هستند. در اجماع این وب‌سایت آمده‌است: «فیل شعبده‌باز، همیشه خوش‌نیت و جذاب، اقتباسی است با پیامی در مورد ایمان به خود که بیشتر از جادو آشکار شده است». در متاکریتیک،
که بیشتر از جادو آشکار شده است». در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس هفت منتقد، امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی‌ها مختلط یا متوسط» است.
وی‌اِس. یک مجله بین‌المللی مد و سبک زندگی است که دو بار در سال منتشر می شود. دارای طراحی براق، داستان های مد لوکس، لبه تحریریه، و فرمت بزرگ، براق، اندازه چاپ، "در مقابل." توسط یاکوب ف. استوبکر و وایب دبلستین در سال ۲۰۰۵ تاسیس شد. "وی‌اس." دفاتر این شرکت در نیویورک، ایالات متحده آمریکا مستقر هستند. "وی‌اس." برخی از برجسته‌ترین چهره‌های مد و فرهنگ جریان اصلی از سوپرمدل‌ها و افراد مشهور گرفته تا استعدادهای نوظهور در حوزه مد، زیبایی، موسیقی، هنر، فیلم و فرهنگ را در خود دارد. هر شماره دارای چهار جلد مختلف است.
در خود دارد. هر شماره دارای چهار جلد مختلف است. پاییز/زمستان ۲۰۱۰ شامل نائومی کمبل، اوا مندز، کریستینا ریچی و ریچل وایز در جلد اول بود و شماره‌های بهار/تابستان ۲۰۱۰ شامل کایلی مینوگ، اسکای فریرا، پاریس هیلتون و اوه لند بود. وبسایت Vsmagazinelive.com نسخه زنده از مجله چاپی است. با استفاده از تمام مفاهیم وب، یعنی حرکت، صدا، سرعت، فرم. Vsmagazinelive.com هر روز محتوای جدیدی از کلیپ‌های فیلم تاریخی گرفته تا انحصاری "وی‌اس." تولیدات مد، اخبار سبک روزانه و مد، و همچنین روندها، صنعت و به روز رسانی های فرهنگی.
و همچنین روندها، صنعت و به روز رسانی های فرهنگی. مدل‌ها‌. این مدل‌ها و استعدادها بر روی جلد مجله "وی‌اس." ظاهر شدند.
خبرگزاری الجزایر یا وکالة الأنباء الجزائریة (واج) به () ، خبرگزاری کشور الجزایر است. این خبرگزاری اول دسامبر ۱۹۶۱ میلادی تأسیس شده‌است. تعداد ۴۶۰ تن در این خبرگزاری مشغول فعالیت هستند که ۳۰۰ تن از آنان عناصر خبری اعم از خبرنگار، عکاس، دبیر و سردبیر می‌باشند. بنابر اعلام صفحه رسمی «واج»، این خبرگزاری روزانه ۶۰۰ خبر داخلی و بین‌المللی منتشر می‌کند. خبرگزاری الجزایر (واج) ُ عضو اتحادیه خبرگزاری‌های کشورهای عرب (فانا) است. دوران انقلاب الجزایر. این خبرگزاری در دوران انقلاب الجزایر تأسیس شد و در آن زمان به دلیل
انقلاب الجزایر تأسیس شد و در آن زمان به دلیل شرایط جنگی حاکم بر الجزایر، در تونس فعالیت خود را آغاز کرد و از حامیان انقلاب آزادیبخش الجزایر بود. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی خبرگزاری)
گلوریا دیکسون (متولد تایس آلالیا دیکرسون؛ ۱۳ اوت ۱۹۱۷ – ۱۰ آوریل ۱۹۴۵) بازیگر آمریکایی صحنه و سینما دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود. دیکسون در پوکاتلو، آیداهو متولد شد و دختر یک بانکدار بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۲۹، خانواده به کالیفرنیا نقل مکان کردند. او از دبیرستان پلی تکنیک لانگ بیچ فارغ‌التحصیل شد. دیکسون در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۸ با پرک وستمور در سانتا باربارا، کالیفرنیا ازدواج کرد. او در ۱۷ مه ۱۹۴۰ از او درخواست طلاق داد حکم طلاق توافقی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ در لس آنجلس، کالیفرنیا صادر شد. ازدواج دوم او با رالف مورفی بود
صادر شد. ازدواج دوم او با رالف مورفی بود که در سال ۱۹۴۴ از او جدا شد. بعداً در سال ۱۹۴۴ با ویلیام فیتزجرالد (بوکسور) ازدواج کرد. دیکسون در ۱۰ آوریل ۱۹۴۵ در طی آتش‌سوزی در خانه ای که در لس آنجلس از سیدنی تولر اجاره کرده بود، جان باخت.
بریس گوت (به انگلیسی: Berys Gaut)، نویسنده و استاد فلسفه در دانشگاه سنت اندروز است. او دربارهٔ زیبایی‌شناسی، خلاقیت، فلسفه فیلم، و اخلاق می‌نویسد. "گوت" تا سال ۲۰۱۸ رئیس انجمن زیبایی‌شناسی بریتانیا بود. آثار. "گوت" دو تک‌نگاری، مقالات متعدد در مجلات معتبر، فصل‌های زیادی در مجلدات ویرایش‌شده، و چندین کتاب را نوشته‌است. او در کتاب «"هنر، احساس و اخلاق"»(۲۰۰۷) به بررسی ارتباط بین زیبایی‌شناسی و اخلاق می‌پردازد. در کتاب "«فلسفه هنر سینما»" (۲۰۱۰) بسیاری از مقالات او دربارهٔ سینما گردآوری شده‌است. او چندین کتاب
او دربارهٔ سینما گردآوری شده‌است. او چندین کتاب از جمله «"راتلج و زیبایی‌شناسی"»، همراه با دومینیک مک‌آیور لوپس (نسخه اول ۲۰۰۱)، «"آفرینش هنر: مقالات جدید در زیبایی‌شناسی فلسفی"» (۲۰۰۳)، همراه با پیزلی لیوینگستون و «"خلاقیت و فلسفه"»(۲۰۱۸)، همراه با متیو کایران منتشر کرده‌است. او با همکاری موراگ گوت (یک معلم مدرسه ابتدایی) کتاب «"فلسفه برای کودکان خردسال: راهنمای عملی"» (۲۰۱۱) را نوشته‌است.
باشگاه ورزشی رویال بووران () یک باشگاه فوتبال بلژیکی از بووران در شرق فلاندر با شماره تأسیس ۲۳۰۰ و با رنگ‌های زرد و آبی است. این باشگاه دو بار قهرمان کشور شد و دو بار قهرمان جام حذفی بلژیک شد. شعبه مردان این باشگاه در سال ۲۰۱۰ به‌طور موقت متوقف شد، تا سال ۲۰۲۲ تنها تیم زنان در اتحادیه فوتبال سلطنتی بلژیک بازی می‌کرد. در سال ۲۰۲۲، پس از توافق با باشگاه ورزشی بووران، شماره مؤسس دوباره برای فوتبال مردان منتشر شد؛ بنابراین باشگاه از فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ دوباره با یک تیم مردانه فعال شده‌است. رویال بووران اولین باشگاه
مردانه فعال شده‌است. رویال بووران اولین باشگاه فوتبال در بلژیک است که به‌طور کامل توسط هواداران کنترل می‌شود و به اصول پشتیبانی مستقیم متعهد است.
ویم دی دکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بیرشات، باشگاه ورزشی رویال بووران، باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال خنک، و باشگاه فوتبال خنت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده‌است.
آرون سیگودارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیون سنت ژیل و باشگاه فوتبال ترومسو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتسال ایسلند و تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال و بزرگسالان ایسلند بازی کرده‌است.