payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انباشته شدن بدهی شرکت با صدور حکمی کارگران را مرخص می‌کند. ثابت صبحی، ناظر شیفت‌های کارگران کارخانه‌های شرکت ریسندگی و بافندگی «مصر-ایران» در سوئز در گفتگوی مورخ ، با سایت خبرنگاران که زیر نظر سازمان رسانه‌ای غیرانتفاعی (MiCT) فعالیت می‌کند، با اشاره به تصمیم هیئت مدیره این شرکت مبنی بر اعطای مرخصی اجباری به کارگران، می‌گوید: «هیئت مدیره جدید بدون سیاست روشن منابع شرکت را صرف می‌کند، سپرده‌های شرکت در بانک‌ها برداشت شده و استراحتگاه کارگران شرکت را به پشیزی فروختند. در ادامه هم دفتر فروش شرکت در آلمان،
فروختند. در ادامه هم دفتر فروش شرکت در آلمان، دفتر اسکندریه، کلبه‌های مارینا در ساحل شمالی، و مامورا در اسکندریه را فروختند و به تدریج سیستم بهداشتی پزشکی، و بیمهٔ درمان کارگران را از بین بردند. و دیگر هیچ داروخانه‌ای به کارگران دارو نمی‌داد. عبدالله عبدالعظیم، دستیار بخش مدیریت توزین یکی از کارخانه‌های شرکت، به دلیل افت شدید گردش خون فوت کرد، و در جیبش دو نسخه دارو پیدا کردند در حالیکه حتی یک پوند هم در جیبش برای خرید دارو نداشت.» یک سال بعد با برطرف شدن موانع، کارخانه بازگشایی می‌شود؛ طارق فاروق متوالی،
کارخانه بازگشایی می‌شود؛ طارق فاروق متوالی، نماینده مجلس مصر در تاریخ گفت: «پس از حدود یک سال توقف تولید، با تأمین مواد اولیه مورد نیاز، کارخانه ریسندگی و بافندگی سوئز، وابسته به شرکت ریسندگی و بافندگی مصر ایران، شنبه هفته آینده مجدداً آغاز به کار خواهد کرد.» در مورخ أحمد خشانة نماینده مجلس سنا و رئیس مجلس سوئز، به عنوان ریاست هیئت حمایت از شرکت نساجی ایران و مصر، در راس هیئتی متشکل از حافظ شوشة نماینده مجلس، دکتر سید عبده نماینده مجلس سنا، أبو الوفا بشیر منشی دبیرکل حزب آیندهٔ دولت، و رؤسای این حزب از
منشی دبیرکل حزب آیندهٔ دولت، و رؤسای این حزب از جمله مجدی حسین، أسامة علی الدین، مصطفی محمود، و عادل الحاج، برای بازدید به کارخانهٔ سوئژ رفتند. علاء شوقی رئیس هئیت مدیرهٔ کارخانه نساجی میراتکس در سوئز، از ایشان استقبال کرد، و گزارشی از آخرین فعالیت‌های شرکت به ایشان ارائه کرد. و این هیئت حمایت کامل خود را از فعالیت این شرکت اعلام کردند. مدیران کلیدی شرکت. جلسات هیئت مدیرهٔ شرکت میراتکس هر سه ماه یک بار در کشور مصر برگزار می‌شود و نمایندگان سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران نیز در این جلسات حضور دارند.
و نوسازی صنایع ایران نیز در این جلسات حضور دارند. تعدادی از افراد کلیدی شرکت در ادوار مختلف:
مصطفی حاجی عبدی نور روزنامه‌نگار و خبرنگار رادیویی اهل سومالی است. او در سال ۲۰۰۹ جایزه بین‌المللی آزادی مطبوعات CPJ را از سوی کمیته حمایت از خبرنگاران دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیل. عبدی نور در سال ۱۹۸۱ در یک خانواده کارگر، در شهر بایدوآ، شهر کوچکی در جنوب غربی موگادیشو به دنیا آمد. پدرش که کارمند دولت بود، در سال ۱۹۸۷، سه سال قبل از شروع جنگ داخلی سومالی، به عربستان سعودی نقل مکان کرد. چندین سال پس از فروپاشی رژیم نظامی سومالی، خانواده عبدی نور به موگادیشو نقل مکان کردند. عبدی نور تحصیلات دبیرستان خود
نقل مکان کردند. عبدی نور تحصیلات دبیرستان خود را در آنجا به پایان رساند. در سال ۱۹۹۵، او به بایدوآ بازگشت و در آنجا به آموزش زبان انگلیسی پرداخت. حرفه. در بایدوآ. عبدی نور شروع به تدریس زبان انگلیسی در بایدوآ، در همان مؤسسه آموزشی ای که در آن تحصیل کرده بود، کرد. زمانی که به عنوان معلم کار می‌کرد، برای کار به عنوان تهیه‌کننده برنامه برای رادیو بایدوا، یک ایستگاه کوچک رادیویی در بایدوا، درخواست داد. او امتحان را با موفقیت پشت سر گذاشت و برای ترجمه بولتن‌های خبری جهان و مستندهای پخش شده از شبکه‌های خبری
خبری جهان و مستندهای پخش شده از شبکه‌های خبری بین‌المللی استخدام شد. بعد چند ماهی، او شروع به تولید برنامه‌هایی با موضوعاتی از جمله کشاورزی، دامداری و بحران‌های بشردوستانه کرد. عبدی نور همچنین به عنوان گوینده اخبار و گزارشگر تحقیقی برای رادیو بایدوا شروع به کار کرد و در یک مؤسسه تحصیلی خصوصی در بیدوآ به تحصیل روزنامه‌نگاری پرداخت. عبدی نور در سال ۲۰۰۱ پس از درگیری بین شبه نظامیان قبیله ای حامی جنگ سالاران محلی در بیدوآ و ایجاد اختلال در کار او، مجبور به نقل مکان به موگادیشو شد. شبه نظامیان مسلح ساختمان
نقل مکان به موگادیشو شد. شبه نظامیان مسلح ساختمان رادیو بایدوا را تحت کنترل گرفتند، ایستگاه را بستند و به عبدی نور دستور دادند که آنجا را ترک کند. در موگادیشو. عبدی نور در موگادیشو به تحصیل در زمینه فناوری اطلاعات و رسانه ادامه داد. در سال ۲۰۰۲، او به اولین شبکه رادیویی و تلویزیونی سومالی (STN) که توسط بازرگانان سومالیایی پس از جنگ داخلی راه اندازی شده بود، شروع به کار کرد. او شروع به تولید برنامه‌های تجاری کرد و بعداً گوینده اخبار در STN شد. او در دوران کارش با شبکه STN, به گرفتن آموزش در بخش های
دوران کارش با شبکه STN, به گرفتن آموزش در بخش های روزنامه‌نگاری ادامه داده، به یکی از معدود روزنامه نگاران حرفوی در کشور جنگ زده سومالی گردید. در سال ۲۰۰۴, عبدی نور در شبکه رادیوی خصوصی رادیو شابیل () که توسط یکی از بازرگانان محلی اداره می‌شد، شروع به کار کرد. در آنجا به عنوان تهیه‌کننده و سردبیر خبر مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۶، عبدی نور چهار روزنامه‌نگار رادیو شابل را در یک مأموریت یک‌ماهه برای پوشش خشکسالی شدیدی که مناطق جنوب و جنوب غربی کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد، رهبری کرد. پوشش او توجه آژانس‌های
قرار می‌دهد، رهبری کرد. پوشش او توجه آژانس‌های کمک رسانی بین‌المللی و جامعه سومالیان ساکن خارج از کشور را به خود جلب کرد و منجر به کمک‌های بشردوستانه برای مردم آسیب دیده از خشکسالی شد. در سال ۲۰۰۶، عبدی نور همچنین به عنوان سردبیر صفحه انگلیسی شبکه رسانه Shabelle، تنها صفحه انگلیسی با منبع بین‌المللی در سومالی در آن زمان، کار کرد. در همان سال، او شروع به همکاری با خبرگزاری فرانسوی (AFP) کرد. او در حال حاضر به عنوان خبرنگار سومالی برای خبرگزاری فرانسه کار می‌کند. در سال ۲۰۰۷, عبدی نور با شریک تجارتی خود،
می‌کند. در سال ۲۰۰۷, عبدی نور با شریک تجارتی خود، رادیو سیمبا را راه اندازی کرد که بیش از ۲ میلیون شنونده در سرار جنوب و مرکز سومالی دارد. در اواخر سال ۲۰۰۸، عبدی نور هنگام پوشش خبری درگیری بین نیروهای اتیوپی و شورشیان اسلام‌گرا در جنوب موگادیشو، با موتور تصادف کرد. او زانویش شکست و برای جراحی به بیمارستانی در کنیا منتقل شد. در حین بهبودی، یک دوره آموزش آنلاین در بخش روزنامه‌نگاری آزاد را از یکی از موسسه‌های آموزشی در انگلیس را گرفت. او در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه بین‌المللی آزادی مطبوعات از کمیته حمایت از
جایزه بین‌المللی آزادی مطبوعات از کمیته حمایت از خبرنگاران شد. این جایزه به خبرنگارانی تعلق می‌گیرد که در مقابل حملات، تهدیدها یا زندانی شدن در دفاع از آزادی مطبوعات شجاعت نشان می‌دهند. عبدی نور در سال ۲۰۰۴ با یک روزنامه‌نگار سابق و فعال حقوق بشر ازدواج کرد. آنها اولین فرزند خود را در سال ۲۰۰۵ به دنیا آوردند و بعداً صاحب دو دختر دیگر شدند. پس از کشته شدن چند تن از دوستان و همکارانش و تهدید خانواده اش، عبدی نور خانواده اش را از موگادیشو بیرون کرده، او خود در موگادیشو ماند و به کار ادامه داد. مصطفی حاجی عبدی
موگادیشو ماند و به کار ادامه داد. مصطفی حاجی عبدی نور، خبرنگار سومالیایی خبرگزاری فرانسه(AFP)، در سال ۲۰۱۰ جایزه بهترین روزنامه‌نگار آفریقایی چند انتخابی CNN را در بخش مطبوعات آزاد دریافت کرد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۳، مصطفی حاجی عبدی نور و چهار روزنامه‌نگار دیگر بین‌المللی برای سخنرانی در شورای امنیت دعوت شدند. این اولین بحث در مورد روزنامه‌نگاری در شورای امنیت از زمان تصویب قطعنامه روزنامه‌نگاری به پیشنهاد فرانسه و یونان در سال ۲۰۰۶ بود.
پاسیلا (، ) بخشی از هلسینکی فنلاند است که هم محله و هم ناحیه مرکزی-شمالی است و با مناطق آلپپیلا در جنوب، پارک مرکزی از غرب و والْلیلا در شرق هم‌مرز است. پاسیلا یک مرکز اصلی حمل و نقل است. در قلب آن ایستگاه راه‌آهن پاسیلا، دومین ایستگاه شلوغ فنلاند قرار دارد. این ایستگاه روزانه از طریق ۹۰۰ قطار، ۴۰۰ تراموا و ۸۵۰ اتوبوس به حدود ۱۳۰۰۰۰ نفر خدمات رسانی می‌کند. پاسیلا مرکزی. بخش‌های شرقی و غربی پاسیلا قبل از شروع توسعه پاسیلا مرکزی در سال ۲۰۱۴ توسط یک ایستگاه پخش ریلیاز هم جدا شدند. چندین پروژه در حال ساخت یا
ریلیاز هم جدا شدند. چندین پروژه در حال ساخت یا برنامه‌ریزی در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن وجود دارد. در ارتباط با مجموعه تریپلا، چندین آسمان خراش در نظر گرفته شده‌است که بلندترین آنها با ارتفاع حدود ۱۸۰ متر از بالای ساختمان، در هوای خوب تا ساحل استونی قابل مشاهده خواهد بود. غرب. پاسیلای غربی در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد. این منطقه عمدتاً مسکونی با تقریباً ۴۵۰۰ سکنه است. ساختمان‌های آپارتمانی در پاسیلا غربی با آجر قرمز پوشیده شده‌اند. ایستگاه اصلی پلیس هلسینکی نیز در پاسیلا غربی واقع شده‌است. پیش از دهه ۱۹۷۰، پاسیلا
پاسیلا غربی واقع شده‌است. پیش از دهه ۱۹۷۰، پاسیلا دارای خانه‌های چوبی فرسوده بود و به اجاره ارزان و جرم و جنایت معروف بود. امروزه تنها تعداد کمی از سازه‌های چوبی قدیمی وجود دارد. شرق. پاسیلای شرقی منطقه ای با کاربری بسیار مختلط از دفاتر، آپارتمان‌ها و فضاهای تجاری است که در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساخته شده‌است. از نظر برنامه‌ریزی شهری، بارزترین ویژگی این منطقه، طراحی مناسب برای عابر پیاده است، که حول یک سکوی مرتفع و فقط برای عابر پیاده است که به همه ساختمان‌ها متصل می‌شود. این منطقه حدود ۵۰۰۰ ساکن و ۱۱۰۰۰ محل کار
می‌شود. این منطقه حدود ۵۰۰۰ ساکن و ۱۱۰۰۰ محل کار دارد. این منطقه پر جنب و جوش‌ترین صحنه هنر خیابانی هلسینکی و همچنین مرکز هنری شهر هلسینکی ومرکز بین‌المللی هنر خیابانی در فنلاند است. شمال. پاسیلای شمالی عمدتاً به خاطر محوطه راه‌آهن ایلمالا و منطقه مسکونی دهه ۲۰۱۰ به نام پوستیپوئیستو شناخته می‌شود.
هاریو () یک ناحیه از هلسینکی فنلاند است. هاریو، بین محله‌های آلپپیلا و آلپ‌پیهاریو واقع شده و دارای ۷۲۳۷ نفر جمعیت (تا ۱ ژانویه ۲۰۰۵) و مساحت ۰٫۲۷ کیلومتر مربع است. هاریو دارای بالاترین تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع در فنلاند است. آپارتمان‌ها در هاریو معمولاً آپارتمان‌های بسیار کوچک و تک نفره هستند.
کولتْتوریتالو (, ) ساختمانی در آلپیلا، هلسینکی، فنلاند است. این ساختمان توسط آلوار آلتو طراحی شده‌است و یکی از آثار اصلی او محسوب می‌شود. ساختمان. این ساختمان ترکیبی از یک سالن کنسرت، یک ساختمان اداری و یک مرکز سخنرانی-تئاتر است که این دو را به هم متصل می‌کند. از هنرمندان مشهوری که در این مکان بازی کرده‌اند می‌توان به جیمی هندریکس در سال ۱۹۶۷، کرم در سال ۱۹۶۷، لد زپلین در سال ۱۹۷۰، فرانک زاپا و کوئین در سال ۱۹۷۴، ای‌سی/دی‌سی در سال ۱۹۷۷، رامونز در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۹۰، تینا ترنر در سال ۱۹۸۸ و متالیکا در سال
و ۱۹۹۰، تینا ترنر در سال ۱۹۸۸ و متالیکا در سال ۱۹۸۸ اشاره کرد. هانوی راکس و لئونارد کوهن در سال ۱۹۸۵، جانی وینتر در سال ۱۹۸۷، آیرون میدن در سال ۱۹۹۵، لیدی گاگا در سال ۲۰۰۹، استراتواریوس و هلووین در سال ۲۰۱۰ نیز در این مکان اجرا داشتند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; علم روانشناسی در منافع عمومی یک ژورنال دانشگاهی با داوری همتا ودسترسی آزاد است که موضوعات روانشناسی مورد علاقه عموم را پوشش می‌دهد. این ژورنال توسط انتشارات سیج به نمایندگی از انجمن علوم روانشناسی منتشر می‌شود. سردبیر والری اف. رینا (دانشگاه کرنل) دوره خود را به پایان می‌رساند و به زودی نورا اس. نیوکمب (دانشگاه تمپل) جانشین او خواهد بود. ویراستاران گذشته. سردبیران قبلی عبارتند از مورتون آن گرنسباکر (دانشگاه ویسکانسین-مدیسون)،
از مورتون آن گرنسباکر (دانشگاه ویسکانسین-مدیسون)، استفان جی سیسی (دانشگاه کرنل)، و رابرت آ. بیورک (دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس). بر اساس گزارش استنادی مجلات، این مجله دارای ضریب تأثیر ۲۱٫۲۸۶ در سال ۲۰۱۷ است که آن را در رتبه سوم از نظر ضریب تأثیر در رده روانشناسی، چند رشته‌ای قرار می‌دهد.
شهر هلسینکی، پایتخت فنلاند، اغلب به‌طور غیررسمی به سه منطقه جغرافیایی مجزا تقسیم می‌شود. اینها هیچ تعاریف مطلقی ندارند، اما تقریباً به این شرح هستند: تقسیمات فرعی شامل محله‌ها، نواحی، مناطق اصلی است. البته انبوهی از راه‌های رسمی مختلف برای تقسیم شهر، منبع سردرگمی ساکنان است، زیرا انواع مختلف تقسیمات فرعی اغلب نام‌های مشابه یا یکسان دارند. محله‌ها. هلسینکی از ۶۰ محله تشکیل شده‌است. تقسیم به محلات، تقسیم رسمی است که توسط شورای شهر ایجاد می‌شود و برای برنامه‌ریزی شهری و سایر اهداف مشابه استفاده می‌شود. بیشتر
شهری و سایر اهداف مشابه استفاده می‌شود. بیشتر محله‌ها از قرن نوزدهم به‌عنوان بخش‌های شماره‌دار شهر وجود داشته‌اند و نام‌های رسمی در سال ۱۹۵۹ به آنها اختصاص داده شد. پنج محله (شماره ۵۵–۵۹) در ۱ ژانویه ۲۰۰۹ الحاق شد. امروزه هر محله با یک عدد دو رقمی بین ۰۱ و ۵۹ و یک نام رسمی به دو زبان فنلاندی و سوئدی (در برخی موارد ممکن است یکسان باشند) شناسایی می‌شود. علاوه بر این، یک محله بدون شماره به نام آلوئه‌مری وجود دارد که اساساً فقط از آب‌های سرزمینی بیرونی تشکیل شده‌است که به ساحل نمی‌رسد. محله‌ها بیشتر به سه و
شده‌است که به ساحل نمی‌رسد. محله‌ها بیشتر به سه و چهار رقم و بخش‌ها بیشتر به بلوک‌های جداگانه تقسیم می‌شوند. منطقه‌ها. علاوه بر تقسیم محله‌ای که برای اهداف برنامه‌ریزی شهری وجود دارد، شهر نیز به ۳۴ منطقه تقسیم شده‌است تا هماهنگی خدمات عمومی را تسهیل کند. این مناطق، که ممکن است شامل چندین محله باشند، به هفت ناحیه اصلی سازماندهی شده‌اند. تقسیم منطقه با تصمیم شورای شهر در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۲ ایجاد شد، زمانی که تعداد زیرمجموعه‌های مختلف مورد استفاده توسط ادارات مختلف شهرداری گیج کننده و مشکل ساز دیده شد. قبل از
شهرداری گیج کننده و مشکل ساز دیده شد. قبل از اصلاحات، در سال ۱۹۸۰، ۱۰۱ بخش مختلف توسط ادارات مورد استفاده قرار می‌گرفت که تنها ۱۷ بخش مربوط به تقسیمات محله رسمی بود.
گالری آثار استادان قدیمی در درسدن، آلمان، حدود ۷۵۰ نقاشی از قرن ۱۵ تا ۱۸ میلادی را به نمایش می‌گذارد. این شامل آثار بزرگ رنسانس ایتالیا و همچنین نقاشی‌های هلندی و فلاندری است. آثار برجستهٔ نقاشان آلمانی، فرانسوی و اسپانیایی آن دوره نیز از جاذبه‌های این گالری است. استادان قدیمی بخشی از مجموعه‌های هنری ایالت درسدن هستند. این مجموعه در گالری سمپر، شعبۀ گالری تسوینگر قرار دارد. تاریخچه. هنگامی که "اتاق هنر" انتخاب‌گران ساکسونی در درسدن توسط آگوستوس، انتخاب‌گر ساکسونی در سال ۱۵۶۰ میلادی تأسیس شد، نقاشی‌ها تابع
در سال ۱۵۶۰ میلادی تأسیس شد، نقاشی‌ها تابع آثار کلکسیونرهای علوم، سایر آثار هنری و کنجکاوی بودند. در آغاز قرن هجدهم میلادی بود که آگوستوس دوم نیرومند و پسرش فردریک آگوستوس دوم شروع به جمع‌آوری سیستماتیک نقاشی‌ها کردند. در مدت کمتر از ۶۰ سال، این دو انتخاب‌گرِ هنردوست ساکسونی که پادشاهان لهستان نیز بودند، مجموعه‌ها را به میزان قابل توجهی گسترش دادند. در سال ۱۷۴۵ میلادی، ۱۰۰ قطعه از بهترین مجموعه متعلق به دوک مودنا (فرانچسکو سوم) خریداری شد و سال بعد به درسدن رسید. از آنجایی که مجموعهٔ نقاشی‌ها به سرعت در
رسید. از آنجایی که مجموعهٔ نقاشی‌ها به سرعت در حال رشد بودند، به زودی به فضای بیشتری برای ذخیره‌سازی و نمایش نیاز داشت، در سال ۱۷۴۷ میلادی از قلعهٔ درسدن به "اشتال‌گبویده" (ساختمان اصطبل‌های انتخاب‌گران) مجاور منتقل شد.
مسیرلاجورد یک مسیر ترانزیتی بین‌المللی است. مسیر در سال ۲۰۱۸ افتتاح شد و افغانستان را از طریق ترکمنستان، آذربایجان و گرجستان به ترکیه وصل می‌کند. نام لاجورد از یک مسیر تاریخی قدیمی گرفته شده‌است که لاجورد و سایر سنگ‌های نیمه قیمتی افغانستان در طول بیش از ۲۰۰۰ سال قبل به قفقاز، روسیه، بالکان، اروپا و شمال آفریقا در طول جاده ابریشم صادر شده‌است. این ابتکار برای تقویت پروژه‌های اولویت ملی و انکشاف زیرساخت‌ها و اتصالات، انرژی و بخش خصوصی دولت افغانستان عمل خواهد کرد. کریدور لاجورد توسط بانک توسعه آسیایی تأمین
کرد. کریدور لاجورد توسط بانک توسعه آسیایی تأمین می‌شود. در حال حاضر بودجه پروژه ترانزیتی ۲ میلیارد دلار برآورد شده‌است. تاریخ. مذاکرات بر سر ایجاد این کریدور جدید به سال ۲۰۱۲ برمی گردد و به مدت پنج سال به دلیل تعدادی از عوامل در منطقه از جمله ناامنی (رشد خشونت خانگی)، بی‌ثباتی اقتصادی در سراسر آسیای مرکزی و میراث شبکه‌های زیرساختی ضعیف در منطقه ادامه یافت. کشورهای عضو درگیر توافقنامه حمل و نقل و ترانزیت مسیر لاجورد توسط وحیدالله ویسی وزیر امور خارجه وقت و وزیر همکاری اقتصادی افغانستان آغاز شد. اسم کریدور
وزیر همکاری اقتصادی افغانستان آغاز شد. اسم کریدور حمل و نقل از رنگ لاجورد معدنی اخذ شده‌است که در قدیم یکی از محصولات اصلی صادرات از آسیای مرکزی به خاورمیانه، اروپا و شمال آفریقا بوده‌است. هدف از این قرارداد تقویت همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای و ارتباط بین کشورهای افغانستان، ترکمنستان، آذربایجان، گرجستان و ترکیه است و از این طریق روابط اقتصادی و فرهنگی بین اروپا و آسیا را گسترش می‌دهد. در انجام این کار، این ابتکار به دنبال بهبود زیرساخت‌ها و رویه‌های حمل‌ونقل (از جمله جاده، ریلی و دریایی)، افزایش صادرات و
(از جمله جاده، ریلی و دریایی)، افزایش صادرات و گسترش فرصت‌های اقتصادی شهروندان در کشورهای بهره‌مند از این کریدور حمل‌ونقل جدید است. رئیس‌جمهور افغانستان، اشرف غنی، این مسیر را در مراسمی در هرات در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸ افتتاح کرد. اولین کامیون‌ها ۱۷۵ تن پنبه، میوه خشک و کنجد را حمل کردند. چهار بحث فنی در مورد توافقنامه مسیر لاجورد لازولی (که بخش بزرگی از کریدور حمل و نقل شماره 2 CAREC را در بر می‌گیرد) برگزار شده‌است که آخرین مورد در ۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ در باکو اتفاق افتاد که متن توافق نهایی شد. توافقنامه مسیر
اتفاق افتاد که متن توافق نهایی شد. توافقنامه مسیر لاجورد در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷ در کنار هفتمین RECCA در عشق آباد امضا شد. مسیر لاجورد به پروژه کریدور میانی ترکیه ("کریدور تجاری و حمل و نقل ترانس خزر شرق-غرب") متصل خواهد شد.نرخ بازده اقتصادی و ارزش فعلی خالص هنوز باید تعیین شود، اما با اعمال نرخ تنزیل ۱۲ درصد، انتظار می‌رود بازده کلی مثبت باشد. مسیر کریدور از تورغندی در استان هرات غربی افغانستان آغاز می‌شود و تا بندر ترکمن باشی (در دریای خزر) در ترکمنستان ادامه می‌یابد. پس از عبور از دریای خزر، مسیر به باکو،
می‌یابد. پس از عبور از دریای خزر، مسیر به باکو، پایتخت آذربایجان ادامه می‌یابد و سپس به تفلیس، پایتخت گرجستان و همچنین بنادر پوتی و باتومی گرجستان متصل می‌شود. در نهایت این کریدور در ورودی اروپا به شهرهای قارص و استانبول ترکیه متصل می‌شود. به گفته اتاق بازرگانی و صنایع افغانستان (ACCI)، ۸۰ درصد کالاهایی که از جنوب آسیا به اروپا ارسال می‌شود، از طریق این مسیر (از طریق راه‌آهن در افغانستان و همچنین کشورهای قفقاز جنوبی و هنگام عبور از دریای خزر و با کشتی انجام می‌شود). دریاهای سیاه). علاوه بر این، دهلیز
انجام می‌شود). دریاهای سیاه). علاوه بر این، دهلیز لاجورد برنامه‌ریزی شده با هدف کاهش وابستگی افغانستان به بندر کراچی پاکستان برای صادرات آن است. کاهش موانع تجاری، کاهش هزینه‌های مبادله، بهبود حاکمیت فرامرزی از طریق هماهنگ سازی، افزایش تجارت و ترانزیت و افزایش همکاری‌های منطقه ای از اهداف اصلی این پروژه است. این کریدور در چارچوب کارنه حمل و نقل بین‌المللی مسیریاب (TIR) فعالیت خواهد کرد.
تراموای سمرقند (به تاجیکی: Трамвайи Самарқанд) سامانه تراموای فعال در شهر سمرقند در ازبکستان است که از سال ۲۰۱۷ شروع به کار کرد و پیش از آن نیز از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۳ در این شهر فعال بود. این سامانه دارای دو خط فعال و دو خط در حال ساخت است.
"سکینه (")، از ریشه «سکن» به معنای استقرار و ثبات در برابر حرکت است. و به آرامش روان آدمی و رفع نگرانی، اضطراب و تشویش از او رهنمون می‌شود. تعریف اصطلاحی. علی بن محمد جرجانی در تعریف اصطلاحی سکینه می‌گوید: نوری در قلب انسان است که در مواجهه با امور غیبی، به انسان ثبات و آرامش می‌بخشد. قرآن. واژه قرآنی «سکینه» تنها شش بار در سه سورهٔ قرآن به کار رفته‌است. مفسران مسلمان و مترجمان قرآن، این واژه را غالباً به معنای «آرامش و طمأنینه»، مطابق با ریشهٔ لغوی آن «سکن» دانسته‌اند. روح الهی. سید محمدحسین طباطبایی،
دانسته‌اند. روح الهی. سید محمدحسین طباطبایی، منظور از سکینه را در آیه «إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ أَنْ یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ فیهِ سَکینَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ بقره ۲۴۸»، روحی الهی می‌داند که به قلب انسان، آرامش و به جان آدمی، استقرار و ثبات می‌بخشد. این روح الهی، مرتبه‌ای از کمالات نفس انسانی و جلوه‌ای از روح ایمان است.
شعله انقلاب یک هفته‌نامه فارسی تاجیکی بود که میان آوریل ۱۹۱۹ و دسامبر ۱۹۲۱ در سمرقند، جمهوری خودمختار شوروی ترکستان منتشر می‌شد. این روزنامه توسط سید رضا علی‌زاده تأسیس شد. اولین شماره "شعله انقلاب" در ۱۰ آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد. این روزنامه، دومین روزنامه فارسی تاجیکی (پس از "بخارای شریف") و نخستین روزنامه فارسی تاجیکی در ترکستان شوروی بود. این روزنامه از خط ایدئولوژیک حزب کمونیست ترکستان پیروی می‌کرد. بیشتر مقالات روزنامه توسط خود علی‌زاده نوشته می‌شد، البته او برای پنهان کردن کمبود نویسندگان از القاب مختلف
او برای پنهان کردن کمبود نویسندگان از القاب مختلف استفاده می‌کرد. این روزنامه خواستار ایجاد هویت ملی فارسی بر اساس خطوط زبانی شد. انتشار "شعله انقلاب" در اکتبر ۱۹۱۹ متوقف شد. این روزنامه نتوانسته بود به ۱۰۰۰ خواننده برسد و درآمد حاصل از فروش آن با هزینه‌های اداره آن همخوانی نداشت. شاخه سمرقند حزب کمونیست احساس می‌کرد قادر به ادامه حمایت اقتصادی از آن نیست. در نوامبر ۱۹۱۹ روزنامه توسط "ترک‌کومیسیا" مستقر در تاشکند دوباره راه اندازی شد. در این دوره صدرالدین عینی و حاجی معین که هر دو از نویسندگان برجسته آن
عینی و حاجی معین که هر دو از نویسندگان برجسته آن زمان بودند به روزنامه پیوستند. موضوع هویت ملی پارسی دیگر مورد تأکید قرار نگرفت، در عوض نویسندگان جدید ترجیح می‌دهند از «ترکستانی‌ها» صحبت کنند. اما همچنان زبان خود را «فارس» می‌نامیدند. این روزنامه رژیم امیر بخارا را محکوم می‌کرد و خواستار حمایت از ارتش سرخ بود. اگرچه این روزنامه تنها نشریه فارسی‌زبان در منطقه بود، اما همچنان نتوانست خوانندگان بیشتری را به دست آورد. این روزنامه در دسامبر ۱۹۲۱ پس از نودمین شماره آن بسته شد. سرانجام در اوت ۱۹۲۴ روزنامه جدید
آن بسته شد. سرانجام در اوت ۱۹۲۴ روزنامه جدید تاجیکی به نام "آواز تاجیک کمبغل" با حضور علیزاده، معین و عینی در تیم تحریریه آن منتشر شد.
پروتئین بنس جونز () یک پروتئین گلوبولین مونوکلونال یا زنجیره سبک ایمونوگلوبولین است که در ادرار یافت می‌شود و وزن مولکولی آن ۲۲ تا ۲۴ کیلو دالتون است. تشخیص پروتئین بنس جونز ممکن است نشان دهنده مولتیپل میلوما یا ماکروگلوبولینمی والدنشتروم باشد. پروتئین‌های بنس جونز به‌ویژه در زمینه تظاهرات ارگان هدف مانند نارسایی کلیه، ضایعات استخوانی لیتیک (یا «پانچ‌شده»)، کم‌خونی یا شمار زیادی از سلول‌های پلاسما در مغز استخوان بیماران، تشخیص‌دهنده مولتیپل میلوم هستند. پروتئین‌های بنس جونز در ۲/۳ موارد مولتیپل میلوما وجود
بنس جونز در ۲/۳ موارد مولتیپل میلوما وجود دارد. پروتئین‌ها زنجیره‌های سبک ایمونوگلوبولین (پاراپروتئین‌ها) هستند و توسط سلول‌های پلاسما نئوپلاستیک تولید می‌شوند. آنها می‌توانند کاپا (بیشتر اوقات) یا لامبدا باشند. زنجیره‌های سبک می‌توانند قطعات ایمونوگلوبولین یا ایمونوگلوبولین‌های همگن منفرد باشند. آنها در ادرار در نتیجه کاهش قابلیت فیلتراسیون کلیه به دلیل نارسایی کلیوی یافت می‌شوند، که گاهی اوقات ناشی از هیپرکلسمی از کلسیم آزاد شده در اثر تخریب استخوان‌ها، کم‌آبی بدن به دلیل پلی اوره، آمیلوئیدوز یا از خود
کم‌آبی بدن به دلیل پلی اوره، آمیلوئیدوز یا از خود زنجیره‌های سبک است. زنجیره‌های سبک در طول تاریخ با گرم کردن یک نمونه ادرار (که باعث رسوب پروتئین می‌شود) و اکنون با الکتروفورز ادرار غلیظ شناسایی شده‌اند. اخیراً، سنجش‌های زنجیره سبک آزاد سرم در شماری از مطالعات منتشر شده مورد استفاده قرار گرفته‌اند که نشان‌دهنده برتری نسبت به آزمایش‌های ادراری است، به‌ویژه برای بیمارانی که سطوح پایینی از زنجیره‌های سبک آزاد مونوکلونال تولید می‌کنند، همان‌طور که در میلوم مولتیپل غیر ترشحی و آمیلوئیدوز AL دیده می‌شود.
مولتیپل غیر ترشحی و آمیلوئیدوز AL دیده می‌شود. تاریخچه. پروتئین بنس جونز توسط پزشک انگلیسی هنری بنس جونز در سال ۱۸۴۷ توصیف و در سال ۱۸۴۸ مطالب آن منتشر شد.
سیچلاید کوتوله آگاسیز با نام علمی Apistogramma agassizii، گونه‌ای از خانواده سیکلیدها است که در رودخانه مارانیون و اوکایالی در پرو، برخی از شاخه‌های رودخانه آمازون، و همچنین در پایین دست رود آمازون در مصب منتهی به اقیانوس اطلس یافت می‌شود. نام این گونه از لوئیس آگاسیز (۱۸۰۷-۱۸۷۳)، جانورشناس و زمین شناس سوئیسی-آمریکایی گرفته شده است. پراکندگی و زیستگاه. "آگاسیزی" بومی آب های کم عمق حوضه آمازون می باشد. این گونه زیستگاه هایی با حداقل جریان را ترجیح می دهد که در آن بقایای گیاهی، به ویژه برگ های مرده، از آنها
در آن بقایای گیاهی، به ویژه برگ های مرده، از آنها به عنوان پناهگاه در برابر شکارچیان اعم از ماهی های بزرگ و هم شکارچیانی که از طریق هوا حمله میکنند حفاظت کند. از بین 94 گونه معتبر و شناخته شده "آپیستوگراما"، گونه های "آگاسیزی" و "کاکاتونما" به همراه گونه سیچلاید کوتوله دو خط("Apistogramma bitaeniata)"، یکی از معدود گونه هایی است که دامنه پراکنش زیادی دارد. رابطه با انسان ها. در آکواریوم. درست مانند تمام سیچلایدهای کوتوله، "آگاسیزی" به تعویض هفتگی آب نیاز دارد تا سطح نیترات را تا حد ممکن پایین نگه دارد.
دارد تا سطح نیترات را تا حد ممکن پایین نگه دارد. درجه سختی ۵۰-۱۰۰ در لیتر و درجه اسیدی pH ۶٫۰ بسیار مطلوب است. آنها باید در یک آکواریوم حداقل ۳۵ لیتری نگهداری شوند. برای کاهش استرس ماهی ها باید داخل آکواریوم را تا حد امکان شبیه به محیط طبیعی زندگی آنها درست کرد. تزئین با ریشه گیاهان و کاشت گیاهان مقاوم اینکار را انجام داد. آگاسیزی ها را نباید در یک آکواریوم با سایر سیکلیدهای کوتوله نگهداری کرد. بهتر است آنها را در کنار دسته‌ای از تتراها یا دیگر ماهی‌های کوچک بومی رودخانه آمازون نگهداری کرد.
میگزدم () واژه‌ای مترادف با کم‌کاری شدید غده تیروئید است. با این حال، این اصطلاح همچنین برای توصیف یک تغییر پوستی استفاده می‌شود که می‌تواند در پرکاری تیروئید و موارد متناقض (نادر) کم‌کاری تیروئید رخ دهد. در این مفهوم، میگزدم به رسوب موکوپلی ساکاریدها در درم اشاره دارد که منجر به تورم ناحیه آسیب دیده می‌شود. یکی از تظاهرات میگزدمی که در اندام تحتانی رخ می‌دهد، میکسدم پرتیبیال است که یکی از نشانه‌های بیماری گریوز، یک شکل خودایمنی از پرکاری تیروئید است. میگزدم همچنین می‌تواند در تیروئیدیت هاشیموتو و سایر
همچنین می‌تواند در تیروئیدیت هاشیموتو و سایر اشکال طولانی مدت کم‌کاری تیروئید رخ دهد. علت‌ها. میگزدما در اشکال مختلف پرکاری تیروئید، از جمله بیماری گریوز، شناخته شده است. یکی از نشانه‌های بیماری گریوز میگزدم پرتیبیال، میگزدم اندام تحتانی است. وقوع میگزدم در زنان بیشتر از مردان است. میگزدم ممکن است در موارد زیر رخ دهد:
بنی‌جمح تیره‌ای از قبیله قریش و از تعمیر کنندگان کعبه پیش از اسلام بودند. تبارشناسی. نسبت آن‌ها به جمح بن عمرو بن هصیص بن کعب بن لوی بن غالب بن فهر بن مالک بن نضر بن کنانه بن خزیمه بن مدرکه بن الیاس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان می‌رسد. آنها با بنی‌سهم مرتبط هستند، زیرا هر دو بخشی از یک قبیله بزرگتر بودند که از یک جد یکسان، هصیص بن کعب برخاسته بودند.
مائورو آرامباری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک برای باشگاه ختافه در لا لیگا بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اروگوئه و اروگوئه بازی کرده‌است.
سیچلاید کوتوله یا سیچلاید دارف اصطلاحی است که توسط علاقه مندان به نگهداری ماهی برای توصیف مجموعه دلخواهی از ماهی های کوچک از خانواده سیچلایدها استفاده می شود. درست است که انجام گروه بندی ماهی ها در بین طرفداران ماهی و صنعت آکواریوم مورد استفاده قرار می گیرد، اما این گروه بندی هیچ مبنای طبقه بندی یا اکولوژیکی ندارد و معمولاً تعریف ضعیفی دارد. سیچلایدهای کوتوله طبق تعریف سیچلایدهایی با اندازه کوچک هستند، حداکثر طول قابل قبول برای سیچلایدهای کوتوله وجود ندارد. برخی سیچلایدهایی با حداکثر طول ۱۰ سانتی متر (۳٫۹