payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را اصلاح نکرده است. او در حالی که شاهد نزدیک شدن دوست‌پسر فقیدش پل با خنده از بین تماشاگران است، وحشت می‌کند و به‌طور تصادفی یک مهمان مسن روی صحنه را مجروح می‌کند. اسکای در یک بار با موریس، مردی که به او پیام داده بود، ملاقات می‌کند. او از زمان مرگ غیرطبیعی برادرش، اهریمن لبخند را ردیابی کرده است. او توضیح می‌دهد که نفرین به هر کسی که شاهد مرگ یک قربانی باشد می‌رسد، با این نظریه که موجودیت مانند یک انگل است و بدون یک میزبان می‌میرد. او پیشنهاد می‌کند که قلب اسکای را متوقف کند و سپس او را احیا کنید تا نفرین
اسکای را متوقف کند و سپس او را احیا کنید تا نفرین را بشکند، اما اسکای قبول نمی‌کند و پس از شناسایی‌شدن توسط مردم از آنجا می‌رود. پس از یک فروپاشی ذهنی طولانی در آپارتمانش، اسکای توسط نهادی که شکل رقصندگان پشتیبان او را به خود گرفته است، در گوشه‌ای قرار می‌گیرد. اسکای سعی می‌کند فرار کند اما به شدت به اطراف آپارتمان پرتاب می‌شود و در حالی که یک بازوی غول پیکر وارد گلوی او می‌شود از هوش می‌رود. یک فلش‌بک نشان می‌دهد که اسکای با تصادف عمدی با ماشین در حین مشاجره ناشی از مواد مخدر باعث مرگ پل شده بود. بعداً،
ناشی از مواد مخدر باعث مرگ پل شده بود. بعداً، اسکای در یک خلوتگاه از خواب بیدار می‌شود و با الیزابت در مورد تور آینده بحث می‌کند. ناگهان الیزابت لبخند می‌زند، آینه‌ای را می‌کوبد و بارها با یک خرده به خود خنجر می‌زند. اسکای تلاش می‌کند تا آنجا را ترک کند اما در کمال وحشت متوجه می‌شود که به‌طور مرگباری به مادرش الیزابت چاقو زده است. اسکای از مکان فرار می‌کند و دوباره با جما متحد می‌شود و یک ماشین را می‌دزدد تا با موریس ملاقات کند. سپس اسکای از جما تماسی دریافت می‌کند و باعث می‌شود که او متوجه شود آن نسخه از
می‌کند و باعث می‌شود که او متوجه شود آن نسخه از جما که تمام هفته با او بوده، در واقع همان موجودیت شیطانی بوده است. پس از به دست گرفتن کنترل ماشین، اسکای با موریس در یک پیتزا هات ملاقات می‌کند، جایی که آنها قصد دارند از یک فریزر برای کند کردن روند و جلوگیری از آسیب دائمی استفاده کنند. موریس موقتاً آنجا را ترک می‌کند و اهریمن به عنوان خود سابق اسکای از خرابه ظاهر می‌شود. پس از کشمکش، اسکای با اهریمن مبارزه می‌کند و سرنگی را به خود تزریق می‌کند که قرار است قلب او را متوقف کند. اهریمن، بدون تغییر، با تمسخر
قلب او را متوقف کند. اهریمن، بدون تغییر، با تمسخر تأیید می‌کند که کنترلش را در دست ندارد. او سپس اسکای را در یک دستگاه قفسه سینه قفل می‌کند و به او می‌گوید «break a leg». اسکای خود را برای اجرا در هرالد اسکوئر گاردن روی صحنه می‌بیند. او در حالی که الیزابت، جاشوا و داریوش را که هنوز زنده هستند می‌بیند که از جمع تماشاگران او را تماشا می‌کنند، متوجه می‌شود که تمام چند روز گذشته همه یک توهم بوده است. اهریمنِ لبخند در ابتدا به عنوان شکل فعلی اسکای ظاهر می‌شود، سپس شکم خود را باز می‌کند تا شکل واقعی خود را آشکار
شکم خود را باز می‌کند تا شکل واقعی خود را آشکار کند: یک موجودیت انسان‌نمای بزرگ و بدون پوست با چندین دهان خندان که درون یکدیگر قرار گرفته‌اند. اسکای قبل از اینکه به حالت خلسه بیفتد از وحشت فریاد می‌زند، پس از آن اهریمن دهان اسکای را از هم جدا می‌کند و به داخل وی می‌خزد، در حالی که به نظر می‌رسد که اسکای شروع به خفگی کرده و سقوط می‌کند. اسکایِ تسخیر شده در مقابل تماشاگران می‌ایستد و لبخند می‌زند، سپس با میکروفون خود در مقابل هزاران تماشاگر وحشت‌زده به‌طور مرگباری به صورت و چشم خود ضربه می‌زند و خود را
مرگباری به صورت و چشم خود ضربه می‌زند و خود را می‌کشد. تولید. توسعه و انتخاب بازیگر. پس از اکران فیلم "لبخند" (۲۰۲۲)، در خلال مصاحبه‌های بین نوامبر و دسامبر ۲۰۲۲، نویسنده و کارگردان پارکر فین اظهار داشت که عمداً بخش‌هایی از فیلم اول را مبهم گذاشته است، که در آن طرح‌های مختلف را حل نشده باقی گذاشته شده است، و از اینرو علاقه خود را برای کاوش این جزئیات در یک دنباله بالقوه ابراز کرد. سازنده فیلم اظهار داشت که اگرچه قسمت‌های دیگر ممکن است به بررسی پس‌زمینه آن موجودیت بپردازند، اما او مایل است ماهیت مرموز آن را
بپردازند، اما او مایل است ماهیت مرموز آن را دست نخورده نگه دارد. او خاطرنشان کرد که یک فیلم بعدی به‌طور قابل توجهی با فیلم اول متفاوت خواهد بود و اظهار داشت که او معتقد است «هنوز چیزهای جالب زیادی برای کشف در دنیای "لبخند" وجود دارند. ...من می‌خواهم مطمئن شوم که یک راه جدید، هیجان‌انگیز و تازه در آن وجود دارد که مخاطب نمی‌تواند آن را پیش‌بینی کند. من همچنین می‌خواهم راه‌های جدیدی برای ترساندن آنها پیدا کنم و آنها را عصبی کنم.» در مارس ۲۰۲۳، فین قراردادی را با پارامونت پیکچرز امضا کرد تا پروژه‌های ترسناک
با پارامونت پیکچرز امضا کرد تا پروژه‌های ترسناک دیگری را برای کمپانی توسعه دهد. ماه بعد در کامیک کان ۲۰۲۳، پارامونت اعلام کرد که دنباله "لبخند" با چراغ سبز روشن شده و وارد مرحله پیش تولید شده است و همچنین فین به عنوان نویسنده و کارگردان بازگشته است. در دسامبر ۲۰۲۳، نائومی اسکات برای ایفای نقش اصلی انتخاب شد. ماه بعد، لوکاس گیج برای نقشی نامشخص انتخاب شد. ماه بعد، گزارش شد که کایل گالنر نقش خود را در نقش جوئل از اولین فیلم تکرار خواهد کرد و رزماری دویت نیز به بازیگران پیوسته است. دیلن گلولا، رائول کاستیو و
بازیگران پیوسته است. دیلن گلولا، رائول کاستیو و مایلز گوتیرز-ریلی در فوریه ۲۰۲۴ به بازیگران پیوستند. تصویربرداری. تصویربرداری اصلی در اواخر ژانویه ۲۰۲۴ در سرتاسر دره هادسن، نیویورک، در مکان‌های اصلی در نیوبرگ، پوکیپسی، وپینگرز فالز، آلبانی و شهر نیویورک آغاز شد. انتظار می‌رود فیلمبرداری در ماه مارس به پایان برسد. انتشار. "لبخند ۲" توسط پارامونت پیکچرز در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴ اکران شد. بازخورد. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و آنها گفتند که نسبت به فیلم اول پیشرفت کرده است، و بازیگری نائومی اسکات
فیلم اول پیشرفت کرده است، و بازیگری نائومی اسکات را برجسته دانستند. تماشاگرانی که در نظرسنجی سینماسکور شرکت کردند، میانگین نمره «B» را در مقیاس A+ تا F به فیلم دادند (بیشتر از «B-» فیلم اول)، در حالی که آنهایی که توسط پست‌ترک نظرسنجی شدند به آن نمره ۷۱٪ مثبت (میانگین ۳٫۵ از ۵ ستاره) دادند. آستن گاسلین که برای "پولیگان" می‌نویسد، نقد مثبتی را به فیلم ارائه کرد و آن را برتر از فیلم اول دانست و در عین حال اظهار داشت: «پارکر فین به‌جای اینکه نسخه اصلی را بازنویسی کند، پیش‌فرض هوشمندانه‌اش را تا حد منطقی خود
کند، پیش‌فرض هوشمندانه‌اش را تا حد منطقی خود پیش می‌برد و صحنه‌های فوق‌العاده ترسناکی را می‌سازد که با داستان مطابقت داشته باشند. در واقع، فین "لبخند ۲ را" در جایی به پایان می‌رساند که به نظر می‌رسد یک نتیجه‌گیری عالی و ایده‌آل برای فرنچایز باشد. یک نقطه پرش برای حرفه یکی از هیجان انگیزترین کارگردانان ترسناک نسل خود.» دیوید فیر از "رولینگ استون" نوشت: «گاهی اوقات فراموش می‌کنید در حال تماشای یک فیلم "لبخند" هستید و نمی‌توانید به خاطر این که فکر کنید نسخه‌ای کمی کابوس‌وارتر از "فراتر از نورها" برخورد
کمی کابوس‌وارتر از "فراتر از نورها" برخورد کرده‌اید سرزنش شوید.» بنجامین لی از "گاردین" به فیلم ۳/۵ ستاره داد و نوشت: «مطمئن نیستم که "لبخند ۲" واقعاً چیزهای زیادی به تجربه‌ای می‌افزاید که ما قبلاً نمی‌دانستیم، اما آن را از محیطی که برای یک فیلم ترسناک در مورد از دست دادن ذهن استفاده شده است، به یک تجربه خوب و منظم تبدیل می‌کند.» اوون گلیبرمن از "ورایتی" گفت: «فیلم به سختی ظریف است، با این حال پارکر فین به یک فیلمساز باهوش تبدیل شده است که واقعیت را مانند یک توهم، و توهمات را شبیه به واقعیت عرضه می‌کند.»
فیلم‌های تلفنی بیانکی (، ؛ white telephones) یا تلفن‌های سفید که فیلم‌های دکو () نیز نامیده می‌شوند، توسط صنعت فیلم ایتالیا در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به تقلید از کمدی‌های آمریکایی آن زمان در تضاد شدید با سبک مهم دیگر آن دوره، کالیگرافیسم، که بسیار هنری بود، ساخته شدند. سینمای "تلفنی بیانکی" از موفقیت فیلم کمدی ایتالیایی اوایل دهه ۱۹۳۰ سربرآورد؛ این یک نسخه سرگرم‌کننده‌تر بود که از هرگونه روشنفکری یا انتقاد اجتماعی بَری شده بود. نام. این نام از حضور تلفن‌های سفید در سکانس‌های اولین فیلم‌های تولیدشده در این دوره
در سکانس‌های اولین فیلم‌های تولیدشده در این دوره گرفته شده‌است، نشانه‌ای از رفاه اجتماعی، نمادی از وضعیتی است که قادر به نشان دادن تفاوت با تلفن‌های رایجِ از جنس باکالیت، که ارزان‌تر و در نتیجه گسترده‌تر، اما در عوض سیاه‌رنگ بودند، است. تعریف دیگری که برای این فیلم‌ها ارائه می‌شود، «سینمای دکو» () است که به دلیل وجود اثاثیه‌ای است که سبک بین‌المللی دکو را به یاد می‌آورد، و در آن سال‌ها مرسوم بود. چهره‌های اصلی. از جمله کارگردانان مرتبط با این سبک عبارتند از: ماریو کامرینی، آلساندرو بلازتی، ماریو بنارد،
از: ماریو کامرینی، آلساندرو بلازتی، ماریو بنارد، ماریو ماتولی، کارلو لودوویکو براگالیا، مکس نویفد، و جنارو ریگلی. در میان بازیگران مرد و زن: کاترینا بوراتو، آسیا نوریس، چسکو بازه‌جو، السا مرلینی، روسانو براتسی، کلارا کالامی، لیلیا سیلوی، ورا کارمی، جینو چروی، والنتینا کورتزه، ویتوریو دسیکا، دوریس دورانتی، لوئیزا فریدا، فوسکو جاکتی، آمدئو ناتزاری، آلیدا والی، کارلو کامپانینی، و ککو ریسونه.
ورزشگاه چند منظوره، نوعی از ورزشگاه است که به گونه ای طراحی شده‌است که به راحتی برای انواع رویدادها استفاده شود. در حالی که هر ورزشگاه به‌طور بالقوه می‌تواند میزبان بیش از یک نوع ورزش یا رویداد باشد، این مفهوم معمولاً به یک فلسفه طراحی خاص اشاره دارد که بر ویژگی‌های چند منظوره تأکید می‌کند. بیشتر در کانادا و ایالات متحده استفاده می‌شود. در آمریکای شمالی، ورزشگاه‌های چند منظوره عمدتاً در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۶۰ به عنوان ورزشگاه‌های خانگی مشترک برای تیم‌های لیگ برتر بیسبال و لیگ ملی فوتبال یا لیگ فوتبال کانادا
برتر بیسبال و لیگ ملی فوتبال یا لیگ فوتبال کانادا ساخته شدند. در دهه ۱۹۸۰ برخی از ورزشگاه‌ها بازسازی شدند تا امکان پیکربندی چند منظوره فراهم شود. این نوع ورزشگاه با دوران حومه نشینی همراه است، که در آن بسیاری از تیم‌های ورزشی هواداران خود را از شهرهای بزرگ به مناطقی با زمین‌های ارزان‌تر و فراوان‌تر دنبال می‌کردند. آنها معمولاً در نزدیکی بزرگراه‌ها ساخته می‌شدند و دارای پارکینگ‌های بزرگ بودند، اما بندرت به حمل و نقل عمومی متصل می‌شدند. از آنجایی که ورزشگاه‌های چند منظوره به ندرت برای هر دو ورزش که معمولاً
چند منظوره به ندرت برای هر دو ورزش که معمولاً در آن‌ها قرار می‌گیرند ایده‌آل بودند، در دهه ۱۹۹۰ مورد توجه قرار نگرفتند. با تکمیل مجتمع ورزشی ترومن در کانزاس سیتی در سال ۱۹۷۳، الگویی برای ورزشگاه‌های هدف ساخته شد. در خارج از آمریکای شمالی، این اصطلاح به ندرت استفاده می‌شود، زیرا فوتبال تنها ورزش تیمی اصلی در فضای باز در بسیاری از کشورها است. در بسیاری از کشورهای دیگر، فوتبال و راگبی به راحتی می‌توانند با تغییر مکان محدودی که فراتر از تغییرات تیرک دروازه و علامت گذاری خطوط لازم است، همزیستی داشته باشند. در
گذاری خطوط لازم است، همزیستی داشته باشند. در استرالیا، بسیاری از زمین‌های ورزشی هم برای فوتبال و هم برای کریکت با قوانین استرالیا مناسب هستند، زیرا زمین‌ها و قوانین استرالیا روی بیضی‌های کریکت وضع شده‌اند. در برخی موارد، مانند ورزشگاه استرالیا در سیدنی، ورزشگاه داکلندز در ملبورن، و ورزشگاه ملی در سنگاپور، ورزشگاه‌ها به گونه ای طراحی شده‌اند که بین پیکربندی بیضی شکل برای کریکت و فوتبال قوانین استرالیا و پیکربندی مستطیلی برای راگبی و فوتبال تبدیل شوند. و در مورد ورزشگاه ملی سنگاپور، یک پیکربندی دو و میدانی
مورد ورزشگاه ملی سنگاپور، یک پیکربندی دو و میدانی نیز. ورزشگاه‌های فوتبال از لحاظ تاریخی به عنوان میدان‌های دوومیدانی نیز خدمت کرده‌اند، و برخی (مانند ورزشگاه المپیک در برلین) هنوز هم این کار را انجام می‌دهند، در حالی که نسل جدیدتر اغلب پیست دومیدانی ندارند تا به هواداران اجازه نزدیک‌تر شدن به زمین مسابقه را بدهد. این امر مشکلاتی را برای ایجاد مکان‌های بزرگ دو و میدانی برای مسابقات قهرمانی بزرگ ایجاد کرده‌است، زیرا هواداران کمتر مایل به پذیرش مصالحه‌های مورد نیاز در طراحی چنین ورزشگاه‌هایی هستند.
ساموئل دبلیو. آلدرسون، (۲۱ اکتبر ۱۹۱۴ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۵) مخترع آمریکایی بود که بیشتر به خاطر ساخت آدمک آزمایش تصادف شهرت داشت، وسیله‌ای که در نیمه آخر قرن بیستم به طور گسترده توسط خودروسازان استفاده می‌شد. قابلیت اطمینان کمربند ایمنی خودرو و سایر پروتکل های ایمنی را تست کنید. زندگینامه. آلدرسون در کلیولند، اوهایو به دنیا آمد، اما دوران کودکی را در جنوب کالیفرنیا گذراند، پدر او مهاجر رومانیایی بود و یک مغازه ورق فلزی و تابلوهای سفارشی داشت. آلدرسون در سن ۱۵ سالگی از دبیرستان فارغ التحصیل شد و به طور متناوب در
از دبیرستان فارغ التحصیل شد و به طور متناوب در کالج رید، کلتک، کلمبیا و دانشگاه برکلی تحصیل کرد. او اغلب تحصیلات خود را برای کمک به کسب و کار خانوادگی ورق فلز قطع می کرد. او تحصیلات رسمی خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ، زیر نظر جی. رابرت اوپنهایمر و ارنست لارنس به پایان رساند، اما پایان نامه دکتری خود را به پایان نرساند. او همچنین کاپیتان تیم واترپلو دانشگاه بود و جوایز زیادی را کسب کرد. در سال ۱۹۵۲، او شرکت خود را به نام آزمایشگاه های تحقیقاتی آلدرسون راه اندازی کرد و به سرعت قراردادی را برای ایجاد یک
اندازی کرد و به سرعت قراردادی را برای ایجاد یک ساختگی آنتروپومتریک برای استفاده در آزمایش صندلی های پرتاب هواپیما به دست آورد. تقریباً در همان زمان، خودروسازان برای تولید وسایل نقلیه ایمن تر و بدون اتکا به داوطلبان زنده یا اجساد انسانی به چالش کشیده شدند. در سال ۱۹۶۶، قانون ملی ایمنی ترافیک و وسایل نقلیه موتوری به تصویب رسید، که همراه با کتاب رالف نیدر ، "ناامن در هر سرعتی،" جستجوی یک ساختگی آزمایشی وفادار آناتومیک را در دنده بالا قرار داد. با این هدف، آلدرسون VIP را تولید کرد، ساختگی که برای تقلید از
آلدرسون VIP را تولید کرد، ساختگی که برای تقلید از ویژگی‌های شتاب و وزن یک مرد معمولی طراحی شده بود و اثرات ضربه را مانند یک شخص واقعی بازتولید می‌کرد. کار او به ایجاد خانواده هیبریدی از آدمک های آزمایشی ادامه داد، که از ابتدای قرن بیست و یکم استانداردهای واقعی برای آزمایش هستند. آلدرسون همچنین برای ارتش ایالات متحده کار می کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او به توسعه یک پوشش نوری برای بهبود دید پریسکوپ‌های زیردریایی کمک کرد و روی شارژ عمق و فناوری هدایت موشک کار کرد. او همچنین به ساخت آدمک‌هایی کمک کرد که به
کرد. او همچنین به ساخت آدمک‌هایی کمک کرد که به عنوان «شبح‌های پزشکی» شناخته می‌شوند، که به تشعشعات واکنش نشان می‌دهند و زخم‌های مصنوعی، که در شبیه‌سازی‌های آموزشی اضطراری استفاده می‌شوند، که مانند زخم‌های واقعی رفتار می‌کنند. او بر اساس آن تجربه، شرکت دیگری را که تا اندکی پیش از مرگش مدیریت می‌کرد، به نام «دستگاه‌های پشتیبانی رادیولوژی» برای تأمین صنعت بهداشت و درمان تشکیل داد. بعدها، او آدمک هایی ساخت تا قابلیت فرود مخروط دماغه آپولو را در آب آزمایش کند. آلدرسون در خانه خود در مارینا دل ری، کالیفرنیا ، به
در خانه خود در مارینا دل ری، کالیفرنیا ، به دلیل عوارض ناشی از میلوفیبروز درگذشت. آلدرسون یک بار همسرش فوت کرد و سه بار طلاق گرفت. از او علاوه بر پسرش جرمی، یک خواهر، یک پسر دیگر و چهار نوه به یادگار مانده است.
کنگره بین‌المللی گیاه‌شناسی International Botanical Congress یک نشست بین‌المللی گیاه‌شناسان در همهٔ زمینه‌های علمی است که توسط گردهمایی بین‌المللی انجمن‌های گیاه‌شناسی و قارچ‌شناسی (IABMS) مجاز است و هر شش سال یکبار برگزار می‌شود و مکان آن بین قاره‌های مختلف چرخش می‌کند. سیستم شماره‌گذاری کنونی کنگره‌ها از سال ۱۹۰۰ آغاز می‌شود. XVIII IBC در ملبورن، استرالیا، ۲۴ تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱، و XIX IBC در شنژن، چین، ۲۳ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۷ برگزار شد
خانقاه فرج بن برقوق یک مجموعه مدارس و مقابر مذهبی اسلامی است که در قاهره، پایتخت مصر واقع شده‌ است. این مدرسه در خیابان المعز لدین الله، بین مدرسه الکاملیه و مدرسه النصیر محمد بن قلاوون واقع شده‌ است که به ابتکار سلطان ظاهر ابوسعید برقوق، اولین مملوک، تأسیس شد. تاریخچه. بنای یادبود سلطان فرج را بسیاری از جمله مورخان مملوک یکی از بهترین بناهای معماری مملوکیان در قاهره می‌دانند. بنای عظیمی است که شامل مدرسه و مسجدی وسیع و مزار خاندان برقوق و همچنین نخلستان است. ساخت آن حدود دوازده سال طول کشید. در سال ۸۰۱
است. ساخت آن حدود دوازده سال طول کشید. در سال ۸۰۱ هجری قمری - ۱۳۹۸/۱۳۹۹ میلادی توسط ملک ناصر فرج بن برقوق ساخته شد و در سال ۸۱۳ هجری قمری - ۱۴۱۰/۱۴۱۱ میلادی به پایان رسید. این بنا به امر سلطان مملوک فرج بن برقوق و توسط لاجین التورنتای، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۱۱ پس از میلاد ساخته شده‌است. در قبرستان شمالی که بخشی از مناطق تاریخی قاهره است و اغلب به عنوان یکی از کامل‌ترین آثار معماری مملوک از آن یاد می‌شود. مدفن سلطان الظاهر برقوق در مقبره شمال شرقی قرار دارد. در مقبره‌های این خانقاه همچنین فرزندان سلطان برقوق و
مقبره‌های این خانقاه همچنین فرزندان سلطان برقوق و در مقبره جنوب غربی، همسر ظاهر برقوق، خاوند شقراء و دختر ناصر فرج به خاک سپرده شده‌اند. وقتی سلطان برقوق درگذشت آنطور که معمول سلاطین بود او را در مدرسه خود که بین آن دو قصر ایجاد کرده بود دفن نکردند، بلکه به توصیه خودش او را زیر پای صوفیان و فقرا در بیابان دفن کردند، فرج وصیت پدر را به جا آورد و شروع به ساختن مسجد و مدرسه و خانقاه کرد. او همچنین فرمان داد تا قرآنی نوشتند که صفحه آغازین آن طلاکاری شده و صفحات دیگرش با شکل خورشید و پرتوهای ان تزیین شده‌است.
دیگرش با شکل خورشید و پرتوهای ان تزیین شده‌است. این ساختمان در حال حاضر در محله عباسیه بین خیابان صلاح سالم و جاده النصر واقع شده‌است. دوره سلطنت فرج با ناآرامی سیاسی، ویرانی و مشکلات اقتصادی همراه بود، و ایجاد این محل بسیار قابل توجه تلقی می‌شود. فرج نتوانست از هجوم ویرانگر تیمور به سوریه جلوگیری کند و در سال ۱۴۰۵ میلادی، قبل از بازپس‌گیری تاج و تخت، برای مدت کوتاهی خلع شد. منتقدان او را مسئول سوءمدیریت مالی، خالی کردن خزانه، و مالیات‌های ظالمانه می‌دانستند. او سرانجام در سال ۱۴۱۱، در سن ۲۳ سالگی از قدرت
او سرانجام در سال ۱۴۱۱، در سن ۲۳ سالگی از قدرت خلع و ترور شد. ساختمان. این مجموعه دارای سطحی در ابعاد تقریبی ۷۳ در ۷۲ متر می‌باشد. ضلع غربی نمای اصلی مدرسه است و ۸۵/۸ متر طول دارد و به دو قسمت تقسیم می‌شود. اولی به طول ۷۰/۵ متر و قسمت دوم به طول ۱۵/۲ متر، قسمت اول ۷ متر از قسمت دوم جلونر و برجسنه شده‌است. معمار این بنا شهاب الدین أحمد بن طولون بود که در ساخت خانقاه از سنگهای عظیم استفاده کرده‌است. منبر از سنگ ساخته شده و با نقش‌های زیبایی به صورت اشکال هندسی تزیین شده‌است. این مجموعه در درجه اول به عنوان
تزیین شده‌است. این مجموعه در درجه اول به عنوان خانقاه (محل اقامت و مرکز صوفیان) تعیین شد. این مجموعه همچنین دارای دو مناره، دو سقاخانه و دو مدرسه با آرایش تقریباً متقارن در نمای غربی آن است. آفاق آرامگاه شمالی که در آن فرج و پدرش برقوق دفن شده‌اند، کتیبه‌ای به تاریخ ۸۰۳ هجری قمری دارد. بر روی کتیبه دوم در همان‌جا نوشته است که این محل در سال ۱۴۰۵ توسط سلطان عبدالعزیز تکمیل شده است. پسر دیگر برقوق که برای مدت کوتاهی جانشین فرج شد. فرج به سلطنت بازگشت و سرانجام در سال ۸۱۳ هجری قمری (۱۴۱۱ میلادی) بنا را به
در سال ۸۱۳ هجری قمری (۱۴۱۱ میلادی) بنا را به پایان رساند. نمازخانه. نمازخانه سرپوشیده در قسمت شرقی است. که دارای سنگ‌کاری‌های خیره‌کننده است. به جای سقف چوبی معمولی که در جاهای دیگر در اکثر مساجد مملوک یافت می‌شود، سقف مسجد از طاق‌های سنگی تشکیل شده‌است. گنبد کوچکی نیز در قسمت جلوی محراب ایجاد شده‌است. در ابتدای نمازخانه دکه کوچکی نیز هست که برای مطالعه کتب است. ایوان قبله از سه شبستان تشکیل شده و ایوان روبروی قبله ایوان از دو شبستان و دو ایوان جانبی هر کدام از یک شبستان تشکیل شده‌است. در هر مورد طاق‌هایی
از یک شبستان تشکیل شده‌است. در هر مورد طاق‌هایی در دو جهت عمود برهم کشیده شده‌اند و گنبدهای کم ارتفاعی را می‌سازند. ایوان نماز را دو گنبد احاطه کرده‌است،
عزرائیل فیلمی آمریکایی محصول ۲۰۲۴ در ژانر اکشن و ترسناک به کارگردانی ئی.ال. کاتز بر اساس فیلمنامه سایمون بارت است. در این فیلم سامارا ویوینگ، ویک کارمن سون و ناتان استیورات-جارت بازی می‌کنند. این فیلم در جشنواره جنوب از جنوب غربی در ۹ مارس ۲۰۲۴ نمایش داده شد و آی‌اف‌سی فیلمز و Shudder در ۲۷ سپتامبر آن را در ایالات متحده اکران کردند. داستان فیلم. در دنیایی که هیچ‌کس سخن نمی‌گوید، جامعه ای مؤمن با رهبری زنان به دنبال زن جوانی به نام عزرائیل هستند که از اسارت گریخته است. وقتی عزرائیل را دوباره اسیر می‌کنند و
گریخته است. وقتی عزرائیل را دوباره اسیر می‌کنند و قرار است او را برای شیطانی باستانی قربانی کنند، او باید برای نجات خود بجنگد. تولید. ساخت این فیلم در سپتامبر ۲۰۲۲ توسط ای ال کاتز اعلام شد که برنامه‌هایی برای کارگردانی آن با نویسندگی سایمون بارت دارد و سامارا ویوینگ در این فیلم اکشن-ترسناک بازی خواهد کرد. فیلمبرداری فیلم در شهرستان هاریو، استونی در اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد. تولیدکننده فیلمبرداری را در انتاریو در نظر گرفته بود، اما به جای آن تصمیم به استونی گرفت و برخی از فعالیت‌های پس از تولید نیز در استونی
و برخی از فعالیت‌های پس از تولید نیز در استونی انجام شدند. تقریباً ۷۰ درصد از خدمه، از جمله مارت تانیل، فیلمبردار و چندین بازیگر، به صورت محلی استخدام شدند. تیم تولید یک ماه مصنوعی را در جنگل پریسیپی در طول فیلمبرداری با استفاده از یک سیستم نورافکن متصل شده توسط یک جرثقیل ایجاد کرد. پس از اتمام فیلمبرداری، پروژه برای یافتن توزیع به بازار فیلم اروپا ۲۰۲۳ برده شد. در سپتامبر ۲۰۲۳، ریپابلیک پیکچرز اعلام کرد که حقوق توزیع آمریکای شمالی را خریداری کرده است. انتشار. "عزرائیل" اولین نمایش جهانی خود را در ۹ مارس
"عزرائیل" اولین نمایش جهانی خود را در ۹ مارس ۲۰۲۴ در جشنواره جنوب از جنوب غربی در آستین، تگزاس برگزار کرد. آی‌اف‌سی فیلمز و Shudder در ۲۷ سپتامبر آن را در ایالات متحده اکران کردند.
شورش در خیبر پختونخوا که به عنوان جنگ در شمال غربی پاکستان یا جنگ پاکستان علیه تروریسم نیز شناخته می‌شود، یک درگیری مسلحانه مداوم است که پاکستان و گروه‌های شبه نظامی اسلام‌گرا مانند طالبان پاکستان، جندالله پاکستان، لشکر اسلام، تحریک نفاذ شریعت محمدی، القاعده و متحدان آن‌ها در مرکز آسیا مانند داعش خراسان، جنبش اسلامی ازبکستان، حزب اسلامی ترکستان، امارت قفقاز و دیگر عناصر جنایات سازمان یافته را درگیر می‌کند. این درگیری که قبلاً یک جنگ بود، اکنون از سال ۲۰۱۷ به یک شورش سطح پایین تبدیل شده است.
کافه فیلمی ایرانی محصول ۱۴۰۱ به کارگردانی نوید میهن‌دوست است و بازیگران آن مسعود کرامتی، رامین سیار دشتی، مهسا مهجور، ستاره ملکی هستند. این فیلم در سال ۲۰۲۳ در شصت و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم تسالونیکی در روزهای ده و یازدهم نوامبر ۲۰۲۳ رونمایی شد. به دلیل زندانی بود میهن‌دوست خواهرش ندا میهن‌دوست در این مراسم شرکت کرد. خلاصه داستان. داستان فیلم حکایت فیلم‌سازی به نام سهراب سپهری (با بازی رامین سیاردشتی) است که به‌علت مشکلاتی که با نیروهای امنیتی دارد و نمی‌تواند فیلم‌ بسازد، کافه‌ اجاره کرده است و در
نمی‌تواند فیلم‌ بسازد، کافه‌ اجاره کرده است و در آن مشغول کار است. رابطه سهراب با پدرش (مسعود کرامتی) مخدوش است. همسر او ماه‌گل (مهسا مهجور) دانشجوی زمین‌شناسی در شهر اصفهان است و مرتب با سهراب تماس تصویری دارد. روزی دختری به نام برکه (ستاره ملکی) به کافی‌شاپ می‌رود و پیشنهاد می‌کند پرفورمانسی (نمایشی) در کافه او اجرا کند. پس از اولین اجرا، نیروهای امنیتی از سهراب می‌خواهند نزد آن‌ها برود. به او می‌گویند اگر با آن‌ها همکاری نکند، به همسرش می‌گویند که رابطه‌ غیراخلاقی با همکار جدیدش دارد. روزی سهراب و برکه
غیراخلاقی با همکار جدیدش دارد. روزی سهراب و برکه مشغول کار در کافه‌اند که ماه‌گل می‌آید و پس از آن، ماجراهایی اتفاق می‌افتد. حضور . جوایز جهانی. چون نوید در زندان اوین است در تمام این حضورها خواهرش ندا میهن‌دوست که در تورنتو زندگی می‌کند در این نشست‌ها حضور دارد. واکنش‌ها. پس از انتشار فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم تسالونیکی واکنش‌های خبری مختلفی در سایت‌های فارسی و سایر زبان‌ها اتفاق افتاد. «کافه» تازه‌ترین نماینده جریان سینمای بدون مجوز و زیرزمینی ایران محسوب می‌شود که طی ماه‌های اخیر در جشنواره‌های
محسوب می‌شود که طی ماه‌های اخیر در جشنواره‌های مختلف جهانی به نمایش درآمده است. این جریان به دنبال اعتراضات سراسری پاییز ۱۴۰۱ و خودداری جشنواره‌های معتبر از شرکت نمایندگان بخش حکومتی سینمای ایران در برنامه‌هایش، توانسته جایگزین جریان رسمی شود. سینمای ایران کماکان رکوردهای غم انگیز دیگری را به ثبت می‌رساند. جدای از زندانی کردن، تهدید و ممنوع‌الکاری عوامل سینما که به نظر می‌رسد در این حجم و اندازه در کل تاریخ سینمای تمامی کشورهای جهان مشابهی ندارد، به تازگی برای دومین بار فیلمی از یک فیلمساز ایرانی در یک
برای دومین بار فیلمی از یک فیلمساز ایرانی در یک جشنواره بزرگ جهانی به نمایش درآمد در حالی که سازنده‌اش همزمان در زندان اوین به سر می‌برد. فیلم «کافه»، به نویسندگی و کارگردانی نوید میهن‌دوست، روزهای دهم و یازدهم نوامبر ۲۰۲۳ (۱۹ و ۲۰ آبان ۱۴۰۲) در شصت‌وچهارمین جشنواره جهانی فیلم تسالونیکی رونمایی شد و موفقیت دیگری برای سینمای مستقل و زیرزمینی ایران به دست آورد. استقبال باشکوه از نمایش این فیلم در هر دو پخشی که در این جشنواره داشت، نشان از استقبال جهانی از سینمای مستقل ایرانی دارد که تن به سانسور جمهوری
سینمای مستقل ایرانی دارد که تن به سانسور جمهوری اسلامی نمی‌دهد. حالا و پس از این‌ همه کش‌وقوس، طرح دل‌مشغولی میهن‌دوست در جشنواره‌ای با قدمت و اهمیت تسالونیکی، نشان می‌دهد باید گرایش تازه‌ی سینمای ایران برای فراروی از محدوده‌های پیشین را بسیار جدی گرفت. طبیعی است که این نخستین گام‌ها هم مثل هر نوجوییِ دیگری، خالی از اشکال نباشد. برای فیلم‌سازِ نوعیِ این گرایش نوخاسته، دام‌چاله‌هایی که در مسیر ساخت یک فیلم استاندارد با آن روبه‌رو است، بسیار بیشتر از تولیدات جریان اصلی خواهد بود؛ با بسامدی چندبرابری در محصول
اصلی خواهد بود؛ با بسامدی چندبرابری در محصول نهایی.
مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع دانشنامه‌ای جغرافیایی است سه جلدی به زبان عربی اثر صفی‌الدین بغدادی (متوفای ۷۳۹ هجری قمری). این اثر در واقع گزیده‌ای است از معجم البلدان یاقوت حموی که ابن عبد الحق در آن تلاش داشته‌است تا اشتباهات یاقوت در معجم البلدان را اصلاح کند و همهٔ مطالب غیرجغرافیایی که در آن اثر آمده را حذف کند. مراصد الاطلاع نخستین‌بار در۱۸۵۰ میلادی در لیدن چاپ شد.
ان‌جی‌سی ۶۵۴۴ () یک خوشه کروی کوچک است که در صورت فلکی قوس جای دارد.
آلیوشا کملین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر به صورت قرضی از یونیون برلین برای باشگاه فوتبال سن پائولی بازی می‌کند. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان آلمان و زیر ۲۰ سال آلمان بازی کرده‌است. دوران باشگاهی. در ۱ سپتامبر ۲۰۲۲، او اولین قرارداد حرفه ای خود را با یونیون برلین امضا کرد. او اولین بازی بزرگسالان و حرفه ای خود را با باشگاه فوتبال یونیون برلین به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد ۴–۱ بوندس‌لیگا مقابل باشگاه فوتبال ماینتس ۰۵ در ۲۰ اوت ۲۰۲۳ انجام داد. در ۷ ژانویه
ماینتس ۰۵ در ۲۰ اوت ۲۰۲۳ انجام داد. در ۷ ژانویه ۲۰۲۴، یونیون برلین، کملین را به صورت قرضی تا پایان فصل به باشگاه فوتبال سن پائولی در بوندس‌لیگا ۲ فرستاد.
"مریم مغرور" آهنگی از گروه راک آمریکایی کریدنس کلیرواتر ریوایول است که توسط خواننده و نوازنده گیتار جان فوگرتی نوشته شده‌است. در ژانویه ۱۹۶۹ توسط فنتزی رکوردز و در دومین آلبوم استودیویی گروه، "بایو کاتری" به صورت تک آهنگ منتشرشد. این آهنگ به یک موفقیت بزرگ در ایالات متحده تبدیل شد و در مارس ۱۹۶۹ به رتبه ۲ در "بیلبورد هات ۱۰۰" رسید، اولین آهنگ از پنج تک آهنگی که در رتبه دوم برای این گروه قرار گرفت. بعداً در همان سال، سالومون برک خواننده آراَندبی نسخه ای را در بل رکوردز منتشر کرد که به رتبه ۱۵ جدول "بیلبورد