payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمتری از کاروانسراها باقی مانده اما همچنان صدها کاروانسرا در سراسر ایران وجود دارد و حدود ۷۰۰ کاروانسرا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌اند. ایران تنها در مسیرهای تجاری تاریخی خود از جمله جاده ابریشم که آسیا و اروپا را به هم متصل می‌کند، بیش از ۲۰۰ کاروانسرا دارد. معماری. معماری کاروانسراهای ایرانی متناسب با استفاده از آن بوده و سازندگان تلاش می‌کردند تا بیشترین سودمندی را در ساخت سازه لحاظ کرده و با کمترین سازه، بیشترین استفاده از فضا را داشته باشند. در میان چند صد کاروانسرای موجود در ایران، هیچ دو
در میان چند صد کاروانسرای موجود در ایران، هیچ دو کاروانسرایی پلان‌های مشابه یکدیگر ندارند و حتی دو کاروانسرای پشت سر هم در یک مسیر کاروانی نیز مانند هم نیستند. آرتور پوپ، کاروانسراهای ایران را "یکی از پیروزی‌های بزرگ معماری ایران" توصیف می‌کند و معتقد است هیچ جای دیگر جز کاروانسرا نمی‌توانیم هماهنگی کامل‌تری در عملکرد و ساختار پیدا کنیم. بیشترین نوع پلان معماری استفاده‌شده در ساخت کاروانسراهای ایرانی، پلان‌های چهارگوشه و دارای حیاط مرکزی است. در این نوع پلان، کاروانسراها در ظاهر به یکدیگر شبیه هستند؛ اما
کاروانسراها در ظاهر به یکدیگر شبیه هستند؛ اما در جزئیات، معماری و چینش فضاها با یکدیگر تفاوت‌های زیادی دارند. معماری حیاط مرکزی نیز به این دلیل رونق داشته که در شرایط بد آب‌وهوایی این شکل از معماری درون‌گرا کارکرد بهتری داشته است. در این نوع معماری، اطراف حیاط حجره‌ها و شاه‌نشین‌ها قرار داشتند و در پشت حجره‌ها، به صورت طولی و دالانی، شترخوان قرار داشته که ورودی و شکل آن بسته به هر کاروانسرا متفاوت بوده است. هرچند معماری عمده کاروانسراها به شکل حیاط مرکزی بوده؛ اما این شکل نیز فرم‌های مختلفی داشته است؛ برای
اما این شکل نیز فرم‌های مختلفی داشته است؛ برای نمونه برخی کاروانسراها مانند کاروانسرای امین‌آباد معماری هشت‌ضلعی یا در مناطق سردسیر کاروانسرای سرپوشیده نیز مرسوم بوده است؛ مانند کاروانسرای خوی. فرم دایره‌ای نیز در برخی کاروانسراها استفاده شده؛ مانند کاروانسرای زین‌الدین در یزد و همچنین فرم هشت‌ضلعی نامنتظم مانند کاروانسرای سنگی انجیره. کاروانسراهای داخل بافت شهری مانند کاروانسرای سعدالسلطنه در قزوین و کاروانسرای افضل در شوشتر نیز با وجود حیاط‌های مستطیل، فرم ارگانیک خود را دارند. از نظر مقایسه، تفاوت
فرم ارگانیک خود را دارند. از نظر مقایسه، تفاوت کاروانسراهای ایرانی با چند نوع دیگر از کاروانسراهای موجود در خارج از ایران در شکل و نقشه است، زیرا به نظر می‌رسد نوع دیگر کاروانسراها از نمونه‌های اولیه ایرانی آمده است. ثبت جهانی. در چهل و پنجمین کمیته میراث جهانی یونسکو که در شهریور ۱۴۰۲ در شهر ریاض عربستان سعودی برگزار شد، پرونده ۵۶ کاروانسرای تاریخی ایران از ۲۴ استان مورد بررسی قرار گرفت. به دنبال گزارش مثبت نماینده ایکوموس (کنوانسیون میراث جهانی) دربارهٔ وضعیت مرمت و نگهداری و ارزش تاریخی این کاروانسراها
مرمت و نگهداری و ارزش تاریخی این کاروانسراها و اظهارات نمایندگان برخی کشورها در موافقت با این پرونده، و پس از حذف دو کاروانسرای صفوی در آذربایجان شرقی (کاروانسرای یام) و اصفهان (کاروانسرای عباسی) و با انجام اصلاحاتی در بخش‌ها و بندهایی از آن، سرانجام در مجموع ۵۴ کاروانسرا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت جهانی شد. به دلیل بازسازی دو کاروانسرای یام و عباسی (مادرشاه) اصفهان با مصالح جدید، یونسکو اصالت این بنا را قانع‌کننده ندانست و این دو کاروانسرا که به هتل تبدیل شده‌اند، از فهرست پیشنهادی ایران حذف شدند.
تبدیل شده‌اند، از فهرست پیشنهادی ایران حذف شدند. نماینده وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ایران در اجلاس یونسکو توضیح داد که ایران پرونده ۵۶ کاروانسرا را ارائه کرده، در حالی که بیش از ۷۰۰ کاروانسرا را ثبت ملی کرده است. به گفته وی، ایران چند معیار را برای انتخاب این ۵۴ کاروانسرا از جمله معماری و دوره‌های تاریخی درنظر گرفته است و این آمادگی را دارد که دو کاروانسرا را به پیشنهاد ایکوموس حذف و در آینده آن‌ها را به این پرونده الحاق کند. معیارها. در پرونده مربوط به کاروانسراهای ایران در یونسکو تأکید شده
مربوط به کاروانسراهای ایران در یونسکو تأکید شده است که کاروانسراها یکی از مهم‌ترین اشکال معماری ایرانی هستند که باعث توسعه مسیرها و نیازهای مرتبط با خواسته‌ها و مقتضیات سفر شده‌اند. کاروانسراهای ثبت‌شده با مقایسه نقشه ۲۰۰ کاروانسرا انتخاب شده‌اند که دربارهٔ ویژگی آن‌ها در پرونده موجود در یونسکو آمده است که هیچ‌یک از آن‌ها نقشه تکراری ندارند، بنابراین مشهود است که کاروانسراها نتیجه و محصول خلاقیت و نبوغ معماران ایرانی در طول تاریخ است. از نظر قدمت، کاروانسراهای ثبت‌شده متعلق به دوره ساسانی تا قاجار هستند
ثبت‌شده متعلق به دوره ساسانی تا قاجار هستند ولی به دلیل رونق ساخت کاروانسراها در دوره صفوی، تعداد آثار ثبت‌شده آن دوره بیشتر از دیگر دوره‌های تاریخی است. سه کاروانسرا از این مجموعه دارای پیشینه ساسانی هستند:کاروانسرای پرند تهران که مربوط به اواخر دوره ساسانی است، کاروانسرای نوشیروان سمنان که به نظر باستان‌شناسان احتمالاً پیشینه ساسانی دارد و کاروانسرای دیر گچین قم که به استناد منابع مختلف پیشینه ساسانی دارد؛ هرچند که ساختمان فعلی این کاروانسرا مربوط به دوره صفوی است. کاروانسراهای جدیدتر شامل سعدالسلطنه،
صفوی است. کاروانسراهای جدیدتر شامل سعدالسلطنه، بستک و فخرآباد است که در دوره قاجار ساخته شده و در فهرست جهانی قرار گرفته‌اند. علاوه بر قدمت تاریخی و تنوع طرح و پلان کاروانسراها، یکی از مهم‌ترین معیارهای انتخاب آنها وضعیت مرمت، نگهداری و حفظ اصالت آنها بوده است. محل قرارگیری و تنوع اقلیمی، معیار دیگری است که در انتخاب کاروانسراها برای ثبت جهانی مدنظر قرار گرفته است. از اقلیم‌های کوهستانی، جلگه‌ای، دشت و کویر و همه نقاط ایران، کاروانسراهایی در این پرونده وجود دارد. پیامدها. تا پیش از ثبت جهانی کاروانسراها،
دارد. پیامدها. تا پیش از ثبت جهانی کاروانسراها، ایران ۲۶ پرونده و حدود ۵۰ اثر و پهنه منفرد را به ثبت جهانی رسانده بود که با ثبت ۵۴ کاروانسرا در قالب پرونده زنجیره‌ای کاروانسراهای ایرانی، تعداد پرونده‌های ثبت جهانی ایران به ۲۷ پرونده و تعداد آثار منفرد ثبت‌شده دو برابر و بالغ بر ۱۰۰ اثر شد. پرونده ثبت جهانی زنجیره‌ای کاروانسراهای ایرانی یکی از بزرگ‌ترین پرونده‌های ثبت جهانی در عرصه ملی و بین‌المللی از نظر گستردگی تعداد آثار منفرد (۵۴ اثر در قالب یک پرونده) در تاریخ شش دهه‌ای ثبت‌های جهانی پس از کنوانسیون
در تاریخ شش دهه‌ای ثبت‌های جهانی پس از کنوانسیون ۱۹۷۲ در یونسکو به‌شمار می‌رود. همچنین یکی از مهم‌ترین دستاوردهای پرونده ثبت جهانی کاروانسراهای ایران، توزیع آثار ثبت جهانی در ایران بود و این پرونده ۲۴ استان ایران را صاحب اثر جهانی کرد. استان‌هایی مانند البرز، هرمزگان، بوشهر، خراسان شمالی، کهگیلویه و بویراحمد و قزوین پیش از کاروانسراها اثر ثبت جهانی نداشتند و به واسطه این پرونده دارای یک کاروانسرای ثبت جهانی شدند. بااین‌حال هفت استان گلستان، مازندران، زنجان، کردستان، ایلام، چهارمحال و بختیاری و سیستان و
کردستان، ایلام، چهارمحال و بختیاری و سیستان و بلوچستان از حضور در این پرونده بازماندند. دلیل این موضوع، نبودن کاروانسرای واجد ارزش ثبت جهانی یا تخریب آن‌ها در این استان‌ها بوده است. فهرست. فهرست زیر، ۵۴ کاروانسرا و رباطی هستند که در پروندهٔ «کاروانسراهای ایرانی» در فهرست جهانی یونسکو ثبت شده‌اند:
کلودیا مانفرین آلنده (زاده ۹ اکتبر ۱۹۹۶) یک هنرپیشه و خواننده برزیلی/آمریکایی، صاحب بلان مدیا و موسس Burger Babes است. آلنده در فرانسیسکو بلترائو ، پارانا به دنیا آمد و در 20 سالگی به سائوپائولو نقل مکان کرد. او دختر کلودیو آلنده(دکتر ) و دولورس مانفرین آلنده(وکیل ) است. در کودکی، او را یک تام‌بوی می دانستند. او هیچ علاقه ای به دنبال کردن حرفه مدلینگ نداشت و ترجیح می داد وقت خود را صرف بازی های ویدیویی کند.
شیائومی می میکس ۲ (انگلیسی: Xiaomi Mi MIX 2) یک فبلت اندرویدی است که توسط شیائومی ساخته شده‌است. اولین بار در سپتامبر ۲۰۱۷ در چین عرضه شد و بعداً در هند در رویدادی در دهلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷ راه معرفی شد این گوشی جانشین شیائومی می میکس است. بدنه سرامیکی این موبایل توسط فیلیپ استارک طراحی شده‌است. این گوشی دارای اندروید ۷٫۰ "نوقا" و MIUI 9 است. این گوشی به عنوان دنباله دستگاه می میکس معرفی شد.
معصومه محمدیان (زاده ۱۰ خرداد ۱۳۶۶ در تهران) تکواندوکار و مربی تکواندو ایرانی است. او که دارای گواهینامه مربیگری بین‌المللی از فدراسیون جهانی تکواندو است، گواهینامه کوکیوون ۵ را هم از فدراسیون جهانی دریافت کرده و دارای کمربند سیاه دان۵ است. محمدیان از سال ۱۳۸۱ فعالیت خود را در رشته تکواندو آغاز کرده و بعد از کسب تجربه در مسابقات استانی و کشوری، با دریافت کمربند مشکی فعالیت خود در عرصه مربیگری را آغاز کرده‌است. محمدیان در سال ۲۰۱۶ به عنوان مربی تیم ملی تکواندو زنان ایران برای حضور در مسابقات جهانی انتخاب شد.
زنان ایران برای حضور در مسابقات جهانی انتخاب شد. او بعد از گذراندن دوره‌ای پرفرازونشیب در تیم ملی تکواندو ایران، در سال ۲۰۲۲ به کشور کانادا مهاجرت کرد و در حال حاضر در باشگاه فارست هیل تورنتو کار خود را می‌دهد. وی در دوران فعالیت خود به عنوان مربی سابقه کسب عنوان بهترین مربی جهان را در سال ۲۰۲۲ در کارنامه خود دارد و همچنین تجربه قهرمانی در رقابت‌های آسیایی و جهانی را همراه تیم ملی تکواندو ایران به عنوان مربی به‌دست آورده‌است.
حقوق بشر (به انگلیسی: Rights of Man)، کتابی از توماس پین، شامل 31 مقاله، که در سال ۱۷۹۱ نوشته شده است. او در این کتاب چنین بیان می‌کند که انقلاب سیاسی مردمی زمانی مجاز است که یک دولت از حقوق طبیعی مردم خود محافظت نکند. با استفاده از این مقاله‌ها به‌عنوان یک پایگاه اطلاعات، از انقلاب فرانسه در برابر حمله به ادموند برک در "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) دفاع می‌کند. این کتاب در دو بخش، در مارس ۱۷۹۱ و فوریه ۱۷۹۲ منتشر شد. زمینه. پین از حامیان انقلاب فرانسه بود که در سال ۱۷۸۹ آغاز شد. او سال بعد از فرانسه
بود که در سال ۱۷۸۹ آغاز شد. او سال بعد از فرانسه دیدن کرد. بسیاری از متفکران بریتانیایی از آن حمایت کردند، از جمله ریچارد پرایس، که با موعظه و جزوه‌ای که شباهت‌های مطلوبی بین انقلاب شکوهمند ۱۶۸۸ و انقلاب فرانسه ترسیم می‌کرد، جنجال‌های انقلاب را آغاز کرد. ادموند برک، روشن‌فکر محافظه‌کار، با حمله‌ای ضدانقلابی در کتابی تحت عنوان "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) به این انقلاب تاخت، که به شدت برای طبقه زمین‌دار جذابیت داشت و ۳۰۰۰۰ نسخه فروخت. "حقوق بشر" پین در ۲۱ فوریه ۱۷۹۱، توسط جوزف جانسون چاپ شد، بعدتر
در ۲۱ فوریه ۱۷۹۱، توسط جوزف جانسون چاپ شد، بعدتر به‌دلیل ترس از پیگرد قانونی خودسانسوری کرد و انتشار را متوقف کرد. اما جی‌اس جردن وارد عمل شد و آن را در ۱۶ مارس مجدداً منتشر کرد. این کتاب ۹۰۰۰۰ کلمه‌ای در ۱۳ مارس، سه هفته دیرتر از زمان برنامه‌ریزی‌شده منتشر شد و تا یک میلیون نسخه فروخته شد، و «با اشتیاق از سوی اصلاح‌طلبان، مخالفان پروتستان، دموکرات‌ها، صنعتگران، و کارگران ماهر کارخانه‌های صنعتی جدید خوانده شد». استدلال‌ها. پین استدلال می‌کند که منافع پادشاه و مردمش یکی است، و اصرار دارد که انقلاب فرانسه
و مردمش یکی است، و اصرار دارد که انقلاب فرانسه باید به‌عنوان انقلابی در نظر گرفته شود که به اصول استبدادی سلطنت فرانسه حمله می‌کند، نه خود پادشاه. مردم باستیل زندان اصلی پاریس را که نماد استبداد است را می‌گیرند. حقوق بشر از طبیعت سرچشمه می‌گیرد؛ بنابراین، حقوق را نمی‌توان از طریق منشور سیاسی اعطا کرد، زیرا این بدان معناست که حقوق از نظر قانونی قابل فسخ است، بنابراین، امتیاز خواهد بود: تنها هدف دولت حفاظت از فرد و حقوق ذاتی و مسلم اوست. هر نهاد اجتماعی که به نفع ملت نباشد نامشروع است، به‌ویژه سلطنت و
که به نفع ملت نباشد نامشروع است، به‌ویژه سلطنت و اشرافیت. تیزبینی کتاب از عصر روشن‌گری نشأت می‌گیرد و به "رساله دوم دولت"، نوشته جان لاک مرتبط شده است (هر چند خود پین ادعا می‌کرد که هرگز این اثر را نخوانده است). به‌نظر می‌رسد که شکل‌گیری این موضوع یک شب در فرانسه، و پس از شبی که با توماس جفرسون و لافایت گذرانده بود، در مورد جزوه ای توسط جیمز ویلسون محافظه‌کار فیلادلفیا در مورد قانون اساسی پیشنهادی فدرال بود، اتفاق افتاده است. اصلاحات دولت انگلیس. "حقوق بشر" در پیشنهاد اصلاحات عملی دولت انگلیس مانند قانون
در پیشنهاد اصلاحات عملی دولت انگلیس مانند قانون اساسی مکتوب که توسط مجلس ملی نوشته شد، شکل داده شده است. با حذف عناوین اشرافی، بودجه ملی بدون هزینه‌های تخصیصی نظامی و جنگی، کاهش مالیات برای فقرا و آموزش یارانه‌ای برای آن‌ها، و مالیات بر درآمد تصاعدی که در برابر املاک ثروتمندان قرار می‌گیرد تا از ظهور مجدد اشرافیت ارثی جلوگیری کند. اشرافیت. اصولاً، "حقوق بشر" با ایده حکومت موروثی مخالفت می‌کند. این اعتقاد که حکومت دیکتاتوری به‌دلیل ماهیت فاسد انسان ضروری است. اگرچه سایر نویسندگان اواخر قرن هجدهم مانند جیمز
اگرچه سایر نویسندگان اواخر قرن هجدهم مانند جیمز موری و سرگرد جان کارترایت از نقش بزرگ اشراف در دولت انتقاد کردند، پین احتمالاً اولین کسی بود که از ریشه‌کنی القاب و حکومت موروثی حمایت کرد. ادموند برک در "تأملاتی بر انقلاب در فرانسه" (۱۷۹۰) می‌گوید که ثبات اجتماعی واقعی زمانی به‌وجود می‌آید که اکثریت فقیر کشور توسط اقلیتی از اشراف ثروتمند اداره شوند و میراث قانونی قدرت (ثروت، مذهبی، حکومت‌داری) شایسته بودن سیاست را تضمین می‌کند. قدرت قلمرو انحصاری طبقه اجتماعی نخبه کشور (اشراف) است. "حقوق بشر" ادعای برک در
نخبه کشور (اشراف) است. "حقوق بشر" ادعای برک در مورد "خرد ذاتی اشراف" را محکوم می‌کند. مقابله با این مفهوم که یک ملت حق تشکیل دولت برای اداره خود را ندارد. پین تعریف برک از دولت را به‌عنوان «تدبیر خرد انسانی» رد می‌کند. در عوض، استدلال می‌کند که دولت تدبیر انسان است، و نتیجه می‌شود که جانشینی موروثی و حقوق موروثی برای حکومت نمی‌تواند یک دولت را تشکیل دهد؛ زیرا خرد برای حکومت کردن به ارث نمی‌رسد. وراثت. "تأملات بر انقلاب در فرانسه" ادموند برک، مشروعیت حکومت اشرافی را با قطعنامه ۱۶۸۸ پارلمان که ویلیام و مری
اشرافی را با قطعنامه ۱۶۸۸ پارلمان که ویلیام و مری اورن، و وارثان آن‌ها، را حاکمان واقعی انگلستان اعلام می‌کرد، ترسیم می‌کند. پین دو استدلال علیه این دیدگاه ارائه می‌کند. اول این‌که، او استدلال می‌کند که «هر عصر و نسلی باید به اندازه عصر و نسل‌های قبل از خود در همه موارد آزاد باشد تا برای خود تصمیم گرفته و عمل کند.» دوم این‌که، پین می‌گوید که نهاد سلطنت را نباید از نظر تاریخی از سال ۱۶۸۸ دنبال کرد، بلکه از سال ۱۰۶۶، زمانی که ویلیام یکم به زور حکومت نورمان خود را بر انگلیسی‌ها تحمیل کرد، ریشه‌یابی کرد. تأثیر
را بر انگلیسی‌ها تحمیل کرد، ریشه‌یابی کرد. تأثیر فکری توماس پین در دو انقلاب بزرگ سیاسی قرن هجدهم قابل درک است. او "حقوق بشر را" به جورج واشینگتن و مارکی دو لافایت تقدیم کرد و با اذعان به اهمیت انقلاب‌های آمریکا و فرانسه در تدوین اصول حکومت دموکراتیک مدرن. بنابراین، اعلامیه حقوق بشر و شهروند (به فرانسوی: "Déclaration des droits de l'Homme et du citoyen") را می‌توان به این صورت خلاصه کرد: ۱) انسان‌ها به‌دنیا می‌آیند و همیشه آزاد و برابر با حقوق خود هستند؛ بنابراین، تمایزات مدنی را می‌توان تنها بر اساس منافع
تمایزات مدنی را می‌توان تنها بر اساس منافع عمومی استوار کرد. ۲) غایت همه انجمن‌های سیاسی حفظ حقوق طبیعی و غیرقابل توصیف انسان است. و این حقوق عبارتند از آزادی، مالکیت، امنیت و مقاومت در برابر ظلم. و ۳) ملت اساساً منبع تمام حاکمیت است. نه هیچ فرد و نه هیچ گروهی نمی‌توانند از هیچ قدرتی برخوردار باشند که صریحاً از آن ناشی نشده باشد. این موارد چیزی شبیه به مفهوم حقایق بدیهی است که اعلامیه استقلال ایالات متحده بیان می‌کند. رفاه. در فصول پایانی "حقوق بشر"، پین به وضعیت فقرا می‌پردازد و یک پیشنهاد رفاه اجتماعی
به وضعیت فقرا می‌پردازد و یک پیشنهاد رفاه اجتماعی مفصل را بیان می‌کند که بر اساس تغییر جهت مخارج دولت است. از همان ابتدا، پین ادعا می‌کند که همه شهروندان یک ادعای ذاتی برای رفاه دارند. برخلاف نویسندگانی مانند جیمز برگ که به‌دنبال محدود کردن کمک به اقشار مرفه‌تر بود، پین اعلام می‌کند که رفاه خیریه نیست، بلکه یک حق غیرقابل برگشت است. درک پین از رفاه ظاهراً از ایده او از حکومت سیاسی پیروی می‌کند. وی خاطرنشان می‌کند: «انسان نه برای این‌که بدتر از قبل شود و نه برای این‌که حقوقی کم‌تر از قبل داشته باشد، وارد
برای این‌که حقوقی کم‌تر از قبل داشته باشد، وارد جامعه نشد، بلکه برای این‌که این حقوق بهتر تأمین شود». پین در تطابق با آثار قبلی خود بر سازگاری بین حقوق فردی و رفاه اجتماعی تأکید می‌کند. او شدیداً ادعا می‌کند که فقر فلج‌کننده حقوق یک فرد و در نتیجه مشروعیت حکومت را تضعیف می‌کند. پس جای تعجب نیست که پین به‌شدت با قوانین ضعیف انگلیسی که در آن زمان وجود داشت مخالفت کرد و از آن انتقاد کرد و ادعا کرد که قوانین بسیار بی‌اثر و با ماهیتی ابتدایی هستند. جوانان و آموزش و پرورش. آموزش سنگ بنای طرح رفاه پین است. پین
و پرورش. آموزش سنگ بنای طرح رفاه پین است. پین ادعا می‌کند: «ملتی که تحت سیطره یک دولت خوب است، نباید به هیچ‌کس اجازه دهد که بی‌آموزه بماند». پین تا حد زیادی بر آموزش جمعیت جوان متمرکز است. او معتقد است که آموزش کودکان در نهایت باعث بهبود جامعه خواهد شد. پین اصرار دارد که یک سیستم رفاه اجتماعی که جوانان کشور را آموزش می‌دهد، به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه عمل می‌کند و دانش بیش‌تری را در میان مردم ایجاد می‌کند. او توضیح می‌دهد که کودکان و جوانان فقیر معمولاً از دسترسی برابر به آموزش محروم هستند. کودکان فقیری که
برابر به آموزش محروم هستند. کودکان فقیری که از خانواده‌های فقیر می‌آیند اغلب مجبور می‌شوند به‌دنبال کار باشند و در نتیجه توانایی ادامه تحصیل از آن‌ها سلب می‌شود. پس فقر ماهیتی چرخه‌ای پیدا می‌کند و بدون شک با گذشت زمان افزایش می‌یابد. پین معتقد است که فقدان آموزش در میان جمعیت جوان منجر به افزایش خشونت و جنایت خواهد شد. برای مبارزه با این مشکل، پین کاهش مالیات برای خانواده‌های فقیر را پیشنهاد می‌کند. ۴ پوند در سال برای هر کودک زیر ۱۴ سال، به والدین کودکان اجازه می‌دهد آن‌ها را به مدرسه بفرستند. پین برای
اجازه می‌دهد آن‌ها را به مدرسه بفرستند. پین برای ۶۳۰۰۰۰ کودک، هزینه را ۲۵۲۰۰۰۰ پوند تخمین زده است. او می‌گوید: «با اتخاذ این روش نه تنها فقر والدین برطرف می‌شود، بلکه جهل و نادانی از نسل در حال ظهور بیرون می‌رود و تعداد فقرا از این پس کم‌تر می‌شود، زیرا توانایی‌های آن‌ها به کمک آموزش، بیش‌تر خواهد بود». در همین راستا، پین همچنین پیشنهاد می‌کند که زنان باید فوراً پس از تولد فرزند از مزایای زایمان بهره‌مند شوند. سال‌خوردگان. مهم‌ترین برنامه رفاهی پین، مراقبت از جمعیت سال‌مند است. او درد سن را به دو دسته
از جمعیت سال‌مند است. او درد سن را به دو دسته تقسیم می‌کند. اولی را طبقه «رویکرد سن» و دومی را طبقه «سال‌مندی» می‌نامد. کسانی که در گروه «رویکرد سنی» طبقه‌بندی می‌شوند، بالای پنجاه سال سن دارند اما کمتر از ۶۰ سال سن دارند، درحالی‌که «سال‌مندی» از سن شصت سالگی شروع می‌شود. پین اعلام می‌کند آن‌هایی که در سنین بالا هستند، قادر به انجام کارهای پرزحمت نیستند و نهایتاً در جامعه کنونی به سمت مرگ سوق داده می‌شوند. پین تصمیم می‌گیرد که سالانه ۶ پوند از مالیات مازاد را به افراد مسن بپردازد و سالیانه ۱۰ پوند به افراد
به افراد مسن بپردازد و سالیانه ۱۰ پوند به افراد مسن بپردازد. پیشنهاد کارخانه فقرا. پین در کنار تغییر جهت مخارج دولت، چیزی را پیشنهاد می‌کند که برخی ممکن است آن را «کارخانه» یا محل کار برای افراد فقیر بنامند. خانه کار پین را به‌عنوان یک ساختمان یا ساختمانی با ظرفیت حداقل ۶۰۰۰ نفر توصیف می‌کند. در این ساختمان‌ها، کسب‌وکارهای فعال درخواست‌ها را می‌پذیرفتند تا هر شهروندی بتواند شغلی پیدا کند. برای این‌که طرح پین به‌طور مؤثر اجرا شود، او شرایطی را ذکر می‌کند که باید رعایت شود. او پیشنهاد می‌دهد که هر فردی که
باید رعایت شود. او پیشنهاد می‌دهد که هر فردی که به‌دنبال استخدام از این خانه‌های کاری است باید حداقل سه ماه در برنامه بماند. با این حال، در طول اقامت خود، همه کارکنان باید وعده‌های غذایی سالم، اقامتگاه‌های گرم دریافت کنند، برای کاری که انجام داده‌اند، دست‌مزد متناسب دریافت کنند و ممکن است تا زمانی که مناسب می‌دانند کار کنند. پین اعلام می‌کند که این پناهگاه به هر فردی که در مضیقه موقت باشد کمک می‌کند و به حدود ۲۴۰۰۰ نفر در سال خدمات می‌دهد. برای تأمین مالی توسعه این پروژه، پین استفاده از درآمد حاصل از
توسعه این پروژه، پین استفاده از درآمد حاصل از مالیات زغال سنگ را پیشنهاد می‌کند. تحلیل و تأثیر عمومی. به گفته مارک فیلپ، «از بسیاری جهات "حقوق بشر" ترکیبی نابه‌سامان از روایت، استدلال و جذابیت بلاغی است، که به مواد ترکیبی استفاده‌شده پین و سرعت ساخت آن خیانت می‌کند.» این کتاب به‌سرعت تجدید چاپ، و به‌طور گسترده منتشر شد و نسخه‌های آن با صدای بلند در مسافرخانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها خوانده می‌شد؛ به‌طوری که تیراژ آن تا ماه مه حدود ۵۰۰۰۰ نسخه بود. از میان ۳۰۰ جزوه‌ای که جنجال‌های انقلابی به راه انداخت، "حقوق بشر"
که جنجال‌های انقلابی به راه انداخت، "حقوق بشر" اولین جزوه‌ای بود که به پرونده برک آسیب جدی زد و اعتبار فرانسوی‌ها را هم در بریتانیا و هم در آمریکا بازگرداند. انتشار "حقوق بشر" باعث خشم در انگلستان شد. پین "غیابی" محاکمه شد و به اتهام افترای فتنه‌انگیز علیه ولی‌عهد محکوم شد. توماس پین تنها مدافع حقوق بشر یا تنها نویسنده اثری با عنوان "حقوق بشر" نبود. توماس اسپنس، رادیکال طبقه کارگر، از اولین کسانی است که در انگلستان از این عبارت استفاده می‌کند.
جان لوئیس بنتلی ()؛ (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۵۳) یک دانشمند رایانه آمریکایی است که به ایجاد الگوریتم پارتیشن‌بندی مبتنی بر اکتشافی درخت کی‌دی نسبت داده می‌شود. تحصیلات و حرفه. بنتلی در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی علوم ریاضی را از دانشگاه استنفورد و مدرک کارشناسی ارشد و دکترا را در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل دریافت کرد. زمانی که دانشجو بود، دوره‌های کارآموزی را در مرکز تحقیقات زیراکس پالو آلتو و مرکز شتاب‌دهنده خطی استنفورد گذراند.‌ پس از دریافت مدرک دکترا، به عنوان استادیار علوم رایانه و ریاضیات به
دکترا، به عنوان استادیار علوم رایانه و ریاضیات به هیئت علمی دانشگاه کارنگی ملون پیوست. در دانشگاه کارنگلی ملون، شاگردان او شامل برایان رید ، جان اوسترهات ، جف اپینگر ، جاشوا بلوخ و جیمز گاسلینگ بودند و او یکی از مشاوران چارلز لیزرسون بود. بعداً، بنتلی به آزمایشگاه‌های بل نقل مکان کرد، جایی که با همکاری داگ مک‌ایلروی، یک الگوریتم مرتب‌سازی سریع بهینه‌سازی شده را نوشت. او یک راه حل بهینه برای حالت دو بعدی مسئله اندازه‌گیری کلی پیدا کرد: با توجه به مجموعه‌ای‌ از "n" مستطیل، مساحت اتحاد آنها را پیدا کنید. او و
"n" مستطیل، مساحت اتحاد آنها را پیدا کنید. او و توماس اوتمن الگوریتم بنتلی-اتمن را اختراع کردند، یک الگوریتم کارآمد برای یافتن تمام جفت‌های متقاطع در میان مجموعه‌ای از پاره‌های خط. او ستون "برنامه‌نویسی مروارید را" برای "مجله" "ارتباطات ACM" نوشت و بعداً مقالات را در دو کتاب به همین نام جمع‌آوری کرد. در سال ۱۹۸۲، بنتلی به مرکز تحقیقات علوم رایانه در آزمایشگاه‌های بل نقل مکان کرد، جایی که او عضو برجسته کارکنان فنی بود. در این دوره او زبان‌های مختلفی را توسعه داد، تحقیقات الگوریتمی خود را ادامه داد و
توسعه داد، تحقیقات الگوریتمی خود را ادامه داد و نرم‌افزارها و محصولات مختلفی را برای سیستم‌های ارتباطی توسعه داد. او با همکاری داگلاس مک ایلروی یک الگوریتم مرتب‌سازی سریع بهینه‌سازی شده را نوشت. او در سال ۲۰۰۱ آزمایشگاه‌های بل را ترک کرد و تا سال ۲۰۱۳ در آزمایشگاه‌های آوایا کار کرد. در این دوره سیستم‌های ارتباطی سازمانی را توسعه داد. او یک راه حل بهینه برای حالت دو بعدی مسئله اندازه‌گیری کلی پیدا کرد، با نام : با توجه به مجموعه‌ای از محدوده‌های مستطیل، مساحت اتحاد آنها را پیدا کنید. او و توماس اوتمان
مساحت اتحاد آنها را پیدا کنید. او و توماس اوتمان الگوریتم بنتلی-اتمن را اختراع کردند، الگوریتمی کارآمد برای یافتن تمام جفت‌های متقاطع در میان مجموعه‌ای از پاره‌های خط. او ستون برنامه‌نویسی مروارید را برای مجله انجمن ماشین‌های حسابگر نوشت و بعداً مقالات را در دو کتاب به همین نام در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۸ گردآوری کرد. بنتلی در سال ۲۰۰۴ جایزه عالی دکتر داب در برنامه‌نویسی را دریافت کرد. زندگی شخصی. او کوهنوردی است که بیش از صد قله ۴۰۰۰ فوتی در شمال شرقی ایالات متحده را صعود کرده است.
قانون اینگلفینگر (به انگلیسی: Ingelfinger rule) یک قانون در نشریات علمی است که به نام فرانتس جی. اینگلفینگر سردبیر وقت "مجله پزشکی نیوانگلند" ("NEJM") نامگذاری شده است. این قانون ابتدا در سال ۱۹۶۹ تصریح می‌کرد که "NEJM" یافته‌هایی را که قبلا در رسانه‌ها یا نشریات دیگر انتشار یافته باشد، منتشر نمی‌کند. این قانون سپس توسط چندین نشریه علمی دیگر پذیرفته شد و از آن زمان تاکنون انتشارات علمی را تحت تاثیر قرار داده است. از نظر تاریخی این قانون به اطمینان از تازه (Fresh) بودن محتوای نشریات علمی کمک کرده است لذا
(Fresh) بودن محتوای نشریات علمی کمک کرده است لذا نشریات علمی محتوایی را که قبلاً در جاهای دیگر گزارش شده است تکرار نمی کنند. قانون اینگلفینگر از سیستم تحریم علمی (Scientific embargo system) محافظت می‌کند. همچنین هدف دیگر قانون اینگلفینگر جلوگیری از انتشار محتوای تکراری توسط نویسندگان است که باعث افزایش بی‌رویه سابقه علمی آنها می‌شود. از سوی دیگر گفته می‌شود دلیل واقعی قانون اینگلفینگر حفاظت از جریان درآمد مجلات است. با افزایش محبوبیت سرورهای پیش چاپ مانند arXiv ، bioRxiv و HAL بسیاری از مجلات الزامات خود
arXiv ، bioRxiv و HAL بسیاری از مجلات الزامات خود را در مورد قانون اینگلفینگر کاهش داده اند. در دفاع از این سیاست، نشریه نیوانگلند در سرمقاله‌ای گفت که این قانون دانشمندان را از صحبت با رسانه‌ها قبل از اینکه نتایج مطالعات شان داوری تخصصی (Peer review) شود منصرف می کند. نمونه مشابه این خط مشی در سال ۱۹۶۰ توسط ساموئل گودسمیت سردبیر نشریه "Physical Review Letters" بیان شده بود، اما شهرت چندانی نیافت.
یااین/یا آن اولین اثر منتشرشده سورن کی‌یرکگور، فیلسوف دانمارکی است. این کتاب که در دو جلد در سال ۱۸۴۳ با ویراستاری مستعار "ویکتور ارمیتا" (در لاتین به معنای «زاهد پیروز») ظاهر شد، نظریه‌ای دربارهٔ وجود انسان را ترسیم می‌کند که با تمایز بین شیوه زندگی اساساً لذت‌گرا، زیبایی‌شناختی و زندگی اخلاقی مبتنی بر تعهد مشخص می‌شود. "یا این/یا آن" دو دیدگاه از جهان‌بینی را به تصویر می‌کشد. هر دیدگاه زندگی توسط یک نویسنده تخیلی با نام مستعار نوشته و نشان داده شده‌است، با نوع نثر ویژه، منعکس‌کننده و بسته به دیدگاه زندگی
نوع نثر ویژه، منعکس‌کننده و بسته به دیدگاه زندگی مورد بحث است. به‌عنوان مثال، نگاه زیبایی‌شناختی به زندگی در قالب مقاله‌ای کوتاه، با تصاویر و کنایه‌های شاعرانه نوشته می‌شود و موضوعات زیبایی‌شناختی مانند موسیقی، اغواگری، نمایش و زیبایی را مورد بحث قرار می‌دهد. دیدگاه اخلاقی زندگی به‌صورت دو نامه طولانی با نثری استدلالی‌تر و محدودتر نوشته شده‌است، که در مورد مسئولیت اخلاقی، خویشتن‌اندیشی و ازدواج بحث می‌کند. دیدگاه‌های کتاب به‌طور دقیق خلاصه نشده‌اند، بلکه به‌عنوان تجربیات زنده‌شده توسط نویسنده مستعار بیان
تجربیات زنده‌شده توسط نویسنده مستعار بیان شده‌اند. دغدغه اصلی کتاب، این سؤال اولیه ارسطو است که «چگونه باید زندگی کنیم؟» شعار او از پلوتارک آمده‌است: «فریب‌خورده عاقل تر از فریب‌نخورده است.»
لا فابریکا (به اسپانیایی: La Fábrica؛ به معنای «کارخانه») نامی است که به سیستم مزرعه و آکادمی رئال مادرید داده شده‌است. لا فابریکا تعدادی بازیکن تولید کرده‌است که از زمان آغاز به کار رئال مادرید به موفقیت ورزشی پایدار کمک کرده‌اند. لا فابریکا در سیوداد رئال مادرید، مرکز آموزشی رئال مادرید واقع در والدبباس قرار دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۴۲، AD پلاس اولترا، یک باشگاه محلی مادریدی که در آن زمان در دسته سوم اسپانیا قرار داشت، موافقت کرد که در ازای حمایت مالی، باشگاه تغذیه رئال مادرید شود. در سال ۱۹۷۲، AD Plus