payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به شرایط مرگ آن‌ها بستگی دارد. آن‌ها ویژگی و لباس‌هایی را که به هنگام کفن و دفن به تن داشتند را حفظ می‌کنند، این بدین معنی است که کیمونوهای سفید رنگ خاک سپاری یا یونیفرم جنگجویان کشته شده به تن دارند. گاهی اوقات زخم‌های خونینی دارند که نشان‌دهندهٔ نحوه مرگشان است. موهایشان معمولاً بلند و ژولیده است که اغلب صورتشان را می‌پوشاند و ظاهرشان را از آنچه که است ناراحت کننده‌تر می‌سازد. دست‌هایشان از مچ دست آویزان است. "یوره‌ای‌ها" رنگی شفاف دارند و به زحمت قابل مشاهده هستند. در بیشتر موارد تا حدی کم رنگ هستند که
هستند. در بیشتر موارد تا حدی کم رنگ هستند که به نظر می‌رسد پا ندارند. "یوره‌ای" قادر به اجرای نفرین‌های قدرتمندی هستند. آن‌ها به اطراف پرسه می‌زنند، بلکه یک مکان یا شخص خاصی را شکار کنند. منظور از مکان، اغلب جایی است که در آنجا کشته یا دفن شده‌اند، و در مورد یک شخص، معمولاً قاتل آن‌ها یا معشوقشان است. آن‌ها تا زمانی که به آرامش برسند، در این دنیا گرفتار هستند.
مجرای بینی-اشکی (که مجرای اشک نیز نامیده می‌شود) اشک را از کیسه اشکی چشم به داخل حفره بینی می‌برد. این مجرا از حفره چشم بین استخوان‌های فک بالا و اشکی آغاز می‌شود و از آنجا به سوی پایین و عقب عبور می‌کند. دهانه مجرای بینی-اشکی به درون سوراخ بینی تحتانی در حفره بینی تا حدی توسط یک چین مخاطی (دریچه Hasner یا "plica lacrimalis") پوشیده شده‌است. کانالی که مجرای اشکی را دربر می‌گیرد، کانال بینی-اشکی نامیده می‌شود. در انسان، مجرای اشک در نرها بزرگتر از مجاری اشکی در زنان است.
نور () فیلم هندی کمدی-درام هندی-زبان، محصول سال ۲۰۱۷ است که کارگردانی آن بر عهده سانهیل سیپی بود و نقش اول فیلم را سوناکشی سینها بازی کرده‌است. اکران جهانی فیلم در روز ۲۱ آوریل ۲۰۱۷ انجام گرفت. فیلمبرداری اصلی در میانه سال ۲۰۱۴ در آر‌کی استودیو در بمبئی شروع شد.
منابع ژنتیکی گیاهی، تنوع درون گیاهان را که از انتخاب انسانی و طبیعی در طی هزاران سال به وجود می‌آید، توصیف می‌کند. ارزش ذاتی آنها عمدتاً مربوط به محصولات کشاورزی (تنوع زیستی محصول) است. بر اساس تعهد بین‌المللی بازنگری‌شده در سال ۱۹۸۳ دربارهٔ منابع ژنتیک گیاهی برای غذا و کشاورزی سازمان غذا و کشاورزی (FAO)، منابع ژنتیک گیاهی به عنوان "کل ماده زایشی و رویشی گونه‌های با ارزش اقتصادی و/یا اجتماعی برای کشاورزی حال و آینده با تأکید ویژه بر گیاهان تغذیه‌ای" "تعریف می‌شود". در وضعیت منابع ژنتیک گیاهی جهان برای غذا و
در وضعیت منابع ژنتیک گیاهی جهان برای غذا و کشاورزی (۱۹۹۸)، فائو منابع ژنتیک گیاهی برای غذا و کشاورزی (PGRFA) را به عنوان "تنوع مواد ژنتیکی موجود در ارقام سنتی و ارقام نوین و همچنین وابستگان وحشی محصول و دیگر موارد" تعریف کرد. "گونه‌های گیاهی وحشی که در حال حاضر یا در آینده می‌توان از آنها برای غذا و کشاورزی بهره‌گیری کرد".
بری ویلیام بوهم (۱۶ مه ۱۹۳۵ - ۲۰ اوت ۲۰۲۲) مهندس نرم افزار آمریکایی، استاد برجسته علوم رایانه، مهندسی صنایع و سیستم‌ها بود. در شرکت تی‌آردبلیو مهندسی نرم‌افزار و مدیر مؤسس مرکز مهندسی سیستم‌ها و نرم‌افزار در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود. او به خاطر مشارکت‌های فراوانش در زمینه مهندسی نرم‌افزار شناخته شده بود. در سال ۱۹۹۶، بوهم به دلیل مشارکت در معماری رایانه و معماری نرم‌افزار و مدل‌های هزینه، کیفیت و ریسک برای سیستم‌های هوافضا به عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد. زندگی‌نامه. بوهم در ۱۶ مه ۱۹۳۵ به دنیا
انتخاب شد. زندگی‌نامه. بوهم در ۱۶ مه ۱۹۳۵ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۷ بی‌ای ریاضیات را از دانشگاه هاروارد و مدرک کارشناسی ارشد ریاضیات را در سال ۱۹۶۱ و دکترای ریاضیات را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. او همچنین مدرک افتخاری Sc.D در علوم رایانه از دانشگاه ماساچوست در سال ۲۰۰۰ و در مهندسی نرم‌افزار از آکادمی علوم چین در سال ۲۰۱۱ را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۵ به عنوان برنامه نویس-تحلیلگر در جنرال داینامیکس شروع به کار کرد. در سال ۱۹۵۹ او به رند کورپوریشن تغییر مکان داد و تا سال ۱۹۷۳ رئیس
رند کورپوریشن تغییر مکان داد و تا سال ۱۹۷۳ رئیس بخش علوم اطلاعات آنجا بود. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۹ دانشمند ارشد گروه سیستم‌های دفاعی در شرکت تی‌آردبلیو بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ او در وزارت دفاع ایالات متحده (DoD) به عنوان مدیر دفتر علوم و فناوری اطلاعات دارپا ، و مدیر نرم‌افزار DDR&amp;E خدمت کرد. او همچنین در دفتر فناوری رایانه از سال ۱۹۹۲ و استاد تی‌آردبلیو مهندسی نرم‌افزار، گروه علوم رایانه، و مدیر مرکز دانشگاه کالیفرنیای جنوبی برای سیستم‌ها و مهندسی نرم‌افزار بود. جوایز. جوایز بعدی بوهم شامل جایزه برجسته
بود. جوایز. جوایز بعدی بوهم شامل جایزه برجسته دفتر وزیر دفاع در سال ۱۹۹۲، جایزه یک عمر دستاورد جامعه آمریکایی برای کیفیت در سال ۱۹۹۴، جایزه پژوهشی برجسته انجمن ماشین‌های حسابگر در مهندسی نرم‌افزار در سال ۱۹۹۷ و جایزه بین‌المللی استیونز مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک بود. او عضو مؤسسه هوانوردی و فضانوردی آمریکا، عضو انجمن ماشین‌های حسابگر، مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک و عضو آکادمی ملی مهندسی (۱۹۹۶) بود. او در سال ۲۰۰۵ جایزه ملون را برای ممتاز بودن در مربیگری و مدال مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک سیمون رامو
و مدال مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک سیمون رامو را در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. او در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۴ به عنوان استاد برجسته منصوب شد. وی در سال ۲۰۱۹ توسط شورای بین‌المللی مهندسی سیستم‌ها به دلیل مشارکت‌های پیشگامانه چشمگیر در زمینه مهندسی سیستم، جایزه پیشگام آی‌ان‌سی‌او‌اس‌ای را دریافت کرد. حرفه. علایق تحقیقاتی بوهم شامل مدل‌سازی فرآیند توسعه نرم‌افزار، مهندسی نیازمندی‌های نرم‌افزار، معماری نرم‌افزار، معیارهای نرم‌افزارسنجی و مدل‌های هزینه، محیط‌های مهندسی نرم‌افزار، و مهندسی نرم‌افزار مبتنی بر دانش بود. به گفته
و مهندسی نرم‌افزار مبتنی بر دانش بود. به گفته خود بوهم (۱۹۹۷) مشارکت‌های او در این زمینه شامل: مدل هزینه سازنده (COCOMO)، مدل مارپیچی فرآیند نرم‌افزار، رویکرد تئوری W (برد-برد) برای مدیریت نرم‌افزار و تعیین نیازمندی‌ها و دو روش پیشرفته است. محیط‌های مهندسی نرم‌افزار: سیستم بهره‌وری نرم‌افزار TRW و محیط جهش کوانتومی است. نرم‌افزار در مقابل هزینه‌های سخت‌افزاری. در یک گزارش مهم در سال ۱۹۷۳ با عنوان «آدا - پروژه: گروه کاری زبان وزارت دفاع آمریکا» به آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (دارپا)، بوهم
پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (دارپا)، بوهم پیش‌بینی کرد که هزینه‌های نرم‌افزار بر هزینه‌های سخت‌افزاری غلبه خواهد کرد. دارپا از او انتظار داشت که پیش‌بینی کند که سخت‌افزار بزرگترین مشکل باقی خواهد ماند و به این صورت آنها را تشویق به سرمایه‌گذاری در رایانه‌های بزرگ‌تر کرد. این گزارش باعث تغییر جهت در ارزیابی و محاسبات آنها شد.
صنایع دستی سیستان از اصیل‌ترین و شاخص‌ترین صنایع دستی ایران و جهان و قدمت آن به درازای تاریخ است. مردم سیستان نیز همچون دیگر اقوام ایرانی همواره به دنبال راهی برای استفاده بهتر از هنر نیاکانشان بوده‌اند. صنایع دستی سیستان زیربنای همین تفکر است و این کار باعث شده تا به مرور زمان آثاری ارزشمند و زیبا به وجود بیاید که روز به روز بر زیبایی آنها افزوده شود. در جای جای سیستان هنرها و صنایع دستی گوناگونی رواج دارند که هر کدام علاقه مندان خاص خود را دارد. این هنرها گویای فرهنگ غنی مردم این منطقه هستند و بخش بسیار
گویای فرهنگ غنی مردم این منطقه هستند و بخش بسیار مهمی از شیوه زندگی آنها را به تصویر می‌کشند. شاردن جهانگرد فرانسوی دوره صفوی در سفرنامه‌اش آورده‌است: بهترین نوع حصیر و سبد در سیستان بافته می‌شود اقبال یغمایی نیز اضافه می‌کند در داخل و پیرامون دریاچه هامون و رود هیرمند واقع در سیستان، جگن و نی بسیار می‌روید. سوزن‌دوزی. خامه دوزی (خمک دوزی). خامه دوزی نام یکی از صنایع دستی سیستان است که به آن خامک دوزی یا خمک دوزی یا حتی سفید دوزی نیز می‌گویند. اما قدیمی‌ترین واژه برای این هنر همان خمک دوزی است. به این دلیل
واژه برای این هنر همان خمک دوزی است. به این دلیل این نام را بر این هنر گذاشته بودند که در سال‌های دور، ابریشم بدون هیچ گونه پرداختی از قبیل رنگرزی و پخت و پز یا سفیدکاری و در واقع به صورت خام استفاده می‌شده‌است. در اصل خامه دوزی همان سوزن دوزی است که در آن از نخ ابریشم استفاده می‌شود. قدمت این هنر را با زمان پیدایش ابریشم در صنایع دستی سیستان برابر می‌دانند و جالب تر آن که از سیستان در اولین نوشتارهای اسلامی با عنوان مرکز تولید بهترین بافته‌های پشمی و ابریشمی یاد شده‌است. سیستان به علت داشتن باغ‌های بسیار
یاد شده‌است. سیستان به علت داشتن باغ‌های بسیار زیاد توت یکی از بزرگ‌ترین مرکزهای تولید ابریشم بوده‌است. منابع تاریخی می‌گویند در حدود صد سال پیش در روستای چلنگِ زابل کارگاه‌های تولید پیله و ابریشم وجود داشته‌است. اوج شکوفایی هنر خامه دوزی را به دوره‌های اشکانی و سیستانی نسبت می‌دهند. می‌توان جلوه‌های این هنر را در تزئینات لباس، جانماز، انواع دستمال و سفره‌ها دید. سیاه دوزی. سیاه دوزی نوعی سوزن دوزی است که تنها از نخ سیاه رنگ که معمولاً ابریشمی است، در آن استفاده می‌شود و برای تزیین سرآستین و پیش سینهٔ
استفاده می‌شود و برای تزیین سرآستین و پیش سینهٔ لباس‌ها به کار می‌رود. نحوهٔ دوخت به این صورت است که با دوخت دندان موشیِ بهم چسبیده نقش‌هایی مثلثی شکل روی لباس می‌زنند و گاهآ دربین دوخت دندان موشی از دوخت زنجیره هم استفاده می‌کنند. حصیر بافی. حصیر بافی، سیس بافی، خولک بافی یا خلک بافی، هنری که قدمتی طولانی، به درازای تاریخ شهر سوخته و دریاچه هامون دارد و در میان مردمان سیستان از جایگاه ویژه ای برخوردار است. این هنر در منطقهٔ سیستان با گویش (خولک بافی) تلفظ می‌شود. خولک از ساقه‌های نی تهیه می‌شود. از
تلفظ می‌شود. خولک از ساقه‌های نی تهیه می‌شود. از محصولات حصیری سیستان می‌توان سایه بان، پرده و توتن (نوعی قایق حصیری) را نام برد. روستاهای حاشیهٔ کوه خواجه و شهرستان زابل از مهم‌ترین منطقه‌های تولید محصولات حصیربافی در سیستان هستند. توتن بافی. توتَن نام نوعی قایق محلی است که با بافتن نی و الیاف و ساقهٔ آن در روستاها و مناطق حاشیه تالاب هامون بویژه اطراف کوه خواجه و منطقه تخت عدالت در سیستان مورد استفاده صیادان و روستاییان قرار می‌گیرد. تاریخچه. توتن قایقی با قدمت هزاران ساله از صنایع دستی سیستان زمانی به
با قدمت هزاران ساله از صنایع دستی سیستان زمانی به وفور بر روی بستر دریاچه هامون به چشم می‌خورد اما امروز چشم انتظار حیات دوباره آن است تا باز به آغوش آب بازگردد. در زمان پرآبی هامون، صیادان منطقه و همچنین کسانی که قصد عبور از عرض دریاچه هامون را داشتند از توتن که از توتک برای تولید آن استفاده می‌شد بهره‌برداری می‌کردند. ساخت قایق. تولید توتن با سختی‌ها و مشقت‌های فراوان همراه بود اما تولید آن برای بومیان محلی با توجه به اینکه مواد اولیه تولید آن از دریاچه تأمین می‌شد بدون هرگونه هزینه ای انجام می‌گرفت.
تأمین می‌شد بدون هرگونه هزینه ای انجام می‌گرفت. هرساله نیز با آمدن آب از سرریز سدهای افغانستان به مدت چندماه بعضی نقاط تالاب دارای آب بوده و توتن سواری به تفریحی برای مردم مبدل می‌شود. توتن از نی‌های روییده در نیزارهای حاشیه دریاچه هامون ساخته می‌شود.توتن یک نوع گیاهی خودرو هست که از اول فروردین می‌روید به نام توتَک تا آخر تیر قابل برداشت است و آن توتک را بریده و تا سه یا چهار روز می‌گذارند تا خوب خشک شود و بعد از خشک شدن کمی آب روی آن می‌پاشند تا نم دار شود بعد تعداد دو بلیمه که توتن را به هم وصل می‌کند
بعد تعداد دو بلیمه که توتن را به هم وصل می‌کند درست می‌کنند و بعد سر و ته توتن را مشخص می‌کنند و آخر سر هم دو عدد کنار توتن (چنگک) نامیده می‌شود درست می‌کنند و بعد توتن آماده می‌شود. با خشک شدن دریاچه هامون توتک هارا از مازندران تهیه می‌شود. توتن سواری. توتن سواری از جمله بازی‌ها و ورزش‌های بومی و محلی پرطرفدار سیستان به‌شمار می‌رود که از گذشته‌های دور تاکنون در بین صیادان و ماهی گیران منطقه سیستان به ویژه در زمان پرآبی دریای هامون رواج داشته‌است. سفال‌گری. سفال‌گری نیز از آن دست هنرهای قدیمی است که در
سفال‌گری نیز از آن دست هنرهای قدیمی است که در سیستان رواج دارد؛ برای درستی این ادعا می‌توان سفال‌های کشف شده در شهر سوخته را مصداق قرار دهید. جواهرات. به استناد متن‌های تاریخی هنر ترصیع در سیستان، نیشابور و هرات از سده‌های نخستین در جهان اسلام بسیار مشهور بوده و جالب است بدانید که جواهرات سیستان جزء هدایایی بودند که به مراکز حکومتی فرستاده می‌شده‌اند. وجود کوره‌های ذوب فلز بسیار قدیمی در این منطقه نشان از قدمت دور و دراز این هنر در این منطقه دارد. کاربرد عمدهٔ زیورآلات برای خودآرایی بوده، اما گاه ریشه‌های
زیورآلات برای خودآرایی بوده، اما گاه ریشه‌های مذهبی داشته و به عنوان قسمتی از بهای عروسی، از طرف خانوادهٔ داماد به عروس داده می‌شده‌است. دودنی بافی. دودنی بافی نیز یکی از هنرهای تاریخی سیستان است که بیشتر مردم سیستان از آن در تزئین خانه شان و گاهی هم به عنوان دفع چشم زخم از مال و جان استفاده می‌کردند. اما متأسفانه، گردی از نامهربانی بر این هنر قدیمی نشسته و در حال فراموشی است. این روزها تجملات دنیای امروز، جای خود را به هنرهایی مثل دودنی بافی داده‌اند. دودنی بافی در اصل تورهای تزئینی است که با گیاه علفی با
بافی در اصل تورهای تزئینی است که با گیاه علفی با برگ‌های ساده منقسم و گلهای زرد متمایل به سفید که در اکثر نقاط سیستان رویش دارد، درست می‌شود. قالی بافی. قالی بافی تاریخی بس طولانی در سیستان دارد تا جایی که فرش سیستانی از شهرت خاصی برخوردار است. قالی سیستان گوهری است کمیاب که تنها در دریای درخشان و مواج فکر مردمان سختکوش و هنرمند این دیار با اندیشه‌های بلند و اساطیری یافت می‌شود هنری کهن که هرگز کهنه نشده و نخواهد شد. تصویری از رؤیای نزدیک شکل گرفته از عناصر و نقش مایه‌های جادویی با پشتوانه‌هایی از فرهنگ و
و نقش مایه‌های جادویی با پشتوانه‌هایی از فرهنگ و تمدنی اسطوره ای و هوش و توانایی و ظرافتی مثال زدنی، آنچنان که مردمان امروز از نگاه نو و خلاقیت ایشان در هزاران سال پیش به اعجاب آمده و انگشت به دهان می‌مانند. قالی سیستان سرشار از نقوش هندسی ساده شده و شکسته شده حیوانی و گیاهی است، آنچه که امروز در دنیای هنر و نقد هنری به عنوان انتزاع، تخریب و دفرمه در سبک‌های هنری می‌شناسیم و آثار بزرگان هنر را با استناد به این عوامل ارزشیابی می‌کنیم و از آنها در قالب هنر مدرن یاد می‌شود. جالب است بدانید که قالی سیستان از
یاد می‌شود. جالب است بدانید که قالی سیستان از لحاظ مبنای تاریخی به ۳ دسته مختلف تقسیم می‌شود: قالی تاریخی یا کهن، میانی و نو سه نوع زیرانداز سیستانی هستند. مهم‌ترین رنگ‌های به کار رفته در این قالی‌ها سرمه ای، فیروزه ای، زرد، سرخ و نقش‌های آن خشتی، دو خشتی، خشته خشته (ترنج ترنج)، گلدانی و درختی است. گلیم بافی. آنچه که در تاریخ آمده این است که با آمدن سکاها به سیستان تحولی بزرگ در این منطقه صورت گرفت. کمترین چیزی که امروز می‌توانیم بگوییم این است که بافت‌های منطقه تحت تأثیر هنر سکاها تحولی عظیم یافت زیرا این
تحت تأثیر هنر سکاها تحولی عظیم یافت زیرا این قوم درقرن پنجم قبل از میلاد قالی، شال و نمد تولید می‌کرده‌اند. در نخستین نوشته‌های اسلامی، سیستان مکان تولید بهترین بافت‌های ابریشمی و پشمی توصیف شده‌است. آثار باستان‌شناسی نشان از رونق سیستان در دوره اشکانی و ساسانی دارد که در این دو دوره یکی از بالاترین ارقام مالیات را می‌پرداخته‌است یعنی از آبادترین و پرتولیدترین نقاط ایران بوده اگرچه از این دو دوره بافته سیستانی به دست نیامده اما شهرت بافته‌های سیستان در دوره اسلامی نشان از یک هنر پر سابقه و کهن دارد. از نظر
اسلامی نشان از یک هنر پر سابقه و کهن دارد. از نظر شهرت از شال و قالی سیستان در کنار بافت‌های فارس و طبرستان یاد می‌شود. غلات، ابریشم و چارپایان سیستان نیز بسیار معروف بوده‌اند و ثروت آن توجه تمام پادشاهان و دستگاه خلافت را برمی‌انگیخت. شال سیستان دارای نقوش هندسی جادویی و اعجاب‌انگیز است که به آنها مهر گفته می‌شود، نقوشی بیانگر تفکر کاملاً خلاق وانتزاعی با نگاهی کاملاً مدرن و خاص به طبیعت و قدرت اجرایی مافوق تصور. از هنر شالبافی در تولید زیرانداز، پشتی، سفره‌های آرد و نان، خورجین و غیره استفاده می‌شده‌است
آرد و نان، خورجین و غیره استفاده می‌شده‌است و برای تزئین آن از صدف، منگوله و سنگ‌های زینتی نیز بهره می‌بردند. پارچه بافی(ریسندگی). پارچه بافی در سیستان قدمتی افزون بر پنج هزار سال دارد و تکه پارچه‌های دست بافت کشف شده در شهر سوخته نمونه ای از این هنر در پنج هزار سال پیش است. در مسیر هنر پارچه بافی آنچه از هزاره‌های قبل از میلاد تاکنون مشخص و مشهور است خودکفایی مردم سیستان در تولید مواد اولیه صنایع مختلف به خصوص پارچه بافی بوده آنچنان که تا همین سده اخیر تمام مراحل تهیه و تولید پارچه توسط خود مردم و
تمام مراحل تهیه و تولید پارچه توسط خود مردم و خانواده‌ها انجام می‌گرفته‌است یعنی از مرحله کاشت و برداشت پنبه یا تهیه پشم و موی دام گرفته تا ریسندگی و آماده‌سازی آنها که همه با ابزار سنتی و ویژه انجام می‌شده‌است. از نکات قابل توجه و افتخارات سیستان این است که در زمان عمرولیث صفاری برای سالها پارچه مخصوص خانه کعبه توسط هنرمندان سیستانی بافته و به مکه مکرمه اهدا و ارسال می‌شده‌است. نکته دیگر نزدیکی بافت‌های اخیر به بافت‌های یافت شده در شهر سوخته‌است که تاکنون باقی مانده‌است. اقلام تولیدی پارچه بافی سنتی
باقی مانده‌است. اقلام تولیدی پارچه بافی سنتی سیستان عبارتند از لنگ (دستمال)، سریک (بار بند)، پتو، شال گردن و پارچه. خراطی. خراطی، هنری است که علاوه بر سیستان در استان‌های دیگر مثل لرستان رواج دارد. خراطی در اصل هنر ساخت اشیا از چوب است که با کمک دستگاهی مخصوص و بعد از طی مراحلی، اشیایی چون قلیان، گهواره، پایهٔ آباژور و ظروف تولید می‌شوند. بقایای نقش برجسته‌های کاخ داریوش در تخت جمشید که در آنها تخت و چهارپایه و عودسوز مزین به هنر خراطی هستند، حکایت از قدمت دیرینهٔ این هنر دارند. گز بافی. وفور درختان گز و
دیرینهٔ این هنر دارند. گز بافی. وفور درختان گز و بوته‌های وحشی از نوع گز در سیستان انواع محصولات سبد بافی را در منطقه رایج کرده و این سبدها در اشکال مختلف از ترکه‌های نازک درختان و بوته‌ها بافته می‌شود. شاخه‌های درخت گز، به دلیل خشک بودن به مدت چند روز در آب خیسانده می‌شوند تا قابلیت انعطاف‌پذیری خود را بازیابند و سپس سبدهایی در اندازه‌های مختلف از آن‌ها بافته می‌شود که برای حمل کالا و مواد غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. معرق. هنر معرق را نمی‌توان محدود به سیستان دانست اما آنچه که پس از یافتنش تاریخ
به سیستان دانست اما آنچه که پس از یافتنش تاریخ پیدایش اولین معرق کاری‌های تمدن بشر را به چالش کشید کشف شانه معرق کاری شده در شهر سوخته سیستان بود که نشانگر زایش نخستین جوانه‌های فکری این هنر اصیل و دیر پای ایرانی در سرزمین سیستان است. جوال. جوال، کیسه‌های بزرگی است که از آن برای نگهداری آذوقه (گندم، جو و حبوبات) یا حمل و نقل آنها استفاده می‌شود، در گویش محلی منطقه سیستان به آن گال نیز می‌گویند. با توجه به نوع مواد اولیه در بافت جوال به انواع مختلف تقسیم می‌شود. پلاس بافی. پلاس بافی در سیستان همان سیاه چادر
پلاس بافی. پلاس بافی در سیستان همان سیاه چادر و مواد اولیه مورد استفاده در بافت موی بز است. بافت این گونه چادرها همچون گلیم است با این تفاوت که چادر بدون نقشه بافته می‌شود در حالی که گلیم دارای نقش است، بیشتر از نخ‌های چله در گلیم استفاده می‌شود اندازه‌های معمول بافت اینگونه چادرها، حداکثر عرض یک و نیم متر و طول ۵ تا ۷ متر است. از سیاه چادر اغلب به عنوان سرپناهی برای عشایر استفاده می‌شود اما گاهی نیز به عنوان آغلی برای دام‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد برای برپایی هر سرپناه حداقل از هفت تخته سیاه چادر
برای برپایی هر سرپناه حداقل از هفت تخته سیاه چادر استفاده می‌شود. از خصوصیات بارز سیاه چادر می‌توان از مقاومت خوب آن در برابر آفتاب و حرارت، مقاومت در برابر آب باران، شعله‌ور نشدن آن در هنگام آتش‌سوزی و نفوذ ناپذیری نام برد. جارو بافی. کرته، گیاهی خودرو در منطقه سیستان است. این گیاه در حاشیه زمین‌های کشاورزی رشد می‌کند و با وجود این که از دید کشاورزان نوعی گیاه هرز است، کاربردی اقتصادی دارد. مردم منطقه از ساقه‌های نازک آن، جاروی محلی سیستان را تولید می‌کنند. از نیِ بسیار ظریف و زیبای گیاه کرته، چوب باریکی
از نیِ بسیار ظریف و زیبای گیاه کرته، چوب باریکی بدست می‌آید که در گویش سیستانی به آن سینک گفته می‌شود. آنچه باعث گذاشتن این نام بر روی این قسمت از گیاه که در واقع گُل گیاه می‌باشد شده‌است شاید همان سیخک، باشد بصورت راست ومنظم تا ارتفاع یک متر هم رشد می‌کند. سینک زمانی از گیاه جدا می‌شود که رنگ آن از سبز به زرد کم رنگ تغییر کرده و به راحتی قابل جدا شدن است و پس از جدا شدن از بوته اصلی با تابش آفتاب خشک می‌شود. برای تهیه جارو، انتهای سینک‌ها چندین ساعت درآب خیس و سپس کوبیده می‌شود تا انعطاف‌پذیر باشد.
ابرقهرمان بهوش جوشی () فیلم هندی درام اکشن انتقام‌جویانه هندی-زبان، محصول سال ۲۰۱۸ است که توسط ویکرامادیتیا موتوان کارگردانی گردید. بازیگران اصلی هارشواردان کاپور در نقش محوری، به همراه پریانشو پاینیولی، اشیش ورما و نیشیکانت کامات در نقش‌های مکمل هستند. "ابرقهرمان بهوش جوشی"، آخرین نقش‌آفرینی کامات در یک فیلم، قبل از مرگ او در روز ۱۷ اوت ۲۰۲۰ بود. این فیلم در روز ۱ ژوئن ۲۰۱۸ اکران گردید و همچنین در جشنواره فیلم نوشاتل به نمایش درآمده بود. به‌طور کلی، فیلم نظرات مثبتی را دریافت کرد اما با فروشی بالغ بر ۴٫۳۵
مثبتی را دریافت کرد اما با فروشی بالغ بر ۴٫۳۵ کرور روپیه در گیشه، در قیاس با بودجه ساختی بالغ بر ۲۱ کرور به یک فیلم ناموفق تجاری تبدیل شد.
جک اولانترن خسیس ()، که با نام‌های جک اسمیت، جک مست، جک فلکی یا جک فانوس نیز شناخته می‌شود، یک شخصیت افسانه‌ای است که گاهی با هالووین همراه می‌شود و در عین حال نقش طلسم تعطیلات را نیز ایفا می‌کند. «کدوی هالووین» ممکن است از این شخصیت گرفته شده باشد.
طعمه راک اند رول فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی الکس استیرمارک است. در این فیلم بازیگرانی همچون جینا گرشان، دریا د ماتیو، لوری پتی، شلی کول، مارک بلوکاس، اشلی اکشتاین و گرگ ریکارت ایفای نقش کرده‌اند.
سه‌راه یا سه‌راهی فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی اسکات زیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون دامینیک پرسل، جوی برایانت، الی لارتر، دزموند هرینگتون، دوایت یوآکم، جینا گرشان و رکسانا زال ایفای نقش کرده‌اند.
دانشگاه چوآن () یک دانشگاه خصوصی هنرهای لیبرال مسیحی در مورفریسبورو، کارولینای شمالی است. این دانشگاه مدارک کاردانی، کارشناسی و کارشناسی ارشد را در ۷۰ رشته دانشگاهی ارائه می‌دهد و توسط انجمن کالج‌ها و مدارس جنوب تأیید شده‌است. چوآن توسط گادوین کاتن مور در سال ۱۸۴۸ به عنوان مؤسسه زنان باپتیست چوآن، به عنوان یک کالج چهار ساله زنان، تأسیس شد. ریشه آن به آکادمی هرتفورد می‌رسد. ساختمان McDowell Columns، که محل دفاتر اداری کالج است، در سال ۱۸۵۱ ساخته شد. بین سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۷، نام مدرسه به مؤسسه دانشگاهی زنان
۱۸۵۰ و ۱۸۶۷، نام مدرسه به مؤسسه دانشگاهی زنان چووان تغییر کرد، سپس به مؤسسه زنان باپتیست چوآن بازگشت.
اسپانیش فورک (که اغلب به عنوان رودخانه اسپانیایی فورک نامیده می‌شود) رودخانه ای در جنوب شرقی شهرستان یوتا، یوتا، ایالات متحده آمریکا است. این رودخانه که از تلاقی نهرهای سرباز و اینتل در شهر متروکه اینتل، یوتا (در اسپانیایی Fork Canyon در محدوده Wasatch) تشکیل شده‌است و به نهر Diamond Fork به آن می‌پیوندد.
کیم مین گی (؛ زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۹۹۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "او هرگز نخواهد فهمید"، "با وجود اینکه می‌دانم" و "نارکوی مقدس" شناخته می‌شود.
راه بوستون (; ) یک فیلم ورزشی زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی کانگ جه گیو و با بازی ها جونگ-وو، ایم شی‌وان، به سونگ-وو و کیم سانگ هو است. این فیلم داستان ورزشکار کره‌ای که در ماراتون بین‌المللی بوستون سال ۱۹۴۷، نخستین ماراتون بین‌المللی که پس از جنگ جهانی دوم برگزار شد را به تصویر می‌کشد. "راه بوستون" در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳، همزمان با تعطیلات چوسوک در کره جنوبی منتشر شد.
حیات وحش لیبریا متشکل از گیاگان و زیاگان جمهوری لیبریا کشوری در غرب آفریقا است. تنوع زیستی. لیبریا را می‌توان یک کانون داغ تنوع زیستی در نظر گرفت و بیشترین سهم جنگل‌های باقی‌مانده توده‌کوه گینه بالایی که شامل بسیاری گونه‌های بوم‌زاد منطقه است را دارد. این اکوسیستم جنگلی ساحلی مرطوب از لیبریا تا ساحل عاج، غنا و سیرالئون تا توگو گسترده است و جنگل‌زدایی و توسعه ساحلی آن را تهدید می‌کند. لیبریا بیش از ۲۰۰۰ گونه از آوندداران شامل ۲۲۵ گونه درخت الواری، ۱۴۰ گونه از پستانداران، بیشتر از ۶۰۰ گونه پرنده و ۷۵ گونه
از پستانداران، بیشتر از ۶۰۰ گونه پرنده و ۷۵ گونه خزنده و دوزیست را در خود جای داده‌است.
کانگ یونگ سوک (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "شاهزاده صد روزه من"، "دادستان نظامی دوبرمن", "نفوذی", "پونگ روانپزشک چوسان" و "روز آدم‌ربایی" شناخته می‌شود.
لی جونگ اوک (؛ زادهٔ ۱۹۷۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "غریبه‌هایی از جهنم"، "پیش‌طرح" و "سلام خداحافظ مامان!" شناخته می‌شود.
خوان کوینکوکس (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست مدافع بازی می‌کرد. او از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ هشت بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
نبرد دریاچه رگیلوس یکی از نخستین نبردهای حماسی جمهوری روم بود که میان قبایل لاتین به‌سرکردگی اکتاویوس مامیلیوس و پدرزنش لوکیوس تارکوئینیوس متکبر از یکسو و قوای جمهوری روم از سوی دیگر روی داد. درباب سال وقوع این جنگ میان مؤرخان اتفاق نظر وجود ندارد: برمبنای تاریخ‌نگاری تیتوس لیویوس، این جنگ باید در ۴۹۹ ق.م. روی داده باشد اما عموماً سالش را ۴۹۶ ق.م. می‌دانند. تاریخ نبرد. تیتوس لیویوس، مؤلف "از پیدایش روم"، می‌گوید که این جنگ در سال کنسولی تیتوس اِبوتیوس و گایوس وتوسیوس روی داده (۴۹۹ ق. م) اما متذکر می‌شود که
وتوسیوس روی داده (۴۹۹ ق. م) اما متذکر می‌شود که برخی وقوع جنگ را در سال کنسولی آئولوس پستومیوس و تیتوس ورگینیوس می‌دانند که در اینصورت در ۴۹۶ ق.م. روی داده‌است. پیش‌درآمد. طبق روایت تیتوس لیویوس، تارکوئینیوس متکبر، پس از خلعش از پادشاهی روم و اخراجش از شهر در ۵۰۹ ق.م. به دولت‌شهرهای متعددی متوسل شد تا حکومت نوپای جمهوری را سرنگون کند و تاج‌وتختش را بازپس بگیرد. او ابتدا به دولت‌شهرهای تارکوئینیئی و ویئی متوسل شد ایشان را به جنگ با جمهوری برانگیخت، اما در نبردی که روی داد شکست یافت (۵۰۹ ق. م) پس از آن به
نبردی که روی داد شکست یافت (۵۰۹ ق. م) پس از آن به لارس پورسنا، پادشاه کلوسیوم، پناهنده شد و او نیز با قوای بزرگی روم را در محاصره گرفت. لیکن شجاعت و جانفشانی رومیانی چون هوراتیوس کوکلس و موکیوس اسکایه‌ولا و کلوئلیا در پاسداری از جمهوری او را تحت‌تأثیر قرار داد و واداشت تا دست از محاصرهٔ روم بکشد و حتی دوست رومیان گردد. پس تارکوئینیوس متکبر با خاندانش به دولت‌شهر توسکولوم، تحت سلطهٔ دامادش اکتاویوس مامیلیوس، پناهنده شد. مامیلیوس چند سال را در تدارک جنگی بزرگ برضد روم سپری کرد و لاتینان را (همسایگان جنوبی
برضد روم سپری کرد و لاتینان را (همسایگان جنوبی روم که خود نیز جزو آنان بود) برای جنگ با جمهوری روم برانگیخت. به‌گفتهٔ تیتوس لیویوس، وقتی رومیان از یکسو نگران جنگ احتمالی با سابینان بودند، مامیلیوس از آنسو سی دولت‌شهر لاتین را برضدشان برانگیخته بود. برای همین، رومیان برای اولین‌بار به فکر نصب یک دیکتاتور افتادند و تیتوس لارکیوس و اسپوریوس کاسیوس را به‌ترتیب به‌عنوان دیکتاتور و ارباب سواران نصب کردند. مشکل رومیان نداشتن تجربهٔ جنگی دو کنسول نبود، بلکه ظنین بودند که یکی از آنان با جناح تارکوئینیان همراهی و
بودند که یکی از آنان با جناح تارکوئینیان همراهی و همدلی می‌کند. هم رومیان و هم لاتینان کوشیدند خَلق‌های همجوار را جلب خویش کنند و برای همین سفرایی به دولت‌شهرهای مجاور فرستادند. لیکن اتروسکان و ولسکیان و هرنیکیان و روتولان همگی از مشارکت در جنگ احتمالی اجتناب کردند و با هیچ‌یک از دو طرف متحد نشدند. سرانجام، در ۴۹۹ یا ۴۹۶ ق.م. وقتی جنگ با لاتینان قطعی شد، رومیان آئولوس پستومیوس و تیتوس اِبوتیوس را به‌ترتیب دیکتاتور و ارباب سواران کردند و ۲۴ هزار پیاده و یک هزار سوار در چهار لژیون گرد آمدند و قوای لاتینان