payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که آیا می‌خواهند «یک غریبه و یک خارجی» برنده شود یا «یکی از جنس خودتان». نویسنده‌ای در مورنینگ پست گفت که رای‌دهندگان باید «جوایز بزرگ دانشگاه‌های انگلیسی را برای دانشجویان انگلیسی نگه دارند». مورنینگ هرالد می‌گوید که این موضوع «مسئله منافع ملی» است، زیرا بر آموزش کارمندان دولتی و مبلغان و در نتیجه «پیشرفت مسیحیت در هند و حفظ اقتدار بریتانیا در آن امپراتوری» تأثیر می‌گذارد. پیش‌بینی می‌شد که اگر بریتانیا مجبور شود یک آلمانی را به سمت آکادمیک سانسکریت خود منصوب کند، مورد تمسخر قرار می‌گیرد. مولر در مطبوعات
کند، مورد تمسخر قرار می‌گیرد. مولر در مطبوعات بدون حمایت نبود. سرمقاله ای در تایمز در ۲۹ اکتبر ۱۸۶۰ او را «بهترین محقق سانسکریت در جهان» نامید. این وضعیت را با انتخابات ۱۸۳۲ مقایسه کرد، زمانی که بین بهترین محقق (ویلسون) و یک محقق خوب «که معتقد بود بیشترین استفاده مسیحی از این موهبت را داشته‌است»(ویلیام هاج میل) نیز انتخاب وجود داشت. ویلیامز، در این بیانیه اینگونه توصیف شد: «مرد دانشگاه...، مردی که به اندازه کافی واجد شرایط این پست است، و مهمتر از همه، به عنوان مردی که در دستان او، منافع مسیحیت کاملاً ایمن
مردی که در دستان او، منافع مسیحیت کاملاً ایمن خواهد بود.» پیشنهاد او مبنی بر تدریس نکردن تاریخ، فلسفه، اساطیر یا زبان‌شناسی تطبیقی «به نظر می‌رسد موضوع را کاملاً تهی کند» و فکر می‌کرد این پست را به عنوان «یک صندلی خالی» رها می‌کند. در این بیانیه آمده‌است که مولر «بهترین پاسخ به شرایط بنیاد کلنل بودِن است.» رشته تحصیلی او - قدیمی‌ترین دوره ادبیات سانسکریت- «باید کلید کل موقعیت باشد»، در حالی که ویلیامز فقط با نوشته‌های متأخر، «کمتر معتبر و کمتر مقدس» آشنا بود. سرمقاله با این جمله پایان یافت که آکسفورد
بود. سرمقاله با این جمله پایان یافت که آکسفورد «کاندیدای کمتر دانش‌آموخته را انتخاب نخواهد کرد؛ در هر صورت، از او نمی پذیرد که این اصل واقعی یک انتخابات سالم مسیحی است.» پوزی، سخنگوی بانفوذ «کلیسای عالی» آنگلیکن مرتبط با جنبش آکسفورد، نامه‌ای در حمایت از مولر نوشت که در تایمز بازتولید شد. به نظر او، نیات بودِن با انتخاب مولر به بهترین وجه پیش خواهد رفت. او نوشت که مبلغان بدون اطلاع از جزئیات مذهب کسانی که با آنها سر و کار داشتند نمی‌توانستند نوکیشان را جلب کنند و نشریات مولر «بزرگ‌ترین هدایایی بود که
جلب کنند و نشریات مولر «بزرگ‌ترین هدایایی بود که تاکنون به کسانی در چنین کارهایی اعطا شده‌اند». او افزود که آکسفورد با انتخاب او به سمتی که مولر بتواند تمام وقت خود را صرف کارهایی کند که «از اهمیت اولیه و ماندگاری برای تغییر دین هند برخوردار است» منفعت به دست خواهد آورد. بکرلگ حمایت پوزی را قابل توجه می‌داند، زیرا پوزی با رویکرد «گسترده» خاص مولر به مسیحیت موافق نبود، و بنابراین قضاوتی در مورد توانایی‌های آکادمیک نامزدی که بهترین موقعیت را برای پیشبرد کار تبلیغی در هند داشت، ارائه می‌کرد. یکی از نویسندگان
در هند داشت، ارائه می‌کرد. یکی از نویسندگان ناشناس نامه ای به مطبوعات در حمایت از مولر، اندکی قبل از انتخابات، آن را چنین بیان کرد: «شخصیت فردی یک مرد باید بسیار بالا باشد، و نظرات الهیات او هنگامی که حامیان بی‌دریغ خود، دکتر پوزی و دکتر مکبرید متحد می‌شود، باید زمینه کمی برای انحراف از هر دو طرف داشته باشد» ارجاع به جان مکبرید، که در دیکشنری بیوگرافی ملی آکسفورد به عنوان «یک فرد غیر روحانی عمیقاً مذهبی مکتب انجیلی «قدیمی» توصیف شده‌است. با این حال، داولینگ مولر را به‌عنوان «بی‌تفاوت از پیچش‌های ظریف
مولر را به‌عنوان «بی‌تفاوت از پیچش‌های ظریف استدلال‌های الهیاتی، سایه‌های ظریف و احساسات مذهبی ویکتوریا» توصیف می‌کند. - ضعفی که در برابر او وجود داشت. انتخابات. انتخابات در ۷ دسامبر ۱۸۶۰ در تئاتر شلدونی برگزار شد. سه قطار ویژه بین دیدکات و آکسفورد در آن بعدازظهر برای مسافرانی که از غرب انگلستان سفر می‌کردند، و یک قطار اضافی بین آکسفورد و لندن از طریق دیدکات در عصر فراهم شد. قطاری که از شمال انگلستان به لندن می‌رفت، علاوه بر این با بلچلی ارتباط برقرار کرد تا مسافرانی از مکان‌هایی مانند لیورپول، منچستر و
تا مسافرانی از مکان‌هایی مانند لیورپول، منچستر و بیرکنه به آکسفورد دسترسی داشته باشند. روحانیون انجیلی با قدرت برای رای دادن حاضر شدند. بیش از پنج ساعت و نیم رای‌گیری، ۸۳۳ اعضای مجمع به ویلیامز و ۶۱۰ نفر به مولر رای دادند. مورخان دیدگاه‌های مختلفی را مطرح کرده‌اند که چرا، با وجود اینکه مولر عموماً به عنوان دانشمند برتر شناخته می‌شد، در برابر ویلیامز شکست خورد. بکرلگ چندین عامل احتمالی را پیشنهاد می‌کند: برخلاف ویلیامز، مولر به عنوان یک نویسنده و مترجم به جای معلم زبان سانسکریت شناخته می‌شد، او پیوندهایی با
معلم زبان سانسکریت شناخته می‌شد، او پیوندهایی با شرکت هند شرقی یا خدمات دولتی هند نداشت که بتواند از آنها برای حمایت دعوت کند. در آکسفورد تحصیل نکرده‌است. آرتور مکدونل (استاد بودِن ۱۸۹۹–۱۹۲۶) در مراسم ترحیم مولر گفت که این انتخابات «به جای توجه به شایستگی‌های آنها به عنوان دانش پژوهان سانسکریت، به عقاید سیاسی و مذهبی کاندیداها توجه داشت» و افزود که «احساس حزبی بالا بود و تعداد زیادی برای رای دادن آمدند.» به‌طور مشابه، داولینگ نوشته‌است که «در حوزه های مختلف خارج از آکسفورد… این استدلال که مولر 'انگلیسی
خارج از آکسفورد… این استدلال که مولر 'انگلیسی نبود' بود به شدت علیه او بیان شد» زیرا «این استدلال غیرقابل پاسخ بود (و البته قرار بود که باشد.» او اضافه می‌کند که محافظه‌کاران به دلیل دیدگاه‌های سیاسی لیبرال با او مخالفت کردند، جناح‌های سنت‌گرا در آکسفورد اصلاحات «آلمانی‌سازی» را رد کردند و «روحانیت آنگلیکن»... کافر را در کمین او کشف کرد.» مورخ آمریکایی مارجوری ویلر-بارکلی معتقد است که سه انگیزه رای دادن مردم علیه مولر قابل تفکیک نیست. داولینگ می‌نویسد، کسانی که از تبلیغ مذهبی هند حمایت می‌کردند، آن را کلید
که از تبلیغ مذهبی هند حمایت می‌کردند، آن را کلید تداوم حاکمیت بریتانیا می‌دانستند، و نیازی به انتخاب مولر که «به عقاید نادرست مذهبی شهرت داشت» نبود، زیرا ویلیامز یک محقق بود. وجه تمایزی که به محافظه‌کاری و تقوای او معروف است.» مولر شکست خود را به پیشینه آلمانی خود و سوء ظن مبنی بر اینکه مسیحیت او به اندازه کافی ارتدوکس نیست، نسبت داد، عواملی که به ویژه برای رای‌دهندگانی که دیگر مقیم دانشگاه نبودند مورد استفاده قرار گرفت. او نوشت که به دلیل «دروغ‌های توهین آمیز و تاکتیک‌های مبتذل انتخاباتی» شکست خورده بود.
و تاکتیک‌های مبتذل انتخاباتی» شکست خورده بود. ویلیامز در زندگینامه منتشرنشده خود نوشت که «شرایط مورد لطف او قرار گرفته» و برخلاف مولر، او را از نظر سیاسی و مذهبی محافظه کار می‌دانند. اتفاقات بعدی. ویلیامز تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۹ به عنوان استاد بودِن خدمت کرد، اگرچه در سال ۱۸۸۷ به دلیل سلامتی خود از تدریس بازنشسته شد (در حالی که سمت خود را حفظ کرد). او عنوان سخنرانی افتتاحیه خود را «مطالعه زبان سانسکریت در رابطه با کار تبلیغی»، مطابق با دیدگاه خود در مورد نقش کرسی انتخاب کرد. توماس خاطرنشان می‌کند که از
نقش کرسی انتخاب کرد. توماس خاطرنشان می‌کند که از آنجایی که شرکت هند شرقی به جای استفاده از زبان سانسکریت یا فارسی برای کار خود به استفاده از انگلیسی روی آورده بود، «منبع طبیعی دانش آموزان مدت زیادی پس از افتتاح صندلی بودِن [در سال ۱۸۳۲] خشک شده بود.» ویلیامز به تأسیس مؤسسه هندی در آکسفورد کمک کرد و این ایده را در سال ۱۸۷۵ مطرح کرد و در بازدیدهای خود از هند به جمع‌آوری بودجه برای این پروژه کمک کرد و دانشگاه را متقاعد کرد که یک دوره آموزشی در زمینه شرق‌شناسی اضافه کند. انتشارات او شامل ترجمه نمایشنامه‌ها و
اضافه کند. انتشارات او شامل ترجمه نمایشنامه‌ها و آثار دستوری بود. او در سال ۱۸۸۶ نشان شوالیه را دریافت کرد و در سال ۱۸۸۷ به عنوان فرمانده شوالیه امپراتوری هند منصوب شد، زمانی که نام خانوادگی خود را به سر مونیر مونیر-ویلیامز تغییر داد. رابینسون الیس علیرغم نظر منفی خود در مورد توانایی‌های استاد جدید، مجبور بود در سخنرانی‌های ویلیامز شرکت کند. ویلیامز گفت که «کل رفتار الیس، رفتار شخصی بود که از زلزله یا هر اتفاقی در طبیعت که راهی را برای خارج شدن از دید من باز می‌کرد، استقبال می‌کرد.» به‌طور کلی، ویلیامز بر
می‌کرد، استقبال می‌کرد.» به‌طور کلی، ویلیامز بر اکثر کسانی که با انتخاب او مخالف بودند، به استثنای مولر، غلبه کرد. به گفته چاودوری، برای مولر، شکست در انتخابات «نقطه عطفی تعیین‌کننده در زندگی علمی و فکری او» بود. این بدان معنی بود که مولر هرگز نباید سانسکریت را در آکسفورد تدریس کند، اگرچه او تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۰ در آنجا ماند. و هرگز از هند دیدن نکرد. به گفته ویلیامز، مولر که از برنده نشدن این کرسی بسیار ناامید شده بود، «به‌طور مرتب از مونیر ویلیامز و خانواده اش در خیابان‌های آکسفورد دوری می‌کرد یا آنها
اش در خیابان‌های آکسفورد دوری می‌کرد یا آنها را نادیده می‌گرفت.» او در سال ۱۸۶۸ به کرسی لغت‌شناسی تطبیقی منصوب شد، اولین کرسی استادی آکسفورد که توسط خود دانشگاه بدون پول از کمک‌های سلطنتی یا خصوصی تأسیس شد. او در سال ۱۸۷۵ زمانی که دانشگاه پیشنهاد داد دکترای افتخاری به ویلیامز اعطا کند، با نامه ای استعفای خود را اعلام کرد. او دلیل خود را چنین عنوان کرد که می‌خواست زمان بیشتری را برای مطالعه سانسکریت صرف کند. دوستان سعی کردند او را از این موضوع منصرف کنند و دانشگاه سپس یک معاون استاد را برای انجام وظایفش
و دانشگاه سپس یک معاون استاد را برای انجام وظایفش منصوب کرد، افتخاری که او بسیار از آن قدردانی کرد. راجش کوچار، مورخ هندی، با اشاره به حمایت شرکت هند شرقی از مولر، اظهار داشت که «ممکن است اساتید آکسفورد دلایل خاص خود را برای ارزیابی خود از مولر داشته باشند، اما شرکت و بومیان، هر دو او را بسیار مرتبط می‌دانند.» علیرغم شکست انتخاباتی‌اش، او از شهرت بالایی در آکسفورد و فراتر از آن برخوردار بود: به گفته بکرلگ، او «نقش مرکزی را در زندگی فکری ملت ایفا کرد» و «از سوی جهان به عنوان الگوی موفقیت تحصیلی تلقی شد. (به
جهان به عنوان الگوی موفقیت تحصیلی تلقی شد. (به قول داولینگ). داولینگ معتقد است که «مولر در طول عمر خود به عنوان یک دانشمند زبان‌شناس بی‌اعتبار شد» و «ارتباط کمی» با مدل‌های بعدی مطالعه زبان دارد. به عقیده بکرلگ، دیدگاه مولر در مورد ماهیت کار تبلیغی مسیحی، دشواری ای را در آن زمان برای دانشگاهیان مسیحی نشان داد که «فعالانه برای ترویج مطالعه تساهل‌آمیزتر و یکنواخت‌تر در مورد سنت‌های مذهبی دیگر تلاش می‌کردند». از میان سایر نامزدها، کاول به عنوان اولین استاد سانسکریت در دانشگاه کمبریج در سال ۱۸۶۷ انتخاب شد که
در دانشگاه کمبریج در سال ۱۸۶۷ انتخاب شد که توسط مولر و دیگران حمایت شد. گریفیث از ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۸ مدیر کالج خود بود (جانشین بالانتاین). او پس از بازنشستگی در هند کار بیشتری انجام داد و در آنجا درگذشت. بالانتاین به دلیل مشکلات سلامتی از سمت مدیر استعفا داد و به انگلستان بازگشت و در آنجا تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۴ به عنوان کتابدار در دفتر هند (منصبی که ویلسون علاوه بر مقام استادی داشت) خدمت کرد. جرمی دیبل (در بیوگرافی خود از آهنگساز جان استاینر، یکی از دوستان مولر) نوشته‌است که این انتخابات "به طور گسترده ای نبرد
نوشته‌است که این انتخابات "به طور گسترده ای نبرد متعاقب بین نیروهای مقدس و سکولار معاصر در دانشگاه، نابهنگام بودن سیستم های انتخابات دانشگاهی آکسفورد و نیاز مبرم به اصلاحات را پیش بینی کرد". قانون ۱۸۷۷ دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج روند تغییر تحمیل شده توسط پارلمان را که از اواسط قرن نوزدهم آغاز شده بود ادامه داد و گروهی از کمیسیون‌ها را اختیار کرد تا اساسنامه‌های جدیدی را برای دانشگاه و کالج‌های آن وضع کنند. اختیارات کمیسرها شامل توانایی بازنویسی تراست‌ها و دستورالعمل‌های مرتبط با هدایایی بود که ۵۰ سال یا
دستورالعمل‌های مرتبط با هدایایی بود که ۵۰ سال یا بیشتر قدمت داشتند. اساسنامه حاکم بر کرسی بودِن توسط کمیسیونرها در سال ۱۸۸۲ بازنگری شد. هدف اصلی جوزف بودِن برای تبلیغ دینی دیگر ذکر نشد، و همچنین استادی که باید توسط دعوت انتخاب شود، ذکر نشد. اساسنامه جدید کمیسران برای کالج بالیول در سال 1881 شامل مقرراتی بود که دارنده استادی بودن به عنوان یکی از اعضای کالج منصوب می شد و پیوندی بین کرسی و بالیول ایجاد می کرد که هنوز پابرجاست. مانند سایر کرسی‌های استادی، شورای دانشگاه اکنون ترتیبی می‌دهد تا در صورت وجود جای
دانشگاه اکنون ترتیبی می‌دهد تا در صورت وجود جای خالی، هیئت انتخاب‌کنندگان را تشکیل دهد که در آن بالیول دو نماینده داشته باشد.تا سال۲۰۱۷ پروفسور سانسکریت، کریستوفر مینکوفسکی است که در سال ۲۰۰۵ منصوب شد. پروفسور پیشین سانسکریت، ریچارد گامبریچ گفته‌است که باید در سال ۲۰۰۴ در «یک نبرد بزرگ» می‌جنگید تا اطمینان حاصل شود که استاد دیگری پس از بازنشستگی منصوب می‌شود و پیروزی خود را مرهون درک دانشگاه می‌داند که این دانشگاه آخرین کرسی به زبان سانسکریت است که در انگلستان باقی مانده‌است.
لشکر ۷۵ پیاده کره جنوبی () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی جمهوری کره است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد. لشکر ۷۵ پیاده یک تشکیلات نظامی از نیروهای ذخیره جمهوری کره است. این لشکر تابع فرماندهی نیروی بسیج کره جنوبی است و ستاد فرماندهی آن در شهر نامیانگجو، استان گیونگی قرار دارد. در زمان صلح، آنها مسئول آموزش جذب نیرو و فعال به عنوان یک واحد نظامی خط دوم هستند.
لشکر ۷۳ پیاده کره جنوبی () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی جمهوری کره است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. لشکر ۷۳ پیاده یک تشکیلات نظامی از نیروهای ذخیره جمهوری کره است. این لشکر تابع فرماندهی نیروهای بسیج کره جنوبی است و ستاد فرماندهی آن در شهر نامیانگجو، استان گیونگی-دو قرار دارد. در زمان صلح، مسئول آموزش جذب نیرو و فعال به عنوان یک واحد نظامی خط دوم است.
پاول مورینگ به آلمانی: Paul Heinrich Gerhard Möhring (همچنین Paul Mohr؛ ۲۱ ژوئیه ۱۷۱۰ در یفر - ۲۸ اکتبر ۱۷۹۲) یک پزشک، گیاه‌شناس و جانورشناس آلمانی بود. او پزشکی را در دانزیگ و ویتنبرگ خواند و پس از فارغ‌التحصیلی (۱۷۳۳) به عنوان پزشک عمومی در زادگاهش یفر ساکن شد. مورینگ پزشک شاهزاده آنهالت بود. در سال ۱۷۵۲او کتاب "گونه‌های پرندگان" را منتشر کرد، تلاشی اولیه برای طبقه‌بندی گونه‌های پرندگان، که پرندگان را به چهار طبقه تقسیم می‌کرد و آغاز گروه‌بندی‌های مدرن را نشان می‌داد. در طول حرفهٔ طولانی خود، او مکاتباتی
نشان می‌داد. در طول حرفهٔ طولانی خود، او مکاتباتی با آلبرشت فون هالر، لورنتس هایستر، کارل لینه، هانس اسلون و پل گوتلیب ورلهوف داشت. ردهٔ گیاه "مورینگیا" (خانواده میخکیان) به افتخار او توسط کارل لینه نامگذاری شد. زندگی. مورینگ بزرگ‌ترین فرزند از هشت فرزند کشیش متولد تسربست، گوتفرید ویکتور مورینگ و همسرش، سوفیا کاترینا توپکن، دختر منشی رسمی کنیف هاوزن (Kniphaus)، گرهارد هرمان توپکن بود. پدرش در زمان تولدش رئیس مدرسه استانی "یفر" بود و بعداً کشیش در ووپلز (از ۱۷۲۹) و منطقهٔ نوئنده (Neuende) (از ۱۷۳۴) بود. نام
و منطقهٔ نوئنده (Neuende) (از ۱۷۳۴) بود. نام او برگرفته از نام پدربزرگش، کاردینال بزرگ زربستر و کشیش دربار، پل هاینریش مورینگ بود. مورینگ پس از تحصیل در مدرسه ای که توسط پدرش در یفر اداره می‌شد، در سال ۱۷۲۹ برای تحصیل پزشکی در «دبیرستان آکادمیم» در دانزیگ رفت، جایی که او به ویژه تحت تأثیر آناتومیست یوهان آدام کولموس (۱۷۴۵–۱۶۸۹) و تاریخدان طبیعی یاکوب تئودور کلاین قرار گرفت. او دکترای خود را در ۱۵ سپتامبر ۱۷۳۳ در دانشگاه ویتنبرگ با پایان‌نامه مکانیک نظری التهاب خون (به آلمانی: De Inflammationis Sanguineae
خون (به آلمانی: De Inflammationis Sanguineae Theorica Mechanica) دریافت کرد. سپس به یفر بازگشت و به عنوان پزشک عمومی در آنجا ساکن شد. شاهزاده یوهان لودویگ دوم از Anhalt-Zerbst، که همچنین فرمانروای یفر بود، او را به عنوان پزشک شخصی و مشاور خصوصی خود در سال ۱۷۴۳ منصوب کرد. در ژوئن همان سال، مورینگ با جولیان دام در یفر ازدواج کرد. این زوج چهار فرزند داشتند که عبارتند از: هاینریش گرهارد (۱۷۵۱؛ † ۱۲ اکتبر ۱۸۱۰)، مشاور دادگاه و پزشک دادگاه نیکلاس لورنز († پس از ۱۸۱۱) جان لودویگ (۱۸۳۵–۱۷۶۰) مورینگ در ۶۸ سالگی
۱۸۱۱) جان لودویگ (۱۸۳۵–۱۷۶۰) مورینگ در ۶۸ سالگی نابینا شد، اما با کمک پسر و برادرزاده‌اش تا زمان مرگ به تمرین خود ادامه داد.
لشکر ۷۲ پیاده کره جنوبی () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی جمهوری کره است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد. این لشکر تابع فرماندهی نیروی بسیج کره جنوبی است و ستاد فرماندهی آن در شهر یانگجو، استان گیونگی قرار دارد. در زمان صلح، لشکر ۷۲ پیاده مسئول آموزش جذب نیرو و فعال به عنوان یک واحد نظامی خط دوم هستند. پیش از معرفی سیستم بسیج در سال ۱۹۹۵، این لشکر فقط از سربازان دفاعی تشکیل می‌شد. از آنجا که این لشکر عمدتاً از سربازان وظیفه کوتاه مدت و تعداد کمی از سربازان وظیفه موقت تشکیل می‌شد، بسیاری آن را «سونگ‌بانگسا»
موقت تشکیل می‌شد، بسیاری آن را «سونگ‌بانگسا» می‌نامیدند.
رنگ‌های پاستِلی (انگلیسی: pastel colors)، یا رنگ‌های پاستیلی به خانواده رنگ‌های کم‌رنگ تعلق دارند که وقتی در فضای رنگی اچ‌اس‌وی توصیف می‌شوند، روشنی بالایی دارند و سیرشدگی کمی دارند. نام آنها از یک رسانه هنری ساخته شده از رنگدانه و عوامل اتصال جامد، شبیه به مداد رنگی ()، گرفته شده است. چوب‌های پاستل از نظر تاریخی تمایل به اشباع کمتری نسبت به رنگ‌های رنگدانه مشابه داشتند، از این رو نام خانواده رنگی را به خود اختصاص داد. رنگ‌های این خانواده معمولاً «آرام‌بخش» توصیف می‌شوند. معمولاً رنگ‌های پاستلی مانند صورتی،
می‌شوند. معمولاً رنگ‌های پاستلی مانند صورتی، ارغوانی کم‌رنگ (), و آبی کودک () و همچنین نعنایی جادویی ()، هلویی، آبی ارغوانی و اسطوخودوس استفاده می‌شوند. در مد. شکلی از سبک گوت به نام "گات پاستلی"، رنگ‌های پاستلی را به پالت تک‌رنگ مد گوتیک اضافه می‌کند.
بارنارد ۳۰ () ابری تیره در بالای ستاره لامبدا شکارچی است که هقعه نیز نامیده می‌شود. این ابر حدود ۱۳۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. جمعیت ستاره‌ای در بارنارد ۳۰ حدود ۲ تا ۳ میلیون سال سن دارد و بنابراین به طور قابل توجهی از خوشه مرکزی لامبدا شکارچی جوان تر است. این ابر احتمالاً توسط ستاره پرجرم هقعه شکل گرفته است و این ستاره همچنین مسئول ایجاد ستاره در این ابر است. یک ابرنواختر احتمالی ۱ میلیون سال پیش که احتمالاً حلقه لامبدا شکارچی را تشکیل داده است، ممکن است محرک دیگری برای تشکیل ستاره در این منطقه باشد.
محرک دیگری برای تشکیل ستاره در این منطقه باشد. این ابر حاوی یک سحابی بازتابی است.
جورج ویلیام آرچیبالد (زاده ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۶) یکی از بنیانگذاران بنیاد بین‌المللی درنا است و برنده افتتاحیه جایزه ایندیاناپولیس در سال ۲۰۰۶ بود. آرچیبالد در نیو گلاسکو، نوا اسکوشیا، کانادا در خانواده دونالد ادیسون و آنی لتیتیا (با نام خانوادگی مک لئود) آرچیبالد متولد شد. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه دالهاوزی در سال ۱۹۶۸ و دکترای خود را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه کرنل دریافت کرد. او در ۱۵ اوت ۱۹۸۱ با کیوکو ماتسوموتو ازدواج کرد. کار با درناها. در سال ۱۹۷۳، زمانی که درناهاها در وضعیت خطرناکی قرار داشتند و بسیاری
که درناهاها در وضعیت خطرناکی قرار داشتند و بسیاری از پانزده گونه باقی‌مانده در آستانه انقراض قرار داشتند، آرچیبالد به همراه رون ساوی، بنیاد بین‌المللی درنا را در بارابو، ویسکانسین بنیان‌گذاری کرد. او از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۰ کارگردان بود. در حال حاضر او رئیس کمیسیون اتحادیه جهانی حفاظت از محیط زیست برای بقای درناها است. چهل سال پس از آن، هنوز درناهای جهان در وضعیت خطرناکی هستند. آرچیبالد چندین تکنیک را برای پرورش درناها در اسارت پیشگامی کرد، از جمله استفاده از لباس‌های درناها توسط گردانندگان انسان. آرچیبالد سه
درناها توسط گردانندگان انسان. آرچیبالد سه سال را با یک درنای فریادزن در خطر انقراض به نام تکس گذراند و به عنوان یک درنای نر - راه رفتن، صدا زدن، رقصیدن - عمل کرد تا او را به شرایط باروری منتقل کند. تکس با فداکاری خود و استفاده از درون‌کاشت مصنوعی، سرانجام یک تخم بارور گذاشت. همان‌طور که آرچیبالد این داستان را در "برنامه The Tonight Show" در سال ۱۹۸۲ بازگو کرد، او تماشاگران و میزبان جانی کارسون را با پایان غم‌انگیز داستان - مرگ تکس اندکی پس از بیرون آمدن یک و تنها جوجه‌اش، شگفت‌زده کرد. کار او الهام‌بخش
یک و تنها جوجه‌اش، شگفت‌زده کرد. کار او الهام‌بخش کتاب کودکان در سال ۲۰۱۶، "Dancing with Tex: The Remarkable Friendship to Save the Wooping Cranes" نوشته لین سندرز بود. به منظور حمایت از حوضه‌های آبخیز و مراتع که در آن درناها زندگی می‌کنند و کمک به افزایش مسیرهای پرواز مهاجر، آرچیبالد از مناطق دورافتاده از جمله بخش‌هایی از افغانستان، کوبا، هند، روسیه و منطقه غیرنظامی کره بازدید کرده‌است. در سال ۱۹۸۴، آرچیبالد به خاطر کارش با درناها، یک کمک مالی برنامه یاران مک آرتور دریافت کرد. در سال ۱۹۸۷، او به فهرست ۵۰۰
مک آرتور دریافت کرد. در سال ۱۹۸۷، او به فهرست ۵۰۰ افتخار جهانی سازمان ملل متحد افزوده شد. در سال ۲۰۱۲، او به عضویت نظم کانادا درآمد.
کاتالوگ بارنارد () فهرستی از ستاره‌شناس آمریکایی ادوارد امرسون برنارد درباره سحابی‌های تاریک است که با نام کاتالوگ نشانه‌های تاریک در آسمان، یا به اختصار کاتالوگ بارنارد شناخته می‌شود. سحابی های فهرست شده توسط بارنارد به عنوان اجسام بارنارد شناخته شده‌اند. در نسخه ۱۹۱۹ میلادی کاتالوگ ۱۸۲ سحابی فهرست شده است. در زمان انتشار نسخه پس از مرگ بارنارد در سال ۱۹۲۷ میلادی، ۳۶۹ مورد فهرست شد.
روشنی یک درک بصری از درخشندگی formula_1 است، از یک شی غالباً نسبت به یک جسم مشابه روشن شده قضاوت می‌شود. در رنگ‌سنجی و مدل‌های آشکارسازی رنگ، روشنی پیش‌بینی چگونگی ظاهر یک رنگ دارای روشنایی برای یک بینندهٔ استاندارد است. در حالی که درخشندگی (luminance) یک اندازه‌گیری خطی نور است، روشنی یک پیش‌بینی خطی از درک انسان از آن نور است. این به این دلیل است که درک روشنی در بینایی انسان نسبت به نور غیرخطی است. دوبرابر کردن مقدار نور منجر به دوبرابر شدن نور درک شده نمی‌شود، تنها یک افزایش اندک دارد. نماد روشنی ادراکی
تنها یک افزایش اندک دارد. نماد روشنی ادراکی معمولاً یا formula_2 است، همان‌طور که در CIECAM02 استفاده می‌شود یا formula_3 همان‌طور که در CIELAB و CIELUV استفاده می‌شود. formula_3 ("L" ستاره‌دار) نباید با formula_5 اشتباه گرفته شود که برای روشنایی استفاده می‌شود. در برخی از سیستم‌های سفارش رنگ مانند مانسل، روشنی Lightness به عنوان ارزش رنگ (value) ارجاع داده می‌شود. سایه‌روشن و Tenebrism هر دو از تضادهای ارزشی دراماتیک برای افزایش نمایش در هنر بهره می‌برند. هنرمندان همچنین ممکن است از سایه زدن، یعنی دستکاری
همچنین ممکن است از سایه زدن، یعنی دستکاری ظریف ارزش رنگ استفاده کنند.
خی شکارچی () یک سیستم ستاره‌ای دوتایی در قسمت شمال شرقی صورت فلکی شکارچی، بسیار بالاتر از ستاره غول سرخ ابط‌الجوزا در آسمان است. این ستاره در کنار ستاره آبی دیگر دنباله اصلی، نو شکارچی قرار دارد که در فاصله ۵۲۰ سال نوری تا حدودی نزدیک‌تر است. قدر بصری ظاهری این ستاره ۴.۴۷ است، که به اندازه کافی روشن است که با چشم غیر مسلح دیده شود. فاصله تا این ستاره، همانطور که با استفاده از روش اختلاف منظر تعیین شده است، تقریباً ۶۱۰ سال نوری است. این ستاره حدود ۶.۷ برابر جرم خورشید دارد و با درخشندگی ۱۳۹۰ برابر بیشتر از
جرم خورشید دارد و با درخشندگی ۱۳۹۰ برابر بیشتر از اتمسفر بیرونی خود در دمای مؤثر ۱۵۴۷۶ کلوین می درخشد.
بنیاد بین‌المللی درنا ، یک سازمان غیرانتفاعی حفاظتی است که برای حفاظت از درناها و بوم‌سازگان‌ها، حوضه‌های آبخیز و مسیرهای پروازی که به آن‌ها وابسته هستند، کار می‌کند. بنیاد بین‌المللی درنا که در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد، در بارابو، ویسکانسین در یک ملک ۲۵۰ هکتاری مستقر است که شامل نمایشگاه‌های درنای زنده با ۱۵ گونه جرثقیل، مرکز بازدیدکنندگان، امکانات پرورش، کتابخانه تحقیقاتی و مسیرهای طبیعت‌گردی است. این بنیاد در سراسر جهان و در ایالات متحده با شرکای محلی برای پرورش و حفظ درناها کار می‌کند. این بنیاد یک پایگاه
و حفظ درناها کار می‌کند. این بنیاد یک پایگاه منطقه‌ای در چین دارد و دفترهای برنامه را با سازمان‌های شریک در کامبوج، هند، آفریقای جنوبی، تگزاس، ویتنام و زامبیا به اشتراک می‌گذارد. تقریباً ۸۰ کارمند بنیاد بین‌المللی درنا با شبکه‌ای متشکل از صدها متخصص در بیش از ۵۰ کشور در پنج قاره کار می‌کنند. تاریخ. بنیاد بین‌المللی درنا در سال ۱۹۷۳ توسط دو دانشجوی پرنده‌شناسی در دانشگاه کرنل به نام‌های ران ساوی و جورج دبلیو آرچیبالد بنیان‌گذاری شد که سازمانی را متصور شدند که تحقیقات، پرورش و معرفی دوباره، بازسازی چشم‌انداز
تحقیقات، پرورش و معرفی دوباره، بازسازی چشم‌انداز و آموزش را برای حفاظت از ۱۵ گونه درنا در جهان ترکیب کند. در سال ۱۹۷۳، خانواده ساوی مزرعه اسب خود را به مبلغ ۱ دلار در سال به ران و جورج اجاره دادند تا بنیاد بین‌المللی درنا را در بارابو، ویسکانسین بنیان‌گذاری کنند. این سازمان در سال ۱۹۸۳ به محل کنونی خود نقل مکان کرد. آرچیبالد از سال ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۰ مدیر این سازمان بود. او چندین تکنیک را در آنجا برای پرورش درناها در اسارت پیشگامی کرد، از جمله استفاده از لباس‌های درنا توسط دست‌اندرکاران انسانی. آرچیبالد سه سال
درنا توسط دست‌اندرکاران انسانی. آرچیبالد سه سال را با یک درنای فریادزن بسیار در خطر انقراض به نام تِکس گذراند و در نقش یک درنای نر - راه رفتن، صدا زدن، رقصیدن - را انجام داد تا او را به شرایط باروری منتقل کند. تِکس با فداکاری خود و استفاده از لقاح مصنوعی، سرانجام یک تخم بارور گذاشت که جوجه‌ای به نام جی‌ویز از تخم بیرون آمد. دفتر بنیاد بین‌المللی درنا در راکپورت، تگزاس در سال ۲۰۱۷ توسط توفند هاروی نابود شد، اما دوباره ساخته خواهد شد. این دفتر در نزدیکی پناهگاه حیات وحش ملی آرانزاس قرار داشت، منطقه‌ای که
حیات وحش ملی آرانزاس قرار داشت، منطقه‌ای که آخرین گله طبیعی درناهای سیاه را نگهداری می‌کند.
سازمان زیست‌محیطی سازمانی است که از جنبش‌های حفاظتی یا زیست‌محیطی بیرون آمده و به دنبال حفاظت، تجزیه و تحلیل یا پایش بر محیط در برابر سوء استفاده یا تخریب نیروهای انسانی است. در این مفهوم محیط ممکن است به محیط زیست فیزیکی یا محیط طبیعی اشاره داشته باشد. این سازمان ممکن است یک موسسه خیریه، یک تراست، یک سازمان مردم‌نهاد، یک سازمان دولتی یا یک سازمان بین‌دولتی باشد. سازمان‌های زیست‌محیطی می‌توانند جهانی، ملی، منطقه‌ای یا محلی باشند. برخی از مشکلات زیستمحیطی که سازمان‌های زیست‌محیطی بر آنها تمرکز می‌کنند
که سازمان‌های زیست‌محیطی بر آنها تمرکز می‌کنند عبارتند از: آلودگی، آلودگی پلاستیک، زباله، کاهش منابع، افزایش جمعیت انسان و گرمایش جهانی. سازمان‌های دولتی. بسیاری از کشورها و ایالت‌ها دارای آژانسهایی هستند به پایش و حفاظت از محیط زیست اختصاص داده شده‌اند. سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی. این سازمانها در مدیریت زیست‌محیطی، لابی‌گری، وکالت و/یا تلاش‌های حفاظتی درگیر هستند. سازمان‌های غیردولتی ملی. این سازمانها در مدیریت زیست‌محیطی، لابی‌گری، وکالت و/یا تلاش‌های حفاظتی در سطح ملی مشارکت دارند.
آلدو لئوپولد (زاده ۱۱ ژانویه ۱۸۸۷ – درگذشته ۲۱ آوریل ۱۹۴۸) نویسنده، فیلسوف، طبیعت‌شناس، دانشمند، بوم‌شناس، جنگل‌بان، حفاظت‌گرا و محیط‌بان آمریکایی بود. او استاد دانشگاه ویسکانسین بود و بیشتر به خاطر کتاب "سالنامه کانتی شن" (۱۹۴۹) معروف است که به چهارده زبان ترجمه شده و بیش از دو میلیون نسخه از آن به فروش رفته‌است. لئوپولد در توسعه اخلاق زیست‌محیطی نوین و در جنبش حفاظت از طبیعت وحشی تأثیرگذار بود. اخلاق او در مورد حفاظت از طبیعت و حیات وحش با اخلاق بوم‌مرکزی یا کل‌نگر او در بارهٔ زمین، تأثیر عمیقی بر جنبش
یا کل‌نگر او در بارهٔ زمین، تأثیر عمیقی بر جنبش زیست‌محیطی داشت. او بر تنوع زیستی و بوم‌شناسی تأکید داشت و از بنیانگذاران علم مدیریت حیات وحش بود.