payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجرد اهل مرزهای شمال غربی بود که به دلیل حاملگی نامشروع به "جرم زنا" تحت تعقیب قرار گرفت و به ۳ سال زندان با ۱۵ ضربه شلاق و ۱۰۰ روپیه جریمه نقدی در تعزیر محکوم شد. متجاوز به او تبرئه شد. قاضی حکم داد که شواهد کافی برای ارتباط او با تجاوز جنسی وجود ندارد.سند گناه برای همه وجود داشت: نوزادی در آغوش مادرش، زنی روستایی به نام زعفران بی بی. جرم او: مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود. حکم او: مرگ با سنگسار. اکنون خانم زعفران بی‌بی، حدوداً ۲۶ ساله، در سلول انفرادی به سر می‌برد. انورعلی خان، قاضی ریش سفیدی که او را
سر می‌برد. انورعلی خان، قاضی ریش سفیدی که او را محکوم کرد و گفت که او به سادگی از قانون مبتنی بر قرآن، معروف به حدود، پیروی کرده‌است که مجازات را تعیین می‌کند. او با اشاره به قوانینی که هرگونه تماس جنسی خارج از ازدواج را ممنوع می‌کند، گفت: «فرزند نامشروع توسط او انکار نمی‌شود و بنابراین دلیل زنا است». وی همچنین گفت که خانم زعفران در اتهام تجاوز به برادر شوهرش به جرم خود اعتراف کرده‌است.سناریوی دیگر برخی از اتهامات زنا که منجر به حبس شد، طلاق از سوی شوهر و ازدواج مجدد توسط همسر سابق بود. طلاق سه‌گانه تلفظ
ازدواج مجدد توسط همسر سابق بود. طلاق سه‌گانه تلفظ می‌شود. زن به خانه پدر و مادرش برمی گردد. او دوره بازدید خود را انجام می‌دهد. پس از مدتی خانواده ترتیب دیگری ترتیب می‌دهند و او ازدواج می‌کند. سپس شوهر ادعا می‌کند که ازدواج بدون تأیید طلاق توسط مقامات محلی انجام نمی‌شود و مراحل قانونی را آغاز می‌کند. برای بستن این در، این تعریف [از ازدواج صحیح] باید حذف شود. تعدادی از سازمان‌های حقوق بشر بین‌المللی و پاکستانی استدلال می‌کنند که فرمان حدود فراتر از آنچه در شرع الزام شده‌است. آنها با احزاب مذهبی جناح راست که
الزام شده‌است. آنها با احزاب مذهبی جناح راست که آنها را به دور زدن از ارزش‌های اسلامی متهم می‌کنند، مخالف هستند. اصلاح قانون حدود. با توجه به این مصوبه و پیشنهادهایی برای بازنگری در آن توسط تعدادی از کمیسیون‌های منصوب شده توسط دولت ارائه شد، مناظره تلویزیونی چند هفته‌ای با موضوع «عدم بحث دربارهٔ حدود الله (قوانین خداوند در قرآن و سنت) حکم حدود (تفسیر بشر از قانون خدا) اسلامی و کارگاه آموزشی بخش مدیریت عمومی دانشگاه کراچی در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. در سال ۲۰۰۶، پرویز مشرف ، رئیس‌جمهور وقت، مجدداً پیشنهاد اصلاح
پرویز مشرف ، رئیس‌جمهور وقت، مجدداً پیشنهاد اصلاح این فرمان را داد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۶، " قانون حمایت از زنان (اصلاح قوانین جزایی) " در مجلس ملی تصویب شد که تجاوز به عنف را تحت قانون مدنی قابل پیگرد قانونی قرار داد. این لایحه در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۶ توسط سنا تصویب شد، و پس از امضای رئیس‌جمهور مشرف در ۱ دسامبر ۲۰۰۶ به قانون اجرایی تبدیل شد. این قانون تعدادی از جرایم مربوط به حکم زنا را به قانون جزایی پاکستان که قبل از سال ۱۹۷۹ در آنجا وجود داشت، بازگرداند. از آنجایی که تجاوز به عنف، برخلاف زنا، در قرآن ذکر
آنجایی که تجاوز به عنف، برخلاف زنا، در قرآن ذکر نشده‌است، تجاوز به عنف در حال حاضر از شمول قانون مجازات اسلامی مستثنی شده‌است. جرایم زنا و سهل انگاری (اتهام غیرقانونی زنا) را تعدیل و باز تعریف می‌کند. هیچ شکایت زنا یا تجاوز جنسی را نمی‌توان به شکایت زنا تبدیل کرد. مجموعه ای کاملاً جدید از رویه‌ها برای تعقیب جرایم زنا و زنا ایجاد می‌کند. این قانون یک جرم جدید از اتهامات نادرست زنا را به قانون مجازات پاکستان اضافه می‌کند، به طوری که اگر شکایتی منجر به محکومیت نشود، اتهام زنا با خطر مجازات طولانی مدت زندان
نشود، اتهام زنا با خطر مجازات طولانی مدت زندان همراه است. زنا تنها جرمی است که در قانون زنای محصنه از آن حمایت شده‌است. شکایت زنای محصنه باید به قاضی تسلیم شود و حداقل چهار شاهد باید با قسم شهادت دهند که شاهد عمل دخول بوده‌اند. کارشناسان حقوقی مدعی شده‌اند که قانون اولیه آنقدر که مخالفان آن ادعا می‌کردند نامتعادل نبوده یا اجرای اصلاحات غیرممکن خواهد بود. گروه‌ها و فعالان حقوق بشر در پاکستان نیز از این لایحه انتقاد کرده‌اند و گروهی گلایه دارند: «لایحه موسوم به حمایت از زنان تلاشی مضحک برای مماشات با فرمان
به حمایت از زنان تلاشی مضحک برای مماشات با فرمان حدود است». نگرانی این است که هزاران تجاوز گزارش نشده‌است زیرا قربانیان می‌ترسند که به عنوان جنایتکار رفتار شود. در مقابل، مارتین لاو گفته‌است که این قانون «نمی‌توان صرفاً به‌عنوان ویترین لباس برای جلب رضایت مخاطبان غربی رد شد». قانون کیفری (اصلاح جرم تجاوز جنسی) قانون ۲۰۱۶. در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، پارلمان پاکستان به اتفاق آرا یک لایحه جدید ضد تجاوز جنسی و قتل ناموسی را تصویب کرد. قوانین جدید مجازات‌های سخت تری را برای مرتکبان چنین جنایاتی در نظر گرفته‌است. بر اساس
مرتکبان چنین جنایاتی در نظر گرفته‌است. بر اساس لایحه جدید ضد تجاوز، آزمایش دی ان ای در موارد تجاوز جنسی اجباری شد. خرابکاری یا اخلال در کار یک افسر پلیس یا مقام دولتی طبق قانون جدید می‌تواند منجر به یک سال زندان شود. مقامات دولتی که مشخص شود از موقعیت رسمی خود برای ارتکاب تجاوز جنسی (مثلا تجاوز جنسی در حبس) سوء استفاده می‌کنند، به حبس ابد و جریمه نقدی محکوم می‌شوند. بر اساس قانون جدید، هر کس به یک خردسال یا معلول ذهنی یا جسمی تجاوز کند، مجازات اعدام یا حبس ابد خواهد داشت. ثبت اظهارات بازماندگان زن از تجاوز
خواهد داشت. ثبت اظهارات بازماندگان زن از تجاوز جنسی یا آزار جنسی توسط افسر تحقیق و با حضور افسر پلیس زن یا یکی از اعضای زن خانواده بازماندگان انجام می‌شود. به بازماندگان تجاوز جنسی (در صورت نیاز) توسط شورای وکلای استان کمک‌های حقوقی ارائه می‌شود. قانون جدید همچنین اعلام می‌کند که محاکمه‌ها برای جرائمی مانند تجاوز جنسی و جرایم مرتبط باید پشت دوربین انجام شود و همچنین امکان استفاده از فناوری مانند لینک‌های ویدیویی برای ضبط اظهارات قربانی و شاهدان را فراهم می‌کند تا از آنها در تحقیر یا خطر ناشی از حضور در
می‌کند تا از آنها در تحقیر یا خطر ناشی از حضور در دادگاه امان بماند. همچنین رسانه‌ها از انتشار اسامی یا هر گونه اطلاعاتی که هویت قربانی را فاش کند، محدود خواهند بود، مگر در مواردی که احکام دادگاه را منتشر می‌کنند. محاکمه تجاوز جنسی باید ظرف سه ماه به پایان برسد. اما در صورتی که محاکمه ظرف مدت سه ماه به پایان نرسد، پرونده برای رهنمودهای مقتضی به اطلاع رئیس دیوان عالی کشور خواهد رسید. لایحه جدید همچنین تضمین می‌کند که کارگران جنسی نیز شامل حمایت قانون می‌شوند. پومزیله ملامبو–نوکا، مدیر اجرایی زنان سازمان ملل
تدریج‌گرایی تباری () مدلی از فرگشت است که این نظریه را مطرح می‌کند که فرگشت بیشتر گونه‌ها کند، یکنواخت و تدریجی است. هنگامی که فرگشت در این حالت رخ می‌دهد، معمولاً با تبدیل مداوم یک گونه کامل به گونه جدید (از طریق فرآیندی به نام آناژنز) است. در این دیدگاه، هیچ خط مشخصی از مرزبندی بین گونه‌های نیاکان و گونه‌های فرزندان وجود ندارد، مگر اینکه شاخه‌زایی رخ دهد. این نظریه با تعادل نقطه‌ای در تضاد است. تاریخچه. واژهٔ phyletic از واژهٔ یونانی φυλετικός phūletikos گرفته شده‌است که معنای‌تبار را می‌رساند.
گرفته شده‌است که معنای‌تبار را می‌رساند. تدریج‌گرایی تباری با نظریه تعادل نقطه‌ای در تضاد است، که پیشنهاد می‌کند بیشترین فرگشت در دوره‌های نادری از فرگشت سریع، زمانی که یک گونه واحد به دو گونه جداگانه تقسیم می‌شود، و به دنبال آن یک دوره طولانی ایستایی یا عدم تغییر، جدا می‌شود. هر دوی این مدل‌ها با فرگشت سریع متغیر ("آهنگ تغییر") در تضاد هستند، که معتقد است گونه‌های مختلف با آهنگ حرکتی متفاوت فرگشت می‌یابند، و دلیلی وجود ندارد که یک نرخ تغییر را بر دیگری تأکید کنیم. ریچارد داوکینز زیست‌شناس فرگشتی استدلال
کنیم. ریچارد داوکینز زیست‌شناس فرگشتی استدلال می‌کند که تدریج‌گرایی با نرخ پایدار در ادبیات حرفه‌ای وجود ندارد؛ بنابراین، این اصطلاح تنها به عنوان حالتی برای طرفداران تعادل نقطه‌گذاری عمل می‌کند. داوکینز در کتاب ساعت‌ساز نابینا خود دید که خود چارلز داروین، آن‌طور که نایلز الدرج و استیون جی گولد پیشنهاد کرده‌اند، یک تدریج‌گرای ثابت نبوده‌است. داروین در نخستین ویرایش کتاب «دربارهٔ خاستگاه گونه‌ها» بیان کرد که «گونه‌های سرده‌ها و رده‌های مختلف با آهنگی یکسان یا با یک درجه تغییر نکرده‌اند. در کهن‌ترین بسترهای
با یک درجه تغییر نکرده‌اند. در کهن‌ترین بسترهای ترشیتری، ممکن است چند صدف زنده در میان انبوهی از شکل‌های منقرض‌شده یافت شود. لینگولا سیلورین تفاوت کمی با گونه‌های زنده این سرده دارد.» لینگولا یکی از معدود بازویودهایی است که امروزه زنده مانده‌اند، اما از سنگواره‌های با قدمت بیش از ۵۰۰ میلیون سال نیز شناخته شده‌است. داروین در ویرایش پنجم از کتاب خاستگاه گونه‌ها نوشت که: «دوره‌هایی که در طی آن گونه‌ها دستخوش دگرگونی شده‌اند، اگرچه به اندازه سال‌ها اندازه‌گیری می‌شوند، احتمالاً در مقایسه با دوره‌هایی که در
می‌شوند، احتمالاً در مقایسه با دوره‌هایی که در آن‌ها همان شکل را حفظ می‌کنند، کوتاه بوده‌است».
تدریج‌گرایی نقطه‌ای () یک فرضیه خردفرگشت است که به گونه‌ای اشاره می‌کند که «ایستایی نسبی در بخش قابل‌توجهی از مدت زمان کلی خود دارد [و] دچار تغییرهای ریخت‌شناختی دوره‌ای، نسبتاً سریعی شده‌است که سبب انشعاب دودمان نمی‌شود». این یکی از سه مدل رایج فرگشت است. ویژگی. در حالی که مدل سنتی دیرینه‌شناسی، مدل تبارزایی، بر این باور است که ویژگی‌ها به آرامی بدون هیچ ارتباط مستقیمی با گونه‌زایی تکامل یافته‌اند، ایده به‌نسبت جدیدتر و بحث‌برانگیزتر تعادل نقطه‌ای ادعا می‌کند که تغییرهای عمده تکاملی در یک دوره تدریجی اتفاق
که تغییرهای عمده تکاملی در یک دوره تدریجی اتفاق نمی‌افتد، بلکه به صورت موضعی اتفاق می‌افتد. رویدادهای نادر و سریع گونه‌های شاخه‌دار. تدریج‌گرایی نقطه‌گذاری تغییری از این مدل‌ها در نظر گرفته می‌شود که در جایی بین مدل تدریج‌گرایی تباری و مدل تعادل نقطه‌ای قرار دارد. این موضوع بیان می‌کند که گونه‌زایی برای تکامل سریع دودمان از تعادلی به تعادل دیگر لازم نیست، اما ممکن است انتقال سریع بین حالت‌های پایدار طولانی را نشان دهد.
بوسه مرگ () نام یک مجسمه در گورستان پوبلنو در بارسلون می‌باشد که از سنگ مرمر ساخته شده است. به علت اینکه امضاء ژاومه باربا در کناره تندیس قرار گرفته است، گمان می‌رود توسط او در سال ۱۹۳۰ ساخته شده باشد، اگرچه برخی افراد ادعا کرده‌اند که به احتمال قوی این تندیس توسط داماد باربا، جوآن فونتبرنات طراحی شده است. این تندیس که الگویی از مقوله به خاطر بسپارید که محکوم به فنائید می‌باشد، مرگ را به شکل کالبد اسکلتی بالدار نشان می‌دهد که در حال قرار دادن بوسه ای بر پیشانی یک مرد جوان است.
کوزه‌مرداب چیمانتا ، گونه‌ای از کوزه‌مرداب‌ها و بومی توده چیمانتا در ونزوئلا است. به طور خاص، از آپاکارا و چیمانتا تپویس ثبت شده است. گمان می‌رود که بیشتر از سایر گونه‌های موجود در "گرن سابانا" () و تپوری، با "کوزه‌مرداب تاتی" () و "کوزه‌مرداب نبلینا" () در حال رشد جنوبی مرتبط باشد. همه گونه‌های دیگر شناخته‌شده از این منطقه بین ۱۰ تا ۱۵ بساک دارند، در حالی که "کوزه‌مرداب تاتی،" "کوزه‌مرداب نبلینا و کوزه‌مرداب چیمانتا" حدود ۲۰ بساک دارند. با این حال، بساک "کوزه‌مرداب تاتی" و "کوزه‌مرداب نبلینا" نزدیک به هم
تاتی" و "کوزه‌مرداب نبلینا" نزدیک به هم (که زمانی تصور می‌شد از انواع اولی باشد) ۷ تا ۹ میلی‌متر طول دارند، در حالی که طول انواع "کوزه‌مرداب چیمانتا" تنها به ۵ میلی‌متر می‌رسد.
در دیرینه‌شناسی، آرایه لازاروس ، آرایه‌ای است که برای یک یا چند دوره از آثار فسیلی ناپدید می‌شود و سپس دوباره پدیدار می‌شود. به همین ترتیب در زیست‌شناسی حفاظت و بوم‌شناسی، می‌تواند به گونه‌ها یا جمعیت‌هایی اشاره کند که گمان می‌رفت منقرض شده‌اند و دوباره کشف می‌شوند. اصطلاح آرایه لازاروس توسط کارل و. فلسا و دیوید جابلونسکی در سال ۱۹۸۳ و سپس توسط جابلونسکی در سال ۱۹۸۶ ابداع شد. پل ویگنال و مایکل بنتون گونه‌های لازاروس را این‌گونه تعریف کردند: «در زمان‌های بحران زیستی، بسیاری از گونه‌ها منقرض می‌شوند، اما برخی
زیستی، بسیاری از گونه‌ها منقرض می‌شوند، اما برخی دیگر تنها به‌طور موقت از آثار فسیلی ناپدید می‌شوند، اغلب برای فاصله زمانی اندازه‌گیری شده در میلیون‌ها سال، پیش از اینکه دوباره بدون تغییر ظاهر شوند». کارهای پیشین نیز از این مفهوم پشتیبانی می‌کردند، البته بدون استفاده از نام آرایه لازاروس، مانند کار کریستوفر آر سی پل. این اصطلاح به داستانی در انجیل یوحنا کتاب مقدس مسیحی اشاره دارد که در آن عیسی مسیح، ایلعازار را از میان مردگان زنده کرد.
اوو جوئی لن، شهره به کاپیتان انجونجا اوو جوئی لن، گاهی اوقات با املای او چویی لن، (زاده ۱۷ فوریه ۱۸۸۹ - درگذشته در ۱۹ دسامبر ۱۹۶۵) یک نیکوکار چینی اندونزیایی، فعال اجتماعی و بنیانگذار سازمان خیریه آتی سوتجی بود. او از طریق بنیاد خود آتی سوتجی با قاچاق انسان و تن‌فروشی مبارزه کرد و آموزش و تحصیلات را در بین یتیمان به ویژه دختران جوان ترویج کرد. اوایل زندگی. اوو جوئی لن در ماجالنگکا، هند شرقی هلند در شعبه بالا جاوا به دنیا آمد. پدرش، "اوه سنگ هوه" از سال ۱۸۸۶ تا ۱۹۰۴ به عنوان رئیس بوروکراسی مدنی چین در منطقه
تا ۱۹۰۴ به عنوان رئیس بوروکراسی مدنی چین در منطقه و با درجه کاپیتان سنا (یک مقام ارشد دولتی در دوره استعماری اندونزی، مالزی، سنگاپور، بورنئو و فیلیپین) خدمت می‌کرد. مادرش، تان تجین کی، از یک طایفه زمین‌دار و بوروکراتیک قدیمی بود. مانند بسیاری از افراد دارای پیشینه ممتاز خانوادگی، اوو از تحصیلات بهره‌مند شد زیرا پدرش یک معلم خصوصی هلندی را از باتاویا (جاکارتای امروزی)، پایتخت هند شرقی هلند دعوت کرد تا به او و خواهران و برادرانش آموزش دهد. او متعاقباً در یک مدرسه هلندی در بوگور رفت و در خانه یک وزیر هلندی،
مدرسه هلندی در بوگور رفت و در خانه یک وزیر هلندی، کشیش ون والسوم، اقامت گزید. او همچنین از آنجایی که پدرش در حمایت از اهداف اجتماعی در ماجالنگکا فعال بود، از همان ابتدا نسبت به فعالیت‌های بشردوستانه علاقمندی فراوان نشان داد. ازدواج و کنشگری اجتماعی. اوو جوئی لن پس از ازدواجش در ۲ مارس ۱۹۰۷ با لای جین چون که مردی با منصب عالی‌رتبه دولتی بود به باتاویا نقل مکان کرد. از طریق ون والسوم بود که اوو با دکتر زیگمن در باتاویا آشنا شد. دکتر زیگمن همراه با دی. ون هیندلوپن لابرتونو و سوتن تومانگو، از اوو دعوت کرد تا
لابرتونو و سوتن تومانگو، از اوو دعوت کرد تا در سال ۱۹۱۲ یک سازمان جدید به نام آتی سوتجی را تأسیس و مدیریت کند که هدف آن مبارزه با قاچاق زنان و کودکان چینی برای فحشا و کار پست و ارائه آموزش و تحصیلات به آنها بود. اگرچه او با مقاومت اولیه سازمان‌های مختلف دنیای زیرزمینی و منافع ریشه‌دار مواجه شد، اما با امید فراوان و قاطعانه کار را پیش برد. او از ارتباطات خانواده‌اش با مقامات استعماری هلند و چین استفاده کرد و حمایت فرماندار کل هند شرقی هلند، یوهان پل، کنت لیمبورگ-استیروم و همسرش و هو کیم آن نماینده فرماندار
و همسرش و هو کیم آن نماینده فرماندار کل در باتاویا را به دست آورد. آتی سوتجی اولین مرکز خود را برای دختران به "نام"(خانه برای زنان جوان چینی) در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۷ در مکان‌های اجاره‌ای افتتاح کرد و پس از آن در سال ۱۹۲۵ یک مرکز مشابه برای پسران جوان افتتاح شد. در سال ۱۹۲۹، این بنیاد دفتر مرکزی فعلی خود را در کامپونگ بالی، تانا آبانگ، اکنون در جاکارتای مرکزی به تأسیس کرد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، آتی سوتجی دو یتیم خانه، پناهگاهی برای روسپی‌های سابق، تسهیلاتی برای زنان جوان خانواده‌های فقیر، یک مدرسه و یک مدرسه خیاطی
جوان خانواده‌های فقیر، یک مدرسه و یک مدرسه خیاطی داشت. به توصیه سرگرد هو کیم آن، ویلهلمینای هلند دریافت نشان مخصوص اورنج ناسائو به اوو را در سپتامبر ۱۹۳۵ تصویب کرد. این نشان شخصاً توسط نخست‌وزیر هلند، هندریکوس کولیجن، به نمایندگی از ملکه به او اعطا شد. در فوریه ۱۹۳۷، او به نمایندگی از هند شرقی هلند، در جلسات جامعه ملل در باندونگ، جاوه غربی شرکت کرد. او در سخنرانی خود از آموزش برای زنان و دختران جوان فقیر برای کمک به آنها برای دستیابی به استقلال شخصی و حرفه ای به عنوان محافظی در برابر قاچاق انسان حمایت کرد.
به عنوان محافظی در برابر قاچاق انسان حمایت کرد. او همچنین بازپروری «زنان درمانده» را تشویق کرد. تصرف هند شرقی هلند توسط ژاپن از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ در طول جنگ جهانی دوم یک مرحله بحرانی برای آتی سوتجی و خود اوو بود. او به همراه دیگر رهبران دولت استعماری، همسرش، کاپیتین لی تژیان تجون، به اردوگاه کار اجباری فرستاده شدند. خانه خانوادگی آنها که در آن زمان پسران یتیم آتی سوتجی را در خود جای داده بود توسط ژاپنی‌ها مصادره شد. اوو خود اقامتگاه‌های جایگزین برای مددجویانش ترتیب داد و اطمینان حاصل کرد که زنان و دختران
ترتیب داد و اطمینان حاصل کرد که زنان و دختران جوان بنیاد توسط ژاپنی‌ها به عنوان زنان آسایشگر پذیرفته نشوند. او آتی سوتجی را در پایان جنگ بازسازی کرد و بدین ترتیب بقای سازمان را تا امروز تضمین کرد. اوو در ۷۶ سالگی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۵ در جاکارتا، اندونزی درگذشت. جسد او قبل از دفن او در پتامبوران در مقر آتی سوتجی قرار داشت.
سید میربابایف (؛ ۱۸۶۷ – ۱۹۵۳) موسیقی‌دان، خواننده موسیقی‌های مقامی آذربایجانی و صنعتگر حوزه نفت اواخر قرن ۱۹ و اوایل سده ۲۰ بود. جهانگیر جهانگیروف، آهنگساز شهیر آذربایجانی، چهره سید میربابایف را در اپرای «سرنوشت خواننده» به تصویر درآورده است. زندگی‌نامه. سید میربابایف در سال ۱۸۶۷ در شهر باکو چشم به جهان گشود. وی در سرتاسر عمرش در باکو زندگی و فعالیت کرد. سید میربابایف نقش فعالی در تحقق دیدارها و جلسات خوانندگان موسیقی مقامی آذربایجانی در باکو از خود نشان می‌داد. تعدادی از موسیقی‌های مقامی اجرا شده از سوی وی
تعدادی از موسیقی‌های مقامی اجرا شده از سوی وی روی صفحه گرامافون ضبط شده‌است. در سال ۱۹۰۶ بود که از سید میربابایف به ریگا دعوت شد تا اجرایش بر روی صفحه گراموفون ضبط شود. وی یکی از پردعوت‌ترین ستارگان آوازخوانی به مراسم‌های عروسی در باکو بود. بعد از اینکه در مراسم عروسی تنها پسر «شیخبالایف»، میلیونر وقت، عموی داماد زمینی را به سید میربابایف هدیه داد، زندگی او کاملاً دگرگون شد. چون یک چشمه نفتی در این زمین کشف شد، سید میربابایف به میلیونر تبدیل شد. اینکه بعد از این واقعه یک صنعت‌گر صنایع نفت و مردی ثروتمند
از این واقعه یک صنعت‌گر صنایع نفت و مردی ثروتمند شد، باعث شد از موسیقی فاصله بگیرد. وی شروع به احساس شرم‌ساری از حرفه قبلی اش کرد و حتی با جمع‌آوری ضبط صداهایش آن‌ها را شکست. سید میربابابف ساختمانی موسوم به «خانه فرماندار» را (ساخته شده در ۱۸۶۵–۱۸۶۷) خریداری کرد که از سال ۱۹۲۰ کنسرواتوار دولتی آذربایجان در آنجا قرار داشت و میربابابف آن را به فرمانداران باکو اجاره داد؛ دفتر فعلی سوکار که سید میربابایف از فردی به اسم «آرامیان» خریده و تا تصرف آذربایجان توسط شوروی در سال ۱۹۲۰ در آنجا اقامت داشت. بعد از سال
شوروی در سال ۱۹۲۰ در آنجا اقامت داشت. بعد از سال ۱۹۲۰ به پاریس مهاجرت کرد. سید میربابایف روزهای بد و اسف ناکی در پاریس تجربه کرد. در آن روزگار، «تیموربیگ آشوربیگف» از خانواده معروف «آشوربیگف‌ها» با خواننده روبرو شد و وی را با خود به تهران برد. سید میربابایف تا زمان مرگ تحت حمایت تیموربیگ آشوربیگف در این شهر زندگی کرد. سید میربابایف در سال ۱۹۵۳ در شهر تهران درگذشت.
خوزه رامون سائوتو هورتادو (زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۲ – درگذشته ۱۶ آوریل ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال مکزیکی/اسپانیایی بود که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در پست هافبک برای رئال مادرید بازی می‌کرد. او اولین بازیکن مکزیکی بود که برای رئال مادرید بازی کرد اگرچه همیشه به عنوان یک اسپانیایی برای این تیم به میدان می‌رفت. دوران حرفه‌ای او در طول جنگ داخلی اسپانیا بود. دوران باشگاهی. او اولین بازی خود را برای رئال مادرید در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ در شکست ۰–۱ رئال مادرید مقابل رئال بتیس انجام داد. او در شش فصل در ۱۳۷ بازی برای رئال مادرید بازی
او در شش فصل در ۱۳۷ بازی برای رئال مادرید بازی کرد. او دو بار کاپیتان "خامه‌ای‌ها" بود. افتخارات. بازیکن. کوپا دل ری: ۱۹۳۴، ۱۹۳۶
طاهره طاهروا (; – ) دیپلمات و سیاست‌مدار آذربایجانی در دوره جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی سابق بود. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۳ مسئولیت وزارت امور خارجه آذربایجان شوروی را به عهده داشت. اوایل زندگی. طاهره طاهروا در ۷ نوامبر سال ۱۹۱۳ در شهر بایرامعلی ترکمنستان شوروی سابق زاده شد. وی دانش‌آموخته آکادمی دولتی نفت آذربایجان در سال ۱۹۳۵ بود. طاهره طاهروا اولین زن آذربایجانی به حساب می‌آمد که مدرک تحصیلات عالی مرتبط با صنعت نفت را دریافت کرده بود. در سال ۱۹۴۰ به ریاست مؤسسه تحقیقات علمی آذربایجان منصوب شد. از سال
مؤسسه تحقیقات علمی آذربایجان منصوب شد. از سال ۱۹۴۲ در کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان مشغول به کار شد و عهدهدار مسئولیت تحویل به موقع نفت به ارتش شوروی بود که در جبهه مقدم جنگ جهانی دوم با دشمن می‌جنگید. در سال ۱۹۴۹ شروع به تدریس در رشته اکتشاف و توسعه میدان‌های نفت در آکادمی نفت آذربایجان و در سال ۱۹۵۳ مدرک دکتری خود را اخذ کرد. فعالیت سیاسی. از سال ۱۹۵۴ طاهره طاهروا مناصب بلندپایه مختلفی را در اتحادیه شورای کارگران آذربایجان و شورای وزرای آذربایجان شوروی به عهده گرفت. در سال ۱۹۵۷ بود که به عنوان وزیر
به عهده گرفت. در سال ۱۹۵۷ بود که به عنوان وزیر امور خارجه آذربایجان شوروی منصوب شد. با این حال، فعالیت خود به عنوان وزیر را از سال ۱۹۵۹، زمانی که از آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه اتحاد جماهیر شوروی فارغ‌التحصیل شد، آغاز کرد. بر پایه قوانین وقت شوروی، وزیر امور خارجه یک جمهوری عضو اتحادیه شوروی، سایر وظایف دولتی را نیز بر عهده داشت. طاهره طاهروا در مدت تصدی مسئولیت وزارت امور خارجه، موفق به تفکیک وظایف شد و بنا به درخواست وی، در سال ۱۹۶۸ از سایر سمت‌های دولتی اش برکنار شد و به‌طور کامل به خدمات
سمت‌های دولتی اش برکنار شد و به‌طور کامل به خدمات دیپلماتیک پرداخت. وی بیشتر به تربیت دیپلمات‌های مجرب و عرضه آن‌ها به وزارت امور خارجه شوروی و آکادمی دیپلماتیک آن شهرت دارد. وی مکرراً در هیئت‌های دیپلماتیک شوروی در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور می‌یافت. علاوه بر این، طاهروا به عنوان میانجی، ریاست هیئت صلح‌ساز شوروی در طول جنگ ایران و عراق در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ را بر عهده داشت. جوایز. در سال ۱۹۷۶، از طاهره طاهروا در پاس خدمات دیپلماتیکش در وزارت امور خارجه شوروی با اهدای «نشان دوستی ملل» در کنار
خارجه شوروی با اهدای «نشان دوستی ملل» در کنار نشان‌های پرچم سرخ کار، نشان لنین و «نشان افتخار» تقدیر شد. وی به زبان‌های ترکی استانبولی، روسی و انگلیسی مسلط بود. طاهره طاهروان در ۲۶ اکتبر سال ۱۹۹۱ درگذشت و در پارک مفاخر باکو به خاک سپرده شد. خانواده. طاهره طاهروا از خاندان «طاهرف‌ها»، یکی از دودمان‌های اشرافی شوشی، بود. وی از بستگان فاطمه خانم کمینه، شاعر زن مشهور آذربایجانی، و میرزا حسن طاهرزاده، چهارمین شیخ الاسلام قفقاز، بود.
دهستان ملکاری شرقی، یکی از دهستان‌های بخش زاب شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این دهستان، روستای نواوه است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ملکاری شرقی برابر با ۳٬۳۷۲ نفر بوده‌است.
بخش زاب، یکی از بخش‌های شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این بخش، روستای واوان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش زاب برابر با ۶٬۴۰۹ نفر بوده‌است.
فرضیه میدان گلوله‌ها ، مدلی را توصیف می‌کند که در آن انقراض غیرانتخابی است و به‌طور تصادفی رخ می‌دهد. استعاره میدان گلوله‌ها نشان می‌دهد که گونه‌ها به سادگی در یک میدان هستند و «گلوله‌ها» به‌طور تصادفی به آنها برخورد می‌کنند؛ بنابراین، انقراض آنها تنها به دلیل اثرات تصادفی است. میدان گلوله‌ها بدون ارتباط با سازگاری ارگانیسم‌ها یا تناسب جانوران خاص عمل می‌کند. بر اساس این فرضیه، همه گونه‌ها بدون توجه به اینکه در طبقه‌بندی خود از کجا سرچشمه می‌گیرند، و صرف نظر از ویژگی‌هایی که معمولاً در برابر انقراض محافظت
از ویژگی‌هایی که معمولاً در برابر انقراض محافظت می‌کنند، در معرض احتمال انقراض یکسانی هستند.
سازگارپذیری ، یکی از ویژگی‌های یک سامانه یا یک فرایند است. این کلمه به عنوان یک اصطلاح ویژه در رشته‌های مختلف و در عملیات تجاری استفاده شده‌ است. تعریف واژه سازگارپذیری به عنوان یک اصطلاح تخصصی با تعریف‌های فرهنگ لغت تفاوت کمی دارد. به گفته آندرسن و گروناو سازگارپذیری در حوزه مدیریت سازمانی به‌طور کلی می‌تواند به عنوان توانایی تغییر چیزی یا خود برای تناسب با تغییرهای رخ‌داده تلقی شود. در بوم‌شناسی، سازگارپذیری به عنوان توانایی مقابله با آشفتگی‌های غیرمنتظره در محیط توصیف شده‌است.
دهستان ساوان، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این دهستان، روستای مزرعه است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ساوان برابر با ۶٬۵۵۱ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان میرآباد در استان آذربایجان غربی ایران است. مرکز این بخش، شهر میرآباد است. تقسیمات کشوری. شهر: میرآباد جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان میرآباد برابر با ۱۶٬۲۹۱ نفر بوده‌است.
جابر نوروز (; – ) خادم هنر افتخاری آذربایجان، شاعر خلق جمهوری آذربایجان و دبیر اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان به مدت ۳ دهه بود. وی یکی از برجسته‌ترین نویسندگان شعر مدرن آذربایجانی به حساب می‌آید و به سرودن اشعار رمانتیکی که مشوق میهن‌پرستی است، شهرت دارد. شاعر در آگاهی‌دهی در مسائل مهم ملی به مردم فعال بود و در سال ۱۹۹۵ به عنوان نماینده به مجلس ملی جمهوری آذربایجان راه یافت. جابر نوروز اشعاری از شعرای جهان را ترجمه و به مردم آذربایجان معرفی کرد و آثار خود او نیز به چندین زبان دیگر ترجمه و منتشر شده و
خود او نیز به چندین زبان دیگر ترجمه و منتشر شده و آهنگ‌های معروف آذربایجانی متعددی بر اساس اشعارش ساخته شده‌است. شرح حال. جابر نوروز در ۱۲ ژوئن سال ۱۹۳۳ در روستای «اوپا» ی شهرستان خیزی به دنیا آمد. پس از اتمام دوره متوسطه در هنرستان تربیت معلم مدارس ابتدایی تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۲ وارد رشته روزنامه‌نگاری دانشگاه دولتی باکو شد. یک سال بعد به توصیه اتحادیه نویسندگان آذربایجان برای ادامه تحصیل راه دانشگاه ادبیات ماکسیم گورکی در مسکو را در پیش گرفت و در سال ۱۹۵۷ فارغ‌التحصیل شد. جابر نوروز کار خود را در سال
فارغ‌التحصیل شد. جابر نوروز کار خود را در سال ۱۹۵۸ و در بخش ادبی روزنامه شبانه «باکو» آغاز کرد. در سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ و ۱۹۹۱ الی ۱۹۹۳ به ترتیب به عنوان سردبیر مجله ادبی «آذربایجان» و روزنامه «ادبیات و اینجسنت (هنر)» مشغول به کار شد. بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۷ دبیری اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان را عهده‌دار بود. ترجمه‌های وی از ادبیات جهانی این امکان را برای مردم آذربایجان فراهم آورد تا با آثار شعرای جهان آشنا شوند. شعرسرایی. شعر جابر نوروز تلفیقی است از سنن ادبی آذربایجان با جریان‌های ادبی روز. در
از سنن ادبی آذربایجان با جریان‌های ادبی روز. در اوایل فعالیت‌هایش اشعارش به خاطر انگیزه انسان‌گرایانه، معنوی و میهن‌پرستانه ای که داشت، محبوبیت عام مردم را به دست آورد. آثار غنایی و حماسی او به دلیل خاصیت هنری و تنوع موضوعی قابل توجه است و زبان ادبی ساده و لطیفی دارد. ابراز نگرانی از سرنوشت میهن در اشعار او رایج است و روحیه میهن‌پرستی را القا می‌کند. موسیقی آذربایجانی مملو از ترانه‌هایی است که از اشعار او سروده شده‌است و بیشتر آثار جابر نوروز به زبان‌های دیگر برگردانده و منتشر شده‌است. فعالیت سیاسی. جابر
برگردانده و منتشر شده‌است. فعالیت سیاسی. جابر نوروز در رخدادهای اجتماعی و سیاسی آذربایجان حضور فعالی داشت. او اشعارش را برای شهروندان عادی می‌سرود و برآوردهای واقعگرایانه ای از رویدادهای خطرناک ارائه می‌کرد. جابر نوروز در سال ۱۹۹۵ به عنوان نماینده مجلس ملی جمهوری آذربایجان انتخاب شد. جابر نوروز در ۱۲ دسامبر سال ۲۰۰۲ درگذشت. جوایز. در طول زندگی اش از جابر نوروز با اعطای عناوین افتخاری، مدال‌ها و نشان‌های مختلفی از جمله هنرمند افتخاری و شاعر خلق آذربایجان تقدیر به عمل آمد.