payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لغو برده‌داری به هدف ایجاد یک ائتلاف بزرگتر، کمک نمود. بوث با این انگیزه روزنامه‌اش را به ویسکانسین فری دموکرات تغییر نام داد. بوث در سال ۱۸۵۰ تصویب قانون بردهٔ فراری را محکوم نمود و با سایر طرفداران حزب آزاد ویسکانسین بر قانون‌گذاران ایالتی فشار وارد نمود تا حکم قرار احضار زندانی و محاکمهٔ بردگان فراری متهم را ارائه نمایند. بوث در سال ۱۸۵۱ لئونارد جی. فارول از حزب ویگ را ترغیب نمود تا به پُست فرمانداری کاندیدا شود که منتج به انتخاب او و قطع کنترل ایالت توسط حزب دموکرات شد. سال ۱۸۵۴ با پیدایش لایحهٔ کانزاس
حزب دموکرات شد. سال ۱۸۵۴ با پیدایش لایحهٔ کانزاس - نبراسکا شروع شد که به مردم عوام اجازه تصمیم‌گیری در مورد مسئلهٔ بردگی در سرزمین‌ها را می‌داد. بوث با تقلید از سایر روزنامه‌ها لایحه را تقبیح نمود و در ۳۰ ماه ژانویه پیشنهاد داد که به‌منظور مخالفت با لایحهٔ کانزاس - نبراسکا یک کنفرانس سراسری ایالت در کاخ کنگره در مدیسون برگزار شود. بوث در جلسهٔ میلواکی در ۱۳ فوریه ریاست کمیتهٔ تصویب قطعنامه‌ها را به‌عهده داشت که این قطعنامه‌ها بعداً توسط تعداد زیادی از نشست‌های ضد نبراسکا که در سراسر ایالت برگزار شده بود از
ضد نبراسکا که در سراسر ایالت برگزار شده بود از جمله گردهمایی ۲۰ مارس ریپون که منتج به ایجاد حزب جمهوری‌خواه شد، اقتباس و به تصویب رسید. آزادسازی گلاور. جاشو گلاور بردهٔ فراری از میسوری، در شب ۱۰ مارس سال ۱۸۵۴ در کلبهٔ خود در راسین ایالت ویسکانسین توسط پنج نفر به رهبری گارلند ارباب سابقش و یک مارشال فدرال، دستگیر شد. گلاور را بدون هیچ توضیحی به‌جبر داخل واگن کردند و به زندان در میلواکی بردند. خبر دستگیری او سریعاً پخش شد و بوث صبح روز بعد از طریق تلگرام ازین موضوع آگاهی یافت. بوث پی برد که قرار بازداشت توسط
موضوع آگاهی یافت. بوث پی برد که قرار بازداشت توسط قاضی فدرال صادر شده بود و به‌خاطر ارزیابی وضعیت به زندان رفت. بوث سپس سوار بر اسب «تمامی آزادگان که مخالف برده شدن یا برده گرفتن هستند» را بسیج نمود تا به ساعت ۲ بعد از ظهر در چهارراه دادگاه در تظاهرات شرکت نمایند. در حضور تقریباً ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت و یک‌تعدادی که از راسین می‌آمدند، بوث خطر نقض قانون را به‌صورت واضح بیان کرد اما با این‌حال جمعیت مردم را تشویق نمود تا خشم و انزجار خود را ابراز نماید. پس از تجمع انبوه مردم در زندان، بیش از صد مرد اهل راسین و
انبوه مردم در زندان، بیش از صد مرد اهل راسین و کلانتر آن‌ها خواستار بازداشت مارشال فدرال به‌خاطر حمله و ضرب و جرح شدند. دادگاه فدرال تقاضای جمعیت مردم را رد نمود. پس از امتناع مکرر از پذیرش درخواست شان، جمعیت مردم ماجراجو، دروازه زندان را شکستند و گلاور به‌طور سالم به شهر به واکیشا فرار نمود. گلاور بعداً از طریق دریاچهٔ میشیگان به کانادا رفت. بوث شخصاً در نجات گلاور شرکت نکرد اما سه روز بعد در روزنامهٔ خود اعلام کرد که قانون بردهٔ فراری در ویسکانسین عملاً لغو شده‌است. مبارزهٔ حقوقی و سازماندهی حزب. بوث دو
شده‌است. مبارزهٔ حقوقی و سازماندهی حزب. بوث دو روز بعد به‌خاطر کمک و همدستی در آزادی یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، بازداشت شد. بوث در عوض رد نقش خود در تحریک عملکرد جمعیت مردم، ادعا نمود که این قانون در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد و به‌جای بی‌اثر اعلام کردن حق محاکمه توسط هیئت قضائی، گفت که «آرزو دارد هریک مقام فدرال در ویسکانسین را به چوبهٔ‌دار آویزان ببیند». پس از چنین سخنان تحریک‌آمیز، وینفیلد اسمیت کمیسر ایالات متحده وجه کفالت آزادی بوث را ۲۰۰۰ دلار تعیین کرد که حامیانش فوراً این
بوث را ۲۰۰۰ دلار تعیین کرد که حامیانش فوراً این مبلغ را پرداخت نمودند و بوث را آزاد کردند تا نه‌تنها به مبارزهٔ خود علیه قانون برده‌داری ادامه دهد، بلکه دوباره به نفع کنواسیون ضد برده‌داری سراسری ایالت، سرمقاله بنویسد. سایر روزنامه‌های ایالتی موافقت نمودند و بوث در ۹ ژوئن به یک تجمع عظیم تاریخی ۱۳ ژوئیه در مقر کنگره ایالت ویسکانسین واقع مدیسون، دعوت شد. بوث خود را دوباره تسلیم دادگاه فدرال نمود تا بایرون پین وکیلش از دادگاه عالی ویسکانسین در مورد حکم قرار احضار زندانی تجدید نظر خواهی نماید. دادگاه تحت
احضار زندانی تجدید نظر خواهی نماید. دادگاه تحت رهبری قاضی دستیار آبرام دی. اسمیت، بوث را رها نمود و اعلام نمود که قانون بردهٔ فراری سال ۱۸۵۰ نه‌تنها که در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد بلکه یک «قانون فتنه‌انگیز و ظالمانه» است. دادگاه فدرال با دعوت هیئت قضائی عالی در مدیسون به این گفته‌ها پاسخ داد که در نتیجه حکم بازداشت بوث صادر شد. علی‌رغم این همه، بوث در عقب صحنه در سازماندهی کنوانسیون ضد برده‌داری، تعیین اعضای هیئت رئیسه و تعیین مرام‌نامه حزب جمهوری‌خواه ویسکانسین، کار کرد. حزب جدید در رای‌گیری ماه
ویسکانسین، کار کرد. حزب جدید در رای‌گیری ماه نوامبر فوق‌العاده موفق بود و نه‌تنها یک نماینده کنگره بلکه مجلس قانون‌گذاری ایالتی را نیز به‌دست‌آورد که در نتیجه نخستین سناتور جمهوری‌خواه کشور، چارلز دورکی را انتخاب نمود.
کومپاسو د'اُرو ، ()؛ پرگار طلا) نام یک جایزۀ طراحی صنعتی است که در ایتالیا در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط شرکت "لا ریناشنته" از ایدۀ اصیلی از جو پونتی و آلبرتو روسلی نشأت گرفته‌ است. از سال ۱۹۶۴ میلادی به‌ طور انحصاری توسط انجمن طراحی صنعتی (آ‌دی‌ای) میزبانی می‌شود. این اولین و شناخته شده‌ترین جوایز در زمینۀ خود است. این جایزه با هدف قدردانی و ارتقای کیفیت در زمینۀ طرح‌های صنعتی ساخته شده در ایتالیا است و توسط آ‌دی‌ای اهدا می‌شود. تاریخچه. پرگار طلا در سال ۱۹۵۴ میلادی راه‌اندازی شد و اکنون بالاترین افتخار در حلقۀ
راه‌اندازی شد و اکنون بالاترین افتخار در حلقۀ طراحی صنعتی در ایتالیا است و به اندازۀ جوایز بین‌المللی درجۀ یک، مانند جایزۀ رد دات مشهور است. این اولین جایزه در نوع خود در اروپا بود و به زودی ابعاد و اهمیت بین‌المللی پیدا کرد و مناسبت‌هایی را که در آن نمایشگاه‌های اشیاء برندۀ جایزه در اروپا، ایالات متحدۀ آمریکا، کانادا و ژاپن برگزار می‌شد، چند برابر کرد. برادران کاستیلیونی در ایجاد جوایز آ‌دی‌ای و پرگار طلا مشارکت داشتند. انزو ماری از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ میلادی رئیس آ‌دی‌ای بود. در حال حاضر بخش مدیریت پرگار
رئیس آ‌دی‌ای بود. در حال حاضر بخش مدیریت پرگار طلا با انجمن طراحی صنعتی ایتالیا است و همچنین عضو کمیتۀ بین‌المللی طراحی صنعتی و دفتر طراحی اروپا است. این جایزه یک پرگار با الهام از پرگار آدالبرت گورینگر برای اندازه‌گیری نسبت طلایی در سال ۱۸۹۳ میلادی است که توسط طراح گرافیک آلبه استاینر و توسط معماران مارکو زانوسو و آلبرتو روسلی طراحی شده است. از زمان آغاز به کار، تقریباً ۳۰۰ طرح برنده این جایزه شده‌اند که طیف وسیعی از محصولات مانند دوچرخه‌های مسابقه، چرخ خیاطی قابل حمل، میز، مبل، گلدان، رخت آویز، کشو،
خیاطی قابل حمل، میز، مبل، گلدان، رخت آویز، کشو، ساعت، چراغ رومیزی، تلفن، پنکۀ برقی و دستگاه قهوه‌ساز را پوشش می‌دهند. ماشین آلات برخی از طرح‌های دریافت‌شده در میلان، در مجموعۀ جایزۀ پرگار طلا آ‌دی‌ای به نمایش گذاشته شده‌اند. در ۲۲ آوریل ۲۰۰۴ میلادی، وزارت میراث فرهنگی و فعالیت‌ها و گردشگری – از طریق سرپرستی خود در لمباردی – این مجموعه را «منافع هنری و تاریخی استثنایی» اعلام کرد، بنابراین آن را به بخشی از میراث فرهنگی ملی تبدیل کرد. از ژوئن ۲۰۲۰ میلادی، طرح‌های برنده در موزۀ طراحی آ‌دی‌ای به نمایش گذاشته
برنده در موزۀ طراحی آ‌دی‌ای به نمایش گذاشته شدند. موارد دیگر. این جایزه به‌ عنوان پرگار در سال ۱۸۹۳ میلادی برای اندازه‌گیری نسبت طلایی که توسط آدالبرت گورینگر ابداع شد، اهداء گردید.
فرایند تخمیر در شراب سازی، آب انگور را به یک نوشیدنی الکلی تبدیل می‌کند. در طی تخمیر، مخمرها قندهای موجود در آب میوه را به اتانول و دی‌اکسید کربن (به عنوان یک محصول جانبی) تبدیل می‌کنند. در شراب سازی، دما و سرعت تخمیر عامل‌های بسیار مهمی هستند و همچنین سطح اکسیژن موجود در پوراب باید در شروع تخمیر مورد توجه قرار گیرد. خطر گیر افتادن تخمیر و ایجاد چندین سطح شراب نیز می‌تواند در این مرحله رخ دهد، که می‌تواند بین ۵ تا ۱۴ روز برای "تخمیر اولیه" و به‌طور بالقوه ۵ تا ۱۰ روز دیگر برای "تخمیر ثانویه" ادامه داشته
۵ تا ۱۰ روز دیگر برای "تخمیر ثانویه" ادامه داشته باشد. تخمیر ممکن است در مخازن فولاد ضدزنگ، که در بسیاری از شراب‌های سفید مانند رایزلینگ رایج است، در یک خمره چوبی باز، داخل بشکه شراب و داخل بطری شراب مانند تولید بسیاری از شراب‌های گازدار انجام شود.
محتوای فنولی در شراب به ترکیبات فنولی، فنول طبیعی و پلی فنول در شراب اشاره دارد که شامل گروه بزرگی از چند صد ترکیب شیمیایی است که بر طعم، رنگ و حس دهان شراب تأثیر می‌گذارد. این ترکیبات شامل اسیدهای فنولیک، استیل‌بنوئیدها، فلاونول‌ها، دی‌هیدروفلاونول‌ها، آنتوسیانین‌ها، مونومرهای فلاوانول (کاتچین‌ها) و پلیمرهای فلاوانول (پروآنتوسیانیدین‌ها) هستند. این گروه بزرگ از فنل‌های طبیعی را می‌توان به‌طور کلی به دو دسته فلاونوئیدها و غیر فلاونوئیدها تقسیم کرد. فلاونوئیدها شامل آنتوسیانین‌ها و تانن‌ها هستند که به رنگ و
شامل آنتوسیانین‌ها و تانن‌ها هستند که به رنگ و حس شراب کمک می‌کنند. غیر فلاونوئیدها شامل استیلبنوئیدها مانند رسوراترول و اسیدهای فنولیک مانند اسیدهای بنزوئیک، کافئیک و سینامیک هستند.
توماس باین (Thomas Bayne) (زادهٔ ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۵ ژوئیه ۱۸۸۸) (معروف به «سم نیکسون»)، سیاستمدار آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری‌خواه بود. او که از بدو تولد، برده بود، پیش از فرار به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست و تغییر نام خود به توماس باین، در نورفوک، ایالت ویرجینیا، دستیار دندانپزشک و رهبر سازمان کمک به فرار بردگان سیاه‌پوست از جنوب به شمال بود. باین پس از جنگ داخلی آمریکا، به نورفوک بازگشت و به عنوان دندانپزشک و همچنین واعظ مشغول به کار و رهبر جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی شد. او در سال ۱۸۶۸ نمایندهٔ حزب
آفریقایی-آمریکایی شد. او در سال ۱۸۶۸ نمایندهٔ حزب جمهوری‌خواه در مجمع قانون اساسی ویرجینیا شد، اما از آن پس هرگز به مقام دیگری منصوب نشد. اوایل زندگی و خانواده. به گفتهٔ باین، او با نام ساموئل نیکسون و به عنوان برده در کارولینای شمالی به دنیا آمد. او در سال ۱۸۴۴ فرار کرد، اما پس از یک سال، دوباره دستگیر و به چارلز اف مارتین، دندان‌پزشکی در نورفوک، ویرجینیا فروخته شد. دکتر مارتین، متوجه هوش و ذکاوت توماس شد و او را به عنوان دستیار خود آموزش و در نهایت به او اجازه داد که به حساب و کتاب مطب رسیدگی کرده و
او اجازه داد که به حساب و کتاب مطب رسیدگی کرده و همچنین برای ویزیت به منزل مراجعین برود. نیکسون با زنی به نام ادنا در نورفوک ازدواج کرد و صاحب دختری شد. از آنجاییکه نیکسون می‌توانست آزادانه در شهر رفت و آمد کند، به سازمان کمک به فرار بردگان سیاه‌پوست پیوست. سرانجام، پس از حدود ده سال خدمت به دندان‌پزشک، نیکسون ترسید که شاید دستگیر شود. او همسر و فرزندش را ترک کرد و با کشتی عازم شمال شد. فرار و ماساچوست. نیکسون در سیلم واقع در ایالت نیوجرسی، شهری بندری در امتداد رودخانهٔ دلاور در نزدیکی فیلادلفیا،
در امتداد رودخانهٔ دلاور در نزدیکی فیلادلفیا، پنسیلوانیا، از کشتی پیاده شد. ابیگیل گودوین، عضو فرقهٔ کویکر، به نیکسون پناه داد و به رابط‌های خود در فیلادلفیا نوشت که او فردی باهوش و در عین حال لاف‌زن است. اگرچه، ابیگیل مشکوک بود که نیکسون واقعاً فردی فراری است یا جاسوس، با این حال، وسایل سفر او را فراهم کرد و به بنجامین لاندی و دیگر رابط‌های خود در فیلادلفیا اطلاع داد و طولی نکشید که نیکسون با آنها تماس گرفت و آنها او را به سمت شمال فرستادند. اگرچه به نیکسون توصیه شده بود که به کانادا برود، اما او با رسیدن
توصیه شده بود که به کانادا برود، اما او با رسیدن به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست در سال ۱۸۵۶، تصمیم گرفت که آنجا بماند. او در آنجا، نام خود را به توماس باین تغییر داد و طولی نکشید که مطب دندان‌پزشکی موفقی را در این شهر بندری باز کرد. در سال ۱۸۶۰، باین با حمایت جمهوری‌خواهان محلی و حامیان جنبش اعتدال، به عضویت شورای شهر نیوبدفورد درآمد. سال‌های پس از جنگ در ویرجینیا. در مه ۱۸۶۵، باین به نورفوک بازگشت، دخترش را پیدا کرد و او را به ماساچوست فرستاد. ماه بعد، او در تمجید از حق رأی برابر، در نورفوک سخنرانی کرد.
در تمجید از حق رأی برابر، در نورفوک سخنرانی کرد. هرچند، برخلاف فردریک داگلاس، باین مخالف حق رأی زنان بود و اظهار داشت که وظیفهٔ اساسی زنان، بچه‌دار شدن و پرورش آنهاست. در ژانویه ۱۸۶۶، باین در مجمع همگانی سیاه‌پوستان در واشینگتن دی سی شرکت و به عنوان نایب رئیس این مجمع خدمت کرد. در این مجمع از کنگره درخواست شد که پیش از اطمینان از رعایت حقوق آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار، ایالات سابق هم‌پیمان را دوباره نپذیرد. باین در ۳ فوریه ۱۸۶۶، در برابر کمیتهٔ فرعی تحت نظر کمیتهٔ مشترک بازسازی کنگره شرایط سخت ویرجینیا در
کمیتهٔ مشترک بازسازی کنگره شرایط سخت ویرجینیا در پس از جنگ، گواهی داد. طولی نکشید که جمهوری‌خواهان رادیکال در کنگره، موضوع بازسازی کنگره، از جمله حکومت نظامی در ویرجینیا را به اجرا درآورند. در ۷ ژانویه ۱۸۶۷، رئیس‌جمهور اندرو جانسون، لایحهٔ حق رأی سیاه‌پوستان منطقهٔ کلمبیا را وتو کرد که این موضوع جمهوری‌خواهان رادیکال از جمله جیمز ام اشلی از اوهایو را بر آن داشت که تحقیقات استیضاح را آغاز کنند. سه ماه بعد، در ۱۷ آوریل ۱۸۶۷، از زمانی که کنگره پذیرش مجدد ویرجینیا و دیگر ایالات هم‌پیمان را مشروط به اتخاذ
ویرجینیا و دیگر ایالات هم‌پیمان را مشروط به اتخاذ قوانین اساسی جدید مبنی بر عدم اجازهٔ برده‌داری و پذیرش حق رأی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار کرده بود و چون جمهوری‌خواهان اتحادیه برای مجمع آتی قانون اساسی ویرجینیا برنامه‌ریزی کرده بودند، در ریچموند گرد هم آمده و باین را به عنوان نایب رئیس مجمع خود انتخاب کردند. در ۲۲ اکتبر ۱۸۶۷، رأی دهندگان نورفوک، باین و دموکرات عضو اتحادیه، هنری ام باودن (زادهٔ ۱۸۱۹- درگذشتهٔ ۱۸۷۱) را به عنوان نمایندگان شهر خود در مجمع آتی قانون اساسی ایالتی انتخاب کردند. مجمع سال ۱۸۶۸
قانون اساسی ایالتی انتخاب کردند. مجمع سال ۱۸۶۸ قانون اساسی ویرجینیا، برای اولین بار در ۳ دسامبر ۱۸۶۷ (برابر با تشکیل چهلمین جلسهٔ کنگرهٔ ایالات متحده) تشکیل و باین برای کمیتهٔ قوانین، مقررات و کمیتهٔ حوزهٔ اجرایی دولت انتخاب شد. هرچند، تفویض اختیار به نمایندگان تا ژانویه به تعویق افتاد. در ۱۱ دسامبر در ریچموند، ویرجینیاهای محافظه‌کار به رهبری الکساندر هیو ایچ استوارت از استونتن گرد هم آمدند تا نامزدهایی را انتخاب کنند که با هر آنچه که این مجمع ارائه می‌کرد، به مخالفت بپردازند. برخی از آنها به خصوص از حضور
به مخالفت بپردازند. برخی از آنها به خصوص از حضور نمایندگان آفریقایی-آمریکایی آزرده بودند، هرچند، تعدادشان کم بود و تعدادی از رأی دهندگان سفیدپوست تعمداً در انتخابات اکتبر برای انتخاب نمایندگان مجمع قانون اساسی رأی نداده بودند. در ۱۳ دسامبر، روزنامهٔ ریچموند انکوایر، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مجمع را به سخره گرفت. مجمع قانون اساسی در ۲ ژانویه ۱۸۶۸، دوباره تشکیل جلسه داد و احتمالاً باین قدرتمندترین یا صریح‌ترین فرد آفریقایی-آمریکایی بوده‌است. او می‌خواست ایالات هم‌پیمان را از حق رأی محروم و همچنین به خاطر
هم‌پیمان را از حق رأی محروم و همچنین به خاطر مالیات بالای اراضی که می‌توانست منجر به تفکیک املاک وسیع شود، مالیات سرانه تعیین کند. او همچنین جزء اقلیت‌هایی بود که می‌خواستند مدارس دولتی را یکپارچه کنند (مدارس دولتی بدعتی در قانون اساسی بود). باین همچنین از قطعنامه‌ای برای ادامهٔ فعالیت آژانس بردگان آزادشده در ویرجینیا حمایت کرد، اگرچه ظاهراً این کار خارج از اختیارات مجمع بود. در ۲۴ مارس، یکی از نمایندگان، قطعنامه‌ای را ارائه کرد که باین را به پنج سخنرانی در روز محدود می‌کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۶۸، مجمع پس از
در روز محدود می‌کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۶۸، مجمع پس از تصویب اساسنامهٔ پیشنهادی (و مادهٔ بحث‌برانگیز سلب حق رأی ایالات هم‌پیمان) با ۵۱ رأی موافق در برابر ۳۶ رأی مخالف، موقتاً تعطیل شد. در آغاز، این مجمع با ۱۰۵ عضو که ۷۲ نفر آنها رادیکال (از جمله ۲۵ آمریکایی آفریقایی‌تبار) و ۳۳ نفر محافظه‌کار بودند، شروع به کار کرد. در ۶ ژوئیه ۱۸۶۹، جمهوری‌خواهان رادیکال، باین را به عنوان نامزد کنگره از سوی دومین حوزهٔ انتخاباتی معرفی کردند. او از جیمز اچ پلات جونیور که رأی دهندگان پترزبورگ، او را به عنوان نمایندهٔ خود به مجمع
پترزبورگ، او را به عنوان نمایندهٔ خود به مجمع قانون اساسی فرستاده بودند، شکست خورد. باین به کنگره درخواست تجدید نظر داد، اما هیچ‌کس نمی‌خواست، مادهٔ رد شدهٔ قانون اساسی جدید که به موجب آن ایالات هم‌پیمان و موافقان آنها از حق رأی محروم می‌شدند را اجرایی کند. علاوه بر این، ماه‌ها پس از خروج نیروهای فدرال در اوایل سال ۱۸۷۰، در مه، محافظه‌کاران در انتخابات محلی نورفوک پیروز شدند. جان بی وایتهد، پیتر دیلوورث، عضو حزب رادیکال را شکست داد و شورای شهر نورفوک به دست محافظه‌کاران افتاد، هرچند چهار سیاه‌پوست کرسی‌های
محافظه‌کاران افتاد، هرچند چهار سیاه‌پوست کرسی‌های شورای شهر را به دست آوردند. باین از سوی رادیکال‌ها برای ریاست ادارهٔ مالیات، کاندیدا شد، اما رأی‌دهندگان به ای کی هیل، عضو حزب جمهوری‌خواه محافظه‌کار رأی دادند. باین بعدها برای منصب پزشک برای نوانخانه نامزد شد. هرچند، در مناظره‌ای با جوزف تی ویلسون، فردی آمریکایی-آفریقایی که برای سمت افسر و بازرس گمرک کاندیدا شده بود و روزنامهٔ ویرجینیای نورفوک، او را رهبر جدید جامعهٔ سیاه‌پوستان می‌دانست، شکست خورد. با این حال، باین همچنان در نورفوک ماند. سرشماری‌های
این حال، باین همچنان در نورفوک ماند. سرشماری‌های سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ نشان می‌دهند که او تنها زندگی می‌کرد و وضعیت او در سرشماری آخر، به عنوان بیوه مرد ثبت شده بود. وفات و میراث. در ژوئیه ۱۸۸۷، باین در وصیت‌نامه‌ای، دارایی‌های خود را به دخترش و فرزندان او واگذار کرد. در مه، در آسایشگاه لونتیک ایالت مرکزی، در پترزبورگ پذیرفته شد. در ۷ ژوئیه، روزنامهٔ پابلیک لجر نورفوک، کارت پستالی از سرپرست آسایشگاه منتشر کرد که نشان می‌داد، دندان‌پزشک «دکتر» توماس باین که پیشتر از لحاظ سیاسی «در دوران خود» سرشناس بود، دو
پیشتر از لحاظ سیاسی «در دوران خود» سرشناس بود، دو روز پیش از دنیا رفته‌است. او در گورستان وست پوینت در نورفوک به خاک سپرده شد. با این حال، ویرجینیا هیچ سابقه‌ای از مرگ او با عناوین باین یا نیکسون نداشت. امروزه، در تورهای گردشگری در راه‌آهن زیرزمینی نورفوک (محل فرار سیاه‌پوستان) و همچنین تورهای خود راهنمای شهر، از نیکسون یاد می‌شود. به علاوه، پنسیلوانیا از نام او در رابطه با راه‌آهن زیرزمینی در فیلادلفیا یاد می‌کند.
قند موجود در شراب در مرکز چیزی است که فرایند شراب سازی را ممکن می‌کند. در طی فرایند تخمیر، قندهای انگور شرابی شکسته شده و توسط مخمر به الکل (اتانول) و دی‌اکسید کربن تبدیل می‌شود. انگورها قندها را در حین رشد روی درخت انگور از طریق جابجایی مولکول‌های ساکارز که در اثر فتوسنتز از برگ‌ها تولید می‌شوند، جمع می‌کنند. در طول رسیدن مولکول‌های ساکارز توسط آنزیم اینورتاز به گلوکز و فروکتوز هیدرولیز (جداسازی) می‌شوند. تا زمان برداشت، بین ۱۵ تا ۲۵ درصد انگور از قندهای ساده یا مونوساکاریدها تشکیل می‌شود. گلوکز و فروکتوز
یا مونوساکاریدها تشکیل می‌شود. گلوکز و فروکتوز هر دو قندهای شش کربنه هستند اما قندهای سه، چهار، پنج و هفت کربنه نیز در انگور وجود دارند. همه قندها قابل تخمیر نیستند، قندهایی مانند آرابینوز پنج کربنه، رامنوز و زایلوز پس از تخمیر همچنان در شراب وجود دارند. محتوای قند بسیار بالا به محض رسیدن به مقدار مشخصی (بالا) الکل، مخمر را به‌طور مؤثر از بین می‌برد. نقش شکر در تعیین محتوای الکل نهایی شراب گاهی شراب‌سازان را تشویق می‌کند تا شکر (معمولاً ساکارز) را در طول شراب‌سازی در فرآیندی که به عنوان چاپالیزاسیون شناخته
در فرآیندی که به عنوان چاپالیزاسیون شناخته می‌شود، صرفاً به منظور افزایش محتوای الکل اضافه کنند. - چوپالیزه کردن "شیرینی" شراب را افزایش نمی‌دهد.
حافظ سلیمان‌اوغلو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ترکیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ولادیمیر اسوتیلکو (؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ – ) وزنه‌بردار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
پاول سیرچین (؛ ۷ نوامبر ۱۹۵۷ – ) وزنه‌بردار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
گری تیلور (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بریتانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لوردانا توما (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل رومانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
یاوهنی سیخانتسو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
ایلیرجان سولی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل آلبانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
گابور سارواش (; – ) وزنه‌بردار اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
ننو ترزیسکی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
مارتین تشوویچ (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۷۴) وزنه‌بردار اهل اسلواکی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
ایبوکی تاکاهاشی (; ) وزنه‌بردار زن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
ریرا سوزوکی (; ) وزنه‌بردار زن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
توماس سیلم بوکاک (Thomas Salem Bocock) (۱۸ مه ۱۸۱۵–۵ اوت ۱۸۹۱)، سیاستمدار و حقوقدان قرن نوزدهم از ایالت ویرجینیا بود. بعد از خدمت به عنوان عضو کنگره ایالات متحدهٔ قبل از جنگ، در اکثر دوران جنگ داخلی آمریکا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه بود. اوایل زندگی و خانواده. توماس که در کاخ دادگاه شهرستان باکینگهام واقع در شهرستان باکینگهام ایالت ویرجینیا متولد شد، ششمین فرزند از یازده فرزند توماس بوکاک (کشاورز، حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس و دوست توماس جفرسون) و مری فلود (از یک خانوادهٔ قدرت‌مند و
جفرسون) و مری فلود (از یک خانوادهٔ قدرت‌مند و سرشناس که بعدها هری اف. بیرد را تولد کرد) بود که در کودکی توسط پدرش و دیگر آموزگاران خصوصی، آموزش داده شد. توماس به کالج همپدن – سیدنی رفت و در آنجا با رابرت لوئیس دابنی (رقیب او برای ایراد خطابهٔ پایان کلاس) دوست شد و در سال ۱۸۳۸ فارغ شد. ویلیس پری بوکاک (۱۸۰۷–۱۸۸۷) بزرگترین برادر توماس، ممکن موفق‌ترین حقوق‌دان در منطقهٔ (شهرستان باکینگهام که در سال ۱۸۴۵ از شهرستان اپوماتوکس جدا گردید) و به همین‌گونه دادستان کل ایالت که در سال ۱۸۵۲ آغاز به کار نمود، بوده‌است.
ایالت که در سال ۱۸۵۲ آغاز به کار نمود، بوده‌است. هرچند ویلیس مربی حقوقی توماس، از سمت رسمی خود استعفا کرد و در سال ۱۸۵۷ و مدت کوتاهی پس ازدواج با مورنینگ اسمیت، بیوه ثروتمندی اصیل کارولینای جنوبی، به شهرستان مارنگو در ایالت آلاباما نقل مکان نمود، اما با این وجود برای دیدار خانواده‌اش می‌آمد. جان هولمز بوکاک، برادر بزرگ دیگر توماس کیشش کلیسای پروتستان در لینچبرگ و بعداً در ناحیهٔ کلمبیا شد. هنری بلود بوکاک (متولد سال ۱۸۱۷) برادر جوان‌تر توماس، نیز یک حقوق‌دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس (در زمان تسلیمی
کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس (در زمان تسلیمی لی به گرانت)، رئیس بانک کشاورزی در لینچبرگ و به همین‌گونه رهبر غیرروحانی پروتستان و سپس متولی کالج همپدن – سیدنی شد. برادران آن‌ها به‌نام‌های ویلیام استیون بوکاک، چارلز توماس بوکاک و نیکولاس فلود، ازدواج کردند اما چنین حرفه‌های برجسته نداشتند و میلتون بوکاک در نوجوانی فوت نمود؛ خواهران آن‌ها به‌نام‌های آماندا، مارتا، مری ماستون و مری فوکوار همه ازدواج نمودند. توماس بوکاک در سال ۱۸۴۶ با دختر دوم عمویش به‌نام سارا پاتریک فلود ازدواج نمود اما وی در اثر زایمان یا
پاتریک فلود ازدواج نمود اما وی در اثر زایمان یا عوارض ثانوی درگذشت. آن‌ها یک دختر به‌نام بل (۱۸۴۹–۱۸۹۱) داشتند. همسر دوم توماس، آنی هولمز فاولکر بود. آن‌ها در سال ۱۸۵۳ در شهرستان برکلی ایالت ویرجینیا (که بعداً به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت)، ازدواج نمودند و پنج فرزند داشتند: توماس استنلی بوکاک، ویلیس پی. بوکاک (۱۸۶۱–۱۹۴۷) و دختران‌شان به‌نام‌های مزی. اف، الا. اف، و سالی. اف (که تمام شان دو مرتبه ازدواج نمودند). اوایل حرفهٔ حقوقی. بوکاک تحت نظر برادر بزرگش در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۴۰ در کانون
در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۴۰ در کانون وکلا پذیرفته شد. وکالت را در در حوزهٔ مربوط به دادگاه باکینگهام شروع نمود و در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد که از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ در آنجا خدمت کرد. توماس همچنین نخستین دادستان شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا بعد از جدایی از شهرستان باکینگهام بود و از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶ خدمت نمود. بوکاک در سال ۱۸۴۶ به‌عنوان یک دموکرات در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۶۱ خدمت کرد. از سال ۱۸۵۳ تا سال ۱۸۵۵ و دوباره از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ رئیس
تا سال ۱۸۵۵ و دوباره از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ رئیس کمیتهٔ امور دریایی شد. بوکاک در سال ۱۸۵۹ معرفی ریاست مجلس شد اما پس از هشت هفته بحث و مذاکره و چندین دوره رأی‌گیری موفق به انتخاب رئیس مجلس نشد. بوکاک به‌عنوان یک برده‌دار متعهد و ملی‌گرای جنوبی، از حملهٔ سناتور پرستون بروک به چارلز سامنر تمجید کرد اما بعدها در مسئله برده‌داری کانزاس مجدداً خود را یک میانه‌رو اعلام کرد. بوکاک در سال ۱۸۶۰ در مراسم افتتاحیهٔ مجسمه اسبی واشینگتن در محوطهٔ مرکز ایالت واقع ریچموند سخنرانی کرد اما صعود او در محافل کنفدراسیون پس از
سخنرانی کرد اما صعود او در محافل کنفدراسیون پس از سخنرانیش علیه لایحهٔ نیرو یا قانونی برای تدارک جمع‌آوری عوارض واردات در ۲۰ و ۲۱ فوریه سال ۱۸۶۱ (که در کنوانسیون جدایی ویرجینیا نشر و توزیع نمود)، ناشی شد. جنگ داخلی. بوکاک در سال ۱۸۶۱ پس از آغاز جنگ داخلی و جدایی ویرجینیا به عنوان دموکرات به مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و تا پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ خدمت کرد. بوکاک عضو کنگره موقت کنفدراسیون تک پارلمانی و به همین‌گونه کنگره‌های اول و دوم کنفدراسیون بعدی بود. بوکاک به اتفاق آرا رئیس مجلس
کنفدراسیون بعدی بود. بوکاک به اتفاق آرا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و از سال ۱۸۶۲ تا سال ۱۸۶۵ در این سمت خدمت کرد. با ان حال بوکاک در سال اخیر همانند متحدش رابرت ام.تی. هانتر، با رئیس‌جمهور جفرسون دیویس و جیمز ای. سدن دوست شخصی و متحد سیاسی او، بر سر موضوع مسلح سازی برده‌ها با این استدلال که چنین یک کاری بمثابهٔ لغو برده‌درای است، قطع رابطه کرد. بوکاک ریچموند را در جریان تخلیه آوریل سال ۱۸۶۵ ترک کرد و سپس به خانه‌اش در وایلدوی فرار کرد. حرفهٔ پس از جنگ. پس از پایان جنگ در
فرار کرد. حرفهٔ پس از جنگ. پس از پایان جنگ در نزدیکی ناحیهٔ مربوط به دادگاه اپوماتوکس، بوکاک بیش از بیست برده داشت. بوکاک نمی‌خواست به بردگان سابق خود به عنوان کارگر حقوق پرداخت نماید، در عوض برای‌شان می‌گفت که همان غذا و سرپناهی را که خود در بردگی داشت به آن‌ها فراهم می‌نماید. بوکاک حتی تلاش کرد تا چندین نفر را که قبلاً برده شده بودند از همسایه‌ها خریداری نماید. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به رئیس شهربانی متوصل شدند که گفته بود، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مستحق «غرامت سخاوت‌مندانه» هستند. بوکاک به لینچبرگ
«غرامت سخاوت‌مندانه» هستند. بوکاک به لینچبرگ (وایلدوی را به‌عنوان خانهٔ تابستانی خود ابقا کرد) رفت تا در آنجا وکالت نماید و در تأسیس حزب محافظه‌کار ویرجینیا کمک کرد. در سال ۱۸۶۸ از رئیس‌جمهور اندرو جانسون در انتخابات (با وجودیکه احتمالاً بسیار مهم است که یک مقام کنفدراسیون تحت پوشش اعلامیه‌های عفو عمومی بحث‌برانگیز خود قرار گیرد)، سپس از نامزدهای ناموفق ریاست جمهوری از حزب دموکرات هریک هوراس گریلی در سال ۱۸۷۲ و ساموئل تیلدن در سال ۱۸۷۶، حمایت نمود. بوکاک به‌عنوان یکی از طراحان قوانین جیم کرو، از سال ۱۸۷۷