payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، مشاهده کرد. در ترجمه ۱۸۱۹، فرانسیس وایت الیس اشاره می‌کند که جامعه تامیل بر سر این موضوع بحث دارد که والووار جین یا هندو بود. به گفته زولبیل، برخورد والووار با فصول مربوط به گیاه‌خواری اخلاقی و نکشتن حیوانات، منعکس‌کننده احکام جین است.؛ زولبیل می‌گوید القاب خاصی برای خدا و ارزش‌های زاهدانه موجود در متن در جینیسم یافت می‌شود. او این نظریه را مطرح می‌کند که والووار احتمالاً «یک دانش‌آموز جین با گرایش‌های التقاطی» بود که به‌خوبی با ادبیات قبلی تامیل آشنا بود و همچنین از متون سانسکریت نیز آگاهی داشت. به
بود و همچنین از متون سانسکریت نیز آگاهی داشت. به گفته چاکراوارتی ناینار، سنت جین این کار را با کوندا کوندا آچاریا، رئیس جنوب پاتالیپوترا دراویدی سنگات، که در حدود نیمه دوم قرن اول قبل از میلاد و نیمه سابق قرن اول میلادی زندگی می‌کرد، مرتبط می‌کند. با این وجود، متون اولیه دیگامبارا یا سوتامبارا به والووار یا متن "کورال" اشاره‌ای نمی‌کنند. اولین ادعای والووار به‌عنوان یک اقتدار، در یک متن جین قرن شانزدهمی ظاهر می‌شود. — about Valluvar, 13th century CEبه گفته محققان، نوشته‌های والووار همچنین نشان می‌دهد که او
نوشته‌های والووار همچنین نشان می‌دهد که او احتمالاً به هندوئیسم تعلق داشته‌است. معلمان هندو آموزه‌های او در ادبیات کورال را با آموزه‌های موجود در متون هندو نشان داده‌اند. سه قسمتی که "کورال" به آن تقسیم می‌شود، یعنی "انعام" (فضیلت)، "پوروخ" (ثروت) و "انبام" (عشق)، با هدف رسیدن به "ودو" (نجات نهایی)، به ترتیب از چهارپایه هندوئیسم یعنی دارما، آرتا، کاما و موکشاپیروی می‌کنند. متن "انعام" عدم خشونت را ستایش می‌کند، همچنین بسیاری از ۷۰۰ "دوبیتی" را به جنبه‌های مختلف حکومت‌داری و جنگ به‌شیوه‌ای شبیه به متن هندو
حکومت‌داری و جنگ به‌شیوه‌ای شبیه به متن هندو آرتاساسترا اختصاص می‌دهد. برای مثال، طبق متن، یک ارتش در جنگ وظیفه کشتن را به‌عهده دارد و یک پادشاه باید جنایت‌کاران را برای عدالت اعدام کند. ذکر خدای ویشنو در دوبیتی‌های ۶۱۰ و ۱۱۰۳ توسط والووار و الهه لاکشمی در دوبیتی‌های ۱۶۷، ۴۰۸، ۵۱۹، ۵۶۵، ۵۶۸، ۶۱۶ و ۶۱۷ حکایت از اعتقادات ویشنوپرستی نویسنده دارد. ناتاراجان حداقل ۲۴ کاربرد مختلف از منشأ هندو را در ۲۹ دوبیتی مختلف در سراسر متن "کورال" فهرست می‌کند. با توجه به پورنالینگام پیلای، که به‌دلیل نقد برهمنیسم
به پورنالینگام پیلای، که به‌دلیل نقد برهمنیسم شناخته‌شده‌است، یک تحلیل عقلانی از متن "کورال" نشان می‌دهد که والووار یک هندو بود، نه یک جین. ماتیو ریکارد معتقد است والووار متعلق به سنت شیویتی جنوب هند است. به گفته توماس مانینژات، یک محقق الهیات که در جنوب هند بزرگ شد، بومیان معتقدند که "تیروکورال" منعکس‌کننده فلسفه ویدانته ادویته است و «شیوه زندگی آدوائیتی» را آموزش می‌دهد. علی‌رغم این بحث‌ها، ولووار به خاطر فطرت ذاتی‌اش برای گزینش فضایل موجود در همه آثار شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان
شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان رایج و پسندیده باشد، مورد ستایش قرار می‌گیرد. نویسنده را به‌خاطر ارزش‌های سکولار جهانی‌اش به یاد می‌آورند و گرامی می‌دارند، و رساله او را "اولاگا پودو مارای" (کتاب مقدس جهانی) نامیده‌اند. فهرست. کورال از ۱۳۳ فصل تشکیل شده‌است که هر فصل شامل ۱۰ دوبیتی (یا کورال) و در مجموع ۱۳۳۰ دوبیتی است. همه دوبیتی‌ها به‌صورت "کورال ونبا" متر هستند و تمام ۱۳۳ باب آن مضمونی اخلاقی دارند و در سه بخش یا «کتاب» دسته‌بندی شده‌اند: کتاب "انعام" ۳۸۰ بیت، "پوروخ" ۷۰۰ بیت و "انبام"
کتاب "انعام" ۳۸۰ بیت، "پوروخ" ۷۰۰ بیت و "انبام" یا "کمام" ۲۵۰ بیت دارد. هر "کورال" یا دوبیتی دقیقاً شامل هفت کلمه است که به‌عنوان کریس‌ها ("cir"s) شناخته می‌شود، که چهار "دور" در سطر اول و سه دور در خط دوم به‌دنبال کرال متر است. کریس یک تک یا ترکیبی از بیش از یک کلمه تامیل است. برای مثال، اصطلاح "تیروکُنَخ" از ترکیب دو کلمه "تیرو" و "کُنَح" به‌"وجود" آمده‌است. متن "کورال" در مجموع ۹۳۱۰ "دور" از ۱۴۰۰۰ کلمه تامیلی دارد. (Kural 31; , 1840). از ۱۳۳۰ دوبیتی موجود در متن، ۴۰ دوبیتی مربوط به خدا، باران، زاهدان و
در متن، ۴۰ دوبیتی مربوط به خدا، باران، زاهدان و فضیلت است. ۳۴۰ در مورد فضایل اساسی روزمره یک فرد؛ ۲۵۰ در حق امتیاز؛ ۱۰۰ در مورد وزیران دولت؛ ۲۲۰ در مورد الزامات اساسی اداره کشور؛ ۱۳۰ در اخلاق اجتماعی اعم از مثبت و منفی؛ و ۲۵۰ در مورد عشق و علاقه انسانی. "کورال" همراه با بهگاود گیتا یکی از اولین سیستم‌های معرفت‌شناسی و متافیزیک هند است. این اثر تا حد زیادی منعکس‌کننده سه هدف اول از چهار هدف هندی باستان در زندگی است، که به‌عنوان آدمی‌خواست ("پوروشارتاس)" شناخته می‌شود، یعنی فضیلت ("دارما")، ثروت ("آرتا") و
می‌شود، یعنی فضیلت ("دارما")، ثروت ("آرتا") و عشق ("کاما"). هدف چهارم، یعنی رستگاری ("مکشا") است که از پرداختن به کتاب چهارم حذف شده‌است، زیرا خود را به درمان آموزشی نمی‌رساند اما در پنج فصل آخر کتاب اول به‌طور ضمنی آمده‌است. اجزای "انعام"، "پوروخ" و "انبام" هر دو گونه "آگام" و "پورام" سنت ادبی تامیل را در بر می‌گیرد، همان‌طور که در تولکاپیام توضیح داده شده‌است. به گفته شارما، "دارما" ("انعام") به ارزش‌های اخلاقی برای پیگیری کل‌نگر زندگی، "آرتا" ("پوروخ") به ثروتی اشاره دارد که به روش اخلاقی با هدایت
به ثروتی اشاره دارد که به روش اخلاقی با هدایت "دارما" به‌دست می‌آید و "کاما" ("انبام") به لذت و برآورده شدن خواسته‌های فرد اشاره دارد؛ همچنین توسط "دارما" هدایت می‌شود. به گفته جی. آرونادوی، اهداف متناظر "پوروخ" و "انبام" مطلوب هستند، اما هر دو باید توسط "انعام" تنظیم شوند. طبق سنت فلسفی هندی، باید به ثروت و دارایی که می‌توان از آن فراتر رفت یا با بی‌تفاوتی و آگاهی جستجو کرد، بی‌تفاوت ماند و لذت باید آگاهانه و بدون آسیب رساندن به کسی برآورده شود. سنت هندی همچنین معتقد است که تنش ذاتی بین "آرتا" و "کاما"
همچنین معتقد است که تنش ذاتی بین "آرتا" و "کاما" وجود دارد. بنابراین، ثروت و لذت را باید با «عمل همراه با انصراف» (نیشکما کارما) دنبال کرد، یعنی برای رفع این تنش باید بدون ولع عمل کرد. محتوای «تیروکورال» به گفته زولبیل: ساختار. زولبیل بیان می‌کند که متن "کورال" اثر یک نویسنده واحد است، زیرا دارای یک «زبان، ساختار رسمی و محتوا» است. "کورال" یک گلچین نیست. تقسیم سه قسمتی ("مپل") احتمالاً کار نویسنده است. با این حال، تقسیم‌بندی‌های فراتر از این سه، که به عنوان یال‌ها ("iyals)" شناخته می‌شوند، همان‌طور که در
یال‌ها ("iyals)" شناخته می‌شوند، همان‌طور که در برخی از نسخه‌های خطی و تفاسیر باقی‌مانده یافت می‌شوند، احتمالاً افزوده‌های بعدی هستند، زیرا بین این زیرنویس‌ها در نسخه‌های خطی و زیرنویس‌های موجود در تفاسیر تاریخی تفاوت‌هایی وجود دارد. با شروع قرون وسطی، مفسران متن "کورال" را به گونه‌های مختلف به بخش‌های فرعی گوناگون تقسیم کرده‌اند و فصل‌های آن را دسته‌بندی کرده‌اند. ایده تقسیم "تیروکورال" به بخش‌های فرعی "یال" برای اولین بار توسط یک آیه تریوولا مالای منسوب به نانپالور سیرومدهاویار مطرح شد. مفسران قرون وسطی
نانپالور سیرومدهاویار مطرح شد. مفسران قرون وسطی فصول کتاب اول را به گونه‌های مختلف به سه و چهار فصل تقسیم کرده‌اند و فصل‌های اصلی را تحت این تقسیم‌بندی‌ها دسته‌بندی کرده‌اند و بنابراین ترتیب فصل‌ها را تغییر داده‌اند. درحالی‌که پاریملالهاگار آن را به سه یال تقسیم کرد، دیگران آن را به چهار یال تقسیم کردند، که برخی از مفسران قرن بیستم آن را به شش رساندند. کتاب دوم به گونه‌های مختلف بین سه و شش یال تقسیم شده‌است. فصل‌های کتاب سوم به‌طور متفاوتی بین دو تا پنج یال گروه‌بندی شده‌اند. برای مثال، تقسیم‌بندی‌های زیر
گروه‌بندی شده‌اند. برای مثال، تقسیم‌بندی‌های زیر یا "یال" در نسخه پاریملالهاگار یافت می‌شود که بسیار با نسخه ماناککوداوار متفاوت است: محققان و ناشران مدرن عمدتاً از الگوی پاریملالهاگار برای شماره‌گذاری دوبیتی، ترتیب فصل‌ها و گروه‌بندی فصل‌ها در "یال" پیروی می‌کنند. این تقسیم‌بندی‌ها احتمالاً افزوده‌های بعدی هستند، اما خود دوبیتی‌ها به‌شکل اصلی حفظ شده‌اند و شواهدی مبنی بر تجدید نظر یا دخل و تصرف‌های بعدی در دوبیتی‌ها وجود ندارد. بنابراین، با وجود این تقسیم‌بندی‌های بعدی توسط مفسران قرون وسطی، هم فضایل اهلی
بعدی توسط مفسران قرون وسطی، هم فضایل اهلی و هم فضایل زاهدانه در کتاب اول خطاب به صاحب‌خانه یا عوام است. همان‌طور که یو هسی بیان می‌کند، «والووار از وظایف افراد عادی صحبت می‌کند که در موقعیت‌های مختلف به عنوان پسر، پدر، شوهر، دوست، شهروند و غیره عمل می‌کنند.» از نظر آ. گوپالاکریشنان، فضایل زاهدانه در "کورال" به‌معنای دست کشیدن از زندگی خانوادگی یا دنبال کردن زندگی مرسوم زاهدانه نیست، بلکه تنها به ترک امیال نامتعادل و داشتن خویشتن‌داری اشاره دارد، که از هر فردی انتظار می‌رود. به گفته جوآن پونزو واگهورن،
فردی انتظار می‌رود. به گفته جوآن پونزو واگهورن، استاد دین و مطالعات آسیای جنوبی در دانشگاه سیراکیوز، "کورال" «موعظه‌ای در مورد زندگی صالح برای صاحب‌خانه است.» دسته‌بندی دوبیتی‌ها مانند تقسیم سه‌قسمتی و بر خلاف تقسیمات فرعی از آن نویسنده است. هر موضوعی که والووار در کار خود به آن می‌پردازد در ده دوبیتی ارائه می‌شود که یک فصل را تشکیل می‌دهند، و فصل معمولاً با استفاده از کلمه کلیدی موجود در دوبیتی‌های موجود در آن نام‌گذاری می‌شود. استثناهای این قرارداد در هر سه کتاب متن "کورال" مانند فصل ۱ در کتاب انعام، فصل
کتاب متن "کورال" مانند فصل ۱ در کتاب انعام، فصل ۷۸ در کتاب پوروخ و فصل ۱۱۷ در کتاب انبام یافت می‌شود که در آن کلمات به‌کار رفته در عنوان فصول در هیچ‌کجای دوبیتی‌های فصل یافت نمی‌شود. در این‌جا نیز عناوین تمام فصول متن "کورال" توسط خود والووار آورده شده‌است. به گفته اس‌ان کانداسامی، نام‌گذاری فصل اول متن 'کورال' مطابق با قراردادهای مورد استفاده در تولکاپیام است. به گفته زولبیل، محتوای متن "کورال" «بی‌تردید الگودار» و دارای «ساختار بسیار دقیق» است. هیچ شکاف ساختاری در متن وجود ندارد و هر دوبیتی برای کل
ساختاری در متن وجود ندارد و هر دوبیتی برای کل «ساختاریافته» ضروری است. برای هر دوبیتی دو معنای متمایز وجود دارد؛ یعنی معنای ساختاری و ضرب‌المثلی. دوبیتی‌ها در شکل مجزای خود، یعنی وقتی از متن فصل ۱۰ زوجی حذف می‌شوند، معنای ساختاری خود را از دست می‌دهند، اما معنای «گفتار حکیمانه، اصل اخلاقی» را حفظ می‌کنند. دوبیتی «شکل کاملی است که در درجات متفاوتی از کیفیات عروضی و بلاغی شعر عرفانی برخوردار است». دوبیتی‌ها در ساختار فصل، معنای ساختاری خود را به‌دست می‌آورند و آموزش کامل‌تر نویسنده را آشکار می‌کنند. زولبیل
و آموزش کامل‌تر نویسنده را آشکار می‌کنند. زولبیل بیان می‌کند که این الگوی بالاتر در متن "کورال" است و در نهایت در رابطه با کل اثر، در کلیت ساختار خود کمال می‌یابند. زولبیل بیان می‌کند، از نظر جریان ساختاری، متن خواننده را از «حالت ناقص» انسان که در فصل‌های اولیه ضمنی به آن اشاره شده بود، به وضعیت «اخلاقی، فکری و عاطفی کامل» انسانی که به‌عنوان یک شوهر و شهروند زندگی می‌کند، سوق می‌دهد. در اصطلاح شعری، شعر و قصیده را در دیکشنری به شیوه‌ای «مطمئن، قوی، نیرومند و مختصر» در هم می‌آمیزد. زولبیل آن را متنی اخلاقی
و مختصر» در هم می‌آمیزد. زولبیل آن را متنی اخلاقی می‌نامد که رویکردی جهانی، اخلاقی و عملی به زندگی را بیان می‌کند. به گفته مهدوان، ولووار در طول اثر بیش‌تر به مضمون توجه دارد تا جذابیت زبانی نوشته‌اش. ماده. متن کورال ایده‌آلیسم عمل‌گرایانه است؛ با تمرکز بر ـ «انسان در کلیت روابط خود». این اثر علی‌رغم این‌که اثری کلاسیک است، فضای کمی برای هر گونه برتری شاعرانه دارد. به گفته زولبیل، متن «شعر واقعی و عالی» را در سرتاسر اثر نشان نمی‌دهد، به‌جز در کتاب سوم (انبام) که به عشق و لذت می‌پردازد. به گفته محققان، این
که به عشق و لذت می‌پردازد. به گفته محققان، این تأکید بر ماده به جای شعر، نشان می‌دهد که هدف اصلی والووار تولید یک اثر هنری نبود، بلکه متنی آموزنده متمرکز بر حکمت، عدالت و اخلاق بود. متن "کورال" با توسل به خدا آغاز می‌شود و سپس باران را به‌دلیل این‌که زنده‌کننده همه اشکال حیات روی زمین است ستایش می‌کند. پیش از آن‌که مقدمه را با تأکید بر ارزش "انعام" یا فضیلت به پایان برساند، به بیان صفات انسان صالح می‌پردازد. هم‌چنان در هر عملی در زندگی به "انعام" می‌پردازد و آن را با فصلی در مورد جبر تکمیل می‌کند. والووار
و آن را با فصلی در مورد جبر تکمیل می‌کند. والووار باران را فقط در کنار خدا ستایش می‌کند، زیرا با کمک به کشاورزی، غذا را فراهم می‌کند و به‌عنوان اساس یک زندگی اقتصادی باثبات عمل می‌کند، که نویسنده بعداً در کتاب دوم متن "کورال" آن را مهم‌ترین فعالیت اقتصادی عنوان می‌کند. سه کتاب "کورال" اساس "انعام" یا دارما (فضیلت) را به‌عنوان سنگ بنای خود قرار داده‌اند، که نتیجه آن این است که این اثر در مجموع صرفاً به‌عنوان "انعام" نامیده می‌شود. والووار معتقد است که "انعام" برای همه مشترک است، صرف‌نظر از این‌که شخص حامل
برای همه مشترک است، صرف‌نظر از این‌که شخص حامل تخت روان باشد یا سوار بر آن باشد. به گفته آلبرت شوایتزر، این ایده که عمل خوب باید به‌خاطر خودش انجام شود از دوبیتی‌های مختلف در متن "کورال" سرچشمه می‌گیرد. متن اثری پراگماتیک جامع است که در بخش اول فلسفه، در بخش دوم علوم سیاسی و در بخش سوم شعر را ارائه می‌کند. از سه کتاب ادبیات "کورال"، کتاب دوم در سیاست و سلطنت ("پوروخ") تقریباً دو برابر کتاب اول و سه برابر کتاب سوم است. ولووار در ۷۰۰ دوبیتی در مورد "پوروخ" (۵۳ درصد متن)، بیش‌تر به بحث دولت‌داری و جنگ
(۵۳ درصد متن)، بیش‌تر به بحث دولت‌داری و جنگ می‌پردازد. درحالی‌که سایر متون سنگام چهار عمل غیراخلاقی گوشت‌خواری، مصرف الکل، تعدد زوجات و فحشا را تأیید و حتی تجلیل کرده‌اند، "کورال" به‌شدت آن‌ها را به‌عنوان جنایت محکوم می‌کند، و این برای اولین بار در تاریخ سرزمین تامیل افتاد. "کورال" بر اساس آموزه "اهیمسا" است. به گفته شوایتزر، "کورال" «برای فرمان نکشتن و آسیب نرساندن ایستاده‌است.» بر این اساس، والووار به صاحب‌خانه حکم می‌کند که از خوردن گوشت دست بکشد «تا مرد فضل شود». درحالی‌که کتاب مقدس و سایر متون
«تا مرد فضل شود». درحالی‌که کتاب مقدس و سایر متون ابراهیمی فقط سلب جان انسان را محکوم می‌کند، "کورال" صریحاً «قبض زندگی» را، صرف‌نظر از این‌که موجود انسان باشد یا حیوان، محکوم می‌کند. بزرگ‌ترین فضایل شخصی بر اساس متن "کورال"، عدم کشتن است، و به‌دنبال آن صداقت، و دو گناه بزرگی که والووار به‌شدت احساس می‌کند ناسپاسی به‌شمار می‌آید، شکرگزاری نکردن و گوشت‌خواری است. به گفته نالاسوامی پیلای، کورال با هر اثر دیگری در مورد اخلاق تفاوت دارد زیرا از اخلاقیاتی پیروی می‌کند که به‌طور شگفت‌انگیزی از اخلاق الهی است،
می‌کند که به‌طور شگفت‌انگیزی از اخلاق الهی است، برای مثال در متن کتاب عشق. به قول گوپالکریشنا گاندی، والووار نظرات خود را در مورد اخلاق فردی حتی در کتاب عشق حفظ می‌کند، جایی که با توصیف قهرمان به‌عنوان «مردی تک زن» بدون صیغه، می‌توان انتظار نرمش شاعرانه‌تری داشت. در یک زمینه اجتماعی و سیاسی، متن "کورال" شجاعت و پیروزی در طول جنگ را ستایش می‌کند و حکم اعدام برای شرور را تنها به‌عنوان وسیله‌ای برای عدالت توصیه می‌کند. به گفته کاوشیک روی، متن "کورال" در ماهیت، کلاسیک واقع‌گرا و پراگماتیسم است و سندی عرفانی و
کلاسیک واقع‌گرا و پراگماتیسم است و سندی عرفانی و صرفاً فلسفی نیست. والووار نظریه دولت خود را با استفاده از شش عنصر ارائه می‌دهد: ارتش ("پاتای")، رعایا ("کوتی")، گنج ("کول")، وزیران ("آمایکو")، متحدان ("ناپتو")، و قلعه‌ها ("آران"). والووار همچنین قلعه‌ها و سایر زیرساخت‌ها، ذخایر و ذخیره‌سازی مواد غذایی را برای مقابله با محاصره توصیه می‌کند. یک پادشاه و ارتش او باید همیشه برای جنگ آماده باشند، و باید در مکان و زمان مناسب، زمانی که وضعیت اقتضا می‌کند، و به‌ویژه علیه پادشاهی‌های ضعیف اخلاقی و فاسد، حمله‌ای
علیه پادشاهی‌های ضعیف اخلاقی و فاسد، حمله‌ای خشونت‌آمیز را آغاز کنند. یک پادشاهی خوب و قوی باید با دژهای ساخته‌شده از دیوارهای ضخیم، مرتفع و غیرقابل نفوذ محافظت شود. این متن یک سازمان نظامی سلسله‌مراتبی را با سربازان بی‌باک که مایل به جان باختن در جنگ هستند، توصیه می‌کند، که از مفاهیم هندو از رئالیسم غیرعرفانی و آمادگی برای جنگ استفاده می‌کند. متن "کورال" دموکراسی را توصیه نمی‌کند. بلکه حق امتیازی را با وزرای مقید به منشور اخلاقی و نظام عدالت می‌پذیرد. نگرجان بیان می‌کند، به پادشاه این متن «نقش تولید، کسب،
بیان می‌کند، به پادشاه این متن «نقش تولید، کسب، حفظ، و توزیع ثروت» اختصاص داده شده‌است. وظیفه پادشاه ارائه یک حکومت عادلانه، بی‌طرفی و شجاعت در محافظت از رعایای خود و اجرای عدالت و مجازات است. متن از مجازات اعدام برای شروران در کتاب "پوروخ" حمایت می‌کند، اما این کار را تنها پس از تأکید بر عدم کشتن به‌عنوان فضیلت شخصی هر فرد در کتاب "انعام" انجام می‌دهد. "کورال" در برابر ظلم و مماشات هشدار می‌دهد؛ با این پیشنهاد که چنین رفتار از سوی سلطنت باعث بلایای طبیعی می‌شود، ثروت دولت را تحلیل می‌برد و در نهایت منجر
می‌شود، ثروت دولت را تحلیل می‌برد و در نهایت منجر به از دست دادن قدرت و رفاه می‌شود. والووار به‌جای یک متخصص در هر زمینه خاص، یک متخصص عمومی باقی ماند. او هرگز به موارد خاص تن نداد، بلکه همیشه بر اصول اساسی اخلاق تأکید داشت. این را می‌توان در سراسر متن "کورال" مشاهده کرد: درحالی‌که ولووار در مورد پرستش خدا صحبت می‌کند، از ذکر شیوه عبادت خودداری می‌کند. او از خدا به‌عنوان «واقعیت غایی» یاد می‌کند، بدون این‌که او را به هیچ نامی بخواند. او در مورد سرزمین، روستا، کشور، سلطنت و پادشاه صحبت می‌کند، اما هرگز
روستا، کشور، سلطنت و پادشاه صحبت می‌کند، اما هرگز آن‌ها را به هیچ نامی معرفی نمی‌کند. هر چند از ارزش خواندن و تلاوت متون آسمانی یاد می‌کند، هرگز از آن‌ها نام نمی‌برد. او در مورد ارزش‌های خیریه صحبت می‌کند، بدون این‌که قوانینی برای آن وضع کند. با وجود این‌که او بارها بر اهمیت یادگیری تأکید می‌کند، هرگز آنچه را که باید یادگرفت، نمی‌گوید. او مالیات را در حکم‌رانی توصیه می‌کند اما هیچ نسبتی جمع‌آوری آن را پیشنهاد نمی‌کند. تشبیه‌ها و شبه‌تناقض‌ها. "حکمت تامیل"، توسط ادوارد جویت رابینسون، ۱۸۷۳، با پرتره سنتی
توسط ادوارد جویت رابینسون، ۱۸۷۳، با پرتره سنتی Valluvar محققان ادعا می‌کنند که والووار نگران این نبوده که هنگام نوشتن فصل‌های بعدی، از چه تشبیه‌ها و مضاف‌هایی استفاده کند، و عمداً اجازه می‌دهد تا برخی از تکرارها و تضادهای آشکار در ایده‌هایی در متن "کورال" یافت شود. علیرغم دانستن ماهیت به‌ظاهر متناقض آن از دیدگاهی ناب، گفته می‌شود که نویسنده از این روش برای تأکید بر اهمیت کد اخلاقی داده‌شده استفاده می‌کند. در زیر برخی از مواردی که از به‌عنوان شبه‌تناقض‌ها برای توضیح فضایل استفاده شده، نقل شده‌است. پیوندهای
توضیح فضایل استفاده شده، نقل شده‌است. پیوندهای اخلاقی بین این آیات از زمان تفاسیر قرون وسطی روشن شده‌است. به عنوان مثال، پاریمله‌الهاگر در تفسیر خود پیوندهای اخلاقی بین دوبیتی‌های ۳۸۰ و ۶۲۰، ۴۸۱ و ۱۰۲۸، ۳۷۳ و ۳۹۶ و ۳۸۳ و ۶۷۲ را روشن می‌کند. تفسیر و ترجمه. تفسیرها. کورال یکی از تمام آثار موجودیی است که در ادبیات تامیل مورد بازبینی قرار گرفته‌است، و تقریباً هر محقق برجسته تامیل تفسیر یا تأویلی (توضیح به نثر یا منظوم) که در تامیل به نام "اورای" شناخته می‌شود، بر آن نوشته‌است. برخی از ادبیات تامیل که پس از
بر آن نوشته‌است. برخی از ادبیات تامیل که پس از نقل‌قول "کورال" سروده شده‌است، دوبیتی‌های آن را در متون خود به عاریت گرفته‌اند. به گفته آراویندان، این متون را می‌توان نخستین تفسیرهای متن "کورال" دانست. در قرن دهم میلادی و پس از آن، تفسیرهای اختصاصی بر متن "کورال" ظهور کرد. حداقل ده تفسیر قرون وسطایی وجود داشت که تنها شش مورد از آن‌ها تا عصر مدرن باقی مانده‌است. ده مفسر قرون وسطی عبارتند از کالینگار، ملار، تیرومالیار، پاریدیار، ناچار، داماتار، دهرومار، ماناککوداوار، پری پرومال و پاریملالهاگار، که همگی بین
پری پرومال و پاریملالهاگار، که همگی بین قرن ۱۰ و ۱۳ پس از میلاد زندگی می‌کردند. از این میان تنها آثار ماناککوداوار، پاریدیار، کالینگار، پری پرومال و پریملالهاگار امروزه موجود است. آثار دهرومار، داماتار و ناچار فقط تا حدی در دست‌رس هستند. تفسیرهای تیرومالیار و ملار کاملاً از بین رفته‌است. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها تفاسیر پاریملالهاگار، کالینگار و ماناککوداوار است. در میان ده تفسیر قرون وسطی، محققان در مجموع ۹۰۰ دوبیتی، از جمله ۲۱۷ دوبیتی در کتاب اول، ۴۸۷ دوبیتی در کتاب دوم، و ۱۹۶ دوبیتی، انواع املا، هم‌آوایی و
در کتاب دوم، و ۱۹۶ دوبیتی، انواع املا، هم‌آوایی و دیگر متن‌های جزئی را در کتاب سوم یافته‌اند. شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین تفسیر تاریخی بر متن کورال، پاریملالهاگار ویروتی است. این کتاب توسط پاریملالهاگار، یک برهمن وایشناوا، که احتمالاً در کانچیپورام مستقر است، نوشته شده‌است، که در حدود یا قبل از ۱۲۷۲ پس از میلاد می‌زیسته‌است. همراه با متن "کورال"، این تفسیر به‌طور گسترده‌ای منتشر شده‌است، و به خودی خود یک اثر کلاسیک تامیل است. تفسیر پاریملالهاگار در طول قرن‌ها در بسیاری از نسخه‌های عامیانه و علمی باقی
قرن‌ها در بسیاری از نسخه‌های عامیانه و علمی باقی مانده‌است. نسخه‌ای علمی‌تر از این تفسیر توسط کریسناماچاریار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد به گفته نورمن کاتلر، تفسیر پاریملالهاگار متن "کورال" را در چارچوب خود، و بر اساس مفاهیم و مقدمات الهیاتی هندوئیسم تفسیر می‌کند. تفسیر او از نزدیک آموزه‌های "کورال" را دنبال می‌کند، درحالی‌که هم ارزش‌های فرهنگی و هم ارزش‌های متنی تامیل نادو قرن سیزدهم و چهاردهم را منعکس می‌کند. کاتلر بیان می‌کند که متن والووار را می‌توان به روش‌های دیگری تفسیر و مانور داد. علاوه بر ده تفسیر قرون
دیگری تفسیر و مانور داد. علاوه بر ده تفسیر قرون وسطایی، حداقل سه تفسیر دیگر نیز توسط نویسندگان ناشناس قرون وسطایی نوشته شده‌است. یکی از آن‌ها تحت عنوان «پالهایا اورای «(به‌معنای تفسیر کهن) منتشر شد، درحالی‌که دومی بر اساس تفسیر پریدیار بود. سومین مورد در سال ۱۹۹۱ تحت عنوان «جاینا اورای» (به‌معنای تفسیر جین) توسط کتابخانه ساراسواتی در تانجاور منتشر شد. به دنبال این تفسیرهای قرون وسطایی، حداقل ۲۱ تفسیر ونپا بر "کورال" وجود دارد، از جمله صومسار مودومولی ونبا، موروگسار مودونری ونبا، سیواسیوا ونبا، ایرانگسا
موروگسار مودونری ونبا، سیواسیوا ونبا، ایرانگسا ونبا، وادامالای ونبا، دینکارا ونبا، و جینندرا ونبا، که همگی به صورت آیه تفسیر محسوب می‌شوند. تفسیر قرن ۱۶ توسط تیرومنی راثنا کویرایر، و تفسیر قرن ۱۹ توسط رامانوجا کویریار، برخی از آثار علمی شناخته‌شده قبل از قرن ۲۰ هستند. چندین تفسیر مدرن در قرن ۱۹ و ۲۰ ظاهر شدند. از این میان، تفسیرهای کاویراجا پاندیتار و سوامیناتا ایر توسط محققان مدرن، کلاسیک در نظر گرفته شده‌اند. برخی از تفاسیر قرن بیستم عبارتند از تفسیرهای وو چیدامبارام پیلای آیوتی تاس، کی وادیولو چتیار،
وو چیدامبارام پیلای آیوتی تاس، کی وادیولو چتیار، کریشنامپت کوپوسامی مودالیار، تیرو وی کا، بهاراتیداسان، کاداراکارو تیروکورالار وی مونوسامی، دوانیا پاوانار، کارونانیتی و سولومون پاپایا. به گفته کی. مهنراج، تا سال ۲۰۱۳، حداقل ۴۹۷ تفسیر به زبان تامیل توسط ۳۸۲ محقق نوشته شده‌است که با ماناککوداوار از دوران قرون وسطی شروع شده‌است. از این تعداد حداقل ۲۷۷ محقق برای کل اثر شرح نوشته‌اند. ترجمه‌ها. "کورال" در ترجمه، پرتکرارترین متن باستانی تامیل بوده‌است. تا سال ۱۹۷۵، ترجمه‌های آن به حداقل ۲۰ زبان اصلی منتشر شده
ترجمه‌های آن به حداقل ۲۰ زبان اصلی منتشر شده بود: این متن احتمالاً در طول قرن‌ها توسط محققان هندی به زبان‌های هندی ترجمه شده‌است، اما دست‌نوشته‌های برگ نخل چنین ترجمه‌هایی نادر بوده‌است. برای مثال رانگاناتان، کتاب‌دار دانشگاه مدرس هند در دوران حکومت بریتانیا، یک ترجمه مالایایی را کشف کرد که در سال ۷۷۷ از تقویم مالایایی کپی شده بود، نسخه خطی که زولبیل آن را مربوط به اواخر قرن ۱۶ می‌داند. این متن در دوران استعمار توسط مبلغان مسیحی به چندین زبان اروپایی ترجمه شد. اولین ترجمه به زبان اروپایی به زبان لاتین توسط
اولین ترجمه به زبان اروپایی به زبان لاتین توسط کنستانزو بسچی انجام شد و در سال ۱۷۳۰ منتشر شد. با این حال، او فقط دو کتاب اول، یعنی فضیلت و ثروت را ترجمه کرد و کتاب عشق را کنار گذاشت زیرا ماهیت اروتیک و جنسی آن را برای یک مبلغ مسیحی نامناسب می‌دانست. اولین ترجمه فرانسوی توسط یک نویسنده ناشناس در حدود سال ۱۷۶۷ انجام شد که مورد توجه قرار نگرفت. اولین نسخه فرانسوی موجود توسط ای اس آریل در سال ۱۸۴۸ بود. باز هم کل اثر را ترجمه نشد و فقط بخش‌هایی از آن را ترجمه کرد. اولین ترجمه آلمانی توسط کارل گراول انجام شد که
اولین ترجمه آلمانی توسط کارل گراول انجام شد که آن را در سال ۱۸۵۶ در لندن و لایپزیک منتشر کرد. گرائول علاوه بر این، این اثر را در سال ۱۸۵۶ به لاتین ترجمه کرد. مشکلات و تحریف‌های ترجمه. با فرم عروضی بسیار فشرده، متن "کورال" از متر پیچیده "کورال ونبا" استفاده می‌کند، که به‌دلیل تناسب برجسته‌اش با شعر عرفانی شناخته می‌شود. این شکل، که زولبیل آن را «شگفتی ایجاز و تراکم» می‌نامد، ارتباط نزدیکی با ویژگی‌های ساختاری زبان تامیل دارد و دشواری‌های زیادی را برای مترجمان آن ایجاد کرده‌است. هربرت آرتور پوپلی در مورد
آن ایجاد کرده‌است. هربرت آرتور پوپلی در مورد ترجمه "کورال" به زبان‌های دیگر اظهار می‌دارد: «در هیچ ترجمه‌ای غیرممکن است که بتوان زیبایی و قدرت نسخه اصلی را رعایت کرد». پس از ترجمه بخشی از متن "کورال"، کارل گرائول اظهار داشت: «هیچ ترجمه‌ای نمی‌تواند ایده‌ای از تأثیر جذاب آن را منتقل کند. این کار سیبی از طلاست در ظرفی از نقره.» زولبیل ادعا می‌کند که نمی‌توان به‌طور واقعی از اصول موجود در دوبیتی‌های "کورال" از طریق ترجمه لذت برد؛ "کورال" را باید در آن شکل اصلی تامیلی آن خواند و فهمید. علاوه بر این مشکلات ذاتی
تامیلی آن خواند و فهمید. علاوه بر این مشکلات ذاتی در ترجمه، برخی از محققین کوشیده‌اند یا عقاید خود را در دوبیتی‌های "کورال" بخوانند یا عمداً پیام را اشتباه تفسیر کنند، تا آن را با تصورات از پیش ساخته خود مطابقت دهند. برای مثال، ترجمه لاتین توسط مبلغ مسیحی، پدر بسچی، حاوی چندین ترجمه نادرست از این دست است. به گفته نورمن کاتلر، هم در گذشته و هم در دوران معاصر، "کورال" برای انعکاس ارزش‌های متنی و همچنین ارزش‌های فرهنگی نویسنده یا نویسنده‌ها بازتفسیر شده و مناسب است. در حدود ۱۳۰۰ پس از میلاد، محقق تامیلی،
مناسب است. در حدود ۱۳۰۰ پس از میلاد، محقق تامیلی، پاریملالهاگار، متن را در مقدمات و اصطلاحات برهمنی تفسیر کرد. درست مانند مبلغان مسیحی در دوران استعمار، این اثر را در مقدمات، عبارات و مفاهیم مسیحی خود می‌ریختند، برخی از دراویدیان‌های دوران معاصر نیز این اثر را برای پیشبرد اهداف و ارزش‌های سیاسی-اجتماعی خود بازتفسیر می‌کنند. این باعث شده‌است که تفسیرهای بسیار متفاوتی از نسخه اصلی ارائه شود. انتشار. "تیروکورال" در خارج از هند برای بیش از یک هزار سال ناشناخته ماند. همان‌طور که در سراسر شبه قاره هند باستان
ماند. همان‌طور که در سراسر شبه قاره هند باستان رواج داشت، علاوه بر نسخه‌های خطی برگ خرما، ادبیات کورال به‌صورت دهان‌به‌دهان از والدین به فرزندان و از مربیان به دانش‌آموزانشان، برای نسل‌ها در مناطق تامیل‌زبان جنوب هند منتقل شده بود. به گفته سانجیوی، اولین ترجمه این اثر به زبان مالایایی (کرالا) در سال ۱۵۹۵ منتشر شد. اولین چاپ کاغذی "تیروکورال" قابل ردیابی در سال ۱۸۱۲ است، که به تلاش‌های ناناپیراکاچار مربوط می‌شود، که از بلوک‌های چوبی برجسته‌شده از خط‌های درخت خرما برای تولید نسخه‌هایی از "تیروکورال" همراه با
خرما برای تولید نسخه‌هایی از "تیروکورال" همراه با نسخه‌های "نالادیار" استفاده کرد. در سال ۱۸۳۵ بود که هندی‌ها مجاز به تأسیس چاپ‌خانه شدند. "کورال" اولین کتابی بود که به زبان تامیل منتشر شد و پس از آن نالادیار منتشر شد. گفته می‌شود که وقتی فرانسیس وایت الیس، کارمند بریتانیایی در ریاست جمهوری مدرس و محقق تامیل و سانسکریت که در سال ۱۸۲۵ یک "آکادمی" تامیل را در چنای تأسیس کرده بود، از علاقه‌مندان تامیل خواست که «دست‌نوشته‌های تامیلی باستانی را برای انتشار نزد او بیاورند. کانداپان، پیش‌خدمت جورج هرینگتون، یک