payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت پیشنهاد می‌کند:«اگر در حقیقت، شجاعت و دلی که برای خیر و صلاح بشریت دارد، مؤلفه سعادت انسان است، محبتی که انجام می‌شود، سعادت را در شخصی که از او حاصل می‌شود، استنتاج می‌کند، نه در او که به او عطا شده‌است. بزرگ‌ترین خیری که انسان‌های دارای سخاوت و سخاوت می‌توانند برای همنوعان خود به دست آورند، مشارکت این شخصیت شاد است. اگر این مصلحت فرد باشد، خیر بشر نیز هست. و فضیلت دیگر وظیفه ای را تحمیل نمی‌کند که به موجب آن ما موظف باشیم آن خیری را که خودمان از آن خودداری می‌کنیم به دیگران عطا کنیم. اما در بالاترین
می‌کنیم به دیگران عطا کنیم. اما در بالاترین درجه، آن گونه که خودمان داریم، آن حالت سعادت را فرض می‌کنیم که باید آن را در جهان ارتقا دهیم.»ریچارد کامبرلند، روحانی و فیلسوف قرن هفدهمی، نوشت که ارتقای رفاه همنوعان برای «تعقیب خوشبختی خودمان» ضروری است. لاک هرگز حقوق طبیعی را با خوشبختی مرتبط نکرد، اما مخالف فلسفی او گوتفرید ویلهلم لایبنیتس در مقدمه کتاب " "Codex Iuris Gentium" " خود چنین ارتباطی را بیان کرد. "کتاب «مذهب طبیعت ترسیم شده»" نوشته ویلیام ولاستون «راست‌ترین تعریف» از «دین طبیعی» را اینگونه توصیف
«راست‌ترین تعریف» از «دین طبیعی» را اینگونه توصیف می‌کند: «"تعقیب خوشبختی" با عمل عقل و حقیقت». ترجمه انگلیسی "اصول حقوق طبیعی و سیاسی" ژان ژاک بورلاماکی که در سال ۱۷۶۳ تهیه شد، در فصل آغازینی که به بحث دربارهٔ حقوق طبیعی می‌پردازد، «تعقیب نجیب» «خوشبختی واقعی و محکم» را تحسین کرد. جک راکوو، مورخ، بورلاماکی را منبعی علاوه بر لاک به عنوان الهام‌بخش عبارت جفرسون می‌داند. منبع احتمالی دیگر برای این عبارت در "تفسیر قوانین انگلستان" منتشر شده توسط سر ویلیام بلکستون، از ۱۷۶۵ تا ۱۷۶۹ است، که اغلب در قوانین ایالات
از ۱۷۶۵ تا ۱۷۶۹ است، که اغلب در قوانین ایالات متحده ذکر شده‌است. بلک استون استدلال می‌کند که خداوند «قوانین عدالت ابدی را چنان به هم پیوسته‌است، چنان‌که به‌طور جدایی ناپذیری با سعادت هر فرد پیوند خورده‌است، که نمی‌توان به عدالت ابدی دست یافت جز با رعایت اولی. و اگر اولی به موقع اطاعت شود، نمی‌تواند دومی را القا کند. در نتیجه پیوند متقابل عدالت و سعادت انسانی، او قانون طبیعت را با انبوهی از قواعد و احکام انتزاعی و صرفاً به تناسب یا عدم تناسب اشیا، چنان‌که برخی بیهوده گمان کرده‌اند، گیج نکرده‌است. اما با
برخی بیهوده گمان کرده‌اند، گیج نکرده‌است. اما با مهربانی قاعده اطاعت را به این یک دستور پدری تقلیل داده‌است، «این که انسان باید به دنبال خوشبختی واقعی و اساسی خود باشد». این پایه و اساس چیزی است که ما آن را اخلاق یا قانون طبیعی می‌نامیم. شعارهای مشابه در سراسر جهان. دیگر شعارهای سه جانبه عبارتند از «آزادی، برابری، برادری»، (liberty, equality, fraternity) در فرانسه؛ «وحدت، عدالت و آزادی»، (Einigkeit und Recht und Freiheit) در آلمان؛ «صلح، نظم و حکومت خوب»، (peace, order, and good government) در کشورهای
(peace, order, and good government) در کشورهای مشترک المنافع (از جمله کانادا و استرالیا). همچنین شبیه به یک خط در منشور حقوق کانادا است: «زندگی، آزادی، امنیت شخص» (این خط همچنین در منشور حقوق کانادایی قدیمی بود که «لذت بردن از دارایی» را به لیست اضافه کرد). این عبارت را می‌توان در فصل سوم، ماده ۱۳ قانون اساسی ۱۹۴۷ ژاپن، فصل دوم، ماده ۱۰ قانون اساسی ۱۹۸۷ کره جنوبی و در اعلامیه استقلال جمهوری دموکراتیک ویتنام توسط رئیس‌جمهور هو شی مین در سال ۱۹۴۵ یافت. عبارت جایگزین «جان، آزادی و دارایی» در اعلامیه حقوق
جایگزین «جان، آزادی و دارایی» در اعلامیه حقوق استعماری، قطعنامه اولین کنگره قاره‌ای یافت می‌شود. متمم پنجم و چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده اعلام می‌کند که دولت‌ها نمی‌توانند هیچ شخصی را از «جان، آزادی یا مال» بدون روند قانونی محروم کنند. همچنین در ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده‌است: «هر کس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد».
انسان‌شناسی بوم‌شناختی زیرشاخه‌ای از انسان‌شناسی است و به عنوان «مطالعه سازگاری‌های فرهنگی با محیط» تعریف می‌شود. حوزه فرعی نیز به عنوان «مطالعه روابط بین‌جمعیتی انسان‌ها و محیط بیوفیزیکی آنها» تعریف شده‌است. تمرکز پژوهش‌ها بر این است که «چگونه باورها و عملکردهای فرهنگی به جمعیت انسانی کمک می‌کند تا با محیط خود سازگار شوند و چگونه مردم از عناصر فرهنگی خود برای حفظ بوم‌سازگان خود استفاده می‌کنند». انسان‌شناسی بوم‌شناختی از رویکرد بوم‌شناسی فرهنگی رشد یافت و چارچوب مفهومی مناسب‌تری برای تحقیق علمی نسبت به
و چارچوب مفهومی مناسب‌تری برای تحقیق علمی نسبت به رویکرد بوم‌شناسی فرهنگی ارائه کرد. هدف پژوهشی که تحت این رویکرد دنبال می‌شود، مطالعه طیف گسترده‌ای از پاسخ‌های انسان به مشکلات زیست‌محیطی است.
ببر یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی آلیستر گریرسون و تهیه‌کنندگی دانیل گرودنیک است که بر اساس داستان واقعی قهرمان سابق بوکس پاردیپ سینگ ناگرا الهام گرفته شده‌است. سینگ ناگرا که آرزوی آن را داشت که یک بوکسور باشد فقط به دلیل امتناع از تراشیدن ریش خود از تبدیل شدن به یک بوکسور جلوگیری کردند. در این فیلم میکی رورک، جنا پریش، پرم سینگ و مایکل پولیس در نقش‌های اصلی بازی می‌کنند. داستان. این اثر در رابطه با یک ورزشکار هندی است که هیئت بوکس بخاطر ظاهرش او را از مسابقات محروم می‌کند و همین
بخاطر ظاهرش او را از مسابقات محروم می‌کند و همین موضوع سبب می‌شود تا تهدیدات زیادی برای او بوجود بیاید. اما او مهم مانند هر مرد نیرومند دیگری مقابله به مثل می‌کند و… تولید. فیلمبرداری اصلی در سینسیناتی، اوهایو در نوامبر ۲۰۱۵ آغاز شد. بنا بر گزارش‌ها، ساخت این فیلم باعث بسته شدن جاده‌های زیادی در منطقه همیلتون، اوهایو شد. فیلمبرداری نیز در دانشگاه میامی همیلتون انجام شد. تصویربرداری اصلی در دسامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید. انتشار. این فیلم که اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم سن دیگو در ۱۳ اکتبر
را در جشنواره بین‌المللی فیلم سن دیگو در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ انجام داد و برنده بهترین فیلم بلند شد. این فیلم در ایالات متحده و کانادا در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد.
اثر نجات پدیده‌ای است که نخستین بار توسط براون و کدریک-براون توصیف شد و معمولاً در دینامیک فراجمعیت و بسیاری از رشته‌های دیگر در بوم‌شناسی به کار می‌رود. این فرایند جمعیتی توضیح می‌دهد که چگونه مهاجرت افراد می‌تواند تداوم جمعیت‌های کوچک جداشده را با کمک به تثبیت یک فراجمعیت افزایش دهد و در نتیجه شانس انقراض را کاهش دهد. به عبارت دیگر، مهاجرت می‌تواند منجر به تشکیل کلنی دوباره در لکه‌های منقرض‌شده پیشین شود و تداوم درازمدت شبکه جمعیت‌ها را ارتقا دهد.
ترل هوارد بل (Terrel Howard Bell) (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۹۶)، وزیر آموزش در کابینه رئیس‌جمهور رونالد ریگان بود. پس از شیرلی هوفستدلر، وی دومین وزیر آموزش ایالات متحده بود. اوایل زندگی و حرفه. بل در ۱۱ نوامبر، ۱۹۲۱ در لاوا هات اسپرینگر، آیداهوا بدنیا آمد و زمانی که هشت سال داشت پدرش فوت کرد. بل در ۱۹۴۰ میلادی از دبیرستان لاوا هات اسپرینگز و در ۱۹۴۶ میلادی از دارالمعلمین ایالتی آلبیون فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام دارالمعلمین، وی به عنوان سرپرست چندین مدرسه در آیداهوا و وایومینگ خدمت کرد.
چندین مدرسه در آیداهوا و وایومینگ خدمت کرد. بل بیشتر دوره حرفه‌ای خود را در یوتا گذراند. وی در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان گروهبان در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت نموده و دوباره به آیداهوا بازگشت تا تحصیلات خود را ادامه دهد. پس از کسب مدرک BA در شهر آلبیون در ۱۹۴۶ میلادی، بل به عنوان معلم دبیرستان و راننده اتوبوس به کار آغاز کرد. وی مدرک فوق لیسانس خود در رشته MA را در ۱۹۵۴ میلادی از دانشگاه آیداهو واقع در مسکو و مدرک دکترای تخصصی خود در رشته آموزش را در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه یوتا واقع در سالت
را در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه یوتا واقع در سالت لیک سیتی کسب کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ میلادی، بل همچنین به عنوان عضو کمیسیون آموزش یوتا و سرپرست مدرسه شهرستان ویبر در یوتا خدمت کرد. رئیس کمیسیون ملی آموزش. بل از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ میلادی تحت اداره دو رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون و جرالد فورد به عنوان رئیس کمیسیون ملی آموزش (قبل از اینکه کمیسیون ملی آموزش به وزارتخانه تغییر داده شود) خدمت کرد. وزیر آموزش ایالات متحده. بل در ۱۹۸۱ میلادی در کابینه ریگان گماشته شد و از وی انتظار می‌رفت تا از روند جداسازی وزارت آموزش نظارت
می‌رفت تا از روند جداسازی وزارت آموزش نظارت نماید، اما وی با برخی موانع حقوقی روبرو شد، چون این چنین تقسیم یک وزارت‌خانه مستلزم موارد قانونی بود. در حلقه‌های آموزش وی یک فرد شناخته‌شده بوده و مورد تحسین و احترام قرار می‌گرفت، چون از سمت معلم مدرسه به استاد کالج و در نهایت به سمت‌های بلند حکومتی رسیده بود. بل در میان کابینه‌ای پر از افراد پولدار به عنوان یک فرد فروتن خود را حفظ کرد – هنگام اسباب‌کشی از یوتا به واشینگتن، او خود یک کامیون یو-هاول را رانندگی کرد، چون افرادی که در سمت‌های سیاسی گماشته شده بودند
چون افرادی که در سمت‌های سیاسی گماشته شده بودند هزینه اسباب کشی دریافت نمی‌کردند. در ۱۹۸۱ میلادی، وی ریگان را متقاعد نمود تا کمیسیونی را برای مطالعه برتری در آموزش بگمارد. گزارش ۱۹۸۳ کمیسیون ملی برتری در آموزش، تحت عنوان ملتی در خطر، با نتیجه‌گیری‌های که ارایه نموده بود موجب آغاز اصلاحات نظام آموزشی گردید؛ این نتیجه‌گیری همچنین ادعا نمود که ملت توسط «یک موج روزافزون میانه‌گرایی» تهدید می‌شد. استعفا و اواخر زندگی. هرچند اهمیت آموزش توسط این اصلاحات برجسته شده بود، اما ریگان همواره به سعی خود مبنی بر کاهش
شده بود، اما ریگان همواره به سعی خود مبنی بر کاهش وجوه مالی وزارت آموزش ادامه داد. بل در دوره اول ریاست جمهوری ریگان در این سمت خدمت نموده و از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴ از سمت خود کناره‌گیری کرد. ویلیام بینیت جانشین بل شده و او با برگشت دوباره به سالت لیک سیتی به هیئت استادان دانشگاه یوتا ملحق شد. وی در ۱۹۸۸ میلادی خاطرات خود را تحت عنوان سیزدهمین مرد: خاطرات کابینه ریگان منتشر کرد. بل در طول حرفه خود هفت کتاب دیگر نیز نوشت که شامل موضوعاتی چون بهبود رشد ذهنی کودک و اصلاحات فرایند آموزشی بود. آخرین کتاب وی که به‌طور
فرایند آموزشی بود. آخرین کتاب وی که به‌طور مشترک با شریک تجاریش دکتر دونا المکویست در شرکت غیرانتفاعی وی بنام تی.اچ. بل و همکاران در ۱۹۹۳ میلادی در سالت لیک سیتی به نشر رسید، توصیه‌های برای بهبود نظام آموزشی ایالات متحده ارایه نمود. «سه مورد در تدریس وجود دارد که باید روی آنها تأکید شود: نخستین مورد انگیزه است، دومین مورد انگیزه است و سومین مورد (همانگونه که شما حدس زدید) انگیزه است». ترل اچ. بل، وزیر آموزش ایالات متحده، ۱۹۸۱ – ۱۹۸۵ میلادی (بل، ۱۹۹۵ میلادی). بل در ۱۹۸۷ میلادی به‌طور رسمی به سالن شهرت
بل در ۱۹۸۷ میلادی به‌طور رسمی به سالن شهرت آیداهو معرفی گردید. زندگی شخصی. بل در ۱۹۵۷ میلادی با بیتی روث فیتزجرالد ازدواج نمود و آنها چهار داشتند: مارک اف. وارن تی. گلن ام. و پیتر اف.بل. مرگ. بل در ۱۹۹۶ زمانی که خواب بود بر اثر بیماری فیبروز ریه به عمر ۷۴ سالگی در خانه خود در سالت لیک سیتی درگذشت؛ او در گورستان لارکین سنسیت گاردینز در سندی، یوتا به خاک سپرده شده‌است. جایزه ترل اچ. بل. وزارت آموزش ایالات متحده جایزه‌ای را که به افتخار بل نامگذاری شده‌است، برای قدردانی از «رهبران نخبه مدارس و نقشی که آنها
برای قدردانی از «رهبران نخبه مدارس و نقشی که آنها برای غلبه بر شرایط چالش‌برانگیز ایفا می‌کنند» اعطاء می‌کند. این جایزه در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ به هشت مدیر مدرسه دولتی ایالات متحده اعطاء گردید. همزمان با اعطای جایزه، این وزارت یک اعلامیه مطبوعاتی را منتشر نمود که در آن گفته شده بود، «وزیر فقید ترل اچ. بل آموزش را از والاترین اولویت‌ها می‌دانست، اعتماد داشت که تمامی دانشجویان آنرا به عنوان کلید موفقیت شان خواهند یافت، همانگونه کلید موفقیت خود وی بود».
الی می دارسی-آلدن متولد ۴ سپتامبر ۱۹۹۹ ، یک هنرپیشه انگلیسی-آمریکایی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش کودکی لیلی پاتر در هری پاتر و یادگاران مرگ – قسمت دوم و فرانچسکا فرانی لاتیمر در سری ۷ سریال دکتر هو ویژه برنامه آن کریسمس به نام «مردم برفی» شناخته شده است. او قبل از پیوستن به مجموعه فیلم‌ و سریال‌ بزرگی مانند هری پاتر و دکتر هو و نقش‌هایی در تئاتر و تلویزیون بریتانیا ظاهر شد. او همچنین مدتی مانکن پاره وقت بوده است. و سابقه حضور در تبلیغات، صداپیشگی و رقص رقابتی را دارد.
مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال و قهرمانی جهان موتور تریال داخل سالن (XTrial) معتبرترین مسابقات موتورسواری تریال در جهان هستند که توسط فدراسیون بین المللی موتورسواری (FIM) برگزار می شوند. مسابقات قهرمانی در فضای باز یا طبیعت از سال ۱۹۶۴ و مسابقات داخل سالن (XTrial) از سال ۱۹۹۳ برگزار می شود. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ این مسابقات به نام Challenge Henry Groutards نام گرفت. از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴ چون مسابقات در اروپا بود، مسابقات موتور تریال قهرمانی اروپا نام گرفت و از سال ۱۹۷۵ به بعد به عنوان مسابقات قهرمانی جهان
از سال ۱۹۷۵ به بعد به عنوان مسابقات قهرمانی جهان شناخته شد. تا سال ۲۰۱۰، ۶ موتورسوار مختلف از انگلستان ، ۵ موتورسوار از اسپانیا، ۲ موتورسوار از فنلاند و فرانسه، و ۱ نفر از بلژیک، آلمان، ایالات متحده، ژاپن و سوئد موفق به کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال در فضای باز شده است. از سال ۲۰۰۵ فقط موتورسواران اسپانیایی موفق به کسب قهرمانی جهان مسابقات موتور تریال در فضای باز و داخل سالن شده اند. مسابقات قهرمانی جهانی. "توجه: پس زمینه سبز نشان دهنده مسابقات بین المللی Trial Master است." "توجه: پس
مسابقات بین المللی Trial Master است." "توجه: پس زمینه صورتی نشان دهنده قهرمانی اروپا است." نتیجه ی مسابقات قهرمانی برای هر موتورسوار. از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه‌بندی زیر موتورسوارانی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع کسب کرده‌اند نشان می‌دهد: مسابقات قهرمانی بر اساس کشور. از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه‌بندی زیر کشورهایی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع دارند نشان می‌دهد:
بهسازی زیست‌محیطی ، بهسازی جبرانی یا بانکداری بهسازی، اصطلاحاتی هستند که عمدتاً توسط دولت ایالات متحده و صنعت زیست‌محیطی مرتبط برای توصیف پروژه‌ها یا برنامه‌هایی به کار می‌روند که برای خنثی کردن اثرات شناخته‌شده بر یک منبع تاریخی یا طبیعی موجود مانند نهر، تالاب، گونه‌های در خطر انقراض، محوطه باستانی، محوطه دیرینه‌شناسی یا بنای تاریخی در نظر گرفته شده است. «بهسازی» به معنای تبدیل به احسن و بهبود و بهتر شدن محیط است. بهسازی زیست‌محیطی معمولاً بخشی از یک سیستم اعتباردهی زیست‌محیطی است که توسط نهادهای حاکم
اعتباردهی زیست‌محیطی است که توسط نهادهای حاکم ایجاد شده‌است که شامل تخصیص بدهی و اعتبار است. بدهی‌ها در شرایطی رخ می‌دهند که یک منبع طبیعی از بین رفته یا به شدت آسیب دیده‌ باشد و اعتبارها در شرایطی که به نظر می‌رسد یک منبع طبیعی بهبود یافته یا حفظ شده‌است، اعطا می‌شود؛ بنابراین، هنگامی که یک واحد تجاری مانند یک کسب و کار یا یک فرد دارای «بدهی» است، آنها ملزم به خرید یک «اعتبار» هستند. در برخی موارد اعتبارها از «بانک‌های بهسازی» خریداری می‌شوند که پروژه‌های بهسازی بزرگی هستند که برای تأمین اعتبار به چندین
بهسازی بزرگی هستند که برای تأمین اعتبار به چندین عضو پیش از توسعه تأسیس شده‌اند، در صورتی که چنین جبرانی در محل توسعه قابل دستیابی نباشد یا برای محیط‌ زیست مفید تلقی نشود. سیستم‌های اعتباری می‌توانند به روش‌های مختلف اعتبار ایجاد کنند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، پروژه‌ها بر اساس هدف‌های پروژه که ممکن است نگهداری، تقویت، بازسازی یا آفرینش یک منبع طبیعی باشد، ارزش‌گذاری می‌شوند.
آکیله کاستیلیونی ؛ (؛ زادۀ ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی – درگذشتۀ ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی) یک طراح ایتالیایی مبلمان، نورپردازی، رادیوگرام و سایر اشیاء بود. زندگی‌نامه. کاستیلیونی در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی در میلان، در لمباردی در شمال ایتالیا به دنیا آمد. او سومین پسر مجسمه‌ساز جانینو کاستیلیونی و همسرش لیویا بولا بود. برادران بزرگتر او لیویو و پیر جاکومو هر دو معمار بودند. کاستیلیونی مطالعات کلاسیک را در در میلان خواند، اما به تحصیل هنر در هنرستان بررا روی آورد. در سال ۱۹۳۷ میلادی در دانشکدۀ معماریِ دانشگاه پلی‌تکنیک
۱۹۳۷ میلادی در دانشکدۀ معماریِ دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ثبت نام کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او افسر توپخانه شد و در جبهۀ یونان و بعد در سیسیل مستقر شد. او قبل از حمله متفقین در سال ۱۹۴۳ میلادی به میلان بازگشت. در مارس ۱۹۴۴ میلادی از دانشگاه پلی‌تکنیک فارغ‌التحصیل شد. وقتی جنگ تمام شد، کاستیلیونی به طراحی معماری که برادرانش لیویو و پیر جاکومو با لوئیجی کاچا دومینیونی در سال ۱۹۳۸ میلادی آغاز کرده بودند، پیوست. بسیاری از کار آن‌ها در طراحی نمایشگاه بود، اما آن‌ها همچنین تعدادی پروژۀ معماری، از جمله بازسازی در
همچنین تعدادی پروژۀ معماری، از جمله بازسازی در ۱۹۵۳–۱۹۵۲ میلادی، که توسط بمباران در سال ۱۹۴۳ میلادی ویران شده بود، انجام دادند. لیویو کاستیلیونی در سال ۱۹۵۲ میلادی کار را ترک کرد. از آن زمان تا زمان مرگ پیر جاکومو در سال ۱۹۶۸ میلادی، او و آکیله به عنوان یک تیم کار کردند. طرح‌های آن‌ها به هیچ‌یک از آن‌ها نسبت داده نمی‌شود. پس از مرگ پیر جاکومو، آکیله به تنهایی کار کرد. از سال ۱۹۶۹ میلادی او موضوعات معماری و طراحی را ابتدا در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین و سپس از سال ۱۹۸۰ میلادی که به عنوان استاد "عادی" یا استاد
سال ۱۹۸۰ میلادی که به عنوان استاد "عادی" یا استاد تمام رسید، در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان تدریس کرد. آکیله کاستیلیونی در ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی در میلان درگذشت. آثار. برادران کاستیلیونی در سال ۱۹۶۰ صندلی غذاخوری لیرنا – یک صندلی-غذاخوری عمودی از چوب لاکی با یک نشیمن ظریف از تخته سه‌لا – را برای کاسینا طراحی کردند.:۱۷۳:۷۹:۳۵۶ در سال ۱۹۶۲ میلادی، این دو برادر چراغ آرکو را طراحی کردند که احتمالاً شناخته شده‌ترین مبلمان آن‌ها بود. این چراغ که توسط شرکت فلوس تولید شده‌ است از سنگ مرمر کارارا و فولاد ساخته شده‌ است.
است از سنگ مرمر کارارا و فولاد ساخته شده‌ است. به اندازه تمام پروژه‌های کاستیلیونی ساده و کاربردی است، پایۀ مرمری با یک قوس فولادی به نور متصل شده‌ است که باعث می‌شود چراغ قابل تنظیم و همه‌کاره باشد. در بروشور نمایشگاهی برای "«دیزاین!، نمایشگاه تک‌نگاشت ۱۹۹۷ میلادی دربارهٔ آثار کاستیلیونی در ام‌اُ‌ام‌ای»"، پائولا آنتونلی می‌نویسد:«کاستیلیونی عاشق پارادوکس‌ها و درک و خِرَد جدیدی است که می‌توانند ایجاد کنند. یکی از نمونه‌ها سّلا (زین)، چهارپایه چرخان است که در سال ۱۹۵۷ میلادی با پیر جاکومو طراحی شد، که به
در سال ۱۹۵۷ میلادی با پیر جاکومو طراحی شد، که به دلیل استفاده از یک شیء روزمرۀ موجود در یک زمینۀ غیرمنتظره، برچسب نامتجانس «دادائیست» را برای کاستیلیونی‌ها به ارمغان آورد.»
بازسازی زمین ، که ممکن است شامل بازگردانی طبیعت وحشی یا بازگردانی وحشی باشد، فرایند باسازی بوم‌شناختی یک سایت به یک چشم‌انداز طبیعی و زیستگاه است که برای انسان، حیات وحش و جوامع گیاهی ایمن است. نابودی بوم‌شناسانه، که بازسازی سرزمین به عنوان پادزهر برای آن عمل می‌کند، معمولاً پیامد آلودگی، جنگل‌زدایی، شور شدن یا بلایای طبیعی است. بازسازی سرزمین مشابه آبادسازی سرزمین نیست، که در آن اکوسیستم‌های موجود تغییر یا تخریب می‌شوند تا راه را برای کشت یا ساخت و ساز باز کنند. بازسازی سرزمین می‌تواند عرضه خدمات ارزشمند
کنند. بازسازی سرزمین می‌تواند عرضه خدمات ارزشمند اکوسیستم را که به سود مردم است افزایش دهد.
خانه ارنست همینگوی () محل سکونت نویسندهٔ آمریکایی، ارنست همینگوی در دههٔ ۱۹۳۰ بود. این خانه در جزیرهٔ کی وست، در فلوریدا واقع شده‌است. موقعیت آن در جزیره، نزدیک به ساحل جنوبی به نشانی شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست قرار دارد. به‌دلیل وابستگی به همینگوی، این ملک محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است. همچنین این خانه به‌خاطر جمعیت زیاد گربه‌های به‌اصطلاح همینگوی که بسیاری از آن‌ها پُرانگشتی هستند، مشهور است. ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک‌کش نجات این منزل را که به سبک معماری
دریایی و یدک‌کش نجات این منزل را که به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه است، در سال ۱۸۵۱ ساخت. همینگوی و همسرش، پائولین فایفر از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ ساکن این خانه بودند. آن‌ها ملک ویران‌شده را بازسازی کردند و موارد متعددی را به آن افزودند. همینگوی در مدت اقامتش در این خانه، برخی از آثارش را نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه‌های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان‌های «برف‌های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷)، "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷) و همچنین "جزیره‌های در جریان" (۱۹۷۰) که پس از مرگ وی
"جزیره‌های در جریان" (۱۹۷۰) که پس از مرگ وی به چاپ رسید. پس از طلاق و مرگ همینگوی، خانه به حراج گذاشته شد و بعداً در سال ۱۹۶۴ با تصمیم مالکان جدید به موزه‌ای خصوصی تبدیل شد. این خانه در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده‌است و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد. تاریخچه. تاریخچه اولیه. ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک‌کش نجات ساخت این خانهٔ دو طبقه به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه را از سال ۱۸۴۸ آغاز کرد و در سال ۱۸۵۱ به پایان رسید. محل خانه در خیابان وایتهد واقع
به پایان رسید. محل خانه در خیابان وایتهد واقع شده‌است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست، در نزدیکی ساحل جنوبی قرار دارد و ارتفاع ساختمان ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) بالاتر از سطح دریا است که آن را به دومین مکان مرتفع در شهر تاریخی کی وست تبدیل می‌کند. معماری محلی خانه‌های کی وست در آن زمان متأثر از سبک اسپانیایی، شامل خانه‌های یک طبقه و نیم با استخوان‌بندی چوبی و مشبک‌کاری‌های هنری بود. دیوارهای این خانه برخلاف سایر عمارت‌های اکثراً چوبی کی وست، از بلوک‌های سنگ آهک بومی ۱۸ اینچی ساخته شده‌است که در هنگام طوفان‌های
بومی ۱۸ اینچی ساخته شده‌است که در هنگام طوفان‌های گرمسیری و توفندها از آن محافظت می‌کند. تیفت مکان مرتفعی را برای حفاری سنگ آهک مورد استفاده برای ساخت این خانه انتخاب کرد. ساختمان به شکل مربع، با سقفی مسطح است که بعدها سنگ آهک آن با گچ تزئینی گچ‌کاری شد. تیفت که از بنیان‌گذاران تیفتون، جورجیا بود، چوب موردنیاز برای ساخت این ملک را با کشتی از جورجیا به جزیره آورد. در هر طرف خانه، چهار پنجرهٔ کرکره‌ای به صورتی قرینه در داخل دیوار قرار گرفته‌اند. همچنین ایوان‌هایی عریض با نردهٔ آهنی در هر دو طبقهٔ این خانه
عریض با نردهٔ آهنی در هر دو طبقهٔ این خانه وجود دارد. الکس کامرر، روان‌پزشک و تاریخ‌نویس معماری معتقد است که سبک معماری این ساختمان قرابت نزدیکی به برخی از خانه‌های فرنچ کوارتر در نیواورلئان دارد. به‌گفتهٔ او ستون‌های بلند و باریک چدنی در ایوان و نقش‌ونگارهای ظریف آهنی نرده‌ها از نیواورلئان آمده‌اند. همچنین پنجره‌های به کف رسیدهٔ طاق‌دار و دَرِ نیم‌گِرد این ساختمان از نظر وی مشابه معماری خانه‌های آن منطقه است. همینگوی. ارنست همینگوی و همسرش، پائولین فایفر در سال ۱۹۲۸ به کی وست نقل‌مکان کردند و سه سال آینده
سال ۱۹۲۸ به کی وست نقل‌مکان کردند و سه سال آینده را در خانه‌های اجاره‌ای گذراندند که آخرین خانه، ملک دوطبقه‌ای شمارهٔ ۱۳۰۱ خیابان وایتهد بود. هنگامی که پائولین برای نخستین بار خانهٔ شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد را در یک تور جستجوی خانه دید، آن را «خانهٔ جن‌زدهٔ لعنتی» نامید. در آن زمان، خانه در وضعیت اسقاط حق دعوی قرار داشت و نیازمند تعمیر و بازسازی اساسی بود. با این حال، فایفر پس از شناخت پتانسیل خانه، عموی ثروتمندش، گاس فایفر را متقاعد کرد تا آن را به قیمت هشت هزار دلار برای او و ارنست به‌عنوان هدیهٔ عروسی
هزار دلار برای او و ارنست به‌عنوان هدیهٔ عروسی بخرد. همینگوی ارزش انزوایی را که زمین ۱٫۵ جریب فرنگی به او در حین نوشتن آثارش می‌داد، دانست. همینگوی‌ها با استخدام کانچ‌های بیکار کل خانه را بازسازی کردند. پائولین بیشتر اثاثیهٔ داخلی خانه را انتخاب کرد اما ارنست اصرار داشت که غنائم شکاری‌اش نیز گنجانده شود. پائولین به قیمت گردش هوا، پنکه‌های سقفی خانه را با لوستر جایگزین کرد. این زوج همچنین طبقهٔ دوم درشکه خانه را به استودیوی نویسندگی ارنست و زیرزمین را به شراب‌خانه تبدیل کردند. همینگوی در زمانی که در این ملک
تبدیل کردند. همینگوی در زمانی که در این ملک زندگی می‌کرد، راهروی باریکی وجود داشت که اتاق خواب اصلی را به استودیوی نویسندگی‌اش متصل می‌کرد که در اثر طوفان سال ۱۹۴۸ تخریب شد. آرنولد ساموئلسون، نویسندهٔ جوان بلندپرواز و قهرمان‌پرست که همینگوی در سال ۱۹۳۴ او را به‌عنوان شخص فنی در کی وست استخدام کرده بود، این اقامتگاه را به «یک ساختمان قدیمی دادگاه برای ایستادن در برابر طوفان‌ها پس از اینکه تمام کلبه‌های چوبی منفجر شدند» تشبیه کرد. او در کتابش، "با همینگوی: یک سال در کی وست و کوبا" نوشت که صندلی‌ها و
یک سال در کی وست و کوبا" نوشت که صندلی‌ها و راحتی‌های عتیقه در اتاق نشیمن قرار داشتند، دیوارهای اتاق نیز با نقاشی‌های مدرن‌گرایانه تزئین شده و یک دیوار از کف تا سقف کتابخانهٔ ارنست همینگوی بود. هنگامی که همینگوی در سال ۱۹۳۷ در اسپانیا مشغول خبرنگاری بود، پائولین استخر بزرگی را در محوطهٔ خانه ساخت. هزینهٔ ساخت نخستین استخر شنای داخل زمین در فلوریدا کیز به ابعاد ۶۰ × ۲۴ فوت با ظرفیت هشتاد هزار گالونی، بیست هزار دلار بود که ۲٫۵ برابر قیمت خرید کل ملک به حساب می‌آمد. همینگوی در بازگشت بابت این افزودهٔ پرهزینه
همینگوی در بازگشت بابت این افزودهٔ پرهزینه عصبانی شد. او در حرکتی ملودرام یک پنی از جیبش را به زمین پرت کرد و گفت: «آخرین سِنت [دارایی] من رو بگیر.»؛ درحالی‌که در حقیقت پائولین خودش هزینهٔ ساخت این استخر را پرداخته بود. فایفر این پنی را همراه خود داشت و بعدها داخل بتن جاسازی شد که حفاظی شیشه‌ای دارد. علی‌رغم خشم اولیه، همینگوی از استخر خوشش آمد و سپس دیوار آجری شش فوتی را در اطراف ملک ایجاد کرد تا بتواند برهنه شنا کند. همینگوی همچنین طاووس‌هایی را در این ملک نگهداری و مسابقه‌های مُشت‌زنی را در چمن برگزار
نگهداری و مسابقه‌های مُشت‌زنی را در چمن برگزار می‌کرد. او برخی از آثارش را در مدت اقامتش در این خانه نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه‌های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان‌های «برف‌های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷) و "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷). او در نوشتن "داشتن و نداشتن" از مردم مختلفی که با آن‌ها در کی وست ملاقات کرده بود، الهام گرفت. پس از مرگ همینگوی، نسخه‌ای خطی از یک اثر در گاوصندوق گاراژ پیدا شد. این اثر پس از مرگ وی، با عنوان "جزیره‌های در جریان" در سال ۱۹۷۰ انتشار یافت.
"جزیره‌های در جریان" در سال ۱۹۷۰ انتشار یافت. همینگوی پس از هشت سال اقامت در این خانه، در سال ۱۹۳۹ به کوبا نقل‌مکان کرد. پس از طلاق آن‌ها در سال ۱۹۴۰، پائولین تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۱ در این خانه زندگی کرد. سپس همینگوی این خانه را تا زمان خودکشی در سال ۱۹۶۱ در اختیار داشت. در اواخر همان سال، سه پسرش خانه را به قیمت هشتاد هزار دلار به حراج گذاشتند. موزه معاصر. مالکان جدید قصد داشتند از خانهٔ همینگوی به‌عنوان اقامتگاهی خصوصی استفاده کنند؛ با این حال، آن‌ها به‌دلیل علاقهٔ مداوم بازدیدکنندگان، درهای خانه را
به‌دلیل علاقهٔ مداوم بازدیدکنندگان، درهای خانه را به‌عنوان موزه در سال ۱۹۶۴ به روی عموم باز کردند. اگرچه خانوادهٔ همینگوی بیشتر اثاثیه را با خود برده بودند اما مالکان هنوز اثاثیهٔ حجیم‌تر و بسیاری از دارایی‌های همینگوی را در اختیار داشتند. از آنجایی که تمامی اسباب‌اثاثیه اصلی نیستند، اصالت موزه مورد انتقاد قرار گرفته‌است. درهای تمامی اتاق‌های خانه به روی بازدیدکنندگان باز است، به‌جز اتاق نویسندگی همینگوی که از طریق پنجره‌ای مشبک قابل مشاهده است. روی دیوار استودیوی نویسندگی، سر یک شاخ‌بلند شبدیز نصب شده‌است