payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باکاری کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
نجیبه ایوبی (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار و کنشگر اهل افغانستان است. زندگی. ایوبی و خانواده‌اش در سال ۱۹۹۶ هم‌زمان با به قدرت رسیدن طالبان به ایران مهاجرت کردند. وی در ایران مدرسه‌ای را برای آموزش افغان‌ها در ایران تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۱ برای کار در صندوق نجات کودکان به افغانستان بازگشت. ایوبی بعدها مدیر عامل گروه کلید، یک شبکه رسانه‌ای غیردولتی شد. با وجود تهدیدها و حملات ناشناس از سوی دولت، ایوبی هرگونه سانسور در خبررسانی را رد می‌کرد. وی یکی از سه زنی بود که در سال ۲۰۱۳ جایزه شجاعت در روزنامه نگاری را
که در سال ۲۰۱۳ جایزه شجاعت در روزنامه نگاری را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۵ از سوی محمداشرف غنی به‌عنوان نامزد وزارت امور زنان معرفی شد اما از سوی شورای ملی تایید نشد.
بوراما کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است.
درامان کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال مادورا یونایتد، و باشگاه فوتبال نیم المپیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
فرناند کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال سن-اتین، باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال الوحده عربستان سعودی، باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، و باشگاه فوتبال دیاربکرسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
میشل جاستین لانگ (زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۷۵) یک روزنامه‌نگار کانادایی بود که در جنگ افغانستان در سال ۲۰۰۹ کشته شد. لانگ خبرنگار روزنامه "کلگری هرالد" و اولین روزنامه‌نگار کانادایی بود که در جنگ افغانستان جان باخت. زندگی‌نامه. لانگ که در ونکوور، بریتیش کلمبیا به دنیا آمد و بزرگ شد، فارغ‌التحصیل مدرسه متوسطه مگی و دانشگاه سیمون فریزر بود. اولین کار او به عنوان خبرنگار در مطبوعات ""پرنس جورج فری" بود." او بعداً به "خبرگزاری "صدای گوزن شمالی" و پس از آن نیز به "رجینا لیدر پست"" رفت، سپس به کلگری نقل مکان کرد تا به
لیدر پست"" رفت، سپس به کلگری نقل مکان کرد تا به عنوان یک روزنامه‌نگار برای "کلگری هرالد" مشغول به کار شود. او برنده جایزه روزنامه ملی کانادا در سال ۲۰۰۸ برای گزارش یک حادثه ضرب و شتم شد. پس از آن نیز برای گزارش او در مورد مسائل ملی و استانی مراقبت‌های بهداشتی در ادامه همان گزارش از او تقدیر شد. لانگ در یک مأموریت شش هفته‌ای به افغانستان برای سرویس خبری "هرالد" و "پست‌مدیا نتورک" بود که خودروی نظامی زرهی که او سوار آن بود با یک بمب کنار جاده‌ای برخورد کرد. او بر اثر جراحات جان خود را از دست داد و چهار سرباز
بر اثر جراحات جان خود را از دست داد و چهار سرباز کانادایی نیز در این انفجار کشته شدند. فردی به نام مایکل لویی نامزد او بود.
اسماعیلا کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مالی و مالی بازی کرده است.
مامایه کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
ماموتو کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال ایرتیش پاولودار، باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور، و باشگاه فوتبال اوسر اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Mali national under-20 football team و مالی بازی کرده است.
موسی کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر و باشگاه فوتبال الاهلی طرابلس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
سلیمان کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مالی و مالی بازی کرده است.
سومایلا کولیبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت، باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ، و باشگاه ورزشی فرایبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالی بازی کرده است.
جمیله افغانی (زادهٔ ۱۹۷۶) کنشگر و فمنیست اهل افغانستان است. وی مؤسس و مدیرعامل سازمان توسعه ظرفیت‌های آموزشی و پرورشی نور است. او همچنین یکی از اعضای اجرایی شبکه زنان افغان است. در سال ۲۰۲۲، او جایزه آورورا برای بیداری بشریت را دریافت کرد.
نلی آنا شارلوتا والدن (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۸۸۷) یک نقاش، مجموعه‌دار آثار هنری و نویسنده سوئدی بود. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ درگذشت. او یکی از چهره‌های کلیدی در فعالیت‌های مجله آوانگارد مستقر در برلین بود. والدن از پیشگامان هنر انتزاعی بود و با نویسنده آلمانی هروارث والدن ازدواج کرده بود. زندگی و حرفه. تحصیل و ازدواج. نلی آنا شارلوتا روسلوند دختر کشیش فریتیوف روسلوند بود. او در سال ۱۹۰۳ به همراه خانواده‌اش به لاندسکرونا نقل مکان کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستانی در ترلبورگ و اقامت در لوبک، او در رشته موسیقی
در ترلبورگ و اقامت در لوبک، او در رشته موسیقی ادامه تحصیل داد و تحصیلات خود را در لوند در سال ۱۹۰۸ با مدرک نوازندگی ارگ به پایان رساند. سپس به برلین رفت تا مهارت‌های زبان آلمانی خود را کامل کند. در سال ۱۹۱۱ با هروارث والدن آشنا شد و در نوامبر ۱۹۱۲ در لندن با او ازدواج کرد. والدن در همان سال از همسر اول خود، الس لاسکر-شولر، طلاق گرفته بود. نام واقعی او گئورگ لوین بود و نام مستعار خود را «هروارت والدن» گذاشته بود. او نام مستعار خود را از رمان والدن هنری ثورو الهام گرفته بود. در سال ۱۹۱۰ مجله هنری «"طوفانِ
الهام گرفته بود. در سال ۱۹۱۰ مجله هنری «"طوفانِ هنر» را" تأسیس کرد و در سال ۱۹۱۲ گالری «طوفان» را به صورت یک نمایشگاه سیار توسط گروه هنری سوارکاران آبی افتتاح کرد. پروژه‌ها و آغاز فعالیت هنری. در سال ۱۹۱۳، این زوج به اروپا سفر کردند تا مجموعه آثار هنری خود را برای اولین نمایشگاه پاییزی در آلمانی به نمایش بگذارند. نمایشگاه پاییزی آنها در ۲۰ ژانویه افتتاح شد و در سپتامبر ۱۹۱۳ نیز شعبه‌ای دیگر از آن در برلین افتتاح شد. در آن زمان آنها با برگزاری آن نمایشگاه‌ها الهام بخش نقاشان و مجسمه‌سازان بسیاری بودند و کمک
الهام بخش نقاشان و مجسمه‌سازان بسیاری بودند و کمک بزرگی در این زمینه به هنرمندان کردند و موفقیت‌های بسیاری به دست آوردند اما برگزاری این نمایشگاه‌ها رسوایی فرهنگی‌ای را نیز برای این زوج به همراه داشت. در این نمایشگاه‌ها بیش از ۳۵۰ اثر از حدود ۸۰ هنرمند فعال و همچنین آثار یادبودی از هانری روسو به نمایش گذاشته شد. نقاشان پل کلی و واسیلی کاندینسکی نل والدن را تشویق به نقاشی کردند. پس از شروع جنگ در سال ۱۹۱۴، او به عنوان روزنامه‌نگار و مترجم مشغول به کار شد. مهارت‌های زبان اسکاندیناویایی آن‌ها مبنایی برای بخش
زبان اسکاندیناویایی آن‌ها مبنایی برای بخش خبرگزاری شرکت «طوفان» بود که برای سرویس‌های اطلاعاتی آلمان در کشورهای شمال اروپا و هلند کارایی داشت و اساس مالی شرکت «طوفان» را در طول جنگ تشکیل می‌داد. هروارث والدن به دلیل مشکلات چشمی (آستیگماتیسم) مجبور به انجام خدمت سربازی نشد. او شروع به جمع‌آوری آثار هنرمندان در مجموعه "طوفان" شد. هنر عامیانه سوئد و هنر آفریقا و اقیانوسیه از اهداف او برای جمع‌آوری آثار هنری بودند. در سال ۱۹۱۵ او اولین نقاشی خود با نام "پشت شیشه" را کشید. یک سال بعد او در مدرسه هنر "طوفان" که
را کشید. یک سال بعد او در مدرسه هنر "طوفان" که به تازگی توسط خودش تأسیس شده بود، دروس نقاشی را خواند. استادان او در کلاس‌های تدریس افرادی چون رودلف بائر، رودولف بلومنر، هاینریش کامپندونک، گئورگ موچه، لوتار شرایر، آرنولد تاپ و هروارث والدن بودند. نل والدن برای اولین بار در سال ۱۹۱۷ آثار خود را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت. نمایشگاه "طوفان" از نقاشی‌های انتزاعی او در سال ۱۹۱۹ تشکیل شده بود. والدن مجموعه هنری والدن را که با همسرش ساخته بود، به همسرش تقدیم و واگذار کرد. در سال ۱۹۲۳ او از همکاری با "شرکت
و واگذار کرد. در سال ۱۹۲۳ او از همکاری با "شرکت "طوفان"" استعفا داد و سال بعد از هروارث والدن طلاق گرفت زیرا با چرخش او به سمت حزب کمونیسم موافق نبود. ازدواج مجدد و مهاجرت به سوئیس. در سال ۱۹۲۶ نل والدن با پزشک یهودی هانس هرمان‌هایمان در برلین ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۲ او مقاله "طبیعت و معنای طالع بینی و طالع بینی را" در کتاب "Almanach "Omnibus"" در برلین منتشر کرد. در سال ۱۹۳۳، به دلیل شرایط سیاسی، او به‌طور رسمی و اجباری از هایمن طلاق گرفت و به ازکونا در سوئیس نقل مکان کرد تا بتواند با هایمن زندگی کند. با
نقل مکان کرد تا بتواند با هایمن زندگی کند. با این حال، هایمن توسط حزب نازیسم دستگیر شد و پس از تبعید شدن به قتل رسید. در پی این اتفاق نل والدن نیز مجموعه‌های خود را برای نگهداری به موزه‌های هنری سوئیس داد. او کم‌کم از طریق فروش یا کمک‌های مالی به خیریه‌ها بیشتر مجموعه‌های خود را از دست داد.نل در سال ۱۹۴۰ با معلم سوئیسی هانس اورچ ازدواج کرد. در پایان سال ۱۹۵۴، بخش بزرگی از "مجموعه نل والدن" در کابینه هنری اشتوتگارت به حراج گذاشته شد. مجموعه او شامل آثاری از اکسپرسیونیست منتسب به فرانتس مارکس بود. پرتره
از اکسپرسیونیست منتسب به فرانتس مارکس بود. پرتره اسکار کوکوشکا از هروارث والدن نیز در آن حراجی به فروش رفت. این مجموعه شامل ۱۴ اثر نیز بود که شامل تصاویر مارک شاگال و تابلویی از واسیلی کاندینسکی بودند که برخلاف میل وارثان هنرمند به حراج گذاشته شده بودند. در سال ۱۹۶۲ این زوج به خانه تازه ساختی در برستنبرگ در نزدیکی سینگنتا نقل مکان کردند. یک سال بعد، هانس اورچ درگذشت و نل اورچ والدن به شهر برن نقل مکان کرد. پس از مرگ نل در شهر برن در سال ۱۹۷۵، او در کنار همسرش در آراو به خاک سپرده شد. آثار انتزاعی نل والدن،
در آراو به خاک سپرده شد. آثار انتزاعی نل والدن، به عنوان مثال، در موزه مدرنا در استکهلم، در موزه لندسکرونا و در موزه موزه هنر برن نمایش داده می‌شوند و گهگاه در حراجی‌های هنری نیز عرضه می‌شوند. پرتره‌های به جا مانده. مجسمه‌ساز ویلیام واور در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ مجسمه‌های کوبیست هروارث و نل والدن را خلق کرد. هوگو شرایبر نیز این زوج را در حالت رقص به تصویر کشید. اسکار کوکوشکا هروارث والدن را در سال ۱۹۱۰ و نل را در سال ۱۹۱۶ به تصویر کشید. طراحی مرکب سوئدی اثر «جان جان اند» از این زوج بدون تاریخ است. هروارث و
«جان جان اند» از این زوج بدون تاریخ است. هروارث و نل والدن با نام‌های اوسی و هرمیون گانسویند در رمان طنز "تایفون" اثر هرمان اسیگ که پس از مرگش در سال ۱۹۱۹ منتشر شد، به تصویر کشیده شده‌اند. این رمان به تشکیل شرکت "طوفان" توسط این زوج می‌پردازد. از هرمیون به عنوان رهبر شرکت "طوفان" یاد می‌شود.
دی‌جی اینترنشنال رکوردز یکی از برچسب‌های نشر موسیقی کمپانی یونیورسال میوزیک در سبک موسیقی هاوس و موسیقی رقص الکترونیک است که در سال ۱۹۸۵ توسط رکی جوناس در شیکاگو ایالات متحده آمریکا بنیانگذاری شد. در دهه ۱۹۸۰، دی‌جی اینترنشنال رکوردز موسیقی‌هایی را از نوآوران اصلی مانند فرانکی ناکلز، ران هاردی، تایری کوپر، مارشال جفرسون، لری هرد، فارلی کیت، استیو «سیلک» هرلی، و لیز تورس را منتشر کرده استدی‌جی اینترنشنال رکوردز یکی از رکورد لیبل‌های مهم در پیشرفت موسیقی هاوس و شکل‌گیری گروه‌های موسیقایی در شیکاگو بوده است که
شکل‌گیری گروه‌های موسیقایی در شیکاگو بوده است که به گروه شیکاگو معروف شدند
ملکه سون‌وون (؛ ۸ ژوئن ۱۷۸۹ – ۲۱ سپتامبر ۱۸۵۷) ملکه هم‌نشین پادشاه سانجو چوسان بود. او پس از مرگ همسرش با عنوان ملکه بیوه میونگ‌گیونگ شناخته می‌شد. او بین سال‌های ۱۸۳۴ تا ۱۸۴۱ نایب‌السلطنه نوه‌اش، هئونجونگ چوسان بود.
همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سو از قبیلهٔ بان‌نام پارک (؛ ۲۱ مه ۱۷۷۰ – ۳۱ ژانویه ۱۸۲۳) با نام شخصی پارک گاسون، پنجمین صیغه‌سلطنتی پادشاه جونگ‌جو و مادر پادشاه سان‌جو بود. وی همچنین عنوان سلطنتی همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی یو-بین (유빈, 綏嬪) را نیز داشت. زندگی‌نامه. زندگی اولیه. همسر سلطنتی آینده در ۲۱ مه ۱۷۷۰ در قبیلهٔ بان‌نام پارک به عنوان فرزند چهارم و دختر دوم پارک جون‌وون، وزیر دادگستری و بانو وون از قبیلهٔ وون‌جو وون متولد شد. نام کوچک او پارک گاسون بود زندگی در قصر. در سال ۱۷۸۷، چون پادشاه جونگ‌جو هنوز بدون وارث
در سال ۱۷۸۷، چون پادشاه جونگ‌جو هنوز بدون وارث بود، ملکه‌مادر یه‌سون (دومین همسر پادشاه یونگ‌جو) تصمیم گرفت همسر جدیدی را برای نوهٔ ناتنی خود انتخاب کند و بانو پارک در ۸ فوریه، زمانی که ۱۶ سال داشت انتخاب شد. سه روز بعد، در ۱۱ فوریه، بانو پارک به عنوان یک همسر سلطنتی با رتبهٔ بین"، با پیشوند «سو» (綏)، به معنای "صاف و صلح‌طلب" منصوب شد. روز بعد، همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سو وارد قصر شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۷۹۰، او پسری به نام یی گونگ (이공) به دنیا آورد که در سال ۱۸۰۰ در سن ۱۰ سالگی به عنوان ولیعهد منصوب شد. در ۱ مارس
سن ۱۰ سالگی به عنوان ولیعهد منصوب شد. در ۱ مارس ۱۷۹۳، بانو پارک، شاهزاده‌خانم سوک‌سون (숙선옹주) را به دنیا آورد. بانو پارک سو-بین فردی ملایم، خوش رفتار و مودب توصیف شده. او همچنین معمولا کم حرف بود و ساده زندگی می کرد. در نتیجه، او به عنوان "یک همسر خیرخواه" (賢嬪) بسیار مورد تحسین قرار میگرفت. او تنها همسر سلطنتی در تاریخ چوسان است که به اندازه کافی عمر کرد تا شاهد به تخت نشستن پسرش باشد. مرگ و آرامگاه. در ۳۱ ژانویه ۱۸۲۳، همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سو در سالن بوگیونگ دانگ در کاخ (چانگ‌دیوک گونگ فعلی) درگذشت. در
دانگ در کاخ (چانگ‌دیوک گونگ فعلی) درگذشت. در اصل، او در منطقهٔ دونگ‌دامون، سئول به خاک سپرده شد، اما در سال ۱۸۵۵ (ششمین سال سلطنت پادشاه چول‌جونگ)، زمانی که ایل‌ونگ، مقبرهٔ پادشاه سان‌جو، به مکان دیگری منتقل شد، آرامگاه او نیز به سون‌گانگ وون منتقل شد. به گفته فنگ‌شویی، در چهاردهمین سال سلطنت پادشاه پادشاه چول‌جونگ، دوباره به مکان فعلی خود (در نامیانگ‌جو، استان گیونگ‌گی) منتقل شد، زیرا بنا به گزارشوفنگ‌شویی، مکان سون‌گانگ وون مناسب نبود. این مقبره با نام هوی‌گیونگ‌وون شناخته می شود. لوح یادبود او در
نام هوی‌گیونگ‌وون شناخته می شود. لوح یادبود او در چیل‌گونگ (یا "کاخ هفت همسر سلطنتی") ثبت شده است. به همین دلیل، او با نام های بانو گه‌سون (가순궁، 嘉順宮) یا بانو گیونگ‌وو (경우궁، 景祐宮) نیز شناخته می شود. پس از مرگ، بانو پارک، ابتدا به عنوان هیون‌موک سو-بین (현목수빈) مورد تجلیل قرار گرفت، اما در سال ۱۹۰۱، در سال پنجم سلطنت پادشاه گوجونگ، عنوان او را به هیون‌موک سو-بی (현목수비) تغییر داد.
ملکه کیم هیویی؛ (به کره‌ای: 효의왕후؛ هانجا: 孝懿王后؛ ۵ ژانویه ۱۷۵۴ - ۱۰ آوریل ۱۸۲۱)، از قبیله چونگ‌پونگ کیم (청풍김攨؛ 淸風金 淸風金) ملکه همسر پادشاه جونگ‌جو از چوسان بود. در سال ۱۸۹۹، پادشاه گوجونگ به او لقب هیویی (به معنای "ملکه مهربان") را اعطا کرد. زندگی‌نامه. ملکه آینده در ۵ ژانویه ۱۷۵۴ و در بیست و نهمین سال سلطنت پادشاه یونگ‌جو متولد شد. او دختر کیم شی-موک (김시묵؛ 金時默) و همسرش بانو هونگ از قبیلهٔ نام‌یانگ هونگ (남양 홍씨؛ 南陽 洪氏) بود. او در سال ۱۷۶۲ در سن ۹ سالگی، در دهمین روز از دومین ماه قمری در سی و هشتمین سال سلطنت
روز از دومین ماه قمری در سی و هشتمین سال سلطنت پادشاه یونگ‌جو، با شاهزاده یی سان (پسر ولیعهد سادو و نوه پادشاه یونگ‌جو) ازدواج کرد. گفته می‌شد دلیل ازدواج بانو کیم با ولیعهد جوان این بود که او از قبیلهٔ چونگ‌پونگ کیم و از طایفه ملکه میونگ‌سونگ (که عمه بزرگ ‌بزرگ او بود) بود. دخترعموی کوچکتر او، بانو کیم، بعداً با برادر کوچکتر بانو هه‌گیونگ (مادر پادشاه جونگ‌جو) ازدواج کرد و از این طریق به قبیله او ارتباطات سلطنتی بیشتری رسید. او با به سلطنت رسیدن شوهرش در ۲۷ آوریل سال ۱۷۷۶ ملکه رسمی چوسان شد. ملکه هیویی
۲۷ آوریل سال ۱۷۷۶ ملکه رسمی چوسان شد. ملکه هیویی هیچ فرزندی از پادشاه جونگ‌جو به دنیا نیاورد، اما پسران دو تن از صیغه های شوهرش به نام های شاهزاده یی سون (پسر همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سونگ) و شاهزاده یی گونگ (پسر همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی پارک) را به عنوان فرزندخوانده خود پذیرفت. پسر بانو سونگ در ۵ سالگی فوت کرد، اما پسر بانو پارک در نهایت جانشین پادشاه جونگ‌جو شد و به عنوان پادشاه سان‌جو به تخت سلطنت نشست. ملکه هیویی ۲۱ سال بیشتر از شوهرش، که در سال ۱۸۰۰ درگذشت، زنده ماند. او در تالار جاگیونگ، کاخ چانگ‌یونگ،
زنده ماند. او در تالار جاگیونگ، کاخ چانگ‌یونگ، هان‌سونگ، در روز نهم ماه سوم در بیست و یکمین سال سلطنت فرزندخوانده‌اش پادشاه سان‌جو درگذشت.
کوری میلز (؛ زادهٔ ) تاجر و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۲۳ عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه هفتم فلوریدا است. او که یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است، پیش از انتخاب شدن به‌عنوان عضو کنگره، در سازمان‌های مختلف به‌عنوان متخصص امور امنیتی و دفاعی و مدیر بازرگانی فعالیت می‌کرد.
این فهرست رهبران داعش از زمان تأسیس دولت اسلامی عراق است. رهبران شاخه‌های بین‌المللی داعش. این فهرست به رهبران شناخته شده از شاخه‌های بین‌المللی داعش که بخشی از خلافت جهانی دولت اسلامی عراق و شام هستند، اشاره دارد.
آنا ایلچه گومز اورتگا (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۴۴ – درگذشته ۱ نوامبر ۲۰۱۷) شاعر، روزنامه‌نگار و کتابدار نیکاراگوئه‌ای بود. او یکی از چهره‌های مهم شعر معاصر نیکاراگوئه نیز محسوب می‌شود. همچنین او را یکی از برجسته‌ترین شاعران ادبیات نیکاراگوئه می‌دانند. سنین جوانی و تحصیل. گومز اورتگا در سال ۱۹۴۴ در ماسایا، نیکاراگوئه، در منطقه بومی دهکده مونیمبو به دنیا آمد. پدرش سوفونیا گومز، معلم و نقاش تصاویر مذهبی بود که برای بهبود سواد در جامعه خود تلاش می‌کرد، و مادرش آنا ماریا اورتگا سیلوا بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده، از
اورتگا سیلوا بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده، از میان چهار فرزند بود. گومز نوشتن را در ۸ یا ۹ سالگی آغاز کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۶۳، در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد، سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری در دانشگاه بارسلون اسپانیا گرفت. حرفه. شعر. شعر او، اولین بار در سال ۱۹۶۴ در ضمیمه فرهنگی روزنامه "لا پرنسا" منتشر شد. گومز پس از ادامه انتشار در نشریات مختلف، اولین کتاب خود را با "نام «مراسم سکوت»" در سال ۱۹۷۵ به رشته تحریر درآورد.
«مراسم سکوت»" در سال ۱۹۷۵ به رشته تحریر درآورد. این کتاب اثر مهمی از جنبش ادبی «نسل دهه ۷۰» نیکاراگوئه محسوب می‌شود. برخی از اشعار او در «عاشقان و رفقا» با ویرایش آماندا هاپکینسون (لندن: مطبوعات زنان، ۱۹۸۹) و شاعران انقلاب نیکاراگوئه، ویرایش دینا لیوینگستون (لندن: کاتاباسیس، ۱۹۹۳) به انگلیسی ترجمه شده است. گومز که یکی از مخالفان رژیم سوموزا در دهه ۱۹۷۰ بود، اگر چه عضو رسمی جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا نبود، بعداً در دهه ۱۹۸۰ به انجمن ساندینیستای کارگران فرهنگی، سازمانی متشکل از هنرمندان ساندینیستا پیوست.
سازمانی متشکل از هنرمندان ساندینیستا پیوست. او در اولین دوره ریاست جمهوری دانیل اورتگا برای تبادلات فرهنگی به دیگر کشورهای سوسیالیستی سفر کرد. در سال ۱۹۸۲، گومز تنها زنی بود که در مجموعه دوزبانه "شاعران نیکاراگوئه" استیون اف وایت گنجانده شد. در سال ۱۹۸۹، او جایزه «دستور استقلال فرهنگی روبن داریو» را دریافت کرد، که کمک‌های مهم هنرمندان و روشنفکران نیکاراگوئه را به رسمیت شناخت. او در سال ۲۰۰۲ توسط مرکز نیکاراگوئنس د اسکریتورس به دلیل شعرش مورد تقدیر قرار گرفت و سال بعد از آثار ادبی او توسط دانشگاه خودمختار
و سال بعد از آثار ادبی او توسط دانشگاه خودمختار ملی نیکاراگوئه تقدیر شد. مجموعه دوم او، "«اشعار روزمره بشریت»"، در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. این جایزه در مسابقه ملی شعر نوشته شده توسط زنان ماریانا سانسون که توسط انجمن نویسندگان زن نیکاراگوئه برگزار شد، برنده شد. او در سال ۲۰۰۶ به عضویت آکادمی زبان نیکاراگوئه درآمد و دومین زنی بود که به این سازمان ادبی پیوست. کتابداری. گومز همچنین به عنوان روزنامه‌نگار و در روابط عمومی برای مؤسسات مختلف کار می‌کرد. پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ در اداره
مدرک کارشناسی ارشد، از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ در اداره کتابخانه بانک مرکزی و مدیریت کتابخانه ملی آرماندو جویا گیلن به کارش ادامه داد. زندگی شخصی و میراث. گومز دو فرزند به نامهای مارکو آنتونیو و والریا از عکاس ساموئل بارتو داشت. پس از جدایی آنها، او مجرد ماند. تجربه او به عنوان یک مادر مجرد به او کمک کرد تا برای حقوق زنان در کشورش مبارزه کند. او در سال ۲۰۱۷ در سن ۷۳ سالگی در ماسایا بر اثر سرطان درگذشت، در همان خانه‌ای که در آن متولد شده بود، پس از بازنشستگی زندگی می‌کرد. کتابی از آثار جمع‌آوری شده او با عنوان
می‌کرد. کتابی از آثار جمع‌آوری شده او با عنوان "«اشعار گردآوری شده»" سال بعد منتشر شد.
یونیورسال میوزیک اینترپرایز بخش کاتالوگ گروه موسیقی یونیورسال است.در سال ۲۰۱۷ گروه موسیقی استیکس با یونیورسال میوزیک اینترپرایز برای آلبوم مأموریت قرارداد امضا کرد. اواخر همان سال یونیورسال تشکیل افسانه‌های شهری را اعلام کرد، یک بخش کاتالوگ جدید که بر انتشار مجدد موسیقی‌های شهری مذکور تمرکز دارد.
کیم کی نام (؛ ۲۸ اوت ۱۹۲۹ – ۷ مه ۲۰۲۴) یک عالی مقام اهل کره شمالی بود. او نایب رئیس (دبیر سابق) حزب کارگران کره و معاون سابق بخش تبلیغات و پروپاگاندا از سال ۲۰۱۷ تا ۱۹۸۹، مسئول هماهنگی مطبوعات، رسانه‌ها، هنرهای زیبا و انتشار برای حمایت از سیاست دولت بود. او همچنین نایب رئیس کمیته اتحاد مجدد مسالمت آمیز بود که در این سمت سفرهای متعددی را به جنوب، رهبری کرد و چندین دوره در مجلس عالی خلق خدمت کرد که برای اولین بار در نوامبر ۱۹۷۷ در آن انتخاب شد. زندگی‌نامه. کیم کی نام در اندا، هیلانگجیانگ، چین به دنیا آمد. او
کی نام در اندا، هیلانگجیانگ، چین به دنیا آمد. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه کیم ایل سونگ و مدارس حزب شوروی بود، ابتدا در امور خارجی (که در اوایل دهه ۱۹۵۰ سفیر کره شمالی در پکن بود) کار کرد و سپس در اواخر دهه ۱۹۶۰ به بخش تبلیغات و پروپاگاندا رفت. در سال ۱۹۷۴ به سردبیری مجله نظری حزب، "کولوجا" منصوب شد و در سال ۱۹۷۶ به سردبیری "رودونگ سینمون" ارتقا یافت. او با نوشتن مقالاتی که آیین کیم جونگ ایل را تبلیغ کرده است کرده و نقش تاریخی کیم ایل سونگ را ستایش کرده است، شناخته می‌شود. وی در اکتبر ۱۹۸۰ در ششمین کنگره حزب
می‌شود. وی در اکتبر ۱۹۸۰ در ششمین کنگره حزب به عضویت درآمد. کیم کی نام رئیس تبلیغات حزب و نویسنده اصلی شعارهای سیاسی کره شمالی در زمان کیم جونگ ایل بود. به او نقشی در تضمین جانشینی کیم جونگ اون داده شد و در سپتامبر ۲۰۱۰ به ششمین دفتر سیاسی منصوب شد. او یکی از تنها دو مقام غیرنظامی بود که تابوت کیم جونگ ایل را در جریان تشییع جنازه وی در دسامبر ۲۰۱۱ همراهی کرد، دیگری چو تائه بوک بود. او همچنین در ژوئن ۲۰۱۶ در کمیسیون امور دولتی که تشکیل شد، مقام داشت. او در اکتبر ۲۰۱۷ توسط پاک کوانگ هو در تمام وظایفش در
در اکتبر ۲۰۱۷ توسط پاک کوانگ هو در تمام وظایفش در پلنوم کمیته مرکزی جایگزین شد. او در سال ۲۰۱۶ توسط دولت ایالات متحده تحت تحریم قرار گرفت. درگذشت. کیم کی نام ۷ مه ۲۰۲۴ به علت کهولت سن و از کار افتادن «چند عضو داخلی» در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
لیلا مطوع () (زادهٔ ۱۹۸۷) یک داستان‌نویس و روزنامه‌نگار بحرینی است. او به خاطر نوشتن رمان‌هایی با محوریت دیدگاه زنانه در جامعه‌ای با عناصر بنیادگرای قوی شناخته می‌شود. حرفه. او در سال ۲۰۱۶ در جشنواره جایزه بین‌المللی ادبیات داستانی عربی که به اختصار «بوکر» نامیده می‌شود، شرکت کرد. در سال ۲۰۱۹ برای کتاب «چند ریه برای ساحل» از سوی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد از او تقدیر شد و آن کتاب در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان مهمان در نمایشگاه بین‌المللی کتاب شارجه شرکت کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز برای
کتاب شارجه شرکت کرد. در سال ۲۰۲۱ نیز برای شرکت در جشنواره ادبیات لیون کاندید شد. زندگی. لیلا در سال ۱۹۸۷ در منطقه محرق بحرین در خانواده‌ای سخت‌گیر به دنیا آمد. او عشق به مطالعه را از پدرش آموخت که پس از درگذشت پدرش کتابخانه‌ای حاوی شاهکارهای ادبیات جهان برای او بر جای ماند. مادرش نیز در تقویت عشق او به مطالعه کمک بسیاری کرد. او در اوایل دهه بیست زندگی خود به تنهایی به امارات متحده عربی سفر کرد و در آنجا فکر نوشتن رمان به ذهنش خطور کرد: اولین رمان او «تماشای عاشق شدن دوستم با مردی بد» نام داشت که نوشتن آن
عاشق شدن دوستم با مردی بد» نام داشت که نوشتن آن از سال ۲۰۰۸ تا انتشار آن در سال ۲۰۱۲ طول کشید که نام آن به «قلب من برای فروش نیست» تغییر کرد.
کنسرتو پیانو شماره ۲۰ در ر مینور K.466 در سال ۱۷۸۵ توسط ولفگانگ آمادئوس موتسارت ساخته شد. پیش‌زمینه. کنسرتو شماره ۲۰ در گام ر مینور نوشته شده بود. این اولین کنسرتو پیانو موتسارت در گام مینور بود. لودویگ فان بتهوون جوان این کنسرتو را تحسین می‌کرد و آن را در رپرتوار خود نگه می‌داشت. بتهوون همچنین برای این کنسرتو کادنزایی(WoO 58) نوشت. برامس، هومل، بوزونی، کلارا شومان و آلکان از دیگر آهنگسازانی بودند که برای کنسرتو شماره ۲۰ کادنزا نوشتند. موومان‌ها. کنسرتو شماره ۲۰ برای تکنوازی پیانو به همراه فلوت، دو ابوا، دو
۲۰ برای تکنوازی پیانو به همراه فلوت، دو ابوا، دو فاگوت، دو شیپور، دو ترامپت، تیمپانی و سازهای زهی آرشه‌ای نوشته شده هست. این اثر، همانند فرم رایج در کنسرتو، از سه موومان تشکیل شده هست.
تاتیانا کیریلوونا اوکونوسکایا (به )(زادهٔ ۳ مارس ۱۹۱۴) یک هنرپیشه اهل شوروی و روسی بود. زندگی‌نامه. تاتیانا در ۳ مارس ۱۹۱۴ در زاویدوو در یک خانواده اصیل زاده شد. پدر او کریل تیتوویچ اوکونفسکی، افسر پلیس (۱۸۷۶–۱۹۳۷) و مادرش اوگنیا الکساندرونا اوکونوسکایا بود. تحت حمایت معمار میخائیل پاولوویچ پاروسنیکوف، او به عنوان یک دانشجوی داوطلب در مؤسسه معماری مسکو استخدام شد اما با اعتراف خودش او مجبور به رفتن به آن مؤسسه شده بود و به صورت داوطلب به آن مؤسسه نرفته بود. در اوت ۱۹۳۷، پدرش دستگیر شد و کمتر از دو هفته بعد
در اوت ۱۹۳۷، پدرش دستگیر شد و کمتر از دو هفته بعد در زمین تمرینی در منطقه بوتوو اعدام شد. بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ او در تئاتر گورکی مشغول به کار شد. در همان زمان، او به‌طور فعال در فیلم‌هایی در سینما نیز بازی می‌کرد. اولین بازی او در نقش خانم کاره-لامدون در فیلمی به کارگردانی میخائیل روم به نام «پیشکا» بود که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۸ او در تئاتر لنین کومسومول بازی کرد. دستگیری و تبعید. در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۸، او تحت قانون شوروی و بر اساس ماده ۵۸٫۱۰ به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شد.
۵۸٫۱۰ به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شد. آن‌طور که اوکونوسکایا ادعا کرد، در حین دستگیری ظاهراً هیچ حکمی به او ارائه نشده است، در حالی که، به گفته رازاکوف، یادداشت کوتاهی به او نشان داده شده است که متنی حاوی جمله: «شما در معرض بازداشت هستید. آباکوموف» به او ارائه شده است که البته به صورت حکمی نبوده است. پس از آن دستگیری ماجراجویی‌های تاتیانا در زندان‌ها و اردوگاه‌های شوروی آغاز شد. طبق خاطرات تاتیانا، در میان طرفداران او افراد مشهوری مانند کمیسر امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی، لاورنتی بریا، رئیس
امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی، لاورنتی بریا، رئیس ستاد کل پارتیزان‌های یوگسلاوی، کوچا پوپوویچ، مارشال بروز تیتو و وزیر امنیت دولتی ویکتور آباکوموف قرار داشتند. با این وجود، دخترش، اینگا دیمیتریونا سوخودرو، که با او در همان آپارتمان زندگی می‌کرد، انکار می‌کند که مادرش چنین تحسین‌کنندگانی داشته باشد و مادرش را به عنوان یکی از فریبکاران بزرگ قرن بیستم معرفی می‌کند. واقعیت آزار و اذیت این بازیگر زن در خاطرات آنها توسط آنتون ولادیمیرویچ، الکساندر میخائیلوویچ، یوری میخایلوویچ نقل شده است. جوسیپ بروز تیتو از سال