payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را نخواهد، گفته می‌شود که روح دور می‌شود. در برخی از روایت‌ها، رد هر دو گزینه و فرار از "آکا مانتو" نیز منجر به زنده ماندن می‌شود، گاه "آکا مانتو" به سادگی مانع خروج فرد می‌شود. تاریخچه. "متیو مایر"، نویسنده و فولکلورشناس بیان کرده که "آکا مانتو" به عنوان شایعه در مدرسه به‌وجود آمده که قدمت آن به اوایل دهه سوم قرن بست برمی گردد. در آن زمان، کلمه "مانتو" معمولاً به یک ژاکت بدون آستین به سبک "کیمونو" گفته می‌شد، در حالی که در عصر حاضر، "مانتو" کلمه ژاپنی برای شنل و پیچه تعریف شده. به همین دلیل، نسل‌های مختلف
شنل و پیچه تعریف شده. به همین دلیل، نسل‌های مختلف دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ ظاهر "آکا مانتو" داشته‌اند. در فرهنگ عامه. Akagami-Aogami به عنوان هیولای هفتگی در قسمت دوم انیمه سریال "Ghost Stories" س ساخت سال ۲۰۰۰ ظاهر می‌شود. بازی ویدیویی " در سال ۲۰۰۳ دارای حریفی است که با نام "قاتل شنل پوش"" شناخته می‌شود، که ممکن است بر اساس افسانه "آکا مانتو" ساخته شده باشد. بازی ویدیویی "آکا مانتو" ۲۰۱۹ که توسط "Chilla's Art" ساخته و منتشر شده، بر اساس این افسانه است. در سریال تلویزیونی ۲۰۲۱ کره جنوبی "Squid Game"،
ویلیام ایرواین (William Irvine) (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۷۴۱ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴)، پزشک، سرباز و دولتمرد ایرلندی-آمریکایی اهل کارلایل، پنسیلوانیا بود. او قبل از اینکه به انقلاب آمریکا بپیوندد و در طول جنگ انقلابی آمریکا علیه بریتانیایی‌ها مبارزه کند، به عنوان جراح در یک کشتی برای نیروی دریایی سلطنتی، طبابت می‌کرد. با تشدید تنش میان مستعمرهٔ آمریکا و دولت بریتانیا در طول دهه ۱۷۷۰، ایرواین، آرمان انقلابی را درک کرد و با آن متحدشد. او پس از آن به عنوان سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا، در وسترن تئاتر خدمت‌کرد. پس از
انقلابی آمریکا، در وسترن تئاتر خدمت‌کرد. پس از جنگ، او در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت کرد و بعدها نقش فعالی در خاتمه دادن شورش ویسکی در پنسیلوانیا ایفا کرد. او همچنین دو دوره در کنگره، به نمایندگی از پنسیلوانیا خدمت کرد و در سایر امور عمومی این استان نیز فعال‌بود. اوایل زندگی. ایرواین از خانواده‌ای اسکاتلندی-ایرلندیِ پروتستان بود که نزدیک انیسکیلن، در شهرستان فرمانا، اولستر، در پادشاهی ایرلند به‌دنیا آمد. قومیت اسکاتلندی‌ایرلندی و مذهب پروتستان او، در ابتدا مانعی در دنیای اجتماعی تحت سلطه انگلیس در آمریکای
مانعی در دنیای اجتماعی تحت سلطه انگلیس در آمریکای استعماری بود. او از دانشگاه دوبلین فارغ‌التحصیل شد. در آنجا، پزشکی و ادبیات کلاسیک را زیر نظر جورج کلگهورن که بعدها شایستگی و دانش ایرواین در پزشکی را تضمین کرد، آموخت. پس از آن، او برای کار به عنوان جراح کشتی در من آو وار بریتانیا پذیرفته شد و در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا خدمت کرد. در ۱۷۶۳ به مستعمرات بریتانیا در آمریکا مهاجرت کرد و در کارلایل، پنسیلوانیا ساکن شد. در آن سال او نماینده مجمع‌های انقلاب استانی برگزار شده در ۱۷۶۴–۱۷۶۶ شد. او در ۱۷۷۲ با آن
برگزار شده در ۱۷۶۴–۱۷۶۶ شد. او در ۱۷۷۲ با آن کالندر، دختر رابرت کالندر، شهروند برجستهٔ کارلایل ازدواج کرد. ایرواین احترام زیادی برای او قائل بود و اولین پسرش را به نام او نام‌گذاری کرد. ایرواین دو برادر داشت؛ اندرو که افسر ارتش قاره‌ای بود و متیو که پزشک و جراح در لشکر ژنرال چارلز لی بود. پسر او، کالندر، در ۱۷۷۴ به‌دنیا آمد و در ۱۷۹۸ کاپیتان توپ‌خانه و مهندسان شد. زمانی که انتصاب سیاسی ایرواین مستلزم نقل مکان به فیلادلفیا شد کالندر، املاک پدرش در بروکن استراو را مدیریت کرد. پسر دوم او، ویلیام، در ۱۸۰۸ به
را مدیریت کرد. پسر دوم او، ویلیام، در ۱۸۰۸ به عنوان کاپیتان توپ‌خانهٔ سبک، وارد ارتش شد و در جنگ ۱۸۱۲ شرکت کرد. کوچک‌ترین پسر ایرواین، آرمسترانگ، نیز در جنگ ۱۸۱۲ به عنوان آجودان ارتش نظامیان مشترک‌المنافع پنسیلوانیا خدمت کرد. ایرواین در طول دوران نظامی خود یک نامه‌نویس مشتاق بود و غیر از مکاتبات نظامی، به‌طور منظم با همسرش آن و فرزندانش نامه‌نگاری می‌کرد. اواخر زندگی. ایرواین به عنوان نماینده پنسیلوانیا در کنگرهٔ سوم انتخاب شد که از ۲ دسامبر ۱۷۹۳ تا ۳ مارس ۱۷۹۵ خدمت می‌کرد. در ۱۷۹۷ او به عنوان کمیسر به
۱۷۹۵ خدمت می‌کرد. در ۱۷۹۷ او به عنوان کمیسر به پنسیلوانیا فرستاده شد تا اختلافات مربوط به شورش ویسکی را حل کند. هنگامی که او در این تلاش شکست خورد، به عنوان فرماندهٔ نیروهای شبه نظامی منصوب شد و در نهایت به شورش ویسکی پایان داد. ایرواین به مشارکت خود در زندگی عمومی پنسیلوانیا ادامه داد و بر توزیع زمین‌هایی که به کهنه سربازان اهدا شده بود، نظارت و هدایت کرد. او دو دوره در کنگره خدمت کرد، در مجمع قانون اساسی پنسیلوانیا خدمت کرد و در هیئت مأمورانی بود که حساب‌های مالی میان ایالت‌های مختلف و دولت فدرال تازه
مالی میان ایالت‌های مختلف و دولت فدرال تازه تأسیس را تسویه می‌کردند. در دهه ۱۷۹۰، ایرواین نقش مهمی در بررسی زمین‌ها و تعیین مرزهای شهرها در غرب پنسیلوانیا ایفا کرد. ایرواین چندین قطعه زمین در نزدیکی دهانه نهر بروکن استراو در رودخانه آلگنی خریداری کرد که برخی از آن‌ها را به پسرش کالندر داد. این منطقه خیلی زود رشد کرد و به حومه وارن، پنسیلوانیا تبدیل شد. پسر بزرگ ایرواین، کالندر ایرواین، زمین را کشت کرد، یک فروشگاه عمومی در آن نزدیکی تأسیس کرد و خانه‌ای زیبا روی سراشیبی مشرف به رودخانه ساخت. این ملک به نام
روی سراشیبی مشرف به رودخانه ساخت. این ملک به نام «بروکن‌استراو» شناخته و به خانه و مرکز تجارت سه نسل از نوادگان ایرواین تبدیل شد. این مکان جایی است که مشاغل و زندگی خانوادهٔ ایرواین در چهار نسل بعدی در آن متمرکز شده‌است. ایرواین شاکی پروندهٔ دادگاه عالی ایرواین علیه سیمز لس بود که شامل ادعاهای متفاوت زمینی میان ایرواین و چارلز سیمز از ویرجینیا بود که ادعا داشت جزیره مونتور توسط پنسیلوانیا برای خدمتش در جنگ انقلابی به او اعطا شده بود. دادگاه به اتفاق آرا به نفع سیمز که زودتر ادعا کرده بود، رأی‌داد. در اواخر
سیمز که زودتر ادعا کرده بود، رأی‌داد. در اواخر دهه ۱۷۹۰، ایرواین برای آخرین بار در پاسخ به یک شورش مالیاتی دیگر جایگاهی نظامی را بر عهده گرفت. در طول سال ۱۷۹۷، تنش میان فرانسه و ایالات متحده افزایش یافت. دولت آمریکا به دنبال تأمین مالی برای بهبود ارتش و آماده شدن برای آنچه که به شبه جنگ (جنگ دریایی) تبدیل شد، بود. برای تأمین مالی جنگ، کنگره، مالیاتی را بر خانه‌ها و سایر دارایی‌ها وضع کرد. مالیات جدید به نام مالیات پنجره شناخته شد. بر اساس این قانون اندازه یک خانه، با توجه به تعداد پنجره‌های آن تعیین می‌شد.
خانه، با توجه به تعداد پنجره‌های آن تعیین می‌شد. در پاسخ، شهروندان که بیشتر هلندی‌های ساکن در پنسیلوانیا بودند، در آنچه که شورش سیب زمینی سرخ شده نامیده شد، شورش کردند. برخی از جمع‌کنندگان مالیات از شهرها رانده و برخی زندانی شدند. برای سرکوب شورش، رئیس‌جمهور آدامز به نیروها دستور مداخله داد تا افراد مختلف مسئول را دستگیر کنند. ایرواین به گروهی پیوست که به سمت کواکرتاون پیشروی می‌کردند. ایرواین برای یکی از دوستانش نوشت: «زنگ زمان و عمر بر من می‌خزد، می‌ترسم در این حرفه من را بی‌دست و پا کند.» با این حال،
در این حرفه من را بی‌دست و پا کند.» با این حال، ایرواین، علی‌رغم احتیاط‌هایش، این امتحان سخت را تحمل کرد و سلامت به خانه بازگشت. این شورش آخرین خدمت نظامی فعال ایرواین بود، هرچند که او به کارش در ارتش ادامه داد. در۱۸۰۱، او به عنوان سرپرست فروشگاه‌های نظامی در فیلادلفیا منصوب‌شد. در ۱۸۰۱ ایرواین به عنوان رئیس انجمن استانی سینسیناتی انتخاب شد و این سمت را تا زمان مرگش حفظ کرد. ایرواین در ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا فوت کرد. او را در یک قبرستان نزدیک تالار استقلال دفن کردند. در ۱۸۳۳ او را مجدد در
تالار استقلال دفن کردند. در ۱۸۳۳ او را مجدد در گورستان جدید رونالدسون دفن کردند. زمانی که گورستان در دههٔ ۱۹۵۰ بسته شد، قبر چند افسر جنگ انقلابی مانند ایرواین توسط پیشوای سوئدهای قدیمی شناسایی و در قبرستان کلیسای گلوریا مجدد به خاک سپرده‌شدند.
رامین پرهام (زاده آبان ۱۳۴۲ در کاشان) بازیگر، پژوهشگر و نویسنده ایرانی است. او نویسنده کتاب "مشروطه نوین" است. زندگی و فعالیت. رامین پرهام، زاده آبان ماه سال ۱۳۴۲ در کاشان است. وی فرزند باقر پرهام مترجم و پژوهشگر است. پرهام چهار سال پس از انقلاب ۱۳۵۷، در سن نوزده سالگی به کشور فرانسه مهاجرت کرد. پرهام، بعد از پایان دوره نخست دانشگاهی از فرانسه به ایالات متحده آمریکا رفت و دوره دکترای خود را در رشته زیست‌شناسی مولکولی گیاهان در دانشگاه ایلینوی ادامه داد. پرهام بعد از اتمام دوره دکترا به دانشگاه ویرجینیا رفت.
بعد از اتمام دوره دکترا به دانشگاه ویرجینیا رفت. وی هفت سال پس از تحصیلات، به فرانسه بازگشت و در بخش خصوصی در فرانسه سرگرم کار شد و سپس به نوشتن روی آورد. مشروطه نوین. رامین پرهام، کتابی به‌نام "مشروطه نوین" تألیف کرده است که در آن به شرح چگونگی رخ‌دادن جنبش مشروطه ایران می‌پردازد. همچنین پرهام در این کتاب، راه پیشرفت ایران را در تفکر نقادانه می‌داند.
ویلیام پاکا (William Paca) (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا و یکی از امضاءکنندگان انجمن قاره‌ای و اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا بوده‌است. او نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگره قاره‌ای، فرماندار مریلند و قاضی فدرال ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند بوده است. اوایل زندگی. پاکا در ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ در ابینگدام، ایالت مریلند، آمریکای بریتانیا چشم به جهان گشود. او در سال ۱۷۵۲ وارد مدرسه در آکادمی فیلادلفیا و مدرسه خیریه شد و به کالج فیلادلفیا
فیلادلفیا و مدرسه خیریه شد و به کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا کنونی) رفت و در سال ۱۷۵۹ با مدرک کارشناسی هنر از کالج فیلادلفیا فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در سال ۱۷۶۲ مدرک کارشناسی‌ارشد خود را در رشتهٔ هنر از همان مؤسسه دریافت کرد. اگرچه این رشته نیازی به مطالعه و تحصیل بیشتر نداشت ولی پاکا به تنهایی درخواست آن را داشت و از شرایط خوبی نیز برخوردار بود. او همچنین در معبد داخلی در لندن شرکت کرده و در سال ۱۷۶۱ به همراه استفان بوردلی درس حقوق خواند و در همان سال در هیئت وکلا پذیرفته شد. پاکا در سال ۱۷۶۳
سال در هیئت وکلا پذیرفته شد. پاکا در سال ۱۷۶۳ وارد مرحلهٔ تمرین خصوصی در آناپلیس شد. پاکا فرزند جان پاکا (زادهٔ حدود ۱۷۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷۸۵) که یک مزرعه‌دار ثروتمند در منطقهٔ انگلیسی و الیزابت اسمیت (درگذشتهٔ ۱۷۶۶) بود. او دومین پسر خانواده پس از برادرش بزرگش، آکیلا بوده و پنج خواهر داشت. پاکا از مری چو که دختر یکی از مزرعه‌داران برجستهٔ مریلند بود، خواستگاری کرده و در ۲۶ مه ۱۷۶۳ با یکدیگر ازدواج کردند. آنها صاحب سه فرزند شدند گرچه فقط پسرشان، جان فیلمون به سن بزرگسالی رسید و بقیه در کودکی از دنیا رفتند.
سن بزرگسالی رسید و بقیه در کودکی از دنیا رفتند. حرفهٔ سیاسی. پاکا میان سال‌های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۴ عضو مجلس سلفی مربوط به املاک مریلند بود. او از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگرهٔ قاره‌ای بود. وی یکی از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶ محسوب می‌شود. او در سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ عضو سنای مریلند نیز بود. پاکا در سال ۱۷۷۸ قاضی دادگاه عالی مریلند بود. همچنین از ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۲ قاضی دادگاه استیناف در پرونده‌های بازداشت شد. او میان سال‌های ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۵ فرماندار
بازداشت شد. او میان سال‌های ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۵ فرماندار ایالت مریلند بود. او در سال ۱۷۸۶ عضو مجلس نمایندگان مریلند بود. او در تأسیس کالج واشینگتن در چسترتوون، مریلند بسیار اثرگذار بود. او در سال ۱۷۸۸ نمایندهٔ مجمع ایالتی مریلند بوده تا رأی دهد که آیا مریلند باید قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده را تصویب کند یا نکند. فقط ساموئل چیس در آن زمان میان بقیهٔ وکلای جوان در آناپلیس دوست صمیمی و همکار سیاسی پاکا شد. پاکا و چیس مخالفان محلی را با قانون تمبر سال ۱۷۶۵ رهبری کردند و سازمان پسران آزادی را در شهرستان آنا
کردند و سازمان پسران آزادی را در شهرستان آنا آروندل، مریلند راه‌اندازی کردند. خدمات قضایی فدرال. پاکا در ۲۲ دسامبر ۱۷۸۹ قرار ملاقاتی از طرف جورج واشینگتن، رئیس‌جمهور وقت، در دورهٔ تعطیلی موقت خود در مورد یک کرسی جدید که در بند ۷۳ اساسنامهٔ کل ایالات متحده آمریکا تصویب شده، در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند، دریافت کرد. او در ۸ فوریه ۱۷۹۰ برای این موقعیت شغلی توسط رئیس‌جمهور واشینگتن، نامزد شد و در ۱۰ فوریه ۱۷۹۰ توسط سنای ایالات متحده آمریکا تأیید شده و در همان روز حکم خود را دریافت
آمریکا تأیید شده و در همان روز حکم خود را دریافت کرد. حرفهٔ پاکا در کرسی فدرال اثر قابل توجهی بر صلاحیت قضایی اداره نیروی دریایی دادگاه فدرال و آن چیزی که قرار بود در چهار دههٔ بعد به کار اصلی دادگاه عالی تبدیل شود، داشت. او به عنوان نخستین قاضی فدرال برای دادگاه منطقهٔ مریلند، نظری در مورد پروندهٔ بتسی ارائه کرد که زمانی که توسط دادگاه عالی برگردانده شد، پیامدهای گسترده‌ای داشت. پاکا در آن پرونده بر اساس سوابق محکم حقوق بین‌الملل و بریتانیا استدلال کرد که دادگاه منطقه، صلاحیت قضایی حکمیت در مورد جوایزی که
منطقه، صلاحیت قضایی حکمیت در مورد جوایزی که توسط کشتی‌های خارجی به بنادر آمریکا آورده می‌شوند، ندارد. دادگاه عالی در رأی‌های متوالی خلاف آن را بیان کرد و یک صلاحیت انحصاری در مورد جوایزی که به دادگاه‌های ناحیه فدرال واگذار شده بود، ایجاد کرد و این امتیاز را از کنسولگری‌های خارجی که مسئولیت آنها بود، سلب کرد. نظر پاکا نخستین نظر دادگاه منطقه‌ای بود که منتشر شد، گرچه به‌طور کامل برگردانده شد، بینشی در آموزش حقوقی گستردهٔ امضا کننده اعلامیه استقلال و مؤلف/گردآورندهٔ چندین مفاد آنچه به منشور حقوق تبدیل شد،
چندین مفاد آنچه به منشور حقوق تبدیل شد، ایجاد کرد. مرگ و میراث. خدمات قضایی پاکا در ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹ به دلیل مرگ او در ملکش در رودخانه وای، در شهرستان کوئین آن، مریلند، خاتمه یافت و در ملک و قبرستان خانوادگی به خاک سپرده شد. پاکا در سال ۱۷۸۳ به عنوان عضو افتخاری انجمن سینسیناتی در ایالت مریلند پذیرفته شد. «در مصوبهٔ اعطای این افتخار که در ۲۲ نوامبر ۱۷۸۳ تصویب شد، آمده‌است که: با توجه به توانایی‌ها، شایستگی‌ها، وطن‌پرستی جناب آقای فرماندار پاکا، این انجمن دستور می‌دهد که دبیرکل ویلیامز منتظر جناب عالی بماند و
می‌دهد که دبیرکل ویلیامز منتظر جناب عالی بماند و به ایشان اطلاع دهد که این انجمن به خود این افتخار را می‌دهند که او را به عنوان عضوی افتخاری در نظر بگیرند». او بعدها میان سال‌های ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۷ به عنوان معاون رئیس انجمن مریلند خدمت کرد. اعضای افتخاری برخلاف اعضای موروثی واجد شرایط نمایندگی توسط یک نواده زنده نیستند. خانهٔ آناپلیس او، خانه و باغ پاکا، به فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شده و در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی ملی برگزیده شد. باشگاه ویلیام پاکا در نیو پراویدنس، نیوجرسی، به افتخار وی نام‌گذاری
در نیو پراویدنس، نیوجرسی، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. نام‌گذاری این باشگاه بیانگر این واقعیت است که پاکا تنها ایتالیایی-آمریکایی بوده که اعلامیهٔ استقلال را امضاء کرد و دلیل اعطای این افتخار به وی نیز همین موضوع است. خانه پاکا- کارول در کالج سنت جان به افتخار پاکا و یار او، کارلس کارول کارلتون، دیگر امضا کننده اعلامیهٔ استقلال، نام‌گذاری شده‌است. اتهام اصل و نسب ایتالیایی. پاکا با اصل و نسبی ایتالیایی از ابروتزو توصیف شده‌است. طبق گفتهٔ استنلی ساوث: «شایعه ایتالیایی بودن این نام ناشی از سخنی بود که در
ایتالیایی بودن این نام ناشی از سخنی بود که در سال ۱۹۱۱ توسط جیمز کاردینال گیبونز از بالتیمور مبنی بر وجود رابطه‌ای بین پاکا و خانواده ایتالیایی پچی، بیان شد. در نامه‌ای به مجلهٔ نیویورک تایمز به تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۷، یکی از نوادگان پاکا ادعا کرد: نیاکان ویلیام پاکا اصالتی ایتالیایی و بریتانیایی داشتند. نام او در اصل به صورت پاکی (سیک) هجی می‌شود. با این حال، در مصاحبه‌ای با جیووانی شیاوو، نویسندهٔ نامه ظاهراً پیشنهاد این را که نام وی پچی است به کاردینال گیبون نسبت داده‌است. شیاوو همچنین گزارش داده که پاکا
نسبت داده‌است. شیاوو همچنین گزارش داده که پاکا در طول مصاحبه به پاپ لئو سیزدهم که نام خانوادگی‌اش پچی بوده، اشاره کرده‌است. استیورسون و یاکوبسن گزارش کردند که هجی نام خانوادگی جد مهاجر ویلیام پاکا، رابرت، شامل پیکر، پکر، پیکا، پکا و پاکا است. نه «پچی» و نه «پاچی» (و نه «پاکا») تأیید نشده‌اند، اما می‌توان به این واقعیت توجه کرد که املای ایتالیایی این نام برای کارمندان انگلیسی‌زبان آن زمان مشخضاً دشوار یا به کل ناآشنا بوده‌است. اگر خانوادهٔ پاکا اصالت ایتالیایی داشتند، از همدیگر دور بودند. پدر ویلیام پاکا،
داشتند، از همدیگر دور بودند. پدر ویلیام پاکا، جان پاکا و همچنین پدربزرگش، آکیلا پاکا (زادهٔ حدود ۱۶۷۵ – درگذشتهٔ ۱۷۲۱) هر دو در مریلند چشم به جهان گشودند. پدر پدربزرگش، رابرت پاکا، در سال ۱۶۳۲ در انگلستان چشم به جهان گشود و در سال ۱۶۵۱ وارد مریلند شده و احتمالاً با نام خانوادگی «پیکر» نیز خوانده می‌شد. خانوادهٔ پاکا هیچگاه ارتباط خود را با آبروزو قطع نکردند. جان پاکا با وجود اینکه در مستعمره بریتانیایی زندگی می‌کردند ولی به سرزمین خود تعلق خاطر داشت و نام نخستین فرزند خود را آکیلا گذارد (آکیلا نام
و نام نخستین فرزند خود را آکیلا گذارد (آکیلا نام لاکوئیلای فعلی بود که تنها در سال ۱۹۳۹ این نام را به خود دید) و به فرزندان خود فرهنگ و زبان خاستگاه‌شان را آموخت.
ویلیام پرسکات (William Prescott) (۲۰ فوریه ۱۷۲۶–۱۳ اکتبر ۱۷۹۵)، از سرهنگان آمریکایی حاضر در جنگ انقلابی این کشور بود که در نبرد بانکرهیل نیز فرماندهی نیروهای میهن‌پرست را بر عهده داشت. پرسکات را بیشتر به واسطه دستوری که به سربازانش داد، می‌شناسند: «تا زمانی که سفیدی چشمان‌شان را ندیدید، شلیک نکنید». به این ترتیب نیروهای شورشی از فواصل نزدیک‌تری به سوی دشمن تیراندازی می‌کردند و شلیک‌های آنها دقیق‌تر و کشنده‌تر می‌شد؛ در نتیجه بهتر می‌توانستند موجودی اندک مهمات خود را حفظ کنند. البته در مورد این که چنین جمله
خود را حفظ کنند. البته در مورد این که چنین جمله ماندگاری ابداع خود او بوده یا توسط شخص دیگری پیش از او نقل شده‌است، اختلاف نظر وجود دارد. زندگی. پرسکات در شهر گروتن واقع در ایالت ماساچوست به‌دنیا آمد، البته در آن هنگام هنوز ایست‌پِپیرل بخشی از گروتن محسوب می‌شد. والدینش بنجامین پرسکات (۱۶۹۶–۱۷۳۸) و ابیگیل الیور پرسکات (۱۶۹۷–۱۷۶۵) بودند. وی در ۱۳ آوریل ۱۷۵۸ با ابیگیل هیل (۱۷۳۳–۱۸۲۱) ازدواج کرد، آنها صاحب یک فرزند شدند و او را ویلیام پرسکات جونیور نامیدند. ویلیام پرسکات خانه‌ای در خیابان پرسکات شهر پِپیرل
ویلیام پرسکات خانه‌ای در خیابان پرسکات شهر پِپیرل ماساچوست داشت. پِپیرل شهری مرزی در مجاورت هالیس نیوهمپشایر بود. از این رو مدت‌ها سرخ‌پوستان در همسایگی‌شان زندگی می‌کردند، به همین دلیل آنها احساس ناامنی داشتند و هرگز بدون اسلحه برای انجام کارهای روزمره به مزرعه نمی‌رفتند. سرهنگ پرسکات زمین‌های خود را برای پسرش، عالی‌جناب ویلیام پرسکات، به ارث گذاشت. پس از اینکه ویلیام در بوستون درگذشت، نگهداری از آن زمین‌ها به نوه او ویلیام اچ. پرسکات که مؤرخ بود واگذار شد و او زمین‌ها را تحت همان نام اصلی سرخ‌پوستی‌شان
و او زمین‌ها را تحت همان نام اصلی سرخ‌پوستی‌شان حفظ کرد. پرسکات به عنوان عضوی از نیروهای شبه نظامی استانی در سلسله نبردهای جورج کینگ شرکت داشت و در محاصره سال ۱۷۴۵ لوئیس‌برگ تحت فرماندهی ویلیام پپرل که بخشی از آن عملیات بود، نیز خدمت کرد؛ بنابراین می‌توان گفت او هم در نام‌گذاری شهر پپیرل ماساچوست که به افتخار فرمانده او در این نبرد صورت گرفت و در سال ۱۷۵۳ از گروتن جدا شد، نقش داشته‌است. سرهنگ پرسکات، با درجه ستوانی در عضویت نیروهای استانی بود و در سال ۱۷۵۵ به منظور بیرون راندن فرانسوی‌های بی‌طرف از
۱۷۵۵ به منظور بیرون راندن فرانسوی‌های بی‌طرف از نوااسکوشیا به آن جا اعزام شد. وی پس از بازگشت، همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، با خانم هیل ازدواج کرد و به سمت سروانی ارتقای یافت. در سال ۱۷۵۵ و با تشدید و گسترش جنگ فرانسویان و سرخ‌پوستان، وی در نبرد فورت بوسژور شرکت کرد. به دلیل خدماتش در این جنگ از او درخواست شد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد ولی پرسکات این پیشنهاد را نپذیرفت. سال‌های بعدی زندگی. سرهنگ پرسکات تا پایان سال ۱۷۷۶ به خدمت خود در ارتش ادامه داد. وی تا زمانی که آمریکایی‌ها ملزم به ترک گاورنرزآیلند
تا زمانی که آمریکایی‌ها ملزم به ترک گاورنرزآیلند نشدند، دراین شهر مستقر بود. او در پاییز ۱۷۷۷، به صورت داوطلبانه برای کمک به دستگیری ارتش تحت فرماندهی ژنرال بورگوین عازم میدان نبرد شد که در واقع آخرین مأموریت نظامی او بود. بعدها، ویلیام پرسکات به عنوان یکی از اعضای کنگره استانی انتخاب شد، کنگره‌ای که در شهر سالم برگزار گشت. پس از بازنشستگی از ارتش، وی به مدت سه سال به عنوان کارمند شهرداری، عضو انجمن شهر و نماینده مجلس ایالتی خدمت کرد و تا پایان عمر نیز در مقام نائب رئیس دادگاه مشغول به کار بود. با آغاز
مقام نائب رئیس دادگاه مشغول به کار بود. با آغاز شورش شیز او بلافاصله به کنکورد عزیمت کرد و به حفاظت از دادگستری و برقراری نظم و قانون اهتمام ورزید. پرسکات سال‌های آتی در مجلس ایالتی ماساچوست فعالیت داشت. همچنین در سال ۱۷۸۶ و در پی احضار شبه‌نظامیان برای سرکوب شورش شیز به آنجا رفت. گفته می‌شود برادراو، الیور پرسکات، در سرکوب این شورش نقش مؤثری ایفا کرده‌است. «نویسنده شخصاً این ماجرا را از سرهنگ پرسکات شنیده‌است که: در سال ۱۷۷۶، هنگامی که با نیروهای خود در نزدیکی نیویورک مستقر بودند، نگهبانان یک فراری
در نزدیکی نیویورک مستقر بودند، نگهبانان یک فراری بریتانیایی را نزد او آوردند. همین که آنها به اردوگاه نزدیک شدند، فراری نگاهی به نگهبانان انداخت و پرسید «کسی که آنجا ایستاده سرهنگ پرسکات است؟» نگهبان این موضوع را به اطلاع سرهنگ رساند. سرهنگ پرسکات پرسید: «من را از کجا می‌شناسی؟» آن مرد جواب داد: «شما را در بانکر هیل دیدم و بلافاصله به جا آوردم که شما چه کسی هستید.» سرهنگ پرسکات پرسید: «چرا آن وقت من را نکشتی؟» سرباز گفت: «من تمام تلاشم را کردم، راستش وقتی فکر می‌کردم که دیگر نمی‌توانید فرار کنید بیش از یک
می‌کردم که دیگر نمی‌توانید فرار کنید بیش از یک بار با دقت به سمت شما نشانه رفتم. وقتی هم خیلی به من نزدیک بودید با سرنیزه‌ام چندین ضربه کاری به شما زدم» سرهنگ پرسکات گفت: «تو مرد شجاعی هستی، به چادر من بیا، می‌خواهم از تو پذیرایی کنم». «یک بار هنگام عقب‌نشینی ازمیدان نبرد، سرهنگ پرسکات در خیابان چارلزتاون و در نزدیکی آبراهه وارد خانه‌ای شد که سه چهار نفر در آنجا حضور داشتند و تازه یک ظرف نوشیدنی آماده کرده بودند. آنها پیش از اینکه حتی خود لب به این نوشیدنی بزنند، آن را به سرهنگ پرسکات تعارف کردند. این
بزنند، آن را به سرهنگ پرسکات تعارف کردند. این رفتار برای مردی که داشت از خستگی و تشنگی هلاک می‌شد، بسیار لذت بخش و پسندیده بود. پرسکات ظرف را گرفت، اما قبل از اینکه فرصت نوشیدن آن را پیدا کند، یک گلوله توپ از کنار خانه عبور کرد و آن مردها بلافاصله از آنجا فرار کردند و سرهنگ پرسکات را به حال خود رها کردند تا به تنهایی و با آسودگی خیال محتوی ظرف را بخورد». دکتر اُ. پرسکات بعدها گفت که سرهنگ پرسکات یک میهن‌پرست واقعی بود. او یک همسایه مهربان، نیکوکار و تا حد امکان صلح‌طلب، محبوب و مورد احترام همگان بود.
حد امکان صلح‌طلب، محبوب و مورد احترام همگان بود. ویلیام پرسکات به علت ورم قفسه سینه در پپیرل درگذشت وبا احترام نظامی که شایسته جایگاه، زندگی و شخصیت او بود، در گورستان والتون به خاک سپرده شد. همسر او نیز در ۲۱ اکتبر ۱۸۲۱ در سن ۸۸ سالگی از دنیا رفت. برده‌داری. ویلیام پرسکات هرگز صاحب برده نبود و به این کار معترض بود. وی از اینکه برده‌داری در ماساچوست غیرقانونی اعلام شود، حمایت می‌کرد. از این رو هنگامی که در سال ۱۷۸۳ برده‌داری در این ایالت لغو شد، پرسکات آشکارا جشن گرفت. وی همچنین به صراحت به تمجید از سرباز
جشن گرفت. وی همچنین به صراحت به تمجید از سرباز آمریکایی – آفریقایی به نام سالم پور می‌پرداخت که در کنار او در بانکرهیل جنگیده بود. تمجید او تا آنجا ادامه یافت که حتی نامه‌ای خطاب به دادگاه ماساچوست نوشت و در آن ضمن ستایش رفتار این سرباز، خواستار اعطای پاداش به او شد. میراث. به منظور گرامی داشت نبرد بانکرهیل تندیسی از پرسکات ساخته شد و در سال ۱۸۸۱ در چارلزتاون ماساچوست نصب گردید.
رانده‌شده فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی کالم مککارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز نسبیت، کیت دیکی، جیمز کازمو، نیال بروتون، هانا استنبریج، کارن گیلان، ایان وایت، کیران مک‌مینامین و دانیل پورتمن ایفای نقش کرده‌اند.
دارک هجز خیابانی از درختان راش در امتداد جاده برگاگ بین آرموی و استرانوکوم در شهرستان آنتریم، ایرلند شمالی است. ردیف درختان این خیابان، یک تونل را تشکیل می‌دهند که به عنوان مکانی در سریال تلویزیونی محبوب اچ‌بی‌او یعنی "بازی تاج‌وتخت" استفاده شده است که منجر به تبدیل شدن این خیابان به یک جاذبه توریستی محبوب شده است. اصل و نسب. حوالی سال ۱۷۷۵ جیمز استوارت خانه جدیدی به نام خانه گریس هیل به نام همسرش گریس لیند ساخت. وی در امتداد جاده ورودی به این خانه بیش از ۱۵۰ درخت راش اروپایی کاشت تا جلوه‌ای باشکوه ایجاد
۱۵۰ درخت راش اروپایی کاشت تا جلوه‌ای باشکوه ایجاد کند.
رستیو (به انگلیسی: Restio) سرده‌ای از گیاهان گلدار در تیره ریسمانیان که در سال ۱۷۷۲ تعریف شده‌است. گونه‌های این سرده، بومی آفریقای جنوبی (استان‌های کیپ و کوازولو-ناتال) هستند. ویژگی‌ها. به‌طور مشترک با تعدادی از سرده‌های دیگر در ریسمانیان، به شکلی گسترده به عنوان گیاه زینتی باغ با شاخ و برگ‌های گره دار جذاب، کشت می‌شوند. این گونه‌ها نسبتاً مقاوم به سرما هستند. گونه‌ها. بسیاری از گونه‌هایی که پیش‌تر در سرده "رستیو" قرار می‌گرفتند، اکنون در سرده‌های دیگر از جمله "Aion ,Baloskion و Eurychorda" طبقه‌بندی
از جمله "Aion ,Baloskion و Eurychorda" طبقه‌بندی می‌شوند.
دانشگاه بَلَمَند (به عربی: جامعة البلمند) یک دانشگاه خصوصی در لبنان است که در طرابلس (لبنان) واقع شده‌است. رنکینگ. بر اساس نظام رتبه بندی QS که هرساله برترین دانشگاه‌های جهان را اعلام می‌کند این دانشگاه را در رده 550 -511دنیا و دوم لبنان در سال 2022 رتبه‌بندی کرده‌است. دانشکده. دانشکده های دانشگاه بلمند شامل:
در زمینه تولید مدارهای مجتمع، دای‌سازی ویفر یا دای‌زنی ویفر فرآیندی است که طی آن دای از یک ویفر نیم‌رسانا پس از پردازش ویفر جدا می‌شود. فرایند دای‌سازی می‌تواند شامل خط‌گذاری و شکستن، اره‌زنی مکانیکی (معمولاً با ماشینی به نام "اره دای‌ساز") یا برش لیزری باشد. همه روش‌ها معمولاً برای اطمینان از دقت و صحت، خودکار هستند. پس از فرایند دای‌سازی، تراشه‌های سیلیکونی منفرد در جا تراشه‌های پوشینه‌دار می‌شوند که برای استفاده در ساخت افزاره‌های الکترونیکی مانند رایانه و غیره مناسب هستند. در حین دای‌سازی، ویفرها
و غیره مناسب هستند. در حین دای‌سازی، ویفرها معمولاً بر روی نوار دای‌‌زنی نصب می‌شوند که دارای پشتی چسبنده است که ویفر را روی یک قاب فلزی نازک نگه می‌دارد. نوار دای‌ساز بسته به کاربرد دای، خواص متفاوتی دارد. دای‌سازی ویفرهای سیلیکونی ممکن است با یک روشی مبتنی‌بر-لیزر، به‌اصطلاح فرایند دای‌سازی نهان، انجام شود. این به عنوان یک فرایند دومرحله‌ای عمل می‌کند که در آن نواحی ضعیف ابتدا با اسکن‌کردن پرتو درامتداد خطوط برش‌زنی موردنظر وارد ویفر می‌شوند و دوم اینکه یک غشای حامل زمینه‌ساز برای برانگیختن شکست گسترده
یک غشای حامل زمینه‌ساز برای برانگیختن شکست گسترده می‌شود.
میرزاهدایت الله شمس‌الحکما از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
شیخ محسن خان قاجار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
آقانصرالله معاون التجار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.