payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروه‌های کوچکی از مردم را سرگرم کنند. در طول قرن نوزدهم، منابع نور قوی‌تر، مانند نور برجسته، در دسترس قرار گرفتند. برای نمایش‌های فانوس " نماهای حل شونده " که توسط هنری لنگدون چایلد از اواخر دهه ۱۸۳۰ رایج شد، فانوس داران نیاز داشتند که بتوانند دو عکس هم تراز را در یک نقطه روی صفحه نمایش دهند و به تدریج تصویر اول را کم نور کنند و تصویر دوم را نمایان کنند. این کار را می‌توان با دو فانوس انجام داد، اما به زودی فانوس‌های دوگانه (با دو هدف قرار گرفته روی هم) رایج شدند. ویلیام و فردریک لانگنهایم از فیلادلفیا یک
شدند. ویلیام و فردریک لانگنهایم از فیلادلفیا یک فناوری اسلاید شیشه ای عکاسی را در نمایشگاه کریستال پالاس لندن در سال ۱۸۵۱ معرفی کردند. تقریباً برای دو قرن از فانوس‌های جادویی برای نمایش تصاویر نقاشی شده از اسلایدهای شیشه‌ای استفاده می‌شد، اما به نظر می‌رسد برادران لانگنهایم اولین کسانی بودند که رسانه نسبتاً جدید عکاسی (معرفی شده در سال ۱۸۳۹) را ترکیب کردند. برای لذت بردن بهینه از جزئیات اسلایدهای عکاسی، به فانوس‌های قوی تری نیاز بود. در سال ۱۸۶۰ جان فالون، شیمیدان و تاجر ماساچوست، یک فانوس دوجانبه بزرگ را
شیمیدان و تاجر ماساچوست، یک فانوس دوجانبه بزرگ را که از انگلستان وارد شده بود، بهبود بخشید و نام آن را "استریوپتیکون" گذاشت. با هزینه معمولی ده سنت، مردم می‌توانستند تصاویر واقعی از طبیعت، تاریخ و موضوعات علمی را مشاهده کنند. این دو لنز برای حل شدن بین تصاویر در هنگام نمایش استفاده می‌شوند. این «داستان سرایی بصری» با فناوری مستقیماً پیش از توسعه اولین تصاویر متحرک بود. اصطلاح استریوپتیکون به‌طور گسترده برای نامگذاری یک استریوسکوپ مورد استفاده قرار گرفته‌است. استریوپتیکون معمولاً برای تصاویر سه بعدی استفاده
استریوپتیکون معمولاً برای تصاویر سه بعدی استفاده نمی‌شود.
اتحادیه روز پروردگار () که نام پیشین آن «اتحادیهٔ شبات آمریکا» () بود، یک سازمان وحدت‌گرا شنبه‌داران مسیحی است. این سازمان که در ایالات متحده آمریکا و کانادا مستقر است، در سال ۱۸۸۸ توسط فرقه‌های اصلی مسیحی تأسیس شد. این کلیساها با یکدیگر همکاری کردند تا «اتحادیه روز پروردگار» را به منظور تغییر در برخی حوزه‌های عمومی، به‌خصوص «لابی کردن برای تصویب قانون تعطیلی یکشنبه» ایجاد کنند.این سازمان هر دو سال یکبار مجله‌ای به نام «ئی‌ساندی» منتشر می‌کند. اروین فالبوش و جفری ویلیام برومیلی می‌نویسند که اتحادیه روز
و جفری ویلیام برومیلی می‌نویسند که اتحادیه روز پروردگار در سراسر حیات خود، با حمایت اتحادیه‌های کارگری، «برای جلوگیری از مداخله واحدهای سکولار و تجاری در مختل کردن آزادی عبادت و استثمار کارگران» لابی کرده‌است. به عنوان مثال، اتحادیه روز پروردگار از کنگره ایالات متحده آمریکا توسط در تأمین «یک روز استراحت برای کارمندان پست شهری که ساعات کارشان، برخلاف ساعات کار پست‌چی‌ها، عمدتاً بدون مقررات بود» حمایت کرد. شعبه کانادایی «اتحادیه روز پروردگار» (که اکنون با عنوان انجمن امت یکشنبه کانادا شناخته می‌شود) در تصویب
انجمن امت یکشنبه کانادا شناخته می‌شود) در تصویب «قانون روز پروردگار» در سال ۱۹۰۶ موفق بود و این قانون تا سال ۱۹۸۵ به قوت خود باقی ماند.
برو (به انگلیسی: Go) یک فیلم کمدی جنایی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ به نویسندگی جان اوگست و کارگردانی داگ لیمان با بازی ویلیام فیکنر، کیتی هلمز، جی مهر، سارا پلی و اسکات ولف است. در این فیلم عواقب یک معامله مواد مخدر از سه دیدگاه متفاوت بیان می‌شود. این فیلم در باکس آفیس ضعیف عمل کرد، اما مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. از آن زمان به یک کلاسیک کالت تبدیل شده است. داستان. حوالی کریسمس، رونا که در سوپرمارکت خود اضافه کاری می‌کند تا اخراج نشود، آدام و زک به سراغش می‌آیند تا ۲۰ عدد اکستازی بخرند که امیدوار بودند از
تا ۲۰ عدد اکستازی بخرند که امیدوار بودند از همکار غایبش، سایمون، بخرند و … بازخوردها. این فیلم با تحسین منتقدان منتشر شد. و بر اساس رای ۷۴ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۷٫۶ از ۱۰، از طرف راتن تومیتوز امتیاز ۹۱ درصد را دریافت کرد. اجماع انتقادی این وب‌سایت می‌گوید: «فیلم با دیالوگ‌های تند و جلوه‌های بصری پر سر و صدا، با سرعتی هیجان‌انگیز سرگرم می‌شود». در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۲۹ منتقد، میانگین وزنی ۷۲ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً مطلوب» است. بسیاری از منتقدان عموماً سرعت سریع و احساس
است. بسیاری از منتقدان عموماً سرعت سریع و احساس سبکی فیلم را جذاب می‌دانستند. این فیلم ۲۸٫۵ میلیون دلار در سراسر جهان در مقابل بودجه ۲۰ میلیون دلاری فروخت. این فیلم در ۳ سپتامبر ۱۹۹۹ در بریتانیا منتشر شد.
دیوید یالوپ (؛ – ) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. کتاب جنجالی او، «"به نام خدا: تحقیق در مورد قتل پاپ ژان پل اول"» (۱۹۸۴)، بیان می‌کند که پاپ ژان پل یکم، که جسدش در سن ۶۵ سالگی و تنها یک ماه پس از پاپ شدن در سال ۱۹۷۸ در اتاقش پیدا کردند، توسط اعضا فراماسونری مسموم شده بود. او مدعی شده بود که این افراد مخفیانه به واتیکان و بنیاد آثار مذهبی نفوذ کرده بودند. منتقدان و کلیسای کاتولیک ادعاهای این کتاب را به عنوان تئوری توطئه بی اساس رد کردند. این کتاب به مدت ۱۵ هفته در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک
به مدت ۱۵ هفته در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز قرار گرفت و به چندین زبان ترجمه و بارها تجدید چاپ شد و بیش از شش میلیون نسخه فروخت. یالوپ خود را یک «ندانم‌گرای کاتولیک» می‌دانست. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ایست‌اندرز" و "دادگاه جزا" اشاره نمود.
علیرضا پوراستاد (زادهٔ ۱۵ مهر ۱۳۶۷ در تهران) خواننده موسیقی سنتی ایرانی است. وی با یادگیری آواز ایرانی و سازهای مختلف از جمله تنبک، سه‌تار، تار و پیانو در سالیان گذشته موفق به کسب تجربیات ارزنده‌ای در زمینه موسیقی سنتی ایرانی شده‌است و یکی از مشهورترین آثار او، تیتراژ برنامه کتاب‌باز در شبکه نسیم است. پوراستاد اولین کنسرت رسمی خود را در سال ۱۴۰۰ برگزار کرد و بعد از آن با همراهی گروه چاوک، تصنیف‌های قدیمی را بازخوانی کرد. وی بعد از اجرای اولین کنسرت خود که بعد از فوت علی انصاریان بود، ادای احترام ویژه‌ای به
از فوت علی انصاریان بود، ادای احترام ویژه‌ای به پیش‌کسوت فقید فوتبال ایران که به علت بیماری کرونا از دنیا رفت، داشت. زندگی شخصی. علیرضا پوراستاد اصالتاً تهرانی است و در خانواده‌ای ۵ نفره و علاقه‌مند به موسیقی رشد کرده و خانواده‌اش را علت گرایش او به موسیقی می‌داند. برخلاف شایعات مطرح شده در فضای مجازی، او فعلاً به جرگه متاهل‌ها نپیوسته و مجرد است. پوراستاد در حال جمع‌آوری اشعار خود است و قصد دارد تا به‌ زودی یک کتاب از اشعار کلاسیک خود را منتشر کند.
انتخابات ریاست‌جمهوری روسیه از ۱۵ تا ۱۷ مارس ۲۰۲۴ برگزار شد. این هشتمین انتخابات ریاست‌جمهوری در این کشور بود. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور وقت، با کسب ۸۸ درصد آرا، که بالاترین درصد در انتخابات ریاست‌جمهوری روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بود، برای پنجمین دوره پیروز شد، نتیجه‌ای که به‌طور گسترده از پیش تعیین‌شده تلقی می‌شد. او در ۷ مه ۲۰۲۴ مراسم تحلیف خود را برگزار کرد. در نوامبر ۲۰۲۳، بوریس نادژدین، عضو سابق دومای دولتی، اولین فردی بود که با حمایت یک حزب سیاسی ثبت‌شده، کاندیداتوری خود را با پلتفرم ضد
سیاسی ثبت‌شده، کاندیداتوری خود را با پلتفرم ضد جنگ اعلام کرد. پس از او، ولادیمیر پوتین در دسامبر ۲۰۲۳ به عنوان کاندیدای مستقل وارد رقابت شد، که به دلیل اصلاحات قانون اساسی سال ۲۰۲۰ واجد شرایط شرکت مجدد بود. در همان ماه، لئونید اسلوتسکی از حزب لیبرال دموکرات، نیکولای خاریتونوف از حزب کمونیست و ولادیسلاو داوانکوف از حزب مردم نو کاندیداتوری خود را اعلام کردند. کاندیداهای دیگری نیز برای شرکت در انتخابات اعلام آمادگی کردند، اما به دلایل مختلف توسط کمیسیون مرکزی انتخابات رد صلاحیت شدند. مانند انتخابات ۲۰۱۸،
انتخابات رد صلاحیت شدند. مانند انتخابات ۲۰۱۸، برجسته‌ترین رهبر اپوزیسیون، آلکسی ناوالنی، به دلیل محکومیت کیفری که به عنوان انگیزه سیاسی تلقی می‌شد، از شرکت در انتخابات منع شد. ناوالنی در فوریه ۲۰۲۴، چند هفته پیش از انتخابات، در زندان تحت شرایط مشکوک درگذشت. نادژدین نیز، با وجود گذراندن مراحل اولیه، در ۸ فوریه ۲۰۲۴ به دلیل ادعای تخلف در امضاهای حامیانش از سوی کمیسیون مرکزی انتخابات رد صلاحیت شد. وضعیت نادژدین به عنوان تنها کاندیدای صراحتاً ضدجنگ به‌طور گسترده به عنوان دلیل واقعی رد صلاحیت او تلقی شد، هرچند
به عنوان دلیل واقعی رد صلاحیت او تلقی شد، هرچند داوانکوف وعده «صلح و مذاکره بر اساس شرایط خودمان» را داد. در نتیجه، پوتین با هیچ رقیب جدی روبرو نشد. فعالان ضد پوتین از رای‌دهندگان خواستند تا آرای خود را باطل کنند. در این انتخابات، ۱٫۴ میلیون رای باطل یا خالی ثبت شد، حدود ۱٫۶ درصد از کل آرا، که نسبت به انتخابات ۲۰۱۸ افزایش ۴۵ درصدی داشت. اکثر ناظران بین‌المللی انتظار نداشتند که انتخابات آزاد و منصفانه باشد، به ویژه پس از تشدید سرکوب‌های سیاسی توسط پوتین پس از آغاز جنگ تمام‌عیار با اوکراین در سال ۲۰۲۲.
پس از آغاز جنگ تمام‌عیار با اوکراین در سال ۲۰۲۲. انتخابات همچنین در مناطق اشغالی اوکراین توسط روسیه برگزار شد. گزارش‌هایی از تخلفات، از جمله پر کردن صندوق‌های رای و اجبار، منتشر شد و تحلیل‌های آماری نشان‌دهنده سطح بی‌سابقه‌ای از تقلب در انتخابات ۲۰۲۴ بود.
نیل سِداکا (؛ ؛ زادهٔ ) خواننده، نوازنده پیانو، موسیقی‌دان، آهنگساز و ترانه‌پرداز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی از زمان آغاز فعالیت هنری خود در سال ۱۹۵۷، میلیون‌ها نسخه آلبوم موسیقی در سراسر جهان فروخته‌است و بیش از ۵۰۰ آهنگ برای خود و دیگر هنرمندان نوشته‌است و بیشتر با ترانه‌سرایان هاوارد گرینفیلد و فیل کادی همکاری کرده‌است. برخی ترانه‌های او به بیلبورد هات ۱۰۰ را یافت و نامش در سال ۱۹۸۳ در فهرست تالار مشاهیر ترانه‌سرایی جای گرفت و یک ستاره نیز در سال
مشاهیر ترانه‌سرایی جای گرفت و یک ستاره نیز در سال ۲۰۰۶ در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود به او اختصاص یافت. پدر سِداکا یک راننده تاکسی یهودی ترکیه‌ای‌تبار بود و اجداد پدری‌اش در سال ۱۹۱۰ از استانبول به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بودند. او در بروکلین به دنیا آمد و در ساحل برایتون بزرگ شد. مادرش هم یک یهودی اشکنازی از تبار لهستانی‌ها و روس‌ها بود. سداکا در کودکی در آزمون «بخش آماده‌سازی کودکان» مدرسه جولیارد پذیرفته شد و در همان‌جا نواختن پیانو را فرا گرفت. از ترانه‌های مشهور او می‌توان به «بلیت یک‌طرفه»
کانگ هو دونگ (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰) مجری تلویزیونی و کمدین اهل کره جنوبی است. در سال ۲۰۰۸، کانگ نخستین کسی بود در مراسم جوایز هنری بکسانگ به جایزه بزرگ (دسانگ) در بخش تلویزیون دست پیدا می‌کند. او در مراسم‌های دیگر یعنی کی‌بی‌اس، ام‌بی‌سی، اس‌بی‌اس و بکسانگ نیز به دسانگ دست یافت. او به همراه کمدین یو جه سوک، قرارداد خود را با کمپانی دی چاکلت ئی‌اندتی‌اف به دلیل عدم پرداخت، فسخ کرد. او در سال ۲۰۱۲، با کمپانی اس‌ام سی اند سی قرارداد امضا کرد.
نوئف‌اکس (؛ ) یک گروه موسیقی پانک راک است که در سال ۱۹۸۳ در لس آنجلس بنیان‌گذاری شد. فت مایک، نوازنده گیتار بیس/خواننده اصلی، اریک ملوین نوازندهٔ گیتار ریتم و اریک سندین نوازندهٔ پرکاشن و طبل، بنیانگذاران اصلی و با سابقه‌ترین اعضای این گروه هستند که در هر نسخه از آلبوم‌های موسیقی گروه حضور داشته‌اند، اگرچه اریک سندین برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۸۵ گروه را ترک کرد، اما سال بعد دوباره به آن ملحق شد. ال هفه در سال ۱۹۹۱ به عنوان نوازنده گیتار و ترومپت به گروه پیوست. نوئف‌اکس تاکنون پانزده آلبوم استودیویی، شانزده
نوئف‌اکس تاکنون پانزده آلبوم استودیویی، شانزده اجرای کنسرتی طولانی و تعدادی تک‌آهنگ ۷ اینچی منتشر کرده‌است.
خولیو پنیا فرناندِس (؛ زادهٔ ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۰) بازیگر و خواننده اهل اسپانیا است. که به خاطر بازی در نقش آرس ایلداگو در فیلم "از طریق پنجره من" و نقش مانوئل گوتیرِس کِمولا در سریال بیا شناخته شده‌است. او همچنین در سال ۲۰۲۳ در سریال برلین نیز بازی کرده‌است.
کلارا گایه (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل (شخص) اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "" و "از طریق پنجره من" اشاره کرد.
از دریچهٔ پنجرهٔ من () یک فیلم عاشقانه نوجوان اسپانیایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی «مارسال فورِس» بر اساس فیلمنامه‌ای از «ادوارد سولا» است که بر اساس رمانی به همین نام از «آریانا گودوی» ساخته شده‌است. در این فیلم خولیو پنیا فرناندس، کلارا گایه و پیلار کاسترو ایفای نقش می‌کنند. دنباله‌ای با عنوان از «"از دریچهٔ پنجرهٔ من: آنسوی دریا"» در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. قسمت سوم و آخرین قسمت این سه‌گانه، «"از دریچهٔ پنجرهٔ من: تماشای تو"»، در ۲۳ فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد. خلاصه داستان. راکل دختر نوجوانی است که به طرز
شد. خلاصه داستان. راکل دختر نوجوانی است که به طرز جنون‌آمیزی عاشق همسایه جذاب و مرموز خود شده‌است. او تاکنون با این همسایه، به نام آرس حتی صحبت هم نکرده و خانواده‌اش نیز مخالف این عشق هستند. اما راکل می‌داند که تنها یک هدف دارد: اینکه آرس را عاشق خود کند. با این حال، او یک دختر درمانده نیست و قطعاً حاضر نیست در راه این عشق «همه چیز» خود را فدا کند. انتشار. این فیلم در ۴ فوریه ۲۰۲۲ از نتفلیکس منتشر شد. دنباله‌ها. در فوریه ۲۰۲۲، نتفلیکس ساخت دنبالهٔ این فیلم را تأیید کرد و با حضور بازیگرانی چون «آندرئا
فیلم را تأیید کرد و با حضور بازیگرانی چون «آندرئا چاپارو»، «ایوان لاپادولا» و «کارلا توس» به‌عنوان بازیگران تأیید شد. «"از دریچهٔ پنجرهٔ من: آنسوی دریا"» در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد. قسمت سوم و پایانی این سه‌گانه، «"از دریچهٔ پنجرهٔ من: تماشای تو"»، در ۲۳ فوریه ۲۰۲۴ منتشر شد.
دبیرکل یا دبیر نخست، عنوان رسمی رهبران اکثر احزاب کمونیستی است. هنگامی که یک حزب کمونیست، در یک نظام تک‌حزبی تحت رهبری کمونیست‌ها، حزب حاکم است، دبیرکل به‌طور معمول رئیس دفاکتو کشور است، اگرچه گاهی این رهبر، به صورت دوژور، در مناصبی با عنوان رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر، در دولت نیز حضور دارد. یکی از استثناهای این قاعده، جمهوری خلق چین از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۰ است که در آن رئیس و سپس دبیرکل حزب کمونیست، تابع دنگ شیائوپینگ، یکی از هشت بزرگ حزب کمونیست چین بودند که به صورت دفاکتو رهبر عالی‌مقام چین بود.
فرد هچینگر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "راه‌آهن زیرزمینی"، "زنی پشت پنجره"، "خیابان ترس ۲"، "بگذار همه صحبت کنند"، "اخبار جهان"، ""، "چشم آبی روشن"، "نیلوفر سفید"، "کریون شکارچی"، "گذرگاه قصاب"، "تلما" و "گلادیاتور ۲" اشاره کرد.
الله اوپانیشاد یا آلوپانیشاد یک متن سانسکریت با کلمات عربی بسیار است که در هند قرن شانزدهم در زمان سلطنت امپراتور مغول اکبر نوشته شده‌است. اکبر در این کتاب فرستاده یا پیامبر خدا توصیف می‌شود. "آلوپانیشاد" بخشی از کتاب تاریخی اوپانیشاد نیست و به‌طور سنتی شامل ۱۰۸ اوپانیشاد است و در هیچ ودایی وجود ندارد. در شماره ای از "Theosophist"، مورخ R. Ananthakrishna Sastri نوشت که این اثر توسط پاندیت‌ها برای پاداش‌های مالی که در زمان حکومت مسلمانان در هند اهدا می‌شد، نوشته شده‌است. او همچنین خاطرنشان کرد که این اثر به
شده‌است. او همچنین خاطرنشان کرد که این اثر به سبک اوپانیشادهای معمولی نیست و به نظر می‌رسد که کلمات آن بیشتر مایل به عربی هستند. جوگندرا ناث باتاچاریا و بی کی سرکار "آلوپانیشاد" را به عنوان اثری اسلامی دسته‌بندی می‌کنند و می‌نویسند که توسط یکی از درباریان هندوی اکبرشاه، به عنوان فصلی از آتاروودا نوشته شده‌است. سوامی ویوکاناندا نوشت که ظاهراً "آلوپانیشاد" مربوط به تاریخ بسیار متأخر بود و به او گفته شد که در زمان سلطنت اکبر نوشته شده تا هندوها و مسلمانان را به هم نزدیک کند. دیدگاه‌ها در مورد تألیف و صحت. در
هم نزدیک کند. دیدگاه‌ها در مورد تألیف و صحت. در شماره ای از "Theosophist"، مورخ R. Ananthakrishna Sastri نوشت که این اثر توسط پاندیت‌ها برای پاداش‌هایی که در زمان حکومت مسلمانان در هند اهدا می‌شد نگارش یافته‌است. او همچنین خاطرنشان کرد که این اثر به سبک اوپانیشادهای معمولی نیست و به نظر می‌رسد که کلمات آن بیشتر شبیه به عربی است. بهاتاچاریا و سرکار "آلوپانیشاد" را به عنوان یک اثر اسلامی دسته‌بندی می‌کنند و می‌نویسند که توسط یکی از درباریان هندو اکبر نوشته شده‌است. چارلز الیوت پیشنهاد کرد که این اثر ممکن است
چارلز الیوت پیشنهاد کرد که این اثر ممکن است در ارتباط با جنبش دین الهی نوشته شده باشد و نوشت که به سختی می‌توان این اثر را جز یک نوشتار جعلی توصیف کرد. نویسنده اس. ان ساداسیوان می‌گوید: «وقتی امپراتور اکبر فکر ایجاد دین جدید دین الهی را می‌پروراند، برهمن‌ها اوپانیشاد جدیدی به نام «الوپانیشاد» (اوپانیشاد الله) برای او نوشته بودند که عجیب است که برای او قابل قبول نبود!» سوامی ویوکاناندا نوشت که ظاهراً آلوپانیشاد مربوط به تاریخ بسیار متأخری است و به او گفته شد که در زمان سلطنت اکبر نوشته شده بود تا هندوها و
که در زمان سلطنت اکبر نوشته شده بود تا هندوها و مسلمانان را به هم نزدیک کند. ساداسیوان می‌نویسد که برهمن‌ها آن را برای اکبر، زمانی که دین الهی را آزمایش می‌کرد، نوشته‌اند. دبندرانات تاگور در زندگی‌نامه خود نوشت که "آلوپانیشاد" در روزگار اکبر با هدف مسلمان کردن هندوها سروده شد. بنکیم چاندرا چاتوپادیای نوشت که "آلوپانیشاد" تولید بی شرمانه برخی از برهمن‌های تابع حاکمان مسلمان هند بود. آبراهام ارالی بیان می‌کند که این کتاب نمادی از گرده افشانی‌های متقابل فرهنگی بین فرهنگ‌های هندو و مسلمان در زمان مغول‌های
بین فرهنگ‌های هندو و مسلمان در زمان مغول‌های گورکانی بود و قرار بود این دو جامعه را به هم نزدیک کند.
اشلی زوکرمن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "اقیانوس آرام"، "خیابان ترس ۲، و "آموزگار" اشاره کرد.
دارل بریت گیبسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "زنان قرن بیستم"، "سه بیلبورد بیرون از ابینگ، میزوری"، "خیابان ترس ۲"، "جاده ابریشم"، "یهودا و مسیح سیاه، و "این شهر مال ماست" اشاره کرد.
جوزف مانکیور مارچ (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۶۴ میلادی فعالیت می‌کرد و بابت دو شعر روایی بلند خود شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۲۰ از کالج آمهرست فارغ‌التحصیل شد و در آنجا از شاگردان رابرت فراست بود. او در سال ۱۹۲۵ سرویراستار نیویورکر شد. عموی او ارتشبد پیتون سی. مارچ فرمانده ستاد مشترک ارتش ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی اول بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی وحشی"، "صحنه‌سازی" و "فرشته‌های جهنم" اشاره نمود.
گروموِل بنفش () که در زبان ژاپنی موراساکی (ムラサキ; 紫)، به معنی بنفش نامیده می‌شود یک گونه از سنگدانه (سرده) است. کاربرد در ژاپن. از دیرباز به عنوان ماده اولیه رنگ بنفش مایل به آبی به نام ادو موراساکی استفاده می‌شده‌است. ادو موراساکی در اصل رنگی است که با استفاده از ریشه‌های گیاه بنفش به عنوان ماده اولیه به دست می‌آمد. برای رنگ آمیزی، ریشه گیاه خشک را پودر کرده و با آب ولرم عصاره‌گیری کرده و با ملاط کردن با لیمو آن را تبدیل به ماده رنگ کننده می‌کنند.
کولیره (به کردی:‌ کولێرە) نوعی نان سنتی است که در مناطق کردنشین تهیه می‌شود. کولیره در کردستان ایران در استان‌های کردستان، کرمانشاه، پیرانشهر ،آذربایجان غربی، ایلام و شمال لرستان رواج دارد. کولیره طعمی شیرین دارد و در انواع مختلف و به صورت دایره‌مانند پخت می‌شود. کولیره در زبان کُردی از مصدر کوڵاندِن به معنای پخته‌شده است. کولیره در شهرهای کردنشین ایران از جمله کرمانشاه، سقز، سنندج، دهگلان، مهاباد، بیجار، دیواندره به گونه‌های مختلف پخت می‌شود و بعد از کلانه دومین نان محلی پرطرفدار در کردستان محسوب می‌شود.
ترمینال کروز بین‌المللی توکیو ، یک پایانه کشتی مسافربری است که در آئومی ۲-چومه، کوتو-کو، توکیو، توکیو واقع شده‌است. توسط شرکت ترمینال بندر توکیو اداره می‌شود. این ترمینال در سال ۲۰۲۰ به عنوان یک مرکز جایگزین برای ترمینال مسافربری هارومی افتتاح شد. ترمینال بین‌المللی کروز توکیو به سراسر ژاپن دسترسی دارد و یک مرکز برای سفر در ژاپن و دروازه‌ای برای بازدیدکنندگان از سراسر جهان است. این ترمینال با ساختمانی ۴ طبقه با مساحت زیربنای وسیع تقریباً ۱۹۰۰۰ متر مربع بنا شده که می‌تواند حتی بزرگ‌ترین کشتی‌های تفریحی جهان
که می‌تواند حتی بزرگ‌ترین کشتی‌های تفریحی جهان را در خود جای دهد. دسترسی. ایستگاه ترمینال کروز بین‌المللی توکیو در خط یوریکامومه در کوتو-کو، توکیو، شماره آن "U-08" است.
رسانه گمشده () اصطلاحی است که نمونه‌هایی از رسانه‌ها را توصیف می‌کند که وجود ندارند، گم شده‌اند یا در دسترس عموم نیستند. این اصطلاح در درجه اول شامل رسانه‌های دیداری، صوتی یا سمعی-بصری مانند فیلم‌ها، برنامه‌های پخش‌شده از تلویزیون و رادیو، موسیقی و بازی‌های ویدئویی است. این اصطلاح ممکن است دربرگیرندهٔ آثار هنری گمشده و آثار ادبی گمشده نیز باشد، هرچند اصطلاح «آثار گمشده» در این موارد بیشتر استفاده است. از زمان ظهور رسانه‌های جاری در اینترنت، استفاده از اصطلاح رسانه گمشده بر رسانه‌هایی متمرکز شده‌است که در
رسانه گمشده بر رسانه‌هایی متمرکز شده‌است که در توزیع دیجیتال یا پلتفرم‌های پخش در دسترس نیستند. چنین رسانه‌هایی - که عمدتاً بر روی نوار مغناطیسی ضبط شده بودند (به‌ویژه برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی) - ممکن است به دلیل روش مرسوم این صنعت در پاک کردن آنها کاملاً از بین رفته باشند (این برنامه‌های پخش‌شده غالباً پیش از ظهور رسانه‌های خانگی در اواخر دوره دهه ۱۹۷۰ موقتی و فاقد ارزش تاریخی قلمداد می‌شدند). ممکن است برخی از این آثار موجود باشند، اما دسترسی به آنها خارج از بایگانی‌هایی چون کتابخانه کنگره ایالات
خارج از بایگانی‌هایی چون کتابخانه کنگره ایالات متحده آمریکا و مجموعه‌های خصوصی دشوار است. «ویکی رسانهٔ گمشده»، یک سایت ویکی است که توسط دانیل «دایکیت» ویلسون در سال ۲۰۱۲ راه‌اندازی شد و در جستجوی تکه‌های متعددی از رسانه‌های گمشده، (عمدتاً برنامه‌های تلویزیونی گمنام یا پخش‌نشده) و همچنین پیام‌های بازرگانی تلویزیونی، موسیقی، کتاب‌ها و بازی‌های ویدیویی است. کوشش‌های حفاظتی به‌منظور جلوگیری از نابودی و از دست رفتن کامل این آثار صورت می‌پذیرد. این کار معمولاً با ذخیره این آثار در بایگانی‌های بزرگ انجام می‌شود
ذخیره این آثار در بایگانی‌های بزرگ انجام می‌شود که یک نمونه از آن بایگانی جهانی شمالگان است که مکان انتخابی برای حفظ کد در مخازن عمومی در گیت‌هاب همراه با طیف گسترده‌ای از داده‌های مورد علاقه شرکت‌ها، نهادها و دولت‌ها مختلف بوده استاز جمله قانون اساسی برزیل و نروژ.
آثار هنری گمشده () آثار هنری اصیلی هستند که منابع معتبر نشان می‌دهند زمانی وجود داشته‌اند، اما نمی‌توان آن‌ها را در موزه‌ها یا مجموعه‌های خصوصی ردیابی یا پیدا کرد، یا مشخص است که عمداً یا سهواً تخریب شده‌اند، یا در اثر ناآگاهی و عدم اشراف و خبره بودن مورد غفلت واقع شده‌اند. اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) در ایالات متحده آمریکا فهرستی از «ده جرم هنری برتر» را همواره منتشر می‌کند. همچنین کتابی در سال ۲۰۰۶ نوشته سایمون هوپت و کتاب ۲۰۱۸ نوآ چارنی و چندین رسانه دیگر مهم‌ترین آثار برجسته هنری-فرهنگی گمشده یا
دیگر مهم‌ترین آثار برجسته هنری-فرهنگی گمشده یا تخریب‌شده را گزارش کرده‌اند.
همه‌گیرشناسی شناختی یا اپیدمیولوژی شناختی یک زمینه پژوهشیی است که ارتباط بین نمره‌های آزمون هوش (نمره‌های IQ یا عوامل "g" استخراج‌شده) و سلامتی، به‌طور خاص‌تر بیماری (روانی و جسمی) و مرگ‌ومیر را بررسی می‌کند. به‌طور معمول، نمره‌های آزمون در سن پایین به دست می‌آید و با عوارض و مرگ‌ومیر بعدی مقایسه می‌شود. همه‌گیرشناسی شناختی علاوه بر کاوش و ایجاد این ارتباطات، به دنبال درک روابط علّی بین هوش و پیامدهای سلامتی است. پژوهشگران در این زمینه استدلال می‌کنند که هوش اندازه‌گیری‌شده در سن پایین، پیش‌بینی‌کننده مهمی
اندازه‌گیری‌شده در سن پایین، پیش‌بینی‌کننده مهمی برای تفاوت‌های بعدی سلامت و مرگ‌ومیر است. مرگ‌ومیر و عوارض کلی. یک همبستگی وارونه قوی بین هوش اولیه زندگی و مرگ و میر در جمعیت‌های مختلف، در کشورهای مختلف و در دوره‌های مختلف نشان داده شده‌است. مطالعه‌ای که روی یک میلیون مَرد سوئدی انجام شد، «ارتباط قوی بین توانایی شناختی و خطر مرگ» را نشان داد. مطالعه مشابهی روی ۴۲۸۹ سرباز پیشین ایالات متحده نشان داد که رابطه مشابهی بین IQ و مرگ‌ومیر وجود دارد. همبستگی وارونه قوی بین هوش و مرگ و میر، پرسش‌هایی را مطرح
وارونه قوی بین هوش و مرگ و میر، پرسش‌هایی را مطرح کرده‌است که چگونه آموزش همگانی بهتر می‌تواند مرگ‌ومیر را به تأخیر بیندازد. بین موقعیت اجتماعی-اقتصادی و سلامت همبستگی مثبت شناخته شده وجود دارد. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۶ نشان داد که کنترل ضریب هوشی سبب کاهش قابل توجهی در این ارتباط می‌شود. تحقیقات در اسکاتلند نشان داده‌است که ضریب هوشی ۱۵ امتیازی کمتر به این معنی است که افراد یک پنجم شانس کمتری برای دیدن تولد ۷۶ سالگی خود دارند، درحالی‌که افرادی که ۳۰ امتیاز منفی دارند، ۳۷ درصد کمتر از کسانی که ضریب هوشی
منفی دارند، ۳۷ درصد کمتر از کسانی که ضریب هوشی بالاتری دارند، به این مدت طولانی زندگی می‌کنند.
زیست‌نشانگرهای سالمندی نشانگرهای زیستی هستند که می‌توانند ظرفیت عملکردی را در سنین بالاتر بهتر از سن تقویمی پیش‌بینی کنند. به روشی دیگر، نشانگرهای زیستی پیری «سن بیولوژیکی» واقعی را نشان می‌دهند که ممکن است با سن تقویمی متفاوت باشد. هیپومتیلاسیون دی‌ان‌ای می‌تواند پایداری ژنومی را کاهش دهد، سبب فعال‌شدن دوبارهٔ عناصر قابل جابجایی شود و سبب از بین رفتن نقش‌گذاری ژنومی شود که همگی می‌توانند به پیشرفت سرطان و بیماری‌زایی کمک کنند.
رالف بارتون (؛ – ) هنرمند، تصویرگر، کارتونیست و کاریکاتوریست اهل ایالات متحده آمریکا بود. آثار او در دهه ۱۹۲۰ بسیار مورد توجه بود و به عنوان مظهر این دوران در نظر گرفته شده‌است. بارتون اندکی پس از مرگش، که درست پیش از تولد چهل سالگی اش روی داد، تقریباً فراموش شد. او دچار اختلال دوقطبی بود و هر چهار ازدواجش به طلاق منجر شد و سرانجام در سن ۳۹ سالگی با شلیک گلوله‌ای به شقیقهٔ راستش خودکشی کرد. آثار او در نیویورکر، فوتوپلی، ونتی فر، جاج و هارپرز بازار منتشر می‌شد. او تصویرگر کتاب مشهور "آقایان موطلایی‌ها را
او تصویرگر کتاب مشهور "آقایان موطلایی‌ها را ترجیح می‌دهند" اثر آنیتا لوس هم بود. یکی از همسران او ژرمن تایفر بود که یکی از اعضای گروه شش بود. برخی از آثار او در نگارخانه ملی پرتره در معرض نمایش است. او از دوستان نزدیک توماس هارت بنتون بود و نخستین کاریکاتورش را از چهرهٔ او کشید. رالف بارتون کاریکاتورهایی از هنرمندان مشهور همچون آنری ماتیس، پابلو پیکاسو، لیلین گیش، زیگموند فروید و چارلی چاپلین کشیده‌است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه لژیون دونور شده‌است. اوایل زندگی شخصی. رالف بارتون در ۱۴ اوت ۱۸۹۱
اوایل زندگی شخصی. رالف بارتون در ۱۴ اوت ۱۸۹۱ در کانزاس سیتی، میسوری، کوچک‌ترین از چهار فرزند آبراهام پول و کاترین جوزفین (ویگینتون) بارتون به دنیا آمد. پدرش حرفه ای وکیل بود، اما در حوالی زمان تولد رالف تغییری در شغل خود ایجاد کرد و مجلاتی در زمینه متافیزیک منتشر کرد. مادرش که یک نقاش پرتره ماهر بود، یک استودیو هنری را اداره می‌کرد. بارتون جوان استعداد مادرش را برای هنر نشان داد، و زمانی که او در اواسط نوجوانی بود، چندین کارتون و تصویرهایش را دیده بود که در The Kansas City "Star" و "Kansas City