payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این حال، فرم لیگ تیم در چند سال آینده کمتر چشمگیر بود: اگرچه آنها در فصل ۱۵–۲۰۱۴ به عنوان نایب قهرمانی دست یافتند، اما در فصل ۱۶–۲۰۱۵ سیتی با تفاضل گل در رده چهارم قرار گرفت که پایین‌ترین موقعیت آنها از سال ۲۰۱۰ است. از سوی دیگر، پلگرینی یک قهرمانی دیگر در جام اتحادیه به ارمغان آورد و مهم‌تر از آن، او سیتی را به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا رساند که با اختلاف کم به قهرمان آینده رئال مادرید باخت. این بالاترین قهرمانی باشگاه در تاریخ لیگ قهرمانان اروپا بود، اما با این وجود، سلطنت پلگرینی در انتظار سرمربی
اما با این وجود، سلطنت پلگرینی در انتظار سرمربی رؤیایی سیتی به پایان رسید. پپ گواردیولا، سرمربی سابق بارسلونا و بایرن مونیخ، در ۱ فوریه ۲۰۱۶، ماه پیش از پایان دوره مربیگری پلگرینی، به عنوان سرمربی جدید منچستر سیتی تأیید شد و تا به امروز در این سمت باقی مانده است. در دوران گواردیولا، سیتی عنوان قهرمانی لیگ برتر ۱۸–۲۰۱۷ را با بالاترین مجموع امتیازات تاریخ به دست آورد و در این مسیر رکوردهای متعدد باشگاهی و لیگ انگلیس را شکست. آنها همچنین جام لیگ را در آن فصل بردند و سرخیو آگوئرو بهترین گلزن تاریخ باشگاه شد.
بردند و سرخیو آگوئرو بهترین گلزن تاریخ باشگاه شد. در فصل بعد، گواردیولا باشگاه را هدایت کرد تا عناوین خود در لیگ برتر و جام اتحادیه را حفظ کند، اولین بار در تاریخ که سیتی موفق به دفاع از عنوان قهرمانی شد. این تیم سپس در فینال جام حذفی پیروز شد و یک سه‌گانه داخلی بی‌سابقه از عناوین مردان انگلیس را تکمیل کرد. در سال ۲۰۲۰، یوفا منچسترسیتی را به دلیل نقض قوانین بازی جوانمردانه مالی یوفا به مدت دو فصل از حضور در مسابقات اروپایی محروم کرد. باشگاه به دادگاه حکمیت ورزش شکایت کرد، که این محرومیت را در عرض چند ماه
ورزش شکایت کرد، که این محرومیت را در عرض چند ماه لغو کرد و دریافت که برخی از اتهامات بالاتر از سقف پنج ساله برای چنین تحقیقات یوفا هستند، در حالی که سایر اتهامات اثبات نشده بودند. CAS همچنین جریمه یوفا را از ۳۰ یورو به ۱۰ میلیون یورو کاهش داد. در فصل ۲۱–۲۰۲۰ لیگ برتر تحت تأثیر کووید-۱۹، منچسترسیتی عنوان خود را از لیورپول پس گرفت و برای سومین بار در چهار سال گذشته قهرمان شد. آنها فصل را با ۱۲ امتیاز بیشتر از منچستریونایتد رتبه دوم به پایان رساندند و با سه بازی باقی مانده عنوان قهرمانی را به دست آوردند. آنها
باقی مانده عنوان قهرمانی را به دست آوردند. آنها همچنین برای چهارمین بار پیاپی و هشتمین بار در مجموع با شکست ۱–۰ تاتنهام، قهرمان جام اتحادیه شدند. پیروزی سیتی در لیگ دهمین عنوان قهرمانی در لیگ و جام حذفی در دوره پنج ساله گواردیولا بود که او را به موفق‌ترین سرمربی تاریخ باشگاه تبدیل کرد. این فصل با موفقیت سیتی در اروپا برجسته شد، و این باشگاه به نخستین فینال خود در تاریخ لیگ قهرمانان رسید، جایی که آنها با چلسی دیدار کردند و آن را به سومین فینال تمام انگلیسی در تاریخ مسابقات تبدیل کردند. با این حال، آبی‌ها با
تاریخ مسابقات تبدیل کردند. با این حال، آبی‌ها با گل کای هاورتز در ورزشگاه دو دراگائو در پورتو ۱–۰ شکست خوردند. با این حال، موفقیت سیتی موفق‌ترین کمپین اروپایی آنها تا به امروز بود. آبی‌ها در فصل ۲۲–۲۰۲۱ کمپین دیگری برای به یاد ماندن ایجاد کردند، با حفظ عنوان لیگ خود، پس از یک رقابت نزدیک دیگر با لیورپول و کسب چهار عنوان قهرمانی در پنج فصل. در مورد دیگری از «سیتی معمولی» که نیاز به چهار امتیاز از دو بازی اخیر خود داشت، آبی‌ها در هر دو بازی با دو گل عقب افتاده بودند، اما پس از تساوی ۲–۲ مقابل وستهم خارج از
بودند، اما پس از تساوی ۲–۲ مقابل وستهم خارج از خانه، و پیروزی ۳–۲ در خانه استون ویلا در فینال فصل به نتیجه رسیدند. این سه گل آخر همگی در یک بازی برق آسا پنج دقیقه‌ای بین دقایق ۷۶ و ۸۱ به ثمر رسیدند، در لحظاتی که در کنار پیروزی‌های معروف در فینال پلی آف ۱۹۹۹ مقابل گیلینگهام و فینال لیگ برتر ۱۲–۲۰۱۱ مقابل QPR قرار می‌گرفت. سیتی همچنین در آن فصل بار دیگر به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسید (و تنها برای سومین بار در تاریخ خود)، اما در آنجا توسط رئال مادرید ۶–۵ در مجموع دو بازی نزدیک و بسیار دراماتیک شکست
۶–۵ در مجموع دو بازی نزدیک و بسیار دراماتیک شکست خورد. تا پایان فصل ۲۲–۲۰۲۱، منچسترسیتی چهار عنوان قهرمانی لیگ را در پنج فصل تحت فرمانروایی گواردیولا به دست آورد و در دو نوبت آنها را حفظ کرد. آنها دو بار با یک امتیاز از لیورپول این عنوان را کسب کرده بودند و در جریان ایجاد یک رقابت شدید جدید بودند که به مدیران گواردیولا و یورگن کلوپ و همچنین هواداران باشگاه‌های مربوط نیز ترجمه شد. گواردیولا همچنین سیتی را به نخستین فینال لیگ قهرمانان اروپا و یک نیمه نهایی دیگر هدایت کرده بود که در شرایطی دراماتیک به رئال
دیگر هدایت کرده بود که در شرایطی دراماتیک به رئال مادرید باخت. فصول ۲۱–۲۰۲۰ و ۲۲–۲۰۲۱ نیز به عنوان پایان دوران رکورددار گلزن سیتی، سرخیو آگوئرو در باشگاه پس از ۱۰ فصل و ۲۶۰ گل، قابل توجه بود. آبی‌ها تلاش کردند تا فوراً یک جانشین جذب کنند و بنابراین نقش ۹ نادرست را به‌طور گسترده در دستیابی به اهداف خود در این فصول به کار گرفتند، پیش از اینکه ارلینگ هالند را از بوروسیا دورتموند برای حدود ۵۰ میلیون یورو به خدمت بگیرند.
پترا کارین کلی (۲۹ نوامبر ۱۹۴۷–۱ اکتبر ۱۹۹۲) یک سیاستمدار آلمانی حزب اتحاد ۹۰/سبزها و فعال بوم‌فمینیسم آلمانی بود. او یکی از اعضای مؤسس حزب سبز آلمان، اولین حزب سبز بود که در سطح ملی در آلمان و در سراسر جهان به شهرت رسید. در سال ۱۹۸۲، او جایزه جایزه زیست صحیح را به دلیل «شکل‌دادن و اجرای یک چشم‌انداز جدید که نگرانی‌های زیست‌محیطی را با خلع سلاح، عدالت اجتماعی و حقوق بشر مرتبط می‌کند» دریافت کرد. زندگی شخصی. پترا کارین لمان در سال ۱۹۴۷ در گونتسبورگ، بایرن (در آن زمان منطقه تحت اشغال آمریکا) به دنیا آمد. او
آن زمان منطقه تحت اشغال آمریکا) به دنیا آمد. او پس از ازدواج مادرش با جان ای کلی، افسر ارتش ایالات متحده، نام خود را به کلی تغییر داد. او در یک صومعه کلیسای کاتولیک در گونزبورگ تحصیل کرد و بعد از آن که خانواده اش در سال ۱۹۵۹ به ایالات متحده نقل مکان کردند، در جورجیا و ویرجینیا به مدرسه رفت. او تا زمان بازگشت به آلمان غربی در سال ۱۹۷۰ در ایالات متحده زندگی و تحصیل کرد. او در طول زندگی خود تابعیت آلمان غربی را حفظ کرد. کلی مارتین لوتر کینگ را تحسین می‌کرد و در انتخابات سال ۱۹۶۸ ایالات متحده برای کمپین رابرت
انتخابات سال ۱۹۶۸ ایالات متحده برای کمپین رابرت اف کندی و هیوبرت هامفری کار کرد. او علوم سیاسی را در دانشگاه امریکن خواند که در سال ۱۹۷۰ با مدرک لیسانس فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در سال ۱۹۷۱ از دانشگاه آمستردام با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد. حرفه. کلی در حین کار در کمیسیون اروپا (بروکسل، بلژیک، ۱۹۷۱–۱۹۸۳)، در مبارزات صلح و محیط زیست متعدد در آلمان و سایر کشورها شرکت کرد. پس از دو سال کار در کمیسیون اروپا، او به یک پست اداری در کمیته اقتصادی و اجتماعی اروپا رفت و در آنجا از حقوق زنان دفاع کرد. حزب
اروپا رفت و در آنجا از حقوق زنان دفاع کرد. حزب سبز آلمان. کلی یکی از بنیانگذاران حزب سبز آلمان در سال ۱۹۷۹ بود. او در سال ۱۹۸۳ از طریق فهرست انتخاباتی به عنوان نماینده بوندستاگ به نمایندگی از بایرن به مجلس نمایندگان انتخاب شد. در سال ۱۹۸۱، کلی در تظاهرات ۴۰۰۰۰۰ نفری در بن علیه سلاح‌های هسته ای شرکت داشت. در سال ۱۹۸۲، کلی جایزه زیست صحیح را برای «شکل‌دادن و اجرای یک چشم‌انداز جدید که نگرانی‌های زیست‌محیطی را با خلع سلاح، عدالت اجتماعی و حقوق بشر مرتبط می‌کند» دریافت کرد. در ۱۲ مه ۱۹۸۳، کلی، گرت باستیان و سه
دریافت کرد. در ۱۲ مه ۱۹۸۳، کلی، گرت باستیان و سه عضو دیگر بوندستاگ از فراکسیون سبزها بنری را در میدان الکساندر پلاتس در برلین شرقی برپا کردند که روی آن نوشته شده بود «سبزها - شمشیر به گاوآهن» (مفهومی که در آن سلاح‌ها یا فناوری‌های نظامی برای کاربردهای غیرنظامی صلح‌آمیز تبدیل می‌شوند). پس از دستگیری کوتاه مدت، آنها با احزاب مخالف آلمان شرقی دیدار کردند. در اکتبر ۱۹۸۳، اریش هونکر، رهبر جمهوری دموکراتیک آلمان، با پترا کلی، گرت باستیان و سایر سبزها ملاقات کرد. کلی پیراهن کشی پوشیده بود که روی آن عبارت «شمشیر
کلی پیراهن کشی پوشیده بود که روی آن عبارت «شمشیر به گاوآهن» نوشته شده بود. او خواستار آزادی همه زندانیان جنبش صلح آلمان شرقی شد. کلی کتاب "مبارزه برای امید" را در سال ۱۹۸۴ نوشت که توسط ساوت اند پرس منتشر شد. این کتاب فراخوانی فوری برای جهانی عاری از خشونت بین شمال و جنوب، زن و مرد، خودمان و محیط اطرافمان است. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، کلی به دلیل چرخش عمل‌گرایانه سبزها در آن زمان، به‌طور فزاینده‌ای با اکثر همکاران حزبی خود فاصله گرفت، در حالی که او همچنان به مخالفت با هرگونه اتحاد با احزاب سیاسی سنتی
به مخالفت با هرگونه اتحاد با احزاب سیاسی سنتی ادامه داد. مرگ. در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۲، اجساد متلاشی شده کلی و شریک زندگی اش، سیاستمدار سابق و سبز گرت باستیان (متولد ۱۹۲۳)، پس از تماسی که از سوی همسر باستیان و مادربزرگ کلی که گزارش داد چند هفته است که از باستیان و کلی خبری ندارند، دریافت کردند، توسط مقامات پلیس در اتاق خواب خانه او در بن کشف شد. پلیس تشخیص داد که کلی در حالی که خواب بود توسط باستیان به ضرب گلوله کشته شد و سپس باستیان خود را کشت. او ۴۴ ساله، و باستیان ۶۹ ساله بود.
جان رودریگز یا جانی رودز (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده‌است.
تیتو سانتانا (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، آموزگار، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار شهرت دبلیو دبلیو ای شده‌است.
در آمار، اقتصادسنجی، علوم سیاسی، اپیدمیولوژی و رشته‌های مرتبط، طرح ناپیوستگی رگرسیون (RDD) یک طرح شبه تجربی پیش‌آزمون-پس‌آزمون است که هدف آن تعیین اثرات علی مداخلات با اختصاص یک برش یا آستانه‌ای بالاتر یا پایین‌تر از آن است که مداخله ای تعیین شده است. با مقایسه مشاهدات نزدیک در هر دو طرف آستانه، می‌توان اثر رفتار را در محیط‌هایی که تصادفی سازی در آنها غیرممکن است، تخمین زد. با این حال، استنتاج علّی واقعی تنها با این روش غیرممکن است، زیرا به‌طور خودکار تأثیرات علی را توسط هیچ متغیر مخدوش کننده بالقوه رد
علی را توسط هیچ متغیر مخدوش کننده بالقوه رد نمی‌کند. برای اولین بار توسط Donald Thistlethwaite و Donald Campbell (1960) برای ارزیابی برنامه‌های بورسیه اعمال شد،RDD در سال‌های اخیر به‌طور فزاینده ای محبوب شده است. مقایسه مطالعات اخیر کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (RCTs) و RDDs به‌طور تجربی اعتبار داخلی طرح را نشان داده‌اند. مثال‌ها. شهود پشت RDD با استفاده از ارزیابی بورس‌های تحصیلی مبتنی بر شایستگی به خوبی نشان داده شده است. مشکل اصلی تخمین اثر علی چنین مداخله ای همگن بودن عملکرد با انتساب رفتار
چنین مداخله ای همگن بودن عملکرد با انتساب رفتار است. از آنجایی که دانشجویان با عملکرد بالا بیشتر احتمال دارد که بورسیه شایستگی دریافت کنند و در همان زمان به عملکرد خوب خود ادامه دهند، مقایسه نتایج دریافت کنندگان جایزه و غیر دریافت کنندگان منجر به سوگیری رو به بالا در برآوردها می‌شود. حتی اگر بورس تحصیلی اصلاً نمرات را بهبود نمی‌بخشید، برندگان جایزه بهتر از غیر دریافت کنندگان عمل می‌کردند، صرفاً به این دلیل که بورس تحصیلی به دانش آموزانی داده می‌شد که قبلاً عملکرد خوبی داشتند. علیرغم عدم وجود یک طرح تجربی،
عملکرد خوبی داشتند. علیرغم عدم وجود یک طرح تجربی، یک RDD می‌تواند از ویژگی‌های برون زا مداخله برای استخراج اثرات علی استفاده کند. اگر به همه دانش‌آموزان بالاتر از یک نمره معین - به عنوان مثال ۸۰٪ - بورس تحصیلی داده شود، می‌توان با مقایسه دانش‌آموزان در حدود ۸۰٪ برش، اثر رفتاری محلی را به دست آورد. شهودی که در اینجا وجود دارد این است که دانش آموزی که نمره ۷۹٪ را کسب می‌کند، احتمالاً بسیار شبیه دانش آموزی است که ۸۱٪ امتیاز می‌گیرد - با توجه به آستانه از پیش تعریف شده ۸۰٪. با این حال، یک دانش آموز بورسیه
تعریف شده ۸۰٪. با این حال، یک دانش آموز بورسیه تحصیلی را دریافت می‌کند در حالی که دیگری نمی‌کند. مقایسه نتیجه دریافت‌کننده جایزه با نتیجه خلاف واقع غیر دریافت‌کننده اثر رفتار را ارائه می‌دهد. روش‌شناسی. دو روش رایج برای تخمین با استفاده از RDD ناپارامتریک و پارامتریک (به‌طور معمول رگرسیون چند جمله ای) هستند. ناپارامتریک مزیت اصلی استفاده از روش‌های ناپارامتریک در RDD این است که تخمین‌هایی را بر اساس داده‌های نزدیک‌تر به برش ارائه می‌دهند، که به‌طور شهودی جذاب است. این باعث کاهش جانبداری می‌شود که می‌تواند
است. این باعث کاهش جانبداری می‌شود که می‌تواند ناشی از استفاده از داده‌های دورتر از برش برای تخمین ناپیوستگی در برش باشد. به‌طور رسمی‌تر، رگرسیون‌های خطی محلی ترجیح داده می‌شوند زیرا دارای ویژگی‌های سوگیری بهتری هستند و همگرایی بهتری دارند.
در ۱۵ مارس ۱۹۲۱، دانشجوی ارمنی سوقومون تهلیریان، طلعت پاشا، وزیر اعظم اسبق امپراتوری عثمانی و معمار اصلی نسل‌کشی ارامنه را در برلین ترور کرد. تهلیریان در طول محاکمه خود اظهار کرد: «من مردی را کشتم، اما قاتل نیستم.» هیئت منصفه نیز او را تبرئه کرد. تهلیریان از ارزنجان امپراتوری عثمانی آمده‌بود اما قبل از جنگ به صربستان رفت. او در یگان‌های داوطلب ارمنی ارتش روسیه خدمت کرده‌بود و بیشتر اعضای خانواده خود را در نسل‌کشی از دست داد. او که تصمیم به انتقام گرفت، هاروتیان مغردیتیچیان را که به پلیس مخفی عثمانی کمک
مغردیتیچیان را که به پلیس مخفی عثمانی کمک می‌کرد، در قسطنطنیه ترور کرد. تهلیریان به عملیات نمسیس، یک برنامه مخفیانه که توسط فدراسیون انقلابی ارمنی انجام می‌شد، پیوست. از طرفی او به دلیل موفقیت قبلی برای مأموریت ترور طلعت انتخاب گشت. طلعت پاشا پیش‌تر توسط دادگاه نظامی عثمانی مجرم شناخته و به اعدام محکوم شده‌بود، اما با اجازه دولت آلمان در برلین زندگی می‌کرد. در مراسم خاکسپاری طلعت بسیاری از آلمانی‌های سرشناس شرکت کردند. همین‌طور وزارت خارجه آلمان تاج گلی با مضمون «به یک دولتمرد بزرگ و یک دوست وفادار»
با مضمون «به یک دولتمرد بزرگ و یک دوست وفادار» فرستاده‌بود. محاکمه تهلیریان در ۲ تا ۳ ژوئن ۱۹۲۱ برگزار شد و راهبرد دفاعی آن محاکمه طلعت به‌دلیل نسل‌کشی ارامنه بود. در آن محاکمه، شواهد گسترده‌ای در مورد نسل‌کشی شنیده شد که به‌گفته استفان ایهریگ، آن را به «یکی از دیدنی‌ترین محاکمه‌های قرن بیستم تبدیل کرد.» تهلیریان مدعی شد که به تنهایی عمل کرده و قتل از پیش برنامه‌ریزی نشده‌است، همین‌گونه داستانی دراماتیک و واقع‌بینانه اما غیرواقعی در مورد گریختن از نسل‌کشی و مشاهده مرگ اعضای خانواده‌اش را روایت می‌کند.
و مشاهده مرگ اعضای خانواده‌اش را روایت می‌کند. رسانه‌های بین‌المللی به‌طور گسترده‌ای در مورد این محاکمه که توجه و شناخت حقایق نسل‌کشی ارامنه را به همراه داشت، گزارش دادند. طلعت و تهلیریان هر دو از طرف خود قهرمان محسوب می‌شوند. مورخ آلپ ینن، از این رابطه با عنوان «درهم طلعت–تهلیریان» یاد می‌کند. طلعت پاشا در آلمان به خاک سپرده شد اما ترکیه بقایای او را در سال ۱۹۴۳ به کشور بازگرداند و یک مراسم خاکسپاری برای او برگزار کرد. رافائل لمکین وکیل لهستانی–یهودی، در مورد این محاکمه در اخبار خواند و الهام گرفت تا
در مورد این محاکمه در اخبار خواند و الهام گرفت تا جنایت نسل‌کشی را در حقوق بین‌الملل مفهوم‌سازی کند. پیشینه. طلعت پاشا (زاده ۱ سپتامبر ۱۸۷۴ – ترور ۱۵ مارس ۱۹۲۱) به‌عنوان رهبر حزب اتحاد و ترقی، آخرین وزیر اعظم قدرتمند امپراتوری عثمانی در طول جنگ جهانی اول بود. او که معمار اصلی نسل‌کشی ارامنه به حساب می‌آید، در سال ۱۹۱۵ دستور تبعید تقریباً تمام جمعیت ارمنی امپراتوری عثمانی به صحرای سوریه را صادر کرد تا آن‌ها را از میان ببرد. از ۴۰،۰۰۰ ارمنی که از ارزروم تبعید شدند، کمتر از ۲۰۰ نفر به دیرالزور رسیدند. هنگامی
شدند، کمتر از ۲۰۰ نفر به دیرالزور رسیدند. هنگامی که ارامنه بیش از آنچه طلعت در نظر داشت، جان سالم به در بردند، در سال ۱۹۱۶ دستور داد تا موج دوم قتل عام آغاز شود. طلعت تخمین زد که حدود ۱،۱۵۰،۰۰۰ ارمنی در جریان نسل‌کشی ناپدید شده‌اند. طلعت در سال ۱۹۱۸ به روزنامه‌نگار موهیتین بیرگن گفت: «من مسئولیت کامل شدت اعمال» در جریان اخراج ارامنه را بر عهده می‌گیرم و «مطلقاً از عملم پشیمان نیستم.» زمانی که هنری مورگنتا، سفیر ایالات متحده آمریکا تلاش کرد تا طلعت را متقاعد سازد که دست از این جنایات بردارد، صحبتش را قطع
سازد که دست از این جنایات بردارد، صحبتش را قطع کرد و گفت که در این باره تجدید نظر نخواهد کرد زیرا اکثر ارامنه پیش‌تر مرده بودند. همین‌طور گفت: «نفرت بین ترک‌ها و ارمنی‌ها اکنون آنقدر شدید است که باید با آن‌ها تمام شود. اگر این کار را نکنیم، آن‌ها برای انتقام خود برنامه‌ریزی خواهند کرد.» طلعت به خالده ادیب، نویسنده ترک گفت که نابودی ارامنه برای پیشبرد منافع ملی ترکیه موجه است و «من حاضرم برای کاری که انجام داده‌ام بمیرم و می‌دانم که برای آن خواهم مرد.» در اوت ۱۹۱۵، پس از اطلاع از قتل عام ارامنه، جاوید بیگ،
۱۹۱۵، پس از اطلاع از قتل عام ارامنه، جاوید بیگ، وزیر دارایی سابق حزب اتحاد و ترقی پیش‌بینی کرد طلعت توسط یک ارمنی ترور خواهد شد. در طول جنگ جهانی اول، امپراتوری آلمان متحد نظامی امپراتوری عثمانی بود. سفیر امپراتوری آلمان، هانس فون وانگنهایم، با حذف محدود جمعیت ارمنی از مناطق حساس موافقت کرد. نمایندگان آلمان زمانی که عثمانی‌ها بسیار فراتر از این پیش رفتند، در تلاش برای جلوگیری از آسیب‌های اعتباری ناشی از اقدامات متحدان خود، اعتراض‌های دیپلماتیکی را صادر کردند. آلمان، اطلاعات مربوط به این نسل‌کشی را سانسور
آلمان، اطلاعات مربوط به این نسل‌کشی را سانسور کرد و کمپین‌های تبلیغاتی به راه انداخت و ارمنی‌ها را متهم به خنجر زدن از پشت به امپراتوری عثمانی کرد. انفعال آلمان منجر شد تا اتهام مسئولیت نسل‌کشی بر این کشور وارد شود که با بحث در مورد مسئولیت آلمان در جنگ پیچیده گشت. تبعید طلعت پاشا در برلین. پس از آتش‌بس مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸، طلعت به‌دنبال تدارکات دقیق، در شب ۱ تا ۲ نوامبر با یک اژدر قایق آلمانی همراه با دیگر رهبران حزب اتحاد و ترقی، شامل انور پاشا، جمال پاشا، بهاءالدین شاکر، ناظم بیگ، عثمان بدری و جمال
پاشا، بهاءالدین شاکر، ناظم بیگ، عثمان بدری و جمال عظمی از قسطنطنیه گریخت. به جز جمال پاشا، همه آن‌ها عاملان اصلی نسل‌کشی بودند. آن‌ها برای فرار از مجازات جنایات خود و سازماندهی نهضت مقاومت، آنجا را ترک کردند. ویلهلم زولف، وزیر امور خارجه آلمان، به سفارت آلمان در قسطنطنیه دستور داده‌بود تا به طلعت کمک کند و درخواست دولت عثمانی برای استرداد او را رد کرد، او گفت که «طلعت به ما وفادار بوده و کشورمان به روی او باز است.» طلعت پاشا در ۱۰ نوامبر به برلین وارد شد و در هتلی در الکساندرپلاتس و آسایشگاهی در بابلسبرگ
در هتلی در الکساندرپلاتس و آسایشگاهی در بابلسبرگ پوتسدام اقامت کرد و سپس به یک آپارتمان ۹ اتاقه در خیابان چهارم هاردنبرگ، میدان ارنست‌روترپلاتس امروزی نقل مکان کرد. او در کنار آپارتمان خود، باشگاه شرقی را تأسیس کرد که در آن مسلمانان و اروپاییان مخالف اتفاق جمع می‌شدند. وزارت امور خارجه با استفاده از خبرنگار سابق قسطنطنیه برای فرانکفورتر زایتونگ، پل‌ویتز، جریانات این آپارتمان را زیر نظر داشت. فریدریش ابرت، صدراعظم آلمان، با فرمان حزب سوسیال دموکرات، اقامت طلعت پاشا را قانونی کرد. در سال ۱۹۲۰ حیریه، همسر
طلعت پاشا را قانونی کرد. در سال ۱۹۲۰ حیریه، همسر طلعت به او پیوست. دولت آلمان اطلاعاتی در اختیار داشت که نام طلعت برای نخستین بار در فهرست بازدیدکنندگان ارمنی قرار داشت و به او پیشنهاد کرد که در یک ملک منزوی متعلق به رئیس سابق ستاد ارتش عثمانی، فریتز برونسارت فون شلندورف در مکلنبورگ اقامت کند. طلعت این پیشنهاد را نپذیرفت زیرا به شبکه‌های پایتخت برای پیگیری فعالیت‌های سیاسی خود نیاز داشت. جنبش مقاومت که توسط حزب اتحاد و ترقی آغاز شده‌بود، در نهایت به جنگ استقلال ترکیه منجر شد. طلعت پاشا در ابتدا امیدوار بود
ترکیه منجر شد. طلعت پاشا در ابتدا امیدوار بود که از مصطفی کمال، سیاستمدار ترک به‌عنوان دست‌نشانده استفاده کند و مستقیماً دستورهایی را به ژنرال‌های ترک از برلین صادر کرد. طلعت از آغاز تبعید دوستان آلمانی با نفوذی داشت و به مرور زمان به‌عنوان نماینده جنبش ملی‌گرای ترکیه در خارج از کشور شناخته شد. او با استفاده از پاسپورت جعلی به نام علی سالی بیگ، علی‌رغم این‌که به‌دلیل جنایاتش توسط انگلستان و امپراتوری عثمانی تحت تعقیب بود، آزادانه در سراسر قاره اروپا سفر می‌کرد. بسیاری از روزنامه‌های آلمانی به حضور او در
بسیاری از روزنامه‌های آلمانی به حضور او در برلین مشکوک بودند و همچنین او در کنفرانس مطبوعاتی پس از کودتای کاپ، تلاش نافرجام برای سرنگونی دولت آلمان در مارس ۱۹۲۰، سخنرانی کرد. بسیاری از آلمانی‌ها، به‌ویژه راست‌گرایان افراطی، ترکیه را بی‌گناه و مظلوم می‌دانستند و معاهده سور را با معاهده ورسای مقایسه می‌کردند و «جامعه سرنوشت» را بین آلمان و ترکیه می‌دیدند. طلعت پاشا خاطراتی نوشت که در درجه اول بر دفاع از تصمیم خود برای دستور نسل‌کشی و تبرئه حزب اتحاد و ترقی از هرگونه گناه متمرکز بود. طلعت پاشا و دیگر تبعیدیان
هرگونه گناه متمرکز بود. طلعت پاشا و دیگر تبعیدیان حزب اتحاد و ترقی، در ۵ ژوئیه ۱۹۱۹ توسط دادگاه ویژه نظامی عثمانی به‌دلیل «کشتار و نابودی جمعیت ارمنی امپراتوری» به‌طور غیابی به اعدام محکوم شدند. عملیات نمسیس. پس از آن‌که مشخص گشت هیچ شخصی عاملان نسل‌کشی را به دست عدالت نخواهد سپرد، حزب سیاسی فدراسیون انقلابی ارمنی، عملیات مخفی نمسیس را به رهبری آرمن گارو، شاهان ناتالی و آرون ساچاکلیان سازماندهی کرد. توطئه‌گران فهرستی از صد عامل نسل‌کشی را تهیه کردند که بایستی ترور می‌شدند. طلعت پاشا در رأس فهرست قرار گرفت.
ترور می‌شدند. طلعت پاشا در رأس فهرست قرار گرفت. کمبود داوطلب برای انجام ترورها وجود نداشت؛ نامزدها عمدتاً مردان جوانی بودند که از نسل‌کشی جان سالم به در برده یا خانواده‌هایشان را از دست داده‌بودند. کارگزاران عملیات نمسیس بدون تأیید هویت هدف، ترور را انجام نمی‌دادند و مراقب بودند تا از کشتن تصادفی افراد بیگناه جلوگیری کنند. یکی از این داوطلبان سوقومون تهلیریان (زاده ۲ آوریل ۱۸۹۷ – درگذشته ۲۳ مه ۱۹۶۰) از ارزنجان، ولایت ارضروم بود، شهری که تا قبل از جنگ جهانی اول، ۲۰،۰۰۰ ساکن ارمنی داشت و پس از آن هیچ یک از
اول، ۲۰،۰۰۰ ساکن ارمنی داشت و پس از آن هیچ یک از ساکنان آن ارمنی نبودند. تهلیریان زمانی‌که جنگ آغاز شد در صربستان بود. او پس از شنیدن وقوع جنایت علیه ارمنی‌ها، به یگان‌های داوطلب ارمنی ارتش روسیه پیوست؛ آن‌ها با پیشروی به سمت غرب، پیامدهای نسل‌کشی را دیده‌بودند. تهلیریان که فهمید خانواده‌اش کشته شده‌اند، سوگند خورد که انتقام بگیرد. تهلیریان در خاطراتش ۸۵ نفر از اعضای خانواده را که در جریان نسل‌کشی جان باختند ذکر کرده‌است. تهلیریان از غش‌های منظم و سایر اختلالات سیستم عصبی رنج می‌برد که احتمالاً ناشی از
سیستم عصبی رنج می‌برد که احتمالاً ناشی از چیزی است که امروزه اختلال اضطراب پس از سانحه نامیده می‌شود؛ او در طول محاکمه خود گفت که این‌ها به تجربه‌های او در طول نسل‌کشی مربوط می‌شود. پس از جنگ، تهلیریان به قسطنطنیه رفت و در آنجا هاروتیان مغردیتیچیان را ترور کرد؛ مغردیتیچیان برای پلیس مخفی عثمانی کارد می‌کرد و در تدوین فهرست تبعید روشنفکران ارمنی که در ۲۴ آوریل ۱۹۱۵ اخراج شده‌بودند، نقش داشت. این قتل عاملان نمسیس را متقاعد کرد که ترور طلعت پاشا را به او بسپارند. در اواسط سال ۱۹۲۰، سازمان نمسیس هزینه سفر
در اواسط سال ۱۹۲۰، سازمان نمسیس هزینه سفر تهلیریان به ایالات متحده آمریکا را پرداخت کرد؛ گارو به تهلیریان اطلاع داد که احکام اعدام علیه عاملان اصلی در آنجا اجرا نشده‌است و قاتلان به فعالیت‌های ضد ارمنی خود در تبعید ادامه می‌دهند. در پاییز آن سال، جنبش ملی‌گرای ترکیه به ارمنستان حمله کرد. تهلیریان عکس‌های هفت رهبر برجسته حزب اتحاد و ترقی را که نمسیس محل اختفای آن‌ها را ردیابی می‌کرد، دریافت کرد و به اروپا رفت؛ مقصد ابتدایی او پاریس بود. او در ژنو ویزا دریافت کرد تا به‌عنوان دانشجوی مهندسی مکانیک به برلین
کرد تا به‌عنوان دانشجوی مهندسی مکانیک به برلین برود و در ۲ دسامبر از آنجا خارج شود. توطئه‌گران طراحی ترور در اقامتگاه لیباریت نظریانتس، معاون کنسول جمهوری ارمنستان با یکدیگر ملاقات کردند. تهلیریان حتی پس از ابتلا به حصبه در اواسط ماه دسامبر در این جلسات شرکت می‌کرد. او به قدری بیمار بود که در حین تعقیب شاکر به زمین افتاد و مجبور شد یک هفته استراحت کند. کمیته مرکزی فدراسیون انقلابی ارمنی به آن‌ها دستور داد که به استثنای دیگر عاملان جنایت، بر روی طلعت تمرکز کنند. در پایان فوریه، توطئه‌گران پس از آن‌که دیدند
در پایان فوریه، توطئه‌گران پس از آن‌که دیدند طلعت از ایستگاه راه‌آهن زولوگیشر گارتن برلین برای سفر به رم خارج می‌شود، او را پیدا کردند. وهان زکاریانتز که خود را به‌عنوان مردی به‌دنبال مسکن نشان می‌داد، با تحقیق و جستار متوجه شد که طلعت در خیابان چهارم هاردنبرگ زندگی می‌کند. تهلیریان برای تأیید هویت، یک مهمانکده آن طرف خیابان—خیابان ۳۷ هاردنبرگ کرایه کرد و از آنجا می‌توانست رفت و آمد مردم را از آپارتمان طلعت مشاهده کند. در دستورهای او از ناتالی آمده بود: «تو جمجمه قاتل شماره یک ملت را منفجر می‌کنی و سعی
«تو جمجمه قاتل شماره یک ملت را منفجر می‌کنی و سعی نمی‌کنی فرار کنی. آنجا می‌ایستی، پایت را روی جسد می‌گذاری و تسلیم پلیس می‌شوی، پلیس می‌آید و به تو دستبند می‌زند.» ترور. طلعت پاشا در یک سه‌شنبه بارانی (۱۵ مارس ۱۹۲۱) حدود ساعت ۱۰:۴۵ صبح از آپارتمان خود خارج شد و قصد خرید یک جفت دستکش داشت. سوقومون تهلیریان او را شناخت و از جهت مخالف به او نزدیک شد، سپس از خیابان عبور کرد و در گوشه شلوغ خیابان ۲۷ هاردنبرگ، از فاصله نزدیک به گردنش شلیک نمود که موجب مرگ فوری طلعت شد. گلوله از نخاع او گذشت و از بالای چشم چپ
طلعت شد. گلوله از نخاع او گذشت و از بالای چشم چپ طلعت خارج شد و مغزش را نابود ساخت؛ طلعت به جلو افتاد و در برکه‌ای از خونش دراز کشید. در ابتدا تهلیریان بالای سر جسد ایستاد، اما پس از فریاد تماشاچیان دستورهای خود را فراموش کرده و فرار کرد. او تپانچه پارابلوم کالیبر ۹ میلی‌متری را که برای ترور استفاده کرده‌بود، دور انداخت و از طریق خیابان فاسانن اقدام به فرار کرد که در آنجا توسط نیکولاس جسن، فروشنده مغازه دستگیر شد. افراد حاضر در جمعیت او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند؛ سوقومون تهلیریان به زبان آلمانی
و شتم قرار دادند؛ سوقومون تهلیریان به زبان آلمانی شکسته چیزی به این معنی فریاد زد: «اشکال ندارد، من یک خارجی هستم و او یک خارجی!» اندکی بعد، او به پلیس گفت: «من قاتل نیستم، او بود.» پلیس جسد را محاصره کرد. ناظم بیگ، دوست تبعیدی او از حزب اتحاد و ترقی کمی بعد به محل حادثه رسید و به آپارتمان طلعت در خیابان چهارم هاردنبرگ رفت؛ همین‌طور ارنست جخ، یکی از مقامات وزارت خارجه و فعال طرفدار ترکیه که اغلب با طلعت ملاقات می‌کرد، ساعت ۱۱:۳۰ صبح وارد آنجا شد. شاکر نیز از این ترور مطلع گشت و هویت جسد را برای پلیس
نیز از این ترور مطلع گشت و هویت جسد را برای پلیس شناسایی کرد. جخ و ناظم به صحنه ترور بازگشتند. ارنست جخ تلاش کرد تا پلیس را متقاعد کند که جسد را با استفاده از اختیاراتش به‌عنوان یک مقام وزارت خارجه به او واگذار کند، اما آن‌ها قبل از رسیدن گروه قتل از انجام این کار خودداری کردند. جخ شکایت کرد که «بیسمارک ترک» نمی‌تواند در چنین حالتی بیرون بماند تا رهگذران به آن نگاه کنند. آن‌ها در نهایت اجازه انتقال را دریافت کردند و جسد با یک خودروی صلیب سرخ به سردخانه شارلوتنبورگ فرستاده شد. شاکر و ناظم بلافاصله پس از
فرستاده شد. شاکر و ناظم بلافاصله پس از ترور طلعت، تحت حمایت پلیس قرار گرفتند. همین‌گونه دیگر تبعیدی‌های حزب اتحاد و ترقی نگران آن بودند که هدف بعدی باشند. خاکسپاری. در ابتدا، دوستان طلعت امیدوار بودند که او در آناتولی دفن شود، اما دولت عثمانی در قسطنطنیه و جنبش ملی‌گرای ترک در آنکارا، هیچ‌کدام جسد او را نمی‌خواستند؛ پذیرش طلعت که بدترین جنایتکار جنگ جهانی اول تلقی می‌شد، یک مسئولیت سیاسی بود که می‌توانست آن‌ها را با او همراه کند. دعوتنامه‌های حیریه و باشگاه شرقی برای خاکسپاری طلعت فرستاده شدند و او در ۱۹