payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گورستان‌ها، مانند گورستان گاوها، صحنه‌های شهوانی جسورانه‌ای را به‌تصویر می‌کشند که زنی خود را خود را در اختیار چند شریک جنسی می‌گذارد یا زنی که در بازی‌های جنسی پیچیده شکرت می‌کند. در سدهٔ ششم پیش‌ازمیلاد، یکی از زنان نجیب‌زاده‌ی شهر تارکوئینیا به‌نام تاناکوئیل «مانند همهٔ اتروسک‌ها» در هنر آوگوری (نوعی فال‌گیری رومی) مهارت داشت. او از شوهرش، لوکیوس تارکوئینیوس پریسکوس، خواست اتروریا را ترک کنند و در شهر تازه‌تأسیس روم مستقر شوند. در بین راه، او یک اتفاق شگفت‌انگیز را تعبیر کرده به شوهرش اطمینان می‌دهد که
را تعبیر کرده به شوهرش اطمینان می‌دهد که بر روم حکومت خواهد کرد؛ این تعبیر پس از مرگ آنکوس مارکیوس، پادشاه وقت روم، به‌وقوع پیوست و شوهرش پادشاه روم شد و از ۶۱۶ تا ۵۷۸ ق.م. حکومت کرد. به‌هنگام کشته‌شدن تارکوئینیوس، تاناکوئیل دامادش سرویوس تولیوس را پادشاه معرفی کرد. تاریخ‌نگاری به‌نام آلن هوس از این داستان‌ها برداشت می‌کند که "دستورالعمل‌های اتروسک"، هنر تفسیر نشانه‌های الهی، در میان اتروسک‌ها ویژهٔ خانواده‌های اشرافی بود و زنان نیز می‌توانستند به آنها عمل کنند. دوره کلاسیک. در دورهٔ کلاسیک، نشانه‌هایی از
کنند. دوره کلاسیک. در دورهٔ کلاسیک، نشانه‌هایی از مقام بالا و توجه به زنان اتروسک آشکار می‌شود. تابوت‌دان‌های کیوزی، خاکستردان‌های ولترا و دیوارنگاره‌های گورستان‌ها، جایگاه والای زنان در طبقه‌بندی اجتماعی را تأیید می‌کنند. در مورد نام‌شناسی (با نام خاص)، وضعیت تأهل زن در کتیبه‌ها با نام کوچک او مشخص شده (که در فرمول لاتین وجود ندارد) و سپس نام خانوادگی او، که حتی پس از ازدواج نام تولد او باقی می‌ماند، می‌آید. در فرمول نام‌شناختی، مادرنامی چسبیده‌به پدرنامی از سدهٔ چهارم پیش‌ازمیلاد رواج می‌یابد، که توجه به
سدهٔ چهارم پیش‌ازمیلاد رواج می‌یابد، که توجه به خانواده منشأ همسران طبقه اشراف اتروسک را ثابت می‌کند. دوره هلنی. رومی‌سازی از پیرامون ۳۴۰ پیش‌ازمیلاد تا دورهٔ آگوستوس آغاز شد، با فرهنگ‌سازی‌ای که باعث شد قدرت سیاسی اتروسک‌ها ناپدید و ویژگی‌های فرهنگی آنان در فرهنگ رومی جذب شود. زنان اتروسک بسیاری از امتیازات خود را از دست دادند و جایگاهشان همانند زنان رومی شد. البته گویا زنان رومی نیز برخی ویژگی‌های فرهنگی زنان اتروسک را جذب کرده و نفوذ بیشتری یافتند، مانند لیویا — همسر آگوستوس — که چندین بار نایب‌السلطنه
لیویا — همسر آگوستوس — که چندین بار نایب‌السلطنه شد و مشاور شوهرش و توان‌مندترین زن در آغاز امپراتوری روم بود. چندین زن از خاندان امپراتوری — مانند آگریپینای کوچک — نیز دارای نفوذ سیاسی بودند.
پردیس سینمایی اکسین یک پردیس سینمایی در شهر آمل، ایران است. این سینما که در ۲۱ خرداد ۱۳۹۸ افتتاح شده‌است دارای ۳ سالن با ظرفیت ۳۲۱ نفر است.
مجید اکبری (زادهٔ ۴ آبان ۱۳۷۶ - شهرری) فوتبالیست . که سابقه بازی در تیم های آوالان کامیاران و نیرو زمینی تهران و صبای قم در لیگ برتر را در کارنامه خود دارد. مجید اکبری علاوه بر لیگ های ایران سابقه یک فصل حضور در لیگ جمهوری آذربایجان را نیز در تیم قره داغ لوکباتان را دارد. تحصیلات. وی دارای مدرک تحصیلی فوق لیسانس تربیت بدنی(مدیریت ورزش) و مدرک بین المللی ایجنتی از TÜV آلمان را داراست. که اکنون در حوزه مدیریت ورزش است و به عنوان ایجنت بسیاری از بازیکنان لیگ برتر ایران فعالیت دارد. مدیریت. مجید اکبری مالک و
برتر ایران فعالیت دارد. مدیریت. مجید اکبری مالک و مدیر عامل تیم فوتبال و باشگاه پاشاچرم ری میباشد.
سویل قاضی‌اوا (; – ) اولین راننده زن ماشین آلات در دوره آذربایجان شوروی، قهرمان کار سوسیالیست و نماینده شورای عالی آذربایجان شوروی بود. شرح حال. سویل قاضی‌اوا در ۱ ژوئن سال ۱۹۴۰ در روستای آشاغی تالای شهرستان زاقاتالا به دنیا آمد. پس از آنکه در سال ۱۹۵۸ مدرسه را به پایان برساند، تمایل داشت در دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان به تحصیلات خود ادمه دهد، اما بدین دانشگاه پذیرفته نشد. در همان سال وارد هنرستان شماره ۵ باکو شد. در دسامبر سال ۱۹۵۹ بود که سویل قاضی‌اوا با خواندن مقاله‌ای دربارهٔ «تورسونوی آخوندوا»، دختر
خواندن مقاله‌ای دربارهٔ «تورسونوی آخوندوا»، دختر راننده ماشین‌آلات اهل ازبکستان شوروی، بر آن شد این شغل را پیشه کند. در تابستان ۱۹۶۰، سویل و دوستانش به مزرعه پنبه شماره ۵ در شهرستان بیلقان اعزام شدند. طی آزمایش توان برداشت، سویل ۹۷ تن پنبه را با ماشین خود برداشت می‌کند. وی پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه مکانیزاسیون کشاورزی در بینه، داوطلبانه برای کار در شهرستان بیلقان می‌رود. یکی از اعضای هیئت آذربایجان در نشست سراسری پنبه‌کاران شوروی در ازبکستان در سال ۱۹۶۱ بود. زمانی که در ازبکستان به سر می‌برد، با تجربه
بود. زمانی که در ازبکستان به سر می‌برد، با تجربه کاری «تورسونوی آخونوا»، پنبه‌کار نامور آن روزگار شوروی آشنا می‌شود. پس از بازگشت از تاشکند، گروه پنبه‌کارانی مانند گروه «تورسونوی آخونوا» در بیلقان ایجاد کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت. سویل قاضی‌اوا که در سال ۱۹۶۲ وارد رشته مکانیزاسیون آکادمی دولتی کشاورزی آذربایجان شد، در کنار تحصیل غیرحضوری اش به شغل خود نیز ادامه می‌داد. او خیلی زود به یکی از مشهورترین پنبه‌کاران در آذربایجان شوروی تبدیل شد، به طوری که در سال ۱۹۶۲ باماشین‌آلات خود ۱۹۰ تن پنبه برداشت کرد.
سال ۱۹۶۲ باماشین‌آلات خود ۱۹۰ تن پنبه برداشت کرد. گروهی که سویل رهبرش بود، در پاس برداشتن ۳۰ سنتنر پنبه در هر هکتار در آن سال نشان پرچم سرخ کار را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۳ سویل قاضی‌اوا به شورای عالی آذربایجان شوروی انتخاب شد. مرگ. چندین روایتی در مورد مرگ فجیع سویل قاضی‌اوا وجود دارد، اما در عین حال همه آنها حاکی از یک چیز است که این دختر هنگام کار در مزرعه در حادثه ناشی از کار درگذشت.
عکاسی فرابنفش () فرایند عکاسی برای ثبت تصاویر با استفاده از تابش طیف فرابنفش (UV) است. تصاویر گرفته‌شده با پرتو فرابنفش با اهداف علمی، پزشکی یا هنری تهیه می‌شوند. این تصاویر ممکن است خراب‌شدن آثار هنری یا ساختارهایی را که در زیر نور آشکار نمی‌شوند را نشان دهند. ممکن است از تصاویر پزشکی تشخیصی برای تشخیص برخی اختلالات پوستی یا به عنوان شواهد آسیب استفاده شود. برخی از حیوانات، به ویژه حشرات، از طول‌موج‌های فرابنفش برای دیدن استفاده می‌کنند؛ بنابراین عکاسی فرابنفش می‌تواند به بررسی علائم گیاهانی که حشرات را
می‌تواند به بررسی علائم گیاهانی که حشرات را جذب می‌کنند کمک کند، در حالی‌که این علائم با چشم غیرمسلح برای انسان نامرئی است. عکاسی فرابنفش از مکان‌های باستانی ممکن است مصنوعات یا الگوهایی را نشان دهد که بدون استفاده از عکاسی فرابنفش قابل مشاهده نیستند. تصاویر فرابنفش رنگ ندارند زیرا پرتو فرابنفش برای چشم انسان نامرئی است. عکس‌هایی از رنگ‌هایی که تحت نور فرابنفش فلورسانس می‌کنند، نمونه‌هایی از عکاسی فلورسانس فرابنفش هستند. دید کلی. نور (طیف الکترومغناطیسی مرئی) ناحیه طیفی از حدود ۴۰۰ تا ۷۵۰ نانومتر را
مرئی) ناحیه طیفی از حدود ۴۰۰ تا ۷۵۰ نانومتر را می‌پوشاند. این طیف تابش مورد استفاده در عکاسی معمولی است. باند تابشی که از حدود ۱۰ نانومتر تا ۴۰۰ نانومتر امتداد دارد، به عنوان تابش فرابنفش (UV) شناخته می‌شود. طیف نگارهای UV این محدوده را به سه باند تقسیم می‌کنند: به چند دلیل، فقط فرابنفش نزدیک برای عکاسی UV مورد توجه است. هوای معمولی تا طول‌موج‌های زیر حدود ۲۰۰ نانومتر مات است و بیشتر شیشه‌های عدسی شفاف زیر حدود ۱۸۰ نانومتر مات هستند. عکاسان UV، پرتو فرابنفش نزدیک را به دسته‌های زیر تقسیم می‌کنند: دو راه
نزدیک را به دسته‌های زیر تقسیم می‌کنند: دو راه برای استفاده از پرتو فرابنفش در عکاسی وجود دارد: عکاسی فرابنفش بازتابی و فلورسانس القایی فرابنفش. عکاسی فرابنفش بازتابی کاربردهای عملی در زمینه‌های پزشکی، پوست‌شناسی، گیاه‌شناسی، جرم‌شناسی و تئاتر پیدا کرده‌است. نور خورشید در دسترس‌ترین منبع رایگان پرتو فرابنفش برای استفاده در عکاسی فرابنفش بازتابی است، اما کیفیت و کمیت تابش به شرایط اتمسفر بستگی دارد. در این نوع عکاسی، یک روز روشن و خشک بسیار غنی از پرتو فرابنفش است و به یک روز ابری یا بارانی ترجیح داده
فرابنفش است و به یک روز ابری یا بارانی ترجیح داده می‌شود. منبع مناسب دیگر فلاش الکترونیکی است که می‌تواند به‌طور مؤثر در ترکیب با یک بازتابنده آلومینیومی استفاده شود. برخی از واحدهای فلاش دارای شیشه مخصوص جذب UV بر روی لامپ فلاش هستند که باید پیش از نوردهی برداشته شود. شیشه مخصوص جذب UV همچنین به حذف بخشی از (۹۰٪) پوشش طلایی برخی از لامپ‌های فلاش کمک می‌کند که در غیر این صورت UV را از بین می‌برند. بیشتر منابع مدرن UV بر پایه قوس جیوه مهروموم‌شده در یک لوله شیشه‌ای هستند. پوشش داخلی این لوله با فسفر مناسب،
شیشه‌ای هستند. پوشش داخلی این لوله با فسفر مناسب، آن را به یک منبع مؤثر UV موج بلند تبدیل می‌کند. در سال‌های اخیر، دیودهای نورگسیل فرابنفش (UV-LEDs) به صورت تجاری در دسترس قرار گرفته‌اند. گروه‌بندی چندین UV-LED می‌تواند منبع کافی و قوی برای عکاسی بازتابی فرابنفش فراهم کند، اگرچه باند موج انتشار دیودهای نورگسیل فرابنفش معمولاً تا حدودی باریک‌تر از نور خورشید یا فلاش الکترونیکی است. از لامپ‌های ویژه فرابنفش که به نام لامپ‌های فلورسانس "نور سیاه" شناخته می‌شوند نیز می‌توان برای عکاسی با امواج فرابنفش بلند
نیز می‌توان برای عکاسی با امواج فرابنفش بلند استفاده کرد.
آنا فرناندس گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "فیزیک یا شیمی" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
آنخلا کرمونته (؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۸۵ یا ۱۹۸۲) بازیگر آرژانتینی‌تبار اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود"، "شراب کهنه"، "کارلوس، پادشاه امپراتور"، "مردان پاکو"، "افسانه هیسپانیا" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
کولگیوم (، "جمع" کولگیا ) هر نهاد یا انجمنی در روم باستان بود که با مجوز دولت به عنوان یک نهاد حقوقی عمل می‌کرد. پس از تصویب لگس یولیای در دوران سلطنت ژولیوس سزار به عنوان کنسول روم و دیکتاتور (روم) جمهوری روم (۴۹–۴۴ پیش از میلاد)، و تأیید مجدد آنها در طول سلطنت سزار آگوستوس به عنوان ارشد سنا و امپراتور ارتش روم (۲۷ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد)، کولگیا نیاز به تأیید سنای روم یا امپراتور روم به منظور مجاز شدن به عنوان نهادهای منشور (قانون) داشتند. کولگیوم مذهبی. «کولگیوم» مذهبی توسط کاهنانی تشکیل می‌شد،
مذهبی. «کولگیوم» مذهبی توسط کاهنانی تشکیل می‌شد، که مورد تأیید دولت روم بودند، و تعدادی از عملکردهای مذهبی را در روم ارائه می‌داد. اینها شامل نظارت بر آیین قربانیها، انجام عید، حفظ متون مقدس، ترتیب دادن جشن‌های رومی و حفظ فرقه امپراتوری روم بود. این نوع «کولگیا» در کنار کارکردهای مذهبی، کارکردهای تشییع جنازه و اجتماعی نیز داشتند. ارائه یک راه حل برای مشارکت و همچنین خدمات تدفین تضمینی برای اعضای خود. «چهار کولگیوم مذهبی بزرگ» از کاهنان رومی به ترتیب اهمیت وجود داشت: کولگیای مذهبی دیگری نیز وجود داشت، از
وجود داشت: کولگیای مذهبی دیگری نیز وجود داشت، از جمله:
کمیته پانزده نفره امور مقدس () پانزده عضو یک نهاد دینی با وظایف کاهنی بودند. وظیفه این نهاد محافظت از کتاب‌های سیبیل بود، متون مقدسی که با درخواست مجلس سنای روم بدان مراجعه و در صورت لزوم تفسیر می‌شد. این نهاد همچنین بر پرستش هرگونه خدای غیربومی نوظهور در روم نظارت می‌کرد. این پانزده نفر همچنین مسئول رسیدگی و واکنش‌نشان دادن به توصیه‌های ملکوتی یا نشانه‌های بد یُمن الهی بودند. این وظایف در اصل توسط «دوویری» دو قاضی روحانی مرد از میان پاتریسی‌ها انجام می‌شد. تعداد این افراد طی «قانون لیچینیو-سکسیتان» در سال
تعداد این افراد طی «قانون لیچینیو-سکسیتان» در سال ۳۶۷ قبل از میلاد به ده نفر افزایش یافت، که لازم شد نیمی از کاهنان پلبی باشند. در دوران جمهوری میانه روم، اعضای این نهاد از طریق هموندپذیری (عضوگیری) انتخاب می‌شدند. لوکیوس کورنلیوس سولا تعداد کاهنان را به پانزده نفر افزایش داد. «"قانون لکس دومینیتا"» در ۱۰۴ قبل از میلاد توانایی مجمع کاهنان را برای دستچین کردن اعضای خود از آنها گرفت. بعدها نامزدهایی از خاندان ثروتمند انتخاب می‌شدند. حوالی قرن سوم قبل از میلاد، چندین مقام کشیشی، از جمله احتمالاً همین نهاد
چندین مقام کشیشی، از جمله احتمالاً همین نهاد پانزده نفره، از طریق رأی‌ چندین قوم و قبیلهٔ دارای حق رأی‌ انتخاب می‌شدند.
حسین علی الشحات علی حسن () بازیکن فوتبال مصری است كه در الاهلی به عنوان وينگر بازی می‌كند و می‌تواند به عنوان هافبک تهاجمی نيز بازی كند. دوران باشگاهی. الشحات از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ برای مصر المقاصه بازی کرد و سپس به العین پیوست، جایی که او قهرمان لیگ برتر امارات متحده عربی ۱۸–۲۰۱۷ شد و در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۸ نایب قهرمان شد. او یک گل در یک‌چهارم نهایی در پیروزی ۳–۰ مقابل اسپرانس تونس به ثمر رساند. در ژانویه ۲۰۱۹، الشحات به الاهلی پیوست. در ۴ فوریه ۲۰۲۱، او گل پیروزی الاهلی را در پیروزی ۱–۰ مقابل الدحیل در
گل پیروزی الاهلی را در پیروزی ۱–۰ مقابل الدحیل در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۰ به ثمر رساند. دوران ملی. او در اوت ۲۰۱۸ به تیم ملی مصر دعوت شد تا در مرحله مقدماتی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۱۹ به مصاف نیجر برود.
گور هوهانیسیان (؛ ) بازیکن فوتبال در پست هافبک اهل ارمنستان است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیونیک، باشگاه فوتبال بانانتس، باشگاه فوتبال اولیس، اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه بازی کرده‌است.
گورخر ویتا که معمولاً به نام گورخر نریت و در ایران به نام حلزون زبرا شناخته می‌شود، گونه‌ای از حلزون دریایی، نرم تنان شکم‌پایان دریایی از خانواده حلزون قایقی، نریت‌ها است. شرح. حداکثر اندازه آن ۱ اینچ است. زرد با نوارهای سیاه است. اپرکولوم دارد. توزیع. ترینیداد و توباگو و برزیل در آکواریوم. حلزون نریت گورخری اغلب در سرگرمی‌های آکواریوم فروخته می‌شود. این نمونه‌ها معمولاً به صورت وحشی صید می‌شوند، زیرا پرورش حلزون در اسارت دشوار است. این حلزون معمولاً به عنوان جلبک خوار فروخته می‌شود، زیرا دائماً شیشه، فضای
جلبک خوار فروخته می‌شود، زیرا دائماً شیشه، فضای سخت و زیرلایه آکواریوم را برای جلبک‌ها با دهان خروشان خراش می‌دهد. آنها می‌توانند در آب شیرین زنده بمانند، اگرچه به پی هاش بالایی نیاز دارند. پی هاش به اندازه کافی پایین به آرامی پوسته حلزون را از بین می‌برد. همچنین، اگر یک آکواریوم جلبک کافی نداشته باشد، ممکن است سخت باشد که آنها غذای پلت بخورند و ممکن است گرسنه بمانند. مانند اکثر حلزون‌های نریت، می‌تواند و اغلب به سادگی از شیشه آکواریوم بالا می‌خزد و آن را ترک می‌کند، بنابراین برای نگهداری آن‌ها به یک درپوش
می‌کند، بنابراین برای نگهداری آن‌ها به یک درپوش نیاز است.
لوچو فرناندِس (؛ زادهٔ ) که با نام‌های لوئیس فرناندِس و «پرلا» بازیگر و سلبریتی اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "افراد خودی"، "تجربه فراطبیعی سه‌بعدی"، "فیزیک یا شیمی" و "دختران تلفنچی" اشاره کرد.
پلیا یا در ایران خزه پلیا، یک سرده کوچک اما گسترده از جگرواشان در مناطق خنک و معتدل نیمکره شمالی است. به راسته (زیست‌شناسی) Pelliales طبقه‌بندی می‌شود و عضوی از خانواده (زیست‌شناسی) Pelliaceae در آن راسته است. Süsswassertang، گیاهی که در آکواریوم رشد می‌کند، زمانی به عنوان "Pellia endiviifolia" در نظر گرفته می‌شد، اما اکنون به عنوان گامتوفیت نامشخص از گونه‌های "Lomariopsis"، نوعی سرخس شناخته می‌شود. گونه‌ها. طبقه‌بندی بر اساس کار سودستروم و همکاران. 2016
مونوسولنیوم تنروم یک گونه علف هرز از جگر است که در شرق آسیا یافت می‌شود. این تنها گونه از جنس مونوسولنیوم و خانواده مونوسولنیوسیا است. بوم‌شناسی. "مونوسولنیوم تنروم" یک گیاه خشکی‌زی است که در خاک‌های مرطوب و سایه‌دار رشد می‌کند و گاهی با "Marchantia palmata" همراه است. این گونه پراکنش آسیای شرقی دارد. در شرق هند (آسام، هیماچال پرادش، و اوتاراکند)، نپال، چین (شمال غربی سیچوان، گوانگدونگ، و ماکائو)، تایوان، و همچنین یافت شده‌است. جزایر ریوکیو، ژاپن و هاوایی. تمام مناطقی که گیاه در آن رشد می‌کند، مناطق نیمه
تمام مناطقی که گیاه در آن رشد می‌کند، مناطق نیمه گرمسیری یا معتدل با زیستگاه‌های مزیک هستند که در آن رطوبت کافی وجود دارد. شاید به این دلیل است که این گونه در چنین محل‌هایی رشد می‌کند که تالوس (جسم گیاه) ساده شده‌است، زیرا به نظر می‌رسد آناتومی داخلی محفظه‌ای سایر مارچانتیال‌ها با آب و هوای با خشک شدن دوره‌ای و منبع آب غیرقابل اطمینان سازگار است. این گونه قادر به بهره‌برداری از سطوح بالای نیتروژن در خاک سطحی برای دستیابی به تسلط محلی است؛ بنابراین در مناطقی که انسان در آن زندگی می‌کند، جایی که سطوح نیتروژن
که انسان در آن زندگی می‌کند، جایی که سطوح نیتروژن به‌طور مصنوعی افزایش یافته‌است، مانند استفاده از کود، بیشتر رایج است. وقوع در طبیعت نادر است، اما گیاهان در مناطق پرجمعیت غیر معمول نیستند. شوستر یادداشت می‌کند: "مونوسولنیوم" به عنوان یک گونه آسیب‌پذیر در ژاپن در فهرست قرمز قرار گرفته‌است. همچنین در هند بسیار نادر است، جایی که در ارتفاعات بین ۵۵۰ تا ۱۰۰۰ متر در زیر هیمالیا به دلیل تخریب زیستگاه محدود شده‌است. با این حال، "مونوسولنیوم" در سایر کشورهایی که در آن وجود دارد رایج است. مصارف اقتصادی. گیاهی که با
آن وجود دارد رایج است. مصارف اقتصادی. گیاهی که با نام "مونوسولنیوم تنروم" فروخته می‌شود و معمولاً "پلیا" نامیده می‌شود، به عنوان یک گیاه آکواریوم آب شیرین توسط تروپیکا محبوب شده‌است و اکنون با نام "مونوسولنیوم تنروم" به فروش می‌رسد. یک گیاه شبیه به ظاهر، که در سرگرمی به عنوان " Süsswassertang " شناخته می‌شود، اغلب با نام‌های "Round Pellia" یا "Round پلیا" فروخته می‌شود، اما هیچ‌یک از این نام‌ها صحیح نیست. Süsswassertang در حال حاضر به عنوان گامتوفیت گونه ای از سرخس‌ها از جنس "Lomariopsis" شناخته می‌شود.
سعید ایرانخواه بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک در باشگاه فوتبال کاروان را دارد. وی سابقه حضور در تیم‌هایی همچون تراکتور، فجر سپاسی، استقلال خوزستان و پیکان را در کارنامه دارد. ایرانخواه همچنین سابقه دعوت شدن و بازی در تیم ملی امید ایران را نیز دارد.
"گوزن‌های زرد Dama" سرده‌ای از گوزن‌ها در زیرخانواده گوزنیان جهان قدیم است که معمولاً به عنوان گوزن زرد (در انگلیسی به معنی گوزن آیش) شناخته می‌شود. برخی از آرایه‌شناسان گوزن زرد ایرانی را به عنوان یک زیرگونه طبقه‌بندی می‌کنند ("D. d. mesopotamica")، در حالی که برخی دیگر، مانند IUCN، آن را به عنوان یک گونه جداگانه ("D. mesopotamica") می‌شناسند. این سرده دارای دو گونه موجود است.
یکه‌سالاری تزاری نوعی حکومت یکه‌سالاری برپایهٔ سلطنت مطلقه بود که با شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو آغاز شد و در روسیه تزاری و امپراتوری ادامه یافت. در یکه‌سالاری تزاری، شخص تزار اصولاً دارای قدرت، ثروت و همچنین اقتدار مذهبی بیشتری نسبت به پادشاهان دیگر ازجمله پادشاهان اروپای غربی بود. این شیوه در زمان ایوان سوم ایجاد و پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی منسوخ شد. به‌طور گسترده، ایوان چهارم مشهور به «ایوان مخوف»، نخستین فرمانروای خودکامهٔ روسیه تصور می‌شود که یکه‌سالاری خود را از طریق سرکوب سیستماتیک و نابودی
خود را از طریق سرکوب سیستماتیک و نابودی اشراف قدرتمند روسیه، بر این کشور تحمیل کرد. پس از عصر مشکلات و تا زمانی که خاندان رومانوف هنوز ضعیف بود، همچنان شوراهای حکومتی گوناگون تشکیل می‌شد؛ اما تا زمان پتر کبیر، این خاندان قدرت مطلقهٔ خود را در روسیه تثبیت کرد. در زمان کاترین کبیر (که اغلب دورهٔ او به عنوان نقطهٔ اوج استبدادگرایی در روسیه در نظر گرفته می‌شود) و پس از او، اصلاحات اندکی در زمینهٔ تقسیم قدرت صورت گرفت و روسیه تا انقلاب سال ۱۹۰۵ مجلس نمایندگان در سطح ملی یا حتی قانون اساسی نداشت. در یکه‌سلاری
در سطح ملی یا حتی قانون اساسی نداشت. در یکه‌سلاری تزاری، شخص «تزار» که مظهر اقتدار مستقل بود، با قدرت کامل بر دولت و مردم، در مرکز استبداد قرار داشت. تزار خودکامه قدرت را به افراد و سازمان‌هایی که به دستور او و در محدودهٔ قوانین تعیین شده عمل می‌کردند، برای منافع حکومتش تفویض می‌کرد. حکومت تزاری اساساً حکومت بر اساس فرمان بود: تزار دستورها یا اعلامیه‌هایی صادر می‌کرد و وزیران، فرمانداران و مدیران آنها را اجرا می‌کردند. وزرای کشور بر اساس رأی و شایستگی انتخاب نمی‌شدند و برای کارنامهٔ خود چه در مقابل دولت و
نمی‌شدند و برای کارنامهٔ خود چه در مقابل دولت و چه در مقابل مردم، پاسخگو نبودند. آنها توسط تزار انتخاب می‌شدند و با هدف رضایت او و عمدتاً برای ارائهٔ گزارش یا پیشنهاد خدمت می‌کردند. برخلاف جنبش جدایی دین از دولت در پادشاهی‌های اروپای غربی، در روسیه کلیسای ارتدکس روسی از یکه‌سالاری تزاری دفاع و پشتیبانی می‌کرد. تزاریسم همچنین با سیاست‌های سانسور، جاسوسی مخالفان و فعالیت پلیس حمایت و تقویت می‌شد. آخرین و شناخته‌شده‌ترین نیروی پلیس مخفی تزاری، «اوخرانا» بود که پس از ترور الکساندر دوم در سال ۱۸۸۱ تشکیل شد.
که پس از ترور الکساندر دوم در سال ۱۸۸۱ تشکیل شد. اندیشه‌های ارتجاعی غالب در حکومت روسیه، موجب شکست این کشور در جنگ جهانی، ویرانی اجتماعی و سرانجام پیروزی حزب کمونیست شد. تاریخچه. ایوان سوم (سلطنت: ۱۴۶۲–۱۵۰۵) که بر اساس سنت‌های بیزانسی حکومت کرد، پایه‌های استبداد تزاری را بنا نهاد که با وجود برخی تغییرات، تا قرن‌ها بر روسیه حاکم بود. ایوان چهارم (سلطنت: ۱۵۴۷–۱۵۸۴) که در تاریخ با نام «ایوان مخوف» شناخته می‌شود، عموماً نخستین فرمانروای خودکامهٔ روسیه تصور می‌شود. ایوان یکه‌سالاری خود را از طریق سرکوب
می‌شود. ایوان یکه‌سالاری خود را از طریق سرکوب سیستماتیک و نابودی اشراف قدرتمند روسیه، ازجمله در سیاست «اوپریچینینا»، بر آن کشور تحمیل کرد. این امر منجر به تمرکز قدرت و اقتدار بیشتر دربار سلطنتی در مسکو شد و از آن نقطه به بعد، تزارهای روسیه آشکارا از قدرتی خودکامه بهره‌مند بودند. پس از عصر مشکلات (۱۵۹۸–۱۶۱۳)، نخستین تزار از دودمان رومانوف یعنی میخائیل یکم (سلطنت: ۱۶۱۳–۱۶۴۵)، توسط زمسکی سوبور برای سلطنت انتخاب شد. در زمان او و هنگامی که خاندان رومانوف هنوز ضعیف بود، سالانه چنین شوراهایی تشکیل می‌شدند؛ اما
ضعیف بود، سالانه چنین شوراهایی تشکیل می‌شدند؛ اما رومانوف‌ها از زمان پتر کبیر (سلطنت: ۱۶۸۲–۱۷۲۵) قدرت مطلقه خود را در روسیه تثبیت کردند. پتر کبیر قدرت اشراف را کاهش داد، قدرت مرکزی تزار را تقویت و خدمات مدنی بوروکراتیک را بر اساس جدول رتبه‌ها ایجاد کرد که از نظر تئوری، کسب مقام را برای همهٔ طبقات جامعه ممکن کرد. او همچنین کنترل دولتی بر کلیسای ارتدکس روسی را تقویت کرد. اصلاحات پتر یک سری کودتاهای درباری را برانگیخت که به دنبال بازگرداندن قدرت اشراف بودند. برای پایان دادن به آنها، کاترین کبیر (سلطنت:
برای پایان دادن به آنها، کاترین کبیر (سلطنت: ۱۷۶۲–۱۷۹۶) که اغلب دورهٔ او به عنوان نقطهٔ اوج استبدادگرایی در روسیه در نظر گرفته می‌شود، در سال ۱۷۸۵ «منشور اشراف» (که حقوق و امتیازاتی که اشراف در گذشته به دست آورده بودند، به‌طور قانونی تأیید کرد) و «منشور شهرداری‌ها» را صادر کرد. این امر طبقات قدرتمند جامعه را آرام کرد؛ اما قدرت واقعی را در دستان بوروکراسی دولتی باقی گذاشت. با تکیه بر این، الکساندر یکم (سلطنت: ۱۸۰۱–۱۸۲۵) دومای دولتی را به عنوان یک نهاد قانون‌گذاری مشورتی تأسیس کرد. الکساندر دوم (سلطنت:
مشورتی تأسیس کرد. الکساندر دوم (سلطنت: ۱۸۵۵–۱۸۸۱) یک سیستم خودمختاری محلی منتخب (زمستوف) و یک سیستم قضایی مستقل ایجاد کرد؛ اما روسیه تا انقلاب سال ۱۹۰۵ مجلس نمایندگان در سطح ملی یا قانون اساسی نداشت. در آستانهٔ انقلاب روسیه، نظام سیاسی این کشور یکی از عقب‌مانده‌ترین نظام‌ها در اروپا بود. تزار روسیه تنها دو محدودیت داشت: نخست پیروی از کلیسای ارتدکس روسیه و دوم قوانین جانشینی. در سایر امور، تزار و فرمانش عالی پنداشته می‌شد. الکساندر سوم در «مانیفست یکه‌سالاری تزلزل‌ناپذیر» سال ۱۸۸۱، در واکنش به ترور پدرش،
تزلزل‌ناپذیر» سال ۱۸۸۱، در واکنش به ترور پدرش، اعلام کرد که «وظیفهٔ مقدس حکومت خودکامه» از سوی خداوند به او واگذار شده است. در ، نیکلای دوم به روس‌ها دستور داد که از تزار «نه فقط از روی ترس، بلکه به خاطر وجدان» اطاعت کنند، زیرا او از سوی خداوند منصوب شده است. شورای وزیران اغلب توسط الکساندر دوم استفاده می‌شد؛ اما استبداد سفت و سخت الکساندر سوم شورا را تا حد زیادی بلااستفاده کرد. او احضار شورا را در سال ۱۸۸۲ متوقف کرد و پسرش نیکلای دوم آن را تا انقلاب ۱۹۰۵ احیا نکرد. اندیشه‌های ارتجاعی نیکلای باعث شد روسیه
نکرد. اندیشه‌های ارتجاعی نیکلای باعث شد روسیه در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ (در جریان جنگ اول جهانی) شکست بخورد که به ویرانی اجتماعی و سپس به پیروزی حزب کمونیست منجر شد. او بود که با شعار «ایمان، وفاداری و یکه‌سالاری» حکومت کرد. وزرای نیکلای ناتوان بودند؛ آنان باید جلب رضایت او را دنبال می‌کردند. درست است که نیکلای هم مانند الکساندر دوم ناچار بود تا اندکی به تقسیم قدرت میان اشراف و طبقهٔ نخبه بپردازد؛ اما این بزل و بخشش‌های گاه‌به‌گاه در قدرت استبدادی، با سرکوب‌های بیشتر دنبال می‌شد. توصیف. ویژگی‌ها. در
سرکوب‌های بیشتر دنبال می‌شد. توصیف. ویژگی‌ها. در یکه‌سلاری تزاری، شخص «تزار» که مظهر اقتدار مستقل بود، با قدرت کامل بر دولت و مردم، در مرکز استبداد قرار داشت. تزار خودکامه قدرت را به افراد و سازمان‌هایی که به دستور او و در محدودهٔ قوانین تعیین شده عمل می‌کردند، برای منافع حکومتش تفویض می‌کرد. برخلاف کشورهای اروپایی در دوران مدرن، حکومت روسیه بر اصل «استبداد» استوار بود. تزار معتقد بود قدرتش از خدا گرفته شده و هم «مطلق» و هم «چالش‌ناپذیر» است. بنابراین، دولت روسیه بر اساس کنترل مطلقهٔ تزار، بدون
دولت روسیه بر اساس کنترل مطلقهٔ تزار، بدون وزارتخانه‌های مؤثر، مجالس آزاد و هیچ کنترلی بر قدرت حاکم ایجاد شده بود. این امر رژیم تزاری را به یک سیستم نسبتاً منسوخ تبدیل کرد که با اندیشه‌های سیاسی قرن بیستم در تضاد بود. علاوه بر این، تحمیل ارادهٔ یک مرد در سراسر کشوری به بزرگی، پرجمعیتی و پرتنوعی روسیه بسیار دشوار بود. برخلاف کشورهای اروپایی در دوران مدرن، روسیه هیچ قانون اساسی، مجلس نمایندگان منتخب، فرآیندی دموکراتیک در داخل دولت ملی، یک دیوان عالی یا دادگاه تجدیدنظری که بتواند قوانین تزار را بررسی، اصلاح
تجدیدنظری که بتواند قوانین تزار را بررسی، اصلاح یا نادیده بگیرد، نداشت. حکومت تزاری اساساً حکومت بر اساس فرمان بود: تزار دستورها یا اعلامیه‌هایی صادر می‌کرد و وزیران، فرمانداران و مدیران آنها را اجرا می‌کردند. امپراتوری روسیه دارای چندین نهاد یا شوراهای سیاسی در سطح بالا بود؛ مانند سنای روسیه، شورای مقدس (شورای حاکم کلیسای ارتدکس روسیه) و شورای وزیران امپراتوری. با این حال، نقش آنها فقط مشاوره بود. این نهادها هیچ توانایی برای کنترل یا محدود کردن قدرت تزار نداشتند. شورای وزیران که بالاترین سازمان سیاسی
نداشتند. شورای وزیران که بالاترین سازمان سیاسی روسیه بود، دارای ۱۵ تا ۲۰ عضو ازجمله نخست‌وزیر و مجموعه وزرایی در زمینهٔ امور خارجه، دارایی، دادگستری، کشاورزی و دفاع بود. اما این وزرا بر اساس رأی و شایستگی انتخاب نشده بودند و برای کارنامهٔ خود چه در مقابل دولت و چه در مقابل مردم، پاسخگو نبودند. آنها توسط تزار انتخاب می‌شدند و با هدف رضایت او و عمدتاً برای ارائهٔ گزارش یا پیشنهاد خدمت می‌کردند. از آنجایی که تزار به تنهایی می‌توانست اعضای شورا را عزل و نصب کند، آنها ناچار به همکاری با تزار بودند و به او آنچه
آنها ناچار به همکاری با تزار بودند و به او آنچه را می‌گفتند که می‌خواست بشنود نه آنچه را که باید می‌دانست. در توصیف تزاریسم روسیه، اصطلاح «پاتریمونیالیسم» هم به‌کار رفته است. به‌طور خلاصه، تزار فرض می‌کرد که کشور و منابع آن متعلق به شخص اوست و می‌تواند آنها را هرطور که می‌خواهد استفاده کند. قوانین اساسی امپراتوری روسیه، تزار را به عنوان «نامحدود» و «خودمختار» تعریف می‌کند. این بدان معنا بود که تزار نه تابع قانون اساسی و نه هرگونه محدودیت‌های نهادی بود. او خود منبع انحصاری قوانین به‌شمار می‌رفت. تزار به‌طور