payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنانه، صنعت‌گری با پشت‌کار یک مرد که دارای بدن زنی ضعیف، اما دل و جرئت یک شاه است، می‌دانستند. تنها راهی که می‌توانست به‌عنوان یک حاکم ایده‌آل دیده شود، ویژگی‌های مردانه بود. زنی قدرتمند و موفق در رنسانس، مانند ملکه الیزابت، به‌نوعی به‌معنای مرد بودن بود؛ تصوری که پتانسیل زنان را به‌عنوان زن محدود می‌کرد. زنان اشرافی شانس بیش‌تری برای تحصیل داشتند، اما سوادآموزی برای زنان طبقه پایین نیز غیرممکن نبود. زنی به نام مارگریتا که در دوران رنسانس زندگی می‌کرد، در ۳۰ سالگی خواندن و نوشتن را آموخت، و هیچ واسطه‌ای
۳۰ سالگی خواندن و نوشتن را آموخت، و هیچ واسطه‌ای برای نامه‌های ردوبدل‌شده بین او و همسرش وجود نداشت. اگرچه مارگریتا از نقش‌های جنسیتی سرپیچی می‌کرد، اما نه برای تبدیل شدن به یک فرد روشن‌فکر، بلکه برای این‌که می‌خواست با به‌دست آوردن توانایی برقراری ارتباط مستقیم با شوهرش، همسر بهتری باشد، سواد آموخت. زنان باسواد در اروپای مدرن اولیه. زنانی که سواد آموخته بودند، اغلب به استانداردهای بالایی در تحصیل دست یافتند و در دفاع از زنان و حقوق آن‌ها نوشتند. برای مثال، نویسنده ونیزی قرن شانزدهم مودستا دی پوزو دی
مثال، نویسنده ونیزی قرن شانزدهم مودستا دی پوزو دی فورتزی. نقاش ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا (حدود ۱۵۳۲–۱۶۲۵) در خانواده‌ای روشن‌فکر در کرمونا متولد شد. او و خواهرانش مانند مردان آموزش دیدند و از پنج نفر آن‌ها چهار نفر نقاش حرفه‌ای شدند. سوفونیسبا از همه موفق‌تر بود و جایگاه خود را به‌عنوان نقاش دربار پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم بالا برد. سالن‌های معروف دوران رنسانس که بحث‌ها و سخنرانی‌های بزرگی برگزار می‌کردند به زنان اجازه برگزاری برنامه نمی‌دادند. این محرومیت از مجامع عمومی به مشکلاتی برای زنان تحصیل‌کرده
از مجامع عمومی به مشکلاتی برای زنان تحصیل‌کرده تبدیل شد. اما علی‌رغم این محدودیت‌ها، بسیاری از زنان صدای ایده‌های جدید بودند. ایزوتا نوگارولا با دفاع از زنان در آثار زندگی‌نامه‌ای خود برای رد چنین زن‌ستیزی ادبی‌ای مبارزه کرد. او در این دوره زمانی فضایی برای صدای زنان ایجاد کرد و به‌عنوان یک روشن‌فکر زن مطرح شد. به همین ترتیب، لورا سرتا نقش زنان در جامعه را دوباره تجسم کرد و استدلال کرد که آموزش حق همه انسان‌ها است و گفت که خود زنان در عدم تضییع حقوق آموزشی مقصر هستند. کاساندرا فدله اولین کسی بود که به یک
مقصر هستند. کاساندرا فدله اولین کسی بود که به یک باشگاه مردانه پیوست و اعلام کرد که زن بودن مایه غرور است و برابری جنسیت‌ها ضروری است. زنان دیگری از جمله مارگارت روپر، مری باست و خواهران کوک با انجام ترجمه‌های مهم شناخته‌شده هستند. مودراتا فونته و لوکرزیا مارینلا از جمله اولین زنانی بودند که در آثار خود زبان مردانه را برای اصلاح بافت اجتماعی پست زنان به‌کار بستند. از طرفی مردان نیز دریافتند که برخی از زنان روشن‌فکر توانایی‌هایی دارند، از جمله در نوشتن زندگی‌نامه؛ مانند جاکوپو فیلیپو توماسینی. دوره اصلاحات.
مانند جاکوپو فیلیپو توماسینی. دوره اصلاحات. دوره اصلاحات پروتستانی نقطه عطفی در توسعه حقوق زنان و تحصیل آن‌ها بود. از آن‌جایی که پروتستانتیسم بر تعامل مستقیم مؤمنان با خدا استوار بود، خواندن کتاب مقدس و دیگر کتاب‌های دعا به‌طور ناگهانی برای همه، از جمله زنان و دختران، ضروری شد. جوامع پروتستان شروع به تأسیس مدارسی کردند که در آن به پسران و دختران خانواده‌های عادی نیز سواد اولیه آموزش داده شود. برخی از پروتستان‌ها، دیگر زنان را به‌عنوان گناهکاران ضعیف و شیطانی نمی‌دیدند، بلکه آن‌ها را همراهان شایسته مردان
نمی‌دیدند، بلکه آن‌ها را همراهان شایسته مردان می‌دانستند که برای تبدیل شدن به انسان توانا نیاز به آموزش دارند. آمریکای استعماری اسپانیایی. ایندیا جولیانا. جولیانا، که بیشتر با نام ایندیا جولیانا شناخته می‌شود، نام مسیحی زنی گوارانی بود که در آسونسیون، در پاراگوئه استعماری، زندگی می‌کرد، و بین سال‌های ۱۵۳۸ و ۱۵۴۲ به‌دلیل کشتن یک مستعمره‌نشین اسپانیایی معروف بود. او یکی از بسیار زنان بومی بود که در اختیار استعمارگران اسپانیایی قرار می‌گرفتند و مجبور می‌شدند برای خدمت به آن‌ها و نیز بچه‌آوری در اختیارشان
برای خدمت به آن‌ها و نیز بچه‌آوری در اختیارشان باشند. جولیانا ارباب اسپانیایی خود را مسموم کرد و از این کار به خود می‌بالید، و در نهایت برای درس عبرت سایر زنان بومی اعدام شد تا این کس دیگری این کار را انجام ندهد. امروزه، ایندیا جولیانا یک "پروتوفمینیست" و نمادی از آزادی زنان در نظر گرفته می‌شود، و چهره او مورد توجه ویژه زنان پاراگوئه و تاریخ فمینیسم در جهان است. ایندیانا جولیانا توسط دانشگاهیان و فعالان پاراگوئه‌ای به‌عنوان بخشی از جریان «بازیابی فمینیستی و تبارنامه‌های زنانه» در آمریکای جنوبی، مادری
و تبارنامه‌های زنانه» در آمریکای جنوبی، مادری شناخته می‌شود که قصد دارد از دیدگاه اروپامحور دور شود. همین اتفاق در اکوادور با دولورس کاکوانگو و ترانسیتو آماگوانیا در آند مرکزی با بارتولینا سیسا و میکائلا باستیداس، و در آرژانتین نیز با با ماریا رمدیوس دل واله و ژوانا آزوردای افتاده است. چندین گروه فمینیستی، مدرسه، کتابخانه و مرکز در پاراگوئه، برای حمایت از زنان به‌نام او نام‌گذاری شده‌اند و تصاویرش در تظاهرات سالانه روز جهانی زن و روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان به‌صورت بنر حمل می‌شود. سور خوانا اینس د
زنان به‌صورت بنر حمل می‌شود. سور خوانا اینس د لا کروز. سور خوانا اینس د لا کروز یک راهبه در اسپانیای نو قرن هفدهم بود. او یک کریولایی بود، و فرزند نامشروع پدری اسپانیایی و مادری کریولایی بود. او بسیار باهوش بود و به‌صورت خودآموز در کتابخانه پدربزرگ ثروتمندش درس خوانده بود. سور خوانا به‌دلیل زن بودن از آموزش رسمی منع شد. او از مادرش خواست که به او اجازه دهد تا ظاهرش را مردانه کند و تحت پوشش مردانه به دانشگاه برود. پس از این‌که لئونور کارتو، نایب‌السلطنه، سور خوانا را زیر بال خود گرفت، نایب‌السلطنه، مارکیز
خوانا را زیر بال خود گرفت، نایب‌السلطنه، مارکیز دو مانسرا، به سور خوانا فرصتی داد تا خود را ثابت کند. او فراتر از انتظارات رفت و در نتیجه توسط دادگاه نایب‌سلطنتی مشروعیت یافته و به‌عنوان یک روشن‌فکر شهرت پیدا کرد. به‌دلایلی که هنوز مورد بحث است، سور خوانا راهبه شد، و در صومعه زندگی می‌کرد. با به رسمیت شناختن دین‌شناسان زن، انتقاد از ساختارهای پدرسالارانه و کلیسای استعماری، و انتشار نوشته‌هایش، که خود را به‌عنوان یک مرجع معرفی می‌کرد، به یک چهره بحث‌برانگیز تبدیل شد. سور خوانا همچنین از آموزش جهانی و حقوق
تبدیل شد. سور خوانا همچنین از آموزش جهانی و حقوق زبان دفاع کرد. او به‌عنوان یک "پروتوفمینیست"، در الهیات فمینیستی و اکوفمینیست نیز شناخته‌شده است، و با لزبین فمینیسم در ارتباط است. قرن ۱۷. عدم انطباق، حمایت و بازسازی. ماری دو گورنای (۱۵۶۵–۱۶۴۵) چاپ سوم "مقالات" میشل دو مونتنی را پس از مرگ وی ویرایش کرد. او همچنین دو مقاله فمینیستی با نام‌های "برابری زن و مرد" (۱۶۲۲) و "شکایت بانوان" (۱۶۲۶) نوشت. در سال ۱۶۷۳، فرانسوا پولن دو لابار "در تساوی دو جنس" (به فرانسوی: "De l'Ėgalité des deux sexes") را نوشت. در قرن
"De l'Ėgalité des deux sexes") را نوشت. در قرن هفدهم، بسیاری از فرقه‌های دگراندیش پروتستان مانند کوئیکرها به زنان آزادی بیان بیش‌تری دادند. از نویسندگان مشهور آن می‌توان به راشل اسپگت، کاترین ایوانز، سارا چیورز، مارگارت فال (یکی از بنیان‌گذاران کویکر)، مری فورستر و سارا بلک بورو اشاره کرد. این امر در دهه‌های اولیه کوئیکریسم به برخی از خدمتگزاران کلیسا و نویسندگان زن مانند مری مولینوکس و باربارا بلاگدون شهرت بخشید. به‌طور کلی، زنانی که در مورد دین موعظه می‌کردند یا نظرات خود را ابراز می‌کردند، در خطر اتهام
یا نظرات خود را ابراز می‌کردند، در خطر اتهام به جنون یا جادوگری بودند، و بسیاری از آن‌ها، مانند آن اسکیو به‌دلیل بدعت در آتش سوزانده شدند. در فرانسه و انگلستان، ایده‌های فمینیستی به جای ارتدوکس، ویژگی‌های هترودوکسی داشتند؛ مانند والدوسی‌ها و کاتاریست‌ها. برابری‌طلبی مذهبی، مانند آنچه که برابرسازان اعتقاد داشتند، به برابری جنسیتی تغییر یافت و بنابراین پیامدهای سیاسی داشت. زنان برابرساز تظاهرات و طومارهایی برای حقوق برابر ترتیب دادند، اگرچه با مخالفت مقامات آن روز روبه‌رو شد. قرن هفدهم همچنین شاهد ظهور
آن روز روبه‌رو شد. قرن هفدهم همچنین شاهد ظهور نویسندگان زن بیش‌تری مانند ان بردستریت، باتسوآ مکین، مارگارت کاوندیش، دوشس نیوکاسل، مری راث، یوجنیا (تخلص)، مری چادلی و مری آستل بود که تحصیل زنان را خواستار بودند و دیدشان را تغییر می‌دادند. در سوئد، زنانی مانند سوفیا الیزابت برنر و بیاتا روزنهان، امروزه به‌عنوان "پروتوفمینیست" معروف هستند. آن‌ها با خصومت مردان روبه‌رو شدند و آثارشان تا قرن بیستم منتشر نشد. فرانسه در قرن هفدهم شاهد ظهور اجتماعات و محافل ادبی - محل تجمع طبقه روشن‌فکر طبقه بالا - بود که توسط
- محل تجمع طبقه روشن‌فکر طبقه بالا - بود که توسط زنان اداره می‌شد و به‌عنوان هنرمند در آن شرکت می‌کردند. با آن‌که زنان عضو محافل ادبی می‌شدند، اما در پس‌زمینه می‌ماندند و می‌نوشتند «اما نه برای [انتشار]». ژان-ژاک روسو علی‌رغم نقش محدود زن‌ها در محافل ادبی، آن‌ها را «تهدیدی برای سلطه «طبیعی» مردان می‌دانست». مری آستل اولین نویسنده فمینیست توصیف می‌شود. او یکی از اولین نویسندگان فمینیست انگلیسی بود که تحلیل‌هایش امروز نیز مرتبط هستند و با تأسیس مؤسسات آموزشی برای زنان، از نویسندگان قبلی فراتر رفت. استل و
برای زنان، از نویسندگان قبلی فراتر رفت. استل و افرا بن با هم پایه‌های نظریه فمینیستی را در قرن هفدهم بنا نهادند. تا یک قرن بعدتر هیچ زنی به این شدت سخن نگفت. در گزارش‌های تاریخی، آستل تحت‌الشعاع دوست و خبرنگار جوانش، لیدی مری وورتلی مونتاگو قرار می‌گیرد. تسکین ارزش‌های اجتماعی و سکولاریزاسیون در احیای پادشاهی انگلستان فرصت‌های جدیدی را برای زنان در هنر فراهم کرد، و آن‌ها از این موقعیت برای پیش‌برد اهداف خود استفاده کردند. نمایش‌نامه‌نویسان زن، از جمله کاترین تروتر کاکبرن، مری مانلی و مری پیکس، با خصومت
تروتر کاکبرن، مری مانلی و مری پیکس، با خصومت همیشگی مردان مواجه شدند. افرا بن، یکی از اولین زنان انگلیسی بود که به‌عنوان نویسنده امرار معاش می‌کرد، و به‌عنوان یک رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و مبلغ سیاسی تأثیرگذار بود. اگر چه بن در طول زندگی خود موفق بود، اما اغلب توسط نویسندگان قرن هجدهم مانند هنری فیلدینگ و ساموئل ریچاردسون مورد انتقاد قرار می‌گرفت. به همین ترتیب، جولیا کاوانا، منتقد قرن نوزدهمی، گفت «به‌جای این‌که [بن] مرد را به معیارهای اخلاقی زنان ارتقا دهد، به سطح سیر و سلوک مرد فروکاسته است». تا قرن
دهد، به سطح سیر و سلوک مرد فروکاسته است». تا قرن بیستم، بن خوانندگان و منتقدان بیش‌تری را به خود جلب نکرد. ویرجینیا وولف او را تحسین کرد: «زنان باید با هم گل‌ها بر قبر افرا بن بریزند… زیرا او بود که به آن‌ها حق داد تا نظر خود را بیان کنند.» بیش‌تر نویسندگان فمینیست در قاره اروپا مانند مارگریت دو ناوار، ماری دو گورنای و آنا ماریا ون شورمن به زن‌ستیزی حمله کردند و آموزش زنان را ترویج کردند. در سوئیس، اولین نشریه چاپ‌شده توسط یک زن با نام «"مسئولیت پذیری ایمان»،" در سال ۱۶۹۴ و در هورتنسیا فون موس منتشر شد، و
در سال ۱۶۹۴ و در هورتنسیا فون موس منتشر شد، و علیه این ایده که زنان باید ساکت بمانند مطالبی منتشر کرد. یک سال پیش از آن رساله‌ای ناشناس به نام "رز آزادی" ("Rose der Freyheit") منتشر شد که نویسنده آن سلطه مردان و سوءاستفاده از زنان را محکوم می‌کرد. راهبه مکزیکی، خوانا اینس د لا کروز (۱۶۵۱–۱۶۹۵)، در مقاله خود «"پاسخ به سور فیلوتیا"» به فراگیری تحصیل زنان اشاره کرد. در پایان قرن هفدهم، صدای زنان به‌طور فزاینده‌ای توسط زنان تحصیل‌کرده شنیده می‌شد. ادبیات در دهه‌های پایانی قرن «نبرد جنسیت‌ها» نامیده می‌شد، و
پایانی قرن «نبرد جنسیت‌ها» نامیده می‌شد، و مانند کتاب "همنشین زن جوانمرد" اثر هانا وولی بحث‌انگیز بود، قرن ۱۸ و ۱۹. از اواخر قرن ۱۸ و در سراسر قرن ۱۹، حقوق زن به‌عنوان یک مفهوم و ادعا، اهمیت سیاسی، اجتماعی و فلسفی روند رو به رشدی در اروپا پیدا کرد. جنبش‌هایی پدید آمدند که خواستار آزادی مذهب، لغو برده‌داری، حقوق زنان، حقوق کسانی که دارایی نداشتند، و حق رأی همگانی بودند. در اواخر قرن ۱۸، مسئله حقوق زنان در بحث‌های سیاسی در فرانسه و بریتانیا پا گرفت. در آن زمان برخی از بزرگ‌ترین متفکران روشن‌گری، که از اصول
برخی از بزرگ‌ترین متفکران روشن‌گری، که از اصول دموکراتیک برابری دفاع می‌کردند و این عقیده را به چالش می‌کشیدند که افراد معدودی باید بر اکثریت مردم حکومت کنند، و معتقد بودند که این اصول باید فقط در مورد جنسیت خودشان اعمال شود. برای مثال، ژان ژاک روسو، فیلسوف، می‌پنداشت که این امر طبیعت است که زنان باید از مردان اطاعت کنند. او نوشته است: «زنان برای شکایت از نابرابری قوانین خودنوشته، اشتباه می‌کنند» ایران. جریان‌های فعال زنان در دوره جنبش مشروطه شکل گرفت، که چند دهه پس از شکل‌گیری فمینیسم موج اول بود. در این
دهه پس از شکل‌گیری فمینیسم موج اول بود. در این دوره انجمن‌های سری و نیمه‌سری زیادی در ایران به وجود آمدند و انجمن‌های زنان نیز به‌طور مخفیانه شکل گرفتند که در جنبش مشروطه شرکت می‌کردند و بعدها، در سال‌های پس از تشکیل مجلس و جنگ جهانی دوم سازمان‌هایی تأسیس شدند که به حقوق زنان می‌پرداختند. تا سال ۱۲۵۰ هیچ مسلمانی به مدارس جدید وارد نمی‌شد، اما در این سال، یعنی زمان سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار که در سخنرانی خود از این مدارس حمایت کرد. پس از آن بود که تعدادی از دختران ده الی پانزده ساله وارد مدارس دخترانه جدید
دختران ده الی پانزده ساله وارد مدارس دخترانه جدید شدند. پایه دیگر بحث مسائل زنان را باید در اعزام دانشجو به خارج پیگیری کرد. این دانشجویان در کشورهای اروپایی متوجه فضای جدیدی می‌شدند که نظم دقیقی را ایجاد می‌کرد، اما در ایران وضعیت آشفته حکومت قاجار به جدایی بخش‌هایی از کشور در زمان فتحعلی‌شاه و ناصرالدین‌شاه منجر شده بود. آن‌ها در بازگشت به ایران، بنیان‌گذار جریان‌هایی مانند لژهای فراماسونری می‌شدند. در زمان ناصرالدین‌شاه؛ گروهی از تحصیل‌کردگان غرب در زمان ناصرالدین‌شاه برای تأسیس چنین لژها و انجمن‌هایی
ناصرالدین‌شاه برای تأسیس چنین لژها و انجمن‌هایی درخواست مجوز کردند که با مخالفت روبه‌رو شدند و در نتیجه به فعالیت‌های زیرزمینی روی آوردند. برخی از زنان نیز عضو این انجمن‌ها بودند یا دست‌کم در آن‌ها رفت‌وآمد می‌کردند؛ برای مثال دو تن از دختران ناصرالدین‌شاه عضو انجمن اخوت، که گرایش‌های صوفیانه داشت، بودند. کسانی هم بودند که گرایش فراماسونری داشتند. این در حالی بود که این مسئله در آن زمان اصلاً معمول نبود. آن‌ها بی‌حجاب در جلسه‌های این انجمن‌ها حاضر می‌شدند. یکی از کسانی که اولین انجمن زنانه را راه‌اندازی
یکی از کسانی که اولین انجمن زنانه را راه‌اندازی کرد، «محترم اسکندری» بود. پدر اسکندری از مؤسسان اولین لژهای فراماسونری بود. محترم اسکندری در دوره جوانی به این انجمن‌ها رفت‌وآمد می‌کرد و در بحث‌هایی که دربارهٔ جوامع مدرن و مسائل زنان مطرح بود شرکت می‌نمود. همچنین جریان بابیت در طی تاریخ، خود را جریان روشنفکری معرفی می‌کرد و کسانی که بعداً جزو فعالان زنان بودند مانند «صدیقه دولت‌آبادی» ــ که وصیت کرده بوده هیچ نمازخوان و باحجابی حق ندارد بالای سر جنازه او بیاید ــ به بابیت گرایش داشته‌اند. همچنین جریان بابیت
ــ به بابیت گرایش داشته‌اند. همچنین جریان بابیت و بهائیت عامل مهمی در بررسی تحولات مسائل زنان پس از مشروطیت محسوب می‌شود؛ زیرا با زیر سؤال بردن احکام شرعی، رابطه میان زن و مرد را به چالش کشید و پس از برقراری نظام مشروطیت بعضی از زنان پیرو بهائیت مانند «طائره خانم» (خانم دانشمند) در نشریات قلم می‌زدند و احکام شرعی را زیر سؤال می‌بردند. صدیقه دولت‌آبادی، که وصیت کرده بوده هیچ نمازخوان و باحجابی حق ندارد بالای سر جنازه او بیاید نیز به بابیت گرایش داشته است. عامل دیگر جریان روزنامه‌نگاری است که آن را هم
عامل دیگر جریان روزنامه‌نگاری است که آن را هم روشن‌فکران از فرنگ‌برگشته پایه‌گذاری کردند. اولین نشریه ایرانی نشریهفارسی‌زبان عهد محمدشاه قاجار بود که "کاغذ اخبار" نام داشت و میرزا صالح شیرازی، که تحصیل‌کرده اروپا بود، در سال ۱۲۱۶ (۱۸۳۷ میلادی) آن را منتشر کرد؛ البته او پس از مدتی به‌دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش کشته شد. پس از آن امیرکبیر در سال ۱۲۲۸ به انتشار روزنامه "وقایع اتفاقیه" دست زد. اولین نشریه زنان به نام «دانش» در سال ۱۲۸۹ (۱۹۱۰ میلادی)، یعنی پس از برقراری نظام مشروطیت ــ تقریباً بیست سال پس از تولد
نظام مشروطیت ــ تقریباً بیست سال پس از تولد اولین نشریه زنانه در اروپا (به‌سال ۱۸۹۰ میلادی در آلمان) ــ منتشر شد. مسئولیت این نشریه را همسر دکتر کحّال، که از فرنگ برگشته بود، برعهده داشت. او ایده‌های خود را به وسیله این نشریه بیان می‌کرد؛ در واقع در این روزنامه‌ها قشر تحصیل‌کرده دیدگاه‌های خود را نشر می‌دادند. پیوند به بیرون. تاریخچۀ فمینیسم در "Heritage Calling"، هیستوریک اینگلند
لا زینگارلا یا "Gypsy Girl" یک مجسمه بلند دیانا، ترکیبی از بدن باستانی با اضافات به سفارش کاردینال اسکیپیون بورگزه و ساخته شده توسط نیکلاس کوردیه، بین سال‌های ۱۶۰۷ و ۱۶۱۲. اضافات، سر و انتهای بدن، برنزی و مرمر سفید و خاکستری بود. این در اتاق X در Galleria Borghese در رم، ایتالیا به نمایش گذاشته شده‌است. ویژگی‌ها. لا زینگار مجسمه ترکیبی از نیم تنه از جنس مرمر خاکستری باستانی و سنگ مرمر سفید و برنز طلاکاری شده‌است. بازسازی اخیر، که یک پتینه سیاه ضخیم را که به تناسب سلیقه قرن نوزدهم به مجسمه اضافه شده بود، حذف
سلیقه قرن نوزدهم به مجسمه اضافه شده بود، حذف کرد، یک قفل طلایی را نشان داد. مونتاژ آن از عناصر باستانی و مدرن آن را به یک اثر عجیب و غریب و تقریباً شرقی تبدیل می‌کند. عقاب‌ها و اژدهاها لبه لباس مجسمه را تزئین می‌کنند. لباس مجلسی در قسمت شانه‌ها گره خورده‌است. چهره لبخند می‌زند. انگشت دست مجسمه نشان می‌دهد، انگار که بیننده را تصدیق می‌کند. مجسمه در گالری Borghese مشهورترین نسخه لا زینگارلا است. با این حال، نسخه دیگری از مجسمه نیکلاس کوردیه در موزه لوور وجود دارد. ویسکونتی مجسمه را با نام "Diana, detto
وجود دارد. ویسکونتی مجسمه را با نام "Diana, detto volgarmente la زینگارلا توصیف کرد."
سیمی چاهال (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم سروان اشاره کرد.
معشوق (زنده از پاریس) () چهارمین آلبوم زنده تیلور سوئیفت خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است که در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این آلبوم که یک نسخه ویژه روز ولنتاین است، یک صفحه گرامافون با نسخه محدود است که به طور انحصاری از طریق فروشگاه اینترنتی سوئیفت فروخته شد. این شامل دو آلبوم پرآهنگ قلبی شکل است که شامل ضبط زنده هشت آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی سوئیفت، معشوق (۲۰۱۹) است که در کنسرت یک روزه‌اش، شهر عاشق در تئاتر المپیا، پاریس، در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ اجرا کرد. این آلبوم زنده در جدول
۹ سپتامبر ۲۰۱۹ اجرا کرد. این آلبوم زنده در جدول استرالیا، بریتانیا، و ایالات متحده و در صدر جدول آلبوم های واینل بیلبورد قرار گرفت.
بشارت یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر نقاش هلندی اواخر قرون وسطی، هانس مملینگ است. این نقاشی مشهور تجسمی از بشارت، اعلان فرشته جبرائیل به مریم مقدس دربارهٔ باردار شدن و مادر عیسی شدن، که در انجیل لوقا (لوقا ۱:۲۶) ذکر شده است، را شرح می‌دهد. این اثر در دهه ۱۴۸۰ اجرا شد و بعد از سال ۱۹۲۸ از پنل بلوطی اصلی خود به بوم منتقل شد؛ اکنون این نقاشی در مجموعه رابرت لمن در موزه متروپولیتن هنر نیویورک نگهداری می‌شود. این پنل، مریم را در یک محیط خانه‌ای با دو فرشته همراه نشان می‌دهد. جبرئیل لباسهای کلیسایی پوشیده است،
نشان می‌دهد. جبرئیل لباسهای کلیسایی پوشیده است، در حالی که یک کبوتر بالای سر مریم حلقه زده است که نمایانگر روح‌القدس است. این نقاشی بر مبنای بخش تبشیری نقاشی سانت کلمبا از روخیر فان در ویدن تاریخ حدود ۱۴۵۵ است. به گفته تاریخ‌نگار هنر، مریان اینزورت، این اثر یک «تصویر باورنکردنی و اصیل است که سرشار از مفاهیم برای «بیننده یا عبادت‌کننده» است.» نمادشناسی این نقاشی بر تمرکز بر پاکی مریم مقدس تمرکز دارد. غم او نشان دهنده مصلوب شدن عیسی است و این پنل نقش وی را به عنوان مادر، عروس و ملکه بهشت برجسته می‌کند. قاب
عنوان مادر، عروس و ملکه بهشت برجسته می‌کند. قاب اصلی این نقاشی تا قرن ۱۹ محافظت شده بود و با تاریخی که به سال ۱۴۸۲ ارجاع داده می‌شد، برچسب‌گذاری شده بود؛ اما تاریخ‌نگاران هنری مدرن پیشنهاد داده‌اند که رقم آخر این تاریخ ممکن است ۹ باشد که به معنای سال ۱۴۸۹ خواهد بود. در سال ۱۷۴۷، تاریخ‌نگار هنری گوستاو فریدریش واگن این پنل را یکی از «بهترین و بی‌نظیرترین آثار مملینگ» دانست. در سال ۱۹۰۲، در نمایشگاه اصلی‌های اولیه فلمنکی در بروژ به نمایش گذاشته شد و سپس تمیزکاری و بازسازی شد. فیلیپ لمن، بانکدار، آن را از
و بازسازی شد. فیلیپ لمن، بانکدار، آن را از خانواده رادزیویل در سال ۱۹۲۰ خریداری کرد، احتمالاً از زمان قرن ۱۶ در مجموعه آنها بوده است؛ آنتونی رادزیویل آن را در قرن ۱۹ از یک ملک خانوادگی کشف کرده بود. در آن زمان، نقاشی با یک تیر سوراخ شده بود و نیاز به بازسازی داشت.
آریایی‌گرایی یا آریاگرایی، یک ایدئولوژی برتری نژادی است که نژاد آریاییِ فرضی را به عنوان یک گروهِ انسانی متمایز و برتر می‌داند و آن را مستحق حکمرانی بر بقیه بشریت می‌داند. آریایی‌گرایی که نخست توسط نظریه‌پردازانِ نژادپرستی مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین ترویج شد، در آلمان نازی به اوج نفوذ خود رسید. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، رژیمِ آلمان این مرامی (ایدئولوژی) را با قدرت کامل به کار گرفت و با تهاجمش به لهستان در سال ۱۹۳۹ در تعقیب "لبنسراوم" (فضای زندگی برای مردم آریایی) بود که جرقهٔ جنگ جهانی
زندگی برای مردم آریایی) بود که جرقهٔ جنگ جهانی دوم را زد. سیاست‌های نژادی که توسط نازی‌ها در دهه ۱۹۳۰ اجرا شدند، در طول تسخیر اروپا و شوروی به جد دنبال شدند و به نسل‌کُشیِ شش میلیون یهودی و یازده میلیون قربانی دیگر در آنچه که اکنون به عنوان هولوکاست شناخته می‌شود، به اوج خود رسیدند. مَرامیِ نازیسم بر این تصور است که نژاد آریاییِ باستان یک نژاد برتر است که بالاترین مقام را در سلسله مراتب نژادی دارد و اینکه مردمان ژرمن، خالص‌ترین مردمانِ موجود از این نژاد آریایی هستند. تصور نازی‌ها از نژاد آریایی برخاسته از
هستند. تصور نازی‌ها از نژاد آریایی برخاسته از طرفدارانِ پیشینِ یک تصور برتری‌طلبانه از نژاد است که توسط شخصیت‌های نظریه‌پردازِ نژادی‌ای مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین توصیف شده است. زمینه. در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی، شماری از نویسندگان متأخر، مانند انسان‌شناس فرانسوی، وِشِر دِه لاپوژ (Vacher de Lapouge) در کتاب خود به نامِ "L'Aryen"، استدلال کردند که این شاخهٔ برتر را می‌توان از نظر زیست‌شناختی با استفاده از شاخص سفالیک (معیار شکل سر) و موارد دیگر شناسایی کرد. او استدلال می‌کرد که
و موارد دیگر شناسایی کرد. او استدلال می‌کرد که اروپایی‌هایِ درازسَرِ دولیکوسفالیکِ بور، که مشخصاً در اروپای شمالی یافت می‌شوند، رهبران طبیعی‌ای هستند که مقدر شده بودند بر مردمانِ «کوتاه‌سر» حکومت کنند. نظریه‌های همسانی توسط آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین هم ترویج شد. گاهی شاخه‌های علوم نوین نیز بازیچهٔ دست اندیشمندان برای توجیهِ باورهای مطلوب و نادرستِ ایشان می‌شوند. زبان‌شناسی نیز از این قاعده مستثناء نبوده است. اروپاییان از قرون وسطی با پرسشِ «زبان اولیهٔ انسان، زبانِ آدم و حوا و آدمیانِ باغ
«زبان اولیهٔ انسان، زبانِ آدم و حوا و آدمیانِ باغ عدن چه بود؟» («قدیمی‌ترین زبان چه بود؟»، «برترین زبان کدام است؟» و مانندشان) مشغلهٔ ذهنی داشتند. برخی از روحانیان مسیحی مانند آگوستین قدیس آن زبان را عبری می‌دانستند و برخی مانند گریگوری نیسا با این ایده قویاً مخالفت کرده و دید منفی‌ای نسبت به زبان عبری داشتند که ناشی از تصورِ منفی‌شان از خودِ یهودیان بود. در دورهٔ رنسانس بحث بر سر زبان عدن شدت گرفت و در پایان این عصر گوتفریت لایبنیتس با مقایسهٔ ریشهٔ واژگان، باعثِ پیدایشِ رشتهٔ زبان‌شناسی تطبیقی در علوم
باعثِ پیدایشِ رشتهٔ زبان‌شناسی تطبیقی در علوم انسانی شد. با رسیدن شدگان ۱۶ تا ۱۸اُم و پیدایشِ جنبش‌های ملی‌گرایانه، هر کدام از ملل اروپایی تمایل داشتند زبان خودشان را کهن‌ترین زبان معرفی کنند. با ظهورِ نظریهٔ زبان‌های هندواروپایی، زبان‌شناسان به دو گروه تقسیم شدند. گروهی همچنان با دید مذهبی به دنبال زبان باغ عدن و دومی با رویکردِ تازه به دنبال کهن‌ترین زبانِ بشر. دلیل این افتراق به بحث‌های پیرامون زبان عبری بازمی‌گشت. به مرور زمان این ایده که «زبان هر فرد آیینهٔ ذهن آن فرد است» و «تحولات زبان، روحیات
فرد آیینهٔ ذهن آن فرد است» و «تحولات زبان، روحیات گویشورانش را بازمی‌تاباند» توسطِ لایبنیتس و یوهان گوتفرید فون هردر مطرح و فراگیر شد. همین دیدگاه سبب شد تا زبان به عنوان منبع کشف صفاتِ متمایزِ اقوام و ملل از یکدیگر شناخته شود و حتی جایگاهی برابر با هویت پیدا کند. هردر هرچند معتقد بود که در آینده، تمایزهای زبانی و هویتی در اروپا رنگ خواهند باخت و جملگیِ مردمان قاره، خود را فقط تابع قوانین اروپایی معرفی خواهند کرد اما همچنان نگاه تحقیرآمیزی به عبری داشت. نازی‌ها از آراءِ او در یهودی‌ستیزیِ خود بهره
نازی‌ها از آراءِ او در یهودی‌ستیزیِ خود بهره می‌جستند. در دههٔ پایانی سدهٔ هجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم که نظریهٔ زبان‌های هندواروپایی با اطلاع اروپاییان از زبان سانسکریت قوام یافته بود، سانسکریت به عنوان کهن‌ترین زبان تبدیل به رقیب عبری شد. (اروپایی‌ها از طریق شناختنِ زبان سانسکریت بود که با لفظِ «آریایی» آشنا شدند) از آنجایی که سانسکریت و دیگر زبان‌های هندوایرانی، جَدِّ زبان‌های هندواروپایی محسوب می‌شدند و گویشورانِ این زبان‌ها در متون باستانی خود را با واژهٔ «آریایی» (و معادل‌هایش) معرفی کرده بودند،
واژهٔ «آریایی» (و معادل‌هایش) معرفی کرده بودند، استفاده از این واژه برای اشاره به گویشورانِ بقیهٔ زبان‌های هندواروپایی (به عنوان نوادگان زبان‌های مادرِ هندوایرانی) نیز مرسوم شد. ویلیام جونز که پدر این نظریه محسوب می‌شود، زبان‌های فارسی، یونانی، گوتیک و سلتیک را هم هم‌خانواده‌های زبان سانسکریت معرفی کرد. اغلب شاخه‌های علوم انسانی مانند مردم‌شناسی و اسطوره‌شناسی نیز تحت تأثیرِ این نظریه قرار گرفتند و همگی اندیشمندان این حوزه همسو شده بودند که برای دستیابی به تصویرِ دقیقی از جامعهٔ پیشاتاریخ باید به تحلیلِ
تصویرِ دقیقی از جامعهٔ پیشاتاریخ باید به تحلیلِ تطبیقیِ ریشه‌های زبان‌های هندواروپایی پرداخت. تعدد زبان‌های هندواروپایی، بازتابی از توانایی مهاجرت مردمانش تعبیر می‌شد. آن‌ها را به عنوان فاتحان بزرگی که دیاسپورایی از هند تا دورترین نقاط غربی اروپا داشته‌اند، بررسی می‌کردند و در مقابل، از سامی‌ها به عنوان مردمانی ساکنِ یک جغرافیای ثابت، با اندک زبان‌ها و فرهنگی محدود یاد می‌شد. به باور محققان این عصر، سامی‌ها نه در مکان که بلکه در زمان هم ثابت مانده و ایستایی‌شان سبب شده بود هیچ نقشی در پیشرفت‌های تاریخیِ
سبب شده بود هیچ نقشی در پیشرفت‌های تاریخیِ جهان قرنِ نوزدهم نداشته باشند. در سدهٔ نوزدهم کسانی مانند ارنست رنان، زبان‌های سامی را سرچشمه‌های تمدن بشری معرفی کردند. ارنست رنان از علم لغت‌شناسی (Philology) به عنوان داور نهایی علوم انسانی یاد می‌کرد. او با همین نگاه به سراغ واکاوی «روح زبان» رفت. برای مثال باور داشت که آریایی و سامی هر کدام فراتر از اینکه یک خانوادهٔ زبانی باشند، بنابر بر مشیت الهی، هر یک نقش خود را ایفاء کرده‌اند. او زبان‌های هندواروپایی را خانوادهٔ عظیمی می‌دانست که منعکس‌کنندهٔ شخصیت
را خانوادهٔ عظیمی می‌دانست که منعکس‌کنندهٔ شخصیت متمایز مردمانش از جمله یونانی‌ها، ایرانی‌ها، هندی‌ها و آلمانی‌ها است. درعین‌حال، زبان سامی را متشکل از چند گویش (dialect) تعریف می‌کرد که تفاوت چندانی با هم نداشتند. در چنین برداشتی، زبان‌های آریایی (هندواروپایی) به تسلط و درک بشر از طبیعت منجر شده بودند. به باور رنان حتی درک مفهوم زمان، ابداعِ علم و اسطوره و هنر نیز از مسیر زبان‌های آریایی می‌گذشت. او معتقد بود زبان‌های سامی، نظیر عبری و عربی، تنها راز وَحدانیت را مکشوف کرده‌اند و عبری را زبانی خام می‌دانست