payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سمت خود به‌عنوان رئیس جلسه استفاده کرد و دو عضو جدید را در کمیتهٔ بررسی اصلاحیه منصوب کرد. هردو عضو جدید از اصلاحیه حمایت کردند و به کمک آن‌ها قطعنامه در کمیته تصویب شد. برنس پس از برگشت به مجلس سنا، اجازه رای دهی به این لایحه را نداد. این کار باعث شد که ۱۴ سناتور دموکرات از مجلس خارج شود و در نتیجه مجلس بدون نصاب ماند. برنس به پلیس ایالتی اورگن دستور داد که سناتورهای غایب را پیدا نموده و دوباره به عمارت کنگره بیاورد. در جریان سه روز آینده، مذاکرات از طریق تلفن منجر به توافقی شده که بر مبنای آن مجلس سنا
تلفن منجر به توافقی شده که بر مبنای آن مجلس سنا اجازه داد تا اصلاحیه به رای‌گیری گذاشته شود. مجلس سنای ایالتی اورگن در ۱ ژوئیه سال ۱۹۷۱ این اصلاحیه را تصویب کرد و این کار تا حد زیادی به لطف مانور جابجایی کمیتهٔ بویوین انجام شد. بر اثر انجام چنین مانور پارلمانی بود که بویوین لقب «روباه» را کسب کرد. پس از بازنشستگی بویوین از مجلس قانون‌گذرای، روزنامهٔ اورگن ژورنال گفت: «هری بویوین استاد معامله‌گری یا زد و بند است». این مقاله همچنین نوشته بود که بویوین به لقب خود می‌بالد، زیرا این لقب بیانگر توانایی وی در
خود می‌بالد، زیرا این لقب بیانگر توانایی وی در انجام کارها است.
هنری بونیلا (Henry Bonilla) (متولد ۲ ژانویه ۱۹۵۴)، عضو پیشین کنگره است که نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم کنگره تگزاس در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. بونیلا در تلاش خود برای انتخاب مجدد در دور دوم انتخابات ویژه که در ۱۲ دسامبر سال ۲۰۰۶ برگزار شده بود، توسط سایرو رودریگز، عضو دموکرات پیشین کنگره شکست خورد. دوره خدمت وی در کنگره در ۳ ژانویه سال ۲۰۰۷ همزمان با آغاز رسمی کنگره یک‌صد و دهم، به پایان رسید. ریشه‌ها در سن آنتونیو. بونیلا پسر آنیتا آرلانو و اِنریکه ای. بونیلا، در شهر سن آنتونیو متولد شد. در
ای. بونیلا، در شهر سن آنتونیو متولد شد. در جوانی در برنامهٔ آموزشی استعدادیابی که حمایت علمی و فعالیت‌های آگاهی‌دهی کالج را برای دانشجویان فراهم می‌نماید، شرکت کرد. در سال ۱۹۷۲ از دبیرستان سن آنتونیو جنوبی فارغ شد و در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری از دانشگاه تگزاس در آستین، بدست آورد. پیش از این‌که وارد سیاست شود، مجری خبرهای تلویزیونی در شبکه تلویزیونی KENS-TV وابسته به شبکه س.بی. اس (CBS) سن آنتونیو بود. دبوره کناپ (متولد ۱ دسامبر ۱۹۵۴)، خانم سابق وی به‌عنوان گویندهٔ خبر در این
۱۹۵۴)، خانم سابق وی به‌عنوان گویندهٔ خبر در این شبکه به کار خود ادامه می‌دهد. بونیلا پس از آن با شرلی وایت شیلبی (متولد سال ۱۹۵۹) ازدواج کرد. حرفه کنگره. بونیلا در ماه مارس سال ۱۹۹۲ برندهٔ نامزدی حزب جمهوری‌خواه حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم برای کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده شد. حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم از زمان تشکیلش در سال ۱۹۶۷، یک حوزهٔ دموکرات بود، اما بونیلا، آلبرت جی. بوستامانته، نمایندهٔ آن زمان چهار دوره‌ای را، به بی‌توجهی با نیازمندی‌های موکلینش، دخالت در رسوایی بانکی مجلس با نوشتن ۳۰ «چک بدون
دخالت در رسوایی بانکی مجلس با نوشتن ۳۰ «چک بدون احتساب» در بانک مجلس و سفرهای تفریحی بیش از حد و سؤال برانگیز به خارج از کشور، متهم ساخت. بونیلا یک همکاری ناخواسته از مجلس قانون‌گذاری ایالتی بدست آورد، چنانچه بر مبنای آن منطقهٔ به شدت جمهوری‌خواه سن آنتونیو غربی مربوط حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم باقی‌ماند، در حالی‌که حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم را از قسمت اعظم قلمرو حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم جدا ساخت. علیرغم هزینه بیش از حد ۷۵۸٬۴۵۳ دلار در برابر ۵۹۴٬۰۳۲ دلار و زندگی در منطقهٔ که همان سال تحت اداره بل
دلار و زندگی در منطقهٔ که همان سال تحت اداره بل کلینتون بود، بونیلا با تفاوت ۲۱ امتیازی ۵۹ در برابر ۳۸ درصد پیروز انتخابات شد که بزرگترین تفاوت شکست برای یک نمایندهٔ آن زمان در آن سال بود. بونیلا در ماه مارس سال ۱۹۹۹، به‌عنوان یگانه شهروند تگزاس، توسط فرماندار جروج دبلیو بوش در کمیتهٔ اکتشافی ریاست‌جمهوری معرفی شد. بونیلا گاهی اوقات از بوش در برنامه‌های خبری ملی نمایندگی می‌کرد وهم‌چنان به‌عنوان سخنگوی جانشین عمل می‌کرد. گرچه حوزهٔ انتخابیه بیست و سوم تمایل کمی به حزب دموکرات داشت اما بولینا سابقهٔ رای
کمی به حزب دموکرات داشت اما بولینا سابقهٔ رای خیلی‌ها محافظه‌کارانه را ایجاد کرده بود. بولینا تا حدود زیادی به دلیل محبوبیتش در سن آنتونیو، الی سال ۲۰۰۲ زمانی‌که هنری کولر دموکرات، وزیر خارجه اسبق تگزاس، با تفاوت دو امتیاز از کنار زدن وی فاصله داشت، به کدام چالش واقعی مواجه نشده بود. بونیلا اعلام کرد که در صورت نامزدی کی بیلی هاچیسون، همکار جمهوری‌خواه اش، برای سمت فرمانداری در انتخابات سال ۲۰۰۶ علیه ریک پری فرماندار آن زمان جمهوری‌خواه، وی احتمالاً در انتخابات سال ۲۰۰۶ برای کسب کرسی کی بیلی هاچیسون، در
سال ۲۰۰۶ برای کسب کرسی کی بیلی هاچیسون، در مجلس سنا کاندید نماید. اما هاچیسون تصمیم گرفت برای یک دورهٔ دیگر در مجلس سنا کاندید شود. بونیلا پس از به‌عهده‌گیری مسئولیت صندوق مستقل سیاسی بنام آرمان آمریکایی PAC در سال ۱۹۹۹، تصریح کرد که مأموریت این صندوق «ارائه کمک مالی فراوان و مستقیم برای کاندیدهای درجه نخست اقلیت جمهوری‌خواه (GOP) است». با وجود این اعلام، بین سال ۱۹۹۹ و اخیر سال ۲۰۰۳، صرف ۴۸٬۷۵۰ دلار (یا ۸٫۹ درصد) از مجموع ۵۴۷٬۰۰۰ دلاری که در صندوق PAC جمع‌آوری شده بود، به قدرت‌خواهان اقلیت پرداخت شده، در
شده بود، به قدرت‌خواهان اقلیت پرداخت شده، در حالی‌که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به سازمان‌ها یا انجمن‌های حزبی حزب جمهوری‌خواه در نظر گرفته شده‌است. بونیلا در دفاع از سابقه کار خود در PAC در کمک به کاندیدهای اقلیت گفت: «ما بهترین کاری را که می‌توانستیم انجام دادیم». در کل به تعداد ۲۷ از قدرت‌خواهان اقلیت که بیشترین شان آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار بودند پول دریافت کردند که آن‌هم کمک هزینه‌های اندک بود. اما بونیلا گفت که پیدا کردن «کاندیدهای اقلیت خوب و نیرومند که بودجه را بر رویشان مصرف کنیم» یک کار دشوار است. در
را بر رویشان مصرف کنیم» یک کار دشوار است. در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۳، خزانه دار صندوق PAC به حیف و میل ۱۱۹٬۰۲۱ دلار بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳، اعتراف کرد و به ۱۵ ماه زندان محکوم به مجازات شد. حیف و میل این پول‌ها تقریباً الی چهارسال پس از انجام آن، علنی نشده بود. بونیلا در یک مصاحبه در سال ۲۰۰۴ گفت که «این قضیه سابقهٔ بدی در قضاوت من است». حوزه‌بندی مجدد سال ۲۰۰۳. بونیلا در سال ۲۰۰۴ برای یک رقابت مجدد در مقابل کولر آمادگی می‌گرفت، اما در سال ۲۰۰۳ حوزه‌بندی جنجالی مجدد اواسط دههٔ توسط مجلس قانون‌گذاری ایالت تگزاس
مجدد اواسط دههٔ توسط مجلس قانون‌گذاری ایالت تگزاس و نتایج تلاش‌های تام دیلی، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان ایالات متحده، قسمت اعظم لاردو را که از زمان تشکیل آن بخش اصلی حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم را تشکیل می‌داد، به حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم انتقال داد. در عوض این مناطق، چندین منطقهٔ حومهٔ شهری به شدت جمهوری‌خواه سن آنتونیو که قبلاً مربوط حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و یکم بودند برای بونیلا رسید، تمامی این مناطق به استثنای یکی آن پیروزی بونیلا را در دوره هفتم تضمین می‌کردند. در این میان کولر وارد رقابت انتخابات
می‌کردند. در این میان کولر وارد رقابت انتخابات مقدماتی سال ۲۰۰۴ شد و در برابر سایرو رودریگز، نمایندهٔ دموکرات آن زمان حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم به پیروزی رسید و سپس برندهٔ انتخابات عمومی شد. بونیلا از صندوق آرمان آمریکایی PAC خود به اقدامات حوزه‌بندی مجدد پول کمک کرد. به زودی پس از انتخابات سال ۲۰۰۴، بونیلا با طرح پیشنهادی تغییر قواعد شکلی که بر مبنای آن رهبران مجلس می‌توانستند علیرغم متهم شدن توسط هیئت قضائی ایالتی، سمت‌های رهبری خود را حفظ نمایند، مورد انتقاد قرار گرفت. بر اساس این طرح پیشنهادی، تام
انتقاد قرار گرفت. بر اساس این طرح پیشنهادی، تام دیلی می‌توانست علیرغم اتهام وارده توسط ادارهٔ دادستانی ناحیه‌ای شهرستان ترایس مبنی بر نقض احتمالی {قوانین} مالی کمپین انتخاباتی، در سمت خود به عنوان رهبر اکثریت باقی بماند. بسیاری از موکلین به این نظر بودند که بونیلا ترسیم مجدد جانبدارانهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم توسط دیلی را علناً با لطف سیاسی جبران می‌نماید. در ۲۹ ماه ژوئن سال ۲۰۰۶، دادگاه عالی ایالات متحده تحت رهبری قاضی آنتونی کندی، در پروندهٔ اتحادیهٔ شهروندان آمریکایی لاتین متحد علیه پری، ضمن تأیید
شهروندان آمریکایی لاتین متحد علیه پری، ضمن تأیید حوزه‌بندی مجدد سال۲۰۰۳، حکم کرد که حوزهٔ انتخابیهٔ بونیلا قانون حقوق مدنی را نقض کرده‌است. دادگاه اعلام کرد که مجلس قانون‌گذاری ایالت تگزاس با حذف قسمت اعظم بخش‌های لاردو از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم، حقوق رای‌دهندگان لاتین را نقض کرده‌است. با وجودی‌که حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم که مجدداً تنظیم شده بود، هنوز هم ۵۵ درصد لاتین تبار بود، اما صرف ۴۶ درصد جمعیت واجد شرایط رای‌دهی حوزه مذکور لاتین تبار بودند. قضات حکم کردند که در نتیجهٔ، حوزهٔ انتخابیهٔ جدید طبق
حکم کردند که در نتیجهٔ، حوزهٔ انتخابیهٔ جدید طبق قانون حقوق رای، اتباع لاتین تبار کافی واجد شرایط ندارد. از آنجائی‌که مجلس قانون‌گذاری حوزهٔ انتخابیهٔ قابل قبول برای اکثریت لاتین تبارها ایجاد نکرده بود (جایگزین مورد نظر آن یعنی شهر آستین به مک‌آلن حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و پنجم به هم پیوسته در نظر گرفته نشده بود)، از این‌رو حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم که جدیداً تنظیم شده نیز باید لغو می‌شد. بنا بر وسعت حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم، این حکم ترسیم مجدد تقریباً هر حوزه از شهر ال پاسو الی سن آنتونیو را عملاً الزامی
از شهر ال پاسو الی سن آنتونیو را عملاً الزامی ساخت. طبق رویه معمول یک نقشهٔ جدید باید قبل از انتخابات‌های ماه نوامبر چاپ می‌شد. دادگاه خطوط جدید را در ۷ ماه اوت صادر کرد. بر اساس این خطوط، تمامی بخش‌های منطقهٔ لاردو از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست وسوم به حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم انتقال یافت، اما با این وجود با افزایش جمعیت لاتین تبار آن به ۶۵ درصد، این حوزه را برای دموکرات‌ها خودمانی تر ساخت.
آسیمی گویتا (؛ زادهٔ ۹ نوامبر ۱۹۸۳) سیاست‌مدار اهل مالی است. وی از ۲۸ مه ۲۰۲۱ رئیس‌جمهور موقت کشور مالی است.
خلیل دشتی‌زاده (زاده ۱۳۲۹ در آبادان) سرهنگ خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. مورخ نظامی فرانسوی پیر رازو ۵ پیروزی هوایی را به او نسبت داده‌است، رکوردی که او را به عنوان یک خلبان تک‌خال واجد شرایط می‌کند.
سورورنیتهویدس(به انگلیسی:Saurornithoides)(تلفظ:) یک گونه از دایناسورهای ترودونتیدس دست‌قاپ است که در دوره کرتاسه پسین می‌زیسته‌است. این موجودات شکارچیانی بودند که می‌توانستند به سرعت روی پاهای عقب خود بدوند و بینایی و شنوایی قدرتمندی داشتند. ریشه نام این گونه از کلمه‌های یونانی "saur" به معنی:(مارمولک) و "ornith" به معنی:(پرنده) و همچنین کلمه "eides" به معنی:(شکل) تشکیل شده‌است که به جمجمه پرنده‌مانند آن اشاره دارد. مشخصات. سورورنیت‌هویدس عضوی از ترودونتیدس‌ها و در گروه دست‌قاپان کوچک با جمجمه پرنده‌مانند
و در گروه دست‌قاپان کوچک با جمجمه پرنده‌مانند است. همه ترودونتیدس‌ها دارای بسیاری از ویژگی‌های منحصر به فرد در جمجمه هستند، مانند دندان‌هایی با فاصله نزدیک در فک پایین و تعداد زیادی دندان در هر دو فک. ترودونتیدس‌ها دارای پنجه‌های داسی شکل و دست‌های شکاری و همچنین دارای برخی از بالاترین ضریب‌های هوشی غیر پرنده هستند، به این معنی که آنها از نظر رفتاری پیشرفته بودند و حواس قدرتمندی داشتند. سورورنیت‌هویدس یک ترودونتید نسبتاً کوچک بود. اگرچه این نمونه بالغ که طول جمجمه آن ۱۸۹ میلی‌متر است، در مقایسه با ۲۷۲
طول جمجمه آن ۱۸۹ میلی‌متر است، در مقایسه با ۲۷۲ میلی‌متر طول متعلق به زانازار که طول بدن آن ۲٫۳ متر تخمین زده می‌شود کوچک است. این گونه حفره‌های چشمی بزرگ و دید چندجانبه داشته‌است که امکان درک عمق خوبی را فراهم می‌کرده. این گونه احتمالاً دید عالی‌ای در شب و زوز داشته‌است. سر بلند پوزه‌ای بلند، دندان‌هایی تیز و مغز نسبتاً بزرگی داشته‌است. سورورنیت‌هویدس، مانند پسر عموی خود در آمریکای شمالی ترودون، سریع و باهوش بوده‌است. این گونه احتمالاً بیابان گبی را برای غذا جست‌وجو می‌کرده و به دنبال پستانداران کوچک یا
غذا جست‌وجو می‌کرده و به دنبال پستانداران کوچک یا خزندگان برای خوردن می‌گشته‌است. مانند دیگر ترودنتیدها، در انگشت دوم هر پا یک پنجه جمع شونده بزرگ داشته‌است که در این مورد اندازه متوسطی داشت و نسبتاً خمیده بود. یک نمونه جوان از سورورنیت‌هویدس در سال ۱۹۹۳ کشف شد و حقایق جدیدی را در مورد تاریخچه زندگی این گونه و همچنین خویشاوندان آن نشان داد. اندام عقبی بسیار استخوانی شده نشان می‌داد که سورورنیت‌هویدس و دیگر ترودنتیدها در بدو تولد به خوبی رشد می‌کردند و به مراقبت والدین نیازی نداشته‌اند. بررسی‌ای از این گونه
والدین نیازی نداشته‌اند. بررسی‌ای از این گونه را در سال ۲۰۰۹ یک متخصص افتراقی ارائه کرد، فهرستی از صفاتی که در آنها سورورنیت‌هویدس با برخی از خویشاوندان مربوطه متفاوت بود و ویژگی‌ها آن را تشریح می‌کرد. کشف. در اصل، تنها یک یا احتمالاً دو فسیل از سورورنیت‌هویدس کشف شده‌اند که در نزدیکی همان لایه سازند موجود در جادوچتای مغولستان وجود داشتند. این فسیل‌ها در ۹ ژوئیه ۱۹۲۳ توسط یک کارمند چینی به نام «چیه» در یک مجموعه تحقیقاتی مربوط به موزه تاریخ طبیعی آمریکا پیدا شدند. این فسیل‌ها شامل یک جمجمه و فک منفرد و
پیدا شدند. این فسیل‌ها شامل یک جمجمه و فک منفرد و مهره‌ها، یک لگن جزئی، اندام عقبی و همچنین یک پا بودند. هنری فرفیلد آزبورن در ابتدا قصد داشت نام این حیوان را «اورنیتویدس» به معنای:(پرنده‌مانند) بگذارد، و در سال ۱۹۲۴ این نام را در یک نشریه مشهور ذکر کرد، به طوری که بعدها نیز به عنوان یک نام نامعتبر باقی ماند. او سپس در همان سال به‌طور رسمی بقایای آن فسیل‌ها را تشریح کرد و آنها را به یک گونه جدید مرتبط کرد و آن را سورورنیتهویدس نامید. این نام عمومی به دلیل استخوان‌های پرنده‌مانند آن انتخاب شد، که تصور می‌شد
پرنده‌مانند آن انتخاب شد، که تصور می‌شد نشان‌دهنده یک مگالوسور است که به عنوان «سوریان با منبر پرنده‌مانند» ترجمه می‌شود. سورورنیتهویدس شبیه به ولاسیرپتر است، اگرچه به گفته آزبورن کُندتر است. هولوتایپ شماره:۶۵۱۶ مربوط به این گونه در موزه تاریخ طبیعی آمریکا موجود است. این نمونه اولین اسکلت ترودنتید یافت شده بود، اگرچه در آن زمان ارتباط با ترودون که در آن زمان فقط از روی دندان‌هایش شناخته می‌شد، مشخص نبود. طبقه‌بندی. آزبورن در ابتدا سورورنیت‌هویدس را در گروه مگالوساریدها قرار داد و بعد متوجه شباهت آن به
مگالوساریدها قرار داد و بعد متوجه شباهت آن به ولاسیرپتر شد و در همان مقاله اول به آن اشاره کرد. در سال ۱۹۷۴، بارسبولد، در حالی که سورورنیت‌هویدس را بررسی می‌کرد، ارتباط آن را با فسیل‌های آمریکایی مانند ستنیچوسوروس را کشف کرد و سورورنیت‌هویدس را یک ستنیچوسوروس تشخیص داد. در سال ۱۹۸۷، فیلیپ جان کوری نشان داد که شباهت‌های سورورنیت‌هویدس به ترودونتیدها آن را در گروه ترودونتیدها قرار می‌دهد و این نظریه پذیرفته شد.
هنری جوزف برکوئیست (Henry Joseph Berquist) (زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۰۵ – درگذشتهٔ ۱ می ۱۹۹۰)، سیاستمدار اهل ایالات متحده بود. او که عضو حزب ترقی‌خواه ویسکانسین بود، برای سه دوره از شهرستان‌های فلورانس، فارست و اونیدا در مجلس نمایندگان ویسکانسین (۱۹۳۷ – ۱۹۴۲ میلادی) نمایندگی کرد. وی برای اینکه در جنگ جهانی دوم خدمت نماید از سمت نمایندگی استعفا داد، در جریان نبرد آردن مجروح گردیده و اسیر شد. پس از پایان جنگ، او از سوی حزب ترقی‌خواه شاخه هنری والاس در انتخابات ۱۹۴۸ فرمانداری ایالات ویسکانسین به عنوان نامزد معرفی
فرمانداری ایالات ویسکانسین به عنوان نامزد معرفی گردید، اما انتخاب نشد. در سال‌های اواخر زندگی خود، وی به یکی از دموکرات‌های سرسخت مبدل گردیده و برای مسائل بزرگتر دادخواهی نمود. اوایل زندگی. او در مینیاپولیس، مینه‌سوتا متولد شده و در همان‌جا آموزش دید. وی به ویسکانسین منتقل شده و به‌طور فعال در صنعت دامپروری خز دخیل شد؛ وی یکی از برگزارکنندگان ملی و معاون انجمن خز پروران آمریکا بوده و همچنین به عنوان کارتونیست در ماهنامه محلی آنها کار می‌کرد. وی در ۱۹۳۴ میلادی شامل کالج فارم و لیبر در تامهاوک شده و پس از
شامل کالج فارم و لیبر در تامهاوک شده و پس از اتمام کالج به عنوان سرپرست و سرکارگر کارگران در شرکت نورتلندز پکینگ در رایلندر استخدام شد. سمت‌های انتخابی. همچنین در ۱۹۳۴ میلادی، برکوئیست برای نخستین بار تلاش نمود تا به عنوان نماینده مجلس سنای ویسکانسین انتخاب گردید، در این انتخابات وی متصدی دموکرات نیل مک‌ایاچین را از حوزه انتخابیه فلورانس-فارست-اونیدا به چالش کشید. در همان حال، مک‌ایاچین نیز در همان سال با چالش‌های در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان مواجه شده بود، چون تضاد قابل‌توجه حزبی میان وی و فرماندار
بود، چون تضاد قابل‌توجه حزبی میان وی و فرماندار البرت جی. اسکمدیمان – همچنین یک دموکرات – روی برنامه‌های کنترل ایالتی مرتبط با قانون الکل پس از لغو ممنوعیت الکل در ایالات متحده، بروز نموده بود. برکوئیست به عنوان یک نامزد سوسیالیست وارد انتخابات شده و در انتخابات سراسری با تفاوت زیاد در رده چهارم قرار گرفت. نامزد حزب ترقی‌خواه ویسکانسین، هرمن ال. کرونسکنابل برنده انتخابات از این حوزه شده بود، اما تنها دو سال بعد کرونسکنابل اعلام نمود که وی برای بار دوم در انتخابات مجلس نمایندگان شرکت نکرده بلکه در انتخابات
مجلس نمایندگان شرکت نکرده بلکه در انتخابات مجلس سنای ویسکانسین خود را نامزد خواهد کرد. برکوئیست تصمیم گرفت تا برای بار دوم وارد مبارزات انتخابات شود، اما این بار از سوی حزب ترقی‌خواه. در نهایت، چهار نامزد در انتخابات مقدماتی حزب ترقی‌خواه وارد رقابت شدند. برکوئیست با دریافت ۳۳٪ آرا در انتخابات مقدماتی، با تفاوت اندک توانست پیروز شود – و از نظر تعداد آرا، به‌طور تقریبی وی همان تعداد رأی کسب کرد که در انتخابات سراسری ۱۹۳۴ بدست آورده بود. برکوئیست در انتخابات‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۴۰ مجدداً به عنوان نماینده انتخاب
۱۹۳۸ و ۱۹۴۰ مجدداً به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگام حضور در مجلس، برکوئیست به عنوان رهبر فراکسیون حزب ترقی‌خواه انتخاب گردیده و به عنوان مسئول کمیته ویژه و مشترک تحقیقات در مورد بهره‌برداری از مناطق شمالی ایالت گماشته شد. در ۱۹۴۲ میلادی، برکوئیست نامزدی خود در سمت معاون فرماندار ویسکانسین را از تکت انتخاباتی حزب ترقی‌خواه ویسکانسین اعلام نموده و همزمان از سیاست‌های اقتصادی و جنگی اداره روزولت به‌طور قوی حمایت نمود. در انتخابات مقدماتی، وی با سناتور ایالتی فیلیپ. ای. نیلسون، جمهوری‌خواه پیشین که از گوشه
فیلیپ. ای. نیلسون، جمهوری‌خواه پیشین که از گوشه شمال‌غربی ایالت نمایندگی می‌کرد، مواجه شد. در انتخابات مقدماتی سپتامبر، نیلسون با دریافت ۷۱٪ آرا به‌طور قاطعانه پیروز شد. اما، چون نیلسون از قبل در هیئت تولیدات جنگی فدرال گماشته شده بود، وی در شب کنوانسیون ایالتی حزب ترقی‌خواه از نامزدی خود انصراف داد. در ۵ اکتبر، حزب ترقی‌خواه به‌طور رسمی هنری برکوئیست را بجای نیلسون نامزد کرد. در انتخابات سراسری، برکوئیست از سوی متصدی معاون فرماندار والتر ساموئل گودلند شکست داده شد. این می‌توانست یک انتخابات سرنوشت ساز
داده شد. این می‌توانست یک انتخابات سرنوشت ساز برای برکوئیست باشد، چون برنده انتخابات فرمانداری، ترقی‌خواه اورلاند استین لومیز یک ماه پیش از آغاز خدمت بر اثر ایست قلبی درگذشت و معاون فرماندار، جمهوری‌خواه گودلند، به عنوان فرماندار سوگند وفاداری یاد گرد. خدمت در جنگ جهانی دوم. قبل از حمله به پرل هاربر، حزب ترقی‌خواه از خط‌مش قوی عدم مداخله پیروی نموده و تأکید داشت که بهترین استراتژی برای ایالات متحده در این عصر این است تا به قدرت داخلی خود بافزاید. در جریان خدمت در مجلس نمایندگان ویسکانسین، برکوئیست به عنوان
در مجلس نمایندگان ویسکانسین، برکوئیست به عنوان یک صلح‌جو و انزواطلب سرسخت پنداشته می‌شد – حتی در یک مقطعی وی از ممنوعیت اسباب بازی به گونه سرباز و اسلحه حمایت نموده و اظهار داشت که، احتمالاً برداشتن برخی از دلفریبی‌های جنگ از نزد کودکان ممکن است احتمال جنگ‌های آینده را کاهش دهد. با این وجود، تنها چند هفته پس از شکست در انتخابات ۱۹۴۲، برکوئیست از کرسی مجلس نمایندگان استعفا داده و در ارتش ایالات متحده ثبت نام نمود تا در جنگ جهانی دوم خدمت نماید. با وجود اینکه سن وی نزدیک به ۳۸ سال بود، برکوئیست به عنوان یک
سن وی نزدیک به ۳۸ سال بود، برکوئیست به عنوان یک سرباز پیاده وارد خدمت شده و همراه با هنگ زرهی پیاده‌نظام ۵۲ام، لشکر زرهی ۹ام، به پایگاه فورت رایلی در کانزاس اعزام گردید. وی هنگام حضور در فورت رایلی نامهٔ به پسر نوجوان خود نوشته و دلایل غیبت خود و علت حضور در این جنگ را تشریح نمود، نامهٔ که به‌طور گسترده بازنشر شد. وی در بهار ۱۹۴۳ به درجه نظامی سرجوخه ترفیع نموده و در طول سال همراه با هنگ خود در کالیفرنیا، میزوری و لوئیزیانا آموزش می‌دید. وی در تابستان ۱۹۴۴ به درجه گروهبان ترفیع کرد. پس از پیاده‌سازی در
به درجه گروهبان ترفیع کرد. پس از پیاده‌سازی در نرماندی، او و یگان وی در ماه اوت به انگلستان اعزام گردیده و در ماه سپتامبر به نرماندی رسیدند. آنها برای نخستین بار در اواخر اکتبر، در جریان پیشروی نیروهای متفقین از پاریس به راین، به خط مقدم نبرد اعزام گردیدند. در جریان ضدحمله تهاجمی آلمان در دسامبر ۱۹۴۴ که معروف به نبرد آردن است، بورکویست در لوکزامبورگ مستقر بود و در جریان جنگ اسیر گرفته شد. در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۴ برای نخستین بار اعلام شد که وی ناپدید شده‌است، اما تا آوریل ۱۹۴۵ از اسیر بودن وی هیچ اطلاعی در دسترس
تا آوریل ۱۹۴۵ از اسیر بودن وی هیچ اطلاعی در دسترس نبود تا اینکه به وی اجازه داده شد تا نامه‌ای به همسر خود نوشته و او را از وضعیت خود آگاه سازد. برکوئیست تا ماه مه ۱۹۴۵ در پایگاه اسرای جنگی آلمان اسیر بود تا اینکه این پایگاه توسط ارتش سوم ژنرال جرج اس. پتن آزاد گردید. نشان پرپل هارت، مدال رفتار نیک، مدال رزمندگی ارتش اروپا با دو ستاره خدمت، نشان پیاده‌نظام جنگی و تقدیرنامه یگان ریاست جمهوری به وی اعطاء گردید. پیکارهای پساجنگ. برکوئیست در ژوئن ۱۹۴۵ به ویسکانسین برگشت و سخنرانی در مورد تجربیات خود از جنگ در
برگشت و سخنرانی در مورد تجربیات خود از جنگ در جلسات مجلس سنا و مجلس نمایندگان ویسکانسین ایراد نمود. وی در مورد بی‌رحمی آلمان‌ها صحبت کرد، نمایندگان را تشویق نمود تا از کهنه‌سربازان جنگ حمایت نمایند و هشدار داد که «در آمریکا نباید دموکراسی را به چند دسته تقسیم نماییم». در ۱۹۴۶ میلادی، حزب ترقی‌خواه ویسکانسین که از ۱۹۳۶ میلادی تا آن زمان خانه سیاسی برکوئیست بود، به نفع انحلال و بازگشت به حزب جمهوری‌خواه ویسکانسین رأی داد، با این هدف که خط‌مش آن حزب را بیشتر به سوی ترقی‌خواهی هدایت نمایند. این چرخش تحت رهبری
سوی ترقی‌خواهی هدایت نمایند. این چرخش تحت رهبری ترقی‌خواه دیرین و سناتور ایالات متحده رابرت ام. لا فولت جونیور انجام شد، کسی که اتحاد با حزب جمهوری‌خواه را تنها راه برای انتخاب مجدد می‌دید. برخلاف وی، برکوئیست در کنوانسیون ترقی‌خواهان به نفع الحاق این حزب به حزب دموکرات سخن گفت؛ یک هفته بعد، برکوئیست اعلام نمود که تصمیم دارد تا از سوی حزب دموکرات به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دهم ویسکانسین خود را در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد نماید. برکوئیست نامزدی خود را با فرستادن نامهٔ سرگشاده به سناتور
نامزدی خود را با فرستادن نامهٔ سرگشاده به سناتور لا فولت اعلام نموده و در این نامه تشریح نمود که روزولت، ترومن و والاس نسبت به جمهوری‌خواهان، به مراتب سازگاری بیشتری به آرمان‌های حزب ترقی‌خواه دارند. وی لا فولت را متهم نمود که با ارتجاع‌طلبان حزب همدست شده و آرمان‌های حزبی را قربانی اهداف شخصی خود نموده‌است. در نهایت، لا فولت انتخابات را به نامزد جمهوری‌خواه جوزف مک‌کارتی واگذار نموده و برکوئیست در انتخابات سراسری در مقابل متصدی الوین او کونسکی شکست خورد.
آلاردو آلاردی (۱۴ نوامبر ۱۸۱۲۱۷ ژوئیه ۱۸۷۸)، شاعر ایتالیایی پیرو نئو-رمانتیسم بود. زندگی‌نامه. آلاردو در سال ۱۸۱۲ در ورونا به دنیا آمد. او به دلیل حضور فعال در جنبش وحدت ایتالیا شناخته شده بود. در سال ۱۸۴۸ دانی‌یله مانین از او دعوت کرد تا برای جلب حمایت جمهوری ونیز به پاریس برود. او دو بار دستگیر شد: در مانتوا در سال ۱۸۵۲ و در یوزفستات در بوهمیا در سال ۱۸۵۹. پس از اتحاد ایتالیا، نماینده مجلس شد. در سال ۱۸۷۳ سناتور شد. او بعداً استاد زیبایی‌شناسی در فلورانس شد، جایی که در سال ۱۸۷۸ درگذشت آلاردو آلئاردی، که
شد، جایی که در سال ۱۸۷۸ درگذشت آلاردو آلئاردی، که نام اصلی او گایتانو ماریا آلئاردی بود، در سال ۱۸۱۲ در ورونا به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه پادووا، او با علاقه به شعر و نقد هنری به ورونا بازگشت. از اولین ساخته‌های او ازدواج (۱۸۴۲)، تعالی ازدواج به عنوان بیان تمدن، و آرنالدا روکا در سال ۱۸۴۴ بود. این شعر، شخصیت اصلی تاریخی زن جوانی را داشت که در راه دفاع از ناموس خود جان خود را از دست می‌دهد: در اینجا ما جستجوی جلوه‌های نمایشی و رنگ‌آمیزی دراماتیک را که نمونه‌ای از کل آثار آلاردی است،
دراماتیک را که نمونه‌ای از کل آثار آلاردی است، می‌یابیم. اولین موفقیت او در سال ۱۸۴۶ با دو «نامه به مریم» به منظوم به دست آمد که در آن شاعر خطاب به دوستی، عشق افلاطونی را پیشنهاد می‌کند. این فرصتی بود تا اعتقاد خود را به جاودانگی روح ابراز کند و رنج‌های عاطفی خود را با روحیه‌ای رمانتیک بیرون بریزد. موفقیت فوق‌العاده او در حرفه و محبوبیتش به دلیل ترکیب لحن‌های شاعرانه و احساساتی با مضامین تاریخی و میهن‌پرستانه است، مانند آثاری مانند «مونته سیرکلو» (۱۸۵۶)، «ضد شهر ایتالیایی دریایی و تجاری» (۱۸۵۶) و «رافائلو
شهر ایتالیایی دریایی و تجاری» (۱۸۵۶) و «رافائلو و فورنارینا» (۱۸۵۸). در دهه ۱۸۵۰ او دو بار توسط اتریشی‌ها زندانی شد: در منتووا در ۱۸۵۲ و در جوزفستاد در بوهم در ۱۸۵۹. پس از اتحاد ایتالیا، او عضو پارلمان شد. در سال ۱۸۷۳ به مقام سناتوری رسید. بعدها استاد زیبایی‌شناسی در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس شد و در سال ۱۸۷۸ در همانجا درگذشت.
پیتر ماروین آلکساندر (؛ زادهٔ ) یک روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای ان‌بی‌سی نیوز کار می‌کند. او در دسامبر ۲۰۱۲ خبرنگار ویژه ان‌بی‌سی در کاخ سفید شد که رویدادهای کاخ سفید و اخبار مرتبط با رئیس‌جمهور ایالات متحده را پوشش خبری می‌داد. در اکتبر ۲۰۱۸، به عنوان مجری برنامه (امروز (برنامه کانال ان‌بی‌سی)) همچنین برنامه‌های مشابه برگزیده شد. گزارش‌های او در تمام پلتفرم‌های ان‌بی‌سی نیوز، از جمله اخبار شبانه ان‌بی‌سی نیوز پخش می‌شد، برنامه امروز، ملاقات با مطبوعات، دیتلاین ان‌بی‌سی،
امروز، ملاقات با مطبوعات، دیتلاین ان‌بی‌سی، (ان‌بی‌سی نیوز) و ان‌بی‌سی نیوز دات کام از جمله برنامه‌هایی بود که پیتر در آن ظاهر می‌شد. او در کنار کریستن ولکر به عنوان خبرنگار مشترک شبکه کاخ سفید و به عنوان مجری برنامه آخر هفته امروز، امروز (برنامه کانال ان‌بی‌سی) وظایف مشترکی دارد. خواهر او ربکا الکساندر یک روان درمانگر است که در شهر نیویورک زندگی می‌کند. دوران جوانی. الکساندر در ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۶در یک خانواده یهودی در اوکلند، کالیفرنیا به دنیا آمد، وی فرزند تری (پینک) (مادر) و پدرش دیوید الکساندربود. الکساندر
(پینک) (مادر) و پدرش دیوید الکساندربود. الکساندر از دانشکده روزنامه‌نگاری دانشگاه نورث‌وسترن فارغ‌التحصیل شد. سابقه حرفه‌ای. الکساندر از زمان ورود به ان‌بی‌سی نیوز در سال ۲۰۰۴، بسیاری از داستان‌های بین‌المللی را پوشش داده‌است - از انتخابات تاریخی عراق در سال ۲۰۰۵ تا مرگ اسامه بن لادن در پاکستان و سونامی در اندونزی. او گزارش‌هایی از افغانستان، مجمع‌الجزایر گالاپاگوس، نوار غزه، اسرائیل، لائوس و مکزیک ارائه کرده‌است. کار الکساندر همچنین شامل گزارش‌های محیطی از گذرگاه شمال غربی در قطب شمال است، و گزارش‌هایی
از گذرگاه شمال غربی در قطب شمال است، و گزارش‌هایی دربارهٔ داستان عمیقاً شخصی خواهرش، ربکا که به سندروم آشر نوع ۳ مبتلا شد که یک ناهنجاری ژنتیکی نادر می‌باشد که بینایی و شنوایی را از بین می‌برد و آلکساندر گزارشی از آن ارائه کرد. الکساندر بسیاری از رویدادهای خبری فوری را پوشش داده‌است، از جمله پوشش زنده «معجزه در هادسن» و تیراندازی ویرجینیا تک. در سال ۲۰۱۰، او در مورد جنجال بین‌المللی پیرامون ویکی‌لیکس و بنیانگذار آن جولین آسانژ گزارش داد. الکساندر علاوه بر مسئولیت‌های خبری خود، به عنوان مجری ورزشی ان‌بی‌سی