payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ۱۶ کیلوگرم بود (در این وزنه‌ها واحد "پود" به واحدهای متریک گرد شده‌است). به عنوان مثال، یک کتل بل ۲۴ کیلوگرمی معمولاً به عنوان "کتل بل یک و نیم "پود"" () شناخته می‌شود. همچنین گاهی هنگام گزارش مقادیر تولیدات کشاورزی فله مانند غلات یا سیب‌زمینی استفاده می‌شود. یک ضرب‌المثل قدیمی روسی می‌گوید: «وقتی می‌توانی کسی را بشناسی که با او یک "پوط" نمک خورده باشی». ()
سارا الیزابت ری (؛ همچنین شناخته‌شده با نام لیز هَسکل ()؛ ۱۹۲۱–۲۰۰۶) فعال حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۴۵ از ورود به ، کشتی که توسط شرکت باب-لو اکسکورژن اداره می‌شود، منع شد. او از طریق انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان یک مبارزهٔ حقوقی را علیه این شرکت آغاز کرد که در نهایت توسط دادگاه عالی ایالات متحده مورد رسیدگی قرار گرفت. این دادگاه به نفع ری رأی داد و پروندهٔ او مقدمه‌ای شد بر پروندهٔ "براون در برابر هیئت آموزش". پس از پروندهٔ "شرکت" "باب-لو در برابر میشیگان"، او اقدام به ایجاد خانهٔ کنش‌گری
برابر میشیگان"، او اقدام به ایجاد خانهٔ کنش‌گری در دیترویت کرد که به توانمندسازی جوانان سیاه‌پوست در شهر کمک می‌کرد و فضاهایی را برای فعالیت‌های تفریحی در اختیار آنان قرار می‌داد. سنین جوانی و تحصیل. ری در سال ۱۹۲۱ در ووهاچی، تنسی، در خانواده‌ای سیزده نفره به دنیا آمد. او مدت کوتاهی پس از ازدواجش در سن بیست سالگی، به دیترویت نقل مکان کرد. ری که در حومهٔ چاتانوگا بزرگ شد، از سنین جوانی، با مشاهدهٔ روش‌هایی که برای تحت پوشش قرار دادن خانواده‌های سیاه‌پوست در جامعهٔ مدنی محل زندگی او مورد استفاده قرار
در جامعهٔ مدنی محل زندگی او مورد استفاده قرار می‌گرفتند، به گسترش فرصت‌های آموزشی برای جوانان سیاه‌پوست علاقه‌مند شد. پس از نقل مکان به دیترویت، ری به‌طور خستگی‌ناپذیری روی ادامهٔ تحصیلات خود متمرکز شد. او در مدرسهٔ شبانه شرکت کرد و این امکان برای او فراهم شد تا در دانشگاه وین (دانشگاه ایالتی وین کنونی) پذیرش بگیرد. پس از گذراندن یک سال در وین، او برای کار به بخش آیین‌نامهٔ دیترویت پیوست و از طریق آن توانست در مدرسه به شغل دبیری مشغول شود، و در سال ۱۹۴۵ از دبیرستان بازرگانی در کلاسی متشکل از ۴۰ دانش‌آموز،
دبیرستان بازرگانی در کلاسی متشکل از ۴۰ دانش‌آموز، و در جایی که او تنها زن سیاه‌پوست بود، فارغ‌التحصیل شد. حادثه قایق باب-لو. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، ری به همراه همسالانش سفری به جزیره بویس بلانک را با استفاده از کشتی‌های متعلق به شرکت باب-لو اکسکورژن، برنامه‌ریزی کردند. ری پیش از سفر بلیط خود را خریداری کرده بود، اما پس از سوار شدن به کشتی، به‌دلیل نژادش از ورود به کشتی منع شد. این شرکت یک سیاست صریح داشت که اجازه نمی‌داد «رنگین‌پوستان» سوار کشتی‌های آن شوند. در ابتدا، ری از پیاده شدن از کشتی
آن شوند. در ابتدا، ری از پیاده شدن از کشتی اس‌اس "کلمبیا" خودداری کرد، اما هنگامی که با تهدید به حذف اجباری از کشتی مواجه شد، تصمیم گرفت با ارادهٔ خود کشتی را ترک کند. اگرچه به او پیشنهاد بازپرداخت ارزش بلیطش داده شد، اما او تصمیم گرفت به‌جای آن از انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان وکیل حقوقی بگیرد. پس از آن، این شرکت توسط دادگاه ضابط دیترویت به‌دلیل تبعیض نادرست علیه ری و نقض قانون حقوق مدنی میشیگان، مجرم شناخته شد. دادگاه این شرکت را در مجموع ۲۵ دلار جریمه کرد و شرکت درخواست تجدید نظر کرد. این باعث شد تا
کرد و شرکت درخواست تجدید نظر کرد. این باعث شد تا امکان انتقال پرونده به دادگاه عالی میشیگان و سپس به دادگاه عالی ایالات متحده فراهم شود و هر دو دادگاه مجدداً تصمیم دادگاه محلی را تأیید کردند. پروندهٔ ری در ادامه سابقه‌ای را ایجاد کرد که هر دو قوانین تعریف‌شده در مقررات تجارت خارجی و همچنین ممنوعیت تبعیض در استفاده از کشتی‌های ترابری را تعریف شدند. فعالیت اجتماعی. پس از شورش ۱۹۶۷ دیترویت، ری به ایجاد خانه کنش‌گری ادامه داد؛ این خانه، یک مرکز اجتماعی بود که به‌دلیل نیاز فزاینده به همبستگی بین‌نژادی در میان
به‌دلیل نیاز فزاینده به همبستگی بین‌نژادی در میان یک جامعهٔ در حال رشد از نظر نژادپرستی، ایجاد شد. ری به تنش‌های فزایندهٔ برجای مانده از شورش‌ها اشاره کرد و از این رو نیاز به ایجاد یک مرکز جوانان برای ترویج فعالیت‌های تفریحی را احساس می‌کرد که بتواند هماهنگی نژادی در محله‌اش را نیز حفظ کند. خانهٔ کنش‌گری رهبری ابتکارات متعددی را برعهده داشت که به جوانان سیاه‌پوست اجازه می‌داد تا از امکاناتی نظیر مشاورهٔ آموزشی، دسترسی به غذا و فضاهای تفریحی استفاده کنند. ری در ادامه مدیر آموزش، ارتباطات و حل مشکلات خانهٔ
در ادامه مدیر آموزش، ارتباطات و حل مشکلات خانهٔ کنش‌گری شد و با جمع‌آوری کمک‌های مالی متعدد امکان برپا ماندن را برای این مرکز فراهم کرد. ری همچنین مشتاقانه درگیر گفتمان سیاسی بود و اغلب ستون‌های کوچکی را در روزنامه‌های محلی می‌نوشت تا توجه‌ها را به موضوعات مختلف سیاسی و اجتماعی که بر جامعه‌اش تأثیر می‌گذارد، جلب کند. توجه در رسانه‌ها. در سال ۲۰۲۰، آرون شلینگر، فیلمساز، با همکاری دزیره کوپر، نویسنده، میراث ری به‌عنوان یک فعال حقوق مدنی را از طریق ساخت مستندی با عنوان سایر "پارک‌های رزا در دیترویت" به شکل
با عنوان سایر "پارک‌های رزا در دیترویت" به شکل بصری به ثبت رساند. این مستند کمک کرد تا گفتمان‌هایی در مورد نقش ری در حقوق مدنی و نیز نمایش نقش زنان سیاه‌پوست در مبارزه برای برابری نژادی ایجاد شود. زندگی شخصی. ری پس از طلاق از همسر اولش، با رافائل هاسکل، یک فعال مدنی یهودی ازدواج کرد و به‌همراه او خانهٔ کنش‌گری را افتتاح کرد؛ خانهٔ کنش‌گری یک مرکز اجتماعی بود که به جوانان سیاه‌پوست در دیترویت کمک‌های اجتماعی ارائه می‌کرد. مدت کوتاهی پس از ازدواج با همسرش، ری نام خود را به الیزابت هسکل تغییر داد، و بعداً
ری نام خود را به الیزابت هسکل تغییر داد، و بعداً همزمان با ادامهٔ فعالیت به‌عنوان فعال اجتماعی در خانهٔ کنش‌گری، با نام «لیز هسکل» شهرت یافت. او در سال ۲۰۰۶، هفت سال پس از آن که همسرش بر اثر تصادف کشته شد، در خانه‌اش درگذشت.
چوی هوا جونگ (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۶۱) بازیگر، مجری رادیو و مجری تلویزیون اهل کره جنوبی است. برنامه تاک شوی رادیویی او "پاور تایم" نام دارد و از سال ۱۹۹۶ پخش می‌شود. فیلم‌شناسی. فیلم. منبع: بانک اطلاعات فیلم‌های کره‌ای مجموعه تلویزیونی. منبع: هان‌سینما
حق رأی زنان در اکوادور () در سال ۱۹۲۹ به قانون اساسی معرفی شد اکوادور اولین کشور در آمریکای جنوبی بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت در قانون اساسی ۱۸۸۴ زنان به صراحت از حق رأی محروم شده بودند. در قانون اساسی ۱۸۹۷، حقوق زنان بهبود یافت و تعریف رای‌دهنده از نظر جنسیتی بی‌طرف شد، با این حال هنوز به‌طور غیررسمی درک می‌شد که زنان نباید از این حق استفاده کنند. این موضوع توسط ماتیلد هیدالگو در سال ۱۹۲۴ مطرح شد که باعث بحث عمومی و همچنین بحث در پارلمان شد. این امر منجر به فرآیندی شد که با پذیرش درخواست رأی‌گیری
منجر به فرآیندی شد که با پذیرش درخواست رأی‌گیری او توسط شورای دولتی آغاز شد و با معرفی حق رأی زنان در قانون اساسی جدید ۱۹۲۹ به پایان رسید. در انتخابات ۲۰۱۷، حدود ۵٬۴۲۷٬۲۶۱ زن در مقایسه با ۵٬۲۰۶٬۱۷۳ مرد رأی دادند. تاریخچه. تا سال ۱۸۸۴، قانون اساسی اکوادور هیچ الزام جنسیتی برای شهروندی قائل نبود، اگرچه مواردی از تلاش زنان برای رأی‌دهی وجود نداشت. در سال ۱۸۸۴ قانون اساسی محدودیت‌های جنسیتی را معرفی کرد. فقط مردان ۲۱ ساله یا بالاتر که باسواد و متأهل بودند شرایط رأی‌دهی را داشتند. گنجاندن این محدودیت بحثی را در
رأی‌دهی را داشتند. گنجاندن این محدودیت بحثی را در مورد اینکه آیا زنانی هستند که می‌خواهند رأی بدهند یا نه، ایجاد کرد و اکثریت محافظه‌کار مجلس موضع خود را ابراز کردند. قانون اساسی ۱۸۹۷ که توسط مجلسی نسبتاً لیبرال نوشته شده بود، تمام ارجاعات جنسیتی در مورد شهروندی را کنار گذاشت و بر بهبود وضعیت زنان در جامعه تأکید کرد. گزارش مناظرهای مجمع شامل یادداشت زیر به تاریخ ۳ ژوئن ۱۸۹۷ است: «در روزهای اول کنوانسیون اقدامات زیادی برای اعطای حقوق شهروندی به زنان انجام شده‌است، از جمله توانایی گرفتن هر منصب دولتی، مانند
از جمله توانایی گرفتن هر منصب دولتی، مانند وزارتخانه. دولت.» با این حال، در حالی که در تئوری زنان می‌توانستند از همه حقوق شهروندی استفاده کنند، در این زمان عموماً پذیرفته شد که می‌توان آنها را در حوزه انتخاباتی محدود کرد. ماتیلده هیدالگو. ماتیلده هیدالگو اولین زن اکوادوری است که در دانشگاه پذیرفته شد و مدرک دکترا را به پایان رسانده‌است. او از دانشگاه مرکزی اکوادور فارغ‌التحصیل شد. در دوران ثبت نام برای انتخابات مجلس شورا در سال ۱۹۲۴، وی برای شرکت در انتخابات در شهر ماچاله اقدام به ثبت نام کرد. با این حال،
در شهر ماچاله اقدام به ثبت نام کرد. با این حال، مقامات تعیین شده او را از این کار منع کردند، زیرا او یک زن بود. هیدالگو درخواست رسمی کرد و از قانون اساسی ۱۸۹۷ استفاده کرد تا استدلال کند که هیچ محدودیتی در رابطه با جنسیت در داشتن حقوق شهروندی وجود ندارد. درخواست او به شورای ایالتی ارسال شد، که در نهایت از او حمایت کرد و به او اجازه داد در انتخابات ۱۰ مه ۱۹۲۴ رأی دهد؛ بنابراین، هیدالگو اولین زن آمریکایی لاتین بود که در یک انتخابات ملی رأی داد. شورای ایالت سه نوع استدلال برای پذیرش درخواست هیدالگو ارائه کرد -
استدلال برای پذیرش درخواست هیدالگو ارائه کرد - حقوقی، اجتماعی و اخلاقی. از نظر قانونی، طبق قانون اساسی 1897 و به گفته وزیر دولت فرانسیسکو اورتیز اوچوا، «نام‌نویسی زنان برای رأی‌دهی هیچ ایراد قانونی‌ای ندارد. در نتیجه وی باید همان‌طور که برای استفاده از حق خود درخواست کرده‌است ثبت نام شود.» در عرصه اجتماعی بالاخره زنان به عنوان اعضای جامعه مطرح شدند. همچنین به آنها این فرصت داده شد که در موارد جداگانه از قانون استفاده کنند تا صاحب دارایی‌های خانوادگی باشند. استدلال‌های اخلاقی بر اساس نظر شورا بود که اجازه
استدلال‌های اخلاقی بر اساس نظر شورا بود که اجازه دادن به زنان برای رأی دادن موجب تقویت روحیه کشور می‌شود و شاید زنان بهتر از مردان وظایف مدنی خود را انجام دهند. این حکم در صفحه اول یک نسخه از روزنامه گوایاکیل با عنوان ال یونیورسو چاپ شده‌است. این کار حرفه ای هیدالگو را ستود. ال تلگرافو همچنین از تصمیم شورای ایالتی حمایت کرد، اگرچه سایر سردبیران ال یونیورسو مخالفت خود را با حق رأی زنان نشان دادند. در کیتو، سرمقاله ال دیا به نفع این حکم بود، در حالی که ال کومرسیو مخالف آن بود. اکثر روزنامه‌هایی که مخالف رأی
مخالف آن بود. اکثر روزنامه‌هایی که مخالف رأی زنان بودند، ادعا کردند که زنان «آماده نبودند» رأی بدهند، یا نباید درگیر سیاست باشند وگرنه «کارهای خانه بدون آنها نمی‌تواند انجام شود.» همچنین پیام‌های طنز زیادی دربارهٔ خانه‌دار شدن مردان به دلیل غیبت همسرانشان منتشر شد. قانون اساسی ۱۹۲۹. بحث عمومی که به دلیل پرونده ماتیلد هیدالگو به وجود آمد به مجمع سال ۱۹۲۸ کشیده شد، که عمدتاً لیبرال بود و حق رأی زنان را تضمین می‌کرد. ماده ۱۳ قانون اساسی که در سال بعد منتشر شد، مقرر می‌دارد که هر شهروند (مرد یا زن) باسواد
شد، مقرر می‌دارد که هر شهروند (مرد یا زن) باسواد بالای ۲۱ سال می‌تواند رأی بدهد. در ماه‌های بعد، احزاب سیاسی کمپین‌هایی را برای ترویج ثبت نام زنان در فهرست رأی‌دهندگان آغاز کردند. حزب محافظه‌کار توانست اکثریت زنان را به خود جلب کند و در بیانیه‌ای مدعی شد که: «اینکه رأی زنان مضر است دور از واقعیت است، بلکه رأی زنان به اخلاقی کردن انتخابات کمک می‌کند». حزب لیبرال استراتژی خود را بر این اساس استوار کرد که به خاطر بیاورد که مجمعی که به این زنان حق رأی داده بود اکثریت لیبرال بود. تلاش برای لغو حق رأی زنان. در
اکثریت لیبرال بود. تلاش برای لغو حق رأی زنان. در جریان نگارش قانون اساسی اکوادور در سال ۱۹۳۷، لوئیس فیلیپه بورخا، وکیل اکوادوری، پیشنهاد کرد که به رسمیت شناختن حق رأی زنان حذف شود و مدعی شد که باید در قانون انتخابات تعریف شود و شهروندی تنها با حق رأی تعریف نمی‌شود. خوزه ماریا ولاسکو ایبارا با این استدلال و سایر تلاش‌ها برای کاهش ثبت نام انتخابات در قانون اساسی مخالفت کرد. بورجا استدلال می‌کرد که اجازه دادن به زنان برای رأی‌دهی مانند اجازه دادن به یک کشیش برای رأی‌دهی است. موضع بورخا در محافل لیبرال
کشیش برای رأی‌دهی است. موضع بورخا در محافل لیبرال گوایاکیل به شدت رد شد، اگرچه در کیتو مورد حمایت قرار گرفت و بسیاری از نویسندگان و متفکران فقدان خودمختاری زنان را دلیلی برای منع آنها از رأی‌دهی عنوان کردند. برخی از زنان به ویژه لیبرال‌ها نیز تمایل خود را برای محدود کردن حق رأی زنان ابراز کردند. به عنوان مثال، در طول یک بحث عمومی، فمینیست روزا بورجا د یکازا، استدلال کرد که حق رأی چندان مهم نیست و حق رأی زنان، بدون هیچ دانش مدنی، تنها به عنوان ابزاری کور در زمینه ملی عمل می‌کند. قانون انتخابات سرانجام
در زمینه ملی عمل می‌کند. قانون انتخابات سرانجام محدودیت‌های حق رأی زنان را لغو کرد و مقامات اعلام کردند که زنان می‌توانند آزادانه به رأی دادن ادامه دهند.
سباستین فلیتاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
آندرس فلورکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک دفاعی بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
رقص صلح یا رقص‌های صلح جهانی یک ممارسه معنوی هستند که با آواز خواندن و رقصیدن و خواندن عبارات مقدس ادیان جهان استفاده همراه هستند. هدف آنها افزایش آگاهی و ترویج صلح بین ادیان مختلف است. DUP منشأ صوفیِ آمریکای شمالی دارد. آنها سرودهای بسیاری از ادیان جهانی را با رقص، چرخیدن و انواع حرکات ترکیب می‌کنند. قالب. پنج تا ۵۰۰ رقصنده در یک دایره، اغلب دور رهبر رقص و نوازندگان با سازهای آکوستیک‌شان در مرکز، ایستاده‌اند. همه رقص‌ها مشارکتی و گروهی هستند و تماشای رقص توصیه نمی‌شود زیرا هدف شادی‌ست نه اجرای دقیق و فنی
نمی‌شود زیرا هدف شادی‌ست نه اجرای دقیق و فنی حرکات رقص. رقص‌ها توسط یک رهبر رقص که اغلب درام، گیتار، فلوت یا سازهای زهی دیگر می‌نوازد تسهیل می‌شود. برای ترانه آهنگ‌ها از شعرهای الهام‌بخش، نقل‌قول‌ها و سرودهایی را به عاریت می‌گیرند و در حین رقص می‌خوانند. اشعار اغلب عبارات مقدسی هستند که در ملودی‌های سنتی، معاصر یا گهگاهی بداهه ساخته می‌شوند. برای اشعار از زبان‌های زیادی از جمله عربی، آرامی، انگلیسی، هاوایی، عبری، فارسی و سانسکریت استفاده می‌شود. رقصنده‌ها از شیوه‌های مذهبی، سرودها و زبان‌های مختلف استفاده
شیوه‌های مذهبی، سرودها و زبان‌های مختلف استفاده می‌کنند تا نشان دهند که چگونه شادی و لذت در بطن هر دین وجود دارد و یکسان است. رهبران رقص بر این باورند که می‌توان صلح را از طریق تجربه همان لذت یکسان، از طریق گام‌های مختلف رقص، سرودها و زبان‌های مختلف، ترویج داد. تأکید رقص صلح بر مشارکت در رقص بدون توجه به توانایی‌های فردیست زیرا رقص‌های صلح تقریباً هرگز در برابر مخاطبی اجرا نمی‌شوند. رقصندگان در تمام سطوح، از جمله کودکان، می‌توانند همراهی کنند و با هم برقصند. هر رقص در هر گردهمایی از نو به آن‌ها آموزش داده
هر رقص در هر گردهمایی از نو به آن‌ها آموزش داده می‌شود. رقص و رقصیدن بدین شیوه به عنوان فرصتی برای توسعه آگاهی معنوی، هماهنگی دست و چشم و بدن رقصنده‌ها در هماهنگی با دیگران است. بسیاری از رقص‌ها با حرکات، گام‌ها و حرکاتی طراحی شده‌اند که رقصندگان را تشویق می‌کند تا معانی عمیق‌تر عرفانی رقص را کشف کنند. تاریخچه. رقص‌های صلح جهانی اولین بار توسط ساموئل ال. لوئیس (صوفی احمد مراد چیستی) شکل گرفت. اولین رقص در ۱۶ مارس ۱۹۶۸ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا برگزار شد. رقص‌های اصلی به شدت تحت تأثیر روابط معنوی ساموئل
رقص‌های اصلی به شدت تحت تأثیر روابط معنوی ساموئل لوئیس با روت سنت دنیس، پیشگام رقص مدرن و حضرت عنایت خان استاد صوفی بودند. تأثیرات رقص‌های صوفیانه مانند سماع در رقص صلح آشکار است، اگرچه ساموئل لوئیس نیز استاد فرقه رینزای ذن بود و از آموزه‌های سنت‌های مذهبی و معنوی مختلفی استفاده می‌کرد. رقص‌ها در ابتدا در کمپ‌ها و جلسات با حال و هوای عصر نو و متفاوتی اجرا می‌شدند، اما به تدریج در عبادتگاه‌های متنوع و مکان‌های سکولارتر مانند مدارس، کالج‌ها، زندان‌ها، آسایشگاه‌ها، خانه‌های مسکونی برای افراد دارای نیازهای
خانه‌های مسکونی برای افراد دارای نیازهای ویژه و پزشکی مکمل ارائه شده‌است. به دلیل فعالیت شبکه بین‌المللی رقص‌های صلح جهانی که در سال ۱۹۸۲ توسط نیل داگلاس کلوتز و تسنیم فرناندز که در آن زمان معلمان روحانیت صوفی جهانی بودند، رقص‌ها به یک جنبش جهانی تبدیل شدند. این شبکه در ۲۸ کشور عضو دارد.
حق رأی زنان در استرالیا () از دستاوردهای اولیه دموکراسی استرالیا بود. به دنبال استقرار تدریجی حق رأی مردان در مستعمرات استرالیا از دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۹۰، یک فشار سازمان یافته برای حق رأی زنان از دهه ۱۸۸۰ شتاب گرفت و از دهه ۱۸۹۰، چند دهه قبل از اروپا و آمریکای شمالی، منجر به تصویب قانون شد. زنان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ به حق رأی دست یافتند و در سال ۱۸۹۵ پس از اولین "اصلاحیه قانون اساسی در سال ۱۸۹۴" به حق رأی دست یافتند. این حتی قبل از حق رأی مردان در تاسمانی بود. استرالیای غربی از سال ۱۸۹۹ با برخی محدودیت‌های
استرالیای غربی از سال ۱۸۹۹ با برخی محدودیت‌های نژادی به زنان حق رأی اعطا کرد. در سال ۱۹۰۲، پارلمان استرالیا که به تازگی تأسیس شده بود "، قانون فرانشیز مشترک المنافع در سال ۱۹۰۲" را تصویب کرد، که قانون یکسانی را تعیین کرد که زنان را قادر می‌ساخت در انتخابات فدرال رأی دهند و در پارلمان فدرال شرکت کنند. اگرچه تا سال ۱۹۶۲ بر اساس قوانین ایالتی، بومیان می‌توانستند از حق رأی مستثنی شوند. تا سال ۱۹۰۸، ایالت‌های باقی‌مانده استرالیا برای حق رأی زنان برای انتخابات ایالتی قانونی وضع کردند. گریس بنی در سال ۱۹۱۹ به
ایالتی قانونی وضع کردند. گریس بنی در سال ۱۹۱۹ به عنوان اولین مشاور، ادیت کوان اولین نماینده پارلمان ایالتی در سال ۱۹۲۱، دوروتی تانگنی اولین سناتور و انید لیون به عنوان اولین عضو مجلس نمایندگان در سال ۱۹۴۳ انتخاب شدند. تاریخچه. نوادگان زن شورشیان بونتی که در جزایر پیتکرن زندگی می‌کردند از سال ۱۸۳۸ می‌توانستند رأی دهند و این حق با اسکان مجدد آنها به جزیره نورفولک (اکنون یک قلمرو خارجی استرالیا) در سال ۱۸۵۶ منتقل شد جنبش حق رأی زنان. جنبشی برای حق رأی زنان در قرن نوزدهم شکل گرفت. تجربه و سازمان‌های درگیر در
قرن نوزدهم شکل گرفت. تجربه و سازمان‌های درگیر در جنبش حق رأی در سراسر مستعمرات متفاوت بود. استرالیای جنوبی. زنان دارای مالکیت مستعمره استرالیای جنوبی در سال ۱۸۶۱ در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) رأی دادند. پارلمان استرالیای جنوبی در سال ۱۸۹۴ حق رأی و نامزدی در پارلمان را تأیید کرد و این قانون در سال ۱۸۹۵ موافقت سلطنتی را دریافت کرد این قانون در قلمرو شمالی، که در آن زمان بخشی از استرالیای جنوبی بود، به‌طور یکسان اعمال می‌شد. در حالی که این قانون در حال بحث بود، مخالفان این لایحه را اصلاح کردند
در حال بحث بود، مخالفان این لایحه را اصلاح کردند تا پس از تصویب، زنان اجازه انتخاب در پارلمان را داشته باشند. در عوض، قانون‌گذاران به هر حال "لایحه قانون اساسی (حق رأی زنان)" را تصویب کردند، بنابراین استرالیای جنوبی به‌طور کاملاً تصادفی، زمانی که به زنان حق رأی داد به آن‌ها این حق را داد که مناصب قانونگذاری را داشته باشند. این امر به این دلیل بود که بخش ۴۱ قانون اساسی استرالیا می‌گوید: «هیچ فرد بزرگسالی که در انتخابات مجلس نمایندگان یک ایالت دارای حق رأی باشد یا حق رأی به دست آورد، تا زمانی که این حق ادامه
یا حق رأی به دست آورد، تا زمانی که این حق ادامه دارد، توسط هیچ قانونی از کشورهای مشترک المنافع از رأی‌دهی در انتخابات هر یک از مجلسین کشورهای مشترک المنافع از آن منع نمی‌شود.» در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین کاندیدای سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد. در انتخابات استرالیای جنوبی به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا، که در آدلاید برگزار شد، نامزد شد. با این حال اولین زن تا سال ۱۹۵۹ به عضویت شورای یا مجمع استرالیای جنوبی انتخاب نشد اولین نامزدهای زن برای مجمع استرالیای جنوبی در انتخابات
نامزدهای زن برای مجمع استرالیای جنوبی در انتخابات عمومی سال ۱۹۱۸ در آدلاید و استورت شرکت کردند. استرالیای غربی. استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ به زنان حق رأی اعطا کرد. ویکتوریا. در ویکتوریا، یکی از اولین زنان شناخته شده‌ای که رأی داد زن تاجر متولد لندن، فانی فینچ بود، اولین گروه از زنان در کتاب «حق ایستادن، حق رأی» هلن هریس گنجانده شده‌است. "قانون انتخابات" ۱۸۶۳ به همه مالیات دهندگان که در فهرست‌های شهرداری‌های محلی فهرست شده بودند، حق رأی داد. برخی از زنان پرداخت کننده مالیات در ویکتوریا توانستند در انتخابات
کننده مالیات در ویکتوریا توانستند در انتخابات مستعمره ۱۸۶۴ رأی دهند. با این حال، قانونگذار تماماً مرد این را به عنوان یک اشتباه قانونی تلقی کرد و به سرعت قانون را در سال ۱۸۶۵، به موقع برای انتخابات ۱۸۶۶، اصلاح کرد تا رأی را فقط برای مالیات دهندگان مرد اعمال کند. هنریتا داگدیل که از سال ۱۸۶۸ به‌طور علنی از حق رأی زنان حمایت می‌کرد و آنی لو در سال ۱۸۸۴ جامعه حق رأی زنان ویکتوریا را تشکیل دادند، اولین انجمن حق رأی زنان استرالیا بودند. انجمن‌ها خواستار رأی زنان بر اساس مردان شد. از سال ۱۸۸۹ قبل از اینکه زنان
بر اساس مردان شد. از سال ۱۸۸۹ قبل از اینکه زنان ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ رأی را به دست آورند، ۱۹ لایحه اعضای خصوصی مورد نیاز بود و توانستند برای اولین بار در انتخابات ایالتی ۱۹۱۱، آخرین ایالتی که این کار را انجام داد، رأی را اعمال کنند. پس از اینکه زنان در ایالت حق رأی آوردند انجمن ویکتوریا در سال ۱۹۰۸ منحل شد. نیو ساوت ولز. در سال ۱۸۸۹، رز اسکات و مری ویندیر به تأسیس انجمن ادبی زنان در سیدنی کمک کردند، که در سال ۱۸۹۱ به لیگ حق رأی زنان در نیو ساوت ولز تبدیل شد. زنان اتحادیه زنان مسیحی اعتدال در نیو ساوت ولز
زنان اتحادیه زنان مسیحی اعتدال در نیو ساوت ولز نیز در فعالیت‌های حق رأی فعال بودند. آنها اتحادیه فرانچایز را در سال ۱۸۹۰ تأسیس کردند. الیزا پوتی قبل از انحلال انجمن به عنوان رئیس خدمت می‌کرد. او بعداً به انجمن حق رأی زنان پیوست. کوئینزلند. در کوئینزلند، انجمن حق رأی برابر زنان در سال ۱۸۹۴ تشکیل شد که در سال ۱۸۹۴ دو درخواست برای حق رأی زنان جمع‌آوری کرد. طومار اول ۷۷۸۱ امضا از سوی زنان و طومار دوم ۳۵۷۵ امضا توسط مردان دریافت شد. طومارها خواستار یک رأی و فقط یک رأی بودند، زیرا در آن زمان مردان حق چند رأی
یک رأی بودند، زیرا در آن زمان مردان حق چند رأی داشتند.
دانشگاه توهوکو گاکوین در سال ۱۸۸۶ (میجی ۱۹) به عنوان مدرسه علمیه سندای توسط اوشیکاوا ماسایوشی (۱۸۵۰–۱۹۲۸)، یکی از اولین پروتستان‌های ژاپن تأسیس شد. اوشیکاوا، یک سامورایی سابق در ماتسویاما، اولین رئیس این دانشگاه شد. در سال ۱۸۹۱ برای اولین بار دوره ای برای دانش آموزان غیر مسیحی اضافه شد. آموزش عالی تایمز، دانشگاه توهوکو گاکوین را در رده ۱۵۰+ در رتبه‌بندی ۲۰۰ دانشگاه برتر ژاپن قرار می‌دهد.
نورخون یولداشخجایوا (به ازبکی: Nurxon Yoʻldoshxoʻjayeva که اغلب به عنوان نورخون یولداشوا در انگلیسی خوانده می‌شود) یکی از اولین زنان ازبکی بود که بدون حجاب پارانجا روی صحنه رقصید. او در سال ۱۹۱۳ در مرغیلان از توابع استان فرغانه به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۹ در قتل ناموسی کشته شد. نورخون یکی از اولین رقصندگان زن ازبکی بود که بدون حجاب سنتی اسلامی برنامه اجرا کرد. او در سال ۱۹۲۹ توسط برادرش به قتل رسید در حالیکه او فقط ۱۶ سال داشت. در زمان اتحاد جماهیر شوروی، مجسمه ای به یاد او وجود داشت، اما پس از استقلال
مجسمه ای به یاد او وجود داشت، اما پس از استقلال ازبکستان آن را پایین آورده‌اند. نام او فقط در سینمای فرغانه به یادگار مانده‌است. به همین دلیل است که اکنون عمدتاً در همین منطقه او را به یاد می‌آورند. برخلاف او هنوز نام تامارا خانوم در سراسر روسیه و دیگر کشورهای جدا شده پرآوازه است. پیشینه. نورخون در جوانی از خانه فرار کرد تا به یک گروه رقص روسی بپیوندد. همکاران او در آنجا تامارا خانوم و گوهر رحیموا بودند. مدت کوتاهی پس از پیوستن به گروه، در ۸ مارس ۱۹۲۸، او و تامارا خانم روی صحنه رفتند و در ملاء عام ماسک‌های
تامارا خانم روی صحنه رفتند و در ملاء عام ماسک‌های صورت خود را برداشتند. هنگامی که گروه رقص در حال بازدید از زادگاهش مرغیلان بود، نورخون تصمیم گرفت به دیدار خانواده‌اش برود. عمه او را به خانه آورد و به او گفت که برادرش به دنبال اوست. سپس برادرش او را با ضربات چاقو به قتل رساند و بلافاصله پس از حضور پلیس در محل به جرم خود اعتراف کرد. او به اصرار پدرشان مینگ بوشی، و ملا کمال گیاسوف، که او را وادار به قتل خواهرش کرده بودند به قرآن سوگند یاد و اعتراف کرد که قتل از پیش طراحی شده بود. روز پس از مرگ او، مراسم
قتل از پیش طراحی شده بود. روز پس از مرگ او، مراسم تشییع جنازه بزرگی در میدان عمومی برگزار شد. هزاران نفر در مراسم یادبود شرکت کردند و زنان ماسک‌های صورت خود را جلوی تابوت او انداختند. پدر و برادرش سرانجام به دلیل نقش داشتن در قتل محاکمه و اعدام شدند و مینگ بوشی و ملا تبعید شدند. برخلاف نورخون، تامارا آرتیومونا پطروسیان شهره به تامارا خانوم هم رقص و هم ولایتی او سرنوشت بسیار متفاوتی داشت. تامارا خانوم در خانواده‌ای ارمنی در شهر مرغیلان ازبکستان در دره فرغانه آسیای مرکزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری
آسیای مرکزی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، به دنیا آمد. خانوم از کودکی به رقص و آواز خواندن و رقصیدن با آوازهای محلی ازبکی علاقه نشان داد. در سال ۱۹۱۹ به گروه تئاتر سیار جبهه ترکستان به رهبری حمزه نیازی پیوست. او یک رقصنده ارمنی بود که به دلیل اینکه یکی از اولین زنان در ازبکستان بود که بدون پارانجا روی صحنه رقصید، شهرت داشت. او همکار نورخون یولداشوا، رقصنده نگون‌بخت ازبکی بود که در قتل ناموسی به دلیل برداشتن نقاب به قتل رسید. پس از قتل. پس از مرگ نورخون، از سوی مقامات شوروی به عنوان الگو و
مرگ نورخون، از سوی مقامات شوروی به عنوان الگو و شهید شجاع شوروی، مشابه تورسونوی سیدازیمووا (هنرپیشه ازبکی که در سال ۱۹۲۸ در سن ۱۷ سالگی به دلیل حاضر شدن بدون حجاب بر روی صحنه تئاتر توسط شوهرش به قتل رسید) مورد تقدیر قرار گرفت. مجسمه نورخون در مقابل خانه فرهنگ در مرغیلان توسط مجسمه‌ساز والنتین کالبانسف در سال ۱۹۶۷ ساخته و نصب شد. مجسمه نورخون، اندکی پس از فروپاشی جمهوری سوسیالیستی شوروی ازبکستان در سال ۱۹۹۱، پایین آمد. در شهر فرغانه سینمایی وجود دارد که هنوز هم نام اوست، این سینما سینما «نورخون» نام دارد.
هم نام اوست، این سینما سینما «نورخون» نام دارد. نورخون قهرمان یک نمایش موزیکال شوروی توسط کمیل یاشین بود که در اواسط قرن بیستم محبوبیت داشت.
حقوق زنان در فیلیپین () در مقایسه با بسیاری از کشورها نسبتاً توسعه یافته‌است. در طول سدهای گذشته، تحولات قابل توجهی رخ داده‌است که منجر به تأیید و حمایت بیشتر از این حقوق شده‌است. پیشرفت به سوی برابری جنسیتی از طریق جنبش‌های زنان، افزایش تعداد نمایندگان سیاسی زن، افزایش تعداد زنان تحصیل‌کرده، ویژگی‌های بیشتر در مورد مسائل مربوط به زنان که بر اساس قوانین وضع شده‌است، و اعمال متمرکز آن قوانین حاصل شد. در سال‌های اخیر، دولت فیلیپین به حقوق زنان تحت طرح‌های قانونی متعددی از جمله تبعیض در محل کار، خشونت خانگی،
متعددی از جمله تبعیض در محل کار، خشونت خانگی، آزار و اذیت جنسی و قاچاق انسان پرداخته‌است. فیلیپین یکی از کمترین میزان نابرابری جنسیتی را در جهان دارد. در شاخص جهانی شکاف جنسیتی در سال ۲۰۱۷، فیلیپین در بین ۱۴۵ کشور در رتبه دهم برابری جنسیتی قرار گرفت. فیلیپین بالاتر از هر کشور آسیا-اقیانوسیه به جز نیوزیلند قرار دارد. این نقش‌ها بین موقعیت سنتی مادر، مراقبت از فرزندان و خانواده تا موقعیت‌هایی در عرصه سیاسی متغیر است. علیرغم پیشرفت‌ها و دستاوردهای بزرگی که فیلیپین تاکنون در زمینه حقوق زنان به دست آورده‌است،