payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسدالله چراغی (زاده ۱۳۵۶، دهلران) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه دهلران، دره‌شهر و آبدانان در استان ایلام است که با کسب ۳۱۵۹۵ رای به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. وی پیش تر معاون درمان بیمارستان گلستان اهواز بود.
اتحادیه فمینیستی مصر () اولین جنبش فمینیستی فراگیر در مصر بود. تاریخچه و مشخصات. اتحادیه فمینیستی مصر در نشستی در ۶ مارس 1923 در خانه هدی شعراوی، که تا زمان مرگش در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۷ به عنوان اولین رئیس آن خدمت کرد، تأسیس شد. قبل از تبدیل شدن به اتحادیه، سازمانی که با حزب وفد ارتباط داشت در سال ۱۹۲۰ کمیته مرکزی زنان وفدیست نامیده می‌شد ایجاد اتحادیه فمینیست مصر در پاسخ به نارضایتی فمینیست‌ها از جنبش استقلال مصر، که حقوق زنان را در مبارزه برای استقلال در درجه دوم قرار می‌داد، رخ داد. رسالت آن کسب حقوق همه‌جانبه
قرار می‌داد، رخ داد. رسالت آن کسب حقوق همه‌جانبه برای زنان بود. برخی از خواسته‌های اتحادیه به این موارد محدود نمی‌شود: حق رای زنان، ارتقای آموزش زنان و کودکان، توقف فحشا قانونی توسط دولت، اصلاح قانون احوال شخصیه، و همچنین مراقبت‌های بهداشتی بهتر برای زنان و کودکان. این مطالبات وقایع نگاری شد و در دو هفته نامه "لی‌اجیپتن" از سال ۱۹۲۵، و از سال ۱۹۳۷ در مجله "زن مصری" منتشر شد. آنها در نهایت در مبارزه برای حق رای زنان موفق خواهند شد، با اعطای حق رأی به زنان در سال ۱۹۵۶ و همچنین پایان دادن به فحشا قانونی.
در سال ۱۹۵۶ و همچنین پایان دادن به فحشا قانونی. درخواست اصلاحات آموزشی توسط اتحادیه در سال ۱۹۲۵ برآورده شد، زمانی که دولت آموزش ابتدایی را برای دختران و همچنین پسران اجباری کرد و بعداً در این دهه زنان برای اولین بار در دانشگاه ملی پذیرفته شدند. کمپین اتحادیه برای اصلاح قانون خانواده اما ناموفق بود. اتحادیه قادر به اصلاح بخش‌هایی از قانون خانواده و کدهای وضعیت شخصی نبود که به مردان اجازه می‌داد همسران خود را بدون رضایت همسر طلاق دهند و همچنین به تعدد زوجات پایان داد. اتحادیه همچنین از استقلال کامل از
پایان داد. اتحادیه همچنین از استقلال کامل از بریتانیا حمایت کرد، اما مانند رهبران مرد طبقه بالای حزب وفد، ارزش‌های اجتماعی اروپایی را ترویج کرد و اساساً جهت‌گیری سکولار داشت. این سازمان به اتحاد بین‌المللی حق رای زنان وابسته بود. در سال ۱۹۲۳ اتحاد بین‌المللی زنان در پایتخت ایتالیا جلسه ای برگزار کرد که اتحادیه نمایندگانی را برای شرکت در آن فرستاد. این اتحادیه کنفرانس زنان شرقی برای دفاع از فلسطین را در قاهره سازمان داد و هدی شعراوی به هر کشور پیشنهاد کرد اتحادیه‌های فمینیستی ایجاد کنند و این اتحادیه‌ها یک
فمینیستی ایجاد کنند و این اتحادیه‌ها یک سازمان چتر تشکیل دهند که جهان عرب را در بر می‌گیرد. در دسامبر ۱۹۴۴، اتحادیه اتحادیه زنان عرب یا کنفرانس زنان عرب را در قاهره تشکیل داد که به‌طور رسمی اتحادیه فمینیستی عربی را تأسیس کرد. پس از مرگ هدی شعراوی در سال ۱۹۴۷، دوریا شفیق به نظر می‌رسید که جانشین طبیعی او به عنوان رهبر اتحادیه خواهد شد، اما در عوض او یک سال بعد در سال ۱۹۴۸ اتحادیه بنت النیل را برای پیشبرد اهداف جنبش حقوق زنان در مصر - با تمرکز ویژه بر پیشرفت اجتماعی و مشارکت در سیاست گذاری، تشکیل داد. در
اجتماعی و مشارکت در سیاست گذاری، تشکیل داد. در فوریه ۱۹۵۱، شفیق موفق شد مخفیانه ۱۵۰۰ زن از دو گروه فمینیستی پیشرو مصر (اتحادیه و اتحادیه بنت النیل) را گرد هم آورد. او نوعی راهپیمایی را ترتیب داد که مجلس را به مدت چهار ساعت پس از تجمع آن‌ها با یک سری مطالبات عمدتاً مرتبط با حقوق اجتماعی-اقتصادی زنان، قطع کرد. مفیده عبدالرحمان در این رابطه برای دفاع از شفیق در دادگاه انتخاب شد. وقتی پرونده به دادگاه رفت، بسیاری از طرفداران بنت النیل در دادگاه حضور یافتند و قاضی جلسه را برای مدت نامعلومی به تعویق انداخت. با
جلسه را برای مدت نامعلومی به تعویق انداخت. با این حال، علیرغم دریافت وعده‌های رئیس مجلس سنا، حقوق زنان هیچ پیشرفتی را تجربه نکرد. اتحادیه فمینیست‌های مصر در زمان ناصر. در سالهای اول ریاست جمهوری جمال عبدالناصر، او در مواجهه با اتحادیه با اعطای حق رای (۱۹۵۶) به خواسته‌های آن‌ها پاسخ داد. ناصر همچنین فرصت‌های برابر را برای زنان در تحصیل و اشتغال ایجاد کرد و در عین حال به شهروندان طبقات متوسط و پایین‌تر وعده حق تحصیل، مراقبت‌های بهداشتی و تحرک اقتصادی را برای زنان و مردان داد. اتحادیه فمینیست مصر تحت حکومت
زنان و مردان داد. اتحادیه فمینیست مصر تحت حکومت تحت کنترل رئیس‌جمهور جمال عبدالناصر در طول سال ۱۹۵۶ و پس از آن محدود شد. رژیم ناصر در سال ۱۹۵۶ اتحادیه را منحل کرد و این سازمان را جذب کرد و از یک سازمان مستقل به یک مؤسسه خیریه دولتی تبدیل شد که به "انجمن هدی شعراوی" تغییر نام داد. رژیم ناصر قانون ۳۲/۱۹۶۴ را تصویب کرد که به دولت این امکان را می‌داد تا سازمان‌هایی را که قبلاً در ارتباط با دولت نبودند، تنظیم کند یا به سادگی ممنوعیت کند. این امر مطالبه حقوق سیاسی و اقتصادی را برای سازمان دشوار می‌کرد. اتحادیه
و اقتصادی را برای سازمان دشوار می‌کرد. اتحادیه فمینیست مصر از سال ۲۰۱۱. از سال ۲۰۱۱، اتحادیه به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی با نام اصلی اما با هدف و تیمی متفاوت اصلاح شد. این جرقه عمدتاً به دلیل انقلاب مصر در سال ۲۰۱۱ بود که طی آن بسیاری از گروه‌های فعال فمینیستی با هم متحد شدند و نقش بزرگی در تعدادی از تظاهرات و تحصن‌ها علیه حسنی مبارک و دولت مصر داشتند. امروزه، اتحادیه به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی، در میان اهداف دیگر، با هدف افزایش آگاهی در مورد مسائل زنان، انجام تحقیقات و همچنین یکپارچه سازی
مسائل زنان، انجام تحقیقات و همچنین یکپارچه سازی فناوری مانند پایگاه‌های داده برای کار در جهت حل این مسائل فعال است.
فرایند وان آرکِل-دِ بور ، همچنین به عنوان فرایند یدید یا فرایند بلورمیله‌ای شناخته می‌شود، اولین فرایند صنعتی برای تولید تجاری تیتانیوم شکل‌پذیر خالص، زیرکونیوم و برخی فلزات دیگر بود. آنتون ادوارد ون آرکل و یان هندریک د بور در سال ۱۹۲۵ توسعه دادند اکنون در تولید مقادیر کم تیتانیوم فراخالص و زیرکونیوم استفاده می‌شود. این در درجه اول شامل تشکیل یدیدهای فلز و تجزیه بعدی آنها برای تولید فلز خالص است. این فرایند از نظر تجاری توسط فرایند کرال جایگزین شد. فرایند. همان‌طور که در نمودار زیر مشاهده می‌شود، تیتانیوم
همان‌طور که در نمودار زیر مشاهده می‌شود، تیتانیوم ناخالص، زیرکونیوم، هافنیم، وانادیم، توریم یا پروتاکتینیم در یک ظرف تخلیه شده با هالوژن در دمای ۵۰–۲۵۰ درجه سانتی گراد گَرم می‌شود. این حق اختراع به‌طور خاص شامل واسطه TiI4 و ZrI4 بود که تبخیر می‌شدند (ناخالصی‌ها را به صورت جامد باقی می‌گذاشتند). در فشار اتمسفر TiI4 در ۱۵۰ درجه سانتی گراد ذوب می‌شود و در ۳۷۷ درجه سانتی گراد می‌جوشد، در حالی که ZrI4 در ۴۹۹ درجه سانتی گراد ذوب می‌شود و در ۶۰۰ درجه سانتی گراد می‌جوشد نقطه جوش در فشار کاهش یافته کمتر است. فلز
می‌جوشد نقطه جوش در فشار کاهش یافته کمتر است. فلز گازوار تترایدید بر روی یک رشته تنگستن گداخته تجزیه می‌شود (۱۴۰۰ درجه سانتی گراد). همان‌طور که فلز بیشتری نشانده می‌شود، رسانایی فیلامان بهتر می‌شود و بنابراین جریان الکتریکی بیشتری برای حفظ دمای رشته نیاز می‌شود. این فرایند بسته به تنظیمات ویژه می‌تواند در بازه زمانی چند ساعت یا چند هفته انجام شود. به‌طور کلی، فرایند بلورمیله‌ای را می‌توان با استفاده از هر تعداد فلز با استفاده از هر هالوژن یا ترکیبی از هالوژن‌ها برای آن نوعِ سازکار انتقال، بر اساس واکنش‌های
برای آن نوعِ سازکار انتقال، بر اساس واکنش‌های مربوطه، انجام داد. تنها فلزاتی که از آن برای خالص‌سازی در مقیاس صنعتی استفاده شده‌است تیتانیم، زیرکونیم و هافنیم هستند و در واقع امروزه هنوز در مقیاس بسیار کوچکتر برای نیازهای خلوص خاص استفاده می‌شود.
فاطمه جراره (زاده ۱۳۶۳) نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه بندرعباس و قشم و ابوموسی و حاجی‌آباد و خمیر در استان هرمزگان است که با کسب ۷۰٫۲۱۴ رای به‌عنوان نخستین نماینده زن هرمزگانی به مجلس شورای اسلامی راه پیدا کرد. وی پیش تر رئیس شورای اسلامی شهر بندرعباس و عضو هیئت رئیسه شورای عالی استان‌های ایران بود. او در سال ۱۴۰۴ با عباس قدرتی زوارم، نمایندهٔ دورهٔ دوازدهم مجلس از حوزه انتخابیه شیروان، ازدواج کرد. این دو ششمین زوجی هستند که هر دو سابقه نمایندگی در مجلس شورای اسلامی را داشتند.
جهانگیر رستمف (; – ) نگارگر و نقاش خلق جمهوری آذربایجان بود. زندگی‌نامه. جهانگیر رستمف در روز ۵ ماه مارس سال ۱۹۲۶ در شهر نوخا در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. بین سالهای ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در مدرسه دولتی هنری آذربایجان به اسم عظیم عظیم‌زاده تحصیل گرفت. به دنبال فارغ‌التحصیلی از آن مدرسه، وارد مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو شد. اما به دلیل مشکلات مالی خانواده اش تحصیلات خود را نیمه تمام گذاشته و به باکو برگشت. در سال ۱۹۵۵ به عضویت اتحادیه نقاشان آذربایجان شوروی درآمد. نمایشگاه‌های اختصاصی به آثار جهانگیر
شوروی درآمد. نمایشگاه‌های اختصاصی به آثار جهانگیر رستمف در سال‌های ۱۹۵۳، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۳ برگزار شد. آثار وی همچنین در نمایشگاه‌های نقاشان آذربایجانی که در سال ۱۹۷۹ در کشورهای خارجی برگزار شد، در معرض نمایش قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲، نمایشگاه انفرادی جهانگیر رستمف در سالن نمایشگاه «و. صمداوا» در باکو افتتاح شد. سالن نمایشگاه در سال ۲۰۰۷ در باکو درگذشت.
جمیل مفیدزاده (؛ – ) نقاش آذربایجانی دریافت کننده عنوان افتخار نقاش افتخاری جمهوری آذربایجان بود. زندگی‌نامه. جمیل مفیدزاده در ۲۴ فوریه سال ۱۹۳۴ در شهرستان اردوباد به دنیا آمد. در بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵ در مدرسه نقاشی عظیم عظیم‌زاده تحصیل کرد. سپس در میان سالهای ۱۹۵۵–۱۹۵۶ در مدرسه دولتی هنر شوچنکو و از سال ۱۹۵۹ الی ۱۹۶۲ در آکادمی دولتی هنر و دیزاین خارکیف در کشور اوکراین به تحصیلات خود ادامه داد. در سالهای بعدی جمیل مفیدزاده مسئولیت دانشکده گرافیک را در آکادمی دولتی نقاشی آذربایجان به عهده گرفت. جمیل
آکادمی دولتی نقاشی آذربایجان به عهده گرفت. جمیل مفیدزاده در طول فعالیت خود نمایشگاه‌های انفرادی‌ای در کشورهای لهستان (۱۹۷۲)، آذربایجان (۱۹۷۷، ۱۹۸۵، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، ۲۰۰۹)، روسیه (۱۹۷۷)، ایران (۱۹۹۲، ۲۰۰۳)، فرانسه (۱۹۹۱) و ترکیه (۱۹۹۸) برگزار کرد. آثار وی در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان، نگارخانه دولتی هنر جمهوری آذربایجان، موزه دولتی هنرهای خاوری در مسکو، «موزه گرکی»، موزه لودویگ، «موزه هنرهای زیبا زنابازار» در شهر اولان‌باتور کشور مغولستان، و نیز کلکسیون‌های خصوصی در فرانسه و دیگر کشورها نگهداری
کلکسیون‌های خصوصی در فرانسه و دیگر کشورها نگهداری می‌شوند. جمیل مفیدزاده ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۹ در شهر باکو درگذشت.
خانلار احمدف (; –) نقاش و مجسمه‌ساز و دریافت کننده عنوان افتخار نقاش حلق جمهوری آذربایجان است. زندگی‌نامه. خانلار احمدف ۱۲ ژوئن سال ۱۹۴۶ در شهر باکو به دنیا آمد. در میان سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۶ در مدرسه نقاشی عظیم عظیم‌زاده تحصیل گرفت. در بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲ به تحصیلات خود در دانشکده تئاتر-هنر تاشکند ادامه داد. مؤلف مجسمه‌های موجود در ایستگاه متروی «جاده آزادلیگ» در باکو و بسیاری از آثار یادبود، خانلار احمدف است. خانلار احمدف در سال ۱۹۷۵ به عضویت اتحادیه نقاشان اتحاد جماهیر شوروی درآمد. آثار وی در کشورهای
اتحاد جماهیر شوروی درآمد. آثار وی در کشورهای فرانسه، آلمان، ایران، لهستان، روسیه، اوکراین، ازبکستان و… در معرض نمایش گذاشته شده‌است. تعداد کثیری از آثار وی در موزه‌های مختلف و گالری‌های فردی نگهداری می‌شود.
ایم سانگ‌گو (به کره‌ای: 임성구지) یک بیناجنسیِ کره‌ای در اوایل دوره چوسان بود که زندگی او در رویدادنامهٔ سلسلهٔ چوسان ثبت شده است. تفسیر دیگری از "رویدادنامه،" ایم سانگ‌گو را مردی دوجنسه توصیف می‌کند. در توصیفِ او همچنین روایت شده که هم لباس‌های مردانه و هم لباس‌های زنانه می‌پوشیده است. زندگی‌نامه. تاریخ زندگانی ایم سانگ‌گو، ناشناخته است اما بخشی از آن در وقایع‌نامهٔ سلسلهٔ چوسان، کتاب هشتم، ذیلِ «"سوابق سانجو (تجدیدنظر شده)» (Veritable Records of Seonjo (Revised)) ثبت شده است." در رویدادنامه‌ها، از ایم سانگ‌گو
ثبت شده است." در رویدادنامه‌ها، از ایم سانگ‌گو به عنوان «مردی از گیلجو» یاد می‌شود که با یک مرد و یک زن ازدواج کرد. رویدادنامه همچنین به اینکه او چقدر مملو از یینگ و یانگ بوده به طوری که از طریق جنسیتش بروز می‌یافته، اشاره می‌کند. او به عنوان یک دختر بزرگ شد و ازدواج کردند اما شوهرش از دیدن بدنش در شب عروسی شوکه شد. او بعدها دوباره با یک زن ازدواج کرد. در سال ۱۵۴۸، دادگاه چوسان حکم داد که ایم سانگ‌گو جامعه را آشفته می‌کند و باید تبعید شود. سَگَنوُن () که از مخالفان سلطنت بود اصرار داشت که ایم سانگ‌گو باید
مخالفان سلطنت بود اصرار داشت که ایم سانگ‌گو باید اعدام شود. با این حال پادشاه میونگ‌جونگ چوسان، اعدامِ او را ممنوع کرد و گفت که صِرفِ تبعید، کافی است. در این رویدادنامه بحث می‌شود که آیا او باید مانند سایر افرادِ مشابه در هند، کشته شود یا نه.
فئوفان/تئوفان پروکوپویچ ( &lt;/link&gt; ; ) الاهیدان ارتدوکس امپراتوری، نویسنده، شاعر، ریاضیدان و فیلسوف روسی در دوران روسیه کوچک بود. او رئیس آکادمی Mohileana در کیف و اسقف اعظم نووگورود بود. او اصلاحات پیتر کبیر در کلیسای ارتدکس روسیه را به تفصیل توضیح داد و به اجرا گذاشت. پروکوپویچ بسیاری از آیات مذهبی و برخی از ماندگارترین خطبه‌ها را به زبان روسی نوشت. زندگی‌نامه. دوران کودکی و تحصیل. فئوفان پروکوپویچ (که با نام الازار یا الازا متولد شده بود)، در کیف، هتمانات قزاق که کشوری تحت تابعیت تزار روسیه بود، به
قزاق که کشوری تحت تابعیت تزار روسیه بود، به دنیا آمد. پدرش، تسریسکی، یک مغازه دار اهل اسمولنسک بود. پس از مرگ والدینش، الازار توسط عموی مادری خود، فئوفان پروکوپویچ، به فرزندی پذیرفته شد. فئوفان پروکوپویچ رهبر صومعه اخوان المسلمین کیف، استاد و رئیس آکادمی موهیلیانا بود.
سلطان یحیی پترا ابن المرحوم سلطان ابراهیم (جاوی: سلطان یحیی ڤیترا ابن المرحوم سلطان إبراهیم؛ – ) جی‌سی‌ام‌جی (GCMG)، از سال ۱۹۶۰ به مقام سلطان کلانتان دست یافت، او همچنین از سال ۱۹۷۹ به عنوان ششمین یانگ دی‌پرتوان آگونگ یا پادشاه مالزی انتخاب گردید و تا هنگام درگذشت، تحت این عناوین به خدمت مشغول بود. دوران ابتدایی زندگی. او در روز ۱۰ دسامبر ۱۹۱۷ با نام بدو تولد تنگکو یحیی پترا در ایستانا بالای بسار در کوتا بهارو، کلانتان بدنیا آمد. یحیی دومین‌ پسر سلطان ابراهیم از زن سومش بود.
ناطق علی‌اف (; –) مجسمه‌ساز و استاد آذربایجانی است. وی همچنین عضوو افتخاری فرهنگستان هنری روسیه، دریافت کننده عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان و رئیس آکادمی دولتی نقاشی جمهوری آذربایجان است. زندگی‌نامه. ناطق علی‌اف ۱۰ ماه اوت سال ۱۹۵۸ در شهر باکو چشم به جهان گشود. در میان سال‌ها ۱۹۷۴ الی ۱۹۷۸ در مدرسه نقاشی عظیم عظیم‌زاده تحصیل کرد و با اخذ لوح تقدیر از آنجا فارغ‌التحصیل شد. بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۳ به ادامه تحصیل در آکادمی هنر سن پترزبورگ پرداخت و از آنجا هم با دریافت لوح تقدیر دانش‌آموخته شد. در میان
هم با دریافت لوح تقدیر دانش‌آموخته شد. در میان سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ دریافت کننده مستمری لنین بود. ناطق علی‌اف هم‌اکنون استاد آکادمی دولتی نقاشی جمهوری آذربایجان است. وی همچنین رئیس دانشکده کارگاه آموزشی مجسمه‌سازی و رئیس شورای هنری- روشی این آکادمی است. به موجب فرمان الهام علی‌اف، رئیس جمهوری آذربایجان مورخ ۱۵ فوریه سال ۲۰۲۳، ناطق علی‌اف رئیس آکادمی دولتی نقاشی جمهوری آذربایجان منصوب شد. جوایز. ، جایزه «زیروه» (به فارسی: اوج) - ۲۰۰۸
اولین به‌کارگیری شناخته شده از نام "اوکراین" ( &lt;/link&gt; &lt;/link&gt;&lt;/link&gt; , &lt;/link&gt;، romanized: &lt;/link&gt; ; &lt;/link&gt; &lt;/link&gt;) در دفترنامه هایپاتیا از 1425 در سال ۱۱۸۷ با اشاره به بخشی از قلمرو روس کی یف است. استفاده از «این اوکراین» به‌طور رسمی توسط دولت اوکراین و بسیاری از نشریات رسانه‌های انگلیسی زبان منسوخ شده است. "اوکراین" نام کامل و رسمی این کشور است، همان‌طور که در اعلامیه استقلال و قانون اساسی آن آمده است. هیچ نام طولانی جایگزینی به‌طور رسمی برای آن وجود ندارد. از
جایگزینی به‌طور رسمی برای آن وجود ندارد. از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۹۱، "اوکراین" نام غیررسمی جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین در داخل اتحاد جماهیر شوروی بود (الحاق آلمان به عنوان &lt;/link&gt; در طول –). پس از انقلاب روسیه در –، جمهوری خلق اوکراین و دولت اوکراین با عمر کوتاهی وجود داشت که در اوایل سال ۱۹۱۸ و متشکل از ۹ فرمانداری امپراتوری روسیه سابق (بدون شبه جزیره کریمه تائوریدا)، به علاوه خه‌اوم و بخش جنوبی استان گرودنو به رسمیت شناخته شد. قدیمی‌ترین مورد از ذکر اسم "ukraina" در دفترنامه هایپاتیا یافت می‌شود که در
"ukraina" در دفترنامه هایپاتیا یافت می‌شود که در اوایل قرن ۱۵ نوشته شده است. در ارتباط با مرگ در سال ۱۱۸۷، فرمانروای شاهزاده پریاسلاول که سپر جنوبی کیف در برابر مزارع وحشی بود، دفترنامه هایپاتیا می‌گوید "اوکراین برای او ناله کرد"، ("o nem že Ukraina mnogo postona"). در دهه‌ها و قرن‌های بعد، این اصطلاح به سرزمین‌های مرزی مستحکم حکومت‌های مختلف روسیه بدون تثبیت جغرافیایی خاص اطلاق شد: هالیچ-ولهینیا، پسکوف، ریازان و غیره
ویکتوریا جمالی، فعالِ محیط‌زیست و کارشناس محیط‌زیست از کشورِ ایران است. او یکی از اعضای مؤسسِ «انجمن زنان علیه آلودگی محیط زیست» بود و همچنین «انجمن حقوق محیط زیست ایران» را بنیان گذاشت. زندگی‌نامه. جمالی در سال ۱۹۷۴ با مدرک کارشناسی ارشد در «برنامه‌ریزی منابع روستایی و منطقه‌ای» از دانشگاه آبردین فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی به ایران بازگشت و در مؤسسه مطالعات محیط زیست در دانشگاه تهران مشغول به کار شد. این مؤسسه، علیرغم تغییراتی که در دورانِ انقلاب ایران و جنگ ایران و عراق ایجاد شد، ادامه یافت، ولی
و جنگ ایران و عراق ایجاد شد، ادامه یافت، ولی باز هم صرفاً تا سال ۱۹۹۷ توانست شکوفا باشد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، مه‌لقا ملاح، همکارش در دانشگاه تهران، با جمالی تماس گرفت تا سازمانی برای زنان و محیط‌زیست در ایران بنیان نهد. در سال ۱۹۹۳، ایشان انجمن زنان علیه آلودگی محیط زیست (WSAEP) را بنیان نهادند. او در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱ در دو بازدیدِ پژوهشی از ایالات متحده آمریکا با پشتیبانیِ Environmental Law Alliance Worldwide شرکت کرد. جمالی تا سال ۱۳۸۰، استادیار دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران بود و پیشروِ تحقیقات حقوق
محیط زیست دانشگاه تهران بود و پیشروِ تحقیقات حقوق محیط زیست در این کشور گشت. او نخستین انجمن حقوق محیط زیست ایران را تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۲، نخستین برنامه حقوق محیط زیست ایران را پایه‌گذاری کرد که مقایسهٔ او با جان مویر، محیط‌بان آمریکایی را برانگیخت. برای تصویبِ این برنامه، او باید همکار ارشد مردش در دانشگاه تهران را به مشروعیتِ آن متقاعد می‌کرد. این برنامهٔ زیست‌محیطی که توسط جمالی آغاز شد، از پشتیبانیِ معصومه ابتکار معاون رئیس‌جمهور ایران در سال ۲۰۰۳ برخوردار بود او در کارزارهایی از جمله کارزارهایی
برخوردار بود او در کارزارهایی از جمله کارزارهایی که از کاهش آلودگی هوا و حفاظت از یوزپلنگ ایرانی حمایت می‌کردند فعال بوده است. جمالی به عنوان بخشی از کار خود با WSAEP، مجله «فریاد زمین» را ویرایش می‌کند. جمالی به عنوان بخشی از پژوهش‌های خود دربارهٔ حقوق محیط زیست، مطالبی منتشر کرده است. او همچنین مقالات دانشگاهی را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده است.
کورکتین () یک کمون در بخش سن و مارن در منطقه ایل دو فرانس در شمال مرکزی فرانسه است. جمعیت‌شناسی. به ساکنان آن "کورکتینوا" می‌گویند.
سلطان اسماعیل پترا ابن المرحوم سلطان یحیی پترا (جاوی:سلطان إسماعیل ڤیترا ابن المرحوم سلطان یحیی ڤیترا‎؛ زاده – درگذشت ) بیست و هشتمین سلطان کلانتان و یازدهمین سلطان نوین کلانتان بود که از روز ۳۰ مارس ۱۹۷۹ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۰ حکمرانی کرد. او در پی درگذشت پدرش سلطان یحیی پترا بر مسند قدرت نشست. بعد از اینکه سلطان اسماعیل به علت بیماری از ادامه وظیفه حکمرانی ناتوان گشت، پسر ارشدش سلطان محمد پنجم در روز ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۰، مسند قدرت را در دست گرفت. سلطان اسماعیل پترا بعد از تحمل ده سال عوارض ناشی از سکته مغزی، در
بعد از تحمل ده سال عوارض ناشی از سکته مغزی، در روز ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۹ هنگام سن ۶۹ سالگی در بیمارستان راجا پرمپوان زینب دوم منطقه کوتا بهارو درگذشت و سپس در آرامگاه یادمانی سلطنتی کلانتان به خاک سپرده شد. دوران ابتدایی زندگی و تحصیلات. سلطان اسماعیل پترا در روز ۱۹ محرم ۱۳۶۹ هجری مطابق با ۱۱ نوامبر ۱۹۴۹ در ایستانا جوهَر، کوتا بهارو، کلانتان بدنیا آمد. او کوچکترین فرزند و تنها پسر سلطان یحیی پترا از زن اولش، راجا پرمپوان زینب دوم بود. اسماعیل در کنار چهار خواهر بزرگتر از خودش بزرگ شد.
وانگ سو بوک (؛ ۵ مارس ۱۹۱۷ – ۱ ژوئن ۲۰۰۳) خواننده اهل کره شمالی و محبوب‌ترین خواننده در دوران استعمار ژاپن بر کره در سال ۱۹۳۵ بود. او به عنوان یک هنرمند زن نوآورانه شناخته می‌شد که راه را برای پدیده مدرن کی-پاپ آغاز کرد. زندگی‌نامه. وانگ سو بوک زادهٔ سال ۱۹۱۷ است و در مدرسه دخترانه رقصندگی در پیونگ‌یانگ تحصیل کرد که در آموزش گیسنگ تخصص داشت. این مدرسه دختران را در آواز خوانی، رقصندگی، نوازندگی و لباس آموزش می‌داد. او در سال ۱۹۳۱ فارغ‌التحصیل شد. نخستین فعالیتش را به عنوان خوانندهٔ گیسنگ در سال ۱۹۳۳ انجام
را به عنوان خوانندهٔ گیسنگ در سال ۱۹۳۳ انجام داد و در بقیه سال‌های این دهه بسیار محبوب بود. از محبوب‌ترین ترانه‌های وانگ «اولجی مارایو» (گریه نکن) بود. یکی از سبک‌هایی که او آواز می‌خواند، کین‌مین‌یو یک سبک فولک سنتی بود. او با دو شرکت کلمبیا و پالیدور رکوردز قرار امضا کرد. دیگر خوانندگان محبوب آن دوره، لی اون پا و خواهران جوگوری بودند.
ساساکی تویوجو (ژاپنی:佐々城 豊寿؛ زاده ۶ مه سال ۱۸۵۳ در سندای، استان موتسو؛ درگذشته در ۱۵ ژوئن ۱۹۰۱) یک فمینیست ژاپنی، کارگر اعتدال‌گرا و فعالِ ضدفحشا بود. اوایل زندگی. ساساکی تویوجو با نام هُشی تویوشی، به عنوانِ دختر هُشی یوکی (星雄記)، یک سامورایی ارشد از خاندان نامبو به دنیا آمد. والدینش، او را برای یادگیری زبان انگلیسی به توکیو فرستادند و در یک مدرسه خصوصی درس خواند. الیزابت دورن لوبلینِ تاریخ‌نگار، تحصیلات ساساکی را بیشتر شبیه به تحصیلات پسران در این دوره توصیف کرد تا دختران و «این امر به او قاطعیت استثنایی‌ای
کرد تا دختران و «این امر به او قاطعیت استثنایی‌ای داد که در مبارزات بعدی قدرت، به منصه ظهور رسید.» فعالیت. او در سال ۱۸۸۶ با یاجیما کاجیکو در تأسیس انجمن اتحادیه زنان مسیحی اعتدال در ژاپن (東京婦人矯風会، Tōkyō fujin kyōfūkai) همکاری کرد که از لغو فحشا و پرهیز از الکل طرفداری می‌کرد. در ششم دسامبر ۱۸۸۶ او به عنوان منشی این گروه برگزیده شد. ساساکی با این حال باور داشت که روسپی‌گری موضوعی جدی‌تر از سوء مصرف الکل است و از نفوذ خود برای هدایت WCTU (انجمنِ نام‌برده) به سمت تمرکزِ بیشتر روی این موضوع استفاده کرد که
به سمت تمرکزِ بیشتر روی این موضوع استفاده کرد که منجر به جنگ و نزاع بر سر قدرت با بنیانگذارْ یاجیما شد. ساساکی همچنین اثر WCTUـیِ آمریکاییِ «"آزادی بیان زنان» را" با پیشگفتارهایی از توکوتومی سوهو، ایواموتو یوشیهارو و خودش، به ژاپنی ترجمید. او همچنین رهبری باشگاه روبان سفید زنانِ این سازمان را هم بر عهده داشت. خانواده. ساساکی خالهٔ رستوران‌دار و حامی هنرمندان، سوما کوکو (۱۸۷۶–۱۹۵۵) بود. او همچنین یک دختر به نام نوبوکو (佐々城 信子؛ ۱۸۷۸–۱۹۴۹) داشت که الهام بخش قهرمان رمانِ Aru Onna اثر آریشیما تاکئو شد.
بمباران نوار غزه، عملیات بمباران هوایی ادامه‌دار در نوار غزه است که به‌دست نیروی هوایی اسرائیل طی جنگ غزه انجام شده است. در طول این بمباران، حملات هوایی اسرائیل باعث آسیب به اردوگاه‌های آوارگان فلسطینی، مدارس، بیمارستان‌ها، مساجد، کلیساها و زیرساخت‌های غیرنظامی شد. اسرائیل به‌سبب شمار زیاد تلفات غیرنظامی و تخریب درصد زیادی از زیرساخت‌های غیرنظامی با اتهامات جنایات جنگی روبه‌رو شد. تا ژانویه ۲۰۲۴، برآورد محققان دانشگاه اورگن و دانشگاه شهری نیویورک نشان می‌دهد که ۶۲ درصد از کل ساختمان‌های نوار غزه آسیب دیده
که ۶۲ درصد از کل ساختمان‌های نوار غزه آسیب دیده یا تخریب شده‌اند. "فایننشال تایمز" شمال غزه را خرابهٔ تخریب‌شده به‌وسیلهٔ بمباران توصیف کرد و فلسطینیان نگران بودند که شمال غزه غیرقابل سکونت شود. بمباران اسرائیل «بر خلاف» دیگر بمباران‌های سدهٔ بیست و یکم توصیف شد. در ۶ ژانویه ۲۰۲۴، مارتین گریفیتس، مسئول امور بشردوستانه سازمان ملل متحد گفت که غزه «حقیقتاً غیرقابل سکونت شده است». جوزپ بورل، دیپلمات ارشد اتحادیه اروپا، گفت که به نظر می‌رسد هدف اسرائیل این است که زندگی در غزه را «به‌طور موقت یا برای همیشه
است که زندگی در غزه را «به‌طور موقت یا برای همیشه غیرممکن» کند. زمینه. عملیات بمباران نوار غزه توسط اسرائیل چند ساعت پس از حملات ۷ اکتبر آغاز شد. در درگیری‌های قبلی — مانند جنگ ۲۰۱۴ غزه — اسرائیل به ده‌ها هزار ساختمان را آسیب رساند یا آن‌ها را ویران کرد، اما شدت حملات به گستردگی جنگ غزه (پس از ۷ اکتبر) نبود. هزینه‌های بازسازی در درگیری‌های پیشین حدود میلیاردها دلار برآورد شده است. بازسازی. "فایننشال تایمز" تخمین زد که بازسازی غزه میلیاردها هزینه و به دهه‌ها زمان نیاز دارد. محمد مصطفی، اقتصاددان ارشد صندوق
زمان نیاز دارد. محمد مصطفی، اقتصاددان ارشد صندوق سرمایه‌گذاری فلسطین، برآورد کرد که بازسازی خانه‌های غزه به تنهایی حدود ۱۵ میلیارد تا ۸۰ میلیارد دلار آمریکا هزینه دارد.
قانون کارما یا کرمه (سانسکریت: कर्म; پالی: kamma) یک اصل اساسی در جهان‌نگری بودایی است. به‌طور خلاصه، کارما به این ایده اشاره می‌کند که کردارهای عمدی پیامدهایی برای کننده کار، در این زندگی و در زندگی‌های آتی، دارد. در حقیقت، کارما است که منجر به تولد دوباره می‌شود. بوداگرایان قانون کارما را به عنوان جلوه دیگری از قانون علت و معلول، می‌فهمند. بر اساس این قانون، کردارهای انسان به‌طور طبیعی پیامدهایی دارند، نه به عنوان نتیجه قضاوت الهی. با این حال، این پیامدها حتمی هستند. بودا تأکید کرد که اعمال به‌طور
حتمی هستند. بودا تأکید کرد که اعمال به‌طور گریزناپذیر به عواقب متناسب با خود منجر می‌شوند: اعمال عمدی (ذهنی، گفتاری یا جسمانی) دانه‌های کارمایی ایجاد می‌کنند که بر تجربیات آینده و تولد دوباره در چرخه سَمساره (بازپیدایش یا تناسخ) تأثیر می‌گذارند. کارما یک سرنوشت از پیش تعیین شده نیست. اعمال بر نتایج تأثیر می‌گذارد، اما شرایط فعلی را می‌توان از طریق اعمال آگاهانه تغییر داد. مسلک بودایی به دنبال درک سازوکارهای کارما و پرورش اعمال سالم و در نهایت به دنبال رهایی از چرخه تولد دوباره است. قابل اجتناب نبودن
رهایی از چرخه تولد دوباره است. قابل اجتناب نبودن پیامدهای کارمایی، بخش بزرگی از شیوه ارائه آموزه‌های اخلاقی در بودیسم سنتی را تشکیل می‌دهد. اعمال شرورانه، مانند کشتن، دزدی، دروغ‌گویی و غیره، کارماهای بد هستند و منجر به تولد دوباره در وضعیتی ناخوشایند در دنیای انسان‌ها یا در دوزخ می‌شوند. از سوی دیگر، اعمال نیک مانند سخاوت (به ویژه بخشش به راهبان بودایی) باعث ایجاد ثواب و منجر به تولد دوباره خوب در وضعیتی خوشایند در دنیای انسان‌ها یا در بهشت می‌شود. بوداگرایان غربی، در عین آگاهی از آموزه‌های سنتی در مورد
غربی، در عین آگاهی از آموزه‌های سنتی در مورد کارما، عموماً تمایل بیشتری دارند تا قانون کارما را به مفهوم روانشناختی درک کنند، به عنوان یادآوری اینکه اعمال نیک نتایج تجربی خوشایندی را در این زندگی به همراه خواهد داشت و اعمال بد منجر به ناخوشحالی می‌شود. کارما در بودیسم به معنای سرنوشت برگزیده نیست. هر کنش پیامدهایی دارد و انسان با دگرگون ساختن بینش و کردار می‌تواند مسیر زندگی خویش را تغییر دهد. کارما پویا و دگرگون‌شدنی است. تفاوت معنا در بودیسم و هندوئیسم. تمرکز بر تناسخ: در هندوئیسم، کارما ذاتاً با تناسخ
تمرکز بر تناسخ: در هندوئیسم، کارما ذاتاً با تناسخ مرتبط است. کارما خوب منجر به تولد دوباره بهتر می‌شود، در حالی که کارما بد منجر به تولد دوباره بدتر می‌شود. نقش موجودات الهی: کارما در هندوئیسم می‌تواند تحت تأثیر موجودات الهی قرار گیرد. تعلق خاطر به یک خدا یا پیروی از وظایف طبقاتی می‌تواند بر نتایج کارمایی تأثیر بگذارد. هدف کارما: در هندوئیسم، رسیدن به تولد دوباره خوب و در نهایت موکشا (رهایی) هدف نهایی است. کارما نقشی در رسیدن به آن حالت ایفا می‌کند. مفهوم خود: هندوئیسم مفهوم قوی‌تری از یک روح فردی ابدی