payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محاصره ماسادا () یا محاصره مسّادا یا محاصره مسعده یکی از وقایع نهایی در نخستین جنگ یهود-روم بود که از سال ۷۲ تا ۷۳ پس از میلاد (گاه‌شماری دوران مشترک روی و اطراف یک تپه در اسرائیل کنونی رخ داد. این محاصره از طریق یک منبع برای تاریخ شناخته شده‌است، یوسف فلاوی رهبر شورشی یهودی که توسط رومیان اسیر شد، که در خدمت آنان مورخ شد. به گفته یوسف، محاصره طولانی مدت توسط سربازان امپراتوری روم منجر به خودکشی گروهی شورشیان سیکاری و خانواده‌های یهودی مقیم قلعه مسعده شد.
توی نوزدهمین زندگیم می‌بینمت (; ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۳ با بازی شین هه سون، آن بو هیون، ها یون کیونگ و آن دونگ گو است. این مجموعه بر پایه وب‌تونی با همین نام اثر لی هه است که در ناور وب‌تون منتشر شد. این مجموعه از ۱۷ ژوئن تا ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۳، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۲۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۲ قسمت پخش شد. "توی نوزدهمین زندگیم می‌بینمت" همچنین برای استریم در تیوینگ و نتفلیکس در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. بان جی اوم (شین هه سون) دختری است که نزدیک به هزار سال است که
هه سون) دختری است که نزدیک به هزار سال است که زندگی خود را از طریق تناسخ تکرار می کند و می تواند تمام زندگی های گذشته خود را به یاد بیاورد. پس از اینکه زندگی هجدهم او به دلیل یک حادثه غم انگیز کوتاه می شود، او تصمیم می گیرد در نوزدهمین زندگی خود با مردی که در زندگی قبلی اش به او علاقه داشت، ارتباط برقرار کند.
انار سوکوتران "(نام علمی: Punica protopunica)" نام یک گونه از سردهٔ اناریان می‌باشد. به عنوان غذا برای انسان. این میوه غذای مهمی نیست. بافت مغزی که در زیر پوست و اطراف دانه‌های میوه‌های رسیده بزرگ‌تر قرار دارد، تنها بخشی است که خورده می‌شود. گفته می‌شود که دانه‌ها تلخ، سوزاننده و باعث ایجاد زخم در زبان می‌شوند. پوست میوه نارس به شدت ترش است. به عنوان غذای دام. در مناطق با پوشش گیاهی خوب جزیره، شاخ و برگ کمی چرا می‌شود، به جز در یک فصل خشک طولانی، که برگ‌های خشکیده خورده می‌شوند. در مناطق خشک‌تر، بزها برگ‌ها
خورده می‌شوند. در مناطق خشک‌تر، بزها برگ‌ها و به خصوص شاخه‌های جدید درختچه‌های کوچکتر و سجده دارتر را می‌خورند، در حالی که گوسفندها بستر گیاهی خشک را می‌خورند. برای گاو گوارا نیست. بز‌ها به میوه نابالغ علاقه دارند. و میوه‌های کوچک نیز مانند گل، تازه یا خشک. استفاده دارویی. پوست میوه‌ها را خرد می‌کنند، می‌پزند و خمیر را برای درمان زخم‌ها و زخم‌ها اعمال می‌کنند. در روش دیگر، آنها را خشک کرده و به پودر تبدیل می‌کنند که به صورت موضعی برای درمان زخم‌های پوستی به همان روش استفاده می‌شود. گاهی اوقات افراد برای
به همان روش استفاده می‌شود. گاهی اوقات افراد برای تسکین درد معده، دانه‌ها را به عنوان پاک کننده می‌خورند. اخیراً مردم شروع به استفاده از پوست برای درمان شکایات معده و دفع کرم‌ها کرده‌اند، درمانی که ظاهراً از سرزمین اصلی آموخته شده‌است. کاربردهای دیگر. پوست یک میوه صورتی رنگ و نارس را به جای میوه قرمز کاملاً رسیده در آب له می‌کنند و به مقدار کمی شیر تازه اضافه می‌کنند تا ترش شود. سپس از شیر ترش شده برای دلمه کردن شیر تازه قبل از کوبیدن آن برای تهیه کره استفاده می‌شود. چوب. این چوب سخت و دانه بندی شده‌است و
می‌شود. چوب. این چوب سخت و دانه بندی شده‌است و برای ساخت وسایل کوچک استفاده می‌شود. شاخه‌های مستقیم نمونه‌های بزرگ‌تر برای ساخت عصا استفاده می‌شود. الوار خوبی می‌سازد و در برابر موریانه مقاوم است، اما معمولاً قطر آن بسیار کم است که برای هر چیزی غیر از پر کردن سقف‌ها مفید است. از شاخه‌ها برای ساختن پوشش‌های محافظ یا پنهان کننده برای چاله‌های آب و مخازن سنگ استفاده می‌شود. و چوب را به اندازه چوب "Buxanthus pedicellatus" بادوام و محکم برای این منظور می‌دانند. چوب مرده هیزم خوبی می‌سازد که دود کمی ایجاد می‌کند
مرده هیزم خوبی می‌سازد که دود کمی ایجاد می‌کند و گرمای خوبی می‌دهد. چوب مرده نیز زغال چوب خوبی می‌سازد. توزیع. علاوه بر پراکندگی طبیعی آن در سوکوترا، در هاوایی نیز کاشته شده است.
ملکه بالیوود فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی جرمی وودینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون پریا کالیداس، جیمز مک‌آووی، ری پانتاکی، کیران مک‌مینامین، آمرجیت دیو، ساراج چودهاری، رومی جوتی، ایان مک‌شین، کارن دیوید و اندی بک‌ویت ایفای نقش کرده‌اند.
پریا کالیداس (زاده ) خواننده و بازیگر انگلیسی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های شرق شرق است، مثل بکام کات‌دار بزن، ملکه بالیوود و چهار شیر اشاره کرد.
تخم شترمرغ سردۀ ، بزرگ‌ترین پرنده زنده است (که از نظر اندازه از سردهٔ پرندگان منقرض‌شده فیل‌مرغ بیشتر است). پوسته دارای پیشینهٔ طولانی استفاده توسط انسان به عنوان ظرف و برای کارهای هنری تزئینی از جمله مهره است. تخم آن معمولاً خورده نمی‌شود. زیست‌شناسی. شترمرغ معمولی ماده تخم‌های بارورشده خود را در یک لانه مشترک، یک گودال ساده می‌گذارد. لانه به عمق و پهنا، توسط نر در زمین خراشیده می‌شود. ماده غالب ابتدا تخم‌های خود را می‌گذارد و زمانی که زمان پوشاندن آن‌ها برای جوجه‌کشی فرا می‌رسد، تخم‌های اضافی را از
برای جوجه‌کشی فرا می‌رسد، تخم‌های اضافی را از ماده‌های ضعیف‌تر دور می‌اندازد و در بیشتر موارد حدود ۲۰ عدد باقی می‌ماند. یک شترمرغ معمولی ماده می‌تواند تخم‌های خود را از بقیه تخم شترمرغ‌های دیگر در یک لانه مشترک تشخیص دهد. تخم‌های شترمرغ بزرگ‌ترین تخم در میان همه تخم‌ها هستند، اگرچه آنها در واقع کوچک‌ترین تخم‌ها نسبت به اندازه پرنده بالغ هستند - به‌طور میانگین طول، عرض، و دارند، بیش از ۲۰ برابر وزن تخم مرغ و تنها ۱ تا ۴ درصد اندازه تخم‌مرغ ماده است. آنها به رنگ کرم براق هستند، با پوسته‌های کلفت که با
به رنگ کرم براق هستند، با پوسته‌های کلفت که با سوراخ‌های کوچک مشخص شده‌اند. تخم‌ها توسط ماده‌ها در روز و توسط نرها در شب برتخم‌نشینی می‌شوند. در این کار از رنگ دو جنس برای فرار از تشخیص لانه استفاده می‌کند، زیرا ماده بی‌رنگ با شن همرنگ می‌شود، در حالی که نر سیاه تقریباً در شب غیرقابل تشخیص است. دوره برتخم‌نشینی ۳۵ تا ۴۵ روز است، که در مقایسه با دیگر بی‌تیغه‌ها نسبتاً کوتاه است. اعتقاد بر این است که این مورد به دلیل نرخ بالای شکار است. به‌طور معمول، نر از جوجه‌ها دفاع می‌کند و به آنها تغذیه می‌آموزد، اگرچه
دفاع می‌کند و به آنها تغذیه می‌آموزد، اگرچه نرها و ماده‌ها در پرورش جوجه‌ها همکاری می‌کنند. کمتر از ۱۰ درصد از لانه‌ها در دوره ۹ هفته‌ای تخم‌گذاری و جوجه‌کشی زنده می‌مانند و از جوجه‌های زنده‌مانده تنها ۱۵ درصد آنها تا یک سالگی زنده می‌مانند. خاستگاه احتمالی این افسانه که شترمرغ‌ها سر خود را در شن فرو می‌برند تا از خطر دوری کنند، این واقعیت است که شترمرغ‌ها تخم‌های خود را به جای لانه در سوراخ‌هایی در ماسه نگه می‌دارند و باید آنها را با استفاده از نوک خود در طول جوجه‌کشی بچرخانند. کندن چاله، قرار دادن تخم‌ها
جوجه‌کشی بچرخانند. کندن چاله، قرار دادن تخم‌ها و چرخاندن آنها ممکن است هر کدام با تلاشی برای فرو بردن سرشان در شن اشتباه گرفته شود.
ثقت الاسلام عنوانی عام، برای احترام و تکریم عالمان شیعه اثنی عشری است. در گذشته این عنوان معمولاً به افرادی گفته می‌شد که تحصیلات دینی خود را در حد معینی به انجام رسانده اما هنوز به مرتبهٔ بالاتر در ردهٔ روحانیت که به "آیت الله" معروف است نرسیده باشند. در گذشته نه چندان دور، این لقب دینی، معمولاً به کسانی اختصاص داشت که تحصیلات خود را در سطوح ۱ و ۲ حوزه‌های علمیه به پایان رسانده، و مدرک فقه اسلامی و الهیات (اصول دین) را کسب می‌کردند. همچنین "ثقت الاسلام" یک لقب کلی برای اشخاص مورد اعتماد و مورد احترام
یک لقب کلی برای اشخاص مورد اعتماد و مورد احترام مسلمانان است، که نشان دهنده دارا بودن سطح معینی از دانش حوزوی است. ریشه لغوی. لغت "ثقت الاسلام" [به زبان انگلیسی: Seghatoleslam]، [به زبان عربی: ] از دو کلمه عربی گرفته شده‌است: 'ثقه' به معنای "فرد امین و مورد اعتماد"، و "اسلام" که اشاره به دین اسلام دارد. از این رو می‌توان این لغت را، فرد مورد اعتماد اسلام، ترجمه کرد. در علم رجال، از نظر اصولیان، برای افتاء راهی جز رجوع به اخبار ثقات وجود ندارد و "ثقت الاسلام" به راویانی گفته می‌شود که عدالت و وثاقت آنها،
به راویانی گفته می‌شود که عدالت و وثاقت آنها، صریحاً احراز شده باشد. ثقت الاسلام به عنوان لقب دینی. در مذهب شیعه، لقب "ثقت الاسلام اغلب به عنوان گامی به سوی لقب عالی‌تر "آیت الله" تلقی می‌شده‌است؛ زیرا فرایند آیت الله شدن، مستلزم صرف سال‌ها مطالعه و تحقیق، فراتر از آنچه برای دریافت لقب " ثقت الاسلام" لازم است، می‌باشد. امروزه استفاده از لقب "ثقت الاسلام" ، در ایران، علیرغم دارا بودن اکثریت شیعه، زیاد رایج نیست. اگر چه در گذشته نه چندان دور، مورد استفاده قرار می گرفته است. همچنین در کشورهای دیگر با جمعیت
می گرفته است. همچنین در کشورهای دیگر با جمعیت قابل توجه شیعه، مانند عراق، استفاده از این لقب در گذشته هم، چندان رایج نبوده است. شایان ذکر است که استفاده از القاب مذهبی برای انتساب به روحانیون، در مذهب شیعه یکسان نبوده و نیست، و می‌تواند در نحوه استفاده، و درک معانی القاب در زمینه‌های مختلف، تفاوت‌هایی وجود داشته باشد. "ثقت الاسلام" نخستین بار به عنوان لقب دینی، برای محمد بن یعقوب کلینی (۲۵۸–۳۲۹ ه‍. ق)، گردآورنده کتاب الکافی به کار رفت. به گفته کاظم مدیر شانه چی در کتاب علم الحدیث، محمد بن یعقوب کلینی در
چی در کتاب علم الحدیث، محمد بن یعقوب کلینی در زمان خود به "ثقت الاسلام" معروف بود. تفاوت القاب آیت الله، حجت الاسلام و ثقت الاسلام. القاب روحانیون شیعه در ایران، از نظر مفهومی در طول تاریخ تغییر کرده‌اند. به عنوان مثال، لقب "ثقت الاسلام" که برای طلاب سطوح ۱ و ۲ حوزه‌های علمیه به کار می‌رفته‌است، در گذشته، لقب علمای بزرگ بوده‌است. علاوه بر این، برخی از القاب در قرن اخیر در بین روحانیون رایج شده‌است، به عنوان مثال، لقب "آیت الله العظمی" به مراجع تقلید گفته می‌شود، و یا در مقطعی از زمان، لقب "آخوند" برای
می‌شود، و یا در مقطعی از زمان، لقب "آخوند" برای علمای بزرگی چون ملا محمد کاظم خراسانی یا ملا محمد باقر مجلسی استفاده می‌شده‌است. لازم است ذکر شود که، این القاب در محیط حوزه‌های علمیه، کاملاً عرفی است، و توسط نهاد خاصی، اعطاء نمی‌گردند. در گذشته نه چندان دور، "ثقت الاسلام" به طلاب سطح ۱ و ۲ (اصطلاحاً طلاب مقدمات‌خوان) گفته می‌شده‌است. هم‌اکنون در حوزه‌های علمیه ایران، هدف اصلی در دوره مقدمات، آموزش ادبیات عرب (صرف، نحو، معانی و بیان) و آشنایی طلاب با دروس پایه، مثل منطق و فقه است، که به‌طور معمول از
دروس پایه، مثل منطق و فقه است، که به‌طور معمول از کتاب‌های جامع المقدمات، سیوطی، المغنی و غیره استفاده می‌شود. مدت زمان تدریس، معمولاً برای آموزش ادبیات عرب سه سال، و برای دروس منطق و فقه هم سه سال طول می‌کشد. همانطور که قبلأ هم بیان گردید، لقب "ثقت الاسلام" در گذشته، برای علمای بزرگی مانند شیخ محمد بن یعقوب کلینی و شیخ صدوق استفاده می‌شده است. اما لازم به ذکر است که در حال حاضر، در حوزه‌های علمیه ایران، از این لقب استفاده نمی‌شود. "حجت الاسلام" به طلاب سطح ۳ گفته می‌شود. در این دوره به‌طور معمول در علم
۳ گفته می‌شود. در این دوره به‌طور معمول در علم اصول، کتاب‌هایی نظیر: معالم الاصول یا اصول استنباط، الموجز، اصول الفقه مظفر، رسائل و کفایة الاصول تدریس می‌شود. در علم فقه نیز کتاب‌هایی نظیر شرح لمعه و مکاسب تدریس می‌شود. معمولاً مدت زمان این دوره آموزشی، چهار سال بطول می‌انجامد. پس از ورود طلاب به مرحله بعد (سطح ۴) و رسیدن به دوره تحصیلی درس خارج (دروس عالی حوزه) لقب "حجت الاسلام والمسلمین" به آنان اختصاص می‌یابد. این مرحله بالاترین دوره دروس حوزوی به‌شمار می‌رود، که با هدف مجتهد شدن طلاب در دو رشته فقه و
می‌رود، که با هدف مجتهد شدن طلاب در دو رشته فقه و اصول و یافتن توان استنباط احکام، از منابع اصیل کتاب (علوم قرآنی) ، سنت، و اجماع برپا می‌شود. این دوره معمولاً بدون متن درسی خاصی است، اما برای نظم بخشیدن به مطالب، مباحث براساس کفایة الاصول در اصول فقه و جواهر الکلام، تحریر الوسیله و عروة الوثقی در فقه طرح می‌شود و در حقیقت دوره تحقیقاتی حوزه محسوب می‌شود. مدت زمان تدریس، به‌طور معمول حداقل چهار سال طول می‌کشد. در زمان‌های گذشته، لقب "حجت الاسلام والمسلمین" برای مراجع تقلید به کار می‌رفت، چنانچه رساله‌های
برای مراجع تقلید به کار می‌رفت، چنانچه رساله‌های مرحوم آیت الله سید حسین طباطبایی بروجردی با عنوان حجت الاسلام والمسلمین بروجردی چاپ شده، یا در گذشته امام محمد غزالی دارای این لقب بوده‌است، اما امروزه این القاب معنای دیگری دارد. "آیت الله" به کسی گفته می‌شود که دوره درس خارج (دروس عالی حوزه) را با موفقیت به پایان رسانده و به درجه اجتهاد رسیده باشد و چندین سال هم نیز درس خارج فقه اسلامی یا اصول را نیز تدریس کرده باشد. اجتهاد به این معناست که شخص مورد نظر، با استفاده از ادله و مبانی فقهی و اصولی، خود توانایی
استفاده از ادله و مبانی فقهی و اصولی، خود توانایی استنباط احکام را داشته باشد. مجتهد خود بر دو قسم است: گونه اول کسی است که در برخی از ابواب فقه مجتهد است، که وی را "مجتهد متجزی" می‌نامند، و گونه دوم کسی است که در تمام ابواب فقه مجتهد است، که وی را "مجتهد مطلق" می‌نامند. ثقت الاسلام به عنوان نام خانوادگی در ایران. در حالی که "ثقت الاسلام" اساساً به‌عنوان "لقب" در اسلام شیعی مطرح بوده‌است، اما در برخی از خانواده‌های ایرانی به عنوان "نام خانوادگی" نیز مورد استفاده قرار گرفته است. این امر به دلیل آن است که در
قرار گرفته است. این امر به دلیل آن است که در بسیاری از فرهنگ‌ها، استفاده از القاب مذهبی به عنوان نام خانوادگی، یا استفاده از اصطلاحات مذهبی یا فرهنگی، که هویت فردی آنها را به عنوان نام خانوادگی آنها منعکس می‌کند، به‌طور معمول مشاهده می‌شود. با این حال، شایان ذکر است که استفاده از "ثقت الاسلام" به عنوان نام خانوادگی در جهان اسلام نسبتاً غیر معمول است و بیشتر به برخی از کشورها مانند ایران محدود می‌شود. در کشورهای دیگر، حتی کشورهایی که جمعیت مسلمان شیعه قابل توجهی دارند، استفاده از نام‌های خانوادگی دیگر که
توجهی دارند، استفاده از نام‌های خانوادگی دیگر که نماد هویت فرهنگی یا قومی آن‌ها است، امری رایج‌تر است. خانواده‌های مشهور با نام خانوادگی ثقت الاسلام در ایران. ممکن است افرادی با این "نام خانوادگی" در شیراز، تبریز یا سایر مناطق مختلف ایران، زندگی کنند، زیرا این یک نام خانوادگی خاص در ایران است. در اینجا تعدادی از خانواده‌های مشهور با نام خانوادگی "ثقت الاسلام" آورده شده است، با این وجود این فهرست به موارد زیر محدود نمی‌شود: ۱. میرزا علی آقا ثقت الاسلام تبریزی (۲۹ دی ۱۲۳۹–۹ دی ۱۲۹۰ خورشیدی) ، یک روحانی
تبریزی (۲۹ دی ۱۲۳۹–۹ دی ۱۲۹۰ خورشیدی) ، یک روحانی ملی‌گرای ایرانی بود که در جریان انقلاب مشروطه ایران در تبریز زندگی می‌کرده‌است. او یکی از روحانیون اصلاح‌طلب شیعه به‌شمار می‌آمد. ۲. (معروف به "سیدعلی ثقت الاسلام ارسنجانی") (آذر ۱۳۰۲ - خرداد ۱۳۷۹ خورشیدی)، یک عالم روحانی شیعه ایرانی بود که در شهر ارسنجان (استان فارس) و شیراز زندگی می‌کرد. وی یکی از تأثیرگذارترین و با نفوذترین عالم دینی در بین مردم ساکن در شهرستان ارسنجان، به‌خصوص شهر ارسنجان بوده‌است. وی در حین مدیریت حوزه علمیه ارسنجان، به تدریس فقه و
در حین مدیریت حوزه علمیه ارسنجان، به تدریس فقه و علوم اسلامی مشغول بود. ۳. شیخ محمدعلی ثقت الاسلام اصفهانی (۱۲۳۳–۱۲۷۹ خورشیدی)، یک عالم روحانی شیعه ایرانی ساکن اصفهان بود. وی از علما و فقهای بزرگ عصر خود در شهر اصفهان (استان اصفهان) بوده‌است و دانش و تخصص کاملی در تمامی حوزه‌های فقه اسلامی داشت. ۴. سید عبدالله ثقت الاسلام (۱۱ مرداد ۱۲۴۷–۱۷ تیر ۱۳۴۱ خورشیدی) یک روحانی شیعه دوازده امامی ایرانی بود که در اصفهان و نجف (عراق) زندگی می‌کرد. وی در نجف به تدریس و تألیف کتب اشتغال داشت و آثار ارزشمندی در علوم
و تألیف کتب اشتغال داشت و آثار ارزشمندی در علوم اسلامی از خود به جای گذاشته‌است.
سازمان ملل متحد ۸ قطعنامه صادر کرد که عراق با همه آنها موافقت کرد ولی ایران فقط به آخرین قطعنامه پاسخ مثبت داد که آنهم یکسال پس از انتشار آن، سازمان کنفرانس اسلامی ۱۰ پیشنهاد ارائه داد که مورد پذیرش ایران قرار نگرفتند. جنبش عدم تعهد دو بار .گروه هفت (هفت کشور صنعتی جهان) در دو قطعنامه و شورای همکاری خلیج فارس در دو قطعنامه (در مواقعی که امنیت دریانوردی و امنیت تردد نفت در منطقه به خطر افتاد) به لزوم رسیدن به صلح تأکید می‌کردند. مسئولان ایران بلافاصله جنگ را به یک دوگانه جنگ بین حق و باطل تبدیل کردند و مانند
یک دوگانه جنگ بین حق و باطل تبدیل کردند و مانند صفویه با افزودن شعائر شیعی به این جنگ خواص یک جنگ مذهبی را دادند. سازمان ملل از شش روز پس از شروع جنگ (۶ مهرماه) قطعنامه‌هایی صادر می‌کرد، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد و افراد و سازمان‌های دیگر پیشنهادهای صلح ارائه می‌دادند که همگی توسط عراق پذیرفته می‌شدند ولی مسئولان ایران اعلام می‌کردند که بدون برکناری و مجازات صدام حسین و تأسیس یک حکومت اسلامی در عراق آتش‌بس ممکن نیست. سرانجام یکسال پس از صدور آخرین قطعنامه سازمان ملل در اثر پایان یافتن منابع خود
قطعنامه سازمان ملل در اثر پایان یافتن منابع خود مجبور شدند آن را بپذیرند و تداوم حکومت صدام حسین و تعیین متجاوز پسا آتش‌بس را نیز قبول کردند. موضع رسمی ایران آن بود که ارتش عراق پیش از برقراری آتش‌بس می‌بایست از خاک ایران عقب‌نشینی کند. این شرط هرچند به لحاظ اصولی قابل دفاع بود، اما به نظر برخی ناظران عملی به نظر نمی‌رسید… چنین شرطی هیچ‌گاه محقق نشد و حتی هشت سال بعد نیز که ایران پایان جنگ را پذیرفت، ابتدا آتش‌بس برقرار شد و بعد نیروها به مرزهای بین‌المللی بازگشتند. گفته‌های مسئولان ایران. روح‌الله خمینی
بازگشتند. گفته‌های مسئولان ایران. روح‌الله خمینی ،در ساعت ۷ بعداز ظهر ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ در پیام خود به‌مناسبت آغاز سال تحصیلی ۵۹–۶۰ گفت: این آلت دست آمریکا به ایران تجاوز کرده‌است… یک حرفی که با ارتش عراق دارم اینست که ارتش عراق با چه کسی می‌خواهد جنگ بکند؟ طرفدار کیست و مخالف کی؟ طرفدار صدام است که اشتراکی و کافر است برضد کی برضد اسلام؟ محمد علی رجایی نخست‌وزیر در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ بلافاصله پس از حمله عراق به ایران گفت: ما به ملت مسلمان ایران اطمینان می‌دهیم که مرگ رژیم حاکم بر عراق فرارسیده است و این خداست که
مرگ رژیم حاکم بر عراق فرارسیده است و این خداست که بدین وسیله می‌خواهد ملت ما را با ملت عراق در افتخار سرنگونی صدام و رژیم نفرینی اش سهیم گرداند. بنی صدر رئیس‌جمهور وقت در ۵ مهرماه ۱۳۵۹ (یک روز قبل از مذاکره با سران کشورهای اسلامی) در مصاحبه خود گفت: ما گفته‌ایم که برای میانجیگری و آشتی ما آمادگی نداریم برای اینکه بین حق و باطل آشتی معنی ندارد. بنی صدر رئیس‌جمهور وقت در ۶ مهرماه ۱۳۵۹ در مذاکره با سران کشورهای اسلامی یاسرعرفات حبیب شطی و ضیاءالحق گفت: دنیای اسلام باید به متجاوز بفهماند که در تعارض بین حق و
اسلام باید به متجاوز بفهماند که در تعارض بین حق و باطل بیطرف نیست و از حق جانبداری می‌کند باید به حکومت متجاوز عراق از جانب همه کشورهای اسلامی یادآور شد که حمله به ایران حمله به اسلام و امت اسلامی است. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه مطبوعاتی هفتگی خود در ۷ مهرماه ۱۳۵۹ در مورد مذاکرات با سران کشورهای اسلامی گفت: ما با یاسر عرفات در مورد اصل جنگ مذاکرات زیادی داشتیم و در آن جلسه دو طرف متفق بودیم که این جنگ را آمریکا شروع کرده و عراق آلت دست شده نقطه نظر ما این بود که سرنوشت جنگ با پیروزی ما تعیین شود
ما این بود که سرنوشت جنگ با پیروزی ما تعیین شود زیرا برای ما کافی نیست که بگوییم شکست نخورده‌ایم زیرا باید نشان بدهیم که انقلاب خیلی قوی است و رسالت انقلاب اینست که این جنگ را ببرد و فکر انقلاب را برای توسعه باز کند. روح‌الله خمینی در ۱۲ آبان ۱۳۵۹ گفت: «با تمام قدرت، بیست سال هم این جنگ طول بکشد، ما ایستاده‌ایم.» حسینعلی منتظری در نماز جمعه قم ۱۴ فروردین ۱۳۶۰: مادامی که ارتش صدام در خاک ماست مذاکره محال است. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس در مصاحبه ای در ۱۰ فروردین ۱۳۶۰ پس از دیدار با هیئت کنفرانس اسلامی گفت: ما
۱۳۶۰ پس از دیدار با هیئت کنفرانس اسلامی گفت: ما سه چیز می‌خواستیم که در پیشنهاد هیئت نیست: اول بررسی تجاوز و محاکمه متجاوز در دادگاه بین‌المللی اسلامی دیگری خروج نیروهای عراقی قبل از آتش‌بس یعنی نه اینکه اول آتش‌بس یا مذاکره بعد خروج تا سرباز خارجی در خاکمان هست مذاکره ای نخواهیم کرد. سوم اینکه مدار بحث باید قرارداد الجزایر باشد روح‌الله خمینی در خرداد ۱۳۶۰ به‌طور خصوصی به بنی صدر گفته بود که شخصاً موافق صلح است ولی صلح مخالفان زیادی دارد. محمد علی رجایی گفته بود: «ما میانجیگری را نخواهیم پذیرفت. این جنگ،
بود: «ما میانجیگری را نخواهیم پذیرفت. این جنگ، جنگ با کشور نیست؛ جنگ عقیده با عقیده است. ما به هیچ وجه بحث سیاسی و مذاکره و حسن نیت را به معنای کسی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند، نمی‌پذیریم.» «تنها شهادت است که ما را از صحنه نبرد خارج خواهد کرد. به همین جهت است که ما به هیچ وجه بحث میانجی و مذاکره و حتی حسن نیتی که بخواهد ما را تشویق به مذاکره کند نمی‌پذیریم.» اکبر هاشمی رفسنجانی در اسفند ۱۳۶۰ در مصاحبه با هفته نامه موقف عربی گفت: «ما نمی‌خواهیم در سایه رژیم فعلی عراق، به هیچ توافقی با بغداد برسیم… و
رژیم فعلی عراق، به هیچ توافقی با بغداد برسیم… و این سری نیست که آن را فاش کنم که صدام حسین توسط میانجی‌ها موافقت کرد طبق مواد و شرایط قرارداد الجزایر و بدون قید و شرط، عقب‌نشینی کند… ولی ما این پیشنهاد را رد کردیم و با هرگونه توافقی مخالفت خواهیم کرد.» … «مادامی که رژیم فعلی عراق، طرف دوم توافق باشد. .. این توافق باید با ملت عراق و پس از پیروزی امضا گردد. ما حاضر نیستیم دست از حمایت از سازمان‌های مخالف رژیم عراق برداریم.» او دربارهٔ پیشنهاد عربستان برای پرداخت خسارت به ایران تاکیدکرد: «این پیشنهاد و
پرداخت خسارت به ایران تاکیدکرد: «این پیشنهاد و پیشنهادهای مخالف را قبول نمی‌کنیم، مسئله ضرر و منفعت نیست، مسئله، مسئله حق و باطل است.» سید علی خامنه ای در خطبه‌های نمازجمعه ۲۹ تیرماه ۱۳۶۳ گفت: «از هر تلاشی برای صلح عادلانه استقبال می‌کنیم ولی… ما در جنگ از صدام نخواهیم گذشت. اگر خیال می‌کنند با گذشت زمان و فشارهای تبلیغاتی خواهند توانست ما را از جرائم سنگین که این رژیم مرتکب شده به غفلت بکشانند خیال خامی است» هاشمی رفسنجانی در خطبه‌های نماز جمعه ۵ مرداد ۱۳۶۳ گفت: «آنهایی که اعتقاد دارند صدام متجاوز است یک
گفت: «آنهایی که اعتقاد دارند صدام متجاوز است یک دادگاه صالح تشکیل دهند و حکم را صادر کنند. و گرنه ما طور دیگر عمل می‌کنیم.» بهره‌برداری عراق از موضع ایران. ایران بر اینکه عراق متجاوز است و میانجیگری معنایی ندارد تأکید می‌کرد عقب‌نشینی سریع و مجازات تجاوزگر (برکناری و مجازات صدام) را تنها راه خاتمه جنگ می‌دانست. ادامه این موضع‌گیری ایران و نیز ورود ایران به خاک عراق در تابستان ۱۳۶۱ باعث شد عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس در تبلیغات خود ایران را به‌عنوان کشور جنگ طلب متجاوز و غیرقابل توقف معرفی کنند که باید از
طلب متجاوز و غیرقابل توقف معرفی کنند که باید از هر روشی برای توقف آن استفاده کرد. بدین ترتیب عراق حمله به سکوهای نفتی (در بهمن ۱۳۶۱) و کشتی‌های نفتکش را به‌عنوان عاملی برای توقف صادرات نفت ایران و فشار اقتصادی برای پذیرفتن قطعنامه‌های سازمان ملل توجیه می‌کرد. فصل مشترک همه قطعنامه‌های شورای امنیت تا پیش از قطعنامه ۵۹۸ این بود که در هیچ‌یک از آن‌ها به سه عنصر «آغازگر جنگ»، «کشور متجاوز» و «چگونگی تنبیه متجاوز» اشاره‌ای نشده بود (مطلبی که مورد درخواست ایران بود). عراق همه قطعنامه‌های سازمان ملل را پذیرفت یا
عراق همه قطعنامه‌های سازمان ملل را پذیرفت یا آمادگی خود را برای پذیرش آن اعلام کرد ولی ایران تنها قطعنامه ۵۹۸ را آنهم پس از یک سال از صدور آن پذیرفت. لیست میانجیگریها. درخواست دبیرکل سازمان ملل متحد برای حل اختلافات. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۰ یا اول مهر ۱۳۵۹، کورت والدهایم دبیرکل سازمان ملل متحد از طرفین خواست که تلاش خود را برای حل اختلافات به کار بگیرند. نخستین بیانیه شورای امنیت در زمینه این جنگ، از دو طرف خواسته بود که از هرگونه اقدام نظامی خودداری کنند. عراق با آن موافقت کرد ولی ایران آن را رد کرد. قطعنامه
با آن موافقت کرد ولی ایران آن را رد کرد. قطعنامه ۴۷۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد در مهرماه ۱۳۵۹. قطعنامه ۴۷۹ شورای امنیت در۲۸ سپتامبر ۱۹۸۰–۶ مهرماه ۱۳۵۹ صادر شد. با ذکر عبارت «وضعیت میان ایران و عراق» از دو کشور خواسته شد که از توسل به زور خودداری کنند. عراق بلافاصله این قطعنامه را پذیرفت ولی ایران اعلام کرد تا پیش از خروج نیروهای عراق از خاک ایران، این قطعنامه را نمی‌پذیرد. عصمت کتانی، معاون سابق دبیرکل سازمان ملل در امور هماهنگی سازمانهای تخصصی، که در این زمان، نماینده عراق در سازمان ملل بود، در جلسه
این زمان، نماینده عراق در سازمان ملل بود، در جلسه شورای امنیت در ۲۶ ماه سپتامبر شرکت و از پایبندی عراق به اصول عدم مداخله در امور داخلی کشورها و احترام به حاکمیت ملی و حفظ صلح و امنیت بین‌المللی سخن گفت .. وی تأکید کرد: «به هیچ وجه، قصد ادامه جنگ را ندارد… به شرط آنکه ایران نیز این اصول را تأیید و به آنها عمل کند». وی از شورای امنیت خواست تا در صورت تمایل به صدور قطع‌نامه ای دربارهٔ جنگ ایران و عراق، به وزیر خارجه عراق فرصت دهد برای بیان نظرهای دولت متبوع خود به نیویورک سفر کند. دو روز بعد، وی در جلسه‏ ۲۸
به نیویورک سفر کند. دو روز بعد، وی در جلسه‏ ۲۸ سپتامبر شورای امنیت حضور یافت که در آن، قطع‌نامه ۴۷۹ به تصویب رسید. صدام حسین در نامه به دبیرکل، ضمن اعلام پذیرش قطع‌نامه، آمادگی خود را برای پیروی از آن به شرط پذیرش طرف ایرانی، ابراز کرد و: «موضع ما دقیقاً، بر اساس روح قطع‌نامه‏ ۴۷۹... است». سعدون حمادی، وزیر خارجه عراق، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل در ۳ اکتبر سال ۱۹۸۰ (۱۱ مهر ماه سال ۱۳۵۹) با اشاره به موافقت عراق با قطع‌نامه‏ ۴۷۹ و مخالفت ایران با آن، بنابر اصل تکرار در اعلام مواضع در مجامع
با آن، بنابر اصل تکرار در اعلام مواضع در مجامع بین‌المللی، جمهوری اسلامی را به توسعه طلبی و نقض مقررات بین‌المللی متهم کرد. همچنین، با بیان تاریخچه ای از آنچه تمایلات توسعه طلبانه ایران در زمان شاه و پس از پیروزی انقلاب خواند، ۴ سپتامبر سال ۱۹۸۰ (۱۳ شهریور ماه سال ۱۳۵۹) را روز آغاز جنگ اعلام کرد و افزود، نیروهای عراق در اجرای حق دفاع از خود ناگزیر شدند به اشغال زین القدس (ارتفاعات میمک)(بر پایه قرارداد ۱۹۷۵ بین ایران و عراق قرار بود بخشی از منطقه میمک و ارتفاعات آن به همراه زین‌الکش و سیف ابوعبیده به دولت
آن به همراه زین‌الکش و سیف ابوعبیده به دولت عراق واگذار شود که بدلایلی انجام نشد.). از طرف ایران پایان دهند و سرزمین اشغال شدهٔ عراق را دوباره تصرف کنند. وی در قسمت دیگری از سخنان خود، با ادعای نقض توافق‌نامه الجزایر در حرف و عمل از سوی ایران، اقدام نظامی عراق علیه ایران را دفاع پیش‌گیرانه خواند. پشنهاد خانم گاندی به هر دو طرف در۱۰ مهر ۱۳۵۹. بنوشته روزنامه هندی ساندی استاندارد در ۵ اکتبر ۱۹۸۰. ایندیرا گاندی ده روز پس از آغاز جنگ دو نامه مشابه به صدام حسین و بنی صدر فرستاد و از آنها تقاضا کرد جنگ بیهوده را
بنی صدر فرستاد و از آنها تقاضا کرد جنگ بیهوده را رها کنند. این درحالیست که در روز سیزدهم درگیری ایران پیشنهاد آتش‌بس عراق را رد کرده و روح‌الله خمینی کشورهای عرب طرفدار عراق را به تلافی تهدید کرده‌است. میانجیگری دبیرکل سازمان ملل در دیماه ۱۳۵۹. دبیرکل سازمان ملل اولاف پالمه در سفر به ایران اصولی را به عنوان مبنایی برای صلح مطرح کرد، اما حاضر نشد در مذاکراتش دولت عراق را به دلیل تجاوز به ایران محکوم کند. البته او گفت: «صدام گیر افتاده و برای بیرون رفتن از دام، باید یک بهانه‌ای داشته باشد.» سازمان ملل به