payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معیشت پایدار در تقاطع مطالعات توسعه و زیست‌محیطی پدیدار می‌شود تا راه جدیدی برای تفکر دربارهٔ کار، تولید و توزیع ارائه دهد. به‌طور خاص، کار جمعیت‌های آسیب‌پذیر (به عنوان مثال، جمعیت کم‌درآمد ساکن در انتهای هرم، جوامع بومی، و غیره) در این مفهوم برای ساختن آینده‌ای پایدار مورد بحث قرار می‌گیرند که در آن نابرابری در خانوارها حذف شود. این اصطلاح نشان‌دهنده نگرانی با گسترش تمرکز مطالعات فقر فراتر از تظاهرات فیزیکی فقر است تا آسیب‌پذیری و طرد اجتماعی را نیز شامل شود. رویکرد معیشت پایدار که از نظریه مربوط به توسعه
رویکرد معیشت پایدار که از نظریه مربوط به توسعه پایدار سرچشمه می‌گیرد، نگرانی‌های جمعی برای منابع زیست‌محیطی و اقتصادی و تمرکز فردی را دربر می‌گیرد.
نیکولاس نارتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اشتوتگارت بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کلن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶، زیر ۱۷، زیر ۱۸، زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال دانمارک بازی کرده است. زندگی شخصی. نارتی از طریق پدرش از تبار غنائی و مادرش دانمارکی است. برادر کوچکتر او نواه نارتی نیز یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای است.
جان امدیسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. او در طول دوران باشگاهی خود برای آرهوس بازی می‌کرد.
الکساندر آمیتزبل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مهاجم برای آلسوند بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
کندی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی آنورانگ کاشیاپ است. در این فیلم بازیگرانی همچون راهول بات و سانی لئونه ایفای نقش کرده‌اند.
مالت آموندسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مدافع برای کلمبوس کرو در لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی می‌کند. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال دانمارک، زیر ۱۹ سال دانمارک، و زیر ۲۰ سال دانمارک بازی کرده است.
آقای مامان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی شاد علی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریتیش دشموک، جنلیا دی‌سوزا و ماهش مانجرکار ایفای نقش کرده‌اند.
مگنوس آنبو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که در پست دفاع راست بازی می‌کرد.
نمایشگاه پورت دو ورسای پاریس () یک مرکز نمایشگاه و همایش در پاریس، فرانسه است. این نمایشگاه که در سال ۱۹۲۳ تأسیس شده دارای ۲۲۷٬۰۰۰ مترمربع مساحت کلی و ۲۱۶٬۰۰۰ مترمربع فضای سرپوشیده شامل ۸ پاویون، ۲ ادیتوریوم و ۳۲ اتاق جلسه است. این مرکز هر ساله میزبان میزبان ۱۲۰ نمایشگاه تجاری است.
منابع آب فلسطین عملاً به‌طور کامل توسط اسرائیل کنترل می‌شود و تقسیم آب‌های زیرزمینی مشمول مقررات پیمان اسلو ۲ است. به‌طور کلی، کیفیت آب در نوار غزه در مقایسه با کرانه باختری بسیار بدتر است. حدود یک سوم تا نیمی از آب تحویلی در سرزمین‌های فلسطینی در شبکه توزیع تلف می‌شود. محاصره پایدار نوار غزه و جنگ غزه (۲۰۰۹–۲۰۰۸) آسیب شدیدی به زیرساخت‌های نوار غزه وارد کرده است. در مورد فاضلاب، تصفیه خانه‌های موجود ظرفیت تصفیه کل فاضلاب تولیدی را ندارند و باعث آلودگی شدید آب می‌شوند. توسعه این بخش به شدت به تأمین مالی
آب می‌شوند. توسعه این بخش به شدت به تأمین مالی خارجی بستگی دارد. نگاه کلی. منطقه اسرائیل/فلسطین مانند بسیاری از کشورهای دیگر در منطقه تحت فشار آب قرار دارد و تحلیلگران کلان بررسی نحوه اشتراک منابع آبی را تنها مهم‌ترین مشکل برای مردم خاورمیانه می‌دانند. یک سوم کل آب مصرف شده در اسرائیل تا دهه ۱۹۹۰ از آب‌های زیرزمینی که به نوبه خود از باران‌های کرانه باختری ناشی می‌شد، استخراج می‌شد و مبارزه بر سر این منبع به عنوان یک بازی حاصل جمع صفر توصیف شده است. طبق گفته دیده‌بان حقوق بشر، مصادره آب توسط اسرائیل نقض
دیده‌بان حقوق بشر، مصادره آب توسط اسرائیل نقض مقررات لاهه ۱۹۰۷ است که یک قدرت اشغالگر را از سلب مالکیت منابع سرزمین‌های اشغالی به نفع خود منع می‌کند. در پی سال ۱۹۶۷، اسرائیل حقوق آب فلسطینیان در کرانه باختری را لغو کرد، و با فرمان نظامی ۹۲ اوت همان سال تمام قدرت مدیریت آب را در اختیار مقامات نظامی قرار داد، اگرچه طبق قوانین بین‌المللی فلسطینیان حق داشتند. به یک سهم. هر دو سفره آب خود اسرائیل از کرانه باختری سرچشمه می‌گیرند و شهرهای شمالی آن بدون آنها خشک می‌شوند. به گفته جان کولی، چاه‌های کشاورزان فلسطینی
به گفته جان کولی، چاه‌های کشاورزان فلسطینی کرانه باختری، که در قوانین عثمانی، بریتانیا، اردن و مصر منابع خصوصی متعلق به روستاها بود عنصر کلیدی پشت استراتژی اسرائیل پس از سال ۱۹۶۷ برای حفظ منطقه و نظم بخشیدن به آن منطقه بود. برای محافظت از «ذخایر آب یهودیان» از آنچه «تجاوز» تلقی می‌شد بسیاری از چاه‌های موجود مسدود یا مهر و موم شدند، فلسطینی‌ها از حفر چاه‌های جدید بدون مجوز نظامی که تقریباً غیرممکن بود، منع شدند و سهمیه‌های محدودکننده برای استفاده از آب فلسطین تحمیل شد. تعداد ۵۲۷ چشمه شناخته شده در کرانه
تحمیل شد. تعداد ۵۲۷ چشمه شناخته شده در کرانه باختری، فلسطینیان را با نیمی از مصرف داخلی خود (۲۰۱۰) تأمین می‌کند. چاه‌های تاریخی که روستاهای فلسطینی را تجهیز می‌کنند اغلب برای استفاده انحصاری از شهرک‌ها سلب مالکیت شده‌اند: به این ترتیب چاه اصلی العیزاریه در دهه ۱۹۸۰ توسط معال ادومیم تصرف شد، در حالی که بیشتر زمین‌های آن از آنها سلب شد و روستاییان را با آنها مواجه کرد. ۲۹۷۹ از ۱۱۱۷۹ دونوم اصلی آنها. بیشتر حفاری‌های حامل آب اسرائیلی مکوروت در کرانه باختری در دره اردن واقع شده است، جایی که فلسطینی‌ها در نهایت
اردن واقع شده است، جایی که فلسطینی‌ها در نهایت تا سال ۲۰۰۸ حدود ۴۴ درصد کمتر از آنچه قبل از توافق موقت ۱۹۹۵ به آن دسترسی داشتند، آب برداشت کردند. بر اساس آن قراردادهای اسلو، اسرائیل ۸۰ درصد از آبهای کرانه باختری و ۲۰ درصد باقیمانده فلسطینی را به دست آورد، درصدی که با این حال، هیچ «حق مالکیت» را برای فلسطینیان قائل نشد. از مجموع ۱۳۸/۵ میلیون متر مکعب در سال ۲۰۱۱، فلسطینی‌ها توانستند تنها ۸۷ میلیون متر مکعب استخراج کنند، با توجه به مشکلاتی که در دریافت مجوزهای اسرائیل وجود داشت و کمبود ناشی از خشک شدن نیمی
اسرائیل وجود داشت و کمبود ناشی از خشک شدن نیمی از چاه‌های فلسطینی باید تا حدی با خرید آب از اسرائیل جبران شود. با این اثر خالص که مصرف سرانه آب فلسطین ۲۰ درصد کاهش یافته است. حداقل مصرف سرانه آب سازمان جهانی بهداشت ۱۰۰ لیتر در روز است. توسعه‌های شهری نمونه فلسطینی، مانند شهر روابی، به دلیل محدودیت‌های دسترسی به آب به شدت با مشکل مواجه شده است. تاریخ. از زمان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، موضوع توسعه منابع آبی منطقه، موضوعی حیاتی در درگیری‌ها و مذاکرات منطقه‌ای بوده است که در ابتدا شامل سوریه، اردن و
منطقه‌ای بوده است که در ابتدا شامل سوریه، اردن و اسرائیل می‌شد. پس از جنگ شش روزه، زمانی که اسرائیل سرزمین‌های فلسطینی را اشغال کرد، استفاده از آب و سرویس بهداشتی ارتباط نزدیکی با تحولات درگیری اسرائیل و فلسطین داشت. منابع آب و زمین در کرانه باختری به‌طور خاص مانع اصلی حل مناقشه در این منطقه است. فلسطینی‌ها ادعا می‌کنند که حق قانونی مالکیت دارند یا ادعای استفاده از سه منبع آبی در این منطقه دارند: (الف) مخزن آب زیرزمینی آبخوان کوه، آبخوان ساحلی نوار غزه و رودخانه اردن به میزان ۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال.
رودخانه اردن به میزان ۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال. بیش از ۵۰ درصد از منابع آب طبیعی بین دریای مدیترانه و رود اردن. در سال ۱۹۹۵، سازمان آب فلسطین (Palestinian Water Authority (PWA)) با فرمان ریاست جمهوری تأسیس شد. یک سال بعد، وظایف، اهداف و مسئولیت‌های آن از طریق آیین‌نامه‌ای تعریف شد که به سازمان آب مأموریت مدیریت منابع آب و اجرای سیاست آب را داد. منابع آب. تقسیم در پیمان اسلو ۲. پیمان اسلو ۲ در سال ۱۹۹۵ به فلسطینیان در کرانه باختری اجازه می‌دهد تا از ۱۱۸ میلیون متر مکعب (میلی‌متر مکعب) آب در سال استفاده
میلیون متر مکعب (میلی‌متر مکعب) آب در سال استفاده کنند. قرار بود ۸۰ میلیون متر مکعب از چاه‌های تازه حفر شده تأمین شود. با این حال، سازمان آب فلسطین قادر به حفاری چاه‌های جدید تنها ۳۰ میلیون متر مکعب با هزینه چشمه‌ها و چاه‌های موجود بود. در توافقنامه اسلو دوم، اسرائیلی‌ها چهار برابر سهم فلسطین یا ۸۰ درصد از منابع آبخوان مشترک را به خود اختصاص داده‌اند. با این حال، ۹۴ درصد (۳۴۰ میکرومتر متر) از آبخوان غربی برای استفاده در داخل اسرائیل به اسرائیلی‌ها اختصاص داده شد. مقادیر مجاز پس از پایان دوره موقت پنج ساله
شد. مقادیر مجاز پس از پایان دوره موقت پنج ساله مورد نظر تطبیق داده نشده است. طرفین کمیته مشترک آب را برای اجرای مفاد ماده ۴۰ پیوست III ایجاد کردند. بر اساس گزارش بانک جهانی، اسرائیل ۸۰ درصد بیشتر از آنچه در توافق اسلو توافق شده بود، از کرانه باختری آب استخراج کرد، در حالی که برداشت‌های فلسطینی در محدوده مورد توافق بود. برخلاف انتظارات در اسلو ۲، آب استخراج شده توسط فلسطینی‌ها در کرانه باختری بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ کاهش یافته است. به دلیل برداشت بیش از حد اسرائیل، سطح آبخوان‌ها نزدیک به «نقطه‌ای است که
اسرائیل، سطح آبخوان‌ها نزدیک به «نقطه‌ای است که آسیب‌های جبران‌ناپذیری به آبخوان وارد می‌شود». چاه‌های کرانه باختری، چاه‌ها و چشمه‌های محلی فلسطین را خشک کرده‌اند. آب از حوضه رود اردن. رودخانه اردن علیا به سمت جنوب به دریای جلیل می‌ریزد که بزرگ‌ترین ظرفیت ذخیره آب شیرین را در امتداد رود اردن فراهم می‌کند. دریاچه طبریه به رود اردن سفلی می‌ریزد که از طریق دره اردن به سمت جنوب می‌پیچد و به انتهای آن در دریای مرده می‌رسد. فلسطینی‌ها از هرگونه دسترسی به این آب محروم هستند. حدود یک چهارم از ۴۲۰ میلیون مترمکعب
محروم هستند. حدود یک چهارم از ۴۲۰ میلیون مترمکعب پمپاژ اسرائیل از دریای جلیل به جوامع محلی اسرائیل و اردن می‌رود. مابقی قبل از رسیدن به کرانه باختری از طریق حامل آب ملی (NWC) به اسرائیل منحرف می‌شود. تقریباً تمام آب رودخانه یرموک در شمال کرانه باختری توسط اسرائیل، سوریه و اردن منحرف می‌شود. آب نهر تیرزا، بزرگ‌ترین نهر دره اردن مرکزی، که از آب باران تغذیه می‌شود، توسط اسرائیل به مخزن تیرزا هدایت می‌شود و توسط شهرک‌های این منطقه برای آبیاری محصولات و پرورش ماهی استفاده می‌شود. سایر آب‌های سطحی. در غزه، تنها
استفاده می‌شود. سایر آب‌های سطحی. در غزه، تنها منبع آب‌های سطحی وادی غزه بوده است. ادعاهایی وجود دارد که اسرائیل قبل از ورود به غزه بخشی از آب خود را برای اهداف کشاورزی در داخل اسرائیل منحرف می‌کند. آب‌های زیرزمینی. در کرانه باختری، منبع اصلی آب زیرزمینی، آبخوان کوهستانی است که از سه سفره زیرزمینی تشکیل شده است: قبل از اشغال کرانه باختری توسط اسرائیل، اسرائیل ۶۰ درصد از آب استخراج شده از سفره‌های زیرزمینی مرزی را برداشت می‌کرد. بین آن و کرانه باختری رود اردن. در حال حاضر ۸۰ درصد طول می‌کشد که به‌طور کلی به
در حال حاضر ۸۰ درصد طول می‌کشد که به‌طور کلی به این معنی است که ۴۰ درصد از آب اسرائیل از سفره‌های کرانه باختری تأمین می‌شود. "آبخوان غربی" که در اسرائیل «آبخوان یارکون-تانینیم» نامیده می‌شود، بزرگ‌ترین آبخوان است که بر اساس میانگین تخمین سالیانه، ۳۶۲ میلیون متر مکعب (میلی‌متر مکعب) تولید می‌کند (که ۴۰ میلیون مترمکعب آن شور است). ۸۰ درصد از منطقه تغذیه این حوضه در کرانه باختری و ۸۰ درصد از فضای ذخیره‌سازی در داخل مرزهای اسرائیل قرار دارد. اسرائیلی‌ها از سفره‌های زیرزمینی این حوضه با استفاده از ۳۰۰ چاه عمیق
زیرزمینی این حوضه با استفاده از ۳۰۰ چاه عمیق آب زیرزمینی در غرب خط سبز و همچنین با چاه‌های عمیق در مرز کرانه باختری بهره‌برداری می‌کنند. فلسطینی‌هایی که به چاه‌ها و چشمه‌های از قبل موجود دسترسی دارند، ممکن است از آنها استفاده کنند، اما برخلاف شهرک‌های اسرائیلی، حفر چاه‌های جدید ممنوع است. "آبخوان شمال شرقی"، که در اسرائیل «آبخوان گیلبوآ-بت شیان» یا «آبخوان Schhem-Gilboa» نامیده می‌شود، دارای بازده سالیانه ایمن ۱۴۵ میلی‌متر سانتی‌متر است (که ۷۰ میلیون مترمکعب آن شور است). تقریباً صد در صد آب آن از نزولات
آن شور است). تقریباً صد در صد آب آن از نزولات جوی در منطقه کرانه باختری تأمین می‌شود، اما سپس در جهت شمال به زیر زمین به دره بیسان (بت شیان) و جزریل می‌ریزد. "آبخوان شرقی"، به‌طور کامل در کرانه باختری، دارای عملکرد ایمن سالانه ۱۷۲ میلیون مترمکعب است (که ۷۰ تا ۸۰ میکرومتر آن شور است). این آبخوان عمدتاً توسط چشمه‌ها تخلیه می‌شود. به گفته Hiniker، در یک نرخ پایدار متوسط، مقدار آب شیرین مشترک قابل تجدید موجود در سراسر دره اردن تقریباً ۲۷۰۰ میلیون متر مکعب در سال است که از ۱۴۰۰ میلیون متر مکعب آب زیرزمینی و
سال است که از ۱۴۰۰ میلیون متر مکعب آب زیرزمینی و ۱۳۰۰ میلیون متر مکعب آب سطحی تشکیل شده است. با این حال، تنها کسری از این می‌تواند توسط فلسطینیان در کرانه باختری استفاده شود. اسرائیل از سال ۱۹۶۷ دسترسی فلسطینیان به کل رود اردن سفلی را ممنوع کرده است. پس از آغاز اشغال نظامی اسرائیل در سال ۱۹۶۷، اسرائیل اراضی کرانه باختری در مجاورت رود اردن را به عنوان منطقه نظامی بسته اعلام کرد که تنها کشاورزان شهرک نشین اسرائیلی اجازه دسترسی به آن را دارند. در سال ۱۹۸۲، زیرساخت‌های آبی کرانه باختری تحت کنترل ارتش اسرائیل
آبی کرانه باختری تحت کنترل ارتش اسرائیل به شرکت ملی آب اسرائیلی مکوروت واگذار شد. از سال ۲۰۰۹، مکوروت (شرکت آب اسرائیلی) حدود ۴۲ حلقه چاه در کرانه باختری، عمدتاً در منطقه دره اردن، که عمدتاً شهرک‌های اسرائیلی را تأمین می‌کنند، بهره‌برداری می‌کند. میزان آبی که مکوروت می‌تواند به فلسطینی‌ها بفروشد منوط به تأیید مقامات اسرائیلی است. حفر چاه در آبخوان‌های کوهستانی توسط فلسطینی‌ها محدود شده است؛ بنابراین، بیشتر آب آن از زیر زمین به سمت دامنه‌های تپه‌ها و به قلمرو اسرائیل می‌ریزد. بر اساس برآوردهای مختلف، بین
اسرائیل می‌ریزد. بر اساس برآوردهای مختلف، بین ۸۰۸۰ تا ۸۵ درصد از آب‌های زیرزمینی کرانه باختری یا توسط شهرک نشینان اسرائیلی استفاده می‌شود یا به اسرائیل سرازیر می‌شود. آبخوان ساحلی تنها منبع آب زیرزمینی نوار غزه است. در زیر سواحل اسرائیل، با غزه در پایین دست در انتهای حوضه قرار دارد. از آنجایی که آب عمدتاً از شرق به غرب در زیر زمین جریان دارد، با این حال، برداشت‌های فلسطینی از آبخوان هیچ تأثیری بر طرف اسرائیلی ندارد. برعکس، اسرائیل حلقه‌ای از چاه‌های عمیق متعدد در امتداد مرز غزه نصب کرده است و به این ترتیب
در امتداد مرز غزه نصب کرده است و به این ترتیب بسیاری از آب‌های زیرزمینی را قبل از رسیدن به غزه استخراج می‌کند. اسرائیل بخش محدودی از آب را به فلسطینی‌های غزه می‌فروشد. در حالی که اسرائیل آب را از شمال قلمرو خود به جنوب منتقل می‌کند، فلسطینی‌ها اجازه ندارند آب را از کرانه باختری به غزه منتقل کنند. به همین دلیل است که این آبخوان به شدت مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد و منجر به نفوذ آب دریا می‌شود. آبخوان توسط نمک و همچنین نیترات ناشی از نفوذ فاضلاب و کودها آلوده می‌شود. تنها ۵ تا ۱۰ درصد از آبخوان کیفیت آب
می‌شود. تنها ۵ تا ۱۰ درصد از آبخوان کیفیت آب آشامیدنی را تولید می‌کند. در سال ۲۰۰۰، به دلیل شوری زیاد ناشی از نفوذ آب دریا و آلودگی بالای نیترات ناشی از فعالیت‌های کشاورزی، آب سفره‌های ساحلی در منطقه غزه دیگر قابل شرب نبود. در سال ۲۰۱۳، تجزیه و تحلیل ۹ چاه آب زیرزمینی شهری، TDS را از ۶۸۰٫۴ میلی‌گرم در لیتر تا ۳۱۰۶٫۶ میلی‌گرم در لیتر، با میانگین ۱۹۹۶٫۵ میلی‌گرم در لیتر گزارش کرد، که بیشتر از سطح قابل قبول سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰۰ میلی‌گرم در لیتر است، عمدتاً به دلیل کلرید و سدیم بالا. بر اساس قرارداد اسلو
به دلیل کلرید و سدیم بالا. بر اساس قرارداد اسلو دوم (ضمیمه سوم، ماده ۴۰٫۷)، اسرائیل متعهد شد که ۵ میلیون متر مکعب در سال به نوار غزه بفروشد. در سال ۲۰۱۵، اسرائیل این مقدار را دو برابر کرده و به ۱۰ میلیون متر مکعب در سال رسانده بود. غزه همچنین آب وارد می‌کند یا آب آشامیدنی را از طریق دستگاه‌های نمک‌زدایی تولید می‌کند. نمک زدایی آب‌های زیرزمینی شور. در غزه، آب‌های زیرزمینی شور نمک زدایی شده به منبع مهم آب آشامیدنی تبدیل شده است. بیش از ۲۰۰۰۰ مصرف‌کننده در بیش از ۵۰ درصد از خانوارهای غزه، واحدهای اسمز معکوس
از ۵۰ درصد از خانوارهای غزه، واحدهای اسمز معکوس خانگی را برای نمک زدایی آب برای مقاصد آشامیدنی نصب کرده‌اند. کیفیت آب بالا است، اگرچه آب فاقد مواد معدنی اولیه است. از ژانویه ۲۰۱۴، ۱۸ کارخانه نمک‌زدایی محله‌ای در نوار غزه وجود داشت که آب آشامیدنی سالم را به صورت رایگان برای ۹۵۰۰۰ نفری که برای پر کردن قوطی‌های خود به این نیروگاه‌ها می‌آیند، فراهم می‌کردند. ۱۳ مورد از این نیروگاه‌ها توسط یونیسف اداره می‌شوند. در سال ۲۰۰۹، تقریباً ۱۰۰ کارخانه آب شیرین کن صنعتی به بهره‌برداری رسید. به دلیل محاصره نوار غزه توسط
به بهره‌برداری رسید. به دلیل محاصره نوار غزه توسط اسرائیل، واردات قطعات یدکی - ضروری برای راه اندازی کارخانه‌های نمک زدایی صنعت، جوامع و خانوارها - و همچنین مواد شیمیایی ضروری، مشکل ساز است. آب دریا شیرین شده. از سال ۲۰۰۷، یک کارخانه شیرین سازی آب دریا در دیرالبالح در نوار غزه وجود داشت که در سال‌های ۱۹۹۹–۱۹۹۷ با بودجه دولت اتریش ساخته شد. ظرفیت ۶۰۰ متر مکعب (۲۱۰۰۰ فوت مکعب) در روز دارد و متعلق به شرکت آب شهرداری‌های ساحلی است. حداقل در ابتدا، هزینه‌های عملیاتی توسط دولت اتریش یارانه پرداخت می‌شد. آب شیرین
توسط دولت اتریش یارانه پرداخت می‌شد. آب شیرین شده به ۱۳ کیوسک آب توزیع می‌شود. انتظار می‌رود که نمک‌زدایی از آب دریا در آینده از طریق یک کارخانه نمک‌زدایی منطقه‌ای که مدت‌ها برنامه‌ریزی شده است، اهمیت بیشتری پیدا کند تا آب شیرین‌سازی شده را با استفاده از شبکه آب لوله‌کشی در سراسر نوار غزه فراهم کند. بیشتر از ۲۰ سال است که احداث یک کارخانه بزرگ نمک زدایی در غزه مورد بحث است. سازمان آب فلسطین تسهیلات ۵۰۰ میلیون دلاری را تصویب کرده است. اسرائیل از آن حمایت می‌کند و بی سر و صدا شروع به ارائه آموزش نمک زدایی به
و بی سر و صدا شروع به ارائه آموزش نمک زدایی به فلسطینی‌ها کرده است. در سال ۲۰۱۲ دولت فرانسه ۱۰ میلیون یورو کمک مالی برای این کارخانه متعهد شد. کشورهای عربی، با هماهنگی بانک توسعه اسلامی، متعهد شدند که نیمی از بودجه لازم را که مطابق با تعهد مالی مورد انتظار اروپا باشد، تأمین کنند. بانک سرمایه‌گذاری اروپا کمک‌های فنی ارائه می‌کند. مشکل عمده دیگر این است که نمک زدایی بسیار انرژی بر است، در حالی که واردات سوخت برای تولید برق مورد نیاز توسط اسرائیل و مصر محدود شده است. علاوه بر این، درآمدهای حاصل از تعرفه‌های
شده است. علاوه بر این، درآمدهای حاصل از تعرفه‌های آب آشامیدنی برای پوشش هزینه‌های عملیاتی کارخانه پیش‌بینی شده در سطح تعرفه فعلی کافی نیست. جمع‌آوری آب باران. در کرانه باختری، جمع‌آوری آب باران علاوه بر آب کامیون‌های تانکری، منبع بسیار محدودی برای فلسطینی‌هایی است که به شبکه آب، به ویژه در مناطق روستایی، ارتباط ندارند. با این حال، مقامات اسرائیل حتی جمع‌آوری مقادیر کمی از آب باران را کنترل می‌کنند. طبق گزارش سال ۲۰۰۹ سازمان عفو بین‌الملل به نام «آب‌های ناآرام»، حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ هزار فلسطینی که در جوامع
ناآرام»، حدود ۱۸۰ تا ۲۰۰ هزار فلسطینی که در جوامع روستایی زندگی می‌کنند، به آب روان دسترسی ندارند و ارتش اسرائیل اغلب حتی از جمع‌آوری آب باران جلوگیری می‌کند. ارتش اسرائیل به‌طور مکرر آب انبارهای کوچک جمع‌آوری آب را که توسط جوامع فلسطینی که به آب جاری دسترسی ندارند، ساخته شده از بین می‌برد یا از ساخت آنها جلوگیری می‌کند. استفاده مجدد از آب. با توجه به محدودیت منابع آب، استفاده مجدد از آب به عنوان یک منبع مهم در نظر گرفته می‌شود. در کرانه باختری، اسرائیل فاضلاب را در دو تأسیسات در دره اردن جمع‌آوری می‌کند.
را در دو تأسیسات در دره اردن جمع‌آوری می‌کند. نه تنها فاضلاب اسرائیلی‌ها در اورشلیم و شهرک‌ها، بلکه از فلسطینی‌ها نیز جمع‌آوری می‌شود. تمام آب بازیافتی برای آبیاری در شهرک‌های دره اردن و شمال دریای مرده استفاده می‌شود. مصرف آب. فلسطینی‌ها. از سال ۲۰۰۷، میانگین سرانه برآورد شده عرضه آب در کرانه باختری به حدود ۹۸ لیتر در روز (lpcd) افزایش یافته است. برآورد مصرف خانوارها ۵۰ لیتر در روز بود و بسیاری از خانوارها حتی اگر به شبکه متصل باشند، کمتر از ۲۰ لیتر در روز مصرف می‌کردند. به دلیل استقرار مناطق در کرانه
روز مصرف می‌کردند. به دلیل استقرار مناطق در کرانه باختری و تکه‌تکه شدن در نتیجه آن، حرکت آب از مناطق پرآب به جوامع فلسطینی با کمبود آب متوقف شده است. بنابراین، تفاوت‌های زیادی در مصرف آب در شرق و جنوب کرانه باختری وجود دارد. در حالی که مصرف روزانه در منطقه جریکو در سال ۲۰۰۹ برابر ۱۶۱ لیتر بود، در شهر جریکو حتی ۲۲۵ لیتر، در سایر مناطق کمتر از ۱۰۰ لیتر بود. در دره اردن مرکزی حدود ۶۰ لیتر بود. ساکنان النعیمه در شرق اریحا تنها ۲۴ لیتر آب داشتند. ساکنان روستاهایی که آب آنها قطع شده است باید از تانکر آب بخرند.
که آب آنها قطع شده است باید از تانکر آب بخرند. تمام شرق کرانه باختری، به جز شهرک‌های اسرائیل و اریحا، به‌عنوان یک منطقه نظامی بسته یا منطقه‌ای که به دلایل دیگر محدودیت‌هایی برای دسترسی فلسطینی‌ها دارد، تعیین شده است. در سال ۲۰۱۲، ۹۰ درصد از جوامع کوچک فلسطینی ساکن در آنجا کمتر از ۶۰ لیتر در روز آب داشتند. بیش از نیمی از آنها، عمدتاً جوامع بادیه‌نشین یا گله‌داری، که اغلب از چاه‌های سنتی خود جدا شده‌اند، حتی کمتر از ۳۰ لیتر برای هر نفر در روز مصرف می‌کنند. از سال ۲۰۰۹، سازمان آب فلسطین یا شهرداری‌ها حدود ۷۰
سال ۲۰۰۹، سازمان آب فلسطین یا شهرداری‌ها حدود ۷۰ لیتر در غزه فراهم کردند، اما نتوانستند به همه خانوارها دسترسی پیدا کنند. برای سال ۲۰۱۲، دفتر مرکزی آمار فلسطین (PCBS) ارقام زیر را ارائه کرد (کاربرد داخلی): 1) excl. East Jerusalem 2) including commercial and industrial uses; hence, the actual supply and consumption rates per capita are less than the indicated numbers; 93.9 MCM=105.6 lpcd and 67.9 MCM=76.4 lpcd (for given population over 365 days) در سال ۲۰۱۲، حدود ۴۴ درصد از آب‌های زیرزمینی برای استفاده در
حدود ۴۴ درصد از آب‌های زیرزمینی برای استفاده در کشاورزی بود. استفاده صنعتی در سال ۲۰۰۵ تنها ۳ درصد بود. مصارف خانگی کمتر از عرضه است که شامل مصارف صنعتی، تجاری و عمومی و همچنین هدررفت می‌شود. برای مثال، در نوار غزه، میانگین سرانه برآورد شده در سال ۲۰۰۵، ۱۵۲ لیتر در لیتر بود، اما به دلیل تلفات زیاد شبکه، مصرف واقعی آب تنها ۶۰ درصد آن بود که حدود ۹۱ لیتر خواهد بود. حداقل مقدار برای استفاده خانگی، توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی ۱۰۰ لیتر در روز است. شهرک نشینان اسراییلی. در سال ۲۰۰۸، ۴۴٫۸ میلیون مترمکعب
نشینان اسراییلی. در سال ۲۰۰۸، ۴۴٫۸ میلیون مترمکعب (MCM) آب به شهرک‌های دره اردن و شمال دریای مرده اختصاص یافت که ۹۷٫۵ درصد آن (۴۳٫۷ میلیون مترمکعب) برای مصارف کشاورزی بود. هفتاد درصد آن توسط مکوروت تأمین شد. بر اساس ارقام اسرائیل، مصرف خانوار شهرک نشینان در دره اردن ۴۸۷ لیتر در روز (lpcd) و در منطقه شمال دریای مرده حتی ۷۲۷ لیتر در روز بود؛ یعنی سه تا چهار برابر مصرف ۱۶۵ لیتر در اسرائیل. از آنجایی که شهرک نشینان در شرق کرانه باختری تقریباً از تمام مصرف آب برای کشاورزی استفاده می‌کنند، در واقع آب را از
آب برای کشاورزی استفاده می‌کنند، در واقع آب را از سرزمین‌های فلسطین صادر می‌کنند. در سال ۲۰۰۹، ساکنان در Pnei Hever، منطقه Hebron حدود ۱۹۴ لیتر در روز مصرف کردند. کسانی که در عفرات در شرق بیت لحم هستند، ۲۱۷ لیتر. مصرف آب اسرائیلی‌ها در مقابل فلسطینی‌ها. بر اساس گزارش سازمان آب فلسطین، میانگین مصرف اسرائیلی‌ها برای هر نفر ۳۰۰ لیتر آب در روز است که بیش از ۴ برابر مصرف ۷۲ لیتری فلسطینی‌ها در روز است. برخی از جوامع روستایی فلسطین حتی با آب کمتری نسبت به میانگین مصرف فلسطینی‌ها زندگی می‌کنند، در برخی موارد بیش
مصرف فلسطینی‌ها زندگی می‌کنند، در برخی موارد بیش از ۲۰ لیتر برای هر نفر در روز نیست. بر اساس گزارش بانک جهانی، سرانه برداشت آب برای فلسطینیان کرانه باختری حدود یک چهارم میزان برداشت برای اسرائیلی‌ها است و در دهه گذشته کاهش یافته است. در سال ۱۹۹۹، فلسطینیان در کرانه باختری تنها ۱۹۰ لیتر در روز از منابع کرانه باختری، شهرک نشینان ۸۷۰ لیتر در روز و اسرائیلی‌ها حتی ۱۰۰۰ لیتر در روز را مصرف کردند؛ بنابراین، شهرک نشینان اسرائیلی در کرانه باختری حدود ۴٫۵ برابر میزان آب موجود در اختیار فلسطینیان استفاده کردند. در
آب موجود در اختیار فلسطینیان استفاده کردند. در سال ۲۰۰۸، شهرک نشینان در شهرک نیران، در شمال اریحا، بیش از ۵ برابر روستای فلسطینی نزدیک العوجا استفاده کردند. سکونتگاه ارگامان در دره اردن مرکزی بیش از ۵ برابر روستای فلسطینی الزبیدات مجاور آن استفاده می‌کرد. مصرف خانوار در شهرک روئی، در شمال دره اردن، سرانه ۲۱ برابر جامعه بدویان مجاور الحدیدیه بود، که به منبع آب معمولی متصل نیست. در سال ۲۰۰۹، شهرک نشینان در عفرات، با ۲۱۷ لیتر، سه برابر میزان مصرف سرانه ۷۱ لیتر در استان بیت لحم فلسطین در نزدیکی آن، مصرف کردند.
در استان بیت لحم فلسطین در نزدیکی آن، مصرف کردند. در حالی که بسیاری از فلسطینی‌های ساکن در جوامع روستایی به آب روان دسترسی ندارند، شهرک نشینان اسرائیلی که محصولات خود را صادر می‌کنند مزارع، باغ‌های سرسبز و استخرهای شنا را آبیاری می‌کنند. ۴۵۰۰۰۰ شهرک نشین به اندازه یا حتی بیشتر از ۲٫۳ میلیون فلسطینی با هم آب مصرف می‌کنند. بسیاری از فلسطینی‌ها مجبورند آب را از اسرائیل بخرند که اغلب با کیفیتی مشکوک همراه با کامیون‌های تانکر با قیمت‌های بسیار بالا تحویل می‌شود. تانکرهای آب مجبور به انحراف طولانی مدت برای
تانکرهای آب مجبور به انحراف طولانی مدت برای جلوگیری از ایست بازرسی نظامی اسرائیل و جاده‌هایی هستند که خارج از محدوده فلسطینی‌ها هستند، که منجر به افزایش شدید قیمت آب می‌شود. زیرساخت. اتصال به شبکه آب. بر اساس برنامه نظارت مشترک سازمان بهداشت جهانی و یونیسف (Joint Monitoring Program (JMP))، حدود ۹۰ درصد از فلسطینیان در سرزمین‌ها به یک منبع آب بهبود یافته دسترسی داشتند. یک نظرسنجی که توسط اداره مرکزی آمار فلسطین انجام شد نشان داد که در سال ۲۰۱۱ تعداد خانوارهای متصل به شبکه آب در سرزمین‌های فلسطینی ۹۱٫۸ درصد
متصل به شبکه آب در سرزمین‌های فلسطینی ۹۱٫۸ درصد بود. در کرانه باختری، ۸۹٫۴ درصد از خانوارها در حین اتصال وصل بودند. سهم نوار غزه ۹۶٫۳ درصد بود. بر اساس مطالعه ای در سال ۲۰۰۴ توسط Karen Assaf انجام شده است، سطح خدمات پایین به خصوص در روستاهای کوچک و کمپ‌های پناهندگان وجود دارد. شکاف بین مناطق شهری و روستایی در مورد اتصالات خانه‌های آبرسانی ممکن است به این دلیل باشد که منابع آبی موجود در بسیاری از موارد برای طرف فلسطینی قابل دسترسی نیست. در ۴۲ درصد از محلات، آبرسانی بدون وقفه بوده است. ۱۹ درصد آن را حداقل تا
بدون وقفه بوده است. ۱۹ درصد آن را حداقل تا حدی دریافت کردند. علاوه بر این، حدود ۴۰ درصد از تمام مناطق خدمات رسانی شده از کمبود آب رنج می‌برند. سیستم اطلاعات آب اروپا مدیترانه ای (Euro-Mediterranean Water Information System (EMWIS)) بیان می‌کند که پایداری آب در سرزمین‌های فلسطین ۶۲٫۸ درصد است. مخازن آب. به دلیل تحویل نامطمئن آب، تقریباً هر خانه فلسطینی حداقل یک مخزن آب دارد. اکثر خانه‌ها چندین مخزن برای ذخیره آب دارد. در کرانه باختری، مدیریت منابع آب به دلیل مقررات نظامی مورد بحث است. کیفیت آب آشامیدنی.
مقررات نظامی مورد بحث است. کیفیت آب آشامیدنی. داده‌های یک بررسی انجام شده در سال ۲۰۱۱ نشان داد که ۴۷٫۲ درصد از خانوارهای سرزمین‌های فلسطینی کیفیت آب را خوب می‌دانند. این سهم در کرانه باختری (۷۰٫۹ درصد) به‌طور قابل توجهی بیشتر از نوار غزه (۵٫۳ درصد) است. در مقایسه با مطالعه قبلی، نتایج نشان می‌دهد که درصد خانوارهایی که کیفیت آب را خوب می‌دانند از ۶۷٫۵ درصد در سال ۱۹۹۹ کاهش یافته است. یک مطالعه تجزیه و تحلیل آب در سال ۲۰۱۳ که در منطقه مرکزی غزه انجام شد نشان داد که ۷۴ درصد از نمونه‌های آب از نقاط توزیع دارای