payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرواز سُریدن یا پرواز سُرنده ، پروازی با هواپیما بدون استفاده از نیروی رانش و سنگین‌تر از هوا است. اصطلاح volplaning نیز به این حالت پرواز در جانوران اشاره دارد. این عمل توسط جانوران در حال پرواز و توسط هواپیماهایی مانند گلایدر استفاده می‌شود. این حالت پرواز شامل پرواز در یک فاصله قابل توجه به صورت افقی در مقایسه با فرود آن است و بنابراین می‌توان آن را از فرود مستقیم به پایین مانند چتر نجات متمایز کرد. اگرچه کاربرد انسانی پرواز سُرنده معمولاً برای هواپیماهایی گفته می‌شود که برای این منظور طراحی شده‌اند، اما
گفته می‌شود که برای این منظور طراحی شده‌اند، اما اکثر هواپیماهای دارای موتور توانایی سر خوردن بدون نیروی موتور را دارند. مانند پرواز پایدار، سر خوردن به‌طور کلی نیاز به استفاده از ایرفویل دارد، مانند بال‌های هواپیما یا پرندگان، یا غشای سریدن در یک پوسوم پرنده. با این حال، سر خوردن را می‌توان با یک بال صاف (غیرخمیده)، مانند یک هواپیمای کاغذی ساده، یا حتی با پرتاب کارت به دست آورد. با این حال، برخی از هواپیماها با پیکرهای بالارونده و جانورانی مانند مارهای پرنده می‌توانند با ایجاد یک سطح صاف در زیر، پروازی
می‌توانند با ایجاد یک سطح صاف در زیر، پروازی بدون بال داشته باشند. هواپیما ("گلایدر"). بیشتر هواپیماهای بالدار می‌توانند تا اندازه‌ای سر بخورند، اما انواع مختلفی از هواپیماها برای سر خوردن طراحی شده‌اند: جانوران سرنده. پستانداران. برای کمک به سر خوردن، برخی از پستانداران ساختاری به نام بال‌پوست (پاتاگیوم) ساخته‌اند. این یک ساختار غشایی است که در طیف گسترده‌ای از اعضای بدن کشیده شده‌است. در خفاش‌ها بسیار گسترش یافته‌است. به دلایل مشابه پرندگان، خفاش‌ها می‌توانند به‌طور مؤثری سر بخورند. در خفاش‌ها، پوستی که
به‌طور مؤثری سر بخورند. در خفاش‌ها، پوستی که سطح بال را تشکیل می‌دهد، امتداد پوست شکم است که تا نوک هر انگشت کشیده می‌شود و اندام جلویی را با بدن یکی می‌کند. بال‌پوست خفاش چهار بخش جداگانه دارد: ماهیان، خزندگان، دوزیستان و دیگر جانوران سرنده. علاوه بر پستانداران و پرندگان، جانوران دیگری به‌ویژه ماهیان پرنده، مارهای پرنده، قورباغه‌های پرنده و ماهی مرکب پرنده نیز سر می‌خورند. نیروها. سه نیروی اصلی هنگام سر خوردن بر هواپیما و جانوران وارد می‌شوند:
لاک‌پشت لغزنده گوش‌سرخ × لغزنده شکم‌زرد ("Trachemys scripta elegans" × "Trachemys scripta scripta") ترکیبی از زیرگونه‌های لغزنده گوش‌سرخ و زیرگونه‌های لغزنده شکم‌زرد است. در سمتی از سر آن جایی که یک لغزنده شکم‌زرد معمولی دارای رنگ زرد یکدست است، قرمز در میان خواهد بود. پایین پوسته زرد روشن با چندین نقطه سیاه متمایز است. در طبیعت، مینوماهی، گیاهان، مردار، حلزون‌ها و حشراتی را که در آب می‌ریزند می‌خورد. میانگین طول عمر معمولاً بیش از ۳۰ سال است. نشانه‌های زردرنگ شکم‌زرد در این گونه مشخص‌تر است اما گوش‌سرخ هم
شکم‌زرد در این گونه مشخص‌تر است اما گوش‌سرخ هم هنوز دیده می‌شود. این گونه اغلب شبیه به لغزنده گوش‌سرخ رفتار می‌کند.
انواع مختلفی از صاریغ پرنده یا صاریغ سرنده وجود دارد که گاهی با نام‌های volplane possum , flying phalangers یا به بادپر (گلایدر) شناخته می‌شود: بادپرهای (گلایدرهای) استرالیایی بادپرهای (گلایدرهای) گینه نو یکی از ویژگی‌های همه گونه‌های گلایدرهای کیسه‌دار، انگشت‌های دوم و سوم تا اندازه‌ای به هم آمیخته شده (انگشت‌چسبی) در پای عقبی است. آنها با استفاده از غشاهایی به نام بال‌پوست به پرواز سرخوردن دست می‌یابند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2023-04-30T06:21:57Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;AKhaleghizadeh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;AKhaleghizadeh صفحهٔ پوسوم پرنده را به صاریغ پرنده منتقل کرد: هماهنگی با بقیه صفحه‌های مشابه&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;37053039&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
دیوید چوئه (زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۷۶) هنرمند، موسیقی‌دان، بازیگر و روزنامه‌نگار و مجری پادکست سابق اهل لس‌آنجلس است. آثار چوئه در طیف گسترده‌ای از فرهنگ شهری و زمینه‌های سرگرمی ظاهر می‌شود. او برای مجلاتی از جمله "Hustler", "Ray Gun" و "Vice" تصویرگری کرده و نوشته‌است. او رابطه مستمری با فروشگاه فرهنگ پاپ آسیایی-مجله "Giant Robot" دارد. نقاشی‌های فیگوراتیو او شامل مضامین میل، انحطاط و تعالی است. سنین جوانی و تحصیل. چوئه در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدر و مادر او مهاجران کره ای که با دین مسیحیت متولد شده،
او مهاجران کره ای که با دین مسیحیت متولد شده، هستند. او دوران کودکی خود را در کره تاون، لس‌آنجلس گذراند. او از نوجوانی در خیابان‌ها با اسپری نقاشی می‌کرد. او برای مدت کوتاهی در دانشگاه هنر کالیفرنیا شرکت کرد.
«هزارتو» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی تیلور سوئیفت و برگرفته از دهمین آلبوم استودیویی او "نیمه‌شب‌ها" (۲۰۲۲) است. سوئیفت این قطعه را به‌همراه جک آنتونوف نوشت و تهیه‌کنندگی کرد. «هزارتو» ترانه‌ای سینث-پاپ و دنس پاپ، با عناصر آلترناتیو و الکترونیک است و نیز ساختاری دارد که شامل سینث‌سایزر، گیتار مبهم و ضرب‌های ترپ/هاوس می‌شود. سوئیفت این ترانه را با رنگ ملایمی می‌خواند و در سراسر اکثر ابیات از آواز منطقهٔ صوتی بالای خود استفاده می‌کند، تا زمانی که آواز او بعداً به نغمهٔ پایین‌تری تغییر داده
که آواز او بعداً به نغمهٔ پایین‌تری تغییر داده می‌شود. در اشعار، راوی اضطراب نسبت به عاشقانه‌های تازه به دست آمده را بیان می‌کند. در نقدهای "نیمه‌شب‌ها"، برخی از منتقدان این ترانه را بابت ساختار آواز و آنچه که آن را آسمانی و منظر صوتی ظریف می‌پنداشتند، تحسین کردند، اما تعداد معدودی این قطعه را ناامیدکننده دانستند. «هزارتو» به رتبهٔ چهاردهم "بیلبورد" هات ۱۰۰ و رتبهٔ دوازدهم ۲۰۰ آهنگ جهانی "بیلبورد" رسید و در میان ۲۰ عنوان برتر جدول تک‌آهنگ‌های استرالیا، کانادا، فیلیپین و سنگاپور قرار گرفت. پیش‌زمینه. در ۲۸
فیلیپین و سنگاپور قرار گرفت. پیش‌زمینه. در ۲۸ اوت ۲۰۲۲، طی سخنرانی دریافت جایزهٔ ویدئوی سال برای "" در مراسم موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی، تیلور سوئیفت خبر از انتشار دهمین آلبوم استودیویی‌اش و تاریخ انتشار قریب‌الوقوع آن را داد. بلافاصله پس از آن، سوئیفت عنوان آلبوم، یعنی "نیمه‌شب‌ها" و طرح روی جلد آن را در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد، اما مستقیماً نام قطعات آلبوم را منتشر نکرد. در ۶ سپتامبر ۲۰۲۲، انتشار ویدیویی تحت عنوان «ساخت "نیمه‌شب"» در اینستاگرام او، نشان داد که جک آنتونوف تهیه‌کنندهٔ آلبوم است. آنتونوف از
که جک آنتونوف تهیه‌کنندهٔ آلبوم است. آنتونوف از زمان "۱۹۸۹" (۲۰۱۴) با سوئیفت کار کرده بود. در ۲۱ سپتامبر، حدود یک ماه قبل از انتشار آلبوم، سوئیفت خبر از انتشار مجموعه‌ای سیزده قسمتی به‌نام "آشفتگی نیمه‌شب‌ها با من" در پلتفرم رسانهٔ اجتماعی تیک‌تاک داد. در هر یک از قسمت‌های این مجموعه، سوئیفت عنوان یک قطعهٔ آلبوم را اعلام کرد. او در قسمت یازدهم این مجموعه عنوان آهنگ شماره ۱۰، یعنی «هزارتو» را اعلام کرد.
هایدن سایلس آنهدونیا (به ؛ زادهٔ ) که به‌طور حرفه‌ای با نام اتل کین شناخته می‌شود، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی است. او به‌واسطهٔ موسیقی و ترانه‌هایی با سبک امبینت و گوتیک جنوبی شناخته شد. پیش از آن، آثار خود را با نام‌های هنری گوناگون منتشر می‌کرد و سپس چندین آلبوم چندآهنگه (EP) عرضه نمود؛ از جمله "درون‌آمیزی" (۲۰۲۱) که تک‌آهنگ‌های متعددی همچون «کراش» را دربر داشت. کین در سال ۲۰۲۲ نخستین آلبوم استودیویی خود را تحت عنوان "دختر واعظ" منتشر کرد که با تحسین گسترده از سوی منتقدان موسیقی مواجه شد— بیشتر آن‌ها این
از سوی منتقدان موسیقی مواجه شد— بیشتر آن‌ها این آلبوم را بهترین آلبوم سال نامیدند. وی پس از انتشار این آلبوم به‌صورت آنلاین هواداران سرسخت به‌دست آورد. اوایل زندگی. کین در تاریخ ۲۴ مارس سال ۱۹۹۴ در تالاهاسی، فلوریدا چشم بر جهان گشود و در پری بزرگ شد و بزرگ‌ترین فرزند یک خانوادهٔ باپتیست جنوبی با چهار فرزند می‌باشد. پدر وی شماس بود و مادرش مثل مادر خودش، از جوانی در گروهٔ کر کلیسا شرکت می‌کرد. کین در ۸ سالگی شروع به یادگیری پیانو کلاسیکال با تأثیرات موسیقی از انواع موسیقی مسیحی کرد. کین می‌گوید کلیسا اولین
انواع موسیقی مسیحی کرد. کین می‌گوید کلیسا اولین باری بود که وی با موسیقی مواجه شده بوده: «کلی زندگی من و تمام مدت و همیشه همیشه موسیقی و آواز خواندن بود» کین در ۱۶ سالگی کلیسا را ترک کرد. وی تمام عمر در خانه آموزش می‌دید. زندگی شخصی. تمایلات جنسی و هویت. آنهدونیا در ۱۲ سالگی به خانواده‌اش اعلام کرد که گی است و در بیستمین سالگرد تولدش به‌صورت عمومی به‌عنوان زن ترنس معرفی شد. او در این باره گفت: «با بزرگ‌تر شدن، متوجه شدم گزینه‌های دیگری هم وجود دارد.» او با یادآوری این موضوع اظهار داشت: «برای همه روشن بود
یادآوری این موضوع اظهار داشت: «برای همه روشن بود که من با دیگران فرق دارم. وقتی شروع به رشد کردم، به‌عنوان یک زن تراجنسیتی خودم را پیدا کردم. ما خانواده‌ای از هم پاشیده بودیم—من در مقابل کل شهرم بودم.» او بعدها خود را زنی دوجنس‌گرا (بایسکشوال) معرفی کرد. او به اوتیسم مبتلاست و در بزرگسالی این را تشخیص داد. دربارهٔ تأثیر اوتیسم بر هنرش، او بیان کرده است: باورهای مذهبی. آنهدونیا در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۱ دربارهٔ تربیت مذهبی‌اش گفت که همچنان خود را باپتیست جنوبی می‌داند: «چه بخواهم چه نخواهم، خدا همیشه بخش
می‌داند: «چه بخواهم چه نخواهم، خدا همیشه بخش بزرگی از زندگی‌ام بوده و خواهد بود. چه به‌عنوان یک شخصیت آرامش‌بخش و چه به‌عنوان یک تهدید، همیشه اطرافم بوده است. نمی‌توان از آن فرار کرد. ترجیح می‌دهم با آن کنار بیایم تا اینکه بگویم 'کلیسا به درک!'» در مصاحبه‌ای با "رولینگ استون" در اوت ۲۰۲۳، او اعلام کرد که تمام خانواده‌اش از کلیسا فاصله گرفته‌اند، هرچند به‌نحوی هنوز مذهبی هستند. او در پستی در تامبلر در سال ۲۰۲۲ توضیح داد که خود را مسیحی نمی‌داند و به دین اهمیتی نمی‌دهد، اما همچنان به ارزش‌هایی که با آن‌ها
نمی‌دهد، اما همچنان به ارزش‌هایی که با آن‌ها بزرگ شده، مانند مهربانی، بخشندگی و دوست داشتن همسایه، پایبند است. دیدگاه‌های سیاسی. متن ترانه «نوجوان آمریکایی» (American Teenager) احساسات ضد جنگ، ناامیدی سیاسی و مذهبی و انتقاد از فرهنگ اسلحه در آمریکا را بیان می‌کند. این ترانه در فهرست آهنگ‌های موردعلاقه باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، در سال ۲۰۲۲ قرار گرفت که باعث تعجب آنهدونیا شد، زیرا او این ترانه را «آهنگ پاپ جعلی ضدجنگ و ضدمیهن‌پرستی» توصیف کرد. در ۱۴ فوریه ۲۰۲۴، او آهنگی با عنوان «من النهر» (به
۱۴ فوریه ۲۰۲۴، او آهنگی با عنوان «من النهر» (به عربی به معنای «از رود») در ساندکلاد منتشر کرد که اشاره‌ای به شعار ملی‌گرایی فلسطینی «از نهر تا بحر» دارد. او از جو بایدن و دونالد ترامپ، رؤسای جمهور آمریکا، ابراز نارضایتی کرده و از لوئیجی منجیونی، مظنون به قتل برایان تامپسون، مدیرعامل یونایتد یونایتدهلت گروپ، حمایت کرده است. انتقاد از پست‌های قدیمی در شبکه‌های اجتماعی. در ۶ ژوئیه ۲۰۲۵، پست‌های قدیمی آنهدونیا از سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ در شبکه‌های اجتماعی دوباره منتشر شد. این پست‌ها شامل استفاده از توهین‌های
منتشر شد. این پست‌ها شامل استفاده از توهین‌های نژادی، پاسخ «دیوار بسازید!» به پستی که به تمسخر اسپانیایی‌تبارها پرداخته بود، شوخی دربارهٔ تجاوز جنسی، استفاده از زبان انگ اجتماعی چاقی و بیگانه‌هراسی و توصیف افرادی که از ضمایر خاصی استفاده می‌کنند به‌عنوان «جویای توجه» بود. همچنین عکسی از او با تی‌شرتی با نوشته «زنای با محارم را قانونی کنید» و ادعاهایی مبنی بر ترسیم پورنوگرافی کودکان منتشر شد. در ۹ ژوئیه، آنهدونیا پاسخی ۲٫۰۰۰ کلمه‌ای به این جنجال‌ها منتشر کرد و گفت: «آن حساب من بود و آن کلمات از من بودند. ۱۹
و گفت: «آن حساب من بود و آن کلمات از من بودند. ۱۹ ساله بودم و کاملاً آگاه بودم که چه می‌گویم و به همین دلیل آن‌ها را گفتم.» او افزود که هر احساسی که مخاطبان دربارهٔ او داشته باشند، معتبر است. او برای همه چیز عذرخواهی نکرد و توضیح داد که نقاشی‌هایش از شخصیت‌هایی بالای ۱۸ سال بوده و در زمان ترسیم آن‌ها خود قربانی تجاوز بوده است. او همچنین از اتهاماتی مانند «آزار جنسی حیوانات» (مربوط به عکسی از او بدون لباس با سگ) و «فِتیش‌سازی تجربه زنانه» عذرخواهی نکرد و گفت که زنان سیس تنها قربانیان تجاوز جنسی نیستند. او
که زنان سیس تنها قربانیان تجاوز جنسی نیستند. او ادعاهایی دربارهٔ «فِتیش‌سازی ربودن و قتل کودک» را که به آلبوم "دختر واعظ" مرتبط بود، «بسیار ناپسند» خواند. او در پایان تأکید کرد که نه خالق پورنوگرافی کودکان است، نه میل جنسی به کودکان، نه حیوان‌خواهی و نه «معتاد به پورن با فتیش زنای با محارم» و این اتهامات را کارزار لکه‌دار کردن تراجنسیتی‌ستیزانه یا هدفمند توصیف کرد.
دوسان جوریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هالمستاد، باشگاه فوتبال دالکورد، باشگاه ورزشی گایس، باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال ارو، باشگاه فوتبال والنسین، و باشگاه فوتبال ادنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد و سوئد بازی کرده‌است.
اگزون بیناکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد و آلبانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هکن، باشگاه فوتبال مالمو، باشگاه ورزشی گایس، و باشگاه فوتبال نورشوپینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال سوئد، زیر ۲۱ سال سوئد و آلبانی بازی کرده‌است.
مروان چلیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هکن، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا، باشگاه ورزشی گایس، باشگاه فوتبال رنجرز، باشگاه فوتبال بلدیه‌اسپور آق‌حصار، و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال سوئد بازی کرده‌است.
رقص کثیف () فیلم تلویزیونی آمریکایی، محصول سال ۲۰۱۷ است که فیلم نامهٔ آن را جسیکا شارزر نوشته و کارگردانی فیلم را وین بلر بر عهده داشته است. این فیلم، بازساخته ای از فیلم محصول سال ۱۹۸۷، با همین نام است. بازیگران اصلی فیلم ابیگیل برسلین، کولت پراتس (Colt Prattes)، دبرا مسینگ، بروس گرینوود، سارا هایلند، نیکول شرزینگر و تونی رابرتس هستند. این فیلم در روز ۲۴ مهٔ ۲۰۱۷ از ای‌بی‌سی (ABC) پخش شد. در پخش اصلی، این فیلم توسط ۶٫۶۱ میلیون بیننده دیده شد و در گروه سنی ۱۸ تا ۴۹ سال، امتیاز نیلسن ۱٫۴ و سهم ۵ درصدی از
۱۸ تا ۴۹ سال، امتیاز نیلسن ۱٫۴ و سهم ۵ درصدی از بینندگان را به خود اختصاص داد. این فیلم نقدهایی بینابینی تا منفی از سوی اکثر منتقدان دریافت کرد و تنها بازی نیکول شرزینگر تحسین زیادی برانگیخت. داستان. صحنهٔ آغازین در شهر نیویورک سال ۱۹۷۵ می‌گذرد، جایی که «فرانسیس» بزرگ‌سال می‌گوید که هیچ‌گاه رابطه‌اش با جانی را فراموش نکرد. در تابستانِ اواخر سال ۱۹۶۳، فرانسیس که از خانواده‌ای مرفه است و قرار است به دانشگاه برود، به همراه خانواده‌اش به تفریحگاه کلرمن می‌رود و عاشق مربی رقص طبقهٔ کارگر، «جانی کَسل»، می‌شود.
و عاشق مربی رقص طبقهٔ کارگر، «جانی کَسل»، می‌شود. فیلم تا حد زیادی از داستان فیلم اصلی پیروی می‌کند، هرچند برخی تغییرات چشمگیر در آن وجود دارد: بیبی قصد دارد پزشکی بخواند، نه اقتصاد. نقش «مارجری هاوسمن» به‌شدت گسترش یافته است. او که احساس طردشدگی از سوی جِیک دارد، با یک وکیل طلاق تماس می‌گیرد و پیشنهاد می‌کند که از هم جدا زندگی کنند. چون کلرمن جایی است که جِیک و مارجری در آن عاشق هم شدند، جِیک دوباره برای او دل می‌برد و با رابطهٔ جنسی آشتی می‌کنند. نقش «ویوین پرسمن» نیز گسترده‌تر شده؛ او اکنون زنی مطلقه
پرسمن» نیز گسترده‌تر شده؛ او اکنون زنی مطلقه است که تنها به کلرمن می‌آید و به مارجری از تنهایی شبانه‌اش می‌گوید. زمانی که جانی به سرقت متهم می‌شود، دیگر موضوع کیف‌پول شوهر سابق ویوین نیست، بلکه ساعتی است که جانی پیش‌تر آن را به‌عنوان هدیه نپذیرفته و ظاهراً ویوین آن را میان وسایل او پنهان کرده است. «لیزا» رابطه‌اش با «رابی» را خیلی زودتر در فیلم قطع می‌کند. او با شخصیت جدیدی به نام «مارکو»، پیانیست آفریقایی-آمریکایی تفریحگاه، دوست می‌شود. مارکو با وجود مخالفت رئیسش «تیتو»، به لیزا آموزش نواختن یوکللی می‌دهد
رئیسش «تیتو»، به لیزا آموزش نواختن یوکللی می‌دهد و با او در نمایش استعدادیابی اجرا می‌کند. تیتو و مکس اذعان می‌کنند که جهان در حال بهتر شدن است. یک داستان قاب‌بندی‌شده نیز اضافه شده است. در سال ۱۹۷۵، فرانسیس به تماشای نمایش برادوی «رقص کثیف» می‌رود که توسط جانی طراحی شده و از کتابی که فرانسیس نوشته، الهام گرفته است. ایمان فرانسیس به جانی باعث شد که او با اعتماد به‌نفس حرفه‌اش را دنبال کند. فرانسیس ازدواج کرده و دختری دارد. او کلاس رقص هفتگی دارد؛ فرانسیس و جانی یکدیگر را به ادامهٔ رقص تشویق می‌کنند. تولید.
یکدیگر را به ادامهٔ رقص تشویق می‌کنند. تولید. در ژانویهٔ ۲۰۱۱، لاینزگیت فیلمز اعلام کرد که کنی اورتگا، طراح رقص فیلم سال ۱۹۸۷ "رقص کثیف"، بازسازی آن را کارگردانی خواهد کرد؛ اما این پروژه سال بعد کنار گذاشته شد. در دسامبر ۲۰۱۵، ABC و لاینزگیت تله‌ویژن یک نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ سه‌ساعته از فیلم را اعلام کردند که پخش زنده نبود و به سبک بازسازی فیلم The Rocky Horror Picture Show ساخته می‌شد. این بازسازی را وین بلر کارگردانی کرد و فیلمنامه را جسیکا شارزر نوشت. الیسون شی‌ارمر تهیه‌کنندهٔ اجرایی پروژه بود. انتخاب
شی‌ارمر تهیه‌کنندهٔ اجرایی پروژه بود. انتخاب بازیگران. ابیگیل برسلین به‌صورت رسمی برای نقش بیبی انتخاب شده بود و استودیو پس از انتخاب‌های بعدی پروژه را چراغ سبز کرد؛ این نقش در نسخهٔ اصلی را جنیفر گری بازی کرده بود. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، پس از انتخاب دبرا مسینگ در نقش مادر بیبی، شبکهٔ ABC رسماً پروژه را تصویب کرد. ماه بعد، پس از فرایند طولانی انتخاب بازیگر، رقصنده «کلت پراتس» برای نقش جانی انتخاب شد، نقشی که در فیلم اصلی پاتریک سوئیزی ایفا کرده بود. در مارس ۲۰۱۶، اعلام شد که نیکول شرزینگر در نقش پنی، شریک رقص
اعلام شد که نیکول شرزینگر در نقش پنی، شریک رقص جانی بازی خواهد کرد، در کنار سارا هایلند در نقش لیزا، خواهر بیبی، و بروس گرینوود در نقش دکتر جیک هاوسمن، پدر بیبی. بیلی دی ویلیامز در نقش تیتو رهبر ارکستر، شن هارپر در نقش رابی، به همراه بو «کاسپر» اسمارت و جی. کوئینتن جانسون نیز به بازیگران پیوستند. کمی بعد، ترور اینهورن برای ایفای نقش نیل کلرمن انتخاب شد. در آوریل ۲۰۱۶، کیتی سیگال و تونی رابرتس به ترتیب برای نقش‌های ویوین پرسمن و مکس کلرمن انتخاب شدند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری در هندرسون‌ویل، کارولینای شمالی
فیلم‌برداری در هندرسون‌ویل، کارولینای شمالی انجام شد. بیشتر لوکیشن‌ها در غرب کارولینای شمالی قرار داشتند، از جمله هندرسون‌ویل، اشویل، کَشیرز و سالودا. فیلم‌برداری در آوریل و مه ۲۰۱۶ انجام شد. ساکنان منطقهٔ هندرسون‌ویل به‌عنوان اعضای گروه تولید، هنرپیشه‌های اضافی و رقصنده مشارکت داشتند و از آن‌ها خواسته شد خودروهایی از دههٔ ۱۹۶۰ تهیه کنند. بیشتر فیلم‌برداری در مهمان‌خانهٔ‌های همپتن در کشیرز و همچنین در مرکز کنفرانس کانوگا در هندرسون‌ویل انجام شد. این پروژه حدود ۱۲۲۵ فرصت شغلی ایجاد کرد، از جمله ۹۰۰ بازیگر
حدود ۱۲۲۵ فرصت شغلی ایجاد کرد، از جمله ۹۰۰ بازیگر اضافی، ۳۰ بازیگر اصلی و ۲۲۵ نفر برای تیم پشت‌صحنه.
لامین یامال نصراوی ایبانا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که به عنوان وینگر راست برای باشگاه بارسلونا در لالیگا و تیم ملی اسپانیا بازی می‌کند. یامال پرورش‌یافته آکادمی جوانان بارسلونا، لا ماسیا، است و در سال ۲۰۲۳ در ۱۵ سالگی اولین بازی خود را برای تیم اصلی انجام داد. او به سرعت خود را به عنوان بازیکنی کلیدی در تیم بارسلونا تثبیت کرد و در سال بعد موفق به کسب جایزه کوپا شد. با توانایی های برجسته در پاسکاری، خلق فرصت های گل زنی و شوت زنی به‌طور گسترده به عنوان یکی از برترین بازیکنان جوان فوتبال در
به عنوان یکی از برترین بازیکنان جوان فوتبال در جهان شناخته می‌شود. یامال رکوردهای متعددی را در اختیار دارد، از جمله جوان‌ترین بازیکن حاضر در فینال مسابقات قهرمانی اروپا (یورو) در ۱۷ سالگی، جوان‌ترین بازیکن در تاریخ رقابت‌های یورو در ۱۶ سالگی، جوان‌ترین گلزن در مراحل حذفی یورو در ۱۶ سالگی، جوان‌ترین گلزن در کل مسابقات یورو در ۱۶ سالگی، جوان‌ترین بازیکن در مراحل حذفی یورو در ۱۶ سالگی، جوان ترین نامزد دریافت جایزه توپ طلا در ۱۷ سالگی و جوان‌ترین گلزن در بالاترین سطح لیگ فوتبال اسپانیا در ۱۶ سالگی. یامال در
سطح لیگ فوتبال اسپانیا در ۱۶ سالگی. یامال در رده‌های مختلف سنی برای تیم ملی اسپانیا بازی کرده و در سال ۲۰۲۳ اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان انجام داد و با ۱۶ سال سن، جوان‌ترین بازیکنی شد که برای اسپانیا به میدان رفته و گلزنی کرده است. او برای یورو ۲۰۲۴ انتخاب شد و نقش مهمی در قهرمانی چهارم اسپانیا در این رقابت‌ها ایفا کرد، ضمن اینکه جایزه بهترین بازیکن جوان تورنمنت را نیز دریافت نمود. اوایل زندگی. لامین یامال نصراوی ایبانا در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷ در اسپلوگس د یبرگات، در منطقه شهری بارسلونا در کاتالونیا به
د یبرگات، در منطقه شهری بارسلونا در کاتالونیا به دنیا آمد. پدر و مادر او به نام‌های شیلا ایبانا (گارسون) و مونیر نصراوی (نقاش ساختمان) هستند. مادر یامال اهل باتا در گینه استوایی و پدرش اهل عرائش در مراکش است. نام او به‌منظور بزرگداشت دو نفر به نام‌های لامینه و یامال که پیش از تولد پسرشان به خانواده کمک مالی کرده بودند، انتخاب شد. یامال مسلمان است. والدین او زمانی که یامال سه ساله بود از هم جدا شدند، اما هر دو در طول دوران کودکی‌اش در کنار او باقی ماندند. خانواده آن‌ها در ماتارو زندگی می‌کردند، اما پس از
خانواده آن‌ها در ماتارو زندگی می‌کردند، اما پس از جدایی والدین، مادر یامال به گرانیرس نقل مکان کرد. در این زمان، یامال فوتبال را در چهار سالگی در باشگاه محلی لا تورِتا آغاز کرد. او بین این دو شهر دررفت‌وآمد بود تا زمان خود را با والدینش بگذراند. یامال در روکافوندا، محله‌ای که از سوی "ال پائیس" به‌عنوان «فراموش‌شده، ایزوله‌شده و با برچسب‌های منفی» توصیف شده، بزرگ شد. او در جشن‌های گلزنی‌اش با اشاره به عدد ۳۰۴، آخرین ارقام کد پستی محله (۰۸۳۰۴) این مکان را گرامی می‌دارد. پس از موفقیت‌هایش، استفاده از این
گرامی می‌دارد. پس از موفقیت‌هایش، استفاده از این شماره به او اعتبار و افتخار خاصی برای جامعه کارگری روکافوندا بخشیده است. در شش سالگی، یامال توسط باشگاه فوتبال بارسلونا شناسایی شد و برای شرکت در تمرینات به آکادمی لا ماسیا دعوت شد و در سال ۲۰۱۴ با این باشگاه قرارداد بست. او سپس به بارسلونا نقل مکان کرد تا در این آکادمی زندگی کرده و تمرین کند. در طول دوران بزرگ شدن، الگوهای او در فوتبال رونالدینیو، لیونل مسی و نیمار بودند. در ۱۴ اوت ۲۰۲۴، پدر یامال در یک پارکینگ در ماتارو مورد حمله چاقو قرار گرفت. او
یک پارکینگ در ماتارو مورد حمله چاقو قرار گرفت. او آسیب‌های جزئی دید و سه روز بعد از بیمارستان مرخص شد. پلیس چهار نفر را که در این حمله دخیل بودند، بازداشت کرد. دوران باشگاهی. بارسلونا. اولین بازی رسمی او برای تیم اصلی در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۲۳ مقابل رئال بتیس بود که به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۸۳ وارد زمین شد. ژاوی سرمربی وقت بارسا او را برای اولین بار کشف کرد به تیم اصلی آورد. در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۳، قرارداد لامین یامال ۱۶ ساله با بارسلونا تا سال ۲۰۲۶ با بند فسخ یک میلیارد یورویی تمدید شد. با توجه به سن
بند فسخ یک میلیارد یورویی تمدید شد. با توجه به سن یامال، که به ۱۸ سالگی نرسیده است، امکان امضای قرارداد بلندمدت‌تر وجود نداشت. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵، زیر ۱۶، زیر ۱۷ و زیر ۱۹ سال اسپانیا و در نهایت بزرگسالان اسپانیا بازی کرده است. یامال در روز ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ در اولین بازی ملی خود در تیم ملی اسپانیا توانست اولین گل ملی خود را مقابل تیم ملی فوتبال گرجستان به ثمر برساند و با این گل و با ۱۶ سال و ۵۷ روز جوان‌ترین گلزن و بازیکن تاریخ تیم ملی فوتبال اسپانیا گردد. پیش از این هر دو رکورد
ملی فوتبال اسپانیا گردد. پیش از این هر دو رکورد در اختیار گاوی بود. علاوه بر این، یامال با پشت سر گذاشتن رکورد گرت بیل که در سن ۱۷ سال و ۸۳ روز گلزنی کرد، به جوانترین گلزن یک بازی مقدماتی یورو تبدیل شد. یامال در جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۴ با ۱ گل و ۴ پاس گل نقش تعیین‌کننده‌ای در قهرمانی اسپانیا داشت و توانست عنوان بهترین بازیکن جوان این جام را کسب کند. سبک بازی. یامال یک مهاجم چپ پا با پاس‌های عالی و توانایی‌های ایجاد فرصت، می‌تواند به عنوان مهاجم مرکزی، هافبک تهاجمی یا وینگر، به ویژه در جناح راست بازی کند. به
یا وینگر، به ویژه در جناح راست بازی کند. به عنوان یک وینگر راست، اکثر اوقات دوست دارد با پای چپ بازی کند. او همچنین این توانایی را دارد که توپ را به سمت تیرک منحنی کند. یامال در یورو ۲۰۲۴ عملکرد قابل توجهی داشت و در نیمه نهایی مقابل فرانسه یک گل به ثمر رساند و در مقابل چندین تیم از جمله کرواسی، گرجستان، آلمان و انگلیس ۴ پاس گل داد. یامال در این تورنمنت مهارت خود را در ایجاد موقعیت با ارسال سانترها به سمت تیرک دورتر و همچنین شوت زنی از راه دور به نمایش گذاشت. یامال با مشخصات فنی خود، مانند بسیاری از محصولات
یامال با مشخصات فنی خود، مانند بسیاری از محصولات قبل از او، با لیونل مسی، بازیکن سابق بارسلونا مقایسه شد. یامال همچنین از نیمار بازیکن سابق بارسلونا به عنوان تأثیر عمده بر سبک بازی خود یاد کرده است. افتخارات. ۲۰۲۴ (نسخه دبی)
آلبا روئدا (زاده ) یک سیاستمدار اهل آرژانتین است. او یک زن ترنس است. او اولین فرد آشکار تراجنسی است که در دولت آرژانتین و در زمان ریاست جمهوری آلبرتو فرناندز صاحب منصب شد.
مایکل هیمر (به انگلیسی: Michael Huemer) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۹۶۹) استاد فلسفه در دانشگاه کلرادو، بولدر است. او همواره از شهودگرایی اخلاقی، واقع‌گرایی خام، لیبرترینیسم، وگانیسم و آنارشیسم فلسفی دفاع کرده‌است. تحصیلات و شغل. هیمر از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی فارغ‌التحصیل شد، و در سال ۱۹۹۸ دکترای خود را در دانشگاه راتگرز زیر نظر "پیتر دی کلاین" دریافت کرد. کار فلسفی. کتاب «"شهودگرایی اخلاقی»" هیمر (۲۰۰۵) در نقد فلسفی نوتردام، تحت عنوان «"فلسفه و پژوهش پدیدارشناسی»" در نشریه "ذهن" منتشر شد"." هیمر نویسنده کتاب
در نشریه "ذهن" منتشر شد"." هیمر نویسنده کتاب «"مشکل اقتدار سیاسی»" (۲۰۱۳) است، که بیان می‌کند استدلال‌های مدرن در خصوص اقتدار سیاسی شکست می‌خورند، و جامعه می‌تواند بدون اجبارهای دولتی پیش رود. فیلسوف ائون جی اسکوبل در یک بررسی اظهار داشت که هیمر "در صف مدافعان فلسفی قرن بیست و یکم به یک موضع آنارشیستی می‌پردازد، که ریشه در برداشتی از "کارآمدی" نهادهای داوطلبانه و رقابتی دارد". گیاه‌خواری. هیمر از طرفداران گیاه‌خواری اخلاقی است. او در سال ۲۰۱۶، با برایان کاپلان در مورد رفتار اخلاقی با حیوانات، از جمله
کاپلان در مورد رفتار اخلاقی با حیوانات، از جمله حشرات، وارد بحث شد. در سال ۲۰۱۸، اظهار داشت: «در اکثریت قریب به اتفاق موارد، برای گوشت‌خواران هیچ دلیلی وجود ندارد که بشود ادعا کرد که می‌توان درد و رنج ناشی از عمل آن‌ها را توجیه کرد.» کتاب «گفتگوهایی در مورد گیاهخواری اخلاقی» (۲۰۱۹) مجموعه‌ای از گفت‌وگوها در مورد اخلاق خوردن گوشت است. پیتر سینگر که پیش‌گفتار کتاب را نوشته‌است، اظهار داشته: «در آینده، وقتی مردم از من بپرسند چرا گوشت نمی‌خورم، به آن‌ها خواهم گفت این کتاب را بخوانند.»
صامت آکایدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بولوسپور، باشگاه فوتبال شانلی‌اورفه‌اسپور، باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور، و باشگاه فوتبال فنرباغچه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده‌است.
ویلیان سوزا آرائو داسیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گویانینسه، باشگاه فوتبال اسپانیول بی، باشگاه فوتبال شاپه‌کوئنزه، باشگاه فوتبال فلامینگو، باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال فنرباغچه، و باشگاه فوتبال کورینتیانس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بزرگسالان برزیل بازی کرده‌است.