payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدنی با تجربه ای که در واشینگتن دی سی داشت برای شروع در هاوارد تداوم یافته بود. وقتی از یک متصدی ایستگاه خواست تا راهی دانشگاه شود، به او گفته شد که از یک تاکسی «سیاه» استفاده کند. او که از اصطلاحات اجتماعی رایج در شهر آگاهی نداشت، تصور کرد که این به رنگ ماشین اشاره دارد. با این حال، او بعداً در مصاحبه ای گفت: «اگر می‌خواستید به دانشگاه هاوارد بروید که یک دانشگاه سنتی آفریقایی-آمریکایی است، هیچ راننده تاکسی سفیدپوستی شما را نمی‌برد.» پس از فارغ‌التحصیلی از هاوارد، هرناندز برای کلاس‌های برنامه تبادل دانشجوی
هرناندز برای کلاس‌های برنامه تبادل دانشجوی بین‌المللی در دانشگاه اسلو به نروژ سفر کرد. زمانی که هرناندز به ایالات متحده بازگشت، تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه نیویورک آغاز کرد، اما در سال ۱۹۵۱ با اطلاع از اینکه اتحادیه بین‌المللی کارگران پوشاک بانوان (ILGWU) مکانی باز در کالج کار آنها دارد، به کالیفرنیا رفت. حرفه. هرناندز که به عنوان یک سازمان دهنده با ILGWU در همکاری بود، سرانجام مدیر آموزش و روابط عمومی منطقه ساحل اقیانوس آرام اتحادیه شد. در سال ۱۹۶۰، او از شش کشور آمریکای جنوبی تحت نظارت وزارت خارجه
او از شش کشور آمریکای جنوبی تحت نظارت وزارت خارجه ایالات متحده بازدید کرد و در آنجا سخنرانی‌هایی در مورد ایالات متحده ارائه کرد. یک سال بعد، هرناندز مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته دولتی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس به پایان رساند، اندکی قبل از اینکه رسماً اتحادیه را ترک کند و روی کمپین کنترلی آلن کرانستون کار کند. سپس او به عنوان معاون رئیس بخش شیوه‌های استخدام منصفانه کالیفرنیا منصوب شد. در نتیجه کارش در این سمت، در سال ۱۹۶۴ توسط لیندون جانسون به عنوان تنها زن در کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر
به عنوان تنها زن در کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر منصوب شد. با این حال، او در سال ۱۹۶۶ پس از تنها هجده ماه استعفا داد، زیرا از عدم سرعت کمیسیون در رسیدگی به پرونده‌هایی که مربوط به تبعیض جنسی بود، ناامید شده بود. زندگی شخصی. در حالی که در سال ۱۹۵۷ به عنوان سازمان دهنده برای ILGWU کار می‌کرد، آیلین هرناندز با آلفونسو هرناندز، یک خیاط ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۶۱ طلاق گرفتند. درگذشت. هرناندز در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۹۰ سالگی بر اثر عوارض مربوط به زوال عقل درگذشت. دوروتی ارلیش، معاون ACLU، که هرناندز را از دهه
دوروتی ارلیش، معاون ACLU، که هرناندز را از دهه ۱۹۷۰ می‌شناخت، دربارهٔ او گفت:: «تمام زندگی آیلین هرناندز مظهر حرکت رو به جلو برای زنان و رنگین پوستان بود و نقش مهم او در آن تاریخ هرگز فراموش نخواهد شد.»
بادقپک کدر پرنده‌ای کوچک از خانواده بادخورکان تندرو است. این گونه بومی جزایر سوندای کوچک در اندونزی است. در گذشته به عنوان یک زیرگونه از بادقپک درخشان در نظر گرفته می‌شد. دو زیرگونه وجود دارد:
منذر علی عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الوصل امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
خالد علی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
حمید فاخر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بنی یاس و باشگاه فوتبال العین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
یحیی الغسانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الوحده امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال امارات متحده عربی و امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
صالح عبید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
سلطان المنذری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال امارات متحده عربی و امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
فهد مسعود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الوحده امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
آلبا روبالو (; – ) وکیل، نویسنده، سیاستمدار اهل اروگوئه بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می‌کرد. روبالو شاعر و سیاستمدار اروگوئه‌ای بود که سه دوره متوالی از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۱ در و برای چهارمین دوره در اوایل دهه ۱۹۹۰ در سنا حضور داشت. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه اروگوئه در مونته ویدئو، شروع به نوشتن کرد. در سال ۱۹۴۲، اولین کتاب او، "Se levanta el sol" (خورشید طلوع می‌کند)، برنده جایزه اول از وزارت آموزش و پرورش کشور شد. او بعداً دو مجله به نام‌های "Mujer Batllista" (زن باتلیست) و
مجله به نام‌های "Mujer Batllista" (زن باتلیست) و "El Pregón" (فریاد شهر) را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۴ او اولین زنی بود که در شورای دپارتمان مونته ویدئو حضور داشت و به عنوان سناتور انتخاب شد. او که یک برجسته بود، اولین زنی در آمریکای جنوبی بود که به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد و در سال ۱۹۶۸ منصوب شد. او در پی اقدامات اقتدارگرایانه دولت از این سمت استعفا داد. او یکی از بنیانگذاران جبهه گسترده در سال ۱۹۷۱ بود. اگرچه برای انتخابات مجدد نامزد شد، اما در آن سال شکست خورد. پس از ، روبالو به دلیل صراحت خود علیه که
خورد. پس از ، روبالو به دلیل صراحت خود علیه که کشور را تا سال ۱۹۸۴ اداره می‌کرد، هدف حملات بسیاری از سوی مقامات دولتی قرار گرفت. هنگامی که دیکتاتوری به پایان رسید، او برای یک کرسی سنا نامزد شد که در آن ناموفق بود. او پروژه‌های قانونی برای بهبود اجتماعی را تا سال ۱۹۹۳ معرفی کرد، زمانی که برای مدت کوتاهی دوباره در سنا خدمت کرد. روبالو در سال ۱۹۹۶ درگذشت، اما یادبودهای بسیاری در سراسر کشور از جمله تمبرهایی که به شکل او منتشر شده، خیابان‌ها به نام او و همچنین میدان‌ها و مراکز فرهنگی به یادگار مانده‌است. سنین
میدان‌ها و مراکز فرهنگی به یادگار مانده‌است. سنین جوانی و تحصیل. آلبا روزا روبالو برون در ۴ اوت ۱۹۰۸ در ، بخش آرتیگاس، اروگوئه زاده شد. مادر او رزا برون و پدرش آمریکو روبالو بودند. پدرش کمیسر شهر بود و مادرش معلم، مدرسه روستایی بود. روبالو از بدو تولد، مادرش را تا محل کارش در مدرسه همراهی می‌کرد. او همچنین هفت خواهر و برادر داشت. پدربزرگ مادری او فرماندار سابق استان کورینتس در شمال آرژانتین بود، در حالی که پدرش اروگوئه ای با میراث مختلط بود که شامل و اجداد می‌شد. در دوران کودکی او، خانواده به سالتو،
اجداد می‌شد. در دوران کودکی او، خانواده به سالتو، آرتیگاس نقل مکان کردند. در آنجا مادرش در مشاغل مختلفی تدریس داشت و روبالو تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. از سنین جوانی ناظر دقیق شرایطی بود که بر مردمی که در اطرافش زندگی می‌کردند تأثیر می‌گذاشت و شروع به صحبت در مورد کاهش فقر کرد. او تحصیلات متوسطه خود را در آرتیگاس به پایان رساند و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه جمهوری ادامه داد. او مدرک فلسفه گرفت و تدریس حرفه ای خود را در مدرسه ای که مادرش در خیابان پابلو دی ماریا در مونته ویدئو اداره می‌کرد آغاز
پابلو دی ماریا در مونته ویدئو اداره می‌کرد آغاز کرد. با ادامه تحصیل، روبالو در دانشکده حقوق تحت سلطه مردان در دانشگاه ثبت نام کرد. در حالی که هنوز در حال تحصیل بود، با والتر پرویتالی ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر به نام سرجیو پرویتالی شد. او به سپس به فدراسیون دانشجویی دانشگاه حقوق پیوست و در تظاهرات ضد فاشیستی در حمایت از جمهوری خواهان در جنگ داخلی اسپانیا فعال بود. هنگامی که در سال ۱۹۳۳، گابریل ترا، سیاستمدار و وکیل اهل اروگوئه کودتایی را سازماندهی کرد، روبالو در اعتراض به دیکتاتوری در اعتراضات دانشگاه
روبالو در اعتراض به دیکتاتوری در اعتراضات دانشگاه شرکت کرد. او به ، به رهبری و بالتاسار بروم پیوست. هنگامی که بروم به دلیل کودتا خودکشی کرد، روبالو در دفاع از دموکراسی خطاب به جمعیت زیادی که جمع شده بودند سخنرانی کرد. به‌عنوان تنها زن شرکت‌کننده، او به گروه آوانزار، یک جناح از حزب کلرادو به رهبری گرائرت، که شدیداً ضد امپریالیست و از نظر اجتماعی ترقی‌خواه بود، پیوست. در این دوره، او با بسیاری از سوسیالیست‌ها آشنا شد و در معرض ایده‌های کارل مارکس و فردریش انگلس قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، روبالو مدرک حقوق گرفت.
قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، روبالو مدرک حقوق گرفت. مرگ و میراث. روبالو در ۳ سپتامبر ۱۹۹۶ در مونته ویدئو درگذشت. برای ادای احترام به یاد او، یکی از اتاق‌های کاخ قانونگذاری به نام او نامگذاری شد. در سال ۲۰۰۲، مراسم بزرگداشتی در هیئت دپارتمان مونته ویدئو برگزار شد. برای روز جهانی زن در سال ۲۰۱۰، از او در مجموعه تمبرهای پستی اروگوئه "Mujeres notables uruguayas" (زنان برجسته اروگوئه) تجلیل شد. در سال ۲۰۱۲، خیابانی در آرتیگاس به افتخار او نامگذاری شد. میدانی در محله بلا ایتالیا در مونته ویدئو در سال ۲۰۱۵ به نام او
بلا ایتالیا در مونته ویدئو در سال ۲۰۱۵ به نام او نامگذاری شد. در اوت ۲۰۱۹، قانون ۱۹۷۸۱ که بر اصلاحات ارضی حاکم است، اصلاح شد تا زنان حق زمین و مالکیت مشترک داشته باشند. در سال ۲۰۲۰، یک مرکز فرهنگی در منطقه مونته ویدئو به نام او افتتاح شد.
نواف مبارک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شباب الاهلی، باشگاه ورزشی بنی یاس، باشگاه فوتبال الشارجه، و باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
محمد قاسم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الظفره، باشگاه فوتبال شباب الاهلی، و باشگاه فوتبال العین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
محمد علی شاکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال عجمان امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
علی صالح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الوصل امارات اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال امارات متحده عربی و امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
بر سماع تنبور آلبوم موسیقی ایرانی به آهنگسازی کیخسرو پورناظری، سهراب پورناظری و تهمورس پورناظری و آواز علیرضا قربانی در سال ۱۳۹۰ توسط شرکت ایران‌گام منتشر شد. در این آلبوم چهارده قطعه موسیقی از جمله پنج قطعه با صدای علیرضا قربانی منتشر شده‌است. گروه شمس و علیرضا قربانی شهریور ۱۳۹۰ با قطعات این آلبوم در تالار وحدت به روی صحنه رفتند. بازخوردها. فردین خلعتبری این آلبوم را «وفادار به جریان ریتمیک شعر» می‌داند. با این حال بخش‌هایی از آن را نیز تحت تأثیر از موسیقی کشورهای دیگر نظیر افغانستان و آمریکا دانسته و به
کشورهای دیگر نظیر افغانستان و آمریکا دانسته و به تأثیراتی از موسیقی فلامنکو بر آن نیز اشاره می‌کند.
رئالیسم هیستریک () اصطلاحی است که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ توسط منتقد انگلیسی جیمز وود ابداع شد. این واژه به توصیف گونه ادبی می‌پردازد که از تضاد نثر طولانی، طرح داستانی دیوانه وار، و شخصیت‌های شیدا در برابر بررسی موشکافانه از پدیده‌های واقعی احتماعی تشکیل می‌شود. این گونه ادبی به نوعی «ماکسیمالیسم» شناخته می‌شود. تاریخچه. وود این اصطلاح را نخستین بار در مقاله ای که در هفته نامه "نیو ریپابلیک" بر "دندان‌های سپید" زادی اسمیت نوشته شده بود به کار برد. قصد او از به کاربردن این اصطلاح کوچک شمردن رمان نویسان معاصر
کاربردن این اصطلاح کوچک شمردن رمان نویسان معاصر بود که رمان‌های بزرگ و جاه طلبانه شان «راجع به هزاران چیز می‌داند ولی حتی یک انسان را هم نمی‌شناسد.» او این گونه ادبی را بخاطر تلاشی که برای تبدیل کردن داستان به نظریه اجتماعی می‌کند قابل نکوهش می‌دانست. وود، دان دلیلو و توماس پینچن را از بنیان‌گذاران این گونه می‌شناخت و معتقد بود که نویسندگانی همچون دیوید فاستر والاس هم همین راه را پیش گرفته‌اند. در پاسخ به این اظهارات زادی اسمیت گفت که این اصطلاح «به طرز دردناکی برای نثر بیش پرداخته شده و دیوانه واری که در
برای نثر بیش پرداخته شده و دیوانه واری که در رمان‌های "سپیددندان" و کتاب‌های دیگری که او به آنها لطف داشته و نام برده دقیق است.» اما او همچنین به این اصطلاح انتقاداتی داشت چون رمان شوخی بی پایان فاستر والاس با سبکی که او بعد از این کتاب در داستان‌های کوتاهش در پیش گرفت همخوانی ندارد. نقد وود بر این که پینچن و دلیلو نثر «هیستریک» را با تأثیرات «واقعی» -تقریبا ژورنالیستی- ترکیب می‌کنند یک نسل پیش از او هم توسط منتقدان پسامدرنیسم مطرح شده بود.
جمیل عباس (؛ ۱ ژانویه ۱۹۲۷ – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
لین هویین (; – ) نویسنده، معمار، شاعر اهل چین بود. او زمانی در ایالات متحده به نام فیلیس لین یا لین وی یین نیز شناخته می‌شود. او به عنوان اولین معمار زن در چین مدرن و همسرش معروف به پدر معماری مدرن چینی، لیانگ سیچنگ شناخته می‌شود، که هر دو به عنوان بنیانگذار و هیئت علمی در دپارتمان معماری تازه تأسیس دانشگاه شمال شرقی چین در سال ۱۹۲۸ کار می‌کردند. پس از سال ۱۹۴۹ به عنوان استاد در دانشگاه چینهوا در پکن مشغول به فعالیت شدند. لیانگ و لین کار مرمت و بازسازی مکان‌های میراث فرهنگی چین را در دوره جمهوری چین پس از
میراث فرهنگی چین را در دوره جمهوری چین پس از امپراتوری چین آغاز کردند. علاقه ای که او تا آخر عمر به دنبالش بود. مایا لین هنرمند آمریکایی خواهرزاده اوست.&lt;ref name="Rowe/Kuan"&gt;Peter G. Rowe, Seng Kuan, "Architectural Encounters With Essence and Form in Modern China", MIT Press, 2002, p.219, &lt;/ref&gt; زندگی. لین در هانگژو به دنیا آمد اگرچه خانواده او اهل مینهو بودند. او دختر لین چانگمین (林長民) (۱۶ سپتامبر ۱۸۷۶ - مینهو، ۲۴ دسامبر ۱۹۲۵) و هی ژوایان (何雪媛) (۱۸۸۲–۱۹۷۲) بود. در زمانی که زنان دسترسی محدودی
(۱۸۸۲–۱۹۷۲) بود. در زمانی که زنان دسترسی محدودی به آموزش رسمی داشتند، لین به دلیل عضویت در یک خانواده ثروتمند توانست آموزش رسمی دریافت کند. به دلیل ثروت خانواده‌اش، او می‌توانست با پدرش سفرهای زیادی داشته باشد. او مدرک خود را در انگلستان و همچنین ایالات متحده دریافت کرد. در آنجا بود که او با شاعر مشهور چینی خو ژیمو آشنا شد. رابطه آنها بخش هیجان انگیزی از زندگی لین هویین بود و در حکایات عاشقانه به آن اشاره شده‌است. با این حال، آثار لین بسیار مورد توجه قرار گرفته‌است. لین شعر آزاد، رمان و نثر می‌نوشت. اشعار
لین شعر آزاد، رمان و نثر می‌نوشت. اشعار لین در نشریاتی مانند "پکن مورنینگ پست"، "ماهنامه کرسنت"، "شعر و دیپر" در تیانجین منتشر شد. در سال ۱۹۲۴، لین و لیانگ سیچنگ هر دو در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کردند. در آنجا او همچنین به عنوان دستیار پاره وقت در بخش معماری کار می‌کرد. اگرچه هر دوی آنها می‌خواستند در دانشکده معماری شرکت کنند، لین به دلیل اینکه زن بود پذیرفته نشد؛ بنابراین او در دانشکده هنرهای زیبا ثبت نام کرد. بعداً در برنامه‌های طراحی صحنه در دانشگاه ییل به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد ثبت نام کرد و
ییل به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد ثبت نام کرد و علاقه دیرینه خود را به درام دنبال کرد.&lt;ref name="Rowe/Kuan2"&gt;Peter G. Rowe, Seng Kuan, "Architectural Encounters With Essence and Form in Modern China", MIT Press, 2002, p.219, &lt;/ref&gt; او همچنین در دوران تحصیل اشتیاق خود را به معماری با شرکت در کلاس‌های معماری دنبال کرد. اینجا بود که لین به همراه لیانگ سیچنگ، همسر آینده‌اش که از کودکی او را می‌شناخت، عشق خود به معماری را دنبال کردند. در آوریل ۱۹۲۴، شاعر و فیلسوف رابیندرانات تاگور در شصت و چهار
شاعر و فیلسوف رابیندرانات تاگور در شصت و چهار سالگی از چین بازدید کرد، لین هویین و شو ژیمو با هم کار کردند تا کار تفسیری را برای تاگور انجام دهند، که طی آن لین هویین با زبان انگلیسی روان خود شناخته شد و تحسین تاگور را نیز برانگیخت. حرفه. در پی حادثه ۱۸ سپتامبر یا حادثه موکدن، لین به پکن رفت و در آنجا معماری باستانی چین را مطالعه کرد. پس از بازگشت، او به تأسیس دپارتمان معماری در دانشگاه نورث ایسترن در شنیانگ کمک کرد و سپس به‌طور مختصر به تدریس معماری پرداخت. در همین حال، در سال ۱۹۲۸، او یک ایستگاه راه‌آهن
در همین حال، در سال ۱۹۲۸، او یک ایستگاه راه‌آهن در جیلین طراحی کرد. این یکی از معدود ساختمان‌هایی بود که لین طراحی کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، لین و همسرش در بیپینگ، به طوری که پکن نامیده می‌شد، در نزدیکی خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند. دوستان صمیمی ان‌ها در آن زمان ویلما و جان کی فیربنک آمریکایی بودند. او سعی کرد روی سقف کاخ امپراتور قدم بزند و زمانی که در سال ۱۹۳۷، به‌طور اتفاقی سالن اصلی معبد فوگوانگ را در نزدیکی دوچوان کشف کرد. این تالار تنها سازه چوبی باقی مانده از سلسله تانگ بود که در آن زمان شناخته شده
مانده از سلسله تانگ بود که در آن زمان شناخته شده بود. با نزدیک شدن به تهاجم ژاپن، لین هویین و همسرش مجبور شدند در سال ۱۹۳۷ کار بازسازی و نویدبخش خود را از سایت‌های میراث فرهنگی پکن کوتاه کنند و حیاط خانه معروف خود را در پکن رها کردند تا همراه با پرسنل و مواد دپارتمان معماری به سمت جنوب فرار کنند. مهاجرت آنها و فرزندانشان را به سکونتگاه‌های موقت در شهرهای تیانجین، کونمینگ و سرانجام لیژوانگ در سال ۱۹۴۰ کشاند. در لیژوانگ هنگامی که لین در بستری بود و از سل رنج می‌برد، خبر کشته شدن برادر کوچکترش را در حین خدمت
می‌برد، خبر کشته شدن برادر کوچکترش را در حین خدمت به عنوان خلبان جنگی در نیروی هوایی در دفاع از سیچوان دادند. لین یادبودی شاعرانه برای او نوشت. پس از سال ۱۹۴۹، لین هویین استاد معماری در دانشگاه چینهوا شد. به عنوان یک نویسنده ادبی و مورخ معماری، لین هویین پایتخت را با جنبه‌های سنت فرهنگی، زیبایی معماری، اهمیت تاریخی و شرایط زندگی مردم بازسازی کرد. در همین حال، لین هویین در طراحی نشان ملی و بنای یادبود قهرمانان خلق شرکت کرد. لین الگوهای تاج گل را در پایه بنای یادبود قهرمانان خلق طراحی کرد. لین همچنین در
بنای یادبود قهرمانان خلق طراحی کرد. لین همچنین در استانداردسازی برنامه‌ریزی شهری پکن شرکت کرد. او در سال ۱۹۵۵ بر اثر بیماری سل درگذشت. آثار. لین هویین شعر، مقاله، داستان کوتاه و نمایشنامه می‌نوشت. بسیاری از آثار او به دلیل ظرافت، زیبایی و خلاقیت مورد ستایش قرار گرفتند. لین به همراه همسرش کتابی با عنوان "«تاریخ تصویری معماری چین»" نوشتند. در طی مهاجرت و فرار او از جنگ، لین به همراه همسرش به هزاران سایت معماری باستانی چین رفتند. او تحقیقاتی انجام داد و تاریخ معماری چین را حفظ کرد. آنها برای محافظت از بسیاری
معماری چین را حفظ کرد. آنها برای محافظت از بسیاری از ساختمان‌های قدیمی پکن در زمانی که بسیاری از بخش‌های شهر برای گسترش دولت شهری با خاک یکسان شده بود، سخت لابی کردند. او همچنین آثار انگلیسی را به چینی ترجمه می‌کرد. میراث. در اکتبر ۲۰۱۰، به عنوان بخشی از احیای دستاوردهای زندگی لین هویین و همسرش، مستندی شش ساعته و هشت قسمتی دربارهٔ این زن و شوهر پخش شد. این مستند با نام "Liang Sicheng Lin Huiyin" به کارگردانی Hu Jingcao ساخته شده‌است. اگرچه لین در طول زندگی خود با توجه به جنسیتش این شناخت را دریافت نکرد،
خود با توجه به جنسیتش این شناخت را دریافت نکرد، اکنون میراث او دوباره احیا شده‌است. در سال ۲۰۱۸، "نیویورک تایمز" برای لین هویین و همسرش یک مراسم ترحیم با تأخیر نوشت.
ریاض عبدالعباس () بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الشرطه (سوریه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
گسی در اثر یک ماده شیمیایی قابض (گاهی به آن adstringent گفته می‌شود) است که بافت‌های بدن را منقبض یا جمع می‌کند. این کلمه از کلمه لاتین "adstringer" گرفته شده‌است که به معنای «سریع بستن» است. لوسیون کالامین، فندق افسونگر، و یربا مانسا، یک گیاه کالیفرنیایی، و همچنین برگ‌های پودر شده گل مورد قابض هستند. گس و قابض بودن ، احساس خشکی، پف کردن یا بی‌حسی دهان ناشی از تانن در میوه‌های نارس، به میوه اجازه می‌دهد تا با جلوگیری از خوردن، بالغ شود. میوه‌های رسیده و اجزای میوه از جمله توت سیاه، "آرونیا"، گیلاس گلوگیر،
میوه از جمله توت سیاه، "آرونیا"، گیلاس گلوگیر، ریواس، میوه‌های به و خرمالو (مخصوصاً آنهایی که نارس هستند)، پوست موز (یا موز نارس)، میوه‌های بادام هندی و بلوط قابض هستند. مرکبات مانند لیمو تا حدودی قابض هستند. تانن‌ها که نوعی پلی‌فنل هستند، به پروتئین‌ها متصل می‌شوند و سبب رسوب و تجمع آن‌ها می‌شود. تانن‌های موجود در برخی چای‌ها، قهوه و شراب‌های انگور قرمز مانند کابرنه سوویگنون و مرلو قابض بودن ملایمی ایجاد می‌کنند. سنجاب‌ها، گرازهای وحشی و حشرات می‌توانند غذای قابض بخورند، زیرا زبان آنها می‌تواند طعم آن را
قابض بخورند، زیرا زبان آنها می‌تواند طعم آن را کنترل کند. در آیورودا، گس ششمین مزه (پس از شیرین، ترش، شور، تند، تلخ) است که با «هوا و زمین» نشان داده می‌شود. همچنین گزارش شده‌است که سیگار کشیدن دارای اثر قابض است.
علی عبدالزهره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی المینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
سعد عبدالحمید (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق)، باشگاه ورزشی الکرخ، باشگاه ورزشی الزورا، و باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
زیاد عبدالحمید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
باسم عبدالحسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
احمد عبدالحسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
برِستورانت (به ، از ادغام "Breast" «پستان» و "Restaurant" «رستوران») نوعی رستوران است که در آن، پیشخدمت‌های زن باید نیمه‌برهنه باشند. واژهٔ «برستورانت» در آغاز دههٔ ۱۹۹۰ پدید آمد؛ هنگامی که رستوران‌های زنجیره‌ای هوترس در آمریکا باز شدند. از آن زمان، رستوران‌های دیگری نیز از این الگو پیروی کردند؛ ازجمله ردنک هیون، تیلتد کیلت، توئین پیکس، اوخوس لوکوس، بار و گریل ورزشی بیکینی و بار و گریل وینگ‌هاوس. بیشتر این رستوران‌ها، نام تجاری دوپهلو و جنسی دارند، و شاید تِم‌های مطابق‌با شئونات را نیز داشته باشند؛ هم در
تِم‌های مطابق‌با شئونات را نیز داشته باشند؛ هم در تزئینات و هم در فهرست غذا. این رستوران‌ها گاهی خدماتی ویژه را برای مشتریان در نظر می‌گیرند، مانند نوشیدنی‌های الکلی و لاس‌زنی با پیشخدمت. تاریخچه. هوترس عنوان نخستین برستورانت را دارد، و از سال ۱۹۸۳ تا به‌امروز کار می‌کند. اندکی پس از آن، کمپانی‌های دیگری نیز از این الگو پیروی کردند. برپایهٔ پژوهش شرکت صنایع غذایی "تِکنومیک"، هر سه برستورانت زنجیره‌ای برترِ ایالات متحده پس از هوترس، سال ۲۰۱۱ رشدی ۳۰٪ یا بیشتر را در فروش خود داشتند. اکتبر ۲۰۱۲، بار و گریل
را در فروش خود داشتند. اکتبر ۲۰۱۲، بار و گریل ورزشی بیکینی توانست «برستورانت» را به‌عنوان نشان تجاری در اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده ثبت کند؛ ولی در ۲۴ مه ۲۰۱۹، این نشان تجاری به‌دلیل عدم‌تمدید، منقضی شد. بار و گریل ورزشی بیکینی، واپسین رستوران خود را پیش‌تر در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۸ بسته بود. برستورانت‌های مردانه. رستوران‌هایی با کارکنان مرد و تمرکز مشابه بر ظاهر آنان، مانند "تالی‌وَکرز"، با مردانی نیمه‌برهنه، که در دالاس و تگزاس در ماه مه ۲۰۱۵ باز شدند و در اوت ۲۰۱۶ بسته شدند. در ژاپن، شرکت‌هایی
شدند و در اوت ۲۰۱۶ بسته شدند. در ژاپن، شرکت‌هایی مانند کافه ماچو و گوشت‌فروشی ماچو هستند، که در آنها، مردانی عظلانی غذا و نوشیدنی سرو می‌کنند. نکوهش‌ها. برستورانت‌ها را برای رفتار کالامانند با زنان می‌نکوهند.
تیسیر عبدالحسین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
صباح عبدالجلیل (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیروی هوایی، باشگاه فوتبال النفط، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
علی عبدالکاظم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
شریف عبدالکاظم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیروی هوایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
فاضل عبدالمجید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
محمد عبدالمجید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
یاسر عبدالمحسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الطلبه، باشگاه فوتبال نیروی هوایی، و باشگاه فوتبال النفط اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
جلال عبدالرحمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
فاضل عباس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
پارک مین ها (؛ زادهٔ ۲ ژوئیه ۲۰۰۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را به عنوان بازیگر کودک در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و در آثاری همچون "ملکه جاه‌طلب" و "دابلیو" ایفای نقش کرده‌است. زندگی شخصی. پدر او پارک چان مین، گوینده خبر اس‌بی‌اس است.
سمیر عبدالرضا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اعل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
مهدی عبدالصاحب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
عامر عبدالوهاب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
حسین عبدالواحد خلف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الشرطه (سوریه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
عادل عبدالله (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
صبیح عبد علی () بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی المینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
یونس عبد علی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الشرطه (سوریه) اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال عراق، زیر ۲۳ سال عراق، و عراق بازی کرده‌است.
کاظم عبود (; – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
بیار ابوبکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال النفط اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
عمار احمد حنتوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
مصطفی احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال امانت بغداد، باشگاه ورزشی اربیل، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
عبد الرزاق احمد بشیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی المینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.