payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پروژه سایبرسین یک پروژه متعلق به کشور شیلی بود که از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ طی دوره ریاست جمهوری سالوادور آلنده اجرا شد. هدف از این پروژه ساخت یک سامانه تصمیم یار پراکنده و غیرمتمرکز بود تا در مدیریت اقتصاد ملی به کشور کمک کند. پروژه از ۴ مدول تشکیل می شد: شبیه ساز اقتصادی، نوعی نرم افزار مشتری برای چک کردن عملکرد کارخانه، اتاق فرمان و یک شبکه ملی از ماشین های تلکس که به یک کامپیوتر مِین فریم یا اصلی متصل بودند. پروژه سایبرسین در زمان خود، روشی بر پایه تئوری مدول سیستم پایا داشت که برای طراحی سازمانی و تکنولوژی
سیستم پایا داشت که برای طراحی سازمانی و تکنولوژی خلاقانه به کار می رفت: در این روش یک شبکه از ماشین های تلکس (سایبرنت) در تشکیلات تحت نظارت دولت حضور داشتند که اطلاعات را با دولت حاضر در سانتیاگو داد و ستد می کردند. اطلاعات حاضر در زمینه به نرم افزار الگوساز آماری (سایبر اِستراید) داده می شد که شاخص های تولید را کنترل می کرد. شاخص هایی همچون تدارکات مواد خام یا تعداد بالایی از غیبت های کارگران که حدودا در زمان واقعی باعث می شد تا در ابتدا به کارگران هشدار داده شود و در موقعیت های حاد تر اگر آن پارامترها
داده شود و در موقعیت های حاد تر اگر آن پارامترها بسیار از بازه تعیین شده تخطی می کردند این هشدار حتی به دولت مرکزی نیز داده می شد. اطلاعات همچنین به عنوان ورودی در نرم افزار شبیه ساز اقتصادی(CHECO، مخفف شبیه ساز اقتصادی کشور شیلی) نیز وارد می شد که دولت می توانست از آن برای پیشبینی احتمالی تصمیمات اقتصادی استفاده کند. در آخر یک اتاق فرمان پیشرفته (آپس روم) فضایی را آماده می کرد که در آن مدیران بتوانند داده های اقتصادی مرتبط را ببیند، پاسخ هایی امکان پذیر برای شرایط ضروری آماده کنند و توصیه و دستورات خود را
شرایط ضروری آماده کنند و توصیه و دستورات خود را به کارخانه ها و تشکیلاتی که در وضعیت اضطراری هستند با استفاده از شکبه تلکس انتقال دهند. طراح اصلی سیستم یک دانشمند تحقیق در عملیات بریتانیایی به نام استافورد بیر بود و سیستم، نظریات او را در مورد سایبرنتیک های سازمان یافته در مدیریت صنعتی، در خود جای داده بود. یکی از اهداف اصلی سیستم، انتقال قدرت تصمیم گیرنده در تشکیلات صنعتی به نیروی کار بود تا بتواند خودگردانی کارخانه ها را بهبود بخشد. پس از کودتا نظامی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سایبرسین منحل شد و اتاق فرمان آن
۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سایبرسین منحل شد و اتاق فرمان آن نیز نابود شد. نام. نام پروژه به انگلیسی (Cybersyn) ترکیبی از دو واژه cybernetics و synergy است. از آنجایی که در اسپانیایی این نام عامه پسند نبود به آن Synco گفته می شد که هم سرواژه اسپانیایی "Sistema de INformación y Control" (سیستم اطلاعات و کنترل) بود و همینطور نوعی ایهام با کلمه اسپانیایی cinco داشت که به معنای شماره پنج است آن هم به این دلیل که به ۵ مرحله مدول سیستم پایایی که بیر طراحی کرده بود اشاره دارد. تاریخچه. استافورد بیر یک مشاور بریتانیایی در
تاریخچه. استافورد بیر یک مشاور بریتانیایی در سایبرنتیک های مدیریتی بود. او همچنین از ایده آل های سوسیالیسم کشور شیلی در راستای نگه داری از سیستم دموکراتیک این کشور و خودگردانی کارگران به جای تحمیل نوعی سیستم شوروی محور حمایت می کرد. سیستمی که دستوراتی بالا به پایین و کنترلی داشت. در جولای ۱۹۷۱، فرناندو فلورس، یک کارمند درجه بالا از شرکت توسعه تولیدات شیلی (CORFO) که تحت نظارت پدرو ووسکویچ بود، با بیر برای مشاوره گرفتن تماس گرفت. این مشاوره برای به کار گیری تئوری های بیر در مدیریت بخش تازه ملی شده اقتصاد
تئوری های بیر در مدیریت بخش تازه ملی شده اقتصاد شیلی بود. بیر این را یک فرصت عالی برای پیاده کردن ایده هایش در یک مقیاس ملی دید. علاوه بر مشاوره دادن، او اکثر کارهای مشاوره ای دیگر خود را کنار گذاشت و وقت بیشتری را برای چیزی که تبدیل به پروژه سایبرسین شد، صرف کرد. او اغلب برای همکاری با مجریان محلی به شیلی سفر می کرد و از مخاطب های شخصی خود برای کمک گرفتن از متخصصان فنی بریتانیایی استفاده می کرد. برنامه اجرایی بسیار جسورانه بود و سیستم به یک مرحله پیشرفته ای از نمونه اولیه خود در شروع سال ۱۹۷۳ رسید. سیستم
از نمونه اولیه خود در شروع سال ۱۹۷۳ رسید. سیستم تقریبا در اکتبر ۱۹۷۲ کارآمد بود حتی زمانی که حدود ۴۰۰۰۰ راننده کامیون معترض، خیابان های منتهی به سانتیاگو را مسدود کردند. با توجه به گفته های گوستاوو سیلوا ( منشی اجرایی انرژی در CORFO) ماشین های تلکس سیستم، به مدیریت انتقال منابع به درون شهر کمک شایانی کردند. این کار نیز فقط به کمک ۲۰۰ کامیون سرکوبگر انجام شد و از خسارت احتمالی که ممکن بود توسط ۴۰۰۰۰ راننده کامیون ایجاد شود جلوگیری کرد. سیستم. ۵۰۰ ماشین تلکس استفاده نشده توسط دولت پیشین وجود داشت. هرکدام از
استفاده نشده توسط دولت پیشین وجود داشت. هرکدام از آنها وارد کارخانه شدند. در بخش کنترلی در سانتیاگو، هرروزه داده ها از هر کارخانه ای گرفته می شد و به یک کامپیوتر انتقال داده می شد (اعداد مختلفی همچون ورودی مواد خام، خروجی تولیدات و تعداد غایبین). این کامپیوتر نیز یک پیشبینی کوتاه مدت و اصلاحات لازم را اعمال می کرد. ۴ مرحله از کنترل ( کارخانه، شاخه، بخش، کل) به همراه یک فیدبک آلژدونیک در کار حضور داشت. اگر یک مرحله از کنترل مشکلی را در مدتی معلوم حل نمی کرد، مرحله ای بالاتر متوجه آن می شد. نتایج در اتاق
مرحله ای بالاتر متوجه آن می شد. نتایج در اتاق فرمان مورد بحث قرار می گرفت و طرحی سطح بالا پیشنهاد می شد. شبکه ماشین های تلکس که سایبرنت نام داشت اولین عامل اجرایی سایبرسین بود و تنها عاملی بود که به طور مداوم توسط دولت آلنده استفاده می شد. نرم افزار مورد استفاده در سایبرسین، سایبر اِستراید نام داشت و از فیلترینگ و کنترل بایِسی استفاده می کرد. این نرم افزار توسط مهندسین اهل شیلی در مشارکت با تیمی ۱۲ نفره از برنامه نویسان بریتانیایی نوشته شد. اولین بار سایبرسین روی IBM 360/50 اجرا شد اما بعدا به یک مِین فریم
روی IBM 360/50 اجرا شد اما بعدا به یک مِین فریم سبک تر که از باروز ۳۵۰۰ استفاده می کرد انتقال داده شد. اتاق فرمانی فوق مدرن نیز توسط تیمی به سرپرستی گی بونسیِپه، که یک طراح رابط به شمار می آمد طراحی شد. این اتاق ۷ صندلی چرخ دار ( از لحاظ خلاقانه بودن بهترین تعداد بود) به همراه چندین دکمه داشت که برای کنترل کردن چندین صفحه بزرگ طراحی شده بود. این صفحات، داده ها را به تصویر می کشیدند و چندین پنل دیگر نیز برای نشان دادن اطلاعات وجود داشت، هرچند این امکانات از لحاظ کارآمدی محدود بودند چرا که تنها، نمودارهای از
کارآمدی محدود بودند چرا که تنها، نمودارهای از قبل آماده شده را نشان می دادند. این پنل ها نیز هرکدام شامل چندین صفحه بودند. هدف، توزیع و پخش کنترل و دخیل کردن کارگران در برنامه ریزی کاری بود. طراحی بیشتر نوعی متمرکزسازی بوروکراسی کنترل بود که از طریق گزارش دهی پایین به بالا و جهت بالا به پایین انجام می شد. انتظار می رفت تا کارگران فرایندها را انجام دهند و از منابع در جهتی که خواسته شده و برنامه ریزی شده، استفاده کنند. هر انحراف بزرگی از مسیر نیز باید به بالا گزارش می شد و دستورات اصلاحی هم باید به پایین
گزارش می شد و دستورات اصلاحی هم باید به پایین سرازیر می شد. پروژه با مقداری جزئیات در ویرایش دوم کتاب های مغز شرکت و سکو برای تغییر از استافورد بیر آمده است. کتاب سکو برای تغییر شامل پیشنهاداتی در حوزه نوع آوری های اجتماعی نیز هست. همچون داشتن نمایندگانی از گروه های ذی نفع متفاوت درون یک مرکز کنترل. یک توسعه مرتبط دیگر با این پروژه، پروژه سایبرفولک بود که به شهروندان اجازه می داد تا اطلاعاتی در مورد وضعیت روحی خود به سازمان دهندگان پروژه ارسال کنند. زیبایی شناسی. در اتاق فرمان از صندلی های تولیپ استفاده
شناسی. در اتاق فرمان از صندلی های تولیپ استفاده شده بود که مشابه صندلی های مورد استفاده در برنامه علمی- تخیلی تلویزیونی کشور آمریکا یعنی Star Trek بود. البته با توجه به طراحان متفاوت، استایل صندلی ها تحت تاثیر جو فیلم های علمی تخیلی نبود. میراث. یک دانشمند علم کامپیوتر به نام پُل کاکشات و اقتصاددانی به نام آلین کاترل در کتابی که سال ۱۹۹۳، به نام پیش به سوی سوسیالیسم مدرن نوشتند، به پروژه سایبرسین اشاره کردند. در این کتاب گفته شد که این پروژه الهام بخش مدلی ابداعی از این دو نویسنده بوده است که در راستای
ابداعی از این دو نویسنده بوده است که در راستای اقتصاد سوسیالیستی کامپیوتر محور می باشد. نشریه گاردین در سال ۲۰۰۳ این پروژه را نوعی اینترنت سوسیالیستی که یک دهه از زمانش جلوتر بود، خطاب کرد. نویسندگان لی فیلیپس و میچال رُزوُرسکی نیز بخشی از پروژه را در کتاب خود که در سال ۲۰۱۹ به نام جمهوری مردمی والمارت منتشر شد، اختصاص دادند. این نویسندگان موضوعی را ارائه کردند تا از امکان پذیری یک اقتصاد برنامه ریزی شده که توسط یک قدرت پیشران موقتی اداره می شود، دفاع کنند. این روش توسط سازمان های بزرگی همچون آمازون،
کنند. این روش توسط سازمان های بزرگی همچون آمازون، والمارت و پنتاگون استفاده می شود. البته این نویسندگان اینکه پروژه سایبرسین تا چه حد می تواند زیربنا باشد را به چالش کشیدند. خصوصا در بخشی از کتاب گفته شد: " حتی اگر یک سیستم در وضعیت اضطراری استفاده شود ( مثل جنگ داخلی در یک کشور) و تعدادی از تشکیلات را درون خود جای داده باشد و تنها به طور جزئی یک وضعیت وخیم را بتواند بهبود ببخشد، می تواند در وضعیت های غیر بحرانی و آرام نیز در مقیاس جهانی مورد استفاده قرار بگیرد." به خصوص که این پروژه به دلیل کودتای نظامی
بگیرد." به خصوص که این پروژه به دلیل کودتای نظامی در سال ۱۹۷۳ تکمیل نشد و در ادامه با اصلاحاتی اقتصادی توسط پسران شیکاگو به کار گرفته شد. نویسنده علمی تخیلی اهل شیلی به نام خورخه بارادیت یک رمان علمی تخیلی اسپانیایی زبان به نام سینکو را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این رمان یک نوع رمان تبدیل تاریخی از سال ۱۹۷۹ است که در آن بارادیت می گوید: " این کار جلوی کودتای نظامی را می گیرد، دولت سوسیالیستی با هم متحد می شوند و باعث ایجاد اولین وضعیت سایبرنتیکی می شود که یک مثال جهانی است، یک راه سوم حقیقی و یک معجزه." در
مثال جهانی است، یک راه سوم حقیقی و یک معجزه." در اکتبر سال ۲۰۱۶، برنامه رادیویی ۹۹% آشکار، پادکستی در رابطه با پروژه برگزار کرد. پادکست رادیو آمبولانته نیز مقادیری از تاریخچه آلانده و پروژه سایبرسین را در قسمتی از برنامه خود به نام "اتاقی که یک مغز بود" در سال ۲۰۱۹ افشا کرد. در مقاله ای در سال ۲۰۱۴ برای نشریه نیویورکر، روزنامه نویسی در حوزه تکنولوژی به نام اِوگِنی موروزوف مدعی شد که سایبرسین راه را برای کلان داده هموار کرده و پیشبینی کرده که بیگ تک چگونه کار می کند. او همچنین از نحوه استفاده از داده های
کار می کند. او همچنین از نحوه استفاده از داده های اوبر و الگوریتم هایی برای مدیریت تدارکات و خواسته هایی برای خدمات دهی آن در دنیای امروزی به عنوان مثال استفاده کرد.
لی هوی-چانگ (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل کره جنوبی است. وی از ۱۷ دسامبر ۱۹۹۳ تا ۲۱ آوریل ۱۹۹۴ نخست‌وزیر این کشور بود.
جسی تاربکس بیلز (; – ) اولین عکاس زن در ایالات متحده و اولین زنی که در شب عکاسی کرده بود. او بیشتر به خاطر عکس‌های خبری مستقل خود، به ویژه از نمایشگاه خرید لوئیزیانا در سال ۱۹۰۴، و عکس‌های پرتره‌ از مکان‌هایی مانند دهکده بوهمین گرینیچ ویلج شناخته شده است. نشانه‌های تجاری او «توانایی پیش بردن» و سرسختی او در غلبه بر موانع جنسیتی در حرفه‌اش بود. سنین جوانی و تحصیلات. بیلز در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۰، جسی ریچموند تارباکس در همیلتون، انتاریو، کوچکترین فرزند جان ناتانیل تاربکس و ماری آنتوانت باست به دنیا آمد. جان تاربکس
و ماری آنتوانت باست به دنیا آمد. جان تاربکس تولید کننده چرخ خیاطی بود و همکاری او با بزرگترین شرکت چرخ خیاطی در کانادا باعث ثروتمند شدن خانواده تاربکس شد. با این حال، وقتی بیلز هفت ساله بود، پدرش تمام سرمایه خود را در یک سرمایه‌گذاری بد از دست داد و ورشکست شد و به‌همین دلیل الکلی شد که سرانجام با اصرار همسرش خانه را ترک کرد. بیلز «کودکی باهوش و زودرس» بود و در مدرسه جز شاگردان ممتاز بود. در چهارده سالگی در موسسه کالج انتاریو پذیرفته شد و در هفده سالگی گواهی تدریس خود را دریافت کرد. بیلز شروع به تدریس در
تدریس خود را دریافت کرد. بیلز شروع به تدریس در مدرسه‌ای یک اتاقه در ویلیامزبرگ، ماساچوست کرد. در آن زمان برادرش پل نیز در آنجا زندگی می‌کرد. حرفه عکاسی. در سال ۱۸۹۳ بیلز موقعیت آموزشی جدیدی در گرینفیلد، ماساچوست بدست آورد و از نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو بازدید کرد. در بازدید از نمایشگاه، علاقه بیلز به ملاقات با فرانسیس بنجامین جانستون و گرترود کاسبیر برانگیخته شد. در سال ۱۸۹۹، بیلز اولین پیشنهاد کار حرفه‌ای خود را از طرف روزنامه بوستون پست دریافت کرد و از او خواست تا از زندان ایالتی ماساچوست عکاسی
و از او خواست تا از زندان ایالتی ماساچوست عکاسی کند. سال‌های آخر. با افزایش تعداد عکاسان زن در طول دهه ۱۹۲۰، بیلز تمرکز خود را در عکاسی تخصصی روی سخنرانی‌های عمومی، باغ‌های حومه شهر و املاک ساحل‌های شرقی ثروتمند تغییر داد. در سال ۱۹۲۸، او و نانت به کالیفرنیا برای عکاسی از املاک هالیوود نقل مکان کردند. رکود اقتصادی بزرگ آمریکا در آن سال‌ها، بیلز و نانت را در سال ۱۹۳۳ به نیویورک بازگرداند، جایی که بیلز در روستای گرینویچ زندگی و کار می‌کرد.
جاناتان اچ. ترنر (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۴۲) سی‌وهشتمین استاد دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید ایالات متحده آمریکا در رشته جامعه‌شناسی است. زندگینامه. ترنر مدرک کارشناسی را در سال ۱۹۶۵ از دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید و کارشناسی ارشد را در سال ۱۹۶۶ و دکتری را در سال ۱۹۶۸ از دانشگاه کرنل دریافت نمود. در سال تحصیلی ۱۹۶۹–۱۹۷۰ ترنر در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید مدرس پژوهشی شد. او در این حرفه، رئیس انجمن جامعه‌شناسی اقیانوس آرام و انجمن جامعه‌شناسی کالیفرنیا شد. وی همچنین همکار انجمن پیشبرد علوم آمریکا است. ترنر به‌طور
همکار انجمن پیشبرد علوم آمریکا است. ترنر به‌طور گسترده در سراسر جهان سخنرانی کرده و استاد مدعو در دانشگاه کمبریج در انگلستان، دانشگاه برمن در آلمان، دانشگاه بیله‌فلد در آلمان، دانشگاه شاندونگ و دانشگاه نان‌کای در جمهوری خلق چین بوده‌است. او به عنوان یک نظریه‌پرداز عمومی جامعه‌شناسی شناخته می‌شود و در حوزه‌های جامعه‌شناسی احساسات، روابط قومی، نهاد اجتماعی، قشربندی اجتماعی و زیست‌جامعه‌شناسی تخصص دارد. در سال ۲۰۰۸ ترنر به همراه نویسنده همکارش، جان ای. استتس برای کتاب «راهنمای جامعه‌شناسی احساسات» از انجمن
برای کتاب «راهنمای جامعه‌شناسی احساسات» از انجمن جامعه‌شناسی آمریکا جایزه دریافت کرد. ترنر همچنین جایزه استاد پژوهشی را در دانشگاه کالیفرنیا برای پژوهش‌هایش در زمینه مسایل اجتماعی دریافت کرده‌است. کتاب‌شناسی منتخب. ترنر بیش از چهل کتاب، از جمله کتاب‌های درسی و بیش از دویست مقاله نوشته‌است.
بیش‌گوشت‌خوار یا فراگوشت‌خوار ، جانوری است که رژیم غذایی آن بیش از ۷۰ درصد گوشت است، چه از طریق شکار فعال یا از طریق مردارخواری. رژیم غذایی غیرگوشتی باقی‌مانده ممکن است شامل غذاهای غیرجانوری مانند قارچ‌ها، میوه‌ها یا دیگر مواد گیاهی باشد. برخی از نمونه‌های موجود از جانوران بیش‌گوشت‌خوار عبارت‌اند از: تمساح‌ها، جغدها، سنگ‌چشم‌ها، عقاب‌ها، کرکس‌ها، گربه‌ایان، بیشتر سگ‌های وحشی، دلفین‌ها، مارها، عنکبوت‌ها، عقرب‌ها، آخوندک‌ها، کوسه‌ها، نیزه‌ماهی‌ها،هامورها و پیراناها. هر گونه از خانوادهٔ گربه‌ایان، از جمله
پیراناها. هر گونه از خانوادهٔ گربه‌ایان، از جمله گربهٔ اهلی، در حالت طبیعی خود یک فراگوشت‌خوار است. علاوه بر این، این اصطلاح همچنین در دیرین‌زیست‌شناسی برای توصیف گونه‌های جانوری به کار می‌رود که دارای بخش برش دندانی آن‌ها نسبت به جزء آسیا هستند. بیش‌گوشتخواران لازم نیست که شکارچی اوج باشند. به عنوان مثال، ماهی قزل‌آلا منحصراً گوشتخوار هستند، اما در تمام مراحل زندگی طعمهٔ موجودات مختلف هستند. بسیاری از پستانداران پیشاتاریخ کلاد گوشت‌خوارریختان (Carnivora و میاکویدا بدون گوشت‌دندان‌سانان)، همراه با راسته
و میاکویدا بدون گوشت‌دندان‌سانان)، همراه با راسته اولیه Creodonta، و برخی از پستانداران حتی پیش از آن خاک‌سفیددزدسانان، بیش‌گوشت‌خوار بودند. نخستین پستاندار گوشتخوار خاک‌سفیددزد است که در دوره کرتاسه پسین و اوایل پالئوژن در آمریکای شمالی حدود سال ۶۶ میلیون سال پیش وجود داشته‌است. دایناسورهای ددپا مانند تیرنوسوروس "Tyrannosaurus rex" که در اواخر کرتاسه وجود داشتند، اگرچه پستاندار نبودند ولی گوشت‌خوار اجباری بودند.
فرانکو فراری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که هم‌اکنون به‌صورت قرضی از ناپولی در باشگاه حاضر در سری سی، باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیاچنزا و باشگاه فوتبال برشا اشاره کرد. وی توانسته‌است اقامت و تابعیت کشور ایتالیا را نیز کسب کند و در صورت لزوم و تمایل می‌تواند برای تیم تیم ملی فوتبال این کشور نیز بازی کند. دوران باشگاهی. او اولین بازی خود در سری سی را برای توتوکویو در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۷ در بازی مقابل لوپا رم انجام داد.
۲۲ ژانویه ۲۰۱۷ در بازی مقابل لوپا رم انجام داد. در ۳ اوت ۲۰۱۸، او به صورت قرضی به برشا پیوست. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، او به صورت قرضی دیگر به پیاچنزا نقل مکان کرد. در ۳ اوت ۲۰۱۹، فراری به صورت قرضی از باشگاه ناپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ به باشگاه حاضر در سری سی، باری پیوست. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۰ او به صورت قرضی به لیورنو نقل مکان کرد. در ۳ اکتبر ۲۰۲۰ او به باشگاه فوتبال کومو قرض داده شد. در ۳ اوت ۲۰۲۱، او به‌طور قرضی به باشگاه فوتبال دلفینو پسکارا پیوست. زندگی شخصی. برادر فرانکو فراری، جیانلوکا نیز بازیکن فوتبال است و در
فرانکو فراری، جیانلوکا نیز بازیکن فوتبال است و در حال حاضر برای باشگاه فوتبال گودوی کروز در لیگ برتر فوتبال آرژانتین بازی می‌کند.
کاوازاکی کی‌اچ-۴ یک بالگرد چندمنظوره سبک متعلق به دهه ۱۹۶۰ بود. این بالگرد در ژاپن به عنوان نسخه توسعه یافته بل ۴۷ توسط شرکت کاوازاکی از سال ۱۹۵۲ و به صورت تحت لیسانس تولید می‌شد. بارزترین تفاوت بین کی‌اچ-۴ و نسخه اولیه آمریکایی آن، کابین جدید و بزرگ آن بود. کابین کی‌اچ-۴ به‌طور کامل محصور شده بود (اگرچه درهای جانبی قابل جابجایی بودند) و برای سه مسافر در کنار هم روی یک نیمکت پشت صندلی خلبان، صندلی تعبیه شده بود. این بالگرد با یک سیستم کنترل جدید، ابزار دقیق اصلاح شده و مخزن سوخت بزرگتر ارائه شد. در مجموع
اصلاح شده و مخزن سوخت بزرگتر ارائه شد. در مجموع ۲۱۱ فروند کی‌اچ-۴ ساخته شد، از جمله چهار فروند که از بل ۴۷جی‌های موجود اصلاح شده بودند. اکثریت قریب به اتفاق آنها توسط کاربران غیرنظامی خریداری شدند، اگرچه برخی توسط نیروهای نظامی ژاپن و تایلند خریداری شدند.
فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ مسابقه فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵، تورنمنت فوتبال به میزبانی ژاپن بود. این دوازدهمین فینال جام باشگاه‌های جهان، یک تورنمنت توسط فیفا بین برندگان شش کنفدراسیون قاره‌ای و همچنین قهرمان لیگ کشور میزبان بود. فینال بین باشگاه آرژانتینی ریور پلاته، نماینده کونمبول به عنوان قهرمان فعلی جام لیبرتادورس و باشگاه اسپانیایی بارسلونا، نماینده یوفا به عنوان قهرمان فعلی لیگ قهرمانان اروپا برگزار شد. این بازی در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما در یوکوهاما در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. بارسلونا
در یوکوهاما در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. بارسلونا این بازی را ۳–۰ برد تا سومین عنوان قهرمانی خود در جام باشگاه‌های جهان را به دست آورد. برد بارسلونا پنجمین جام آنها در سال ۲۰۱۵ نیز بود. پیش زمینه. ریور پلاته. ریور پلاته پس از برد مجموع ۳–۰ مقابل اونال در فینال، به عنوان قهرمان جام لیبرتادورس ۲۰۱۵ به مسابقات راه یافت. این اولین باری بود که ریور پلاته در این مسابقات شرکت می‌کرد. آنها دو بار در جام بین قاره‌ای، سلف جام باشگاه های جهان، با یک برد (۱۹۸۶) و یک باخت (۱۹۹۶) بازی کرده‌اند. آنها پس از شکست دادن
باخت (۱۹۹۶) بازی کرده‌اند. آنها پس از شکست دادن باشگاه ژاپنی سانفریس هیروشیما در نیمه نهایی به فینال رسیدند. بارسلونا. بارسلونا پس از پیروزی ۳–۱ مقابل یوونتوس در فینال، به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴ به این مسابقات راه یافت. این چهارمین باری بود که بارسلونا در این مسابقات شرکت می‌کرد، پس از دو برد در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱، و همچنین نایب قهرمانی در سال ۲۰۰۶. آنها یک بار در جام بین قاره‌ای بازی کرده‌اند، که در آن نایب قهرمان شدند (۱۹۹۲). آنها پس از شکست دادن باشگاه چینی گوانگ‌ژو اورگراند در نیمه
شکست دادن باشگاه چینی گوانگ‌ژو اورگراند در نیمه نهایی به فینال رسیدند.
آندره‌آ برانزی ؛ (زادهٔ میلادی) معمار و طراح ایتالیایی متولد فلورانس است. او در حال حاضر در میلان زندگی و کار می‌کند و تا سال ۲۰۰۹ میلادی استاد و رئیس دانشکدۀ طراحی داخلی دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود. تحصیلات و پیشینه. برانزی که به عنوان معمار در دانشکده معماری فلورانس تحصیل کرد، مدرک خود را در سال ۱۹۶۶ میلادی دریافت کرد و آرکیزوم آسوچاتی را با جیلبرتو کورتی، پائولو دگانلو، ماسیمو موروتسی در سال ۱۹۶۶ میلادی در فلورانس تأسیس کرد، جایی که آن‌ها شهر بدون-توقف را توسعه دادند. در سال ۱۹۷۶ میلادی استودیو آلکیمیا
توسعه دادند. در سال ۱۹۷۶ میلادی استودیو آلکیمیا را تأسیس کرد و در دهۀ ۱۹۸۰ میلادی شروع به همکاری با گروه ممفیس کرد. برانزی همچنین به عنوان مدیر فرهنگی آکادمی دوموس، اولین مدرسۀ طراحی تحصیلات تکمیلی ایتالیا، برای ده سال اول آن فعالیت داشت. آثار طراحی او در مجموعه‌های دائمی مانند مرکز ژرژ پمپیدو، پاریس گنجانده شده‌ است. موزۀ هنر متروپولیتن، نیویورک؛ موزۀ هنرهای زیبا هیوستون، هیوستون؛ موزۀ هنر مدرن، نیویورک؛ موزۀ ویکتوریا و آلبرت، لندن؛ موزۀ طراحی ویترا، ویل آم راین، و غیره. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۷۹
آم راین، و غیره. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۷۹ میلادی، آندره‌آ برانزی جایزۀ معتبر طراحی صنعتی ایتالیاییِ پرگار طلا را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵ میلادی، برانزی دومین جایزۀ پرگار طلا خود را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸ میلادی، او توسط انجمن سلطنتی برای تشویق هنر، تولید و تجارت (آراس‌ای) در بریتانیا به عنوان طراح افتخاری سلطنتی برای صنعت انتخاب شد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۸ میلادی، جوایز رولف شاک توسط آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای سوئد به او اهدا شد.
جورجیسم که در دوران مدرن زمین‌گرایی نیز نامیده می‌شود و از نظر تاریخی به عنوان جنبش مالیات واحد شناخته می‌شود، یک ایدئولوژی اقتصادی است که معتقد است، اگرچه مردم باید مالک ارزشی باشند که خودشان تولید می‌کنند، اما رانت اقتصادی ناشی از زمین - از جمله از همه منابع طبیعی. مشاعات، و مکان‌های شهری - باید به‌طور مساوی متعلق به همه اعضای جامعه باشد. پارادایم جورجیستی که از نوشته‌های هنری جورج اقتصاددان و اصلاح طلب اجتماعی آمریکایی توسعه یافته‌است، به دنبال راه حل‌هایی برای مشکلات اجتماعی و زیست‌محیطی است که بر اساس
برای مشکلات اجتماعی و زیست‌محیطی است که بر اساس اصول حقوق زمین و مالیه عمومی است که تلاش می‌کند کارایی اقتصادی را با عدالت اجتماعی ادغام کند. زمین گرایی به توزیع رانت اقتصادی ناشی از مالکیت زمین، انحصارات طبیعی، حقوق آلودگی، و کنترل عوام، از جمله عنوان مالکیت منابع طبیعی و سایر امتیازات ساختگی (مثلاً مالکیت معنوی) مربوط می‌شود. هر منبع طبیعی که ذاتاً در عرضه محدود باشد می‌تواند رانت اقتصادی ایجاد کند، اما نمونه کلاسیک و مهم انحصار زمین شامل استخراج اجاره زمین مشترک از مکان‌های شهری ارزشمند است. زمین گرایان
مشترک از مکان‌های شهری ارزشمند است. زمین گرایان استدلال می‌کنند که مالیات بر رانت اقتصادی کارآمد، عادلانه و منصفانه است. توصیه اصلی سیاست جورجیست، مالیاتی است که بر ارزش زمین ارزیابی می‌شود، با این استدلال که درآمدهای حاصل از مالیات بر ارزش زمین (LVT) می‌تواند برای کاهش یا حذف مالیات‌های موجود (مانند درآمد، تجارت، یا خرید) که ناعادلانه و ناکارآمد هستند، استفاده شود. برخی از جورجیست‌ها نیز از بازگشت درآمدهای عمومی مازاد به مردم از طریق درآمد پایه یا سود سهام شهروندان دفاع می‌کنند. مفهوم کسب درآمدهای عمومی
شهروندان دفاع می‌کنند. مفهوم کسب درآمدهای عمومی عمدتاً از امتیازات زمین و منابع طبیعی توسط هنری جورج از طریق اولین کتابش، "پیشرفت و فقر" (۱۸۷۹) به‌طور گسترده‌ای رایج شد. اساس فلسفی جورجیسم بر متفکران قبلی مانند جان لاک، باروخ اسپینوزا و توماس پین استوار است. اقتصاددانانی از آدام اسمیت و دیوید ریکاردو گرفته تا میلتون فریدمن و جوزف استیگلیتز مشاهده کرده‌اند که مالیات عمومی بر ارزش زمین برخلاف سایر مالیات‌ها باعث ناکارآمدی اقتصادی نمی‌شود. مالیات بر ارزش زمین نیز اثرات مالیاتی تصاعدی دارد. مدافعان مالیات بر
نیز اثرات مالیاتی تصاعدی دارد. مدافعان مالیات بر ارزش زمین استدلال می‌کنند که این مالیات‌ها نابرابری اقتصادی را کاهش می‌دهند، کارایی اقتصادی را افزایش می‌دهند، انگیزه‌های استفاده ناکافی از زمین شهری را از بین می‌برند و سفته بازی را کاهش می‌دهند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ایده‌های جورجیستی محبوب و تأثیرگذار بودند. احزاب، نهادها و جوامع سیاسی بر اساس اصول جورجیستی در آن زمان تأسیس شدند. طرفداران اولیه فلسفه اقتصادی هنری جورج اغلب به دلیل هدف سیاسی خود برای افزایش درآمد عمومی به‌طور عمده یا فقط از
خود برای افزایش درآمد عمومی به‌طور عمده یا فقط از طریق مالیات بر ارزش زمین، "مالیات‌دهندگان تنها" نامیده می‌شدند، اگرچه جورجیست‌ها اشکال متعددی از گرفتن رانت (مثلاً حق مالکیت) را به عنوان مشروع تأیید می‌کردند. اصطلاح "Georgism" بعداً اختراع شد و برخی اصطلاح "geoism" را به عنوان عمومی تر ترجیح می‌دهند.
مکسول اسپنسر دوپین (به انگلیسی:Maxwell Spencer Dupain) (۲۲ آوریل ۱۹۱۱ - ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۲) یک عکاس نوگرا استرالیایی بود. اوایل زندگی. دوپین نخستین دوربین خود را در سال ۱۹۲۴ هدیه گرفت و علاقه او را به عکاسی برانگیخت. او بعداً به انجمن عکاسی NSW پیوست، جایی که جاستین نیولان به او آموزش داد. پس از اتمام تحصیلات عالیه، برای سیسیل بوستاک در سیدنی کار کرد. عکاسی. سال‌های نخست. در سال ۱۹۳۴ مکس دوپین به تنهایی کار خود را آغاز کرد و یک استودیو در خیابان باند، سیدنی افتتاح کرد. در سال ۱۹۳۷، زمانی که در سواحل جنوبی نیو
کرد. در سال ۱۹۳۷، زمانی که در سواحل جنوبی نیو ساوت ولز بود، از سر و شانه های یک دوست انگلیسی، هارولد سالویج، که روی شن های ساحل کالبورا دراز کشیده بود ، عکس گرفت. اما در دهه ۱۹۷۰ بود که این عکس به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفت. چاپی از این عکس در سال ۱۹۷۶ توسط گالری ملی استرالیا در کانبرا خریداری شد و در دهه ۱۹۹۰ جایگاه خود را به عنوان تصویری نمادین از استرالیا تثبیت کرد. یک چاپ قدیمی از نسخه اصلی آفتابگیر در آلبومی از عکس‌های اهدایی به کتابخانه دولتی نیو ساوت ولز توسط دوست دوپین، معمار کریس وندیک،
نیو ساوت ولز توسط دوست دوپین، معمار کریس وندیک، موجود است. سال‌های بعد. در طول جنگ جهانی دوم، دوپین با نیروی هوایی سلطنتی استرالیا در داروین و پاپوآ گینه نو خدمت کرد و به ایجاد استتار کمک کرد. در جنگ به اهمیت درستی و راستی در مستند پی‌برد، و عکاسی او تحت تاثیر قرار گرفت. در سال ۱۹۴۷، این احساسات زمانی تقویت شد که او کتابی را از "جان گریرسن" "در مورد مستند" خواند که نیاز به عکاسی بدون ادعا را تعریف می کرد. نکته جذاب "برخورد خلاقانه با واقعیت" بود. دوپین مشتاق بود استودیویی را با این دیدگاه نو راه اندازی کند
بود استودیویی را با این دیدگاه نو راه اندازی کند و آنچه را که او "آرایش دروغین عکاسی مد یا تصویرسازی تبلیغاتی" می نامید، کنار بگذارد. دوپین با امتناع از بازگشت به "آرایش دروغین" تبلیغات، گفت:"«عکاسی نوین باید چیزی بیش از سرگرمی باشد، باید اندیشه را برانگیزد و با بیان روشن واقعیت، درک همدلانه‌ای از مردان و زنان و زندگی‌ای که آنها زندگی می کنند و می‌آفرینند، پرورش دهد.»"نمونه کارهای مستند دوپین در این دوره در عکس «صف گوشت» پیدا است. او از سبک طبیعت گرایانه تری از عکاسی استفاده کرد، "به جای تلاش برای هرگونه