payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، لیدیا را از دیدن دخترشان پترا منع می‌کند. لیدیا به استودیوی قدیمی خود بازمی‌گردد و به‌طور فزاینده ای افسرده و آشفته می‌شود. او مخفیانه وارد جلسه ضبط زنده برنامه پنجم مالر می‌شود و به جایگزین خود، الیوت حمله می‌کند. او سپس به خانه دوران کودکی خود در استاتن آیلند بازمی‌گردد. او با گریه نوار قدیمی کنسرت‌های جوانان را تماشا می‌کند که در آن لئونارد برنشتاین در مورد معنای موسیقی صحبت می‌کند. در این لحظه برادرش تونی از راه می‌رسد و او را به خاطر فراموش‌کردن ریشه‌هایش نصیحت می‌کند. مدتی بعد، لیدیا یک موقعیت
ریشه‌هایش نصیحت می‌کند. مدتی بعد، لیدیا یک موقعیت کاری برای رهبری ارکستر در آسیا پیدا می‌کند. او در مدت فعالیت خود از دربان هتل می‌خواهد که یک سالن ماساژ به او معرفی کنند. دربان او را به فاحشه‌خانه‌ای منتقل می‌کند که در آن‌جا زنان جوان زیادی نشسته‌اند. پس از این‌که یکی از آن زنان به لیدیا خیره می‌شود، لیدیا با عجله بیرون می‌رود تا استفراغ کند. در پایان لیدیا با ارکستر جدید خود، موسیقی سری بازی‌های ویدیویی "مانستر هانتر" را در مقابل مخاطبان کازپلی رهبری می‌کند. تولید. در آوریل ۲۰۲۱ اعلام شد که کیت بلانشت
تولید. در آوریل ۲۰۲۱ اعلام شد که کیت بلانشت قرار است در این فیلم که نویسنده و کارگردان آن تاد فیلد است، ایفای نقش کند. در ماه سپتامبر، نینا هوس و نوئمی مرلان به گروه بازیگران اضافه شدند و هیلدور گودنادوتیر به عنوان آهنگساز فیلم انتخاب شد. فیلم‌برداری در اوت ۲۰۲۱ در برلین آغاز شد. مارک استرانگ در مصاحبه‌ای که در ماه اکتبر با "گاردین" انجام داد اعلام کرد که فیلم‌برداری صحنه‌های این فیلم را به پایان رسانده‌است. در ماه نوامبر، گزارش شد که سوفی کائور، جولیان گلاور، آلن کوردانر و سیلویا فلوت به بازیگران پیوستند.
آلن کوردانر و سیلویا فلوت به بازیگران پیوستند. انتشار. این فیلم در ۷ اکتبر ۲۰۲۲ توسط فوکس فیچرز در ایالات متحده اکران شد. همچنین از جمله فیلم‌هایی است که برای اولین بار در جشنواره ونیز ۲۰۲۲ نمایش داده می‌شود. موسیقی. یک آلبوم مفهومی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲ منتشر شد که شامل موسیقی گوانادوتیر با ارکستر معاصر لندن به رهبری رابرت ایمز و همچنین تمرین سمفونی شماره ۴ گوستاو مالر به رهبری فیلارمونیک درسدن است. سوفی کاوئر نوازنده ویولن سل نیز در این آلبوم با نواختن کنسرتو ویولن سل الگار با حمایت ارکستر سمفونیک لندن به
ویولن سل الگار با حمایت ارکستر سمفونیک لندن به رهبری ناتالی موری بیل شنیده می‌شود. برای هفته منتهی به ۵ نوامبر ۲۰۲۲، آلبوم مفهومی "Tár" در صدر فروش مجله "بیلبورد" قرار گرفت، پیش از آلبوم‌های فیلارمونیک واقعی برلین. بازخورد. "تار" با تحسین گستردهٔ منتقدان مواجه شد و نقش‌آفرینی بلانشت و کارگردانی فیلد را ستایش کردند. افتتاحیهٔ این فیلم در جشنوارهٔ فیلم ونیز با تشویق شش دقیقه‌ای تماشاگران مواجه شد.
جورج ای فیلبریک از طریق شرکت خود "جورج ای فیلبریک ریسرچز" مسئول تجاری‌سازی و پذیرش گسترده تقویت‌کننده‌های عملیاتی در سال ۱۹۵۳، جزء رایج سامانه‌های الکترونیکی آنالوگ، و اختراع و تجاری‌سازی رایانه‌های آنالوگ الکترونیکی براساس اصل تقویت‌کننده عملیاتی بود. . اختراع، یا نوآوری-همکارانه تقویت‌کننده عملیاتی نیز به تعدادی دیگر از افراد، از جمله تیم آزمایشگاه‌های بل مبتنی‌بر نیازهای-جنگی به رهبری کلارنس آ. لاول (سی ای لاول و همکاران، ۱۹۴۰ به بعد) و لوبی جولی نسبت داده شده‌است. نامگذاری واقعی تقویت‌کننده عملیاتی
داده شده‌است. نامگذاری واقعی تقویت‌کننده عملیاتی احتمالاً در مقاله کلاسیک ۱۹۴۷ توسط جان راگازینی و همکاران رخ داده‌است. با این حال، محاسبات آنالوگ با استفاده از تقویت‌کننده‌های عملیاتی همان‌طور که امروز می‌شناسیم با کار گروه نیازهای جنگ به رهبری کلارنس لاول در آزمایشگاه بل، در حدود سال ۱۹۴۰ آغازشد (که عموماً در مقاله جان راگازینی تأیید شده‌است). در سال ۱۹۵۲، تحقیقات جورج ای فیلبریک (GAP/R) K2-W را معرفی کرد که «مدل T» تقویت‌کننده آپ-امپ در نظر گرفته می‌شود.
هدف ۱ توسعه پایدار، هدف توسعه پایا ۱، SDG 1 یا هدف جهانی ۱ (به انگلیسی: Sustainable Development Goal 1)، یکی از ۱۷ هدف توسعه پایدار سازمان ملل متحد می‌باشد. این هدف و برنامه در سال ۲۰۱۵ میلادی ایجاد شد و خواستار: «پایان دادن به فقر در همه اشکال است.» عبارت و شعار رسمی این هدف «No یا بدون فقر» می‌باشد. کشورهای عضو متعهد شده‌اند که «هیچ‌کس را پشت سر نگذارند»: زیربنای این هدف، «تعهد قدرتمندی [بین اعضا مشارکت‌کننده] است» و در آن بیان شده که «هیچ‌کس را پشت سر نخواهیم گذاشت و ابتدا به کسانی که از دیگران عقب‌تر
گذاشت و ابتدا به کسانی که از دیگران عقب‌تر هستند کمک می‌کنیم». هدف SDG 1 ریشه کن کردن هر نوع فقر شدید از جمله کمبود غذا، آب آشامیدنی تمیز و بهداشت آبی و فاضلابی است. دستیابی به این هدف شامل یافتن راه حل‌هایی برای تهدیدات جدید ناشی از تغییرات آب و هوا و تنش و کشمکش‌های بین‌المللی نیز می‌باشد. SDG 1 نه تنها بر افرادی که در فقر زندگی می‌کنند، بلکه بر خدماتی که مردم به آنها تکیه می‌کنند و سیاست اجتماعی که فقر را ترویج می‌کند یا از آن جلوگیری می‌کند نیز تمرکز دارد. این هدف خود دارای هفت هدف زیرمجموعه‌ای و ۱۳
دارد. این هدف خود دارای هفت هدف زیرمجموعه‌ای و ۱۳ شاخص اصلی برای اندازه‌گیری میزان پیشرفت است. پنج «هدف زیرمجموعه‌ای نهایی» عبارتند از: ریشه کنی فقر شدید، کاهش تمام انواع فقر به نصف؛ اجرای سیستم و ساختارهای حمایت اجتماعی؛ تضمین حقوق برابر برای مالکیت، توسعه و ایجاد خدمات اساسی و بنیادی، توسعه فناوری و منابع اقتصادی؛ و ایجاد مقاومت و تحمل در برابر بلایای زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی. دو هدف زیرمجموعه‌ای دیگر مربوط به «نحوه و ابزارهای دستیابی» SDG 1، بسیج منابع برای پایان دادن به فقر و ایجاد چارچوب‌های
منابع برای پایان دادن به فقر و ایجاد چارچوب‌های سیاست ریشه کنی فقر در همه سطوح می‌باشد. علیرغم پیشرفت‌های مداوم، ۱۰ درصد از جمعیت جهان در فقر زندگی می‌کنند و برای رفع نیازهای اولیه مانند بهداشت، آموزش و دسترسی به آب و بهداشت دچار مشکل حیاتی هستند. فقر شدید در کشورهای کم‌درآمد، به‌ویژه کشورهایی که تحت تأثیر درگیری‌ها و ناآرامی‌های سیاسی قرار دارند، رواج و شیوع دارد. در سال ۲۰۱۵ میلادی، بیش از نیمی از ۷۳۶ میلیون نفری که در فقر شدید زندگی می‌کردند، در جنوب صحرای آفریقا واقع بودند. بدون تغییر قابل توجهی در
صحرای آفریقا واقع بودند. بدون تغییر قابل توجهی در سیاست‌های اجتماعی، فقر شدید تا سال ۲۰۳۰ میلادی به طرز چشمگیری افزایش خواهد یافت. نرخ فقر در مناطق روستایی ۱۷٫۲ درصد و ۵٫۳ درصد در مناطق شهری (در سال ۲۰۱۶ میلادی) است. تقریباً نیمی از این نرخ را کودکان شامل می‌شوند. یکی از شاخص‌های کلیدی که فقر را اندازه‌گیری می‌کند، نسبت جمعیتی است که در آن افراد زیر خط فقر بین‌المللی و ملی زندگی می‌کنند. اندازه‌گیری نسبت جمعیت تحت پوشش نظام‌های حمایت اجتماعی و زندگی در خانوارهایی با دسترسی به خدمات همگانی اولیه دولتی نیز
با دسترسی به خدمات همگانی اولیه دولتی نیز نشان دهنده سطح فقر است. ریشه کنی فقر با همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ میلادی دشوارتر شده است. قرنطینه‌های محلی و ملی منجر به فروپاشی فعالیت‌های اقتصادی شد که منابع درآمد را کاهش یا حذف کرد و سبب تسریع سرعت رشد فقر شد. مطالعه ای که در سپتامبر ۲۰۲۰ میلادی منتشر شد نشان داد که در ۲۰ سال گذشته به‌طور پیوسته فقر در حال کاهش بوده است اما با این حال فقر تنها در چند ماه (به دلیل کووید-۱۹) ۷ درصد افزایش یافته است.
برندگان کوچک، نام اصلی به انگلیسی: مجموعه مانگایی ژاپنی در ۲۰ جلد است که توسط تتسوهیرو کوشیتا ساخته و اولین بار در مجلهٔ "کامیک کوروکورو" انتشارات شوگاکوکان از ژوئیه ۱۹۹۴ تا اکتبر ۱۹۹۹ منتشر شد. داستان این مانگا دربارهٔ دو برادر دوقلو به نام‌های "رتسو" و "گو سیبا" است (در ایران با نام‌های رتسو و ریکو شناخته شدند)، که بر دنیای مسابقات اتومبیل‌رانی مینیاتوری معروف به تمرکز دارند. در کنار ساخت فیلم و چندین بازی، سه مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده از این مانگا توسط زیبک از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ منتشر شد که هر فصل
توسط زیبک از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ منتشر شد که هر فصل ۵۱ قسمت را شامل می‌شود. این مجموعه همچنین کالاهای مختلفی از جمله سی‌دی، کارت‌های بازی، برچسب و حتی ماشین‌های دایکستی تولید کرد. در سال ۲۰۱۴، یک دنباله به نام "بازگشت «مسابقه‌دهندگان»" ۲۰ سال پس از انتشار سری اصلی، در کامیک کوروکورو شوگاکوکان شروع به انتشار کرد و تا نوامبر ۲۰۲۱ ادامه یافت. مجموعه تلویزیونی این مانگا در ایران با نام «برندگان کوچک» شناخته و پخش شد. داستان. مسابقه یک سرگرمی جالب است که در آن کودکان و بزرگسالان با استفاده از اتومبیل‌های
آن کودکان و بزرگسالان با استفاده از اتومبیل‌های مینیاتوری—موتوری سفارشی شده به رقابت می‌پردازند. هر سال مسابقات به عنوان سرگرمی در سراسر جهان برگزار می‌شود، جایی که کودکان و بزرگسالان روحیه و اشتیاق خود را برای مسابقه آزمایش می‌کنند، در کنار شرکت‌هایی که فناوری‌ها و نوآوری‌های جدیدی را برای خودروهای مینی ۴-دابلیو دی توسعه می‌دهند. داستان حول محور رقابت برادران سیبا می‌چرخد: گو (ریکو) و رتسو، که زمانی مدام با یکدیگر دعوا می‌کردند تا ببینند کدام یک از آنها بهترین مسابقه دهنده است. با این حال، یک روز پس از یک
مسابقه دهنده است. با این حال، یک روز پس از یک مسابقه، دکتر «تسوچی» رئیس کارخانه «تسوچی» دو ماشین سفارشی مخصوص به آن‌ها می‌دهد و به آن‌ها توصیه می‌کند که وارد مسابقات مینی ۴-دابلیو دی شوند. سپس آنها مصمم به برنده شدن در این مسابقات تا پیروزی نهایی می‌شوند و به دیوانه‌کننده‌ترین مسابقات زندگی خود می‌روند در حالی که دوستان و دشمنانشان را نیز در دنیای مسابقات مینی ۴-دابلیو دی ملاقات می‌کنند. شخصیت‌ها. رتسو سیبا (星馬 烈, Seiba Retsu) رتسو یک دانش‌آموز کلاس پنجم یازده ساله و برادر بزرگتر گو (ریکو) است. اگرچه او
یازده ساله و برادر بزرگتر گو (ریکو) است. اگرچه او بهتر از برادرش می‌تواند صبر خود را کنترل کند، اما باز هم هر چند وقت یک بار ناراحتی خود را از کسانی که او را عصبانی می‌کنند، بروز می‌دهد. رتسو یک کلاه سبز به عنوان علامت خود دارد. رنگ اصلی او قرمز است که رنگ مو، چشم، دستکش و پیراهن اوست. تمام خودروهای مینی ۴-دابلیو دی او، سری سونیک، کاملاً خوب هستند و قابلیت‌های آفرود بسیار خوبی دارند. در WGP، رتسو کاپیتان تیم TRF Victorys است. گو (ریکو) سیبا (星馬 豪, Seiba Gō). ریکو برادر رتسو یک سال از او کوچکتر است، ریکو از
ریکو برادر رتسو یک سال از او کوچکتر است، ریکو از ابتدا به صورت عجول، بی‌دقت و بی‌حوصله به تصویر کشیده می‌شود، اما در برخی موارد می‌تواند آرام، مهربان و ملایم باشد. او معمولاً با عینک دیده می‌شود، اما این عینک بیشتر یک مد محسوب می‌شود، زیرا در بیشتر مواقع روی پیشانی او قرار می‌گیرد، نه برای پوشاندن چشم‌هایش. رنگ اصلی او آبی است که رنگ مو، چشم، دستکش و چکمه اوست. ماشین‌های او، سری مگنوم، همگی به خاطر سرعتشان معروف هستند.
پر یاکوبسون (; – ) سیاستمدار و اقتصاددان سوئدی بود که از ۲۱ نوامبر ۱۹۵۶ تا زمان مرگش در ۱۹۶۳ مدیرکل صندوق بین‌المللی پول بود. او در بخش تانوم، بوهوسلن متولد شد. مدرک حقوق و اقتصاد خود را از دانشگاه اوپسالا اخذ کرد. پر یاکوبسون از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۸ در جامعه ملل مشغول به کار شد و در سال ۱۹۳۱ به استخدام بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی درآمد. در دسامبر ۱۹۵۶ مدیر عامل صندوق بین‌المللی پول شد، سمتی که تا زمان مرگش در ۵ مه ۱۹۶۳ حفظ کرد. پر یاکوبسون در بخش سوئدی گورستان بروکوود به خاک سپرده شد. دختر یاکوبسون، مویرا،
بروکوود به خاک سپرده شد. دختر یاکوبسون، مویرا، هنرمند، با راجر بنیستر ورزشکار بازی‌های المپیک بریتانیایی و متخصص مغز و اعصاب ازدواج کرد. راجر اولین کسی بود که یک مایل را در چهار دقیقه دوید.
جالکوت دهکده و مقر جالکوت تالوکا در بخش لاتور در ایالت مهاراشترا هند است. این مکان به خاطر معبد ماادئو معروف است. این مکان همچنین به دلیل قلعه بزرگ (۶۰ فوت) از خانواده حاکم قبلی دشمو مشهور است. این مکان توسط ۳ کوه از رشته کوه بلاغات احاطه شده‌است. ادارات دولتی در شهر عبارتند از: مرکز تلفن، دفتر MSEB، دفتر تحصیل (پنچایات سامیتی)، تعداد زیادی مدرسه و کالج. اطلاعات جمعیتی. در سرشماری سال ۲۰۰۱ هنافراددجالکوت دارای ۷۹۱۲ سکنه با ۴۰۹۷ مرد (۵۱/۸ درصد) و ۳۸۱۵ زن (۴۸/۲ درصد) به نسبت ۹۳۱ زن در ۱۰۰۰ مرد بود. پیشینه. در
درصد) به نسبت ۹۳۱ زن در ۱۰۰۰ مرد بود. پیشینه. در طول سال ۱۹۴۷ «اقدام پلیس حیدرآباد» یک نبرد کوتاه در خارج از جالکوت رخ داد که در آن یک توپ‌صحرایی توپخانه ارتش حیدرآباد اشغال شد. شهر و مناطق اطراف آن توسط پادشاهان محلی متعلق به خانواده دشمو اداره می‌شد.
فقر روستایی (به انگلیسی:Rural poverty) یا فقر در مناطق روستایی به فقر در مناطق روستایی، از جمله عوامل جامعه روستایی، اقتصاد روستایی و نظام‌های سیاسی گفته می‌شود که منجر به فقر در مناطق روستایی می‌شود. مناطق روستایی به دلیل جمعیت پراکنده‌شان، معمولاً زیرساخت‌های کمتری دارند و دسترسی به بازارها (که تمایل دارند در مراکز جمعیتی پرتراکم متمرکز شوند) برای ساکنان مناطق روستایی دشوارتر است. جوامع روستایی همچنین از نظر حمایت‌های قانونی و اجتماعی از زنان و گروه‌های اقلیتی با مشکلاتی روبرو هستند. زنان و جوامع حاشیه
اقلیتی با مشکلاتی روبرو هستند. زنان و جوامع حاشیه نشین اغلب اوقات برای دسترسی به زمین، آموزش و سایر سیستم‌های حمایتی که به توسعه اقتصادی کمک می‌کنند، دچار مشکل هستند. چندین خط مشی سیاسی در اقتصادهای در حال توسعه و توسعه یافته آزمایش شده‌است، از جمله برق‌رسانی روستایی و دسترسی به فناوری‌های دیگر مانند اینترنت، برابری جنسیتی، و بهبود دسترسی به اعتبار اقتصادی و درآمد. در مطالعات دانشگاهی، فقر روستایی اغلب در ارتباط با نابرابری فضایی (به انگلیسی:) مورد بحث قرار می‌گیرد و این زمینه به نابرابری بین مناطق شهری و
می‌گیرد و این زمینه به نابرابری بین مناطق شهری و روستایی اشاره دارد. هم فقر روستایی و هم نابرابری فضایی پدیده‌های جهانی هستند، اما به مانند فقر به‌طور کلی، نرخ فقر روستایی در کشورهای در حال توسعه بیشتر از کشورهای توسعه‌یافته‌ است. ریشه کن کردن فقر روستایی از طریق سیاست‌های مؤثر و رشد اقتصادی همچنان یک چالش برای جامعه بین‌المللی است. بر اساس گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو)، سه چهارم افراد فقیر در مناطق روستایی هستند که بیشتر آنها را خرده مالکان یا کارگران کشاورزی تشکیل می‌دهند. معیشت این
یا کارگران کشاورزی تشکیل می‌دهند. معیشت این افراد به شدت به کشاورزی وابسته است. این سیستم‌های غذایی در برابر آب و هوای شدید و غیرعادی آسیب‌پذیر هستند و انتظار می‌رود با افزایش تغییرات آب و هوایی، سیستم‌های کشاورزی در سراسر جهان بیشتر تحت تأثیر قرار گیرند. بنابراین انتظار می‌رود بحران‌های اقلیمی اثربخشی برنامه‌های کاهش فقر روستایی را کاهش داده و باعث جابجایی جوامع روستایی به مراکز شهری شود. هدف توسعه پایدار ۱: بدون فقر اهداف بین‌المللی را برای رسیدگی به این مسائل تعیین می‌کند و عمیقاً با سرمایه‌گذاری در یک
مسائل تعیین می‌کند و عمیقاً با سرمایه‌گذاری در یک سیستم غذایی پایدار به عنوان بخشی از هدف توسعه پایدار ۲: بدون گرسنگی سازمان ملل متحد مرتبط است.
ترزور کندول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری دموکراتیک کنگو است در پست مهاجم برای کرولی واندرر اف‌سی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کرده‌است.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لیندمتسا (به انگلیسی: Lindmetsa) یک روستا در دهستان سارما، شهرستان ساره در غرب استونی است. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; مانتی (به انگلیسی: Maantee) یک روستا در دهستان سارما، شهرستان ساره در غرب کشور استونی است.
مدل اجتماعی ناتوانی یا مدل اجتماعی معلولیت، یک مدل برای مطالعه و فهم ناتوانی و معلولیت و سیاست‌گذاری و کنش‌گری در مورد آن است. این مدل تلاش دارد تا موانع ساختاری، نگرش‌های تحقیرآمیز و طرد اجتماعی (عمدی یا سهوی)، سوگیری و پیش‌داوری علیه معلولان را شناسایی کند. این موانع دستیابی به عملکردهای ارزشمند را برای افراد دارای عارضه دشوار یا غیرممکن می‌کند. مدل اجتماعی ناتوانی در برابر مدل پزشکی ناتوانی (مدل غالب) قرار دارد. مدل پزشکی ناتوانی یک تحلیل عملکردی از بدن است که در آن بدن به مشابه ماشینی است که باید اصلاح
که در آن بدن به مشابه ماشینی است که باید اصلاح یا/درمان شود تا با ارزش‌های هنجاری تطبیق داده شود. مدل پزشکی معلولیت عارضه و معلولیت را یکی در نظر می گیرد و راه رفع موانع را در تغییر و اصلاح فرد معلول می داند. به عبارتی در مدل پزشکی بدن و ذهن فرد معلول معیوب دانسته می شود و باید اصلاح شود. در مدل اجتماعی، در حالی که پذیرفته می شود که تغییرات و تفاوتهای فیزیولوژی، حسی، فکری یا روانی ممکن است باعث محدودیت عملکردی برای فردی شود، این عارضه ها لزوماً به ناتوانی منجر نمی‌شوند مگر اینکه جامعه افراد را بدون توجه به
نمی‌شوند مگر اینکه جامعه افراد را بدون توجه به تفاوت‌های فردی آنها در نظر نگیرد و آنها را شامل برچسب و ساخت اجتماعی «ناتوانی/معلولیت» کنند. مدل اجتماعی معلولیت بر اساس تمایز بین اصطلاحات «"impairment»" و «"disability»" است. در این مدل، واژه «"impairment»" یا عارضه برای اشاره به ویژگی‌های واقعی (یا فقدان صفات) که بر شخص تأثیر می‌گذارد، مانند داشتن عارضه در راه رفتن یا تنفس، استفاده می‌شود. واژه "ناتوانی/معلولیت یا «disability»" اما برای اشاره به محدودیت‌های ساختاری، اجتماعی، کالبدی و محیطی جامعه به کار
ساختاری، اجتماعی، کالبدی و محیطی جامعه به کار می‌رود که به نیازهای افراد دارای عارضه توجه ندارد و بر اساس نیازها و ویژگیهای افراد بدون عارضه ساخته شده است. به عنوان یک مثال ساده، اگر فردی قادر به بالا رفتن از پله نباشد، مدل پزشکی بر توانایی جسمانی فرد برای بالا رفتن از پله‌ها تمرکز می‌کند. مدل اجتماعی اما سعی می‌کند استفاده از پله را برای فرد غیرضروری کند و جامعه را با نیازهای فرد سازگار کند و با جایگزین کردن پله‌ها بارمپ، بالابر یا آسانسور قابل دسترس برای ویلچر، به فرد در زندگیش کمک کند. بر اساس مدل
برای ویلچر، به فرد در زندگیش کمک کند. بر اساس مدل اجتماعی، فرد در ارتباط با بالا رفتن از پله‌ها دارای عارضه باقی می‌ماند، اما در آن سناریو دیگر نباید این عارضه را ناتوان‌کننده یا معلول ساز در نظر گرفت، زیرا فرد می‌تواند بدون بالا رفتن از پله‌ها به مکان مورد نظر خود برسد. خاستگاه و ریشه‌های این رویکرد را می‌توان در دهه ۱۹۶۰ میلادی دنبال کرد و این اصطلاح خاص از انگلستان و در دهه۱۹۸۰ میلادی ظهور کرد. به گفته مایک اولیور (به انگلیسی: )، جامعه‌شناس بریتانیایی و فعال حقوق معلولان، هیچگاه هدف از ایجاد مدل اجتماعی
حقوق معلولان، هیچگاه هدف از ایجاد مدل اجتماعی ناتوانی هرگز توضیحی فراگیر از هر چیزی که یک فرد معلول تجربه می‌کند نبوده‌است. مدل اجتماعی ناتوانی یا معلولیت، به صورتی زیربنایی بر فهم معلولیت در بستر سرمایه داری مبتنی است. مالِت و رانزویک-کول، از پژوهشگران مطالعات معلولیت تاکید دارند که روابط اجتماعی و ساختارهایی که باعث معلولیت می شوند، ریشه در اصل بنیادی تولید کالایی، یعنی تولید برای فروش کسب ارزش اضافه دارند، زیرا این اصل مبتنی بر رقابت، افزایش حداکثری سود و کمترین هزینه اقتصادی ممکن است. برای مطالعه
سود و کمترین هزینه اقتصادی ممکن است. برای مطالعه بیشتر. واشقانی فراهانی، حمیدرضا. (۱۴۰۰) مدل اجتماعی معلولیت و ضرورت ترویج آن "انجمن حمایت از حقوق کودکان" https://www.irsprc.org/wp-content/uploads/2021/12/disabilitysocialmodel.pdf بایگانی شده در 4 آوریل 2025 بارنز، کالین. (۱۳۹۸)[2015] مدل اجتماعی معلولیت. ترجمه میلاد نوحه خوان. وب سایت میدان: http://medn.me/4T
کیرا نایتلی بازیگر انگلیسی است که در سینما، تلویزیون و تئاتر حضور داشته‌است. او ابتدا حضور کوتاهی در فیلم اپرای فضایی ' (۱۹۹۱) داشت و برای بازی در نقش الیزابت سوآن در فیلم فانتزی ' (۲۰۰۳) که اولین قسمت از مجموعهٔ "دزدان دریایی کارائیب" بود، به شهرت رسید. نایتلی برای بازی در نقش الیزابت بنت در درام دورانی "غرور و تعصب" (۲۰۰۵) ساختهٔ جو رایت نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد. او در سال ۲۰۰۷ بار دیگر با جو رایت در درام "تاوان" همکاری کرد که برایش نامزد دریافت جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر زن شد.
نامزد دریافت جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر زن شد. همچنین برای به تصویر کشیدن تحلیلگر رمز جون کلارک در درام دورانی "بازی تقلید" (۲۰۱۴) مورد تحسین قرار گرفت و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
لیجیا فاگونجیس تِلیس (به پرتغالی: Lygia Fagundes Telles) (زاده ۱۹ آوریل ۱۹۱۸،سائوپائولو - درگذشته ۰۳ آوریل ۲۰۲۲،سائوپائولو) داستان‌نویس و رمان‌نویس برزیلی بود. او را با لقب «بانوی ادبیات برزیل» (به پرتغالی: "A dama da literatura brasileira") می‌شناسند. از نویسندگان تأثیرگذار در تاریخ ادبیات برزیل و از آغازگران پست‌مدرنیسم در این کشور بود. آثارش به موضوعات کلاسیک و جهانی نظیر مرگ، عشق، ترس، جنون و فانتزی می‌پردازد. او نخستین زن برزیلی بود که کاندید جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی‌نامه. در ۱۹ آوریل ۱۹۱۸ در محلۀ
ادبیات شد. زندگی‌نامه. در ۱۹ آوریل ۱۹۱۸ در محلۀ سانتا سسیلیا در سائو پائولو به دنیا آمد. پدرش وکیل بود و مادرش پیانیست بود. به سبب شغل پدر، در سرتائوزینیو و محلات دیگر اطراف این ایالت بزرگ شد. هشت ساله بود که به ریو دو ژانیرو نقل مکان کرد و پنج سال در آن جا زندگی کرد. ایام کودکی بر او «درخشان»، «عالی» و «روشن» گذشت. در بازگشت به سائو پائولو در مؤسسۀ آموزشی کائتانو جی کامپوس ثبت نام کرد و از همان موقع جذب ادبیات شد. در ۱۹۳۶ پدر و مادرش از هم جدا می‌شوند اما طلاق نمی‌گیرند. اولین کتابش مجموعه داستان
اما طلاق نمی‌گیرند. اولین کتابش مجموعه داستان پایینی‌ها، بالایی‌ها بود که در ۱۹۳۸ و با سرمایه‌گذاری پدرش چاپ شد و مورد استقبال منتقدین قرار گرفت. هر چند نام نویسندۀ آن به واسطۀ همکاری‌اش با نشریه‌های ادبی آن زمان، چون کروسِیرو برای خوانندگان ناآشنا نبود. لیجیا در سال ۱۹۴۱ برای تحصیل در رشتۀ حقوق وارد دانشکده حقوق لارگو جی سائو فرانسیکو شد و در آن جا با ادیبانی چون ماریو جی آندراجی، اوسوالد جی آندراجی و پائولو امیلیو سالس گومس آشنا شد. از نزدیک‌ترین رفقای دانشگاهی‌اش هیلدا هیلست بود. او به آکادمی ادبیات
دانشگاهی‌اش هیلدا هیلست بود. او به آکادمی ادبیات دانشکده پیوست و نشریاتی چون آرکادیا و آ بالانسا آغاز همکاری کرد. در ۱۹۴۷ با گوفردو تلیس جونیور ازدواج کرد. سومین مجموعه داستانش، کاکتوس قرمز در ۱۹۴۹ منتشر شد و جایزه آفونسو آرینوس را از آن او ساخت که آکادمی برزیلی زبان آن را به او اهدا کرد. نخستین رمانش، گردونۀ سنگی در ۱۹۵۴ منتشر و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و نام نویسندۀ آن را در سراسر برزیل پرآوازه کرد. در ۱۹۵۸ داستان‌های ناسازگاری را منتشر کرد که جایزۀ آرتور آسِوِدو را از آن او ساخت. در ۱۹۶۰ از گوفردو
آرتور آسِوِدو را از آن او ساخت. در ۱۹۶۰ از گوفردو جدا شد اما طلاق نگرفت. دومین رمانش تابستان در آکواریوم در ۱۹۶۳ منتشر شد و جایزۀ جابوتی را از آن او کرد. در همین سال با منتقد سینما، پائولو اِمیلیو سالِس گومِس ازدواج کرد. لیجیا رئیس بنیاد حفظ آثار سینمایی نیز بود که شوهرش، پائولو امیلیو آن را بنیان گذاشته بود. در ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ داستان‌های برگزیده و باغ وحشی را منتشر کرد. لیجیا با داستان قبل از رقص سبز در عرصۀ جهانی مطرح شد: این اثر در کن فرانسه، در بخش جایزه بین‌المللی زنان برای نویسندگان خارجی که در آن ۳۶۰
بین‌المللی زنان برای نویسندگان خارجی که در آن ۳۶۰ اثر از ۲۱ کشور دنیا حضور یافته بود، جایزۀ نخست را دریافت کرد. این داستان در مجموعه‌ای با همین عنوان در کنار هفده داستان دیگر منتشر شد. در نخستین چاپ آن متن نامه‌ای از شاعر برزیل، کارلوس دروموند جی آندراجی ضمیمه است: ریو دو ژانیرو، ۲۸ ژانویه ۱۹۲۸ لیجیای عزیز (...) کتاب از نظر وحدت و کثرت بی‌نقص است، قلم نویسندۀ آن استوار است و می‌داند چگونه در پس داستان ظاهری داستانی عمیق‌تر را به ذهن متبادر کند. به نظر من قدرت عظیم موجود در آن روان‌شناسی پنهانی است که زیر
عظیم موجود در آن روان‌شناسی پنهانی است که زیر تودۀ عناصر واقع‌گرایانه قرار دارد که باعث می‌شود هر کسی با اثر همذات‌پنداری کند. کسی که بخواهد حقیقت زیرجلدی موجودات آن را که زیر پوستۀ اجتماعی آنان نهان شده است کشف کند، مفتون آن خواهد شد. پیوند این دو جنبه، به شکل یکپارچه، بزرگ‌ترین هنر است. و تو به این مهم دست یافتی. اثرت بسیار متفاوت است از اراجیف این داستان‌نویسانی که برای خودشان در مجلات و روزنامه‌ها نوشابه باز می‌کنند و ملت آثارشان را از این طرف می‌خوانند و از آن طرف فراموش می‌کنند! داستان باید با قدرت
و از آن طرف فراموش می‌کنند! داستان باید با قدرت در ذهن مخاطب ثبت شود. در ۱۹۷۳ رمان دخترها منتشر شد که جوایز متعددی را نصیب او کرد: جایزۀ جابوتی در رشته رمان، جایزۀ کوئِلو نِتو و جایزۀ ادبیات تخیلی از سوی اتحادیۀ سائوپائولو برای منتقدین هنری. این داستان سرنوشت سه دختر است که در اوائل دهۀ هفتاد تحت حکومت دیکتاتوری نظامی حاکم بر برزیل آن دوران روزگار سختی را می‌گذرانند. اوتو ماریا کارپو منتقد اتریشی-برزیلی دربارۀ این اثر چنین گفته است: «لیجیا واقعاً برخوردار است از ظرافت خلق فضا که کاترین منسفیلد از آن
است از ظرافت خلق فضا که کاترین منسفیلد از آن بهره‌مند است. با این تفاوت که لیجیا رمان نوشتن هم بلد است و دخترها رمانی است در سطح بالا.» در ۱۹۷۷ در بزرگ‌ترین اقدام اعتراضی نویسندگان علیه رژیم دیکتاتوری و سانسوری که اعمال می‌کرد، برای ارائۀ «مانیفست روشنفکران» همراه آنان عازم برازیلیا شد. در همین سال مدیریت سینماتکای برزیل را که شوهرش بنیان‌گذار آن بود پذیرفت و مجموعه داستان سمینار موش‌ها را به چاپ رساند. در ۱۹۷۸ «فرزندان دردانه» را چاپ کرد. این مجموعه در ۱۹۹۱ با نام یکی از داستان‌های آن ساختار حباب صابون
با نام یکی از داستان‌های آن ساختار حباب صابون مجدداً منتشر شد. در ۱۹۸۰ مجموعه داستان انضباط عشق را چاپ کرد که برندۀ جایزه جابوتی ، برنده جام آپکا ، اهدایی انجمن سائو پائولو برای منتقدین هنری شد. لیجیا در مصاحبه‌ای این اثر را بهترین کتاب خود دانست. در ۱۹۸۱ مجموعه داستان رازها را، مشتمل بر دوازده داستان، منتشر کرد. در ۱۹۸۲ بر صندلی ۲۸ آکادمی زبان و ادب سائو پائولو تکیه زد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۵ با ۳۲ رأی از ۳۹ رأی بر صندلی شمارۀ ۱۶ فرهنگستان زبان برزیل نشست. در ۱۹۸۷ نشان افتخار اینفانته انریکه را ازکشور پرتغال
۱۹۸۷ نشان افتخار اینفانته انریکه را ازکشور پرتغال دریافت کرد. در ۱۹۸۹ رمان ساعات عریان را به چاپ رساند. شخصیت این رمان زنی کهنسال است به نام «روسا آمبروسیو» که در ضبط صوت خاطرات ساعاتی از زندگی‌اش را که عریان بوده است نقل می‌کند. در ۱۹۹۱ از شغل دولتی‌اش بازنشسته می‌شود. در ۱۹۹۴ در نمایشگاه فرانکفورت شرکت می‌کند. در سال ۱۹۹۵ مجموعه داستان شب تاریک و من را منتشر می‌کند (جایزۀ بهترین کتاب داستان اهدایی کتابخانۀ ملی، جایزۀ جابوتی از سوی انجمن برزیلی کتاب و جایزۀ آپلوب). در ۱۹۹۶ فیلم دختران به کارگردانی
و جایزۀ آپلوب). در ۱۹۹۶ فیلم دختران به کارگردانی امیلیانو ریبیرو پرده‌برداری می‌شود. در ۲۰۰۰ مجموعه داستان اختراع و حافظه را منتشر می‌کند که جایزه جابوتی و جایزه بزرگ انجمن سائو پائولویی منتقدین ادبی را برایش در پی دارد. در سال ۲۰۰۵ معتبرترین جایزۀ ادبی کشورهای پرتغالی‌زبان، جایزۀ کاموئس به او تقدیم شد. در سال ۲۰۱۶ از سوی کانون نویسندگان برزیل به عنوان نامزد نوبل ادبیات معرفی شد. لیجیا فاگونجیس تِلیس در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲ در ۱۰۳ سالگی بر اثر کهولت سن درگذشت. رئیس فرهنگستان زبان برزیل، مرول پریرا با این جملات از
فرهنگستان زبان برزیل، مرول پریرا با این جملات از او یاد کرد: او چهره‌ای شاخص و بنیادین نه تنها برای ادبیات بلکه برای جنبش‌های مدافع حقوق زنان بود. او راوی جهان مدرن بود و خود شخصیتی بزرگوار و انسانی. امروز ادبیات برزیل زنی والا را از دست داد. رودریگو گارسیا فرماندار سائو پائولو در مرگ او سه روز عزای عمومی اعلام کرد.