payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سزاروپاپیسم () ایده ترکیب قدرت اجتماعی و سیاسی حکومت سکولار با قدرت مذهبی، یا برتری دادن اقتدار سکولار بر اقتدار معنوی کلیسا است. به ویژه در مورد ارتباط کلیسا با دولت. اگرچه یوستوس هنینگ بوهمر (۱۶۷۴–۱۷۴۹) ممکن است در اصل واژه سزاروپاپیسم (Cäseropapismus) را ابداع کرده باشد، این ماکس وبر (۱۸۶۴–۱۹۲۰) بود که نوشت که «یک سکولار، حاکم سزاروپاپیست… به واسطه مشروعیت خودمختار خود، در مسائل کلیسایی اقتدار عالی را اعمال می‌کند.» به گفته وبر، سزاروپاپیسم مستلزم «تسلیم کامل کشیشان به قدرت سکولار است. در شکل افراطی،
کامل کشیشان به قدرت سکولار است. در شکل افراطی، سزاروپاپیسم به شکلی است که رئیس دولت، به ویژه امپراتور ("سزار"، به‌طور کلی یک پادشاه "برتر")، همچنین و در عین حال رئیس عالی کلیسا (پاپ یا رهبر مذهبی مشابه) است. در این شکل، سزاروپاپیسم تئوکراسی (یا هیروکراسی در وبر) را وارونه می‌کند، که در آن نهادهای کلیسا دولت را کنترل می‌کنند. هر دو سزاروپاپیسم و تئوکراسی سیستم‌هایی هستند که در آنها جدایی دین از دولت وجود ندارد و در آنها این دو بخش‌هایی از یک ساختار قدرت واحد را تشکیل می‌دهند.
اسقف‌های روم در زمان کنستانتین کبیر () رابطه کنستانتین یکم با چهار پاپ یا اسقف رم در دوران سلطنت او جزء مهمی از تاریخ پاپ و به‌طور کلی تاریخ کلیسای کاتولیک است. افسانه مربوط به پیروزی کنستانتین یکم در نبرد پل میلوین (۳۱۲) به دید او از نماد مسیحی کای-رو (☧) و متن به صورت نشانه‌ای در آسمان و بازتولید این نماد بر روی سپرهای سربازانش مربوط می‌شود. سال بعد کنستانتین و لیسینیوس با فرمان میلان مدارا با مسیحیت را اعلام کردند و در سال ۳۲۵ کنستانتین تشکیل جلسه داد و ریاست نخستین شورای سراسری مسیحیت یا شورای نخست
و ریاست نخستین شورای سراسری مسیحیت یا شورای نخست نیقیه را بر عهده گرفت. با این حال، هیچ‌یک از اینها به‌طور خاص به پاپ‌ها که حتی در شورا شرکت نکردند، ارتباطی ندارد. در واقع، اولین اسقف روم که همزمان با نام «پاپ» (πάππας یا pappas) از او یاد می‌شود، دامازوس (۳۶۶–۳۸۴) است. علاوه بر این، بین سال‌های ۳۲۴ و ۳۳۰، کنستانتین کبیر، قسطنطنیه را به عنوان پایتخت جدید امپراتوری ساخت و - بدون عذرخواهی از جامعه مسیحی رومی - خانواده‌های کلیدی رومی را جابجا کرد و بسیاری از آثار مسیحی را به کلیساهای جدید نقل مکان داد. هدیه
آثار مسیحی را به کلیساهای جدید نقل مکان داد. هدیه کنستانتین، جعلی قرن هشتمی که برای افزایش اعتبار و اقتدار پاپ‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، پاپ را در روایت کنستانتین کبیر و مسیحیت مرکز قرار می‌دهد. افسانه هدیه کنستانتین ادعا می‌کند که کنستانتین تاج خود را به سیلوستر یکم (۳۱۴–۳۳۵) تقدیم کرد و حتی سیلوستر کنستانتین را غسل تعمید داد. در حقیقت، کنستانتین (در نزدیکی مرگش در ماه مه ۳۳۷) توسط اوسبیوس نیکومدیا تعمید یافت، که برخلاف پاپ، اسقف آریانیسم قسطنطنیه بود. سیلوستر توسط پاپ مارک (۳۳۶) و ژولیوس یکم
بود. سیلوستر توسط پاپ مارک (۳۳۶) و ژولیوس یکم (۳۳۷–۳۵۲) در طول زندگی کنستانتین جانشین شد.
تعلیمی () یا کاتچومن فردی است که قبل از پذیرش عضویت در کلیسا، در مورد آموزه‌های اساسی مسیحیت آموزش می‌گیرد یا فردی که به مسیحیت گرویده‌است، اما در مرحله قبل از غسل تعمید، در زمینه مسیحیت و انضباط در حال آموزش دیدن است. آموزش تجربه ایجاد تغییر مذهب و هویت مسیحی در بزرگسالان است یا آموزش پایه تعلیمات دینی به کودکان و بزرگسالان است که اغلب از کتاب تعلیم یاکتکیزم آمده‌است. این آموزش به عنوان نوکیشان به مسیحیت آغاز شد، اما با نهادینه شدن دین مسیحیت، تعلیم برای آموزش اعضایی که در دوران نوزادی غسل تعمید یافته
آموزش اعضایی که در دوران نوزادی غسل تعمید یافته بودند مورد استفاده قرار گرفت. دوره تعلیمی دوره ای طولانی است که در طی آن به نامزدها شکل‌گیری و راهنمایی مناسب شبانی داده می‌شود که هدف آن تربیت آنها در زندگی مسیحی است. تا سده سوم (میلادی) خواسته‌های نامزدها برای غسل تعمید با آماده‌سازی قبلی، همراه بود و می‌توانست تا ۳ سال طول بکشد. کاتچومن شخصی است که مایل به گرویدن به مسیحیت و دریافت غسل تعمید است و قبل از آن مسیحیت به او آموزش می‌شود. در قرون اولیه کاتچومن باید توسط مسیحیان دیگری معرفی می‌شد که ضامن صداقت
باید توسط مسیحیان دیگری معرفی می‌شد که ضامن صداقت و نگرش آنها بود. غسل تعمید بزرگسالان رایج‌ترین مورد در قرن‌های اول مسیحیت بود که به معنای تغییر دین از چندخداپرستی یا فلسفه‌های رایج در امپراتوری روم بود. کسانی که می‌خواستند مسیحی شوند، جوامع مسیحی آنها را در معرض آزمون‌ها و دوره‌های مختلف تشخیص یا یادگیری قرار می‌دادند. دوره تعلیمی می‌تواند تا چند سال یا برای مدت کوتاه تری ادامه یابد. این بستگی به این دارد که شخص چگونه در ایمان رشد می‌کند. کاتولیک‌ها معمولاً پس از دریافت اولین مراسم عشای ربانی خود تأیید
پس از دریافت اولین مراسم عشای ربانی خود تأیید می‌شوند. هنگامی که یک فرد بزرگسال وارد کلیسای کاتولیک می‌شود، باید غسل تعمید، تأیید و تصدیق و عشای ربانی را به ترتیب دریافت کند. غسل تعمید پایه و اساس آیین آغاز است و فرد را از گناه اصلی رها می‌کند. تصدیق دومین آیین تشریفات است و به معنای تقویت ایمان است. عشای ربانی سومین است و در این کاتولیک‌ها از بدن و خون مسیح شریک می‌شوند تا بخشی از قربانی او باشند.
جما بیسیکس (زاده ۶ ژوئن ۱۹۸۳) یک هنرپیشه انگلیسی است. او از ۹ سالگی بازیگری را آغاز کرده‌است. برجسته‌ترین نقش‌های او در سریال‌های کلر بیتس در "ایست‌اندرز" (۱۹۹۳–۱۹۹۸، ۲۰۰۸) و کلر دیوین در "هالیوکس" (۲۰۰۶–۲۰۰۷، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳) بوده‌است. بیسیکس در برنامه‌های تلویزیونی مختلفی ظاهر شد و در سال ۲۰۰۹ در سریال "Dancing on Ice" شرکت کرد. او در پانتومیم‌های مختلف ظاهر شده‌است. بیسیکس در سال ۲۰۱۳ به مجموعه تلویزیونی "هالیوکس" بازگشت. بیسیکس در بیمارستان سنت پیتر در چرتسی، ساری، بریتانیا به دنیا آمد و بزرگ‌ترین خواهر و
ساری، بریتانیا به دنیا آمد و بزرگ‌ترین خواهر و برادر از پنج خواهر و برادر است. پدر و مادرش زمانی که او ۱۱ ساله بود طلاق گرفتند. او در المبریج، ساری بزرگ شد و در مدرسه راهنمایی تیمز دیتون و مدرسه هینچلی وود تحصیل کرد. او حامی مرکز White Lodge برای بزرگسالان و کودکان معلول در چرتسی است.
فلاویوس دالماتیوس (; – ) سیاستمدار اهل روم باستان بود. یک کنسور (333) و از اعضای دودمان کنستانتین بود که در آغاز قرن چهارم بر امپراتوری روم حکومت می کرد. دالماتیوس پسر کنستانتیوس کلروس و فلاویا ماکسیمیانا تئودورا و در نتیجه برادر ناتنی امپراتور کنستانتین یکم بود.
هاوس لابز لیدی گاگا (به‌صورت ساده هاوس لابز؛ در گذشته با عنوان هاوس لابراتوریز) برند لوازم آرایشی آمریکایی وگان و بدون منابع جانوری توسط لیدی گاگا در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۹ بنیان‌گذاری شده است.
فائوستا (؛ ۲۸۹ – ۳۲۶ (سن ۳۷)) اهل روم باستان و امپراتریس روم بود. او دختر ماکسیمیان و همسر دوم کنستانتین بزرگ بود که به دلایل نامعلومی کنستانتین او را اعدام و از همه سندهای رسمی (نفرین محو یادبود) حذف کرد. مورخان زوسیموس و یوآنس زوناراس گزارش دادند که او به دلیل زنای محصنه همراه با پسرخوانده‌اش کریسپوس در حمام بسیار داغ کشته شد. خانواده. فائوستا دختر ماکسیمیان بود. در سال ۳۰۷ ماکسیمیانوس برای امضای اتحاد بین آنها برای کنترل حکومت چهارنفره او را با کنستانتین بزرگ ازدواج کرد که همسرش مینروینا را به نفع او
بزرگ ازدواج کرد که همسرش مینروینا را به نفع او کنار گذاشت. فائوستا به عنوان خواهر امپراتور ماکسنتیوس در سقوط پدرشان نقش داشت. در سال ۳۱۰ ماکسیمیان در نتیجه یک توطئه ترور علیه کنستانتین درگذشت. ماکسیمیان تصمیم گرفت دخترش فائوستا را درگیر کند، اما او نقشه را برای شوهرش فاش کرد و ترور مختل شد. ماکسیمیان در ژوئیه همان سال با خودکشی یا ترور درگذشت. فائوستا نزد کنستانتین ارجمند بود و دلیل بر لطف او این بود که در سال ۳۲۴ او "آگوستا" اعلام شد. دو پسرش امپراتور شدند: کنستانتین دوم، امپراتور روم، ، کنستانتیوس دوم،
کنستانتین دوم، امپراتور روم، ، کنستانتیوس دوم، ر. ۳۳۷–۳۶۱، و کنستانس بزرگ، ر. ۳۳۷–۳۵۰. او همچنین سه دختر به دنیا آورد: کنستانتینا، هلنا (همسر ژولیان) و فائوستا. از این میان، کنستانتینا با پسر عموهای خود، اولاً هانیبالیانوس و ثانیاً کنستانتیوس گالوس ازدواج کرد و هلنا با امپراتور ژولیان ازدواج کرد. در سال ۳۲۶ در دسنالیا (جشن بیست سال قدرت کنستانتین) لیسینیوس دوم، خواهرزاده کنستانتین، پسر فلاویا یولیا کنستانتیا اعدام می‌شود. همچنین در همین سال یبشنهاد تعیین زمان دقیق برای سم دادن و مرگ پسر کنستانتین کریسپوس
دقیق برای سم دادن و مرگ پسر کنستانتین کریسپوس از همسر اولش، از فوریه تا اکتبر ۳۲۶ متغیر است، و فائوستا مدت کوتاهی پس از آن به قتل می‌رسد. سکوت رسمی نیز در نوشته‌ها رعایت شده‌است. اسقف یوسیبوس قیصریه، زندگی‌نامه نویس کنستانتین و معاصر این وقایع، وجود کریسپوس و فائوستا و همچنین مرگ آنها را در آخرین ویرایش تاریخ کلیسایی خود مانند زندگی کنستانتین پنهان می‌کند. او با این حال به «توطئه دیگری که توسط خویشاوندان خود امپراتور شکل گرفت» اشاره می‌کند که در مورد آن سکوت می‌کند. انقراض دودمان کنستانتین در سال ۳۶۳ به
می‌کند. انقراض دودمان کنستانتین در سال ۳۶۳ به نویسندگان اجازه می‌دهد تا جزئیات بیشتری را گزارش کنند. اوتروپیوس در حدود سال ۳۷۰ به صراحت می‌گوید: «[کنستانتین] ابتدا پسرش را که مردی نامدار، برادرزاده اش، که جوانی بی عیب و نقص بود، سپس فائوستا همسرش و در نهایت تعداد زیادی از دوستانش را کشت.» نه مورخان و نه راهبان مسیحی قرن چهارم هیچ دلیلی برای تصمیمات کنستانتین ارائه نمی‌کنند. تنها قطعیت‌ها هویت قربانیان و دستور دهنده و همچنین تاریخ حوادث در سال ۳۲۶ است. سکه‌شناسان به پایان همزمان مسائل سکه و پولی با مشخصات
به پایان همزمان مسائل سکه و پولی با مشخصات کریسپوس یا فائوستا اشاره می‌کنند و بنابراین تاریخ ۳۲۶ را تأیید می‌کنند. از سوی دیگر، قطعی نیست که اعدام‌ها به هم مرتبط باشند. سکوت رسمی درمورد داستان‌ها و حوادثی که خانواده امپراتوری را درگیر می‌کند برای مورخان باستانی قابل قبول نیست و می‌خواهند توضیحی به ظاهر قانع کننده برای خوانندگان خود ارائه دهند. از آنجایی که کنستانتین یک شخصیت کلیدی در تاریخ مسیحیت است، آنها با این داستان بر اساس اعتقادات خود رفتار می‌کنند، غیرمسیحیان علیه کنستانتین، مسیحی به نفع او هستند و
علیه کنستانتین، مسیحی به نفع او هستند و با انکار و سپس پنهان کردن نوشته‌های دشمنان خود از او حمایت می‌کنند.
مینروینا (؛ –) اهل روم باستان و اولین همسر کنستانتین بزرگ بود. او اصالتاً سوری بود. یا به عنوان هم‌بالینی بود یا کنستانتین در سال ۳۰۳ با او ازدواج کرد و این زوج صاحب یک پسر به نام کریسپوس شدند. کنستانتین به عنوان گروگان در دربار فهرست امپراتوران بیزانس دیوکلسین در نیکومدیا خدمت می‌کرد، بنابراین وفاداری پدرش کنستانتیوس کلوروس، سزار امپراتوری روم غربی را تضمین می‌کرد. هنگامی که کنستانتین می‌خواست پیوندهای خود را با دیگر حکومت چهارنفره تقویت کند، در سال ۳۰۷ پس از میلاد مینروینا را کنار گذاشت و با فاوستا، دختر
از میلاد مینروینا را کنار گذاشت و با فاوستا، دختر آگوستوس، ماکسیمیان ازدواج کرد. ازدواج کنستانتین با فاوستا باعث شده‌است که مورخان مدرن وضعیت رابطه او با مینروینا و کریسپوس را زیر سؤال ببرند. در اوایل قرن چهارم، در شورای نیقیه (اولین شورای جهانی، ۳۲۵ بعد از میلاد مسیح، پس از قانونی شدن مسیحیت توسط کنستانتین در ۳۱۳ پس از میلاد - فرمان میلان، پس از تغییر دین او) تأسیس شد که یک بیوه می‌تواند دوباره ازدواج کند بدون اینکه از این قانون مستثنی شود. جماعت تنها بیوه‌ها می‌توانستند پس از مرگ جسمانی همسرشان دوباره
می‌توانستند پس از مرگ جسمانی همسرشان دوباره ازدواج کنند، اگرچه به آن «دو همسری» می‌گفتند. قانون ۸ شورای نیکیه در مورد آن صحبت می‌کند (کسانی که دو بار ازدواج کردند بیوه بودند). در آن زمان طلاق با همسر زنده در کلیسا انجام نمی‌شد و هیچ ازدواجی با دیگری (ازدواج مجدد) مجاز نبود. تا زمانی که هر دو همسر اول زنده هستند (ازدواج مجدد در حالی که اولین همسر متحد در یک جسم زنده است، خلاف عهد جدید است، عیسی آن را زنا می‌نامد)، بنابراین کنستانتین نمی‌توانست مینروینا را به عنوان یک مسیحی طلاق دهد. برای طلاق باید یک دستور
عنوان یک مسیحی طلاق دهد. برای طلاق باید یک دستور کتبی رسمی امضا شده توسط خود کنستانتین باشد، اما در منابع معاصر چنین حکمی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است تا سال ۳۰۷ مرده باشد. اما در منابع معاصر چنین ترتیبی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق
کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است در سال ۳۰۷ مرده باشد. اما در منابع معاصر چنین ترتیبی ذکر نشده‌است. این سکوت در منابع باعث شده‌است که بسیاری از مورخان به این نتیجه برسند که رابطه کنستانتین و مینروینا غیررسمی بوده و او را یک عاشق غیررسمی فرض کنند. با این حال، مینروینا ممکن است تا سال ۳۰۷ مرده باشد.
میترا تبریزیان (زادهٔ تهران) عکاس و کارگردان فیلم ایرانی-بریتانیایی است. او استاد عکاسی در دانشگاه وست‌مینستر لندن است. میترا تبریزیان در موزه‌ها و گالری‌های بزرگ بین‌المللی نمایشگاه‌ها و حضور گسترده‌ای داشته‌است، از جمله نمایشگاه انفرادی خود در تیت بریتانیا به سال ۲۰۰۸ میلادی. کتاب او به نام "کشوری دیگر" با متن‌هایی از هومی جی. بهابها، "دیوید بی. گرین" و حمید نفیسی توسط انتشارات هاج کانتز در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. اوایل زندگی و حرفه. میترا تبریزیان در تهران متولد شد. کودکی و آغاز نوجوانی‌اش را در ایران سپری
شد. کودکی و آغاز نوجوانی‌اش را در ایران سپری کرد و در سال ۱۹۷۷ (حدودا ۱۳ سالگی) برای تحصیل به انگلستان رفت. ابتدا در مدرسه‌ای بین‌المللی در اکستر ثبت نام کرد و سپس در دهه ۱۹۸۰ میلادی در پلی‌تکنیک لندن مرکزی به فراگیری عکاسی پرداخت. سپس به دانشگاه وست‌مینستر راه یافت و عکاسی را تا مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا پی گرفت. جایی که اکنون در آن به تدریس مشغول است.او از میان استادان خود در آن دوره به ویکتور برگین اشاره می‌کند و تأثیر فوق‌العادهٔ او بر خود و نیز حرکت نوین عکاسی را انکارناپذیر می‌داند. او
و نیز حرکت نوین عکاسی را انکارناپذیر می‌داند. او دربارهٔ پیشینهٔ هنری در خانواده‌اش و اینکه چگونه به عکاسی علاقه‌مند شد، تنها از عموی نقاشش یاد می‌کند و آشنایی خود با عکاسی را فقط حاصل اتفاق می‌داند. میترا تبریزیان بیشتر کارهایش به ایران و ایرانیان ربطی ندارد. او هنرمندی است که موضوع و مسائل مربوط به مردم جهان را مد نظر قرار می‌دهد. البته ایران و موضوع‌های مربوط به ایران هم در کارهایش دیده می‌شوند.او اعتقاد دارد که اگر هنرمندان ایرانی در خارج از کشور خودشان را هنرمند ایرانی بنامند خودشان را در محدوده
را هنرمند ایرانی بنامند خودشان را در محدوده مرزهای ایران محبوس کرده‌اند. اما اگر خودشان را هنرمندی بنامند که نگاه ویژه ای به ایران دارد، آن وقت ماجرا چیز دیگری می‌شود. تبریزیان اولین تک‌نگاری خود را با عنوان "فاصله صحیح" در سال ۱۹۹۰ منتشر کرد. در سال ۱۹۹۲، او در یک نسخه نظرسنجی از مجله Ten.8 با عنوان "دهه انتقادی: عکاسی سیاه بریتانیایی در دهه ۸۰" گنجانده شد. میترا از سال ۱۹۸۶ شروع به نمایش عکس‌هایش در قالب نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی در انگلستان و نقاط دیگر جهان کرد. مجموعه عکس‌های "کالج‌مُد" در سال ۱۹۸۴
جهان کرد. مجموعه عکس‌های "کالج‌مُد" در سال ۱۹۸۴ و مجموعه عکس‌های "دِ بلوز" در سال ۱۹۸۷ از اولین آثار توجه برانگیز میترا تبریزیان به‌شمار می‌آید. کتاب عکس‌های او با عنوان "فراسوی محدودیت‌ها" (۲۰۰۴)، نقدی بر فرهنگ شرکتی است و از آثار ژان بودریار و ژان فرانسوا لیوتار الهام گرفته‌است. از فیلم‌های او می‌توان به "سفر بی‌بازگشت" (۱۹۹۳)، "زنِ سوم" (۱۹۹۱) و "یغماگر" (۲۰۰۴) اشاره کرد. تبریزیان آثار خود را در تیت، هنر مدرن آکسفورد، گالری للونگ، نیویورک، مدرسه معماری انجمن معماری، لندن، و جشنواره‌های فیلم متعددی به
انجمن معماری، لندن، و جشنواره‌های فیلم متعددی به نمایش گذاشته‌است. همچنین در سال ۲۰۱۸ آثارش را توسط آرت گلوبال در نمایشگاه هنر لندن به نمایش گذاشت. آثار متعددی از این هنرمند در گنجینه‌موزه‌ها و نهادهای هنری در سراسر جهان از جمله موزه‌ی هنر مدرن در لوکزامبورگ، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت در لندن، موزهٔ هنر مدرن استکهلم و انستیتو هنر معاصر در بوستون جای گرفته‌اند.
خلیج سوروگا ، خلیجی در اقیانوس آرام ساحل هونشو در استان شیزوئوکا، ژاپن است.
دهستان بیژن‌آباد، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بیژن‌آباد است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بیژن‌آباد برابر با ۱۱٬۶۲۹ نفر بوده است.
گروه A مقدماتی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۴ یکی از ده گروهی برای تصمیم‌گیری است که کدام تیم‌ها به مسابقات نهایی جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۴ در آلمان راه پیدا می‌کنند. گروه A شامل پنج تیم اسپانیا، اسکاتلند، گرجستان، نروژ و قبرس را می‌باشد. این تیم‌ها در قالب گردشی در بازی خانگی و بازی خارج از خانه با همدیگر بازی خواهند کرد. دو تیم برتر به مرحله نهایی مسابقات راه خواهند یافت. بازی‌ها. فهرست بازی‌ها در روز ۱۰ اکتبر ۲۰۲۲ یک روز پس از قرعه‌کشی توسط یوفا تأیید شد. گلزنان. در مجموع ۷۱ گل در ۲۰ بازی به ثمر رسید: به طور
در مجموع ۷۱ گل در ۲۰ بازی به ثمر رسید: به طور میانگین ۳٫۵۵ گل در هر بازی. ۷ گل اسکات مک‌تامینی ۶ گل ارلینگ هالند ۴ گل خویچا کواراتسخلیا خوسلو آلوارو موراتا ۳ گل ژرژ میکاوتادزه جان مک‌گین فران تورس ۲ گل الکساندر سورلوث گاوی دنی اولمو لامینه یامال ۱ گل گریگوریس کاستانوس کوستاس پیلیاس یوآنیس پیتاس Giorgi Chakvetadze Zuriko Davitashvili Otar Kiteishvili Levan Shengelia Budu Zivzivadze فردریک آرسنس Aron Dønnum محمد الیونسی مارتین اودگارد اولا سولباکن یورگن استرند لارسن استوارت آرمسترانگ لیندون دیکس کالوم
استرند لارسن استوارت آرمسترانگ لیندون دیکس کالوم مک‌گرگور کنی مک‌لین رایان پورتیس لاورنس شانکلند الکس بینا رابین لو نورمان میکل مرینو میکل اویارزابال اویهان سنته نیکو ویلیامز ۱ گل به خودی (against Spain) سولومون کویرکولیا (against Spain) Luka Lochoshvili (against Scotland) لئو اوستیگارد محرومیت بازیکنان. یک بازیکن به طور خودکار برای بازی بعدی به دلیل تخلفات زیر محروم میشود: محرومیت های زیر در طول مسابقات مقدماتی انجام شد: پیوند به بیرون. &lt;noinclude&gt;
فخری پازوکی (۱۳۱۰–۱۳۷۰)، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران بود. زندگی‌نامه. فخری پازوکی، بازیگر قدیمی تئاتر و سینما، متولد سال ۱۳۱۰ در تهران بود. وی دورهٔ عالی هنرپیشگی تهران را گذراند و در نمایش‌های رادیو نیز فعالیت داشت. فخری پازوکی در سال ۱۳۳۲ به جامعه باربد در خیابان لاله‌زار می‌پیوندد و زیر نظر اسماعیل مهرتاش مشغول به کار می‌شود. او بعدها به ازدواج سروش خلیلی درآمد. بازی در تئاتر را از بیست و پنجم شهریور ۱۳۴۷ با نمایش «حکومتِ زمان‌خان» نوشتهٔ میرزا آقا تبریزی آغاز کرد و در سه نمایشنامه دیگر
میرزا آقا تبریزی آغاز کرد و در سه نمایشنامه دیگر «ناهار لعنتی»، «وای بر مفلوب» و «وعدهٔ ملاقات با خودم» بازی داشت. اما بازی در سینما را قبل از تئاتر و از سال ۱۳۳۰ آغاز کرده بود. نخستین فیلم‌اش در آن سال، «پریچهر» به کارگردانی فضل‌الله بایگان، براساس داستانی نوشتهٔ محمد حجازی (مطیع‌الدوله)، بود و در آن با عصمت صفوی، رقیه چهره‌آزاد، ایران دفتری و علی تابش همبازی بود. فخری پازوکی بعد از این فیلم تا سیزده سال در فیلم‌ها ظاهر نشد تا اینکه در سال ۱۳۴۳ در فیلم «گناه من چیست» به کارگردانی گرجی عبادیا بازی کرد. وی
من چیست» به کارگردانی گرجی عبادیا بازی کرد. وی در فیلم «آقای هالو» به کارگردانی داریوش مهرجویی و دههٔ ۱۳۵۰ در فیلم‌های «عمو یادگار» به کارگردانی پرویز کاردان، «چشمه» به کارگردانی آربی اوانسیان، «هیچکی بابا نمیشه» به کارگردانی داریوش کوشان، «هم‌قسم» به کارگردانی مهدی رئیس‌فیروز و چند مجموعه تلویزیونی بازی کرد. در سال‌های پس از انقلاب هم یکی از نقش‌های اصلی مجموعهٔ تلویزیونی «شاه‌دزد» به کارگردانی احمد نجیب‌زاده را برعهده گرفت. در سال ۱۳۶۸ نیز در فیلم «وسوسه» به کارگردانی جمشید حیدری در کنار رضا رویگری و
به کارگردانی جمشید حیدری در کنار رضا رویگری و نیکی کریمی حضور داشت. آخرین کار وی، مجموعهٔ تلویزیونی «آرایشگاه زیبا» به کارگردانی مرضیه برومند بوده‌است. فخری پازوکی در ۱۹ بهمن ۱۳۷۰ در تهران درگذشت.
زنان در لائوس () مدت‌هاست که در جامعه و سیاست مشارکت فعال داشته‌اند، تحول اجتماعی و توسعه را پیش می‌برند، در دنیای تجارت فعال شده‌اند و به عنوان پرستار و تولیدکننده غذا در ارتش خدمت می‌کنند. به دلیل مدرن شدن و ریشه کن کردن روستاها، زنان لائوس سبک زندگی جدیدی را آغاز کرده‌اند که با آرمان‌های سنتی لائوس بیگانه است. وضعیت حقوقی. طبق قانون اساسی لائوس، زنان از نظر قانونی با مردان لائوسی برابر هستند. آنها حق رای و ارث دارند. در عمل، نقش و جایگاه زنان در جامعه لائوس اغلب به وابستگی قومی بستگی دارد. در برخی موارد،
اغلب به وابستگی قومی بستگی دارد. در برخی موارد، مانند وضعیت زنان لائولوم، به کوچک‌ترین دختر اغلب وظیفه مراقبت از والدین سالخورده در ازای مزایای ارث مانند زمین و تجارت محول می‌شود. پس از دریافت ارث، دختر کنترل مستقیمی بر زمین یا تجارت به دست نمی‌آورد، زیرا شوهرش دارای قدرت اجرایی در چنین مواردی است. سایر زنان از اقوام مختلف چیزی به ارث نمی‌برند. در سال ۱۹۹۳، دولت لائوس برنامه ای را برای نقشه‌برداری و مالکیت زمین ایجاد کرد که اسماً برای مالکان زن سودمندتر بود. قوانینی ملی که مردان و زنان لائوس را به عنوان
قوانینی ملی که مردان و زنان لائوس را به عنوان «به‌طور مساوی حق دارند دارایی داشته باشند» اعلام شد، از جمله قانون خانواده اعلام کرد که «هر گونه اموال خریداری شده در طول ازدواج به عنوان دارایی مشترک تلقی می‌شود». نیروی کار. بسیاری از زنان روستایی لائوس نقش‌های نیمه رسمی مختلفی را در جوامع خود بر عهده می‌گیرند، از جمله صنایع دستی، بازرگانی، بهداشت عمومی، و آموزش، علاوه بر نقش‌های سنتی خود به عنوان خانه‌دار و مراقب کودکان. در شهرها و در سطح دولتی، زنان لائوس، به ویژه در مناصب سطح بالا، کمتر حضور دارند. از نظر
ویژه در مناصب سطح بالا، کمتر حضور دارند. از نظر دستمزد، زنان معمولاً حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می‌کنند. دین. در ارتباط با بودیسم لائوسی و باورهای سنتی، به بسیاری از زنان لائوس آموزش داده شده‌است که تنها پس از تولد دوباره به عنوان مرد می‌توانند به نیروانا دست یابند. آموزش و پرورش. دختران لائوسی کمتر از پسران در مدارس ثبت نام می‌کنند. پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از زنان، مانند ابریشم بافان جمعیت بای‌های، به‌طور فزاینده ای به کار دستی غیر ماهر مشغول شدند. علیرغم اینکه به‌طور متوسط سواد و تحصیلات کمتری
علیرغم اینکه به‌طور متوسط سواد و تحصیلات کمتری نسبت به مردان دارند (۶۳ درصد از زنان لائوسی می‌توانند بخوانند و بنویسند، در مقایسه با ۸۳ درصد مردان)، زنان لائوس به‌طور فزاینده ای به عنوان تأمین کننده هزینه‌های اولیه واحدهای خانواده خود، به ویژه در مناطق روستایی، تبدیل شدند. در دهه‌های اخیر، زنان لائوس از برنامه‌های سرمایه‌گذاری خرد که توسط سازمان‌هایی مانند انجمن توسعه‌دهندگان اقتصادی اجتماعی (SEDA) ارائه شده‌اند، بهره‌مند شده‌اند. در چنین برنامه‌هایی، زنان در زمینه ایجاد مشاغل، مدیریت کسب و کار، تهیه مواد،
زمینه ایجاد مشاغل، مدیریت کسب و کار، تهیه مواد، تولید انبوه، مذاکره قیمت برای محصولات، مدیریت مالی، استراتژی‌های بازاریابی، مهارت‌های نوشتاری، برنامه‌ریزی تجاری و تصمیم‌گیری آموزش می‌بینند. هدف از این کار کمک به زنان در توانمند شدن و به دست آوردن «ثبات مالی» است. سازمان دیگری که در آموزش زنان دخیل است، مرکز توسعه زنان معلول لائوس است، مؤسسه ای که زنان معلول و کم توان لائوسی را آموزش می‌دهد. مرکز توسعه زنان معلول لائوس توسط "چانپنگ سیویلا" تأسیس شد و قبل از گسترش در سال ۲۰۰۲ عمدتاً به عنوان مجموعه کارگاهی
گسترش در سال ۲۰۰۲ عمدتاً به عنوان مجموعه کارگاهی فعالیت می‌کرد. گروه مشابه دیگری که بر حقوق، توانمندسازی و سلامت زنان لائوس تمرکز دارد، کمیته پیشرفت زنان در استان سیابوری است. سیاست. زنان لائوس در سال ۱۹۵۸ حق رای و نامزد انتخابات را به دست آوردند آنها کماکان در دولت در سطوح محلی و ملی حضور ندارند. در دهه‌های اخیر، زنان پیشروی چشمگیری در عرصه سیاست داشته‌اند. در سال ۱۹۹۷، Onechanh Thammavong یکی از معاونان رئیس مجلس ملی لائوس شد. در مارس ۲۰۱۱، مجلس ملی، سمیناری را برای چهل و هفت نامزد زن پیش از هفتمین
سمیناری را برای چهل و هفت نامزد زن پیش از هفتمین انتخابات عمومی لائوس در آوریل ۲۰۱۱، به منظور القای «وظایف مهم نهاد قانونگذاری ملی» در زنان فراهم کرد.
زنان در استرالیا () به نقش و حضور جمعیتی و فرهنگی زنان در استرالیا اشاره دارد. زنان استرالیایی در بسیاری از زمینه‌ها به توسعه این کشور کمک زیادی کرده‌اند. از لحاظ تاریخی، یک سوگیری مردانه بر فرهنگ استرالیا حاکم بوده‌است. از سال ۱۹۸۴، "قانون تبعیض جنسی ۱۹۸۴" تبعیض جنسیتی را در سراسر استرالیا در طیف وسیعی از زمینه‌های زندگی عمومی، از جمله کار، محل اقامت، تحصیل، ارائه کالاها، امکانات و خدمات، فعالیت‌های سازمان‌ها و اداره امور اجتماعی ممنوع کرده‌است. اگرچه برخی نابرابری‌های باقی مانده هنوز پابرجا هستند.
برخی نابرابری‌های باقی مانده هنوز پابرجا هستند. استرالیا در سال ۲۰۱۷ توسط گروه تحقیقاتی New World Wealth به عنوان امن‌ترین کشور جهان برای زنان شناخته شد. تاریخچه. استرالیا در سال ۱۷۸۸ به عنوان مستعمره تأسیس شد. جمعیت آن عمدتاً مرد بودند، بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۷۹۲، حدود ۳۵۴۶ مرد و ۷۶۶ زن در سیدنی حضور داشتند. این عدم تعادل شدید جنسیتی مشکلات اجتماعی زیادی ایجاد کرد. برخی از زنان به دلیل شرایط اقتصادی و عدم تعادل جنسیتی به تن‌فروشی می‌پرداختند. دولت‌های استعماری مشتاق رسیدگی به عدم تعادل جنسیتی بودند. اولین
مشتاق رسیدگی به عدم تعادل جنسیتی بودند. اولین تلاش برای جبران این عدم تعادل، سفر لیدی جولیان بود، کشتی‌ای که فقط برای حمل محکومان زن به نیو ساوت ولز اجاره شده بود، اما در این سفر بدنام شد و به آن لقب «فاحشه‌خانه شناور» داده شد. مردان اروپایی نیز کالاهای اروپایی را با خدمات جنسی زنان بومی مبادله می‌کنند. زنان در دوران استعمار نقش مهمی در آموزش و رفاه داشتند. الیزابت مک کواری، همسر فرماندار مک کواری، به رفاه زنان زندانی علاقه‌مند بود. الیزابت مکارتور هم عصر او نیز به دلیل «قدرت زنانه» خود در کمک به ایجاد
او نیز به دلیل «قدرت زنانه» خود در کمک به ایجاد صنعت پشم مرینوس استرالیا در طول غیبت اجباری همسرش جان ماکارتور پس از شورش رام مورد توجه قرار گرفت. خواهران کاتولیک خیریه در سال ۱۸۳۸ به ارائه مراقبت‌های در یک زندان زنان، بازدید از بیمارستان‌ها و مدارس و ایجاد شغل برای زنان محکوم پرداختند. آنها بیمارستان‌هایی را در چهار ایالت شرقی تأسیس کردند، که با بیمارستان سنت وینسنت، سیدنی در سال ۱۸۵۷ به عنوان یک بیمارستان رایگان برای همه مردم، به ویژه برای فقرا، شروع شد. بسیاری دیگر از راهبه‌های ایرلندی بیمارستان‌ها و
بسیاری دیگر از راهبه‌های ایرلندی بیمارستان‌ها و مدارسی تأسیس کردند. کارولین چیشولم (۱۸۰۸–۱۸۷۷) یک پناهگاه زنان مهاجر تأسیس کرد و در دهه ۱۸۴۰ برای رفاه زنان در مستعمرات کار کرد. تلاش‌های بشردوستانه او بعداً باعث شهرت او در انگلستان شد و تأثیر زیادی در دستیابی به حمایت از خانواده‌های مستعمره داشت. جان بد پولدینگ، اولین اسقف کاتولیک سیدنی، در سال ۱۸۵۷ یک گروه راهبه استرالیایی به نام خواهران سامری خوب را برای کار در آموزش و امور اجتماعی تأسیس کرد. خواهران سنت جوزف در استرالیای جنوبی توسط سنت مری مک کیلوپ و پدر