payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در استرالیای جنوبی توسط سنت مری مک کیلوپ و پدر جولیان تنیسون وودز در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. مک کیلوپ در سراسر استرالیا سفر کرد و مدارس، صومعه‌ها و مؤسسات خیریه تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۰ توسط بندیکت شانزدهم به عنوان قدیس شناخته شد و اولین استرالیایی بود که توسط کلیسای کاتولیک مورد تجلیل قرار گرفت. حقوق. حق رای. استرالیا در اواخر قرن نوزدهم در ایجاد حق رای زنان در جهان پیشتاز بود. زنان دارای مالکیت در استرالیای جنوبی در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) در سال ۱۸۶۱ رای دادند. هنریتا داگدیل اولین انجمن حق
سال ۱۸۶۱ رای دادند. هنریتا داگدیل اولین انجمن حق رای زنان استرالیایی را در ملبورن در سال ۱۸۸۴ تشکیل داد. زنان در سال ۱۸۹۵ واجد شرایط رای دادن به پارلمان استرالیای جنوبی شدند. این اولین قانونی در جهان بود که به زنان اجازه می‌داد در انتخابات مناصب سیاسی نیز شرکت کنند و در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین نامزد سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد که ناموفق بود. او به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا در انتخابات شرکت کرد. . استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ حق رای را به زنان غیر بومی واجد شرایط اعطا
۱۸۹۹ حق رای را به زنان غیر بومی واجد شرایط اعطا کرد حقوق باروری و سلامت. سقط جنین در استرالیا تا سال ۱۹۶۹ در هر شرایطی غیرقانونی بود، تا زمانی که «حکم "منهنیت»" در پرونده «"آر در مقابل دیویدسون»" اعلام کرد که اگر سلامت جسمی یا روانی یا زندگی زن به خطر بیفتد، سقط جنین قانونی است. این اصل در سراسر استرالیا پذیرفته شده‌است. از سال ۲۰۱۹، سقط جنین در صورت تقاضا (تا حد معین) در تمام ایالت‌ها و مناطق استرالیا به جز استرالیای جنوبی قانونی بود. تخمین زده می‌شود که یک چهارم تا یک سوم زنان استرالیایی در طول زندگی خود
چهارم تا یک سوم زنان استرالیایی در طول زندگی خود سقط جنین خواهند کرد، و حق سقط جنین از حمایت مردمی قوی برخوردار است. سیاست. علیرغم اینکه در سال ۱۹۰۲ به زنان حق نامزدی در انتخابات فدرال داده شد، زنان در ۲۰ سال اول سیاست استرالیا تا زمان انتخاب ادیت کوان در سال ۱۹۲۱ در مجلس قانونگذاری استرالیای غربی حضور نداشتند، و نماینده فدرال نبودند. تا انتخابات فدرال ۱۹۴۳ که دوروتی تانگنی و انید لیون به ترتیب در سنا و مجلس نمایندگان انتخاب شدند. لیون اولین زنی شد که در وزارت رابرت منزیس در سال ۱۹۴۹ سمت کابینه داشت. اولین
رابرت منزیس در سال ۱۹۴۹ سمت کابینه داشت. اولین نخست‌وزیر زن استرالیا، جولیا گیلارد در سال ۲۰۱۰ منصوب شد برابری جنسیتی. در اواخر قرن نوزدهم، زنان متأهل ابتدا حقوق مالکیت خود، شکایت، انعقاد قراردادها، مشمول قوانین ورشکستگی، مسئولیت بدهی‌های قرارداد شده قبل از ازدواج و نفقه را به دست آوردند. از فرزندانشان آنها همان حقوقی را که زنان مجرد در اختیار داشتند به دست آوردند. ایالت ویکتوریا "قانون دارایی زنان متأهل" را در سال ۱۸۸۴، نیو ساوت ولز در سال ۱۸۷۹ و ایالت‌های باقی مانده را بین سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۹۷ تصویب کرد.
زنان در چاد () کشوری محصور در خشکی در آفریقای مرکزی، ستون اصلی اقتصاد عمدتاً روستایی آن هستند و تعداد آنها از مردان بیشتر است. چاد کشوری با شیوه‌های فرهنگی گوناگون و غنی مانند مسابقات زیبایی مردانه با داوری زنان است. علیرغم تعداد بیشتر آنها در جمعیت عمومی، زنان بسیار کمی در سمت‌های دولتی وجود دارند و برابری جنسیتی در چاد وجود ندارد. بانک جهانی چاد را سومین کشور بد آفریقا برای برابری جنسیتی می‌داند. علاوه بر این، تعداد کمی از زنان هستند که به تحصیلات عالی می‌رسند، و بسیاری از کسانی که مدرک دانشگاهی دریافت
و بسیاری از کسانی که مدرک دانشگاهی دریافت می‌کنند در خارج از کشور این کار را انجام می‌دهند. زنان با تبعیض و خشونت روبرو هستند. ختنه زنان، اگرچه غیرقانونی است، اما هنوز به‌طور گسترده انجام می‌شود. ازدواج کودکان و حاملگی نوجوانان معمولاً وجود دارد، اگرچه برخی از سیاست‌ها برای مبارزه با آنها اجرا شده‌است. قتل‌های فراقانونی، ضرب و شتم، شکنجه و تجاوز جنسی توسط نیروهای امنیتی و سایر سوء استفاده‌ها با مصونیت قضایی انجام می‌شوند. عفو بین‌الملل گزارش داده‌است که «ناامنی گسترده در شرق چاد عواقب شدیدی برای زنان
«ناامنی گسترده در شرق چاد عواقب شدیدی برای زنان داشته‌است که در جریان حملات به روستاها توسط شبه‌نظامیان جنجوید از سودان از نقض شدید حقوق بشر، از جمله تجاوز جنسی رنج می‌برند». تحصیلات. علیرغم تلاش‌های دولت، سطوح آموزشی کلی در پایان دهه اول استقلال پایین باقی ماند. در سال ۱۹۷۱ حدود ۹۹ درصد از زنان بالای پانزده سال نمی‌توانستند فرانسوی بخوانند، بنویسند یا صحبت کنند، که در آن زمان تنها زبان رسمی ملی بود. سواد به زبان عربی ۷٫۸ درصد بود. در سال ۱۹۸۲ نرخ کلی باسوادی حدود ۱۵ درصد بود. مشکلات عمده مانع توسعه آموزش
حدود ۱۵ درصد بود. مشکلات عمده مانع توسعه آموزش چاد از زمان استقلال شده‌است. بودجه آموزش و پرورش بسیار محدود بوده‌است. امکانات و پرسنل محدود ارائه آموزش کافی را برای سیستم آموزشی دشوار کرده‌است. ازدحام جمعیت بیش از حد یک مشکل عمده است. برخی از کلاس‌ها حدود ۱۰۰ دانش آموز دارند. در سال‌های پس از استقلال، بسیاری از معلمان دبستان فقط دارای مدارک ابتدایی بودند. در مقاطع بالاتر، وضعیت از این هم بدتر بود. در سال ۲۰۰۴، ۳۹٫۶ درصد از کودکان ۵ تا ۱۴ ساله در مدرسه حضور داشتند. فرصت‌های آموزشی برای دختران، عمدتاً به
داشتند. فرصت‌های آموزشی برای دختران، عمدتاً به دلیل سنت‌های فرهنگی، محدود است. تعداد دختران کمتری نسبت به پسران در دبیرستان ثبت نام می‌کنند که عمدتاً به دلیل ازدواج زودهنگام است. در سال ۱۹۹۹، حدود ۵۴٫۰ درصد از کودکانی که مدرسه ابتدایی را شروع کردند به کلاس ۵ رسیدند. حقوق زنان. قاچاق انسان. چاد یک کشور مبدأ و مقصد برای کودکانی است که در معرض قاچاق انسان به ویژه شرایط کار اجباری و تن‌فروشی اجباری قرار دارند. مشکل قاچاق در کشور اساساً داخلی است و غالباً شامل این است که والدین در ازای وعده‌های آموزشی،
شامل این است که والدین در ازای وعده‌های آموزشی، کارآموزی، کالا یا پول، فرزندان را به بستگان یا واسطه‌ها می‌سپارند. فروش یا مبادله کودکان به بردگی غیرارادی خانگی یا گله داری به عنوان وسیله ای برای بقا توسط خانواده‌هایی استفاده می‌شود که به دنبال کاهش تعداد نان‌خور برای تغذیه هستند. دختران کم سن و سال چاد در جستجوی کار به شهرهای بزرگتر سفر می‌کنند، جایی که برخی از آنها متعاقباً مورد تن‌فروشی قرار می‌گیرند. برخی از دختران برخلاف میل خود مجبور به ازدواج می‌شوند تا از سوی شوهرانشان به خدمتکاری غیرارادی خانگی یا
تا از سوی شوهرانشان به خدمتکاری غیرارادی خانگی یا کار در زمین‌های کشاورزی مجبور شوند. در دوره‌های گذشته، قاچاقچیان کودکان را از کامرون به مناطق نفتی چاد برای بهره‌برداری جنسی تجاری منتقل می‌کردند. سیاست. پس از کشته شدن رئیس‌جمهور ادریس دبی در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱، کودتایی رخ داد که منجر به عزل مجلس ملی شد. حکومت نظامی حاکم اکنون مسئول وظایفی است که قبلاً توسط مجلس ملی انجام می‌شد. مجلس شورای ملی تا قبل از انحلال دارای ۱۸۸ نماینده بود که ۲۸ نفر از آنها زن بودند.
آدا سارا آدلر (۱۸۷۸–۱۹۴۶) محقق کلاسیک و کتابدار دانمارکی بود. او بیشتر به خاطر نسخه انتقادی خود از دائرةالمعارف بیزانسی "سودا" (جلد ۵، ۱۹۳۸–۱۹۲۸)، که هنوز متن استاندارد را ارائه می‌دهد، معروف شده است. زندگی‌نامه. آدلر در ۱۸ فوریه ۱۸۷۸، از دختر برتل دیوید آدلر و الیز یوهان، خواهرزاده فرانکل در فردریکسبر به‌دنیا آمد. خانواده او از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار بوده و مناسبات خانوادگی خوبی با یکدیگر داشتند. پدربزرگ او، دیوید باروخ آدلر، یک بانکدار و سیاستمدار ثروتمند بود. عمه او، الن آدلر بور، مادر نیلز بور و
بود. عمه او، الن آدلر بور، مادر نیلز بور و هارالد بور بود که آدا آدلر از طریق آنها با روان‌شناس دانمارکی ادگار روبین ارتباط داشت. تحصیلات. سارا آدلر تحصیلات اولیه‌اش را در مدرسه خانم استینبرگ و سپس مدرسه ن. زاهله گذراند، جایی که او در سال ۱۸۹۳ تاریخ یونان باستان را زیر نظر آندرس بیورن دراخمن آموخت. سپس به دانشگاه کپنهاگ رفت و در آنجا نزد دراخمن و همچنین پروفسور ویلهلم تامسن به مطالعه دین یونان باستان ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را در مورد دین یونان باستان به پایان رساند و همچنین
در مورد دین یونان باستان به پایان رساند و همچنین جایزه‌ای را از انجمن فیلولوژی تاریخی برای تحقیق در مورد اسطوره پاندورا دریافت کرد. در سال ۱۹۱۲ پس از پایان دوره کارشناسی ارشد، برای تحصیل به وین سفر کرد و در خلال تحصیلات در وین، چند مقاله در مورد دین یونان منتشر کرد. حرفه علمی. آدلر بیشتر به‌خاطر نسخه انتقادی و استاندارد "سودا" که در ۵ جلد منتشر کرده بود (لایپزیگ، ۱۹۳۸–۱۹۲۸) معروف شده است. او همچنین مقالات متعددی را در "دایرةالمعارف واقعی" پائولی-ویسووا ارائه کرد. در سال ۲۰۱۶، انتشارات دانشگاه آکسفورد
ارائه کرد. در سال ۲۰۱۶، انتشارات دانشگاه آکسفورد مجموعه‌ای از مقالات را برای تجلیل از دانشمندان کلاسیک زن منتشر کرد. فصل مربوط به آدلر توسط کاترین راث، سردبیر فعلی "پروژه سودا آنلاین" نوشته شده است. راث سهم اصلی آدلر در تحقیق "سودا" را به عنوان نوعی کار فهرست‌نویسی دقیق که در قرن نوزدهم به زنان اعطا شد اما در واقع برای امکان تحقیقات بیشتر بسیار مهم بود، توصیف می‌کند. اگرچه اکثریت عظیم فهرست‌نویسی علمی نیز در آن زمان توسط مردان انجام می‌شد. محقق کلاسیک ویلیام کالدر، استاد بازنشسته کلاسیک در دانشگاه ایلینوی
کالدر، استاد بازنشسته کلاسیک در دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین، آدلر را «بزرگ‌ترین زنی که تا کنون زندگی کرده است» نامیده است. محقق کلاسیک آلمانی، اتو واینریش، که تقریباً در عصر آدلر زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۲۹ اندکی پس از انتشار جلد اول، "نسخه سودا" را «"قابل تحسین»" نامید. در سال ۱۹۱۶، یک فهرست از نسخه‌های خطی یونانی در کتابخانه سلطنتی دانمارک توسط آندرسون آدلر منتشر شد. این مجموعه توسط دانیل گوتیلف مولدنهاور، کتابدار ارشد در قرن هجدهم، گردآوری شده بود. آدلر متقاعد شده بود که برخی از نسخه‌های خطی موجود در آن،
شده بود که برخی از نسخه‌های خطی موجود در آن، توسط مولدنهاور از کتابخانه‌های دیگر اروپایی به سرقت رفته است. در سال ۱۹۳۱، آدلر جایزه تاگیا برانت رجسلگات، جایزه دانمارکی برای دستاوردهای زنان در هنر و علم را دریافت کرد. در زمان مرگ، او پیشرفت قابل توجهی در به سمت اولین ویرایش ریشه‌شناسی اصیل داشت، پروژه‌ای که تحت هدایت کلاوس آلپرز ادامه داشت. آثار او در رم و فلورانس در سال‌های ۱۹۱۳ تا بهار ۱۹۱۴ و سال‌های بعد (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) در پاریس، ونیز، آکسفورد و فلورانس تکمیل شد.
زنان در یونان به نقش و جایگاه آنها که بر اساس موقعیت و ویژگی‌های زنان باستانی و کنونی در یونان از وقایع رخ داده در تاریخ یونان شکل گرفته‌است می‌پردازد. وضعیت زنان یونانی با شروع قرن بیستم دچار مشکل و پیشرفت بیشتری شده‌است. در سال ۱۹۵۲، آنها حق رای خود را دریافت کردند، که منجر به مشاغل و موقعیت‌های شغلی آنها در سمت‌های دولت یونان شد و حتی پس از ازدواج نیز توانستند حق ارث خود را حفظ کنند. دوران یونان باستان. وضعیت اجتماعی، حقوقی و سیاسی. اگرچه اکثر زنان در یونان باستان فاقد حقوق سیاسی و برابر بودند، اما تا
باستان فاقد حقوق سیاسی و برابر بودند، اما تا عصر باستان از آزادی خاصی برخوردار بودند. همچنین سوابقی از مالکیت زنان در دلفی، گورتین، تسالی، مگارا و اسپارت باستان وجود دارد که معتبرترین شکل مالکیت خصوصی در آن زمان بود. با این حال، پس از عصر باستانی، وضعیت زنان بدتر شد و قوانین مربوط به تفکیک جنسیتی اجرا شد. زنان در آتن کلاسیک هیچ شخصیت حقوقی نداشتند و تصور می‌شد که بخشی از اویکو (خانوار) به ریاست "کیریوس" (صاحب) مذکر بودند. در جامعه آتن، اصطلاح حقوقی زن را "دامار" می‌شناختند، واژه‌ای که از ریشه به معنای
"دامار" می‌شناختند، واژه‌ای که از ریشه به معنای «تسلیم کردن» یا «رام کردن» گرفته شده‌است. زنان تا زمان ازدواج تحت قیمومت پدر یا دیگر خویشاوندان مرد بودند. پس از ازدواج، شوهر تبدیل به کیریوس یک زن شد. در حالی که میانگین سن ازدواج برای مردان حدود ۳۰ سال بود، میانگین سنی برای زنان ۱۴ سال بود. این سیستم به عنوان راهی برای اطمینان از اینکه دختران هنگام ازدواج هنوز باکره هستند، اجرا می‌شد. همچنین این امکان را برای شوهران فراهم می‌کرد تا انتخاب کنند که شوهر بعدی همسرشان قبل از مرگ او چه کسی خواهد بود. از آنجایی
همسرشان قبل از مرگ او چه کسی خواهد بود. از آنجایی که زنان از انجام مراحل قانونی منع شده بودند، کریوها از طرف آنها این کار را انجام می‌دادند. زنان آتنی حق مالکیت محدودی داشتند و به همین دلیل شهروند کامل به حساب نمی‌آمدند، زیرا شهروندی و استحقاق حقوق مدنی و سیاسی در رابطه با مالکیت و ابزار زندگی تعریف می‌شد. اگر سرپرست خانواری فوت می‌کرد که هیچ وارث مردی برای ارث بردن نداشته باشد، در این صورت یک دختر ممکن بود وارث موقت دارایی شود، که به عنوان اپیکلروس ("epikleros)" (تقریباً به وارث ترجمه شده‌است) شناخته
(تقریباً به وارث ترجمه شده‌است) شناخته می‌شود. برای اکثر زنان عادی شد که با یکی از اقوام نزدیک پدرش ازدواج کنند. با این حال، زنان می‌توانستند از طریق هدایا، مهریه و ارث، حقوقی بر دارایی به دست آورند، اگرچه کیریوس او حق تصرف در اموال زن را داشت. زنان آتنی می‌توانستند قراردادی به ارزش کمتر از یک «"مدیمنوس" جو» (پیمانه‌ای از دانه) ببندند، که به زنان اجازه می‌داد تا به تجارت خرد بپردازند. بردگان، مانند زنان، واجد شرایط شهروندی کامل در آتن باستان نبودند، اگرچه در شرایط نادری در صورت آزادی می‌توانستند شهروند
در شرایط نادری در صورت آزادی می‌توانستند شهروند شوند. تنها مانع دائمی برای شهروندی و در نتیجه حقوق کامل سیاسی و مدنی در آتن باستان جنسیت بود. هیچ زنی هرگز در آتن باستان تابعیت نداشت و بنابراین زنان در اصل و عمل از دموکراسی آتن باستان حذف شدند. جنگ استقلال یونان. در میان جنگجویان یونانی در جنگ استقلال یونان، زنانی مانند لاسکارینا بوبولینا نیز حضور داشتند. بوبولینا، همچنین به عنوان "kapetanissa" (کاپیتان / دریاسالار) در سال ۱۸۲۱ پرچم یونان را بر دکل "آگاممنون" بلند کرد و با هشت کشتی به نافپلیو رفت تا محاصره
بلند کرد و با هشت کشتی به نافپلیو رفت تا محاصره دریایی را آغاز کند. بعداً در محاصره دریایی و تصرف مونمواسیا و پیلوس نیز شرکت کرد. مانتو ماوروژنوس از دیگران زنان شناخته شده در جنگ استقلال یونان بود. او که از خانواده ای ثروتمند بود، تمام دارایی خود را برای آرمان یونانی خرج کرد. با تشویق او، دوستان اروپایی اش پول و اسلحه به انقلاب کمک کردند. او در سال ۱۸۲۳ به نافپلیو نقل مکان کرد تا در هسته اصلی مبارزه قرار گیرد و خانواده اش را ترک کرد زیرا حتی توسط مادرش به دلیل انتخاب‌هایش تحقیر شده بود. به زودی، او در
به دلیل انتخاب‌هایش تحقیر شده بود. به زودی، او در سراسر اروپا به دلیل زیبایی و شجاعت خود مشهور شد. دوره معاصر. در طول دهه‌های گذشته، موقعیت زنان در جامعه یونان به شدت تغییر کرده‌است. افهاریس پتریدو اولین وکیل زن در یونان بود که در سال ۱۹۲۵ به انجمن وکلای آتن پیوست. در سال ۱۹۵۵، زنان برای اولین بار در یونان اجازه قضاوت یافتند. در سال ۱۳۶۲ قانون خانواده جدیدی به تصویب رسید که بر اساس آن برابری جنسیتی در ازدواج پیش‌بینی شده بود و مهریه لغو شد و حقوق مساوی برای فرزندان در نظر گرفته شد. زنای محصنه نیز در سال
فرزندان در نظر گرفته شد. زنای محصنه نیز در سال ۱۹۸۳ جرم زدایی شد. در سال ۲۰۰۶، یونان قانون ۳۵۰۰/۲۰۰۶ - «برای مبارزه با خشونت خانگی» - که خشونت خانگی، از جمله تجاوز به همسر را جرم می‌دانست، تصویب کرد. قانون ۳۷۱۹/۱۳۸۷ در ادامه به مسائل خانوادگی از جمله ماده ۱۴ این قانون مدت جدایی (الزام قبل از طلاق در شرایط خاص) را از ۴ سال به ۲ سال کاهش داد. یونان همچنین کنوانسیون شورای اروپا در مورد اقدام علیه قاچاق انسان را در سال ۲۰۱۴ تصویب کرد تا سال ۲۰۱۴، حدود ۲۱٫۰ درصد زنان در پارلمان حضور داشتند. کیفیت زندگی. در
درصد زنان در پارلمان حضور داشتند. کیفیت زندگی. در یونان باستان، زنان آتنی ناتوانی‌های قانونی خود را با پرورش اعتماد مردان جبران می‌کردند. آنها این کار را با نزدیکترین متحدان خود و ایجاد روابط محبت آمیز انجام می‌دهند. در خانه اکثریت زنان تقریباً هیچ قدرتی نداشتند، همیشه به مرد خانواده پاسخ می‌دادند، زنان اغلب تا زمانی که مهمانی تمام شود پنهان می‌شدند. محل سکونت زنان اغلب در طبقات بالای خانه تعیین می‌شد، به ویژه برای دوری از ورودی خیابان و دوری از فضای نیمه عمومی که در آن "کیریوس" (صاحب) دوستان خود را سرگرم
که در آن "کیریوس" (صاحب) دوستان خود را سرگرم می‌کرد. زنان همچنین مسئول نگهداری از خانه، آوردن آب از آبنما، کمک به سازماندهی امور مالی و بافتن پارچه و لباس برای خانواده‌هایشان بودند. شروع بافتن یکی از معروف‌ترین منسوجات آتن، یعنی "پپلو" (ردای) مجسمه مقدس آتنا در آکروپولیس، از سن هفت سالگی به دختران سپرده شد. این پارچه استادانه و بسیار طرح‌دار بود که طراحی آن به‌طور سنتی شامل نبرد بین خدایان و غول‌ها بود. تکمیل آن نه ماه طول کشید و زنان زیادی در ایجاد آن شرکت کردند. زنان و دختران جوان آتنی بیشتر وقت خود را
کردند. زنان و دختران جوان آتنی بیشتر وقت خود را صرف تولید منسوجات از مواد خام می‌کردند که این مواد معمولاً پشم بود.
کیتاب، همچنین کتاب (زبان مالایالم: kitab, lit. kitab)، یک نمایشنامه به زبان مالایایی است که تصویری طنزآمیز از دختری جوان را به تصویر می‌کشد که سعی می‌کند اذان (وانگ)، یک اذان معمولی اسلامی را بخواند. در واقع می‌خواهد کاری کند که همواره از سوی مؤذن مذکر انجام شده‌است. این دختر انقیاد زنان در جامعه خود را زیر سؤال می‌برد و با رقصیدن با دوستانش، دزدیدن غذایی که از او محروم شده بود و درخواست فرصتی برای اذان گفتن، علیه هنجارهای جامعه شورش می‌کند. این نمایشنامه توسط منگالاسری رافیق، نمایشنامه‌نویس و کارگردان
توسط منگالاسری رافیق، نمایشنامه‌نویس و کارگردان نمایش نوشته شده‌است. این نمایش در نوامبر ۲۰۱۸ در ایالت کرالای هند، زمانی که جنبش حقوق زنان در حال شکل‌گیری بود و زنان خواستار حق عبادت در معبد ساباریمالا و برابری جنسیتی در فضاهای مذهبی، از جمله ورود زنان به ساباریمالا و شرکت در نماز در مساجد بودند منتشر شد. منگالاسری رافیق گفت درام "کیتاب" او مستقیماً بر اساس داستان "وانگ" نیست بلکه اقتباسی مستقل از داستان پی جایچاندران نویسنده مالالیایی است. وی. کی. پراکاش کارگردان مالایایی و کاویا پراکاش همچنین برنامه‌ای
کارگردان مالایایی و کاویا پراکاش همچنین برنامه‌ای مستقل برای اقتباس از داستان وانگو اثر پی جایچاندران در فیلمی به همین نام داشتند که متعاقباً در ژانویه ۲۰۲۱ اکران شد. طرح. دختر مسلمان دوست دارد مانند پدرش مؤذن باشد. او ماهی سرخ شده‌ای را که مادرش برای مردان خانه می‌پزد می‌دزدد و می‌گوید که این کار از نظر اخلاقی اشتباه نیست زیرا پاداچون (خدای خالق) متوجه می‌شود که دختران به اندازه کافی تغذیه نمی‌شوند. سپس پدرش از او انتقاد می‌کند و به او می‌گوید که زنان باید فقط نیمی از کارهای مردان را دریافت کنند. دختر در
فقط نیمی از کارهای مردان را دریافت کنند. دختر در پاسخ به این سؤال با اخم می‌پرسد که چرا زنان نباید فقط نیمی از لباس مردانه را بپوشند؟ در لابه لای این کشمکش‌ها دختر به گفتن به اذان ابراز تمایل می‌کند. پدرش با مراجعه به یک کتاب بزرگ به تمام سوالات او پاسخ می‌دهد و او را از اجرای این پیشنهادش مبنی بر گفتن اذان به‌شدت نهی می‌کند و به او می‌گوید که اگر به این کارها ادامه دهد به بهشت نمی‌رسد. دختر نیز در جواب پدرش به او می‌گوید: «اگر به خاطر آواز خواندن و رقصیدن دلم برای رفتن به بهشت تنگ شده‌است، پس آن بهشت را
دلم برای رفتن به بهشت تنگ شده‌است، پس آن بهشت را نمی‌خواهم. پدر حتی حاضر است دختر را زمانی که برخلاف میل او در نمایش مدرسه شرکت می‌کند، بکشد. وقتی مادرش به او یادآوری می‌کند که او نه تنها مؤذن است، بلکه پدر هم هست، به او اجازه می‌دهد اذان بگوید و درام با اذان دختر و بقیه نماز به پایان می‌رسد. جنجال. دبیرستان ماموندا در بخش کوژیکود این درام را برای مسابقه بین مدرسه ای در سطح منطقه در وتکرا به صحنه برد که برنده جوایز بهترین درام و بهترین بازیگر زن در سطح منطقه شد و قرار بود به مسابقه بین مدرسه ای ایالت کرالا
شد و قرار بود به مسابقه بین مدرسه ای ایالت کرالا برود. "کیتاب" تبعیض اجتماعی علیه زنان را در مسائل مختلف در خانواده سنتی مسلمان به تصویر می‌کشد. مسائل زیادی از جمله تبعیض علیه دختران در تهیه غذا، آموزش ضعیف و تعدد زوجات مورد بحث قرار گرفته‌است. از آنجایی که نمایشنامه به عدالت جنسیتی در چارچوب اسلام می‌پردازد، با مخالفت‌هایی روبرو شد و مشارکت دبیرستان ماموندا در تکمیل آن با موفقیت‌های مذهبی-سیاسی و محافظه کاران با استناد به مسائل مذهبی متوقف شد.این نمایش بحث‌هایی را در مورد برابری جنسیتی و عدم تحمل مذهبی
را در مورد برابری جنسیتی و عدم تحمل مذهبی برانگیخت. بعدها نمایشی به نام "کیتاب کورا" نیز با شخصیت یک زن آزادیخواه مذهبی روی صحنه مالایایی اجرا شد. عباس کلاتهد، فعال تئاتر مالایالام، اگرچه علاقه ای به ضد درام نداشت، اما از نمایشنامه منگالاسری رافیق به دلیل نادیده گرفتن تعدادی از تغییرات گسترده اخیر در جامعه اسلامی انتقاد کرد. وی افزود: تصویر یک شیاد به عنوان یک شرور در جامعه دست کم گرفته می‌شود، زیرا اشرار دیگری در بین مسلمانان به وجود آمده‌است. منگالاسری رافیق در پاسخ به او گفت: می‌گویند جامعه مسلمانان در
در پاسخ به او گفت: می‌گویند جامعه مسلمانان در زندگی اجتماعی پیشرفت مستمر داشته‌است. این درست نیست. ممکن است در میان مسلمانان مانند سایر جوامع تغییراتی رخ دهد. اما نیروهای واپسگرا نیز شروع به تسلط کرده‌اند. حجاب یک لباس بود. اقلیت کوچکی در کرالا اکنون به هویت زنان مسلمان تبدیل شده‌اند. می‌دانم که مؤذن فقط یک کارمند در مسجد است. اما او نماینده روحانیونی است که قدرت شیطان را در بین مسلمانان تقویت کرده‌اند. این نمایش دربارهٔ پیشینه یک خانواده مسلمان است و بنابراین زندگی یک مسلمان را نشان می‌دهد و هیچ تلاشی
زندگی یک مسلمان را نشان می‌دهد و هیچ تلاشی برای توهین به مذهب خاصی وجود ندارد. فعالان و نویسندگان از جمله کی ساچیدانان و سوهاریش مخالفت خود را با حذف "کیتاب" از جشنواره دولتی اعلام کردند. آنها در بیانیه‌ای مشترک، دخالت سازمان‌های مذهبی در ارزش‌های اصلاحات رنسانس و آزادی بیان را محکوم کردند. پراتاپ جوزف، فیلمبردار و کارگردان در شبکه‌های اجتماعی کمپین تبلیغاتی ایجاد کرد و گفت که حذف این نمایشنامه «تهدیدی برای ارزش‌های رنسانس و آزادی بیان» است. نمایشنامه‌نویس الف. سانتا کومار در فیس بوک نوشت که «مدرسه با پس
الف. سانتا کومار در فیس بوک نوشت که «مدرسه با پس گرفتن نمایشنامه و تعظیم در برابر دستورات رهبران مذهبی دست‌های خود را شسته‌است. او شکایت دارد که آنها نویسنده نمایشنامه، منگالاسری رافیق را نیز منزوی کرده‌اند.» کومار پرسید که چرا کسانی که از «ارزش‌های رنسانس» صحبت می‌کنند در مورد انزوای منگالاسری رافیق به دست «بنیادگرایی اقلیت» سکوت کرده‌اند. منگالاسری رافیق. منگالاسری رافیق یک فیلمنامه‌نویس و کارگردان مالایایی زبان اهل (مالاپورام، کرالا) در هند است. در سال ۲۰۱۳، او برنده جایزه کرالا ساهیتیا آکادمی شد.
ویشاکا و دیگران علیه ایالت راجستان یک پرونده در دیوان عالی هند در سال ۱۹۹۷ بود که در آن گروه‌های مختلف زنان به رهبری ناینا کاپور و سازمان او ساکشی یک دعوی حقوقی منافع عمومی علیه ایالت راجستان و دولت مرکزی هند تشکیل دادند. خواسته آنها اجرای اصول اساسی برای حقوق کارگران زن را بیان می‌کرد. حقوق کارگران زن بر اساس مواد ۱۴، ۱۹ و ۲۱ قانون اساسی هند مطرح شده‌است. این دادخواست پس از اینکه بهانواری دیوی، یک مددکار اجتماعی در راجستان، به دلیل جلوگیری از ازدواج کودکان مورد تجاوز گروهی وحشیانه قرار گرفت، ثبت شد. دیوان
مورد تجاوز گروهی وحشیانه قرار گرفت، ثبت شد. دیوان تصمیم گرفت که با در نظر گرفتن کنوانسیون‌ها و هنجارهای بین‌المللی برای تفسیر تضمین برابری جنسیتی، و اعمال موجود در سطح ذاتی آزار و اذیت جنسی در قانون حق کار با کرامت انسانی در مواد ۱۴، ۱۵، ۱9 (1) بند (ز) و ۲۱ به این پرونده ورود کند. این دادخواست منجر به چیزی شد که معمولاً به عنوان دستورالعمل ویشاکا شناخته می‌شود. دیوان در اوت ۱۹۹۷ توسط دادگاهی شامل رئیس دادگستری هند جی. اس ورما، سوجاتا منوهر و بوپیندر نات کرپال اصول اولیه را ارائه کرد. تعاریف آزار جنسی در
اصول اولیه را ارائه کرد. تعاریف آزار جنسی در محیط کار و ارائه رهنمودهایی برای مقابله با آن، که به عنوان یک پیروزی حقوقی قابل توجه برای گروه‌های زنان در هند تلقی می‌شد. پیشینه. در هند، قبل از سال ۱۹۹۷، هیچ دستورالعمل رسمی برای نحوه برخورد کارفرما با حادثه آزار جنسی در محل کار وجود نداشت. زنانی که در محل کار مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گیرند، باید بر اساس بخش ۳۵۴ قانون مجازات هند که به «خشونت جنایی علیه زنان به دلیل خشم زنانه» می‌پردازد و بند ۵۰۹ که فرد یا افرادی را به دلیل استفاده از «کلمات» مجازات
یا افرادی را به دلیل استفاده از «کلمات» مجازات می‌کند، تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. عملی که به قصد توهین به نجابت زن است. این بخش‌ها تعریف «حیا زنانه» را به تشخیص افسر پلیس واگذار می‌کرد. روند دادگاه و داوری. در طول دهه ۱۹۹۰، بانواری دوی، کارمند دولت ایالت راجستان که در تلاش برای جلوگیری از ازدواج کودکان به عنوان بخشی از وظایف خود به عنوان یک فعال برنامه توسعه زنان بود، توسط صاحبخانه‌های جامعه گوجار مورد تجاوز قرار گرفت. پدرسالاران فئودال که از او خشمگین بودند (به قول خودشان: «زنی حقیر از جامعه فقیر و
بودند (به قول خودشان: «زنی حقیر از جامعه فقیر و سفالگر») تصمیم گرفتند به او درس عبرت دهند و بارها به او تجاوز کردند. بازمانده این تجاوز جنسی از دادگاه عالی راجستان عدالت نگرفت و متجاوزان بدون هیچ‌گونه محکومیتی آزاد شدند. این امر باعث شد تا چندین گروه و سازمان غیردولتی زنان به دادگاه عالی به صورت جمعی ویشاکا شکایت کنند. این پرونده به دلیل «فقدان قوانین داخلی در این زمینه، برای تدوین اقدامات مؤثر برای بررسی شر آزار جنسی زنان کارگر در همه محل‌های کار.» مورد توجه دیوان عالی هند قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷، دادگاه
دیوان عالی هند قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷، دادگاه عالی یک حکم مهم صادر کرد که دستورالعمل‌هایی را برای رسیدگی به شکایات آزار جنسی توسط موسسات تعیین کرد. دستورالعمل‌های ویشاکا توسط دادگاه عالی هند در سال ۱۹۹۷ در پرونده ویشاکا و دیگران علیه ایالت راجستان در رابطه با آزار جنسی در محل کار وضع شد. دادگاه اعلام کرد که این دستورالعمل‌ها باید تا تصویب قانونی برای رسیدگی به این موضوع اجرا شود. دیوان تصمیم گرفت که توجه به کنوانسیون‌ها و هنجارهای بین‌المللی به منظور تفسیر تضمین برابری جنسیتی در قانون اساسی، حق کار با
تضمین برابری جنسیتی در قانون اساسی، حق کار با کرامت انسانی در مواد ۱۴، ۱۵، ۱9 (1) (ز) و ۲۱ اقدامات علیه آزار جنسی را در آن نهفته دانست. دادگاه همچنین آزار و اذیت جنسی را شامل چنین رفتارهای جنسی ناخواسته (چه مستقیم یا ضمنی) به عنوان تماس فیزیکی و پیشرفت، درخواست یا درخواست برای جلب لطف جنسی، نظرات تلقین آمیز جنسی، نمایش هرزه‌نگاری یا هر ناخواسته کلامی یا غیرمستقیم فیزیکی دیگر تعریف کرد. . . . . طبق نظر دادگاه، رفتار کلامی با ماهیت جنسی، اگر چنین رفتاری در شرایطی رخ دهد که قربانی چنین رفتاری ترس منطقی از شغل
رخ دهد که قربانی چنین رفتاری ترس منطقی از شغل یا کار قربانی داشته باشد، خواه حقوق بگیر یا داوطلبانه، خواه در دولت یا بخش خصوصی، چنین رفتارهای خصوصی می‌تواند تحقیرآمیز باشد و ممکن است مشکلی در سلامت و ایمنی ایجاد کند. دادگاه خاطرنشان کرد که زمانی که یک زن دلایل منطقی داشته باشد مبنی بر اینکه آزار جنسی برای شغل یا کارش مضر است، از جمله استخدام یا ارتقا یا ایجاد یک محیط کاری خصمانه، تبعیض آمیز است؛ بنابراین، آزار جنسی نیازی به تماس فیزیکی ندارد. هر اقدامی که فضای کاری خصمانه ایجاد کند – چه از طریق شوخی‌های
فضای کاری خصمانه ایجاد کند – چه از طریق شوخی‌های کثیف، آزار و اذیت کلامی، انتشار شایعات زننده و غیره – آزار جنسی محسوب می‌شود. ایجاد یک محیط کاری خصمانه از طریق رفتار فیزیکی کلامی یا غیرکلامی ناخواسته با ماهیت جنسی ممکن است شامل یک عمل واحد نباشد، بلکه یک الگوی رفتاری است که شامل بسیاری از این اعمال است. با توجه به اینکه در برخی موارد، انگ روانی گزارش رفتار همکار ممکن است مستلزم جسارت زیادی از جانب قربانی باشد و ممکن است پس از مدتی طولانی چنین اقداماتی را گزارش کنند. دستورالعمل‌ها پیشنهاد می‌کنند که