payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جداگانه در ارتباط با جسم انسان، زمین و برهماندا (Brahmanda)، که واحدی از هستی است، یا جهانی است که می‌بینیم، یعنی جایی که در آن جان‌های بیشماری وجود دارد، توصیف کرده‌اند. هر واحدی شامل خانواده ای از ستارگان است، و هر ستاره ای دارای مرکزی است از سیستم ترتیبی شمسی خودش. هر واحد را هندوها، برهماندا، یعنی هستهٔ هستی آفریدگار می‌دانند در مورد نوع انسان، هفت لایه را چاکراها می‌دانند که از پایین به بالا، دومین چاکرا، سوادیستانا (Swadhisthana) است. تحریک به وسیله رنگ. این مرکز اساساً به اعمال غده‌های فوق کلیوی
رنگ. این مرکز اساساً به اعمال غده‌های فوق کلیوی مربوط است. هم چنین تأثیر به سزایی بر دستگاه تناسلی و سیستم ماهیچه ای دارد. بر سیستم دفاعی بدن و فعالیت‌های طحال، مثانه، کلیه و لوزالمعده هم تأثیرگذار است. این چاکرا مرکز اصلی سم زدایی بدن می‌باشد. این مرکز بر احساسات و عواطف و لذت و اشتیاق و میل جنسی اثر می‌گذارد. به بصیرت و بیداری و خلاقیت نیز اثر دارد. کنترل بسیاری از اعمال شخصیتی بر عهده این چاکرا بوده و به وسیله رنگ می‌توان آنرا تحریک کرد، تا بر روی انرژی‌ها و در نتیجه بر روی عرصه زندگی سماوی باز شود.
و در نتیجه بر روی عرصه زندگی سماوی باز شود. اختلال عملکرد. این چاکرا مرکز احساسات اولیه انسان، انرژی جنسی و خلاقیت می‌دانند. اختلالات در روابط با جنس مخالف، افراط یا سرکوب میل جنسی، فقدان اعتماد به نفس از آثار اختلال عملکرد این چاکراست. تحریک این چاکرا با رنگ نارنجی صورت گرفته و از ترکیبات آن می‌توان در بخش روانی، در بخش‌های مربوط به زنان و زایمان و مشاوره‌های ازدواج، همچنین مراکز فیزیوتراپی و خدمات مربوط به اختلالات حرکتی استفاده کرد. در این بخش‌ها می‌توان از گیاهانی که گل‌های نارنجی دارند استفاده کرد.
مترو (: Метро) یک فرنچایز متشکل از رمان‌ها و بازی‌های ویدیویی است که با انتشار رمان "مترو ۲۰۳۳" دیمیتری گلوخوفسکی در سال ۲۰۰۵ آغاز شد. اگرچه این پروژه در روسیه آغاز شد، اما در لهستان، رومانی، اوکراین و آلمان نیز از محبوبیت زیادی برخوردار است. استودیوی اوکراینی ۴ای-گیمز سه بازی ویدئویی در جهان توسعه داده‌است: "مترو ۲۰۳۳" (۲۰۱۰)، "" (۲۰۱۳) و "مترو اکسدس" (۲۰۱۹). همه داستان‌های "مترو" فضای یکسانی دارند - دنیای خیالی رمان اصلی گلوخوفسکی. اگرچه این کتاب فقط دیدگاه خود او را از مسکوی پسا آخرالزمانی توصیف می‌کند،
خود او را از مسکوی پسا آخرالزمانی توصیف می‌کند، کتاب‌های جهان گسترده در طیف گسترده‌ای از مناطق مختلف اتفاق می‌افتند. از جمله این موارد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مسکو، سن پترزبورگ، استان لنینگراد، نیژنی نووگورود، استان Tver، استان مسکو، شبه جزیره کولا، روستوف-آن-دون، سامارا، نووسیبیرسک، یکاترینبورگ، و استان کالینینگراد. برخی از کتاب‌های این مجموعه در مکان‌های دیگری خارج از روسیه، مانند اوکراین، بلاروس، بریتانیا، ایتالیا، لهستان و قطب جنوب روایت می‌شوند.
چاکرا گلو یا ویشوددها ("), ناحیهٔ ستاره ۱۶ پَر زیر گردن و چاکرای مرکز روانی و پرانیک در ستون مهره‌ها در پشت گلو و در اتصال با شبکهٔ گردنی، لوزه‌ها و غدهٔ تیروئید است تمثیل اثیر. این مرکز معروف به مرکز پاکیزگی (Vishuddha) است که در ناحیه گلو قرار یافته‌است و به صورت نیلوفر شانزده گلبرگی است که رنگ سرخ خاکستری دارد. در داخل آن فضای آبی رنگی است که تمثیل اثیر (Ākāśa) است. این مرکز مطابق بت اُم العناصر است که همان اثیر است. آرام گرفتن کندالینی در چاکرای ویشوددها. با بیداری مار کندالینی، حلقه‌ها گشوده می‌شود و
با بیداری مار کندالینی، حلقه‌ها گشوده می‌شود و به راه تکامل برگشت می‌کند. بندها را که گسست، او [She] از عصب فقرات بالا می‌رود، و در راه بالا درهای عالم دیدنی بالا را به روی سالک می‌گشاید، چون به جرم مخ برسد، با ربّ النوعش درمی‌آمیزد و در حقیقت ایستا (Static Real) فرومی‌رود. مواقعی که در آمیزش نیست، در چاکرای ویشوددهای (Vishuddha Chakra) ناحیهٔ گردن در صفا و شکوه خود آرام می‌گیرد. نیروهای صوتی الهی. وقتی که کندالینی نقش ساراسواتی (Saraswati)(سرسوتی)، الههٔ سخن، را ایفا می‌کند، در ویشوددها (Vishuddha)، او به
را ایفا می‌کند، در ویشوددها (Vishuddha)، او به عنوان وارنامایی نیروهای صوتی الهی را که تا آن زمان بی حرکت بوده، در یوگی به کار می‌اندازد. یوگی خود به خود شروع به ادای حروف، کلمه ها، جمله ها و مانتراهایی به زبان سانسکریت و زبان‌های مختلف دیگری می‌کند که اغلب برای شخص ناشناخته اند. او صداهایی از خود درمی‌آورد که شباهت به صدای حیوانات، پرند گان و صداهای بی قوارهٔ زیادی دارند. گاه شعر می‌سراید، و با آهنگهای مختلف سرود می‌خواند و اسماء متعدد خداوند را به زبان جاری می‌کند. مانتراهایی را که با صدای بلند ادا
جاری می‌کند. مانتراهایی را که با صدای بلند ادا می‌کند سیددها مانترا هستند. درمورد کرییاواتی، ورزشهای فیزیکی که در اثر کندالینی تجربه می‌شوند، اگر به نوآموز تجویز شده باشند به برپایی کندالینی کمک می‌کنند. این سیددها مانتراها هم اگرآموزش داده شوند، به او کمک می‌کنند تا کندالینی را از طریق جاپام (japam ذکر و قوالی) بیدار نماید. بذر مانترا. کندالینی با عشق الهی و انجام کردارهای نیک، بازهم بالاتر می‌رود و به ویشوددها (Vishuddha)، که مرکز تطهیراست می‌رسد، و درآنجا به صورتی تبدیل می‌گردد، و بذر (مانترا) دوباره
به صورتی تبدیل می‌گردد، و بذر (مانترا) دوباره صورت اصلیش را در مرید می‌پذیرد. در این مرکز، کندالینی الهی به صورت خالص تابانش ظهور می کند، و دریافت دستورها را از درون آغاز می‌نماید، و آنها را به سالک انتقال می‌دهد.
جاوه آتشین یک فیلم اکشن آمریکایی - اندونزیایی محصول سال ۲۰۱۳ است. در این فیلم به کارگردانی کانر آلین با بازی کلان لاتز و میکی رورک است. فیلم داستان یک آمریکایی مقیم اندونزی که با یک پلیس مسلمان متحد می‌شود تا یک تروریس خطرناک را از پای در بیاورند را روایت می‌کند. داستان. یک بمب‌گذار انتحاری خود را در یک مهمانی در جاوه، اندونزی منفجر کرد و گمان می‌رود که دختر سلطان جاوه یکی از قربانیان ناشناس این مهمانی باشد. جیک تراورز (کلان لاتز)، یک آمریکایی که خود را به عنوان دانشجوی فارغ‌التحصیل از دانشگاه کرنل نشان
عنوان دانشجوی فارغ‌التحصیل از دانشگاه کرنل نشان می‌دهد، در صحنه انفجار بود و به عنوان شاهد توسط یک کارآگاه پلیس ستوان هاشم (آریو بایو) محافظت می‌شود. سرانجام جیک به هاشم می‌گوید که او یک مأمور اف‌بی‌آی است که تحقیقات مخفیانه‌ای را انجام می‌دهد و به آنها پیشنهاد می‌کند که با یکدیگر همکاری کنند. جیک در بازگشت به آپارتمان خود، عکس خالکوبی جسدی که گمان می‌رود متعلق به سلطانا باشد، به یکی از دوستانش فکس می‌کند. دوست جیک به او اطلاع می‌دهد که این خالکوبی معمولاً توسط فاحشه‌های چینی استفاده می‌شود، که این شک جیک
توسط فاحشه‌های چینی استفاده می‌شود، که این شک جیک را تأیید می‌کند که جسد مال سلطانا نیست. هاشم دوباره با جیک دربارهٔ هویتش روبرو می‌شود. جیک اعتراف می‌کند که او اف‌بی‌آی نیست، بلکه یک تفنگدار دریایی است که فعالیت‌های تروریستی را دنبال می‌کند، زیرا همرزمانش توسط بمب‌های گروه تروریستی مالک کشته شدند. جیک سپس به هاشم پیشنهاد می‌کند که برای یافتن خانواده‌اش با او همکاری کند. جیک بعداً به هاشم اعتراف می‌کند که تروریست‌ها برادر او را نیز کشته‌اند و او در پی انتقام است. پاسخ انتقادی. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن
است. پاسخ انتقادی. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۳ نقد، ۸ درصد و میانگین امتیاز ۳٫۳ از ۱۰ را دارد. در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۸ منتقد دارای میانگین وزنی ۳۵ از ۱۰۰ است که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً نامطلوب» است.
بروس فیرچایلد بارتون (Bruce Fairchild Barton) (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۶۷)، نویسنده، مدیر عامل تبلیغاتی و سیاستمدار جمهوری‌خواه اهل ایالات متحده بود. وی از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۱ میلادی از منهتن در مجلس نمایندگان ایالات متحده نمایندگی کرد. در ۱۹۴۰ میلادی، وی در انتخابات مجلس سنا خود را نامزد کرد، اما از سوی متصدی سناتور جیمز ام. مید مغلوب گردید. در جریان پیکار انتخاباتی ۱۹۴۰، بارتون به یکی از هدف‌های مشهور رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت مبدل شد، کسی که برای بار سوم در انتخابات ریاست جمهوری نامزد بود و
برای بار سوم در انتخابات ریاست جمهوری نامزد بود و مخالفت وی را با اصطلاح «مارتین، بارتون و فیش!» تشخیص داده بود. زندگی‌نامه. بارتون در ۱۸۸۶ میلادی در رابینز، تنسی بدنیا آمده بود و فرزند یک روحانی کنگره‌گرا بود. وی در مناطق گوناگون ایالات متحده بزرگ شد، از جمله منطقه میترو در شیکاگو. بارتون در اوک پارک، ایلینوی بزرگ شد، جاییکه ده مایل از طریق راه‌آهن از مرکز شهر شیکاگو فاصله داشت. پدر بروس بارتون، ویلیام ائی. بارتون، یک نویسنده پربار و کشیش راسخ مسیحی بود که برای بیش از ۲۰ سال به کلیسای نخست کنگره‌گرایان
که برای بیش از ۲۰ سال به کلیسای نخست کنگره‌گرایان خدمت کرد. مادر بارتون، اِستر تریت بوشنل، معلم مدرسه ابتدائی و از نوادگان چندتن از رهبران استعماری کنتیکت، از جمله فرانسیس بوشنل، رابرت تریت و جان دیونپورت بود. خواهر و برادران بورتون مشتمل بود بر چارلز ویلیام بورتون (متولد ۱۸۸۷ میلادی)، هلن (متولد ۱۸۸۹ میلادی) و رابرت شاوموت بارتون (متولد ۱۸۹۴ میلادی). والدین بارتون، علاوه بر پذیرفتن یک دختر بچه آفریقایی-آمریکایی که مادرش از والدین بارتون خواسته بود تا از وی مراقبت نمایند، یک پسر بچه بنام وبستر بیتی را نیز
مراقبت نمایند، یک پسر بچه بنام وبستر بیتی را نیز در خانواده پذیرفتند. خبرنگاری برای بارتون، حتی زمانی که کود بود، جذاب به نظر می‌رسید و زمانی که وی تنها نه سال داشت، در اوقات فراغت خود روزنامه می‌فروخت. بعدتر در سال‌های نوجوانی وی به عنوان ویراستار روزنامه دبیرستان خود کار کرده و پس از آن گزارشگر یک روزنامه محلی معروف به هفته‌نامه اوک پارک شد. بارتون همچنین به پیشبرد کسب‌وکار شربت افرای عموی خود کمک کرد و با همکاری وی این کسب‌وکار به موفقیت دست یافت. بارتون نخست در جریان ۱۹۰۳ میلادی در کالج بریا (جاییکه
نخست در جریان ۱۹۰۳ میلادی در کالج بریا (جاییکه پدر وی دوره کالج را به اتمام رسانده بود) پذیرفته شد، اما بعدتر خود را به کالج آمهرست در ماساچوست انتقال داده و در ۱۹۰۷ میلادی از آنجا فارغ‌التحصیل گردید. متصدی اعلانات. بارتون پیش از اینکه بنگاه تبلیغاتی بارتون، دورستاین و اوسبورن (بی‌دی‌او) را به‌طور مشترک در ۱۹۱۹ میلادی تأسیس نماید، به عنوان آگهی‌ساز و ویراستار مجله کار کرد. این بنگاه نه سال بعد با بنگاه جرج باتن ادغام یافته و به بنگاه باتن، بارتون، دورستاین و اوسبورن (بی‌بی‌دی‌او) تبدیل شد. بارتون در ۱۹۳۹
و اوسبورن (بی‌بی‌دی‌او) تبدیل شد. بارتون در ۱۹۳۹ میلادی به‌جای روی اس. دورستاین رئیس بی‌بی‌دی‌او شده و تا ۱۹۶۱ میلادی در این سمت خدمت نمود، وی در این جریان به شرکای تجاری و کارمندان خود همکاری نموده و خیابان مدیسون در شهر نیویورک را به کعبه صنعت تبلیغات تبدیل نمود، تبلیغات سازمانی را برای شرکت‌های بزرگ آمریکایی رشد داد و بی‌بی‌دی‌او را به یکی از بزرگ‌ترین بنگاه‌های تبلیغاتی خلاق در ایالات متحده مبدل کرد. علاوه بر سایر تبلیغات مشهور BBDO، بارتون شخصیت بیتی کراکر را ساخت. نامگذاری جنرال موتورز و جنرال
بیتی کراکر را ساخت. نامگذاری جنرال موتورز و جنرال الکتریک (و ساختن طراحی اولیه مدور نشان‌واره و شعار شرکت جنرال الکتریک) نیز و به وی نسبت داده می‌شود. بارتون همچنین از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ میلادی عضو هیئت منصفه جوایز پیبادی بود. سیاستمدار جمهوری‌خواه. بارتون که در ایام جوانی از خط‌مش‌های سیاسی ترقی‌خواهان حمایت می‌کرد، بعدها در ۱۹۱۹ میلادی به یکی از حامیان فعال حزب جمهوری‌خواه مبدل شده و بعدتر به عنوان مشاور حزب جمهوری‌خواه و چندین نامزد ریاست جمهوری جمهوری‌خواه، از زمان پیکار انتخاباتی کالوین کولیج در جریان دهه
از زمان پیکار انتخاباتی کالوین کولیج در جریان دهه ۱۹۲۰ گرفته تا پیکار انتخاباتی دوایت آیزنهاور در جریان دهه ۱۹۵۰ میلادی، خدمت کرد. بارتون که از مخالفین سرسخت رئیس‌جمهور ایالات متحده فرانکلین دی. روزولت و برنامه نیو دیل بود، وی خدمات روابط عمومی خود را طی سال‌ها در خدمت چندین نامزد جمهوری‌خواه قرار داد. پس از مرگ نماینده دموکرات مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۸ اوت ۱۹۳۷، بارتون در یک انتخابات ویژه برنده شده و باقیمانده دوره نماینده پیشین را خدمت کرد. در نهایت، بارتون برای دو دوره (۱۹۳۷ – ۱۹۴۱ میلادی) به
بارتون برای دو دوره (۱۹۳۷ – ۱۹۴۱ میلادی) به عنوان نماینده حوزه انتخابیه منهتن در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت نمود، هرچند وی در انتخابات ۱۹۴۰ مجلس سنای ایالات متحده نامزد شد، اما ناموفق بود. در جریان دوره خدمت خود در مجلس نمایندگان، بارتون از مخالفین سرسخت فرانکلین روزولت بود. نویسنده. بارتون که نویسنده تعدادی از پرفروشترین کتاب‌های راهنما بود، بیش از صدها مقاله در روزنامه‌های مشهور و ستون‌های روزنامه نوشت و به خوانندگان خود نصیحت‌ها و الهام‌های برای نائل شدن به نسخه‌ای از رؤیای آمریکایی خود بارتون
نائل شدن به نسخه‌ای از رؤیای آمریکایی خود بارتون ارایه می‌کرد که به‌طور گسترده متکی به پارچه‌های از زندگی خود بارتون به عنوان یک «بچه شهرستانی» و عقاید فرقه‌ای مسیحی همراه با ستایش‌های از برخی رهبران کسب‌وکار و صنعت آمریکایی («خدمات») بود. مردی که هیچ‌کس نمی‌شناسد. بارتون در طول حرفه نویسندگی گوناگون خود، داستان‌های زیادی مسیحی از انجیل را پیشکش نموده بود که تاحدی بخاطر اعتقادات راسخ دینی وی بود. مورخی می‌نویسد: «بارتون به‌طور علاج ناپذیری به پیشرفت مادی، بهبود خودی، فردگرایی و اخلاقیات مسیحیت-یهودیت
بهبود خودی، فردگرایی و اخلاقیات مسیحیت-یهودیت باورمند بود و هیچ‌یک از بحران‌های بنیادین که نسل وی آنرا پشت سر گذاشتند، نتوانستند روند معمول نویسندگی وی را به‌طور قابل توجهی تغییر دهند یا روی ظرفیت نوشته‌های وی برای بازتاب توده‌های آمریکایی تأثیر بگذارند و ظاهراً افراد خوشبین در سنت ترقی‌خواهی به‌طور مداوم خواهان شنیدن از وی بودند». مشهورترین کتاب بارتون، مردی که هیچ‌کس نمی‌شناسد (۱۹۲۵ میلادی)، «آمیختهٔ ارتقاء بخش دین و کسب‌وکار» بود که در کنار «رسانه‌های جدید ارتباطی و تبلیغاتی»، زمینه «تغییر فرهنگی برای
ارتباطی و تبلیغاتی»، زمینه «تغییر فرهنگی برای به نمایش گذشتن تعهدهای معنوی که زمانی به قلمروی زندگی خصوصی تعلق داشتند» را فراهم نموده و در همان حال، عشقی که از قبل نسبت به کسب‌وکار آمریکایی در دهه ۱۹۲۰ وجود داشت را چند برابر نمود. بارتون در این کتاب خود، مسیح را به عنوان یک مرد زنده در زندگی امروزی دهه ۱۹۲۰ تجسم نموده و مسیحی بیش از حد فروتن را که در آن زمان مردم به آن باور داشتند به باد انتقاد می‌گیرد. بارتون همچنین مسیحی را به عنوان یک مدیر کسب‌وکار «قوی و پرجذبه»، همانند خودش، به تصویر می‌کشد. بارتون در
پرجذبه»، همانند خودش، به تصویر می‌کشد. بارتون در چاپ ۱۹۲۵ کتاب مردی که هیچ‌کس نمی‌شناسد، عناوین فصل بحث‌برانگیزی را شامل می‌سازد که منتهی به کشف موضوعاتی می‌شود که در آن مسیح به عنوان یک تاجر معرفی شده‌است، مثلاً منتسب نمودن لقب «مدیر» مدرن به مسیح و اصل قراردادن اینکه مسیح «با تبلیغات» خود به‌طور بسیار اثرگذار ارتباط برقرار می‌نمود و همچنین تعظیم به مسیح به عنوان «بانی کسب‌وکار مدرن». در چاپ ۱۹۵۶ کتاب مردی که هیچ‌کس نمی‌شناسد، ویراستار بابز میریل متون بارتون را با اجازه وی «به‌طور گسترده تغییر می‌دهد» و
را با اجازه وی «به‌طور گسترده تغییر می‌دهد» و ارجاعاتی به کسب‌وکار و تبلیغات را حذف می‌کند. ویراستار همچنین نقل قول‌های از افراد نامدار دهه ۱۹۲۰ مانند هنری فورد، جرج پرکینز و جیم جفریز را نیز حذف می‌نماید.
چاکرا شبکه خورشیدی با نام اصلی مانیپورا ("), چاکرا مرکز روانی و پرانیک واقع در پشت ناف و درون ستون مهره‌ها، مرتبط با شبکهٔ خورشیدی در بدن فیزیکی است." مرکز سوم. مرکز سوم موسوم به «مانی پورا» (Maṇipūra) یا شهر «گوهر» است و در ناحیهٔ ناف (lombaire) واقع شده‌است و آن نیلوفر آبی رنگی است که ده گلبرگ دارد. این مرکز مطابق با عنصر آتش است. آتش. شنکراچاریا (Shankaracharya) در کتاب اناند لاهاری، (Anad Lahari) در روایتی که سرودی مشهور از او است، با شاکتی، الهه مادر (the Mother Godess) سخنی دارد از اینکه چگونه چاکراها
Mother Godess) سخنی دارد از اینکه چگونه چاکراها و اصول وابسته شان می‌گشاید: «ای مادرا! زمین در مولادهار (mooladhar) و نیز در آب است، آتش با پایه ای که سوادهیشان (swadhishthan) دارد، در مانیپور (manipur) و گرفتار هوای دل است. اتر (ether) هم بالاتر از آن، و جای فکر (mind) نیز در مبان دو ابرو است. همهٔ معابر شاکتی این سان در نیلوفر هزار گلبرگی در خلوت تنهاییِ فرد گشوده می‌شود، و تو با شیوای هر جایی (consort) بازی می‌کنی.»
الکساندر پتیون (؛ – ) سیاستمدار، پرسنل نظامی و اولین رئیس‌جمهور هائیتی از ۱۸۰۷ تا زمان مرگش در ۱۸۱۸ بود. او یکی از اعضای کوارتت انقلابی بود که شامل توسن لوورتور، ژان-ژاک دسالین و رقیب بعدی او هنری کریستف نیز می‌شد. او در جوانی به عنوان یک رزمنده عالی توپخانه به‌شمار می‌آمد. زندگی‌نامه. پتیون به نام «آن الکساندر سابس» در پورتو پرنس به دنیا آمد. پدرش یک فرانسوی ثروتمند به نام پاسکال سابس و مادرش اورسولا، یک زن آزاد مولاتو (دورگه نیمه سیاه) بود، که به این ترتیب او یک کواندرون (یک چهارم تبار آفریقایی) بود.
او یک کواندرون (یک چهارم تبار آفریقایی) بود. مانند دیگر رنگین‌پوستان آزاد که پدر ثروتمند داشتند، پتیون در سال ۱۷۸۸ به فرانسه فرستاده شد و به تحصیل در آکادمی نظامی پاریس پرداخت. انقلاب هائیتی. پتیون در جوانی برای شرکت در انقلاب هائیتی به سنت دومینگ بازگشت و در شمال هائیتی با نیروهای بریتانیایی درگیر شد. هنری دونداس، از اشراف ملویل، که وزیر جنگ نخست‌وزیر ویلیام پیت جوان‌تر بود، به سر آدام ویلیامسون، فرماندار جامائیکا دستور داد تا با نمایندگان مستعمره‌های فرانسه توافق‌نامه‌ای را امضا کند که وعده بازگرداندن
توافق‌نامه‌ای را امضا کند که وعده بازگرداندن حکومت سابق، برده‌داری و تبعیض علیه نژادهای مختلط را می‌داد، حرکتی که انتقادهایی را از سوی ویلیام ویلبرفورس و توماس کلارکسون، از طرفداران الغاء برده‌داری، برانگیخت. برای مدت‌ها تنش‌های نژادی و طبقاتی بین رنگین‌پوستان آزاد و سیاه‌پوستان برده و آزاد در سنت دومینیک وجود داشت. در آنجا جمعیت سیاه‌پوستان برده ده برابر سفیدپوستان و رنگین‌پوستان آزاد بود. در طول سال‌های جنگ علیه زمین‌داران فرانسوی (که معمولاً به آنها گراند بلانک - سفیدهای بزرگ - گفته می‌شد)، قدرت‌طلبی و
بلانک - سفیدهای بزرگ - گفته می‌شد)، قدرت‌طلبی و رقابت بین اتحادهای سیاسی، درگیری‌های نژادی را تشدید کرد. زمانی که بین سیاه‌پوستان و مولاتوها تنش‌هایی به وجود آمد، پیتون اغلب از جناح مولاتوها حمایت می‌کرد. او با ژنرال آندره ریگو و ژان پیر بویه علیه توسان لوورتیور متحد شدند و در ژوئن ۱۷۹۹ به یک شورش ناموفق، که به آن اصطلاحاً «جنگ چاقوها» گفته شده در جنوب سنت‌دومینگ، دست زدند. این شورشیان در نوامبر به بندر استراتژیک جنوبی ژاکمل عقب رانده شدند. دفاع در آنجا را پتیون فرماندهی می‌کرد. شهر در مارس ۱۸۰۰ سقوط کرد و
فرماندهی می‌کرد. شهر در مارس ۱۸۰۰ سقوط کرد و شورش عملاً پایان یافت. پتیون و دیگر رهبران مولاتو به فرانسه تبعید شدند. در فوریه ۱۸۰۲، ژنرال شارل لکلرک با ده‌ها کشتی جنگی و ۸۲۰۰۰ سرباز فرانسوی وارد شد تا سن دومینگ را تحت کنترل بیشتری درآورد. ژان د کولر پتیون، بویر و ریگاد با او بازگشتند به این امید که قدرت را در این مستعمره به دست آورند. پس از تبعید توسن لوورتور توسط فرانسوی‌ها و تجدید مبارزه، پتیون در اکتبر ۱۸۰۲ به نیروهای ملی‌گرا پیوست. این به دنبال یک کنفرانس مخفی در آرکاهای بود، که درآنجا پتیون از ژان ژاک
مخفی در آرکاهای بود، که درآنجا پتیون از ژان ژاک دسالین، ژنرالی که ژاکمل را تسخیر کرده بود، حمایت کرد. شورشیان پایتخت پورتو پرنس را در ۱۷ اکتبر ۱۸۰۳ تصرف کردند. دسالین در ۱ ژانویه ۱۸۰۴ اعلام استقلال کرد و نام کشور را هائیتی گذاشت. در ۶ اکتبر ۱۸۰۴، دسالین خود را فرمانروای مادام‌العمر اعلام کرد و به عنوان امپراتور هائیتی با عنوان ژاک اول تاجگذاری کرد.
به سوی زمان تو () یک مجموعه اینترنتی محصول کره جنوبی با بازی آن هیو سوپ، جون یو بین و کانگ هون است. این مجموعه بر پایهٔ مجموعه تلویزیونی تایوانی "روزی یا یک روز" (۲۰۱۹) است. "به سوی زمان تو" در ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ از نتفلیکس منتشر شد. تولید. بازیگران. در دسامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که جون یو بین و آن هیو سوپ پیشنهاد بازی در این مجموعه به عنوان نقش‌های اصلی را دریافت کرده‌اند. در فوریه ۲۰۲۲، گزارش شد که به کانگ هون نیز برای ایفای نقش در این مجموعه پیشنهاد داده شده‌است. در ۳۱ مارس ۲۰۲۲، نتفلیکس تولید این مجموعه را با
در ۳۱ مارس ۲۰۲۲، نتفلیکس تولید این مجموعه را با گروه بازیگران آن هیو سوپ، جون یو بین و کانگ هون تأیید کرد. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری در آوریل ۲۰۲۲ آغاز شد.
تابستان دوست‌داشتنی ما () مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۲۱ در ژانر کمدی رمانتیک است. این مجموعه به کارگردانی لی نا اون و با بازی چوی وو شیک، کیم دا می، کیم سونگ چول و رو جونگ یی است. این مجموعه از ۶ دسامبر ۲۰۲۱ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس پخش شد. "تابستان دوست‌داشتنی ما" همچنین برای استریم در نتفلیکس قابل دسترسی است. انتشار. "تابستان دوست‌داشتنی ما" از ۶ دسامبر ۲۰۲۱ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس روی آنتن
ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس روی آنتن رفت. همچنین برای استریم در نتفلیکس در دسترس است.
مالیخولیا () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۱ به کارگردانی کیم سانگ هیوب و با ایفای نقش ایم سو جونگ، لی دو هیون، جین کیونگ و جانگ هیون سونگ است. "مالیخولیا" به عنوان پروژهٔ ویژهٔ پانزدهمین سالگرد تی‌وی‌ان، از ۱۰ نوامبر تا ۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی‌اس‌تی) روی آنتن رفت. این مجموعه همچنین برای استریم در آی‌چی‌یی و ویو در مناطق منتخب قابل دسترسی است. انتشار. این مجموعه برای پخش در ۳ نوامبر ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده بود اما به خاطر شیوع کووید ۱۹ در محل فیلم‌برداری، پخش
اما به خاطر شیوع کووید ۱۹ در محل فیلم‌برداری، پخش مجموعه تا ۱۰ نوامبر به تعویق افتاد.
طاق کاراکالا (انگلیسی: Arch of Caracalla) یک طاق نصرت رومی است که در جمیلا، الجزایر با نام «"کوئیکول»" (Cuicul) واقع شده که در اوایل قرن سوم ساخته شده‌است. این تاقبا یک دهانه ("فورنیکس")، در جاده منتهی به سیتیفیس قرار داشته که ورودی میدان شهر سوران بود. تاریخچه. این طاق در سال ۲۱۶ به افتخار امپراتور کاراکالا، مادرش جولیا دومنا و پدرش سپتیمیوس سوروس ساخته شد. در سال ۱۸۳۹، شاهزاده فردیناند فیلیپ، دوک اورلئان، تاق را در طی یک سفر اکتشافی دید و قصد داشت آن را به پاریس منتقل کند، جایی که قصد داشت آن را با کتیبه
پاریس منتقل کند، جایی که قصد داشت آن را با کتیبه "L'Armée d'Afrique à la France" (ارتش فرانسه) برپا کند. آفریقا، به فرانسه). پس از مرگ او، در سال ۱۸۴۲، این پروژه که تقریباً آماده اجرا بود، رها شد. این طاق به همراه بقیه محوطه باستانی ژمیلا از سال ۱۹۸۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌است. طاق با یک دهانه به ارتفاع ۱۲٫۵ متر، عرض ۱۱٫۶ متر و ژرفای ۳٫۹ متر است. در دو طرف دهانه روی برج‌ها تاقچه‌هایی وجود دارد که هر کدام توسط یک جفت ستون کورنتی روی پایه‌ها با استوانه‌های صاف جدا شده از دیوار، قاب شده‌اند.
با استوانه‌های صاف جدا شده از دیوار، قاب شده‌اند. هر جفت از ستون‌ها از یک اسپر حمایت می‌کنند که به نوبه خود توسط یک ادیکول کوچک با یک سنتوری که به بالای اتاقک زیر شیروانی می‌رسد بر آن قرار گرفته‌است. در بالای اتاق زیر شیروانی، سه‌پایه باقی مانده‌است که در ابتدا مجسمه‌های اعضای خانواده امپراتوری را نگه می‌داشتند.
ریچارد ساپر ()؛ (زادهٔ میلادی – درگذشتهٔ میلادی) یک طراح صنعتی اهل آلمان مستقر در میلان، ایتالیا بود. او یکی از مهم‌ترین طراحان نسل خود در نظر گرفته می‌شود، محصولات او معمولاً ترکیبی از نوآوری فنی، سادگی فرم و عنصری از شوخ‌طبعی و شگفتی را نشان می‌دهند. او جوایز طراحی بین‌المللی متعددی از جمله ۱۱ جایزهٔ معتبر پرگار طلا و جایزهٔ لاکی استرایک از بنیاد ریموند لووی را دریافت کرده‌است. محصولات او با بیش از ۱۵ طرح در موزهٔ هنر مدرن نیویورک (ام‌اُ‌ام‌ای) و همچنین موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن و موزهٔ طراحی، بخشی از
ویکتوریا و آلبرت لندن و موزهٔ طراحی، بخشی از مجموعه دائمی موزه‌های بسیاری در سراسر جهان هستند. زندگی‌نامه. او در ۳۰ مه ۱۹۳۲ میلادی در مونیخ به دنیا آمد. وی از دانشگاه مونیخ فارغ‌التحصیل شد. ساپر پس از شروع به عنوان طراح در بخش استایل مرسدس-بنز، در سال ۱۹۵۸ میلادی به میلان نقل مکان کرد، جایی که در ابتدا به دفاتر معمار جو پونتی و متعاقباً به بخش طراحی لا ریناشنته پیوست. در سال ۱۹۵۹ میلادی، او با معمار و طراح ایتالیایی، مارکو زانوسو، همکاری کرد، این همکاری به مدت ۱۸ سال تا سال ۱۹۷۷ میلادی ادامه داشت. این زوج
مدت ۱۸ سال تا سال ۱۹۷۷ میلادی ادامه داشت. این زوج در سال ۱۹۵۹ میلادی به عنوان مشاور بریونگا استخدام شدند، یک شرکت ایتالیایی که تلاش می‌کرد لوازم الکترونیکی با طراحی خوبی تولید کند که با محصولات تولید شده در ژاپن و آلمان رقابت کند. آن‌ها با هم مجموعه‌ای از رادیوها، تلویزیون‌ها و دیگر لوازم الکترونیکی مصرفی را طراحی کردند که به نمادهای ماندگار تبدیل شدند. از طرح‌های قابل توجه‌تر آن‌ها می‌توان به دونی ۱۴ مدور، جمع‌وجور و قابل‌حمل اشاره کرد (۱۹۶۲)، اولین تلویزیونی که دارای ساختار کاملاً ترانزیستوری بود، و
که دارای ساختار کاملاً ترانزیستوری بود، و رادیو تی‌اس۵۰۲ (۱۹۶۵)، یک جعبه مستطیل شکل با لولاهایی که پس از باز کردن، بلندگوها و کنترل‌ها را نشان می‌دهد. . آن‌ها در سال ۱۹۶۵ با استفاده از زیبایی‌شناسی مینیمالیسم مجسمه‌سازی، تلفن گریلو تاشو را برای زیمنس و ایتالتل ایجاد کردند. در سال ۱۹۶۴ میلادی، ساپر و زانوسو صندلی سبک‌وزن کودکان کی۱۳۴۰ را برای کارتل طراحی کردند، اولین صندلی که کاملاً از پلاستیک ساخته شد. پس از راه‌اندازی استودیوی مستقل خود در سال ۱۹۵۹ میلادی، ساپر ساعت رومیزی استاتیک را برای لورنز طراحی کرد
ساپر ساعت رومیزی استاتیک را برای لورنز طراحی کرد که اولین جایزهٔ پرگار طلا را برای او به ارمغان آورد و تا به امروز در حال تولید است. در سال ۱۹۷۲ میلادی، ساپر چراغ تیتزیو را برای آرتماید طراحی کرد، یکی از اولین چراغ‌های رومیزی با استفاده از لامپ‌های هالوژن با بازوهای رسانای جریان ولتاژ پایین برای رفع نیاز به سیم. تیتزیو یکی از پرفروش‌ترین چراغ‌هایی است که تاکنون تولید شده‌است. ساپر به خلق آثار کلاسیک طراحی از جمله سری صندلی اداری ساپر برای نول در سال ۱۹۷۹ میلادی، مجموعه ای از ساعت‌های وقت‌نگهدار، برای هویر
مجموعه ای از ساعت‌های وقت‌نگهدار، برای هویر در سال ۱۹۷۶ میلادی و صندلی تاشو ننا برای بی‌اندبی ایتالیا در سال ۱۹۸۴ میلادی ادامه داد. در سال ۱۹۷۸ میلادی، آلسی اولین محصول از یک مجموعهٔ مفصل را به ساپر سفارش داد، اسپرسو ساز روی اجاق-گاز ۹۰۹۰؛ پس از آن، کتری آبی دو-نُت سوت‌دار بولیتوره (کتری) در سال ۱۹۸۴ میلادی، قوری باندونگ در سال ۱۹۹۰ میلادی به دنبال آن بود. اسپرسوساز کوبان در سال ۱۹۹۷ میلادی، رندهٔ پنیر تودو در سال ۲۰۰۶ میلادی و سری ظروف آشپزی چینتورا دی اوریونه (کمربند جبار) در سال‌های ۱۹۸۶ و ۲۰۰۹ میلادی،
(کمربند جبار) در سال‌های ۱۹۸۶ و ۲۰۰۹ میلادی، با همکاری سرآشپزهایی مانند راجر ورج، پیر و میشل ترویسگروس، و آلن شاپل طراحی شد. در سال ۱۹۸۰ میلادی، ساپر به عنوان مشاور اصلی طراحی صنعتی در آی‌بی‌ام منصوب شد و شروع به طراحی رایانه‌های قابل حمل متعددی کرد، از جمله اولین تینک‌پد ۷۰۰سی در سال ۱۹۹۲ میلادی، که سنت ماشین‌های خاکستری-مرواریدی شرکت را با جعبهٔ مستطیلی مشکی ساده و زیبا شکست. این جعبهٔ مینیمالیستی یک شگفتی را در داخل نشان می‌دهد: یک دکمهٔ قرمز کوچک در میان صفحهٔ کلید که برای کنترل مکان‌نمای صفحهٔ نمایش
صفحهٔ کلید که برای کنترل مکان‌نمای صفحهٔ نمایش به کار می‌رود. ساپر به نظارت بر برند تینک‌پد به عنوان مشاور طراحی لنوو پس از تصاحب بخش پی‌سی آی‌بی‌ام در مه ۲۰۰۵ میلادی ادامه داد. ساپر در طول زندگی حرفه‌ای خود توجه زیادی به مسائل حمل و نقل اختصاص داد. او با فیات بر روی خودروهای آزمایشی، به ویژه در سیستم‌های سپر پنوماتیک، و با پیرلی روی توسعهٔ ساختارهای پنوماتیک کار کرد. در سال ۱۹۷۲ میلادی، او با معمار گائه اولنتی یک گروه مطالعاتی برای توسعهٔ سیستم‌های حمل‌ونقل شهری جدید تشکیل داد، موضوعی که بیشتر برای