payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استفاده از فضا و بهینه سازی طراحی:. الگوریتم‌های خوشه‌بندی (clustering) و تکنیک‌های بهینه‌سازی می‌توانند برای تجزیه و تحلیل و بهینه‌سازی استفاده از فضا در ساختمان‌ها استفاده شوند. این می‌تواند به معماران در طراحی فضاهایی که هم کاربردی و هم کارآمد هستند کمک کند. پردازش زبان طبیعی (Natural Language Processing) (NLP) برای مستندات طراحی: الگوریتم‌های NLP می توانند برای تجزیه و تحلیل اسناد طراحی ، مشخصات و بازخورد کاربر استفاده شوند. این می تواند به معماران کمک کند تا بینش‌هایی را در مورد ترجیحات و الزامات
کمک کند تا بینش‌هایی را در مورد ترجیحات و الزامات کاربر به دست آورند و روند طراحی را مطلع کنند. تشخیص تصویر برای الهام بخشیدن در طراحی:. الگوریتم‌های بینایی کامپیوتری، از جمله تشخیص تصویر، می توانند برای تجزیه و تحلیل تصاویر و استخراج عناصر طراحی استفاده شوند. این می تواند برای معمارانی که به دنبال الهام از سازه های موجود یا محیط های طبیعی هستند ارزشمند باشد. الگوریتم KNN. انتخاب مواد: طبقه‌بندی مواد؛ با داشتن یک مجموعه داده حاوی اطلاعات درباره مواد مختلف و ویژگی‌های آن‌ها، می‌توان از KNN برای طبقه‌بندی
و ویژگی‌های آن‌ها، می‌توان از KNN برای طبقه‌بندی مواد جدید به دسته‌های پیش‌تعیین شده استفاده کرد. به عنوان مثال، این می‌تواند به معماران کمک کند تا مواد را بر اساس ویژگی‌هایی مانند قدرت، ماندگاری یا هدایت حرارتی انتخاب کنند. طرح و بهینه‌سازی طرح فضایی: ترتیب فضایی؛ KNN می‌تواند برای تجزیه و تحلیل و بهینه‌سازی ترتیب‌های فضایی در طراحی‌های معماری استفاده شود. با نمایش عناصر طراحی مختلف به عنوان نقاط در یک فضای چند بعدی، KNN می‌تواند ترتیب‌هایی بر اساس نزدیکی طرح‌های مشابه پیشنهاد دهد. کارآیی انرژی و پایداری:
مشابه پیشنهاد دهد. کارآیی انرژی و پایداری: طبقه‌بندی طراحی‌های مصرف کم انرژی؛ KNN می‌تواند برای طبقه‌بندی طراحی‌های معماری بر اساس کارآیی انرژی یا پایداری استفاده شود. معماران می‌توانند ویژگی‌های طراحی را وارد کنند و KNN می‌تواند طراحی‌های مشابه را از نظر عملکرد انرژی شناسایی کند. انتخاب مکان: مناسبت مکان: KNN می‌تواند به طبقه‌بندی مکان‌های ساختمانی پتانسیل بر اساس عوامل مختلف مانند زمین‌شناسی، آب و هوا و دسترسی کمک کند. با آموزش الگوریتم بر روی مکان‌های موجود با ویژگی‌های مشخص، می‌تواند در توصیه مکان‌های
با ویژگی‌های مشخص، می‌تواند در توصیه مکان‌های مناسب برای پروژه‌های جدید کمک کند. طراحی نمای و زیبایی: شباهت زیبایی: KNN می‌تواند برای یافتن طرح‌های با ویژگی‌های زیبایی مشابه استفاده شود. با نمایش ویژگی‌های طراحی که به زیبایی کمک می‌کنند مانند تناسب یا طرح‌های رنگی، KNN می‌تواند طراحی‌های با جذابیت بصری مشابه را توصیه کند. پلتفرم‌های طراحی همکارانه: فیلترینگ: در پلتفرم‌های طراحی همکارانه، KNN می‌تواند برای فیلترینگ استفاده شود. می‌تواند عناصر یا ویژگی‌های طراحی را بر اساس ترجیحات و انتخاب‌های معماران با
طراحی را بر اساس ترجیحات و انتخاب‌های معماران با سبک‌های طراحی مشابه یا نیازهای پروژه توصیه کند. دسترسی و طراحی یکپارچه: طراحی برای دسترسی؛ KNN می‌تواند در طراحی فضاهایی که به استانداردهای دسترسی پایبند هستند کمک کند. با طبقه‌بندی طرح‌ها بر اساس ویژگی‌های دسترسی، معماران می‌توانند اطمینان حاصل کنند که طرح‌هایشان شامل اصول طراحی یکپارچه هستند. طراحی پارامتریک: مدلسازی پارامتریک؛ در طراحی پارامتری، KNN می‌تواند برای بهینه‌سازی پارامترها برای فرآیندهای طراحی تولیدی استفاده شود. با یادگیری از طراحی‌های
طراحی تولیدی استفاده شود. با یادگیری از طراحی‌های پارامتری موجود، KNN می‌تواند مقادیر پارامتری برای طراحی‌های جدید بر اساس شباهت پیشنهاد کند. برنامه‌ریزی شهری: ناحیه‌بندی و استفاده از زمین؛ KNN می‌تواند با طبقه‌بندی مناطق بر اساس مقررات ناحیه بندی و استفاده از زمین به برنامه‌ریزی شهری کمک کند. این می‌تواند در طراحی فضاهایی که با مقررات محلی و نیازهای جامعه همخوانی دارند کمک کند. ترجیحات و بازخورد کاربر: سیستم‌های توصیه: KNN می‌تواند برای ایجاد سیستم‌های توصیه برای طراحی‌های معماری بر اساس ترجیحات و بازخورد
برای طراحی‌های معماری بر اساس ترجیحات و بازخورد کاربران استفاده شود. معماران می‌توانند ویژگی‌های طراحی را وارد کنند و الگوریتم می‌تواند طراحی‌هایی را که توسط کاربران با ترجیحات مشابه پسندیده شده‌اند پیشنهاد دهد. ماشین‌های بردار پشتیبان (SVM):. در زمینه طراحی معماری، SVM می‌تواند برای اهداف مختلفی اعمال شود، به ویژه در وظایف دسته‌بندی مرتبط با عناصر طراحی، انتخاب مواد و متریال یا سایر ویژگی‌های معماری. در اینجا یک مروری بر SVM و کاربردهای احتمالی آن در طراحی معماری است: پیش‌پردازش داده و مهندسی ویژگی:.
معماری است: پیش‌پردازش داده و مهندسی ویژگی:. هرچند که SVM می‌تواند یک ابزار قدرتمند در طراحی معماری باشد، موفقیت آن به کیفیت و ارتباط داده‌های استفاده شده برای آموزش بستگی دارد. همکاری با کارشناسان حوزه، مانند معماران و طراحان، برای تعریف ویژگی‌های معنی‌دار و اطمینان از اینکه مدل با نیازها و زیبایی‌شناسی معماری همخوانی دارد، ضروری است.
ماده نانوکریستالین (nanocrystalline) یک ماده پلی کریستالی با اندازه کریستالیت تنها چند نانومتر است. این مواد شکاف بین مواد آمورف بدون نظم دوربرد و مواد درشت دانه معمولی را پر می کنند. تعاریف مواد نانوکریستالین متفاوت است، اما مواد نانو کریستالین معمولاً به عنوان یک بلور (دانه) کوچکتر از 100 نانومتر تعریف می شود. اندازه دانه از 100 تا 500 نانومتر به طور معمول دانه های "ultrafine" در نظر گرفته می شوند. اندازه دانه یک نمونه نانوکریستالین را می توان با استفاده از پراش اشعه ایکس تخمین زد. در موادی با اندازه دانه
پراش اشعه ایکس تخمین زد. در موادی با اندازه دانه های بسیار کوچک، قله های پراش گسترش می یابد. این گسترش می‌تواند به اندازه بلور با استفاده از (قابل اجرا تا 50 نانومتر)، نمودار ، یا روش‌های پیچیده‌تر مانند روش وارن-آورباخ یا مدل‌سازی کامپیوتری الگوی پراش مرتبط باشد. اندازه کریستالیت را می توان مستقیماً با استفاده از میکروسکوپ الکترونی عبوری اندازه گیری کرد. سنتز. مواد نانو کریستالین را می توان به روش های مختلفی تهیه کرد. روش ها معمولاً بر اساس فاز ماده ای که ماده قبل از تشکیل محصول نهایی نانوکریستالین از آن
ماده قبل از تشکیل محصول نهایی نانوکریستالین از آن عبور می کند، طبقه بندی می شوند. پردازش حالت جامد. فرآیندهای حالت جامد شامل ذوب یا تبخیر مواد نیستند و معمولاً در دماهای نسبتاً پایین انجام می شوند. نمونه هایی از فرآیندهای حالت جامد شامل آلیاژسازی مکانیکی با استفاده از آسیاب گلوله ای با انرژی بالا و انواع خاصی از فرآیندهای تغییر شکل پلاستیک شدید است. پردازش مايع. فلزات نانوکریستالین را می توان با انجماد سریع از مایع با استفاده از فرآیندی مانند ریسندگی مذاب تولید کرد. این روش اغلب یک فلز آمورف تولید می کند
تولید کرد. این روش اغلب یک فلز آمورف تولید می کند که می تواند با بازپخت بالای دمای تبلور به یک فلز نانوكريستالين تبدیل شود. پردازش فاز بخار. لایه های نازکی از مواد نانوکریستالین را می توان با استفاده از فرآیندهای رسوب بخار مانند تولید کرد پردازش محلول. برخی از فلزات، به ویژه نیکل و آلیاژهای نیکل را می توان با استفاده از رسوب الکتریکی به فویل های نانو کریستالین تبدیل کرد. خواص مكانيكی. مواد نانو کریستالی نسبت به انواع دانه درشت خود خواص مکانیکی استثنایی از خود نشان می دهند. از آنجایی که کسر حجمی مرزهای دانه
نشان می دهند. از آنجایی که کسر حجمی مرزهای دانه در مواد نانوکریستالی می تواند تا 30 درصد باشد، خواص مکانیکی مواد نانوکریستالی به طور قابل توجهی تحت تأثیر این فاز مرز دانه آمورف قرار می گیرد. به عنوان مثال، نشان داده شده است که مدول الاستیک 30 درصد برای فلزات نانوبلور و بیش از 50 درصد برای مواد یونی نانوکریستالین کاهش می‌یابد. این به این دلیل است که مناطق مرزی دانه‌های آمورف چگالی کمتری نسبت به دانه‌های کریستالی دارند و بنابراین حجم بیشتری در هر واحد اتم دارند. با فرض اینکه پتانسیل بین اتمی در داخل مرزهای
با فرض اینکه پتانسیل بین اتمی در داخل مرزهای دانه همانند دانه های توده است، مدول الاستیک در مناطق مرزی دانه کوچکتر از دانه های توده خواهد بود. بنابراین، از طریق قانون مخلوط‌ها، یک ماده نانوکریستالی مدول الاستیک کمتری نسبت به شکل کریستالی توده‌ای خواهد داشت. فلزات نانو کریستالین. استحکام تسلیم استثنایی فلزات نانوکریستالین به دلیل تقویت مرز دانه است، زیرا مرزهای دانه در مسدود کردن حرکت نابجایی ها بسیار موثر هستند. تسلیم زمانی اتفاق می افتد که تنش ناشی از انباشته شدن نابجایی در مرز دانه برای فعال کردن لغزش
شدن نابجایی در مرز دانه برای فعال کردن لغزش نابجایی در دانه مجاور کافی باشد. این تنش بحرانی با کاهش اندازه دانه افزایش می‌یابد، و این فیزیک به صورت تجربی توسط رابطه هال-پچ گرفته می‌شود. از آنجایی که دانه‌های نانوکریستالی برای داشتن تعداد قابل توجهی نابجایی بسیار کوچک هستند، فلزات نانوکریستالین تحت مقادیر ناچیزی سخت کرنش ( strain-hardening) قرار می‌گیرند و بنابراین می‌توان فرض کرد که مواد نانوکریستالین با انعطاف‌پذیری کامل رفتار می‌کنند. با ادامه کاهش اندازه دانه، اندازه دانه بحرانی به دست می آید که در آن
دانه، اندازه دانه بحرانی به دست می آید که در آن تغییر شکل بین دانه ای، یعنی لغزش مرز دانه، از نظر انرژی مطلوب تر از حرکت جابجایی درون دانه ای می شود. زیر این اندازه دانه بحرانی، که اغلب به عنوان رژیم هال پچ "معکوس" یا "وارونه" نامیده می شود، هر کاهش بیشتر در اندازه دانه باعث ضعیف شدن ماده می شود زیرا افزایش سطح مرز دانه منجر به افزایش لغزش مرز دانه می شود. Chandross &amp; Argibay لغزش مرز دانه را به عنوان جریان ویسکوز مدلسازی کردند و قدرت تسلیم ماده در این رژیم را به خواص مواد مرتبط کردند. به دلیل مقدار
رژیم را به خواص مواد مرتبط کردند. به دلیل مقدار زیاد انرژی سطحی مرتبط با کسر حجمی زیادی از مرزهای دانه، فلزات نانوکریستالین از نظر حرارتی ناپایدار هستند. در نمونه‌های نانوکریستالین فلزات با نقطه ذوب پایین (مثلا آلومینیوم، قلع و سرب)، اندازه دانه‌های نمونه‌ها پس از 24 ساعت قرار گرفتن در دمای محیط از 10 تا 20 نانومتر دو برابر می‌شود. اگرچه مواد با نقطه ذوب بالاتر در دمای اتاق پایدارتر هستند، اما تجمیع مواد اولیه نانوکریستالین در یک جزء ماکروسکوپی اغلب مستلزم قرار دادن مواد در دمای بالا برای مدت زمان طولانی
قرار دادن مواد در دمای بالا برای مدت زمان طولانی است که منجر به درشت شدن ریزساختار نانوکریستالین می شود. بنابراین، آلیاژهای نانوکریستالین پایدار حرارتی از علاقه مهندسی قابل توجهی هستند. آزمایش‌ها نشان داده‌اند که تکنیک‌های سنتی تثبیت ریزساختاری مانند سنجاق مرز دانه‌ها از طریق جداسازی املاح یا افزایش غلظت املاح در برخی از سیستم‌های آلیاژی مانند Pd-Zr و Ni-W موفق بوده است. سرامیک‌های نانوکریستالین. در حالی که رفتار مکانیکی سرامیک غالباً تحت تأثیر عیوب است، یعنی تخلخل، به جای اندازه دانه، تقویت اندازه دانه
یعنی تخلخل، به جای اندازه دانه، تقویت اندازه دانه نیز در نمونه‌های سرامیکی با چگالی بالا مشاهده می‌شود. علاوه بر این، نشان داده شده است که سرامیک‌های نانوکریستالین سریع‌تر از سرامیک‌های حجیم زینت می‌کنند که منجر به چگالی بالاتر و بهبود خواص مکانیکی می‌شود، اگرچه قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض فشارهای بالا و دماهای بالا مورد نیاز برای تف جوشی قطعه تا چگالی کامل می‌تواند منجر به درشت شدن قطعه شود. نانوساختار کسر حجمی زیاد مرزهای دانه در ارتباط با مواد نانو کریستالی باعث رفتار جالب در سیستم‌های سرامیکی می‌شود،
باعث رفتار جالب در سیستم‌های سرامیکی می‌شود، مانند فوق‌العاده‌پذیری در سرامیک‌های شکننده. کسر حجمی زیاد مرزهای دانه اجازه می دهد تا جریان انتشار قابل توجهی از اتم ها از طریق خزش Coble، مشابه مکانیسم تغییر شکل لغزشی مرز دانه در فلزات نانوبلور باشد. از آنجایی که نرخ خزش انتشار به صورت d^-3 و به صورت خطی با انتشار مرز دانه مقیاس می شود، پالایش اندازه دانه از 10 میکرومتر به 10 نانومتر می تواند سرعت خزش انتشار را تقریباً 11 مرتبه بزرگی افزایش دهد. این فوق‌العاده‌پذیری می‌تواند برای پردازش اجزای سرامیکی بسیار
می‌تواند برای پردازش اجزای سرامیکی بسیار ارزشمند باشد، زیرا این ماده ممکن است پس از شکل‌گیری از طریق عملیات حرارتی اضافی به یک ماده معمولی و درشت دانه تبدیل شود. فرآیند. در حالی که سنتز مواد اولیه نانوکریستالی به شکل فویل، پودر و سیم نسبتاً ساده است، تمایل مواد اولیه نانوکریستالین به درشت شدن پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دماهای بالا به این معنی است که تکنیک‌های چگالش در دمای پایین و سریع برای تجمیع این مواد اولیه ضروری است. اجزاء. انواع تکنیک‌ها در این رابطه پتانسیل را نشان می‌دهند، مانند تف جوشی
این رابطه پتانسیل را نشان می‌دهند، مانند تف جوشی پلاسمای جرقه‌ای یا تولید افزودنی اولتراسونیک، اگرچه سنتز اجزای نانوکریستالین حجیم در مقیاس تجاری غیرقابل دفاع باقی می‌ماند.
جیمز مارکوس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماده ای است که در سال‌های اخیر به عنوان تقویت کننده در کامپوزیت‌های پلیمری مورد توجه قرار گرفته است. از سلولز که فراوان‌ترین پلیمر آلی روی زمین است و در گیاهان، درختان و باکتری‌ها یافت می‌شود، به دست می‌آید. نانوسلولز یک ماده در مقیاس نانو است که ابعاد آن از ۱ تا ۱۰۰ نانومتر است و خواص منحصر به فردی دارد که آن را به تقویت‌کننده جذابی برای کامپوزیت‌های پلیمری تبدیل می‌کند. نانوسلولز بلورینگی بالایی دارد. مولکول‌های سلولز در یک خط منظم قرار گرفته‌اند و پیوندهای هیدروژنی درون و بین مولکولی سلولز را پلیمری
هیدروژنی درون و بین مولکولی سلولز را پلیمری نسبتاً پایدار می‌سازد و الیاف سلولزی را با سختی و استحکام محوری بالا به الیاف سلولزی می‌بخشد. استحکام کششی نانوسلولز بسیار بالاتر از سیم فولادی و فیبر کربن عمومی است و به ۷٫۵–۷٫۷ گیگا پاسکال می‌رسد، در حالی که چگالی (۱٫۶ گرم بر سانتی‌متر مکعب) تنها یک پنجم چگالی فولاد است. علاوه بر این، نانوسلولز دارای سطح ویژه بالا با تعداد زیادی گروه هیدروکسیل در معرض، است که برای پیوند یا اتصال عرضی سایر مواد برای به دست آوردن خواص سطحی مختلف برای عامل دار کردن سطح مفید است.
خواص سطحی مختلف برای عامل دار کردن سطح مفید است. یکی از مهم‌ترین خواص نانوسلولز نسبت مقاومت به وزن بالای آن است. این ماده قوی تر از فولاد است اما بسیار سبک‌تر است، و آن را به یک ماده ایدئال برای استفاده در مواد کامپوزیتی سبک تبدیل می‌کند.[۱] علاوه بر این، نانوسلولز زیست تخریب‌پذیر، تجدیدپذیر و غیرسمی است و آن را به جایگزینی سازگار با محیط زیست برای تقویت‌کننده‌های سنتی مانند الیاف شیشه یا الیاف کربن تبدیل می‌کند.[۲] به دلیل سطح آبدوست آن، نانوسلولز به راحتی در محیط‌های آلی و محلول‌های پلیمری پراکنده
راحتی در محیط‌های آلی و محلول‌های پلیمری پراکنده نمی‌شود، بنابراین برای تثبیت آن‌ها به سورفکتانت‌ها نیاز است. نانوسلولز به‌دست‌آمده از هیدرولیز اسید سولفوریک یا پیش تیمار شده با اکسیداسیون TEMPO، سطحی باردار برای جذب سورفکتانت‌ها دارد. سورفکتانت‌های رایج مورد استفاده عبارتند از اسید استئاریک و ستیل-تترامتیل-برومید-آمین. سازگاری نانوسلولزها با محیط آلی پس از درمان افزایش می‌یابد. سه نوع اصلی نانوسلولز وجود دارد: نانوبلورهای سلولز (CNCs)، نانوفیبریل‌های سلولز (CNF) و سلولز باکتریایی (BC). ۱. نانوبلورهای
(CNF) و سلولز باکتریایی (BC). ۱. نانوبلورهای سلولز (CNCs): CNCها ذرات میله مانندی هستند که با تجزیه الیاف سلولز با استفاده از هیدرولیز اسیدی تولید می‌شوند. نسبت ابعاد بالایی دارند (نسبت طول به عرض) و معمولاً ۵–۲۰ نانومتر قطر و ۱۰۰–۵۰۰ نانومتر طول دارند. ۲. نانوفیبریل‌های سلولزی (CNF): CNFها الیاف بلند، نازک و انعطاف‌پذیری هستند که با تجزیه مکانیکی الیاف سلولزی تولید می‌شوند. آنها نسبت تصویر بالایی دارند و معمولاً ۵–۵۰ نانومتر قطر و چندین میکرومتر طول دارند. ۳. نانوسلولز باکتریایی (BNC): BNC توسط باکتری‌های
۳. نانوسلولز باکتریایی (BNC): BNC توسط باکتری‌های خاصی به عنوان یک ماتریکس خارج سلولی محافظ تولید می‌شود. ساختاری مشابه با CNF دارد اما می‌تواند در مقادیر بیشتر و با کنترل بیشتر بر خواص آن تولید شود. BNC به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری معمولاً در کاربردهای زیست پزشکی استفاده می‌شود. یکی از دلایل اصلی ارزان‌تر بودن نانوسلولز نسبت به رقبای خود این است که از یک منبع تجدیدپذیر - خمیر چوب - مشتق شده است. این بدان معناست که برخلاف نانولوله‌های کربنی و گرافن که نیازمند فرآیندهای ساخت گران و پیچیده هستند،
که نیازمند فرآیندهای ساخت گران و پیچیده هستند، مواد خام برای تولید نانوسلولز فراوان و به آسانی در دسترس است. عامل دیگری که به مقرون به صرفه بودن نانوسلولز کمک می‌کند، سهولت تولید آن است. نانوسلولز را می‌توان با استفاده از روش‌های مختلفی از جمله تجزیه مکانیکی، هیدرولیز اسیدی و هیدرولیز آنزیمی تولید کرد. این روش‌ها نسبتاً ساده هستند و به حداقل انرژی ورودی نیاز دارند و در نتیجه هزینه‌های تولید کمتر می‌شود. نانوسلولز علاوه بر ارزان‌تر بودن، مزایای متعددی نسبت به سایر مواد تقویت‌کننده دارد. به عنوان مثال، نسبت
سایر مواد تقویت‌کننده دارد. به عنوان مثال، نسبت تصویر بالایی دارد، به این معنی که نسبت به حجم آن، سطح بالایی دارد. این به آن خواص تقویت کننده عالی می‌دهد و به آن اجازه می‌دهد استحکام، سختی و دوام کامپوزیت‌های پلیمری را بهبود بخشد. نانوسلولز را می‌توان با استفاده از روش‌های مختلفی از جمله مخلوط کردن مذاب، ریخته‌گری محلول و الکتروریسی در کامپوزیت‌های پلیمری گنجاند. کامپوزیت‌های به دست آمده خواص مکانیکی بهبود یافته‌ای مانند افزایش سفتی و استحکام و همچنین بهبود خواص حرارتی و مانع از خود نشان می‌دهند. یکی از
خواص حرارتی و مانع از خود نشان می‌دهند. یکی از چالش‌های مرتبط با استفاده از نانوسلولز در کامپوزیت‌های پلیمری، دستیابی به پراکندگی یکنواخت ذرات نانوسلولز در ماتریس پلیمری است. این را می‌توان از طریق اصلاح سطح ذرات نانوسلولز یا از طریق استفاده از سورفکتانت‌ها یا سایر افزودنی‌ها به دست آورد. چالش دیگر مقیاس پذیری تولید نانوسلولز است. در حالی که تعدادی روش برای تولید نانوسلولز وجود دارد، از جمله هیدرولیز اسیدی و مکانیکی، این روش‌ها می‌توانند پرهزینه و زمان بر باشند. با وجود این چالش‌ها، استفاده از نانوسلولز به
با وجود این چالش‌ها، استفاده از نانوسلولز به عنوان تقویت کننده در کامپوزیت‌های پلیمری پتانسیل بالایی دارد. با تحقیق و توسعه بیشتر، کامپوزیت‌های مبتنی بر نانوسلولز می‌توانند در کاربردهای مختلفی از جمله قطعات خودرو و هوافضا، مواد بسته‌بندی و دستگاه‌های زیست پزشکی استفاده شوند. در نتیجه، نانوسلولز به دلیل خواص منحصر به فرد خود از جمله نسبت استحکام به وزن بالا، زیست تخریب پذیری، تجدید پذیری و غیر سمی بودن، به عنوان یک ماده تقویت کننده امیدوارکننده برای کامپوزیت‌های پلیمری ظاهر شده است. در حالی که برخی از
پلیمری ظاهر شده است. در حالی که برخی از چالش‌های مرتبط با تولید و پراکندگی آن در ماتریس پلیمری وجود دارد، تلاش‌های تحقیق و توسعه مداوم بر پرداختن به این مسائل متمرکز است. کاربردهای بالقوه کامپوزیت‌های مبتنی بر نانوسلولز بسیار گسترده است و به احتمال زیاد در سال‌های آینده شاهد افزایش استفاده از این ماده در صنایع مختلف خواهیم بود. https://pub.mdpi-res.com/polymers/polymers-10-00517/article_deploy/html/images/polymers-10-00517-ag-550.jpg?1570093177 منابع. ۱. In-text citation(partial): (ChatGPT, 2024) ۲.
۱. In-text citation(partial): (ChatGPT, 2024) ۲. www.mdpi.com ۳. Materials Science and Engineering: An Introduction 10th EditionBook by David G. Rethwisch با یاری از: http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=‎نانوسلولز&amp;oldid=37561696 http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=‎ماده-کامپوزیت&amp;oldid=38473760
ماسائو آکاشی (؛ زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۵۷ – درگذشتهٔ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵) تنظیم، تهیه‌کننده، نوازنده بیس اهل ژاپن بود. آکاشی در تاریخ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۵ درگذشت.
ماساهیرو آندو (؛ زادهٔ ) آهنگساز، گیتارنواز اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
من آرای (؛ ۷ مه ۱۹۴۶ – ) رمان‌نویس، خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز، خواننده-ترانه‌پرداز، و راوی اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آکوتاگاوا شده‌است.
ماساهیتو آرای (; – ) خواننده، و آهنگساز اهل ژاپن بود. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
هیروشی آسای (؛ زادهٔ ) آهنگساز، تنظیم، موسیقی‌دان اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
چنج (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز، آهنگساز، و عکاس اهل ژاپن است.
چار (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، خواننده-ترانه‌پرداز، تهیه‌کننده موسیقی اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تاکاهیتو اگوچی (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
درایو این () یک برنامه تلویزیونی ایتالیایی است که توسط آنتونیو ریچی ساخته شده‌است. شش فصل این سریال از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ در شبکهٔ ایتالیا ۱ پخش شد. این برنامه به عنوان مبتکرانه‌ترین و محبوب‌ترین برنامه تلویزیونی ایتالیا در دهه ۱۹۸۰ شناخته شده‌است. این برنامه تا حدودی الهام‌گرفته از "پخش زنده شنبه شب" بود. به دلیل رتبه‌بندی بالای مخاطبان، این برنامه نقش کلیدی در موفقیت شبکهٔ فین‌اینوست سیلویو برلوسکونی (مدیاست فعلی) داشت. برخی از کمدین‌های ایتالیایی همچون اتسیو گرجو، فرانچسکو سالوی، جورجو فالتی و لری دل سانتو
گرجو، فرانچسکو سالوی، جورجو فالتی و لری دل سانتو کار حرفه‌ای خود را با این برنامه شروع کردند. پس از موفقیت چشمگیر این برنامه، مجموعه ای از برنامه‌های تقلیدی مشابه تولید شد که چندین مورد از آنها نیز توسط همان آنتونیو ریچی ساخته شد.
ایسوکه موچیزوکی (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، keyboardist، آهنگساز، تهیه‌کننده فیلم، هنرمند اهل ژاپن است.
چیهیرو فوجیئوکا (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و تهیه‌کننده بازی ویدئویی اهل ژاپن است.
هیده‌کی فوجیساوا (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان، آهنگساز، خواننده، ترانه‌سرا، و رقصنده اهل ژاپن است.
جونپی فوجیتا (؛ زادهٔ ) آهنگساز، تنظیم، تولیدکننده صدا اهل ژاپن است.
یاسواکی فوجیتا (؛ زادهٔ) موسیقی‌دان اهل ژاپن است.
ایکورو فوجیوارا (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۸) نوازنده پیانو، keyboardist، آهنگساز، تهیه‌کننده، رسانا، تنظیم‌کننده ارکستر اهل ژاپن است.
یاسوهیکو فوکودا (؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده کیبورد اهل ژاپن است.
کنیچیرو فوکوی (؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی‌دان، نوازنده کیبورد اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
یاسوهیکو فوکوئوکا (؛ زادهٔ ) آهنگساز، و نوازنده پیانو اهل ژاپن است.
سوگورو گوتو (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل ژاپن است.
اچ-واندر (؛ زادهٔ ) آهنگساز، خوانندگی اهل ژاپن است.
یوکیهیکو هایدا (; – ) بازیگر، خوانندگی، تهیه‌کننده فیلم اهل ژاپن بود.
تارو هاکاسه (؛ زادهٔ ) آهنگساز، violinist، موسیقی‌دان اهل ژاپن است.
کینگو هامادا (؛ زادهٔ ) خواننده، و آهنگساز اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
شیرو هاماگوچی (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل ژاپن است.
لایه لایه شدن حالتی از شکست است که در آن یک ماده به لایه ها می شکند . انواع مواد از جمله کامپوزیت های ورقه ای و بتن می‌توانند در اثر لایه برداری از بین بروند. پردازش می‌تواند لایه‌هایی در موادی مانند فولاد ایجاد شده توسط نَوَرد و پلاستیک و فلزات حاصل از چاپ سه بعدی ایجاد کند که می‌تواند از جداسازی لایه‌ها با شکست مواجه شود. همچنین، پوشش‌های سطحی مانند رنگ‌ها و فیلم‌ها می‌توانند از بستر پوشش داده شده متورق شوند. در کامپوزیت های لمینیت، چسبندگی بین لایه ها اغلب ابتدا از بین می‌رود و باعث جدا شدن لایه‌ها
اغلب ابتدا از بین می‌رود و باعث جدا شدن لایه‌ها می‌شود. برای مثال، در پلاستیک‌های تقویت‌شده با الیاف ، ورق‌های تقویت‌کننده با استحکام بالا (مثلاً فیبر کربن ، فایبرگلاس ) توسط یک ماتریس پلیمری بسیار ضعیف‌تر (مثلاً اپوکسی ) به هم متصل می‌شوند. به طور خاص، بارهای عمود بر لایه های با استحکام بالا اعمال می‌شود و بارهای برشی می‌توانند باعث شکسته شدن زمینه پلیمری یا جدا شدن الیاف تقویت کننده از پلیمر شوند. لایه لایه شدن در بتن مسلح نیز زمانی رخ می دهد که آرماتورهای فلزی در نزدیکی سطح دچار خوردگی شوند. فلز اکسید
فلزی در نزدیکی سطح دچار خوردگی شوند. فلز اکسید شده دارای حجم بیشتری است که باعث ایجاد تنش در هنگام محدود شدن توسط بتن می‌شود. هنگامی که تنش‌ها از مقاومت بتن فراتر رود، تَرَک‌ها می‌توانند ایجاد شوند و گسترش پیدا کنند تا با تَرَک‌های همسایه ناشی از خوردگی میلگِرد ایجاد یک صفحه شکستگی موازی با سطح ایجاد کنند. هنگامی که صفحه شکست ایجاد شد، بتن در سطح می‌تواند از بستر جدا شود. پردازش می‌تواند لایه‌هایی را در مواد ایجاد کند که ممکن است در اثر لایه برداری از بین بروند. در بتن، سطوح ممکن است در اثر پرداخت نامناسب
در بتن، سطوح ممکن است در اثر پرداخت نامناسب پوسته پوسته شوند. اگر سطح نهایی شده و با ماله‌ کِشی متراکم شود در حالی که بتن زیرین در حال روزدن آب و هوا است، لایه رویی متراکم ممکن است از آب و هوا که به سمت بالا فشار می‌آورد جدا شود. در فولادها ، زمانی که دانه‌های میکروسکوپی در ورقه‌های مسطح قرار می‌گیرند، نَوَرد می‌تواند یک ریزساختار ایجاد کند که می‌تواند به لایه‌ها شکسته شود. همچنین، برخی از روش‌های پرینت سه بعدی (مثلاً رسوب ذوب شده) قطعاتی را در لایه‌هایی می‌سازد که می‌توانند در حین چاپ یا استفاده از هم جدا
که می‌توانند در حین چاپ یا استفاده از هم جدا شوند. هنگام چاپ ترموپلاستیک با رسوب ذوب شده، خنک کردن یک لایه پلاستیکی داغ که روی یک لایه زیرلایه سرد اعمال می شود، می‌تواند به دلیل انقباض حرارتی تفاضلی و جداسازی لایه باعث خمش شود. روش‌های بازرسی. روش‌های تست غیرمخرب متعددی برای تشخیص لایه‌برداری در ساختارها وجود دارد که شامل بازرسی بصری ، تست ضربه (یعنی صداگذاری)، فراصوت ، رادیوگرافی و تصویربرداری مادون قرمز می‌شود . بازرسی بصری برای تشخیص لایه برداری در سطح و لبه مواد مفید است. با این حال، یک بازرسی بصری
و لبه مواد مفید است. با این حال، یک بازرسی بصری ممکن است بدون باز کردن مواد، لایه لایه شدن را در یک ماده تشخیص ندهد. تست ضربه یا صداگذاری شامل ضربه ملایم با چکش یا جسم سخت به مواد برای یافتن لایه لایه شدن بر اساس صدای حاصل است. در کامپوزیت‌های چند لایه، صدای زنگ واضح نشان دهنده یک ماده به خوبی چسبیده است در حالی که صدای کدرتر نشان دهنده وجود لایه لایه شدن به دلیل نقصی است که ضربه را کاهش می‌دهد. تست ضربه برای یافتن عیوب بزرگ در کامپوزیت‌های صفحه تخت با هسته لانه زنبوری مناسب است، در حالی که ورقه‌های نازک
لانه زنبوری مناسب است، در حالی که ورقه‌های نازک ممکن است عیوب کوچکی داشته باشند که با صدا قابل تشخیص نیستند. استفاده از صدا نیز ذهنی است و به کیفیت شنوایی بازرس و همچنین قضاوت بستگی دارد. هر گونه تغییر عمدی در قطعه نیز ممکن است زیر و بمی صدای تولید شده را تغییر دهد و بر بازرسی تأثیر بگذارد. برخی از این تغییرات عبارتند از همپوشانی لایه، گودهای تغییر تعداد لایه، تغییر چگالی هسته (در صورت استفاده) و هندسه. در بتن‌های مسلح، نواحی دست نخورده جامد به نظر می رسند در حالی که نواحی لایه لایه شده توخالی به نظر می
در حالی که نواحی لایه لایه شده توخالی به نظر می رسند. آزمایش ضربه روی سازه‌های بتنی بزرگ بوسیله چکش یا یک وسیله کشش زنجیره‌ای برای سطوح افقی مانند عرشه پل انجام می‌شود. عرشه پل در کشورهای دارای آب و هوای سرد که از نمک‌های یخ‌زدا و مواد شیمیایی استفاده می‌کنند معمولاً در معرض لایه لایه شدن قرار می‌گیرند و به همین دلیل معمولاً برای بازرسی سالانه با کشیدن زنجیره‌ای و همچنین تعمیر وصله‌های بعدی سطح برنامه ریزی می‌شوند. روش های تست مقاومت لایه برداری. آزمایش‌های لایه لایه شدن پوشش. ASTM استانداردهایی را برای