payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از «تغییر کمک هزینه کاهش روغن در قانون مالیات آمریکا و بدین ترتیب ممانعت از… تلاش‌های برای بسته کردن سنگ آسیاب در دور و بر صنعت نفت لوئیزیانا، از این نماینده قدردانی کرد.» روزنامهٔ تایمز در یک تحقیق در مورد خانم گرس، همچنین به مبارزه باگز در کنگره در همان اوایل سال ۱۹۴۱ بر علیه کمونیزم و براندازی دولت، اشاره کرد. سایر روزنامه‌های که از باگز حمایت می‌کردند، روزنامه‌های غیرفعال مونرو مورنینگ ورلد و روزنامهٔ فعال مونرو نیوز- استار، بودند. سناتور راسل بی. لانگ از باگز اعلام حمایت کرد اما بسیاری در جناح لانگ،
از باگز اعلام حمایت کرد اما بسیاری در جناح لانگ، قاضی کارلوس سفت اهل باتون روژ را ترجیح دادند که وی در نهایت دور دوم انتخابات را به قاضی دیگری بنام رابرت اف. کنون اهل میندن (رابرت اف. کنون توسط راسل لانگ در انتخابات ویژه سنا در سال ۱۹۴۸ شکست خورده بود)، باخت. قانون باگز سال ۱۹۵۲ که توسط هلی باگز تهیه شد، احکام جبری را برای جرایم مرتبط با مواد مخدر، تعیین کرد. مجازات ارتکاب بار اول نگهداری ماری‌جوانا یا حشیش، حداقل ۲ تا ۱۰ مجازات زندان و ۲۰٬۰۰۰ دلار تعیین شد. انتخابات بعدی مجلس نمایندگان. در سال ۱۹۶۰، الیوت
انتخابات بعدی مجلس نمایندگان. در سال ۱۹۶۰، الیوت راس باکلی جمهوری‌خواه پسر عموی ویلیام اف. باکلی جونیور، باگز را به چالش کشید اما صرفاً ۲۲٬۸۱۸ رای (۲۲ درصد) در برابر ۸۱٬۰۳۴ آرا (۷۸ درصد)، بدست آورد. تکت انتخاباتی کنیدی - جانسون به راحتی برندهٔ انتخابات همان سال لوئیزیانا شد. در سال‌های ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸، دیویدترین، حقوق‌دان اهل متایری که نخستین فرماندار جمهوری‌خواه لوئیزیانا در سال ۱۹۸۰ شد، باگز را در انتخاب مجدد به چالش کشید. ترین، در دور اول رقابت متکی بر تلاش‌های باکلی بود و حرکت گلدواتر در لوئیزیانا در
تلاش‌های باکلی بود و حرکت گلدواتر در لوئیزیانا در دور دوم رقابت به وی کمک کرد. با این وجود در انتخابات سال ۱۹۶۸ بود که‌ترین در جایگاه بهتر قرار گرفت: ۷۷٬۶۳۳ رای (۴۸٫۸ درصد) در مقابل ۸۱٬۵۳۷ آرا (۵۱٫۲ درصد) باگز. ترین، پیروزی باگز را به جورج سی. والاس جونیور، فرماندار آلاباما که در تکت انتخاباتی حزب مستقل آمریکا کاندید ریاست‌جمهوری شده بود، نسبت داد. ترین گفت که هواداران والاس «در کاندیداتوری من بسیار سرد شدند. باور ما نمی‌شد که آن‌ها از باگز حمایت نمایند، اما چندین سازمان دموکرات از والاس و باگز پشتیبانی
اما چندین سازمان دموکرات از والاس و باگز پشتیبانی خود را اعلام کرد و وی به اندازه کافی آرای والاس را بدست آرود تا انتخابات را به وی واگذار نماید». باگز در جریان تصدی در کنگره یکی از اعضای تأثیرگذار بود. پس از پرونده براون علیه هیئت آموزش، اعلامیهٔ منیفست جنوبی سال ۱۹۵۶ در محکومیت به تبعیض زدایی را، امضا کرد. ناپدید شدن. باگز جوانترین عضو کمیسیون وارن بود که از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به بررسی ترور جان اف کندی پرداخت. گفته می‌شود که باگز دیدگاه‌های متفاوتی در مورد گزارش وارن داشته است. بر اساس گزارش Politico، بر
گزارش وارن داشته است. بر اساس گزارش Politico، بر اساس Office of the House Historian و Clerk of the House Office of Art and Archives، باگز با گزارش اکثریت کمیسیون - که به یک قاتل تنها اشاره می‌کرد - مخالفت کرد. باگز گفت که "در مورد آن شک جدی دارم". اما در یک سخنرانی در سال ۱۹۶۶ در برنامه Face the Nation، باگز از یافته‌های کمیسیون دفاع کرد و اظهار داشت که شک ندارد که لی هاروی اوسوالد کندی را به تنهایی کشت. او گفت که همه شواهد نشان می‌دهد به کندی از پشت سر شلیک شده است و این استدلال که یک گلوله به جان اف کندی
شده است و این استدلال که یک گلوله به جان اف کندی و فرماندار تگزاس جان کانلی برخورد کرده "بسیار قانع کننده است". باگز با ادعاهای منتقدان کمیسیون وارن مخالفت کرد و اظهار داشت که "طبیعت بشری" است که "بسیاری از مردم ترجیح می‌دهند باور کنند که توطئه‌ای وجود دارد".اینکه چرا موضع او به چنین اصطلاحات مخالفی گرایش پیدا کرد مشخص نیست، اما نظریه پردازان توطئه این تفاوت را مهم دانسته اند . در فیلم JFK ساخته اولیور استون، سناتور راسل لانگ که نقش او را والتر ماتائو بازی می کند جیم گریسون دادستان منطقه اورلئان را ترغیب
می کند جیم گریسون دادستان منطقه اورلئان را ترغیب می کند تا تحقیقات خود را در مورد فعالیت های لی هاروی اوسوالد در نیواورلئان در تابستان ۱۹۶۳ از سر بگیرد، که با ارتباط با دیوید فری و گای بنیستر آغاز می شود. به گفته نویسنده Joan Mellen در کتاب خود A Farewell to Justice، جیم گریسون به او گفت که در واقع هیل باگز بود که او را به بازگشایی تحقیقات خود در مورد ترور رئیس جمهور وادار کرد. به عنوان رهبر اکثریت، باگز اغلب برای دیگران کارزار می کرد، از جمله نماینده نیک بگچ از آلاسکا. در 16 اکتبر 1972، باگز سوار یک
نیک بگچ از آلاسکا. در 16 اکتبر 1972، باگز سوار یک هواپیمای Cessna 310 با موتور دوگانه بود که همراه با نماینده بگچ سفر می کرد، که ممکن بود در انتخابات عمومی نوامبر 1972 علیه نامزد جمهوری خواه، دان یانگ، رقابت نزدیکی داشته باشد. همچنین در هواپیما، دستیار بگچ، راسل براون؛ و خلبان، دان جانز؛ چهار نفری به یک جمع آوری کمک مالی برای Begich می رفتند که بعد از مدتی ناپدید شدند . جستجوی هواپیمای گمشده و چهار مرد شامل گارد ساحلی ایالات متحده، نیروی دریایی، ارتش، نیروی هوایی، گارد ملی هوایی و هواپیماهای ثابت بال و
هوایی، گارد ملی هوایی و هواپیماهای ثابت بال و بالگردهای غیرنظامی بود. Cessna باید طبق قوانین ایالت آلاسکا و قوانین فدرال یک فرستنده موقعیت اضطراری حمل می کرد ولی در طول جستجو هیچ سیگنال انتقال اضطراری مشخصی که از هواپیما باشد، شنیده نشد. شورای ملی ایمنی حمل و نقل (NTSB) در گزارش خود در مورد این حادثه، اعلام کرد که فرستنده اضطراری قابل حمل خلبان، که به جای فرستنده ثابت در هواپیما مجاز است، در یک هواپیما در Fairbanks یافت شد. گزارش همچنین خاطرنشان می کند که یک شاهد شیء ناشناس را در کیف خلبان دید که شباهت
یک شاهد شیء ناشناس را در کیف خلبان دید که شباهت زیادی به فرستنده اضطراری قابل حمل داشت، به جز رنگ آن. شورای ایمنی نتیجه گرفت که هیچ یک از خلبان و هواپیما دارای فرستنده موقعیت اضطراری نبودند. در 24 نوامبر 1972، جستجو پس از 39 روز متوقف شد. هیچ اثری از بقایای هواپیما، خلبان و سرنشینان آن هرگز یافت نشد. پس از یک جلسه و بحث هیئت منصفه هفت دقیقه ای، گواهی فوت وی توسط قاضی دوروتی تاینر امضا شد.
دیوینیدیل (به انگلیسی: Divinidylle) پنجمین آلبوم استودیویی خواننده فرانسوی ونسا پارادی است که در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ توسط بارکلی منتشر شد. این آلبوم بین نوامبر ۲۰۰۵ و ژوئن ۲۰۰۷ ضبط شد. استقبال منتقدان مطلوب بود، به طوری که آل‌موزیک می‌گفت: «احتمالاً بهترین آلبوم پارادی تا کنون» بوده‌است. آثار هنری این آلبوم توسط بازیگر آمریکایی جانی دپ، همراه پارادی در آن زمان طراحی شده‌است. در ژوئن ۲۰۰۷، تک‌آهنگ اصلی این آلبوم که به نام همین آلبوم بود، توسط "فرانکفونی دیفیوژن" پُرشنونده‌ترین تک‌آهنگ طی کل سال ۲۰۰۷ در فرانسه، اعلام
تک‌آهنگ طی کل سال ۲۰۰۷ در فرانسه، اعلام گردید. آلبوم دیوینیدیل در سال ۲۰۰۹، توسط خواننده تایوانی، جولین تای در آلبوم "پروانه" مورد حمایت قرار گرفت.
پروتکل لیتوینوف نام رایج یک معاهده صلح بین‌المللی است که در ۹ فوریه ۱۹۲۹ در مسکو منعقد شد. این معاهده به افتخار ماکسیم لیتوینوف، دیپلمات ارشد شوروی که مذاکرات مربوط به این معاهده را پیش می‌برد، نام‌گذاری شده است. یکی از مفاد اصلی این معاهده، اجرای فوری پیمان بریان-کلوگ توسط کشورهای امضاکننده بود. در واقع کشورهای عضو این معاهده رسماً اعلام می‌کردند که از جنگ به عنوان بخشی از سیاست خارجی ملی، صرف‌نظر می‌کنند. نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم‌الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ
«پروتکل لازم‌الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف‌نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود. این معاهده گاهی با عنوان «پروتکل مسکو» نیز شناخته می‌شود. اولین امضاکنندگان پروتکل لیتوینوف عبارت بودند از شوروی، لهستان، لتونی، استونی و رومانی. چهار کشور دیگر مدتی بعد رسماً به این پیوستند: لیتوانی، فنلاند، ترکیه و پرشیا (ایران). پیشینه. در اواخر سال ۱۹۲۷، مکاتبات بین هیئت‌های دیپلماتیک فرانسه و ایالات متحده، به سمت تدوین معاهده‌ای بین‌المللی حرکت کرد که به موجب آن کشورهای امضاکننده اعلام کنند
کرد که به موجب آن کشورهای امضاکننده اعلام کنند که از استفاده از جنگ به عنوان ابزاری برای سیاست خارجی چشم‌پوشی و خودداری خواهند کرد. مذاکرات در نیمه اول سال ۱۹۲۸ به سرعت پیش رفت و مجموعاً وزارت خارجه ۱۵ کشور در این فرآیند شرکت داشتند. در ۲۷ اوت ۱۹۲۸ متن معاهده که به پیمان بریان-کلوگ معروف شد (ترکیب نام فرانک بی. کلوگ وزیر امور خارجه آمریکا و آریستی بریان وزیر امور خارجه فرانسه) در پاریس به امضا رسید. در داخل دولت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی اختلافاتی بر سر پیمان بریان-کلوگ وجود داشت و قدرت‌های سرمایه‌داری
پیمان بریان-کلوگ وجود داشت و قدرت‌های سرمایه‌داری پشت این پیمان هم شوروی را چندان در روند مذاکرات پیمان بازی نمی‌دادند. شوروی به صداقت و نیت قدرت‌های بزرگی که در پی انعقاد این پیمان بودند بدبین بود. دولت شوروی که از تهاجم خارجی بیم داشت حتی در پی خلع سلاح کامل بود و استدلال می‌کرد که ادامه وجود تسلیحات در سطح گسترده، اساساً با دعوت صوری به ممنوعیت جنگ متضاد و ناسازگار است. مقاله‌ای در روزنامه دولتی شوروی به نام "ایزوِستیا" مشخصاً به کلوگ (وزیر خارجه آمریکا ) و حمایت عمومی و مستمر او از دکترین مونرو و تجویز
و حمایت عمومی و مستمر او از دکترین مونرو و تجویز این دکترین برای اقدام نظامی توسط ایالات متحده علیه «هر قدرتی در جهان» که آن را نقض کند، اشاره کرد. کمیسر امور خارجه شوروی، گئورگی چیچرین، به شدت از اینکه به شوروی اجازه نداده‌اند در روند مذاکرات پیمان شرکت فعال داشته باشد انتقاد می‌کرد. او همچنین به شروط (رزرو) دولت‌های بریتانیا و فرانسه بر این پیمان معترض بود. شوروی با اینکه عمیقاً به اهداف سیاسی پشت پیمان برایان-کلوگ مشکوک بود، همزمان در پی آن بود که هم در دادگاه افکار عمومی امتیازاتی برای خود به دست
در دادگاه افکار عمومی امتیازاتی برای خود به دست بیاورد و هم اندکی امنیت دیپلماتیک ایجاد کند با صحه‌گذاشتن بر ممنوعیت پیشنهادی این پیمان برای استفاده از جنگ به عنوان ابزار سیاسی. در تابستان ۱۹۲۸، برای ناظران سیاست خارجی مشخص شده بود که شوروی فعالانه به دنبال جایی بر سر میز مذاکره معاهده پاریس است. چیچرین که مخالف عضویت شوروی در این پیمان بود، مناظره سیاسی را به ماکسیم لیتوینوف (معاون وزیر خارجه و دیپلمات کهنه کار شوروی که موافق پیوستن به معاهده بود) باخته بود. هرچند شوروی از افتخار عضو مؤسس بودن در پیمان
بود. هرچند شوروی از افتخار عضو مؤسس بودن در پیمان بریان-کلوگ محروم شد، اما در همان روز امضای پیمان یک دعوت‌نامه رسمی برای پیوستن به پیمان ارائه شد به دولت‌های تمامی کشورهای دیگر جهان و دولت شوروی فوراً نام خود را به فهرست امضاکنندگان پیمان افزود. در ۲۹ اوت، مجمع کمیته اجرایی مرکزی شوروی (TsIK) مصوبه‌ای رسمی برای پذیرش پیمان را به تصویب رساند - نتیجه‌ای که لیتوینوف یک روز بعد به کارگزاران کمیسیون صلح اطلاع داد. الحاق رسمی شوروی به معاهده پاریس در ۸ سپتامبر ۱۹۲۸ به تصویب رسید. در سرمقاله رسمی روزنامه دولتی
۱۹۲۸ به تصویب رسید. در سرمقاله رسمی روزنامه دولتی "ایزوِستیا" به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۲۸، دولت شوروی اعلام کرد که «به منظور اشاره به عدم کفایت تعهدات پیشنهادی و تقاضای گسترش این تعهدات به گونه‌ای که حقیقتاً از صلح حفاظت شود» به پیمان پاریس پیوسته است و این اهداف را تنها با «کار مثبت و مثمرثمر در زمینه خلع سلاح» می‌توان محقق کرد. این آرزوها خیلی زود به ناکامی کشیدند زیرا روند تصویب معاهده توسط امضاکنندگان خوب پیش نرفت. چهار ماه پس از امضای معاهده، هیچ‌یک از امضاکنندگان آن را به طور رسمی تصویب نکرده بودند.
امضاکنندگان آن را به طور رسمی تصویب نکرده بودند. شکل‌گیری پروتکل لیتوینوف. هنگامی که دولت شوروی تصمیم گرفت به امضاکنندگان معاهده پاریس بپیوندد، حال چه با اهداف تبلیغاتی و چه با اهداف عملی، این کشور به حامی اصلی معاهده تبدیل شد و تلاش کرد همراه با کشورهای همسایه خود، این معاهده را لازم‌الاجرا کند. در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸، لیتوینوف پیشنهاد کرد که یک پروتکل اضافی به معاهده پاریس الحاق شود تا به موجب آن، این معاهده در روابط دوجانبه شوروی با دشمن تاریخی‌اش لهستان و بخش تازه‌استقلال‌یافته امپراتوری روسیه یعنی لیتوانی،
تازه‌استقلال‌یافته امپراتوری روسیه یعنی لیتوانی، لازم‌الاجرا شود. لهستان اولین کشوری بود که به این ابتکار شوروی پاسخ داد و متقابلاً پیشنهاد کرد که متحد نظامی لهستان یعنی رومانی، و سایر کشورهای حوزه بالتیک هم عضو پروتکل الحاقی شوند. دولت شوروی با این پیشنهاد لهستان موافقت کرد تا بدینوسیله روند تصویب معاهده پاریس را تسریع کند. این پیشنهاد به کشورهای دیگر از جمله لتونی، استونی، فنلاند، پرشیا (ایران) و ترکیه نیز اطلاع داده شد. این سند که با هدف تسریع پذیرش و تصویب اصول پیمان بریان-کلوگ تهیه شد، به نام «پروتکل
اصول پیمان بریان-کلوگ تهیه شد، به نام «پروتکل لیتوینوف» یا «پروتکل مسکو» شناخته می‌شود. نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم‌الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف‌نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود. امضا کردن. لتونی در ۵ مارس ۱۹۲۹، استونی در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ و دولت‌های لهستان و رومانی در ۳۰ مارس ۱۹۲۹ این سند را به تصویب رساندند. در ۳ ژوئن ۱۹۲۹ این پروتکل در "مجموعه معاهدات جامعه ملل" رسما به ثبت رسید و طبق ماده ۳، در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ لازم‌الاجرا گردید.
گورهای دسته‌جمعی در عراق پس از حمله به عراق درسال۲۰۰۳ که رژیم صدام حسین را سرنگون کرد، به خوبی شناخته شده‌است. کارشناسان بین‌المللی تخمین زدند که ۳۰۰٬۰۰۰ قربانی تنها در این گورهای دسته‌جمعی هستند. این گورهای دسته‌جمعی بیشتر شامل بقایای اجساد مسلمانان شیعه و کُردهایی بود که به‌دلیل مخالفت با رژیم بعث عراق بین سال‌های۱۹۸۳ و ۱۹۹۱ کشته شدند. زمینه. برخی از اطلاعات زیر از فکت شیت-دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار و دفتر امور عمومی گرفته شده‌است.گورهای دسته‌جمعی در عراق به‌عنوان مکان‌های بدون علامت مشخص می‌شود که
عراق به‌عنوان مکان‌های بدون علامت مشخص می‌شود که حداقل شش جسد را در خود جای داده‌است. برخی از آن‌ها را می‌توان با تپه‌های زمین انباشته شده در بالای زمین یا به‌عنوان گودال‌های عمیقی که به‌نظر می‌رسد پُر شده‌اند شناسایی کرد. شناسایی برخی از گورهای قدیمی دشوارتر است، زیرا در طول زمان، توسط پوشش گیاهی و آوار پوشانده شده‌اند. محل‌هایی در تمام مناطق کشور (عراق) کشف شده‌اند و حاوی اعضای هر گروه مذهبی و قومی بزرگ در عراق و همچنین اتباع خارجی از جمله کویتی‌ها و سعودی‌ها هستند. بیش از ۲۵۰ محل گزارش شده‌است که
و سعودی‌ها هستند. بیش از ۲۵۰ محل گزارش شده‌است که تقریباً ۴۰ مورد تا به امروز تأیید شده‌است. گمان می‌رود که بیش از یک میلیون عراقی در نتیجهٔ اعدام‌ها، جنگ‌ها و فرارها در عراق مفقود شده باشند که تصور می‌شود صدها هزار نفر از آن‌ها در گورهای دسته‌جمعی هستند. بیشتر گورهای کشف شده تا به امروز مربوط به یکی از پنج جنایت بزرگی است که رژیم مرتکب شده‌است.به‌گفتهٔ دولت اقلیم کردستان عراق، بسیاری از گورهای دسته‌جمعی در کردستان حاوی کردهای عراقی است که به دلیل قومیت خود در یک اقدام نسل‌کشی کشته شده‌اند. تحقیقات کمیتهٔ
در یک اقدام نسل‌کشی کشته شده‌اند. تحقیقات کمیتهٔ سنای آمریکا. به‌نظر می‌رسد که حقایق مندرج در فکت شیت همان چیزی است که توسط تحقیقات کمیتهٔ سنای ایالات متحده جمع‌آوری شده‌است. روند بازیابی اجساد به‌دلیل خشونت محلی و نیاز به شناسایی اجساد، جداسازی اجساد، پزشکی قانونی و غیره کند گزارش شده‌است. بستگان به یاد اقوام مفقود شده به قبور شتافته‌اند. در فرهنگ عامه. فیلم "مرد آبی" محصول ۲۰۱۴، که مربوط به مقالهٔ نیویورک تایمز با عنوان «کشف وحشت عراق در گورهای صحرا» نوشتهٔ جان اف برنز است، دربارهٔ گور دسته‌جمعی «مرد
جان اف برنز است، دربارهٔ گور دسته‌جمعی «مرد آبی» واقع در محاویل است.
هری جیمز واتسن «جیمی» بلوین (Harry James Watson "Jimmy" Belvin) (۱۹۰۰–۱۹۸۶)، آموزگار بود و به عنوان نماینده و سناتور ایالت اکلاهما خدمت کرد. وی نخستین رئیس سالار منتخب یکی از پنج قبیلهٔ متمدن در قرن بیستم و با سابقه‌ترین سالار قبیلهٔ سرخپوست چاکتای ایالت اکلاهما، بود. بلوین از طریق فسخ، باز آرائی و باز زیستی و غرور بومی به ماهیت قبلیه خود پی برد. وی رهبر دو قطبی بود، بعضی‌ها آن را به عنوان یک‌نیمه دیکتاتور می‌شناختند که دفتر سالار قبیله را سخت در قبضهٔ خود نگهداشته بود و از قدرت خود برای حمایت از همسان‌سازی
بود و از قدرت خود برای حمایت از همسان‌سازی کامل در جامعه مسلط استفاده کرد و سنت‌ها، زبان و آداب و تشریفات چاکتا را به‌عنوان بقایای ناخوشایند تاریخ ناهنجار، سرکوب نمود. از نظر تعدادی دیگر، وی یک رهبر خیلی محبوب و مورد محبت اطرافیان و عوام‌گرا بود که خانه به خانه می‌رفت و با اعضای قبلیه صحبت می‌کرد، آن‌ها را از مسائل با خبر می‌ساخت و تلاش می‌کرد چاره‌ای در قسمت فقر زدایی و بیکاری آن‌ها ایجاد نماید. اوایل زندگی. جیمی بلوین در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۰۰ در شهرستان بازول چاکتا در خانوادهٔ واتسون جی و مابل پاورز بلوین،
چاکتا در خانوادهٔ واتسون جی و مابل پاورز بلوین، متولد شد. بلوین از نوادگان مستقیم بلوین‌های اصیل که در جریان دنبالهٔ اشک‌های یا جابجایی‌های اجباری از می‌سی‌سی‌پی به سرزمین سرخپوستان، جبراً منتقل شدند، بود. بلوین در مدرسهٔ بازول درس خواند و از کالج آموزگاران جنوب‌شرقی با مدرک کارشناسی در رشته علوم فارغ شد و سپس برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش در دانشگاه اکلاهما به دروس ادامه داد که در سال ۱۹۴۱ آن را به پایان رساند. بلوین از سال ۱۹۲۳ الی سال ۱۹۳۹ در مدرسهٔ میهو در شهرستان برایان و در شهرستان چاکتا،
مدرسهٔ میهو در شهرستان برایان و در شهرستان چاکتا، تدریس کرد. در سال ۱۹۴۱ سرپرست آموزش عمومی شهرستان برایان انتخاب شد و تا سال ۱۹۵۲ این سمت را به‌عهده داشت. سپس مزرعهٔ گاو نژاد هرفورد را در شهرستان‌های برایان و چاکتا، راه‌اندازی نمود. بلوین پس از نخستین انتخاب موفقیت آمیزش در مجلس مقننه اکلاهما در سال ۱۹۵۵، سه دوره در مجلس نمایندگان ایالتی اکلاهما به نمایندگی از شهرستان برایان، خدمت کرد. زمین‌های زغال‌سنگ و آسفالت. در اوایل سال ۱۹۴۶، حمایت از بلوین برای انتخاب در سمت سالار در حال افزایش بود. ویلیام ای.
انتخاب در سمت سالار در حال افزایش بود. ویلیام ای. دورانت تا سال ۱۹۳۷ در این سمت خدمت کرد و به نظر می‌رسید پیشرفت کمی در فروش زمین‌های آسفالتی چاکتا و چیکسا داشته‌است. ۴۰۰٬۰۰۰ جریب (۱٬۶۰۰ کیلومتر مربع) زمین مشترک متعلق به قبایل چاکتا و چیکسا، مورد نزاع بود. براساس توافق سال ۱۹۰۲، ایالات متحده به خریداری این زمین‌ها در ظرف مدت سه سال توافق کرد اما تا آن‌زمان این خریداری را انجام نداده بود. رئیس دورانت و فلوید مایتوبی فرماندار چیکسا، در سال ۱۹۴۶، مبلغ ۳۳٫۱ میلیون دلار تقاضا نمودند که دولت ایالت متحده ۲٫۲
میلیون دلار تقاضا نمودند که دولت ایالت متحده ۲٫۲ میلیون دلار ارزش داشت. از سوی دیگر، بلوین به‌عنوان رهبر آموزش دیده و آب‌دیده تلقی می‌شد که خواهان احیای قبیله بود. حتی قبل از این‌که رئیس شود، نامه‌های طولانی به عضو کنگره کارل آلبرت، عضو کنگره ویلیام استیگر، عضو کنگره المر توماس، سناتور ادوارد اچ. موری، دفتر ادارهٔ امور سرخ‌پوستان و رئیس پنج قبیلهٔ متمدن نوشت و در این نامه‌ها از تأخیر در نهایی سازی خریداری انتقاد نمود. زمانی‌که بالاخره روی توافق‌نامهٔ ۸٫۵ دلاری توافق صورت گرفت، بلوین با راه‌اندازی کمپین
دلاری توافق صورت گرفت، بلوین با راه‌اندازی کمپین نامه‌نگاری این سؤال را مطرح کرد که چرا این توافق‌نامه بدون اجازه دادن به نمایندگان کنفدراسیون چاکتا-چیکسا برای شرکت در مذاکرات، صورت گرفت است؟ بلوین با درنظر داشتن این‌که این زمین حاوی ۷۷۰ میلیون تن زغال‌سنگ سهل الوصول، ۱ میلیارد تن دیگر زغال‌سنگ ذخیره و آسفالت و کشف اخیر نفت، این سؤال را مطرح که چگونه می‌توان زغال‌سنگ را ۱ درصد در هر تن و زغال‌سنگ ذخیره را ۰٫۱ درصد در هر تن، ارزش‌گذاری کرد. بلوین همچنین از این واقعیت که رئیس دورانت در مذاکرات شرکت نکرده
این واقعیت که رئیس دورانت در مذاکرات شرکت نکرده بود، به‌شدت انتقاد نمود و تصمیم در مورد «جلسهٔ سرنوشت‌ساز تأثیرگذار بر رفاه قبیله از زمان توافق‌نامهٔ آتوکا سال ۱۸۹۷»، را به عهده مایتوبی و وکیل قبیله چاکتا واگذار کرد. کنفدراسیون چاکتا-چیکسا رسماً در ۹ ژانویه سال ۱۹۴۷ ایجاد شد، ولی این کنفدراسیون، قبل از آن برای چندین سال به‌عنوان وسیله‌ای برای ردیابی و پیگیری دارایی‌های قبیله، برگذاری جلسات و مباحث و انتشار اطلاعات خارج از ساختار «رسمی» BIA، فعالیت می‌کرد. پس از این‌که روی فروش مذاکره صورت گرفت، بلوین
پس از این‌که روی فروش مذاکره صورت گرفت، بلوین به‌عنوان رئیس کنفدراسیون، نامه‌های به اعضای قبیله نوشت و از آن‌ها خواست در جلسات اطلاعاتی حضور یابند و در مورد پذیرش و عدم پذیرش این پیشنهاد تصمیم بگیرند. بلوین نظر خود را رائه نکرد، اما از اعضای قبلیه درخواست نمود تا مطابق به وجدان خود رای دهند. اگرچه از نظر بلوین مبلغ توافق‌نامه به قیمت پائین ارزش‌گذاری شده بود، اما به‌محض این‌که رئیس شد از انتقاد از قیمت دست کشید و تلاش کرد که سهمیهٔ بسیار ضروری اعضای قبلیهٔ تهیدست خود را جمع‌آوری نماید. رئیس ارشد چاکتا.
تهیدست خود را جمع‌آوری نماید. رئیس ارشد چاکتا. بلوین برای بار اول در سال ۱۹۴۸ رئیس قوم چاکتا انتخاب شد. در واقع بلوین نخستین رئیس انتخابی یکی از پنج قبیلهٔ متمدن و قوم چاکتا در قرن بیستم بود. تمامی رؤسای پنج قبلیهٔ متمدن اکلاهما، از زمان اجرایی شدن قانون داوز توسط رئیس‌جمهور به اساس پیشنهاد BIA، تعیین شده بودند. الی دههٔ ۱۹۷۰، صرف دو استثناء در انتصابات رئیس‌جمهور این بود که در سال ۱۹۴۸ و مجدداً در سال ۱۹۵۴ به قبیلهٔ چاکتا اجازه داد که رئیس شان‌را خود انتخاب نمایند. با آن‌که رای‌دهی محدود به بخش کوچکی از
نمایند. با آن‌که رای‌دهی محدود به بخش کوچکی از اعضای واجد شرایط بود اما این قبیله در هر دو بار بلوین را انتخاب نمودند. وزارت کشور قبل از انتخابات سال ۱۹۵۴، به بلوین اطلاع داد که ریاست دائمی برای این قبیله حکم نشده‌است. بلوین با کارل آلبرت، عضو کنگره تماس گرفت که وی نیز طرفدار دموکراسی قبیله‌ای بود و در پشت صحنه تلاش می‌کرد تا ریاست قبیلهٔ چاکتا را به‌عنوان یک سمت دائمی ابقاء نماید. بلوین چنان شدید به حق قبایل برای انتخاب طرز حکومت خود معتقد بود که حتی قبیلهٔ چکسا را تشویق نمود تا برای انتخابات خود تأکید
چکسا را تشویق نمود تا برای انتخابات خود تأکید نماید. با وجودی‌که قبیلهٔ چکسا چندین سال تلاش کرد تا ادارهٔ امور سرخ‌پوستان را متقاعد بسازد که به آن‌ها اجازه دهد در مورد رهبری خود رای بدهند، اما درخواست آن‌ها نادیده گرفته شد. شورای بین القبیله‌ای پنج قبیلهٔ متمدن. در طول تاریخ، چندین رابطه مشترک بین این پنج قبیله وجود داشته‌است از جمله: شورای بین القبیله‌ای سال ۱۸۴۲ رودخانهٔ دیپ فورک، شورای سازمان ملل متحد در سرزمین سرخ‌پوستان سال ۱۸۶۱ و شورای سال ۱۸۶۶ اکلاهما به دلیل تاریخ و موقعیت یکسان این قبایل در قسمت
به دلیل تاریخ و موقعیت یکسان این قبایل در قسمت عزل، تخصیص و نظارت دولت در اکلاهما، اذعان شد که اهداف قبیله‌ای برای توسعه، آموزش، خدمات برای اعضای قبیله، اقدامات پزشکی و فقرزدایی کمابیش یکسان بودند و کار با همی می‌تواند سودمند واقع شود. در واقع قبایل قبلاً به‌شکل غیررسمی مشترکاً بر پروژه‌ها کار می‌کردند. بلوین در ماه مارس سال ۱۹۴۹ به‌منظور تشویق و ترغیب قانون‌گذاران در رابطه با توافق‌نامهٔ زغال‌سنگ و آسفالت و به همین‌گونه ارائه پیشنهاد طرح فراگیر «امداد رسانی» تهیه شده توسط نمایندگان پنج قبیله، به واشینگتن
تهیه شده توسط نمایندگان پنج قبیله، به واشینگتن رفته بود. این قبایل ادارهٔ مؤثرتر اداره سرخ‌پوستان، سیاست جدید زمین، تجدید اسکان، آموزش، بهداشت، حفظ منابع طبیعی و ساخت و ساز و حفاظت جاده، را به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی در قبایل خود پیشنهاد کرده بودند و تأییدیه دفتر نمایندگی محل را بدست آوردند.
نابودگر ۲ یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به نویسندگی و کارگردانی مارک بونتزمن با بازی رابرت گینتی، ماریو فن پیبلز و دبورا گفنر، با نقش آفرینی آری گروس در اولین نقش خود و جان تورتورو است. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم نابودگر (فیلم ۱۹۸۰) است. این فیلم نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد. دارای امتیاز ۰٪ در راتن تومیتوز بر اساس ۵ نقد است. در گیشه هم ناکام بود و تبدیل به بمب گیشه شد.
به‌طور کلی موتورسیکلت هارا می‌توان در شش نوع اصلی استاندارد، کروزر، تورینگ، اسپرت، آفرود و دو منظوره‌ها طبقه‌بندی کرد. موتورسیکلت‌های آفرود نیز خود به مدل‌های بسیاری دسته‌بندی می‌شود که ما در این مقاله از مدل‌های شناخته شده تر اسم خواهیم برد. تورهای ورزشی گاهی به عنوان یک دسته هفتم شناخته می‌شوند یا با دستهٔ تورینگ ادغام می‌شوند. اگرچه نام‌ها و سیستم‌های زیادی برای طبقه‌بندی انواع موتورسیکلت‌ها بر اساس ویژگی‌ها و کاربرد آنها وجود دارد، اما به‌طور کلی شش دسته وجود دارد که توسط اکثر سازندگان و سازمان‌های
دسته وجود دارد که توسط اکثر سازندگان و سازمان‌های موتورسیکلت شناخته شده‌است. معمولاً بین شش نوع اصلی موتورسیکلت و سایر موتورسیکلت‌ها تمایزات جدی قائل می‌شوند. موتورسیکلت‌های اسکوتر، موتورسیکلت‌های کوچک یا موپد، تاشو، برقی و موتورسیکلت‌های سه چرخ به‌طور کلی از دسته‌بندی‌های اصلی حذف می‌شوند، اما سایر طرح‌های طبقه‌بندی ممکن است این موارد را به عنوان انواع موتورسیکلت‌ها شامل شود. هیچ سیستم جهانی برای طبقه‌بندی انواع موتورسیکلت‌ها وجود ندارد. سیستم‌های طبقه‌بندی دقیقی وجود دارد که توسط نهادهای ورزش موتورسواری
دقیقی وجود دارد که توسط نهادهای ورزش موتورسواری اعمال می‌شود، یا تعاریف قانونی موتورسیکلت که توسط برخی حوزه‌های قضایی قانونی برای ثبت موتورسیکلت ، انتشار گازهای گلخانه‌ای، قوانین ایمنی ترافیک جاده‌ای یا صدور گواهینامه موتورسیکلت ایجاد شده‌اند. همچنین طبقه‌بندی‌ها نام‌های مستعار غیررسمی توسط سازندگان، موتورسواران و رسانه‌های موتورسواری دارند. موتورسیکلت‌های خیابانی موتورسیکلت‌هایی هستند که برای راندن در جاده‌های آسفالت طراحی شده‌اند. آنها دارای لاستیک‌های صاف با الگوهای آج دار و انجین‌هایی که به‌طور کلی از
با الگوهای آج دار و انجین‌هایی که به‌طور کلی از ۱۲۵ سی سی شروع می‌شوند. به‌طور معمول، موتورسیکلت‌های خیابانی می‌توانند تا ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت سرعت داشته باشند (این مقاله ترجمه شده‌است و این سرعت ممکن است با قوانین موتورسیکلت در ایران مغایرت داشته باشد) و بسیاری از آنها می‌توانند به سرعت‌هایی بیش از ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز برسند. امروزه موتورسیکلت‌های خیابانی که با موتورهای الکتریکی کار می‌کنند نیز در بازار جهانی بسیار رایج شده‌اند و به دلیل استفاده نکردن از سوخت فسیلی مورد توجه دوستداران محیط زیست نیز قرار
سوخت فسیلی مورد توجه دوستداران محیط زیست نیز قرار گرفته‌اند. ۱- موتورسیکلت‌های استاندارد(نیکد). موتورسیکلت‌های استاندارد (که به آن‌ها موتورسیکلت‌های برهنه(نیکد)، رودستر یا به سادگی همان استاندارد گفته می‌شود) موتورسیکلت‌هایی هستند که عمدتاً برای استفاده در خیابان‌ها برای رفت و آمد در نظر گرفته می‌شوند. آنها عمدتاً با موقعیت موتورسوار عمودی خود (در مقایسه با وضعیت موتورسوار درازکش روی موتورسیکلت و خم شدن به جلو در موتورسیکلت‌های اسپرت) و بیشتر گشتاور قابل استفاده در دور موتور پایین‌تر برای رفت و آمد و مصرف
در دور موتور پایین‌تر برای رفت و آمد و مصرف سوخت بهینه مشخص می‌شوند. استانداردها معمولاً مجهز به فیرینگ یا شیشه جلو از طرف سازنده نیستند، از این رو نام "موتورسیکلت‌های برهنه (Naked bike) را" به خود اختصاص داده‌اند. استاندارد اغلب مترادف کلمه موتورسیکلت برهنه است، اصطلاحی که در ابتدا برای اشاره به موتورسیکلت‌های مسابقات جاده ای در دهه ۱۹۵۰ استفاده می‌شد. پدال‌های پا در زیر موتورسوار قرار دارند و فرمون به اندازه‌ای بلند هستند که سوارکار را مجبور به جلو بردن بیش از حد نکند و شانه‌ها را بالای پایین‌تنه در