payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کولز بشفورد (Coles Bashford) (زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۲۵ آوریل ۱۸۷۸)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که تبدیل به پنجمین فرماندار ویسکانسین شده و یکی از بنیاگذاران حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دوره‌های وی به عنوان فرماندار به رسوایی رشوه خواری ختم شد که به فرار وی از ویسکانسین انجامید ولی بعدها او در دولت منطقهٔ تازه تأسیس آریزونا نقشی اساسی ایفا کرد. اوایل زندگی و حرفه. بشفورد در نزدیکی کلد اسپرینگ، نیویورک در شهرستان پوتنام چشم به جهان گشود. او در مدرسه علوم دینی جینیسی وسلیان در
جهان گشود. او در مدرسه علوم دینی جینیسی وسلیان در لیما شرکت کرد و در آنجا به تحصیل حقوق پرداخت و در سال ۱۸۴۲ در هیئت وکلا پذیرفته شد. او از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۰ که استعفا داده و به اشکوش، ویسکانسین نقل مکان کرد، به عنوان دادستان ناحیه‌ای در شهرستان وین، نیویورک خدمت می‌کرد. بشفورد در سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۴ به عنوان عضو حزب ویگ و به نمایندگی از شهرستان وینه‌بگو، ویسکانسین در سنای ایالتی ویسکانسین خدمت کرد. بشفورد پس از اختلاف نظر حزب ویگ بر سر ابولوشینیزم در ایالات متحده، تبدیل به یکی از بنیان‌گذاران حزب
در ایالات متحده، تبدیل به یکی از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه شد. رسوایی انتخابات سال ۱۸۵۵. بشفورد در سال ۱۸۵۵ برای سمت فرمانداری از حزب جمهوری‌خواه نامزد شده و در ابتدا با تنها ۱۵۷ رأی در مقابل نمایندهٔ حزب دموکرات، ویلیام بارستو، بازنده اعلام شد. با این حال، بشفورد ادعا کرد که نتیجهٔ اعلام شده با تقلب بوده و بعدها مشخص شد که پیروزی بارستو به دلیل نتایج جعلی انتخاباتی است که از حوزه‌های ناموجود در بخش کم جمعیت شمالی ایالت، به علاوه سایر بی‌نظمی‌هایی مانند دو هیئت جداگانه برای بررسی قانونی آرای در وپاکا
دو هیئت جداگانه برای بررسی قانونی آرای در وپاکا کانتی، ویسکانسین، به دست آمده‌است. بشفورد با همگرا شدن واحدهای نظامی رقیب در مدیسن، مرکز ایالت ویسکانسین، در ۷ ژانویه ۱۸۵۶ به صورت مخفیانه در تالارهای دادگاه عالی ویسکانسین در کنار قاضی ارشد ادوارد ویتون سوگند یاد کرد. بارستو در همان روز با تشریفات کامل به‌طور عمومی آغاز به کار کرد. دادستان کل ویسکانسین برای برکناری بارست که اعلام کرده بود «تا وقتی زنده است دفتر کار رو تسلیم نمی‌کند»، شکایتی برای خروج وی از دفتر کارش در دادگاه عالی ویسکانسین ارائه کرد. بارستو
کارش در دادگاه عالی ویسکانسین ارائه کرد. بارستو پس از به چالش کشیدن ناموفق صلاحیت قضایی دادگاه و با توجه به اینکه موج افکار عمومی علیه او تغییر کرده بود، از درگیری و مخالفت با اتهامات کلاه‌برداری مربوط به خود، خودداری کرده و در ۲۱ مارس ۱۸۵۶ استعفای خود را به مجلس قانون‌گذاری تقدیم کرد. او معاون فرماندار، آرتور مک آرتور را به عنوان کفیل فرماندار را باقی گذاشت. دادگاه در ۲۴ مارس با اتفاق آرا با ۱۰۰۹ رأی بشفورد را به سمت فرماندار انتخاب کرد. ادوارد جی رایان در این پرونده از بشفورد نمایندگی کرد. او دو دههٔ
در این پرونده از بشفورد نمایندگی کرد. او دو دههٔ بعد، به عنوان رئیس دادگاه عالی ویسکانسین خدمت کرده‌است. روز بعد، بشفورد در حالی که ناظرین مدیسون را احاطه کرده بودند، با نتیجهٔ دادگاه در دست به همراه کلانتر و انبوهی از همراهان وارد کاپیتول ایالت ویسکانسین شده و به مک آرتور اعلام کرد که برای مطالبه دفتر خود آمده‌است. به سبب تهدید بشفورد که در صورت لزوم متوسل به زور می‌شد، مک آرتور و حامیانش به سرعت آنجا را ترک کردند. علی‌رغم مخالفت اولیهٔ دموکرات‌ها در مجلس ایالتی ویسکانسین، هر دو مجلس ایالتی قانون‌گذار
ایالتی ویسکانسین، هر دو مجلس ایالتی قانون‌گذار ایالتی ویسکانسین خیلی زود بشفورد را به عنوان فرماندار جدید به رسمیت شناختند. دورهٔ فرمانداری و رسوایی راه‌آهن. بشفوردِ فرماندار، نخستین کارمند اداری سیاه‌پوست را در ادارهٔ ایالت ویسکانسین منصوب کرد و او در سال ۱۸۵۷، از ویلیام نولند که یک آرایشگر و کارآفرین بود، دفتردار اسناد رسمی ساخت. بشفورد نامزدی دوباره برای فرمانداری را از حزب جمهوری‌خواه رد کرد و در ۴ ژانویه ۱۸۵۸ پس از اتمام دوره‌اش، کار خود را ترک کرد. تنها چند روز بعد، تحقیقی به جهت بررسی دریافت رشوه
تنها چند روز بعد، تحقیقی به جهت بررسی دریافت رشوه توسط بشفورد و افراد اداره‌اش از شرکت راه‌آهن لا کراس و میلواکی در ازای تصویب کمک مالی بزرگ به آن شرکت، آغاز شد. بشفورد، خود بیشترین مبلغ رشوه را به صورت ۵۰ هزار دلار از سهام شرکت و ۱۵ هزار دلار به صورت نقد از شرکت راه‌آهن دریافت کرده بود. قانون‌گذاران ایالتی و یک قاضی دادگاه عالی ویسکانسین نیز در پرداختی بیش از ۴۰۰ هزار دلار دخیل بودند. تقریباً همهٔ نسخ گزارش تحقیق و بررسی توسط سیاستمداران متهم در پرونده، ضبط و سوزانده شد ولی خشم عمومی علی‌رغم سرکوب گسترش
و سوزانده شد ولی خشم عمومی علی‌رغم سرکوب گسترش یافت. بشفورد موفق شد تا قبل از منحل شدن شرکت راه‌آهن به دلیل نتیجهٔ تحقیقات، سهام خود را نقد کرده و از ایالت فرار کند. او ابتدا در سال ۱۸۶۲ به واشینگتن دی سی سفر کرد و سپس در سال ۱۸۶۳ به همراه برادرش، لوی که قرار بود، نقشه‌بردار کل منطقه تازه ایجاد شده باشد، به منطقهٔ آریزونا نقل مکان کرد. آنها سفری دشوار و بین قاره‌ای را به همراه «اعضای حزب فرماندار» - مقامات منطقه‌ای منصوب شده به رهبری فرماندار جان نوبل گودوین - انجام داده و در دسامبر ۱۸۶۳ به منطقهٔ آریزونا
- انجام داده و در دسامبر ۱۸۶۳ به منطقهٔ آریزونا رسیدند. حرفه در منطقه آریزونا. بشفورد اگرچه به عنوان یک شهروند عادی به این منطقه آمده بود ولی خیلی زود توسط فرماندار گودوین به سمت دادستان کل منصوب شده و بین سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶ در این سمت خدمت کرد. او برای این موقعیت شغلی نیاز بود تا درون آن منطقه سفر کند. بشفورد اغلب از درون زمین-های «کشور متخاصم هندی» عبور کرد ولی هیچگاه این مأموریت‌ها با حادثه‌ای همراه نشد. بشفورد همچنین نخستین وکیل پذیرفته شده در دادگاه‌های منطقه‌ای آریزونا بود و قوانین جلسات منطقه را
منطقه‌ای آریزونا بود و قوانین جلسات منطقه را با کمک قاضی همکار خود، ویلیام تی هاول، در یک جلد ۴۰۰ صفحه‌ای گردآوری کردند. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان رئیس نخستین مجلس منطقه‌ای (بخش قانون‌گذاری بر منطقه) انتخاب شده و میان سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ به عنوان نمایندهٔ آن منطقه در چهلمین کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا به صورت مستقل و نه از حزب سابقش، خدمت کرده‌است. آخرین منصب سیاسی بشفورد، وزیر امور خارجهٔ منطقهٔ آریزونا بود که توسط رئیس‌جمهور آمریکا، یولیسیز سایمن گرانت در سال ۱۸۶۹ و دوباره در سال ۱۸۷۳ گماشته شده بود. پس از
۱۸۶۹ و دوباره در سال ۱۸۷۳ گماشته شده بود. پس از انتقال پایتخت منطقه از پرسکات، جاییکه بشفورد و لوی فروشگاه تجاری بشفورد را اداره می-کردند، بشفورد در سال ۱۸۷۶ استعفا داد تا به منافع تجاری خود نزدیک بماند. او دو سال بعد در پرسکات چشم از جهان فروبست. بشفورد در آرامگاه منظرهٔ کوهستانی در اوکلند، کالیفرنیا به خاک سپرده شد. او و همسرش، فرانسیس آدامز، هفت فرزند داشتند: بل (که در ۱۱ سالگی درگذشت)، ادوارد، الیزابت، هلن، لیلیان، مارگارت و ویلیام کولز. فروشگاه تجاری بشفورد در پرسکات تا دههٔ ۱۹۴۰ پابرجا بود.
شیرین ابوعاقله ( – ) خبرنگار فلسطینی-آمریکایی بود که به مدت ۲۵ سال در شبکه عربی زبان الجزیره فعالیت می‌کرد. او یکی از خبرنگاران فعال در خاورمیانه بود که که اخبار مرتبط با فلسطین را پوشش می‌داد. در ۱۱ مهٔ ۲۰۲۲ درحالی که مشغول پوشش اخبار حمله نیروهای ارتش اسرائیل به شهر جنین در کرانه باختری بود مورد هدف نیروهای اسرائیلی قرار گرفت و به دلیل اصابت گلوله به سر جان باخت. سفیر آمریکا دراسرائیل با توجه به این که شیرین ابوعاقله دارای تابعیت آمریکا بود، خواهان انجام تحقیقات در رابطه با نحوه مرگ وی شد. با وجود
انجام تحقیقات در رابطه با نحوه مرگ وی شد. با وجود گزارش‌های اولیه از سوی همکاران ابو عاقله که سربازان اسرائیلی را متهم می‌کردند، اسرائیل مسئولیت در مرگ او را انکار وستیزه‌جویان فلسطینی را مسبب آن خواند. اسرائیل بعدها مدعی شد او ممکن است از سوی هر یک از طرفین کشته شده باشد و در ۵ سپتامبر اعتراف کرد او احتمالاً «به صورت تصادفی» مورد اصابت نیروهایش قرار گرفته ولی از تحقیق جنایی خودداری کرد. زندگی‌نامه. شیرین ابوعاقله در اورشلیم در یک خانواده عرب مسیحی فسلطینی اهل بیت‌لحم زاده شد. وی از طریق خانواده مادری خود
اهل بیت‌لحم زاده شد. وی از طریق خانواده مادری خود که ساکن نیوجرسی بودند تابعیت آمریکا داشت. ابوعاقله دوران دبیرستان خود را در در محله بیت حنینا گذراند و برای تحصیلات تکمیلی خود وارد رشته معماری در دانشگاه علم و صنعت اردن شد. اما تصمیم گرفت از رشته خود انصراف داده و به دانشگاه یرموک در اردن منتقل شود و در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کند. ابوعاقله پس از پایان تحصیل خود به فلسطین بازگشت و مشغول خبرنگاری شد. مرگ. شیرین ابوعاقله در ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ درحالی که مشغول تهیه گزارش در مورد حمله ارتش اسرائیل به شهر جنین
تهیه گزارش در مورد حمله ارتش اسرائیل به شهر جنین در کرانه باختری بود بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت. شبکه خبری الجزیره و وزارت بهداشت فلسطین قتل او توسط ارتش اسرائیل را تأیید کردند، یک عکاس خبرگزاری فرانسه (AFP) حاضر در صحنه نیز قتل او توسط نیروهای اسرائیلی را تأیید کرد. مقامات اسرائیلی مرگ او را غیرعمد و در نتیجه تبادل آتش میان نیروهای اسرائیلی و فلسطینی اعلام کردند. این درحالی است که علی الصمودی خبرنگار حاضر در صحنه گفته هیچ نیروی فلسطینی در صحنه حاضر نبوده و نیروهای اسرائیلی بدون هیچ هشدار قبلی آن‌ها
و نیروهای اسرائیلی بدون هیچ هشدار قبلی آن‌ها را مورد هدف قرار داده‌اند. الجزیره ضمن تسلیت کشته شدن شیرین ابوعاقله خبرنگار خود به ضرب گلوله نظامیان اسرائیل، تأکید کرد که او وقتی هدف گلوله قرار گرفت، جلیقه خبرنگاری به تن داشت. سفیر آمریکا در اسرائیل با توجه به این که شیرین دارای تابعیت آمریکا بود، خواهان انجام تحقیقات در رابطه با نحوه مرگ وی شد. شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز کشته شدن ابوعاقله را محکوم کرد و خواهان تحقیق فوری، شفاف و بی‌طرفانه در این باره شد. تحقیقات. ایالات متحده خواهان یک تحقیق شفاف شد،
تحقیقات. ایالات متحده خواهان یک تحقیق شفاف شد، اتحادیه اروپا خواهان یک بررسی مستقل تحت حمایت میچل باچله کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل شد. گروه‌های مستقل متعددی تحقیقات خود را آغاز کرده‌اند. بلینگکت تحلیلی بر روی ویدئو و صوت رسانه‌های اجتماعی از منابع فلسطینی و نظامی اسرائیلی انجام داد که نتیجه گرفت با این که مردان مسلح و سربازان اسرائیلی هر دو حضور داشتند، شواهد پشتیبان روایت شاهدان است که به احتمال زیاد مسئولیت متوجه آتش اسرائیلی‌ها است. گروه حقوق بشری اسرائیلی بتسلم نیز در حال انجام یک تحقیق است که نقش
بتسلم نیز در حال انجام یک تحقیق است که نقش کلیدی در عقب‌نشینی ارتش از ادعای اولیه خود مبنی بر مسئولیت مردان مسلح فلسطینی برای این مرگ داشته‌است. آسوشیتد پرس نیز بازسازی ای از وقایع انجام داده که می‌گوید پشتیبان اظهارات مقامات فلسطینی و همکاران ابوعاقله است که گلوله‌ای که به او اصابت کرد از یک سلاح اسرائیلی آمده بود و این که پیدا کردن هر پاسخ قطعی احتمالاً به خاطر بی‌اعتمادی شدید بین طرفین که هر یک تنها مالک شواهد احتمالاً مهم است دشوار خواهد بود. یک تحقیق سی‌ان‌ان که ۱۱ ویدئو را بازبینی کرد و با شاهدان
سی‌ان‌ان که ۱۱ ویدئو را بازبینی کرد و با شاهدان حاضر و یک متخصص مهمات مصاحبه کرد گفت شواهد جدید موید این هستند که ابوعاقله در یک حمله هدفمند از سوی نیروهای اسرائیلی کشته شد. تشییع جنازه. پیکر شیرین ابوعاقله در ۱۳ مه ۲۰۲۲ (۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۱) در شرق اورشلیم از بیمارستان سن جوزف به سمت باب الخلیل با حضور هزاران نفر که عده‌ای از آن‌ها پرچم فلسطین را در دست داشتند برگزار شد. پلیس اسرائیل با حمله به این مراسم و سرکوب عزاداران با استفاده از باتون و نارنجک‌های صوتی، موجب برهم خوردن مراسم و مجروح شدن ده‌ها تن از
موجب برهم خوردن مراسم و مجروح شدن ده‌ها تن از شرکت کنندگان در این مراسم شد. از سوی دیگر پلیس اسرائیل می‌گوید زمانی دست به حمله زد که عزاداران به سوی آنها سنگ انداخته بودند. هلال احمر فلسطین اعلام کرد در این حمله ده‌ها نفر زخمی شدند یادبود شیرین ابوعاقله در ایران. یادبود شیرین ابوعاقله خبرنگار الجزیره روبروی سفارت فلسطین در تهران برگزار شد. یک خیابان در خیابان نلسون ماندلا تهران ، در دی ماه ۱۴۰۳ بنام شیرین ابوعاقله نامگذاری شد.
کورتیس کو «سی.سی.» بِین (Curtis Coe "C. C." Bean) (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۸۲۸ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۴)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی بود. او در فعالیت سیاسی خود، یک دوره به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ منطقهٔ آریزونا خدمت کرد و همچنین عضو مجلس نمایندگان تنسی و مجلس قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا بود. او در طول زندگیش فعالیت‌های تجاری فراوانی داشت که مهم‌ترین آنها استخراج معدن بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بِین در ۴ ژانویه ۱۸۲۸ در تاموورث، نیوهمپشایر چشم به جهان گشود. والدینش، جوزایا جی و اولیو (سنبورن) بِین بودند. بِین در
جوزایا جی و اولیو (سنبورن) بِین بودند. بِین در نوجوانی، پدرش را از دست داد و در سال ۱۸۳۷، به همراه مادرش به گیلمانتون، نیوهمپشایر نقل مکان کرد. او در آکادمی فیلیپس اکستر و کالج یونین تحصیل کرد. اوایل حرفه. بِین در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، به نیویورک سیتی نقل‌مکان کرد و در ادارهٔ گمرک مشغول به کار شد. او علاوه بر کارش، به دلالی و یادگیری حقوق نیز مشغول بود. او در کانون هیئت وکلا پذیرفته شد، اما به ندرت وکالت می‌کرد. بِین آنقدر به موفقیت مالی دست پیدا کرده بود که در سال ۱۸۵۹ توانست ۲۵۰۰ دلار برای ساخت راه‌آهنی خصوصی
۱۸۵۹ توانست ۲۵۰۰ دلار برای ساخت راه‌آهنی خصوصی اهدا کند. بِین در زمان جنگ داخلی آمریکا، کارمند انجمن نظارت بر مدارس نیویورک سیتی بود. حرفه. بِین در سال ۱۸۶۴، به کلمبیا، ایالت تنسی نقل‌مکان کرد و از آنجا به نشویل، تنسی رفت. در خلال سال‌های ۱۸۶۷ و ۱۸۶۸، او در مجلس نمایندگان تنسی خدمت کرد. بِین با مری مارگارت برادشو ازدواج کرد. آنها صاحب سه دختر شدند: مری، گریس و بلانچ. بِین و همسرش در ژوئن ۱۸۶۸ به منطقهٔ آریزونا نقل مکان کرده و در پرسکات مستقر شدند. بِین در اکتبر، با بازگشایی دفتری تجاری به فروش غلات به ارتش
با بازگشایی دفتری تجاری به فروش غلات به ارتش پرداخت. او ذرت را به قیمت ۸¢/پوند طلا به ارتش می‌فروخت، در حالی که آن را از کشاورزان محلی به قیمت ¢۷۱/۲/پوند طلا می‌خرید. تا سال ۱۸۷۲، کسب و کارش به حدی گسترش یافت که ۸۰۰۰۰۰ پوند (۳۶۰۰۰۰ کیلوگرم) ذرت را از منطقهٔ نیومکزیکو به قیمت /¢۶۱/۲پوند خریداری و با گاری و طی سفری ۳۳ روزه به آریزونا منتقل کرد. بِین علاوه بر مهاجران انگلیسی، تلاش کرد تا افراد بومی را نیز استخدام کند. در سال ۱۸۷۳، زمانی که به دنبال کارگر برای برداشت یونجه در فورت ورد بود، برای استخدام هر
برداشت یونجه در فورت ورد بود، برای استخدام هر سرخ‌پوستی که «تمایل به کار و کسب درآمدی شرافت‌مندانه داشت» آگهی کرد. در همان زمان، بِین وعده داد که اگر قراردادی برای ادارهٔ مزرعه‌ای در نزدیکی فورت مک‌داول به او سپرده شود، به‌طور رایگان سبزیجات فراهم کند. بِین علاوه بر تجارت یونجه و غلات، مزرعه‌ای در نزدیکی فورت ورد و فروشگاهی برای تأمین آذوقه نیز داشت. معروف بود که او برای اجتناب از قیمت‌های بالا در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، اقلام را از سنت لوئیس، میزوری وارد می‌کند. استخراج معدن به فعالیت اصلی بِین تبدیل شد.
استخراج معدن به فعالیت اصلی بِین تبدیل شد. او پس از آنکه برای اولین بار در ژانویه ۱۸۶۹، از معدنی بازدید کرد، شروع به خریداری حق استخراج معدن و هزاران پوند سنگ نقره را تا سال ۱۸۷۰ به سانفرانسیسکو فرستاد. همچنین کار خود را توسعه بخشید که شامل چندین فرایند خردسازی کانسارها به همراه خرید و فروش تجهیزات معدنی می‌شد. برخی از فعالیت‌های استخراج معدن، فقط زیر نظر بِین و همسرش صورت می‌گرفت، هرچند، در تعدادی از آنها با دیگران نیز شریک بود. جان سی فرمونت، چارلز سایلنت و توماس فیچ از جمله افرادی بودند که بِین با آنها
و توماس فیچ از جمله افرادی بودند که بِین با آنها همکاری کرد. در سال ۱۸۸۰، بِین به خرید معادن مس روی آورد. او سهام زیادی از معادن مس را خریداری کرد و بعدها بیشتر آنها را به شرکت فلپس دوج فروخت. بِین در سال ۱۸۷۴، برای اولین بار در انتخابات نمایندهٔ منطقه شرکت کرد. او در این انتخابات با آرای ۱۰۷۶ به ۱۴۴۲، از هایرم سنفورد استیونز شکست خورد. در این رقابت، چندین مورد غیرعادی مشاهده شد، از جمله سلب صلاحیت ۶۵۰ رأی بِین از سوی هیئت ناظران شهرستان یاواپای که از حوزه‌های لیتل کلرادو و لوور لینکس کریک به دست آمده
لیتل کلرادو و لوور لینکس کریک به دست آمده بودند. شاهدان تصدیق کردند که هیچ انتخاباتی در حوزهٔ لوور لینکس کریک برگزار نشده بود. حوزهٔ لیتل کلرادو، ۳۸۵ رأی را به مرکز شهرستان عودت داد، با اینکه شاهدان ادعا کردند که تنها ۱۰۶ رأی به صندوق ریخته شده بود. بِین در ۲۹ آوریل ۱۸۷۶، اعلام کرد که دوباره در انتخابات نمایندهٔ منطقه شرکت می‌کند، اما در همان سال، پس از اینکه بر حسب اتفاق، یک ماه بعد با سلاح خود مورد اصابت گلوله قرار گرفت، از انتخابات کناره‌گیری کرد. در سال ۱۸۷۸، بِین تصمیم گرفت که نامزد کرسی در مجلس
سال ۱۸۷۸، بِین تصمیم گرفت که نامزد کرسی در مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای شود و در سال ۱۸۷۹، عضو مجلس (مجلس علیا) شد. زمانی که او در مجلس بود، برای ایجاد منصب معدن‌شناس منطقه‌ای زد و بند کرد. فرماندار فرمونت با این احتمال که فرماندار علاوه بر سمت خود به عنوان فرماندار، می‌تواند این منصب تازه ایجاد شده را نیز برعهده بگیرد، این سمت را پیشنهاد داد که حقوقش برابر با ۳۰۰۰ دلار در سال بود. در سال ۱۸۸۰، دوستان بِین برای کاندیدا شدن او به عنوان شهردار پرسکات، زد و بند کردند. زمانی که فهمیدند، از آنجاییکه خانهٔ بِین در
زمانی که فهمیدند، از آنجاییکه خانهٔ بِین در خارج از محدودهٔ شهر قرار گرفته که باعث رد صلاحیت او می‌شود، این موضوع کنار گذاشته شد. در سال ۱۸۸۴، بِین دوباره برای نمایندهٔ منطقه کاندیدا شد. او در ۱۵ سپتامبر در همایش جمهوری‌خواهان منطقه، برنامه‌های انتخاباتی خود که الگویی از خط مشی حزب ملی بودند را بیان کرد، با این حال، مواردی از جمله انتخاب مقامات منطقه از میان ساکنان منطقه، آموزش‌های عمومی رایگان، افزایش کنترل منطقه بر اعطای اراضی به راه‌آهن و کاهش اندازهٔ زمین‌های سرخ‌پوستان و هزینه‌های مصرفی برای آنها را
سرخ‌پوستان و هزینه‌های مصرفی برای آنها را نیز به برنامه‌های خود افزود. رقیب دموکرات او، کاتسورث پینکنی هد، تاجر سرشناس پرسکات بود. بِین با آرای ۶۷۴۷ به ۵۵۹۵ در انتخابات پیروز شد. بِین پس از ورود به کنگرهٔ ایالات متحده، در هیئت بررسی معادن ایالات متحده قرار گرفت. او به عنوان نماینده، حق عبور راه‌آهن آرام جنوبی از میان زمین‌های سرخ‌پوستان در ماریکوپا و پیما را به دست آورد. با این مجوز، راه‌آهن توانست مسیری فرعی از خط اصلی خود در ماریکوپا به سمت فینکس ایجاد کند. با این حال، تلاش‌های او برای متوقف‌کردن لایحهٔ
با این حال، تلاش‌های او برای متوقف‌کردن لایحهٔ هریسون در سال ۱۸۸۶ که قدرت و صلاحیت مجلس قانون‌گذاری منطقه برای اعطای کمک‌های دولتی به راه‌آهن و ایجاد بدهی‌های افزودهٔ منطقه را محدود می‌کرد، با شکست مواجه شد. دیگر طرح‌های پیشنهادی بِین عبارت بودند از: جایزه برای دستگیری یا کشتن جرونیمو، افزودن یک قاضی دیگر به دادگاه عالی منطقه و پاداش برای ایجاد چاه‌های آرتزین. جمهوری‌خواهان به اتفاق آرا، بِین را برای دومین دوره در سال ۱۸۸۶ کاندیدا کردند. خط مشی حزب منطقه، دولت کلیولند را به دلیل حمایت بیش از حد از وال
دولت کلیولند را به دلیل حمایت بیش از حد از وال استریت مورد انتقاد قرار داد، آنها خواستار پرداخت حقوق بازنشستگی به سربازان ارتش اتحادیه و ممنوعیت ورود مهاجران چینی بودند. بِین از رقیب دموکرات خود، مارکوس ای اسمیت، با آرای ۴۴۷۲ به ۶۳۵۵ شکست خورد. وفات. بِین پس از ترک خدمت، به کار استخراج معدن در آریزونا بازگشت. در سال ۱۸۸۹، او کاندیدای احتمالی برای فرمانداری بود، اما به‌خاطر نارضایتی همسرش از زندگی در منطقهٔ مرزی و نگرانی‌های مالی، از انتخابات کناره‌گیری کرد. بِین در سال ۱۸۹۰ به نیویورک‌سیتی نقل مکان کرد، با
بِین در سال ۱۸۹۰ به نیویورک‌سیتی نقل مکان کرد، با این حال، یک آدرس و نشانی قانونی در آریزونا داشت. او تا پایان عمرش در نیویورک ماند، اما برای انجام کارهای تجاریش، بارها به غرب سفر کرد. بِین در اول فوریه ۱۹۰۴ درگذشت و در گورستان گرین وود در بروکلین به خاک سپرده شد.
فلورانس وانیدا فایور ( ; زاده ۸ ژوئن ۱۹۸۳) بازیگر و مدل فرانسوی و تایلندی است. وی ابتدا کار خود را به عنوان یک مجری نوجوان تلویزیون در تایلند آغاز نمود و بعد هم به عنوان مدلینگ و بازیگری شاخص منصوب شد و اولین فیلم خود را با نقش‌آفرینی در فیلم "رنسانس سیام" در سال ۲۰۰۴ انجام داد. او بعد هم به ایالات متحده مهاجرت نمود و در چندین فیلم و سریال تلویزیونی نمایان شد. زندگی و شغل. فلورنس در بانکوک از پدر فرانسوی و مادر تایلندی متولد شد. او در اکس آن پروانس در فرانسه رشد کرد و درسن ۸ سالگی با خانواده‌اش به تایلند
رشد کرد و درسن ۸ سالگی با خانواده‌اش به تایلند مهاجرت کرد. او درسن ۱۳سالگی به عنوان مجری تلویزیون برای "گفت و گوی نوجوانان" و "برای نوجوانان" شروع به کار کرد. یک سال بعد کار مدلینگ را شروع کرد. بعداز فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در تایلند، برای نقش آفرینی در نقش مانیچان، شخصیت اصلی فیلم "رنسانس سیام" ، انتخابی سینمایی از رمان "تاو یوفوب" در سال ۲۰۰۴، منتخب شد. این فیلم در آن زمان «دومین تولید بزرگ تایلندی تا کنون» بود. فیور نامزد جایزه جایزه انجمن ملی فیلم تایلند برای بهترین بازیگر زن شد، اما پیروز نشد. فیور
برای بهترین بازیگر زن شد، اما پیروز نشد. فیور بعداً به نیویورک مهاجرت نمود، مکانی که در ابتدا روی مدلینگ تمرکز کرده بود. او از آن زمان تا به حال در بسیاری از سریال تلویزیونی و فیلم نمایان شده است. جان اندرسون از "ورایتی" بازی او را در فیلم فیل شاه سپاس گذاری نمود و پیش‌بینی کرد که «یک حرفه امیدوارکننده، نه فقط به خاطر زیبایی تندیس او، بلکه به دلیل توانایی او در هدایت یک نقش و شخصیت مملو از تضادها و انحرافات اخلاقی». فیور در بسیاری از سریال تلویزیونی، از جمله چگونه آن را در آمریکا بسازیم و "پیروی"، میهمان
چگونه آن را در آمریکا بسازیم و "پیروی"، میهمان بود، پس از اینکه نقش مهمی در وسعت، یک فیلم علمی تخیلی هیجان انگیز داشته باشد. قسمت اول سریال با نمایی از فیور که بدون وزن در یک سفینه فضایی معلق بود آغاز شد. شخصیت فایو، جولی مائو، «زنی باهوش و سرکش از خانواده‌ای ثروتمند که زندگی اصولی سختی را انتخاب می‌کند و درگیر فعالیت‌های خرابکارانه سیاسی می‌شود»، یکی از اعضای ثابت فصل ۱ و ۲، و به عنوان مهمان در فصل ۳ بود. در فصل پنجم سریال نمایندگان سپر (۲۰۱۷–۲۰۱۸)، فایو در نقش آفرینی «سینارا، جنگجوی کری که مردم را با دو
نقش آفرینی «سینارا، جنگجوی کری که مردم را با دو توپ فلزی از می‌کشت» نقش تکراری داشت. فیلم ۲۰۱۸ "آینه آمریکایی"، فیور و سوزان ساراندون را در نقش‌آفرینی‌های اصلی به عنوان موزهای شخص اصلی بازی می‌کند. منابع. Anderson, John (۱۱ مه ۲۰۰۶). "Review: 'The Elephant King'". "Variety". Retrieved 1 February 2015 Wickline, Dan (۱۲ ژانویه ۲۰۱۸). "Agents of SHIELD Season 5: the Transformation of Florence Faivre to Sinara". "Bleeding Cool". Retrieved 17 December 2018. Khaosod (۱۸ ژانویه ۲۰۰۹). "ฟลอเรนซ์อุทิศตัว
2018. Khaosod (۱۸ ژانویه ۲۰۰۹). "ฟลอเรนซ์อุทิศตัว เลือกฝันโกอินเตอร์". "TeeNee.com" (in Thai). Retrieved 18 December 2018. Anderson, John (۱۱ مه ۲۰۰۶). "Review: 'The Elephant King'". "Variety". Retrieved 1 February 2015. "AMERICAN MIRROR Wins Best Cinematography And Best Innovative Film at Pomegranate Film Festival". "Broadway World". 21 November 2018. Retrieved 17 December 2018. &lt;q&gt;Balder lays out the dream-like narratives of both the artist and his haunting muses -main parts assigned to Susan
his haunting muses -main parts assigned to Susan Sarandon and Florence Faivre&lt;/q&gt; Orzel, Chad (۱۸ دسامبر ۲۰۱۵). "How 'The Expanse' Gets General Relativity Right". "Forbes". Retrieved 18 December 2018. &lt;q&gt;The Expanse does include some very effective shots of weightlessness—the cold open of the premiere with Julie Mao (Florence Faivre) floating through an eerily empty ship is great&lt;/q&gt;
کورتیس هوکس بروگدن (Curtis Hooks Brogden) (زادهٔ ۶ نوامبر ۱۸۱۶ - درگذشتهٔ ۵ ژانویه ۱۹۰۱)، کشاورز، وکیل و سیاستمداری بود که به عنوان چهل و دومین فرماندار ایالت کارولینای شمالی آمریکا از ۱۸۷۴ الی ۱۸۷۷ در جریان دوران بازسازی خدمت کرد. او بعد از وفات فرماندار تود کالدویل و پس از ینکه به عنوان ستوان دوم فرماندار این ایالت با بلیت جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۷۲ انتخاب شده بود به این مقام نائل آمد. بروگدن سابقه سیاسی طویل داشت که نخست در سال ۱۸۳۸ در سن ۲۲ وارد دفتر ایالتی گردید. با ایجاد دوستی نزدیک همراه سردبیر
ایالتی گردید. با ایجاد دوستی نزدیک همراه سردبیر استاندارد کارولینای شمالی ویلیام وودز هولدن، او بدون وقفه در دفاتر ایالتی مختلفی که آخرین آن به عنوان نماینده کنگره بود، اساساً تا زمانیکه از سیاست در سال ۱۸۷۸ بازنشسته شد، ایفای وظیفه نمود. او در سال ۱۸۸۶ برای یک دوره دیگر در مجلس قانونگذاری ایالتی انتخاب شد. سال‌های آغازین زندگی و تحصیلات. او در ۶ نوامبر ۱۸۱۶ در خانه خانوادگی بروگدن ۱۰ مایلی جنوب غرب گلدزبورو کارولینای شمالی در یک خانواده کشاورز به‌دنیا آمد. خانواده بروگدن کوئیکرهای بریتانیایی‌تبار بودند که
خانواده بروگدن کوئیکرهای بریتانیایی‌تبار بودند که در جریان دوره استعمار به دابز کانتی آمدند. اگرچه او همانند بیشتر پسران کشاورز هم نسلش در کارولینای شمالی مدارس محلی را فراگرفت، فرصت‌های آموزش عالی وی محدود بودند، مگر بروگدن یک خودآموز بود که با مطالعات خودش می‌آموخت. خدمات نظامی. پدر او پیرس بروگدن کهنه سرباز جنگ سال ۱۸۱۲ بود و پدر بزرگش توماس بروگدن در ارتش قاره‌ای در جریان انقلاب آمریکا خدمت کرده بود. بروگدن رسم خانوادگی خدمت سربازی را ادامه داده و با شبه‌نظامیان ایالت کارولینای شمالی در سن ۱۸ سالگی
شبه‌نظامیان ایالت کارولینای شمالی در سن ۱۸ سالگی ملحق شد. او در دومین دور جمع‌آوری نظامی به عنوان سروان انتخاب شد و بالاخره به درجه سرلشکر ارتقا کرد. در جریان جنگ داخلی او با انگیزه کنفدراسیونی خدمت کرد اگرچه به‌خاطر رتبه‌اش در دولت ایالتی کارولینای شمالی که او را به شهر رالی در جریان مناقشه محدود کرده بود او هیچ زمانی به مقام فرماندهی دست نیافت. حرفه سیاسی. بروگدن نخست به مجلس عوام کارولینای شمالی در سال ۱۸۳۸ به‌عنوان دموکرات جکسونی برگزیده شد که با سن ۲۲ جوانترین عضو این مجلس بود. او به لقب «سخنور
سن ۲۲ جوانترین عضو این مجلس بود. او به لقب «سخنور روستایی از وین» شهرت یافت و در مجلس تا سال ۱۸۵۱ در سمت رئیس قدیمی کمیته مالی مجلس خدمت کرد. در سال ۱۸۳۸، او همچنین به عنوان دادگستر صلح شهرستان وین، منصب که برای ۲۰ سال متوالی نگهداشته بود، انتخاب شده بود. بروگدن در بخش حقوق تحصیل کرد و به وکالت در سال ۱۸۴۵ برگزیده شد، اما هیچ زمانی جدا این وظیفه را به‌عهده نگرفت. در سال ۱۸۵۲ بروگدن به سنای ایالت کارولینای شمالی، جاییکه تا ۱۸۵۷ خدمت کرد، انتخاب شد. در همان سال او به عنوان کنترل‌کننده ایالتی، مقامی که برای
سال او به عنوان کنترل‌کننده ایالتی، مقامی که برای ده سال در اختیار داشت، توسط مجمع کل برگزیده شد. او در جریان بحران‌هایی جدایی، جنگ داخلی و آزادی به این سمت ادامه داد. در جریان این دهه‌ها، او با هولدن کسی که بعد از بادوام شدن جنگ منتقد دولت کنفدراسیون شد و همزمان رهبر جنبش صلح کارولینای شمالی بود که بالاخره در سال ۱۸۶۵ توسط رئیس‌جمهور اندرو جانسن برای یک مدت کوتاه به عنوان فرماندار کارولینای شمالی نخست منصوب و بعداً در سال ۱۸۶۸ منتخب گردید، پیمان سیاسی را تشکیل داد. پشتیبانی از حق رأی سیاه‌پوستان. بعد از