payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پور (دولت آبادی)_منصوری_عباسپور_جوپاری و نظامی_التجایی_سعادت نیا_سعادت منش_سعادتی فر_زارعی(دولت آبادی)_زارعی(دهنوی)_کاظمیان_کاکاخانی_پورعلی صادق_محمدی(کورگاهی)_محمدی پور_علی بوری_رجبی_فتح الله پور زارع_حقیقی_صادقی_بیدار □فامیل ها و طوایف روستای کران ●طایفه ستوده نیا کرانی،ستوده نژاد،نژاد ستوده نیا،سلیمان زاده،نوربخش،قطبی،هورتاش و.. ●سادات ▪︎موسوی کرانی ▪︎قرشی کرانی ▪︎هاشمی کرانی ▪︎حسینی کرانی ▪︎شهیدی کرانی ●و سایر فامیل ها اغلب با پسوند کرانی؛ عزیزی کرانی،حدیدی کرانی،لری نیا کرانی،عرب کرانی،فدایی زاده
کرانی،لری نیا کرانی،عرب کرانی،فدایی زاده کرانی،سلمانی کرانی،سلمان زاده کرانی،رنجبر کرانی،محمدزاده کرانی،رضازاده کرانی ،فارسی نژاد،داوری کرانی،خواجه زاده کرانی،لری کرانی،کاظمی کرانی،سلیم پور کرانی،نجارزاده کرانی،ابراهیمی کرانی،خواجویی کرانی،قاسمی کرانی،یوسف زاده کرانی.یوسفعلی زاده کرانی،رجب زاده کرانی،میرزا نژاد کرانی،موسی زاده کرانی،قرایی کرانی،خداپرست کرانی،رضا پور کرانی،لشکری،یزدی نسب کرانی
فنگ شویی () یک فیلم تاریخی محصول کره جنوبی به کارگردانی پارک هی-گون است. در آن چو سونگ وو، جی سونگ، کیم سونگ کیون، بک یون شیک و مون چه وون ایفای نقش کردند. این فیلم داستان یک متخصص پونگ‌سو، پارک جه-سانگ، را برای ما روایت می‌کند. این فیلم سومین قسمت و پایانی پروژهٔ فیلم سه بخشی شرکت ژوپیتر فیلم در زمینهٔ سنت‌های فالگیری کره‌ای پس از فیلم‌های "چهره‌خوان" (۲۰۱۳) و "شاهزاده خانم و دلال ازدواج" (۲۰۱۸) است. فنگ شویی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۸ در کره جنوبی منتشر شد. تولید. فیلم‌برداری اصلی در ۲۲ اوت ۲۰۱۷ آغاز شد. تولید
فیلم‌برداری اصلی در ۲۲ اوت ۲۰۱۷ آغاز شد. تولید این فیلم در ۵ ژانویه ۲۰۱۸ به پایان رسید. فیلم‌برداری در هادونگ، استان گیونگ‌سانگ جنوبی انجام شد. انتشار. "فنگ شویی" در کنار فیلم‌های "نبرد بزرگ"، "مذاکره" و "راهبه" منتشر شد، که به عنوان رقابتی‌ترین هفتهٔ باکس آفیس کره‌ای در آن سال در نظر گرفته شد. در آمریکای شمالی، این فیلم در سینماهای محدود در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۸ منتشر شد.
یوتاپ شاهزاده آتروپاتن، دختر شاه آرتاوازد یکم آتروپاتکان بود. او همسر شاه مهرداد سوم از کوماژن بود. یوتاپا اصالت مادی، ارمنی و یونانی داشت. او دختر و یکی از فرزندان شاه آرتاوازد یکم آتروپاتن بود. در سال ۳۳ پیش از میلاد، او با خویشاوند دور خود، شاهزاده بطلمیوسی الکساندر هلیوس، پسر ملکه یونانی بطلمیوسی کلئوپاترا هفتم مصر و تریومویر رومی مارک آنتونی نامزد کرد. در سال ۳۰ پیش از میلاد یوتاب پس از تصرف اسکندریه توسط آگوستوس (آگوستوس، امپراتور آینده روم) به پدرش بازگردانده شد.
در الکترونیک، پایانش الکتریکی یا پایاندهی الکتریکی یا مختوم‌سازی الکتریکی عمل پایان‌دهی به یک خط انتقال با قطعه‌ای است که با امپدانس مشخصهٔ خط، تطبیق دارد. پایانش از بازتاب‌سازی سیگنال‌ها در انتهای خط انتقال جلوگیری می‌کند. بازتابش در انتهای خطوط انتقال ناپایانیده باعث ایجاد اعوجاج می‌شود که می‌تواند سطوح سیگنال دیجیتال مبهم و بدعملکردی سامانه‌های دیجیتال را ایجاد کند. بازتابش‌ها در سامانه‌های سیگنال آنالوگ باعث ایجاد اثراتی مانند شبح‌سازی تصویری یا کاهش توان در خطوط-انتقال فرستنده رادیویی می‌شود. خطوط
توان در خطوط-انتقال فرستنده رادیویی می‌شود. خطوط انتقال. پایانش سیگنال اغلب مستلزم نصب یک پایان‌گر یا پایاننده در ابتدا و انتهای یک سیم یا کابل است تا از بازتاب‌شدن سیگنال RF از هر انتها و ایجاد تداخل یا کاهش توان جلوگیری کند. پایاننده معمولاً در انتهای خط انتقال یا گذرگاه زنجیره دیزی (مانند SCSI) قرار می‌گیرد و به گونه ای طراحی شده‌است که با امپدانس AC کابل تطبیق داشته باشد و از این رو بازتابش‌های سیگنال و تلفات توان را به حداقل برساند. به‌طور معمول، یک پایان‌گر نیز در انتهای راه انداز سیم یا کابل قرار
پایان‌گر نیز در انتهای راه انداز سیم یا کابل قرار می‌گیرد، اگر قبلاً بخشی از تجهیزات تولید-سیگنال نیست. انواع پایاننده‌های الکتریکی و سیگنالی. غیرفعال. پایاننده‌های غیرفعال اغلب از یک مقاومت تشکیل شده‌اند، با این حال بارهای راکتیو قابل توجه ممکن است به اجزای غیرفعال دیگری مانند سلف، خازن یا ترانسفورماتور نیاز داشته باشند. فعال. پایاننده‌های فعال از یک تثبیت‌کننده ولتاژ تشکیل شده‌اند که ولتاژ مورد استفاده برای مقاومت (های) پایان‌ساز را در یک سطح ثابت نگه می‌دارد. پایانش کامل اجباری. پایانش کامل اجباری (FPT)
پایانش کامل اجباری. پایانش کامل اجباری (FPT) را می توان در گذرگاه های تک سر که در آن دیودها شرایط فرا و فروجهش را حذف می‌کنند، استفاده کرد. سیگنال بین دو سطح ولتاژ تنظیم شده به طور فعال قفل می شود، که منجر به عملکرد برتر نسبت به یک پایانش فعال استاندارد می شود.
قیامی به رهبری زید بن علی فرزند زین العابدین و نوه پسری حسین بن علی و برادر محمد باقر در ۱۲۲ق یا ۷۴۰ میلادی در کوفه علیه هشام بن عبدالملک و خلافت اموی بود که در نتیجهٔ آن، زید شکست خورد و کشته شد. زید برای تحقیق، توسط حاکم جدید کوفه، در مورد پرداخت‌های حاکم قبلی، عبدالله القسری به او، به آن شهر رفته بود که مردم کوفه مطلع شدند و با او بیعت کرده و او را متقاعد کردند که برای پس گرفتن خلافت از بنی‌امیه قیام کند. مردم کوفه که در سال ۶۱ هجری، پدربزرگ او حسین بن علی را همین‌گونه حمایت نکرده و تنها گذاشتند که باعث
را همین‌گونه حمایت نکرده و تنها گذاشتند که باعث شکست او گردید. قیام زید منجر به شکل‌گیری قیام‌هایی دیگری علیه امویان و مقدمه برای سقوط خلافت اموی شد و همچنین منجر به تشکیل مذهب زیدیه شد که اعتقاد به امام غایب ندارند و معتقدند هرکس از فرزندان حسن یا حسین در برابر ظلم قیام کند، امام حاضر است و باید از او تبعیت کرد. پیش‌زمینه. از خلافت معاویه تا واقعه کربلا. در سال ۴۱ ه‍.ق معاویة بن ابی‌سفیان فرمانروایی قلمروی اسلامی را به دست آورده و خلافت اموی را در آن استوار کرد. معاویه تا زمان مرگش در سال ۶۰ ه‍.ق حکومت را
کرد. معاویه تا زمان مرگش در سال ۶۰ ه‍.ق حکومت را در اختیار داشت و سعی کرد تا زمینهٔ انتقال موروثی خلافت برای فرزندش یزید را فراهم کند. این امر مخالفت بزرگان جامعهٔ اسلامی را در پی داشت. حسین بن علی و شیعیان هوادار وی، خواستار پایبندی معاویه به عهدنامهٔ صلح مبنی بر عدم تعیین جانشین از سوی وی و جمعی دیگر درصدد ایجاد شورای خلافت بودند. پس از مرگ معاویه، کوفیان به حسین بن علی نامه نوشتند و از او خواستند خلافت را برعهده بگیرد. حسین ابتدا نماینده‌ای به نام مسلم بن عقیل را به کوفه فرستاد و هزاران نفر با مسلم بیعت
عقیل را به کوفه فرستاد و هزاران نفر با مسلم بیعت کردند. مسلم نامه‌ای خوشبینانه از اوضاع کوفه برای حسین فرستاد؛ اما در همین حین، یزید، شخصی به نام عبیدالله بن زیاد را به ولایت کوفه گماشت. ابن‌زیاد با مسلم برخورد کرد و مسلم ناچار شد قیام را جلو بیندازد؛ اما قیامش موفقیت‌آمیز نبود و او اسیر و در نهایت کشته شد. کوفیان نیز از برخورد خشن ابن‌زیاد ترسیدند و پشت حسین را خالی کردند. این در حالی بود که حسین در راه کوفه بود. حسین در برخورد با کوفیانِ همراه حر بن یزید ریاحی، به آنها گفت که اگر حامی‌اش باشند، به کوفه
ریاحی، به آنها گفت که اگر حامی‌اش باشند، به کوفه خواهد آمد و اگر نباشند به جای اولش باز خواهد گشت؛ اما ابن‌زیاد اجازهٔ هیچ حرکتی را نمی‌داد و راهی برای حسین غیر از بیعت کردن با یزید یا کشته شدن باقی نگذاشت. حسین کشته‌شدن را ترجیح داد و در نبرد کربلا در دهم محرم ۶۱ به همراه یارانش کشته شد. بنابراین، کوفیان به سرعت پشیمان شدند و قیام توابین و قیام مختار ثقفی شواهدی بر این مدعا هستند. شیعیان پس از کربلا. پس از واقعهٔ کربلا، سجاد چندین سخنرانی داشت که ممکن بود احساسات عمومی را علیه امویان برانگیزد. یزید بعدها
احساسات عمومی را علیه امویان برانگیزد. یزید بعدها سعی کرد مسئولیت قتل حسین بن علی را به گردن ابن‌زیاد بیندازد و از طرفی در ماجرای حره، زمانی که امویان، تمام مردم مدینه را مجبور به بیعت با یزید کردند، تنها کسی که از این قضیه مستثنی شد، سجاد بود. امامت سجاد با فتنه دوم مقارن بود. گروه‌های قدرت‌طلب مختلف در حال مبارزه با یکدیگر بودند و حمایت سجاد از یک از این گروه‌ها، می‌توانست قدرت زیادی به آن گروه ببخشد. اگرچه پیروزی گروه مورد حمایت سجاد می‌توانست شرایط بهتری را برای شیعیان فراهم کند، اما احتمال شکست هم
را برای شیعیان فراهم کند، اما احتمال شکست هم وجود داشت؛ اگر گروه مورد حمایت سجاد شکست می‌خورد، این موضوع نتایج فاجعه‌باری برای شیعیان می‌داشت. خضری می‌گوید سجاد به «مبارزهٔ پنهانی» روی آورده بود؛ چراکه در آن برههٔ حساس، کوچک‌ترین اشتباه می‌توانست شیعه را به نابودی بکشاند. در هر صورت، طی جنگ، حواس خلافت اموی به سرکوب رقبا معطوف شد و باعث شد فشارها علیه شیعیان دست‌کم برای مدتی کاهش یابد. در سال ۹۵ قمری یا ۷۱۳ میلادی، سجاد درگذشت و محمد باقر، رهبری سادات حسینی را برعهده گرفت. اکثر شیعیان او را به‌عنوان امام
را برعهده گرفت. اکثر شیعیان او را به‌عنوان امام پذیرفتند. در دورهٔ او، همزمان با شکل‌گیری مذاهب فقهی اهل‌سنت، شیعیان منزوی کوفه نیز برای حل مسائل فقهی و دیگر امور مذهبی خود سراغ وی می‌رفتند. این شد که محمدباقر مکتب فقهی شیعی را تأسیس کرد. محمد باقر غالباً از سوی امویان تحت فشار قرار داشت تا اینکه در زمان خلافت هشام بن عبدالملک، این فشارها مضاعف شدند؛ حتی برخی منابع شیعی، هشام را مسئول قتل او می‌دانند. محمد باقر هم مثل پدرش، غالباً سیاست تقیه را در پیش گرفته و روی تبیین و تدریس مبانی نظری خود تمرکز کرده
و روی تبیین و تدریس مبانی نظری خود تمرکز کرده بود؛ او از هرگونه اقدام سیاسی عمومی اجتناب می‌کرد و تأکید داشت که به مردم عراق اعتماد ندارد. زید و شیعیان. زید. محتمل است که زید در سال ۷۵ هجری متولد شده باشد. مادر او کنیزی سِنْدی بود که مختار ثقفی به سجاد هدیه کرده بود؛ یا اینکه خود سجاد کنیز را خریده بود. این موضوع که مادر زید، کنیزی غیرعرب بود، باعث می‌شد که واجد شرایط خلافت نباشد. محافل شیعی رابطهٔ محمد باقر و زید را «صمیمانه» توصیف می‌کنند. محمد باقر حتی بعداً در پروندهٔ اختلافِ میان سادات حسنی و حسینی،
بعداً در پروندهٔ اختلافِ میان سادات حسنی و حسینی، زید را بعنوان نماینده‌اش منصوب کرد. زید از علمای بزرگ علویان بود. مادلونگ می‌نویسد: «او از لحاظ دانش، به جایگاه والایی دست پیدا کرده بود». زید در میان مخالفان خلافت اموی، محبوبیت زیادی داشت. تفکرات زید و نگرش محمدباقر. زید سال‌ها قبل از قیامش، اندیشهٔ شورش مسلحانه علیه خلافت اموی را در سر داشت. وی معتقد بود روش مبارزه با رژیم ظالم حتماً باید نظامی و مسلحانه باشد. این طرز تفکر بعدها به «قیام به سیف» مشهور شد. جمله‌ای از زید نقل شده‌است که در آن «» را به
شد. جمله‌ای از زید نقل شده‌است که در آن «» را به معنای «سلاح» تفسیر کرده‌است. به نوشتهٔ رسول جعفریان، این طرز تفسیر نشان‌دهندهٔ اندیشه‌های میلیتاریستی زید است. خضری باور دارد محمد باقر و زید میان خودشان توافقی نانوشته داشتند؛ قرار بود محمد باقر رهبری فکری-علمی را ادامه بدهد و زید و پسرش یحیی مستقیماً به مبارزه با خلافت اموی بپردازند تا درصورت شکست جنبش سیاسی، تشیع در معرض نابودی قرار نگیرد. لکن برخلاف خضری، منابعی مانند دانشنامه اسلام گزارش می‌کنند که گفته می‌شود محمد باقر، زید را هم از قیام کردن برحذر
می‌شود محمد باقر، زید را هم از قیام کردن برحذر می‌داشته‌است. بنا بر روایت مسعودی، وقتی زید از محمد باقر دربارهٔ قیام کردن مشورت خواست، اینطور پاسخ گرفت که نباید روی بیعت کوفیان حساب کرد؛ زیرا آنها قبلاً هم به اعتماد اهل بیت خیانت کرده‌اند. عقیدهٔ دیگر زید این بود که امام بودنِ «امام» بسته به این است که در میان مردم حضور پیدا کرده و حقش را مطالبه کند. در پاسخ، محمد باقر به زید گفت که بر مبنای این نظریه، امام بودنِ پدرشان، سجاد، که چنین مطالبه‌ای نکرده مخدوش خواهد شد. همچنین پیروان زید اعتقاد داشتند که
خواهد شد. همچنین پیروان زید اعتقاد داشتند که «امام»، باید فردی از اهل بیت باشد که در معلومات دینی از بقیه داناتر است. اما پیروان محمد باقر بر این عقیده بودند که معارف دینی لازمه برای یک امام، از طریق نسب (به فردی که خدا تعیین کرده‌است) به ارث می‌رسد. علی‌رغم همهٔ اختلافات ایدئولوژیک، بین محمد باقر و زید روابط خوبی برقرار بود. پروندهٔ موقوفات علی بن ابی‌طالب. موقوفات علی بن ابی‌طالب پس از درگذشت حسن مجتبی در اختیار سادات حسنی قرار گرفته بودند. رهبر سادات حسینی، محمد باقر، زید را بعنوان نمایندهٔ خود منصوب
محمد باقر، زید را بعنوان نمایندهٔ خود منصوب کرد. مادلونگ می‌نویسد این اختلاف فقط بر سر موقوفات نبوده‌است بلکه احتمالاً سادات حسنی داعیهٔ امامت و خلافت را هم داشته‌اند. او همچنین می‌نویسد که عبدالله بن حسن برای خود و بعدتر برای پسرش جاه‌طلبی‌هایی داشت. رسول جعفریان می‌نویسد منشأ اختلاف آنجا بود که عبدالله بن حسن، پسرش محمد را «قائم آل محمد» معرفی کرد. بنی عباس نیز به اختلافات دامن می‌زدند. گزارش شده‌است که عبدالله بن حسن، زید را نزد والی مدینه به داشتن ادعای خلافت متهم کرد؛ او همچنین این موضوع را پیش کشید
خلافت متهم کرد؛ او همچنین این موضوع را پیش کشید که زید به این دلیل که مادرش کنیزی غیرعرب بوده‌است، صلاحیت خلافت را ندارد. زید از این بابت نزد فاطمه بنت حسین، مادر عبدالله بن حسن (که عمه زید نیز محسوب می‌شد)، گلایه کرد؛ ولی مادرِ عبدالله به او گفت که در ازای توهینی که به مادر زید شده، زید می‌تواند متقابلاً به مادر عبدالله توهین کند. زید بعداً با افترا زدن به مادر عبدالله، از او انتقام گرفت. والی مدینه نیز از این اختلافات استفاده می‌کرد تا آبرو و حیثیت خاندان علی را نزد مردم ضایع کند. وقتی زید متوجه این
علی را نزد مردم ضایع کند. وقتی زید متوجه این موضوع شد، از پرونده کنار کشید و به عبدالله بن حسن اطمینان داد که دیگر این موضوع را نزد والی مدینه مطرح نخواهد کرد. امامت جعفر صادق. در سال ۱۱۴ محمد باقر درگذشت. در پی وفات وی پیروانش به چند گروه تقسیم شدند، در این میان گروهی نیز به زید بن علی ملحق شدند؛ لکن غالب پیروان محمد باقر بنا بر نصّ او، معتقد به امامت جعفر صادق شدند. دفتری می‌گوید احتمالاً بخاطر همین نص بود که عده‌ای از طرفداران زید نیز دست از حمایت از حرکات انقلابی او کشیدند و دور جعفر صادق جمع شدند.
حرکات انقلابی او کشیدند و دور جعفر صادق جمع شدند. جنبش و نظریات زید از قبل از امامت جعفر صادق به خوبی جا افتاده بودند؛ زمانی که جعفر صادق به امامت رسید، توجه‌ها معطوف اظهارنظرهای انقلابی زید بود. زید عموی جعفر صادق محسوب می‌شد. جعفر صادق نیز مانند پدرش علیه زید اقدامی نمی‌کرد؛ صادق حتی آشکارا احترام زیادی به زید می‌گذاشت. در برخی منابع شیعی نظیر "رجال النجاشی" و "المحاسن" گزارش شده‌است که زید به امامت جعفر صادق اذعان داشته و گفته‌است: «جعفر، امام ما در حلال و حرام است». جعفریان می‌گوید روایاتی هم وجود
حلال و حرام است». جعفریان می‌گوید روایاتی هم وجود دارند که با روایت مزبور تعارض دارند. او احتمال می‌دهد که زید، امامت علمی جعفر صادق را قبول داشته، لکن درمورد امامت سیاسی اینطور نبوده و بدون اذن جعفر صادق به قیام اقدام کرده‌است. جعفریان با برشمردن شواهد و قرائن، می‌گوید جعفر صادق از قیام زید «راضی نبوده»، ولی شخصیت اخلاقی او را تأیید می‌کرده‌است. رحمتی و ناجی (در "دانشنامه جهان اسلام") می‌گویند که جعفر صادق، زید را صراحتاً از قیام منع نکرد. بین مرگ و زندگی، زید، مرگ را انتخاب کرد. قضیه عبدالله القسری. در
زید، مرگ را انتخاب کرد. قضیه عبدالله القسری. در جمادی الاول سال ۱۲۰ هجری، «عبدالله القَسْری»، والی کوفه، عزل شد و یوسف بن عمر ثقفی جانشین وی شد. یوسف بن عمر که از اقوام هشام بن عبدالملک بود. عبدالله القسری را برای یافتن مسائل فساد مالی او تحت شکنجه قرار داد یا القسری تحت شکنجه اقرار کرد یا اینکه دیگرانی گفتند که او مبالغی را برای زید بن علی فرستاده‌است. هشام به‌طور کلی نسبت به زید نگاهی منفی داشت و از جانب وی احساس خطر می‌کرد. از زید نقل شده‌است که شخصی در حضور او و هشام، به محمد توهین کرد ولی هشام هیچ
در حضور او و هشام، به محمد توهین کرد ولی هشام هیچ عکس‌العملی نشان نداد. زید را به کوفه خوانده شد تا از او در مورد اتهامات مالی سؤال و جواب کنند. وقتی مردم کوفه خبردار شدند با او ملاقات کرده و با او بیعت کردند تا در برابر هشام قیام کند. ولی در زمان جنگ، همانند پدربزرگش حسین او را تنها گذاشتند. گفته شده‌است که زید آنها را رافضی خواند چون در آخرین ساعات زندگی او را ترک کردند. بهانه اهل کوفه برای ترک زید امتناع او از توهین به دو خلیفه ابوبکر و عمر بود. زید به سختی روافض را سرزنش کرد و این نام را سلفی‌ها تا
سختی روافض را سرزنش کرد و این نام را سلفی‌ها تا امروز برای اشاره به شیعیان دوازده امامی به کار می‌برند. مقدمات. در آخرین ساعات منتهی به قیام، وقتی زید مقدمات قیامش را مهیا می‌کرد، عده‌ای از شیعیان از زید دربارهٔ خلافت شِیْخَیْن (ابوبکر و عمر) پرسیدند. زید پاسخ داد که «خدا آنها را رحمت کند، اگرچه خلافت حق اهل بیت بود و آنها این حق را پایمال کردند؛ اما طبق قرآن و سنت و عدالت رفتار کردند». بدین‌ترتیب زید از دو خلیفهٔ اول تَبَرّی نکرد. حالت دیگری از روایت این است که لشکریان زید از ابوبکر انتقاد می‌کردند که زید
که لشکریان زید از ابوبکر انتقاد می‌کردند که زید آنها را از این کار منع کرد. این موضع‌گیری زید، گروهی از شیعیان را از او دور کرد. جمعیت کثیری بیعت خود را با زید شکستند. به روایتی، زید این افراد را «رافضی» خواند. بدین‌ترتیب، شیعیان بر سر حمایت یا عدم حمایت از زید، دو گروه شدند. نجاشی ذیل نام یکی از اصحاب محمد باقر نوشته‌است که این شخص، تنها فرد از اصحاب محمد الباقر بود که در قیام زید شرکت کرد؛ به تعبیر دیگر، می‌توان از گزارش نجاشی چنین برداشت کرد که تنها یک نفر از اصحاب محمد باقر در قیام زید شرکت جست. خروج.
از اصحاب محمد باقر در قیام زید شرکت جست. خروج. روز دوم. فرهاد دفتری، مورخ، مرگ زید را با این جملات توصیف می‌کند: «یک واقعهٔ تراژدیک که یادآور سرنوشت حسین (پدربزرگ زید) بود». تأثیرات، نظرات و تحلیلها. نظرات شیعیان. احادیثی که از محمد باقر و جعفر صادق دربارهٔ قیام زید بن علی نقل شده‌اند، سه دسته‌اند.
پاسِ گل در فوتبال، کمکی است که به گلزنی ختم می‌شود. آمار و ارقام پاس‌ گل‌های بازیکنان معمولا به‌طور رسمی توسط سازمان‌‌ها (مانند کنفدراسیون‌ها) و مسئولان یک مسابقه یا به‌طور غیررسمی توسط روزنامه‌نگاران یا وب‌سایت‌های ورزشی ثبت می‌شوند. آمار پاس گل‌ها تا پایان قرن بیستم تقریبا حفظ نشدند؛ زیرا منابع موثق و پیشرفتهٔ زیادی برای ثبت آنها وجود نداشتند؛ اگرچه گزارش‌های مربوط به مسابقات معمولاً یک بازیکن را به عنوان سازندهٔ گل توصیف می‌کردند. از سال ۱۹۹۰، بسیاری از سازمان‌ها و تورنمنت‌ها آمار و ارقام پاس گل‌ها را
سازمان‌ها و تورنمنت‌ها آمار و ارقام پاس گل‌ها را حفظ کرده‌اند . انواع. پاس گل‌ها به طور کلی به دو دسته تقسیم میشوند: پاس گل مستقیم و پاس گل غیرمستقیم. در ادامهٔ مطالب، برای توضیح و فهمیدن آسان‌تر آنها، دو بازیکن خیالی تصور شده‌اند: بازیکن الف (پاسور) و بازیکن ب (گلزن) که هم‌تیمی هستند. پاس گل مستقیم. این نوع، رایج‌ترین و مشهورترین نوع پاس گل است که بیشتر سازمان‌ها، مسئولان تورنمنت‌ها و منابع مانند اوپتا آن را برای بازیکنان به حساب می‌آورند. اگر بازیکن الف توپ را به بازیکن ب برساند و بازیکن ب گل بزند،
الف توپ را به بازیکن ب برساند و بازیکن ب گل بزند، بازیکن الف پاس گل داده است؛ اما اگر این پاس قبل از رسیدن به بازیکن ب به کسی برخورد کند و توپ دچار انحراف (تغییر مسیر) شود، پاس گل نخواهد بود. در واقع، این پاس گل متعلق که بازیکنی است که قبل از اینکه زنندهٔ گل توپ را بگیرد، آخرین ضربه را به توپ وارد کرده است. پاس گل‌ غیرمستقیم. این دسته از پاس گل‌ها شامل چند نوع می‌شوند. برخی از منابع مانند سایت ترنسفرمارکت در سال ۲۰۰۸ شروع به احتساب آنها کردند. این پاس گل‌ها عبارت‌اند از: ‌پنالتی‌ِ گرفته‌شده. اگر در محوطه
عبارت‌اند از: ‌پنالتی‌ِ گرفته‌شده. اگر در محوطه جریمه روی بازیکن الف خطا صورت بگیرد (یعنی بازیکن الف پنالتی بگیرد) و او اجازه بدهد که بازیکن ب ضربه پنالتی را بزند و بازیکن ب این پنالتی را تبدیل به گل کند، بازیکن الف پاس گل داده است. ‌شوت‌ برگشتی (ریباند) دروازه‌بان و تیرک دروازه. اگر بازیکن الف به سمت دروازه شوت بزند و دروازه‌بان حریف با سِیوش توپ رو برگرداند یا توپ پس از برخورد به تیرک درواره برگردد و بازیکن ب این توپِ برگشتی را گل کند، یک پاس گل برای بازیکن الف ثبت می‌شود. ‌پاس‌ منحرف‌شده. مانند پاس گل
الف ثبت می‌شود. ‌پاس‌ منحرف‌شده. مانند پاس گل مستقیم است؛ با این تفاوت که حتی اگر پاس بازیکن الف قبل از رسیدن به بازیکن ب به کسی برخورد کند و توپ دچار انحراف (تغییر مسیر) شود، پاس گل برای بازیکن الف ثبت می‌شود. پاس گل به خودی. اگر بازیکن الف باعث شود که بازیکن حریف گل به خودی بزند (یعنی بازیکن حریف، پاس یا شوت بازیکن الف را اشتباها وارد دروازه تیم خود کند) برای بازیکن الف پاس گل ثبت می‌شود. بیشترین پاس گل در قرن ۲۱. عددِ مقابل نام هر بازیکن، تعداد پاس گل‌های آن بازیکن در کل دوران حرفه‌ای‌اش است. آخرین
آن بازیکن در کل دوران حرفه‌ای‌اش است. آخرین به‌روزرسانی: ۲۸ فوریه ۲۰۲۴
دانشگاه هوسون یک دانشگاه خصوصی در بنگر، مین است. این دانشگاه مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهد. در پاییز 2020 تعداد 3476 دانشجو شامل 799 دانشجوی کارشناسی ارشد در این دانشگاه ثبت نام کرده‌است. دانشگاه هوسون یکی از سه دانشگاه در منطقه بانگور (دانشگاه مین در آگوستا و دانشگاه مین) و تنها دانشگاه خصوصی در این منطقه است.
امیرکبیر میرزا محمدخان دولو قاجار ملقب به رکن‌الدوله و تاج‌بخش رئیس قبیلهٔ دولو (یکی از دو قبیلهٔ ایل قاجار) در هنگام تأسیس سلطنت قاجار بود. او پسر حسن‌خان دولو قاجار بیگلربیگی استرآباد، پدر الله‌یار خان آصف‌الدوله و گلین خانم (همسر عباس میرزا) بود. در ۱۲۰۰ قمری، آقامحمدخان قاجار او را به حکومت قزوین منصوب نمود و حکومتش تا اوایل سال ۱۲۰۹ قمری در آنجا ادامه داشت. در این سال و پس از سقوط حکومت زندیه، آقامحمدخان او را به تهران خواست و به سمت بیگلربیگی تهران برگزید. در سال ۱۲۱۷ قمری، فتحعلی‌شاه دختر او را به
در سال ۱۲۱۷ قمری، فتحعلی‌شاه دختر او را به نکاح عباس میرزا درآورد و عروسی بسیار مفصلی برای او گرفت. علاوه بر عباس میرزا، خودِ فتحعلی‌شاه و دو فرزند دیگر او (شیخعلی میرزا و محمدرضا میرزا) نیز داماد میرزا محمدخان بوده‌اند. میرزا محمدخان بسیار مورد اطمینان آقامحمدخان بوده و هر زمان که به مسافرت و یا به جنگ می‌رفت، حکومت تهران را تحت نظر او می‌گذاشت. در سال ۱۲۰۹، پس از این که لطفعلی‌خان زند در بم دستگیر شد، آقامحمدخان در کرمان با دست خود، از هر دو چشم او را نابینا کرد و سپس او را تحت‌الحفظ به تهران فرستاد. پس
کرد و سپس او را تحت‌الحفظ به تهران فرستاد. پس از ورود به تهران، میرزا محمدخان بیگلربیگی بنا به اشاره و دستور آقامحمدخان مأمور اجرای قتل او گردید و پس از کشتنش در امامزاده زید تهران به خاک سپرده شد. پس از قتل آقامحمدشاه در شوشی، میرزا محمدخان به اتفاق میرزا شفیع مازندرانی حصار و برج شهر را محکم و دروازه‌های تهران را بست و تا رسیدن ولیعهد از شیراز، احدی از مدعیان سلطنت را به درون شهر راه نداد. میرزا محمدخان یکی از پنج امیر بزرگ در دوران آغازین قاجار بود که صاحب عنوانِ خطابیِ «امیرکبیر» پیش از اسم خود بود. پس
عنوانِ خطابیِ «امیرکبیر» پیش از اسم خود بود. پس از میرزا محمدخان، یکی از پسرانش به نام محمدباقرخان به منصب بیگلربیگی تهران منصوب شد.
سرکوب رای‌دهندگان در ایالات متحده تلاش‌های قانونی و غیرقانونی مختلف برای جلوگیری از استفاده واجدان شرایط از حق رای خود است. در جایی که یافت می‌شود، چنین تلاش‌هایی برای سرکوب رأی دهندگان بر اساس ایالت، دولت محلی، حوزه و انتخابات متفاوت است. سرکوب رأی دهندگان در طول تاریخ برای تبعیض نژادی، جنسیتی، سنی و معلولیتی مورد استفاده قرار گرفته است. قبل و در طول جنگ داخلی آمریکا، آفریقایی-آمریکایی‌ها قادر به رای دادن نبودند. پس از جنگ داخلی، به همه آفریقایی-آمریکایی‌ها حق رای اعطا شد، که باعث شد برخی از دموکرات‌های
حق رای اعطا شد، که باعث شد برخی از دموکرات‌های جنوبی و ایالت‌های کنفدراسیون سابق اقداماتی مانند مالیات‌های نظرسنجی یا آزمون‌های زبان را انجام دهند که ظاهراً در آن زمان با قانون اساسی ایالات متحده مغایرت نداشت، اما از آنها استفاده می‌شد. دسترسی به رأی دهی را محدود و متوقف کنید. دسترسی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به ثبت نام و رای دادن اغلب تا قانون حقوق مدنی۱۹۶۴ دشوار بود و همچنان موضوع بحث است. زنان آمریکایی تا قبل از اصلاحیه نوزدهم در سال۱۹۲۰ از حق رای حمایت شده در قانون اساسی برخوردار نبودند، در حالی که حق
شده در قانون اساسی برخوردار نبودند، در حالی که حق رای بومیان آمریکا تا سال۱۹۲۴ با قانون شهروندی هند به‌طور کامل تصویب نشد. تا سال۱۹۷۱، با تصویب اصلاحیه بیست و ششم، حداقل سن رای دادن در ایالات متحده ۲۱سال بود، نه ۱۸ سال. اصلاحیه قانون اساسی برای بهبود دسترسی به رای دادن برای سالمندان و معلولان در سال ۱۹۸۴ تصویب شد. بر اساس گزارش مرکز عدالت برنان، تا ۲۴ مارس ۲۰۲۱، بیش از ۳۶۱ لایحه که دسترسی به رای را محدود می‌کند در ۴۷ ایالت ارائه شده است. رای. حق رای سیاه پوستان و بومیان آمریکا. تصویب پانزدهمین متمم در سال
و بومیان آمریکا. تصویب پانزدهمین متمم در سال ۱۸۷۰ حق رای را برای مردان از همه نژادها، از جمله بردگان سابق، تضمین کرد. در ابتدا، این منجر به مشارکت بالای رأی دهندگان در میان آفریقایی-آمریکایی‌ها در جنوب شد. در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۸۸۰، اکثریت رای دهندگان آفریقایی-آمریکایی واجد شرایط در هر ایالت جنوبی به جز دو مورد، رأی دادند. در هشت ایالت جنوبی، مشارکت سیاهپوستان برابر یا بیشتر از سفیدپوستان بود. در پایان دوران بازسازی، ایالت‌های جنوبی شروع به اجرای سیاست‌هایی برای سرکوب رای دهندگان
شروع به اجرای سیاست‌هایی برای سرکوب رای دهندگان سیاه‌پوست کردند. پس از سال ۱۸۹۰، کمتر از ۹۰۰۰ نفر از ۱۴۷۰۰۰ رای دهنده آفریقایی-آمریکایی واجد شرایط می‌سی‌سی‌پی برای رای دادن ثبت نام کردند یا حدود ۶٪. لوئیزیانا از ۱۳۰۰۰۰ رای دهنده آفریقایی-آمریکایی ثبت شده در سال۱۸۹۶ به۱۳۴۲ در سال۱۹۰۴ رسید (حدود ۹۹درصد کاهش). بین پایان دوران بازسازی و تصویب قانون حقوق مدنی در سال ۱۹۶۴، حقوق رأی دهندگان سیاه‌پوست به‌طور مکرر نقض می‌شد. تصمیم در مورد دادگاه داخلی چروکی جورجیا در سال ۱۸۳۱ به این معنی بود که مردم بومی اساساً تا
سال ۱۸۳۱ به این معنی بود که مردم بومی اساساً تا تصویب اصلاحیه ۱۵، زمانی که زمینه خاصی برای حق رای به دست آمد، حق رأی ندارند. بومیان آمریکا تا زمان قانون شهروندی هند در سال ۱۹۲۴ همچنان با چالش رای دادن مواجه بودند. مالیات رای‌گیری. مالیات‌های رای‌گیری برای سلب حق رای رای‌دهندگان، به ویژه آفریقایی-آمریکایی‌ها و سفیدپوستان فقیر در جنوب استفاده شد. مالیات‌های رای‌گیری در دهه ۱۸۹۰ شروع شد و از واجدین شرایط رای دادن می‌خواست قبل از رای دادن مبلغی را پرداخت کنند. برخی از سفیدپوستان فقیر اگر اجدادی داشتند که قبل
برخی از سفیدپوستان فقیر اگر اجدادی داشتند که قبل از دوران جنگ داخلی رای می‌داد، پدربزرگ می‌شدند. این بدان معنا بود که آنها از پرداخت مالیات معاف بودند. یازده ایالت جنوبی (آلاباما، آرکانزاس، فلوریدا، جورجیا، لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی، تنسی، تگزاس و ویرجینیا)، و همچنین چندین ایالت خارج از جنوب، مالیات‌های رای‌گیری وضع کردند. مکانیسم مالیات رای‌گیری بر اساس ایالت به ایالت متفاوت بود. در آلاباما، مالیات رای‌گیری انباشته بود، به این معنی که یک مرد برای رای دادن باید از بیست و یک
معنی که یک مرد برای رای دادن باید از بیست و یک سالگی به بعد تمام مالیات‌های رای‌گیری را می‌پرداخت. در ایالت‌های دیگر، مالیات‌های رای‌گیری باید چندین سال قبل از واجد شرایط بودن برای رای دادن پرداخت می‌شد. اجرای قوانین مالیاتی رای‌گیری ناهموار بود. مقامات انتخاباتی این اختیار را داشتند که آیا از رأی‌دهندگان رسید مالیاتی رای‌دهی درخواست کنند یا نه. قانون اساسی بودن مالیات رای‌گیری توسط دادگاه عالی در سال ۱۹۳۷ و بار دیگر در سال ۱۹۵۱ توسط دادگاه فدرال در "باتلر علیه"."تامپسون" با وجود تأییدیه‌های قضایی، محبوبیت