payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کامل ماشین میزبان را می‌دهد در حالی که VM سنتی، سیستم عامل میهمان را در وضعیتی غیرممتاز، برای دسترسی به ماشین واقعی تنظیم می‌کند. بررسی اجمالی. اصطلاح «مشارکتی» برای توصیف دو نهاد که به شکل موازی کار می‌کنند، استفاده می‌شود. در واقع لینوکس مشارکتی، هسته دو سیستم عامل مختلف را به دو کوروتین بزرگ تبدیل می‌کند. هر هسته به‌طور کامل، زمینه و فضای آدرس CPU خود را دارد و خود تصمیم می‌گیرد که چه زمانی کنترل را به شریک خود بازگرداند. با این حال، در حالی که هر دو هسته از نظر تئوری دسترسی کامل به سخت‌افزار واقعی را
از نظر تئوری دسترسی کامل به سخت‌افزار واقعی را دارند، سخت‌افزار رایانه‌های شخصی مدرن برای کنترل همزمان توسط دو سیستم عامل مختلف طراحی نشده‌است؛ بنابراین، هسته میزبان در کنترل سخت‌افزار واقعی است و هسته میهمان شامل درایورهای خاصی است که با میزبان ارتباط برقرار می‌کند و دستگاه‌های مهم مختلفی را در اختیار سیستم عامل میهمان قرار می‌دهد. میزبان می‌تواند هسته هر سیستم‌عاملی باشد که ابتدایی‌های اولیه را صادر می‌کند که به درایور قابل حمل لینوکس مشارکتی اجازه می‌دهد در حالت CPL0 اجرا شود (حلقه ۰) و حافظه را تخصیص
در حالت CPL0 اجرا شود (حلقه ۰) و حافظه را تخصیص دهد. تاریخ. دان آلونی در ابتدا، توسعه لینوکس مشارکتی را به عنوان یک پروژه تحقیقاتی بر اساس کار مشابهی با لینوکس حالت کاربر آغاز کرد. او توسعه را در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۴ اعلام کرد. در ژوئیه ۲۰۰۴ مقاله ای را در همایش لینوکس ارائه کرد. منبع تحت مجوز عمومی عمومی گنو منتشر شد. سایر توسعه دهندگان از آن زمان به بعد وصله‌ها و اضافات مختلفی را به نرم‌افزار ارائه کرده‌اند. مقایسه‌ها. لینوکس مشارکتی تفاوت قابل توجهی با مجازی سازی کامل x86 دارد که به‌طور کلی با اجرای سیستم
سازی کامل x86 دارد که به‌طور کلی با اجرای سیستم عامل میهمان در یک حالتی با امتیاز کمتر نسبت به هسته میزبان، و با داشتن تمام منابع تفویض شده توسط هسته میزبان، کار می‌کند. در مقابل، لینوکس مشارکتی یک هسته لینوکس اصلاح شده را اجرا می‌کند که از این نظر "مشارکت" می‌کند که مسئولیت اشتراک‌گذاری منابع با هسته NT را بر عهده می‌گیرد و شرایط مسابقه را تحریک نمی‌کند. توزیع. بیشتر تغییرات در پچ لینوکس مشارکتی روی درخت i386 است - تنها معماری پشتیبانی شده برای مشارکت در زمان نگارش این مقاله. تغییرات دیگر بیشتر، اضافه شدن
نگارش این مقاله. تغییرات دیگر بیشتر، اضافه شدن درایورهای مجازی است: cobd (دستگاه بلوک)، conet (شبکه) و cocon (کنسول). اکثر تغییرات در درخت i386 شامل کد اولیه و کد راه اندازی است. هدف از طراحی هسته لینوکس مشارکتی این است که تا حد امکان به هسته مستقل i386 نزدیک شود، بنابراین همه تغییرات، بومی سازی شده و تا حد امکان به حداقل می‌رسد. بسته coLinux یک پورت از هسته لینوکس و یک دستگاه شبکه مجازی را نصب می‌کند و می‌تواند به‌طور همزمان تحت نسخه ای از سیستم عامل ویندوز مانند Windows 2000 یا Windows XP اجرا شود. از
مانند Windows 2000 یا Windows XP اجرا شود. از ماشین مجازی ای مانند VMware استفاده نمی‌کند. دبیان، اوبونتو، آرچ‌‌، فدورا و جنتو به شکل ویژه در میان کاربران coLinux محبوب هستند. به دلیل ساختار نسبتاً غیرعادی سخت‌افزار مجازی، نصب توزیع‌های لینوکس تحت coLinux به‌طور کلی دشوار است؛ بنابراین، کاربران در بیشتر موارد، از نصب لینوکس موجود بر روی یک پارتیشن واقعی، یا یک تصویر سیستم فایل آماده توزیع شده توسط پروژه استفاده می‌کنند. تصاویر سیستم فایل با روش‌های مختلفی ساخته می‌شوند، از جمله، گرفتن تصاویر از یک سیستم
ساخته می‌شوند، از جمله، گرفتن تصاویر از یک سیستم لینوکس معمولی، یافتن راه‌هایی برای اجرای نصب‌کننده‌ها با سخت‌افزار عجیب، ساختن نصب‌ها به دست خود با استفاده از مدیر بسته یا به‌سادگی ارتقاء تصاویر موجود با استفاده از ابزارهایی مانند yum و apt. یک راه آسان‌تر برای دریافت یک تصویر سیستم فایل به‌روز، استفاده از QEMU برای نصب لینوکس و «تبدیل» تصویر با حذف ۶۳ بلوک ۵۱۲ بایتی اول، همان‌طور که در ویکی coLinux توضیح داده شده‌است. از آنجایی که coLinux به سخت‌افزار گرافیکی بومی دسترسی ندارد، X Window یا X سرورها
گرافیکی بومی دسترسی ندارد، X Window یا X سرورها مستقیماً تحت coLinux اجرا نمی‌شوند، اما می‌توان یک سرور X، تحت ویندوز، مانند Cygwin/X یا Xming را با استفاده از KDE یا GNOME یا با تقریباً هر برنامه و توزیع لینوکس دیگری، نصب کرد. همه این مشکلات را می‌توان با استفاده از توزیع‌های مبتنی بر coLinux مانند andLinux، مبتنی بر اوبونتو، یا TopologiLinux، بر اساس Slackware، رفع کرد.
گوردان ایروویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد.
ایلیاس پاشیچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
میلوراد میلوتینوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال لشو دو فوند، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
دیپتیک مارتن ون نیوونهو یک نقاشی در سال ۱۴۸۷ میلادی از هانس مملینگ می باشد.که در قسمت چپ مادر و کودک و در قسمت راست مارتن ون نیوونهو را ارائه می کند. تا به امروز این نقاشی در بیمارستان سنت جان در بروژ محافظت می شود. و این نقاشی فاقد امضا می باشد، ولی همواره از روز های میانی قرن نوزدهم به هانس مملینگ پیوند داده شده است. تفسیر. این نقاشی یک نمونه نخستین از یک دولوحی عبادی نخستینی هلندی می باشد که همیشه قاب و لولاهای مهم را نگهداری نموده است. یک نوآوری نوین صحنه را به جای پس‌زمینه تک بوم در یک اتاق مستدام
صحنه را به جای پس‌زمینه تک بوم در یک اتاق مستدام نمایان می کرد. پنجره قسمت چپ بالا از ریشه شیشه ای زلال بود که چشم اندازی را نمایان می کرد. تلفیق در مرحله بعد تحول پیدا کرد تا نشان ون نیوونهو در اینجا نمایان گردد وجود این در پانل های بیرونی اغلب از این متمایز بود. ۴ تصویر از دست کاشت بذر محاصره شده است، تجنیس بر اسم وقف کننده که به مفهوم "از باغ نوین" می باشد. همین نشان بر روی قفل کتاب در روبروی ون نیوونهو نیز هم به چشم می خورد.
کوپا ایتالیا ۲۲–۲۰۲۱ (با نام تجاری کوپا ایتالیا Frecciarossa به دلایل حمایت مالی از دور دوم) هفتاد و پنجمین دورهٔ جام ملی در فوتبال ایتالیا بود. تعداد تیم‌های شرکت کننده از ۷۸ تیم در فصل قبل به ۴۴ باشگاه کاهش یافت. یوونتوس مدافع عنوان قهرمانی بود. آنها در فینال پس از وقت اضافه با نتیجه ۴–۲ مغلوب اینتر میلان شدند. این هشتمین قهرمانی اینتر در کوپا ایتالیا و اولین قهرمانی آنها از سال ۲۰۱۱ بود.
آبی تیره فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی ران شلتون است. در این فیلم بازیگرانی همچون کرت راسل، برندن گلیسون، اسکات اسپیدمن، مایکل میشل، لولیتا داویدوویچ، وینگ ریمز، مستر پی، کوراپت، دش میهوک، جاناتان بنکس، گراهام بکل، لولیتا داویدوویچ، مارین هینکل و کندی الکساندر ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه. تحقیقات دربارهٔ سرقتی که منجر به قتل شده است باعث بروز سلسله اتفاقاتی می‌شود که افسر پلیس لس آنجلس «الدن پری» را وادار می‌کند روشهای خشن خود را زیر سؤال ببرد…
کوپا ایتالیا ۲۳–۲۰۲۲ (با نام تجاری کوپا ایتالیا Frecciarossa به دلایل حمایت مالی از دور دوم) هفتاد و ششمین دوره جام ملی در فوتبال ایتالیا است. ۴۴ تیم شرکت کننده وجود دارد. اینتر میلان مدافع عنوان قهرمانی است. زمان بازی‌ها تا ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ و از ۲۶ مارس ۲۰۲۳ CEST () بود. زمان‌های روزهای موقت ("زمستان") CET () بود.
رؤیاپردازان یا خیال‌باف‌ها با نام کامل خیال‌باف‌ها: الهام گرفته از یک داستان واقعی فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی جان گاتینز است. در این فیلم بازیگرانی همچون کرت راسل، داکوتا فانینگ، کریس کریستوفرسون، فردی رودریگز، لوئیس گازمن، الیزابت شو، دیوید مورس، اودد فهر و کن هاوارد ایفای نقش کرده‌اند. داستان. بن کرین، مربی اسب، آن‌چنان دل به کار سپرده که از توجه به دختر باهوش و کنجکاوش، کیل، غافل مانده است. کیل که مصمم است پدرش به قولی که به او داده عمل کند، او را وادار می‌کند تا او را با خود به محل کار ببرد، و
وادار می‌کند تا او را با خود به محل کار ببرد، و موفق هم می‌شود. «سوینیادور»، اسبی که قرار است همان روز در مسابقه شرکت کند، از ترک اصطبل سر باز می‌زند. بن اشاره می‌کند که یکی از پاهای او گرم‌تر از حد معمول است، اما پالمر، رئیسش، به او دستور می‌دهد که هر طور شده اسب را به میدان ببرد. در جریان مسابقه، اسب به‌شدت آسیب می‌بیند و پالمر خواهان کشتن او می‌شود. بن که نمی‌خواهد دخترش شاهد این صحنه باشد، با پالمر معامله‌ای می‌کند؛ اسب را به مالکیت خود درمی‌آورد، اما شغلش را از دست می‌دهد. بی‌کار و در آستانه از دست
شغلش را از دست می‌دهد. بی‌کار و در آستانه از دست دادن ملکش، تصمیم می‌گیرد اسب را، که حالا لقب «سونیا» را دارد، برای تولید مثل به کار گیرد. پای آسیب‌دیدهٔ سونیا گچ گرفته می‌شود و روند بهبودی آغاز می‌شود. کیل که از همان نگاه نخست دل به سونیا بسته، شب‌ها مخفیانه به اصطبل می‌رود تا او را ببیند. او همچنین پنهانی به دیدار پدربزرگش، «پاپ» ــ پدر بن ــ می‌رود؛ مردی که با شوق فراوان چیزهایی دربارهٔ اسب‌ها به نوه‌اش می‌آموزد. آن‌ها برای انتخاب نریان به مزرعه‌ای می‌روند، اما هزینهٔ جفت‌گیری بیش از توانشان است. پاپ
اما هزینهٔ جفت‌گیری بیش از توانشان است. پاپ مقداری پول به بن می‌دهد تا برای این کار استفاده کند، و بن با اکراه آن را می‌پذیرد. بااین‌حال، پیش از آن‌که جفت‌گیری انجام شود، دامپزشک معاینه‌ای انجام می‌دهد و مشخص می‌شود که سونیا نمی‌تواند باردار شود. پس از آن، کیل مکالمه‌ای بین پدر و مادرش، لیلی، را می‌شنود که در آن بن می‌گوید سونیا زندگی‌شان را نابود کرده، چون نمی‌تواند کره‌ای بیاورد. لیلی پاسخ می‌دهد که سونیا بهترین اتفاقی بوده که برایشان افتاده است، چراکه سبب شده بن بالاخره وقتش را با کیل بگذراند. بن، که
سبب شده بن بالاخره وقتش را با کیل بگذراند. بن، که خشمگین شده، می‌گوید اگر کیل آن روز همراهش نبود، اجازه می‌داد سونیا را بکشند. کیل که از شنیدن این حرف دل‌شکسته شده، تصمیم به فرار از خانه می‌گیرد و سونیا را زین می‌کند. در همین هنگام، بن وارد اصطبل می‌شود و پیش از آن‌که از ماجرا سردرآورد، سونیا با سرعت از جا می‌پرد و کیل را با خود می‌برد. بن با کامیونش به‌سرعت دنبال آن‌ها می‌رود و پس از رسیدن، کیل را نجات می‌دهد و درمی‌یابد که سونیا، با وجود آسیب قبلی، هنوز بسیار سریع است. پدر و دختر تصمیم می‌گیرند سونیا را
سریع است. پدر و دختر تصمیم می‌گیرند سونیا را وارد مسابقه کنند. ولی پس از آن‌که سونیا در یک مسابقهٔ خریدنی شرکت می‌کند و از سوی فردی دیگر خریداری می‌شود، کیل از دست پدرش خشمگین می‌شود. در شب جلسهٔ اولیا و مربیان در مدرسه، بن داستانی را که کیل دربارهٔ پادشاهی و اسب وفادارش نوشته، می‌خواند و درمی‌یابد که خانواده‌اش چقدر به سونیا نیاز دارند. او با پولی که از پدرش می‌گیرد، سونیا را بازمی‌خرد. سپس کیل تصمیم می‌گیرد سونیا را در مسابقهٔ بزرگ «جام کلاسیک بریدرز» شرکت دهد، با «منی»، همکار بن، به‌عنوان سوارکار. آن‌ها
دهد، با «منی»، همکار بن، به‌عنوان سوارکار. آن‌ها تمرین را آغاز کرده و یک پشتیبان مالی ثروتمند نیز پیدا می‌کنند. در روز مسابقه، بن متوجه گرمای پای سونیا می‌شود و با تردید به این می‌اندیشد که شاید نباید او را وارد میدان کند، چون می‌ترسد دوباره آسیب ببیند. اما سونیا از بازگشت به اصطبل سر باز می‌زند. درنهایت، منی و سونیا وارد میدان می‌شوند و پیروز می‌شوند.
کوپا ایتالیا ۲۱–۲۰۲۰ (با نام تجاری جام تی‌آی‌ام ویژن به دلایل حمایت مالی در طول فینال) هفتاد و چهارمین دورهٔ جام ملی در فوتبال ایتالیا بود. ناپولی مدافع عنوان قهرمانی بود، اما در نیمه نهایی مقابل آتالانتا شکست خورد. یوونتوس با شکست ۲–۱ آتالانتا در فینال رکورد چهاردهمین عنوان قهرمانی را به‌دست آورد. این فصل آخرین فصل با ۷۸ تیم است. از فصل بعد، فرمت با ۴۴ تیم بود.
کوپا ایتالیا ۲۰–۲۰۱۹ (با نام تجاری کوپا ایتالیا کوکا کولا به دلایل حمایت مالی در طول فینال) هفتاد و سومین دورهٔ جام ملی در فوتبال ایتالیا بود. لاتزیو مدافع عنوان قهرمانی بود که هفتمین عنوان خود را در مهٔ ۲۰۱۹ مقابل آتالانتا به‌دست آورد، اما در مرحلهٔ یک چهارم نهایی توسط ناپولی حذف شد. به‌دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا، هر دو بازی برگشت نیمه نهایی و خود فینال به ژوئن موکول شدند. ناپولی با شکست ۴–۲ یوونتوس در ضربات پنالتی در فینال پس از تساوی بدون گل، قهرمان این رقابت شد و ششمین عنوان خود را در مجموع و
این رقابت شد و ششمین عنوان خود را در مجموع و اولین بار از سال ۲۰۱۴ به‌دست آورد. جانلوکا اسکاماکا از آسکولی و میکله وانو از کارپی هر کدام با ۴ گل، بهترین گلزنان این رقابت‌ها بودند.
در زمینه کامپیوتر و الکترونیک دیجیتال معماری حافظه چند کاناله نام فناوری ای است که امکان افزایش نرخ انتقال داده بین حافظه های و را با اضافه کردن چند کانال ارتباطی بیشتر بین آنها فراهم می‌کند. از لحاظ تئوری نرخ داده را چندین برابر تعداد کانال های موجود می‌کند. حافظه های dual_channel از دو کانال استفاده می‌کنند. این روش به دهه 1960 که در و مورد استفاده قرار گرفته بازمی‌گردد. دسکتاپ های پیشرفته مدرن و پردازنده های workstation مثل سری های و از حافظه های 4 کاناله پشتیبانی می‌کنند. پردازنده های سرور از سری AMD و
پشتیبانی می‌کنند. پردازنده های سرور از سری AMD و پلتفرم های از پهنای باند حافظه که از ماژول های 4 کاناله شروع شده، تا ماژول های 8 کاناله را پشتیبانی می‌کنند. در March 2010 شرکت AMD پردازنده های و سری Magny-Cours Opteron 6100 را با پشتیبانی از حافظه 4 کاناله عرضه کرد. در سال 2016 شرکت اینتل چیپست هایی را با پشتیبانی از حافظه 4 کاناله برای پلتفرم و کمی بعد در سال 2011 برای پلتفرم عرضه کرد. چیپست های میکرو‌کامپیوتری با تعداد کانال های بیشتری طراحی شد. به طور مثال چیپستی که در وجود دارد تا 8 کانال حافظه را
مثال چیپستی که در وجود دارد تا 8 کانال حافظه را پشتیبانی می‌کند. اما عملیات ها را به 4 کانال محدود کردند. معماری 2-کاناله. کنترل کننده های حافظه دو کاناله در معماری سیستم های کامپیوتر شخصی (PC)، از دو کانال انتقال داده 64 بیتی استفاده می‌کنند. دو کاناله را نباید با نرخ دو برابری داده (double data rate) اشتباه گرفت، که در آن دو برابر تبادل داده در هر کلاک انجام می‌شود. این دو فنآوری مستقل از یکدیگر هستند و بسیاری از مادر‌برد ها از حافظه DDR با پیکربندی دو کاناله استفاده می‌کنند. عملکرد. معماری دو کاناله
کاناله استفاده می‌کنند. عملکرد. معماری دو کاناله نیازمند مادر‌برد های دو کاناله و تعداد دو یا بیشتر از ماژول های حافظه ای (، ،، و یا ) می‌باشد. ماژول های حافظه که در محل منطبق نصب می‌شوند، هرکدام متعلق به یک کانال متفاوت هستند. دفترچه راهنمای مادربرد توضیحی درباره چگونگی نصب آنها در محل مشخص را فراهم می‌کند. معمولا ممکن است یک جفت ماژول مشابه در اولین محل هر کانال و یک جفت ماژول با ظرفیت های متفاوت در محل دوم قرار بگیرند. ماژول هایی که میزان سرعت متفاوت دارند می‌توانند در حالت دو کاناله اجرا شوند. اگرچه
می‌توانند در حالت دو کاناله اجرا شوند. اگرچه مادر‌برد ها بعدا میتواند تمام ماژول های حافظه را با کمترین سرعت ماژول ، اجرا کنند. معماری دو کاناله فنآوری است که توسط سازنده های مادربرد در مادربرد ها پیاده سازی شده و برای ماژول های حافظه اعمال نمی‌شود.از نظر تئوری هر جفت ماژول حافظه ممکن است به شکل یک یا چند کاناله مورد استفاده قرار بگیرند اما نیازمند پشتیبانی مادر‌برد هستند. کارایی. از نظر تئوری پیکربندی دو کاناله پهنای باند را در مقیاسه با تک کاناله دو برابر می‌کند. این موضوع نباید با (DDR) که استفاده از
می‌کند. این موضوع نباید با (DDR) که استفاده از گذرگاه مشترک را با انتقال داده ها در سیگنال های بالا و پایین ساعت دو برابر می‌کند، اشتباه گرفته شود. Benchmark که توسط TweekTown با استفاده از SiSoftware Sandra دریافت شده حدود 70 درصد افزایش عملکرد حافظه چهار کاناله را نسبت به پیکربندی دو کاناله اندازه گیری کرده است. آزمایش های دیگری که توسط TweekTown در موضوع مشابه انجام شده، تفاوت قابل توجهی در عملکرد نشان ندادند و به این نتیجه رسیدند که همه نرم افزار های Benchmark نمی‌توانند از موازی سازی افزایش یافته توسط
نمی‌توانند از موازی سازی افزایش یافته توسط پیکربندی های حافظه چند کاناله بهره‌ مند شوند. معماری 3-کاناله. عمکرد. معماری DDR3 سه کاناله در سری -900 series (پردازنده های سری Intel Core i7-800 تا دو کانال را پشتیبانی می‌کنند) ،مورد استفاده قرار گرفت. پلتفرم LGA 1366 از DDR3 سه کاناله که معمولا فرکانس 1333 و 1600 مگاهرتز دارد و در مادربرد های خاص میتواند با سرعت کلاک بالاتری اجرا شود، پشتیبانی کند. پردازنده های AMD Socket AM3، به جای DDR3 با معماری سه کاناله از DDR3 استفاده می‌کنند.همین امر در پردازنده های سری
DDR3 استفاده می‌کنند.همین امر در پردازنده های سری Intel Core i3 ،Core i5، Corei7-800 که در پلتفرم استفاده می‌شود ، صدق می‌ کند. به گفته اینتل ، یک Corei7 با DDR3 که در فرکانس 1066 مگاهرتز کار می‌کند، حداکثر سرعت انتقال داده 26.5 گیگابایت بر ثانیه را هنگام کار در حالت سه کاناله را فراهم میکند. اینتل ادعا میکند که این امر منجر به عملکرد سریعتر سیستم و همچنین عملکرد بالاتر در هر وات می‌شود. هنگام کار در حالت سه کاناله تاخیر حافظه کاهش می یابد، به این معنی که هر ماژول به شکل متوالی برای بیت داده های کوچکتر به
ماژول به شکل متوالی برای بیت داده های کوچکتر به جای پر کردن کامل یک ماژول، پیش از ماژول بعدی در دسترس است. داده ها بین ماژول ها در یک الگوی متناوب پخش و به طور بالقوه پهنای باند حافظه موجود به جای ذخیره کردن همه آن در یک ماژول، سه برابر می‌شود. این معماری تنها زمانی استفاده می‌شود که هر سه یا تعدادی از سه ماژول حافظه از نظر سرعت و ظرفیت مشخص باشند و در شیار های سه کاناله قرار میگیرند. هنگامی که دو ماژول حافظه نصب شده باشد، معماری آن در حالت دو کاناله عمل خواهد کرد. معماری 4-کاناله. حافظه چهار کاناله در سال
کرد. معماری 4-کاناله. حافظه چهار کاناله در سال 2010 روی پلتفرم با پردازنده Intel's Nehalem-EX با نام Beckton عرضه و در اواخر سال 2011 توسط Sandy Bridge-E با خط تولید بالا معرفی شد. DDR4 جایگزین DDR3 در پلتفرم LGA 2011 با نام مستعار Haswell-E شد و همچنین در پلتفرم AMD's استفاده می‌شود. معماری چهار کاناله DDR3 درپلتفرم AMD G34 استفاده شده است. پردازنده های AMD برای پلتفرم و پردازنده های Intel برای پلتفرم LGA 1155 به جای آن از حافظه DDR3 دو کاناله استفاده می کنند. این معماری تنها زمانی استفاده می شود که چهار
این معماری تنها زمانی استفاده می شود که چهار ماژول حافظه از لحاظ سرعت و ظرفیت مشخص باشند و در شیار های چهار کاناله قرار میگیرند. هنگامی که دو ماژول حافظه نصب شده باشد، معماری درحالت دو کاناله عمل میکند و هنگامی که سه ماژول نصب شده باشد در حالت سه کاناله عمل میکند.
کوپا ایتالیا ۱۹–۲۰۱۸ که به دلایل حمایت مالی به‌عنوان جام TIM نیز شناخته می‌شود، هفتاد و دومین دورهٔ جام ملی در فوتبال ایتالیا بود. یوونتوس مدافع عنوان قهرمانی بود که در چهار دورهٔ گذشته پیروز شد، اما در مرحلهٔ یک چهارم نهایی توسط آتالانتا حذف شد. لاتزیو که قبل از رسیدن به فینال میلان را در نیمه نهایی و اینتر را در یک چهارم نهایی حذف کرده بود، با شکست دادن ۲–۰ آتالانتا در فینال، قهرمان این رقابت شد و در مجموع هفتمین عنوان خود را به‌دست آورد.
محیط محاسباتی پیشرفته ( ACE ) توسط یک انجمن صنعتی در اوایل دهه 1990 به عنوان پلتفرم محاسباتی نسل بعدی، جانشین رایانه های شخصی مبتنی بر معماری مجموعه دستورالعمل های 32 بیتی اینتل ، تعریف شد. این تلاش حمایت کمی در بازار پیدا کرد و به دلیل درگیری درون گروه و عدم فروش منحل شد. تاریخچه. تشکیل. انجمن در 9 آوریل 1991 توسط Compaq ، Microsoft ، MIPS Computer Systems ، Digital Equipment Corporation (DEC) و Santa Cruz Operation(SCO) اعلامشد. اگرچه تعریف انجمن از مشخصات محاسبات پیشرفته ARC) RISC) که نشان دهنده جزئیات
محاسبات پیشرفته ARC) RISC) که نشان دهنده جزئیات یک پلتفرم سخت افزاری "باز و مقیاس پذیر" بر اساس معماری MIPS است : 30 تمرکز اصلی این ابتکار بود، گفته می‌شود که "نیروی موثر" پشت آن Compaq است که تشخیص می‌دهد برای رقابت در بازار محیط های کاری شخصی در حال ظهور، ‍‍ نیاز به دنبال کردن استراتژی با MIPS دارد. یک هفته قبل از اعلام ACE ، Compaq با Silicon Graphics Inc. (SGI) آغاز به همکاری کرده بود که شامل سرمایه گذاری در SGI، پرداخت حق امتیاز پیش پرداخت و استراتژی برای توسعه مشترک سیستم های محیط کاری کم هزینه با
برای توسعه مشترک سیستم های محیط کاری کم هزینه با هدف قرار دادن محدوده قیمت "حدود 8000 دلار یا 7000 دلار برای یک سیستم واقعا قابل استفاده "می شد. در آن زمان به طور گسترده این باور وجود داشت که سیستم‌های مبتنی بر RISC مزیت قیمت وعملکرد را نسبت به سیستم‌های "ad hoc" Wintel حفظ می‌کنند. با این وجود، به طور گسترده این باور وجود داشت که ویندوز NT به سرعت بسیاری از سیستم عامل های دیگر را از طریق اثرات ترکیبی گزینش گسترده ای از نرم افزارها و سهولت ساخت ماشین های Wintel که از آن پشتیبانی می کنند، جابجا می کند. ACE
که از آن پشتیبانی می کنند، جابجا می کند. ACE برای ارائه یک پلتفرم جایگزین برای Wintel تشکیل شد که یک جایگزین مناسب با همان مزیت ها از نظر پشتیبانی نرم افزاری و مزایای بیشتر از نظر عملکرد بود. محیط بر روی دو پلتفرم سخت افزاری استاندارد شده است: یک پلتفرم رایانه شخصی بر اساس پردازنده های 80386 و 80486 اینتل و یک پلتفرم محیط کاری بر اساس مشخصات ARC. دو سیستم عامل توسط هر دو پلتفرم سخت افزاری پشتیبانی می شدند : SCO UNIX با Open Desktop و آنچه که به Windows NT تبدیل می شد (در ابتدا OS/2 3.0 نام داشت). سایر
NT تبدیل می شد (در ابتدا OS/2 3.0 نام داشت). سایر اعضای انجمن شامل Acer ، Control Data Corporation ، Kubota ، NEC Corporation ، NKK ، Olivetti ، Prime Computer ، Pyramid Technology ، , Silicon Graphics , Sony , Sumitomo , Tandem Computers , Wang Laboratories, and Zenith Data Systems بودند. علاوه بر این شرکت‌های بزرگ، چندین شرکت نوپا نیز سیستم‌های منطبق با ACE را ساختند. هر یک از شرکت ها دلایل خاص خود را برای پیوستن به گسترش ACE داشتند. MIPS می خواست تکه تکه شدن را که با سیستم های مبتنی بر MIPS موجود که
تکه شدن را که با سیستم های مبتنی بر MIPS موجود که پذیرش گسترده تری از معماری را محدود کرده بودند، معکوس کند. شرکت‌های نیمه‌رسانای مختلف، به‌ ویژه غول‌ هایی مانند توشیبا و NEC، ابتکار عمل برای تثبیت خود و گرفتن سهم بازار از اینتل را پذیرفته‌اند. DEC از این ابتکار به عنوان تلاشی برای گرفتن سهم بازار از رهبر محیط کاری ، Sun Microsystems استفاده کرد تا به دستاوردهای هیولت پاکارد و IBM پاسخ دهد، و تکثیر کننده فناوری های خودش باشد. Compaq، مایکروسافت و SCO از آن به عنوان یک استراتژی دفاعی برای جلوگیری از "تسخیر
به عنوان یک استراتژی دفاعی برای جلوگیری از "تسخیر شدن دسکتاپ توسط خورشید و جایگزینی رایانه های شخصی با معماری اینتل با RISC، Unix SparcStations" و در نتیجه از دست دادن فرصت ها برای آن شرکت ها استفاده می کنند. با پیوستن به این ابتکار، SCO توانست مجموعه خود را به پلتفرم‌های RISC در کنار محصولات پلتفرم فعلی اینتل گسترش دهد و مایکروسافت برای استراتژی «سیستم‌عامل قابل‌حمل/2»، که بعداً ویندوز NT بود، به پشتیبانی فروشنده نیاز داشت. گروه آپاچی. حتی قبل از اعلام این ابتکار، تعدادی از شرکت‌ها به ریاست Compaq از جمله
ابتکار، تعدادی از شرکت‌ها به ریاست Compaq از جمله زیمنس، سونی، سیلیکون گرافیک، Unisys و Control Data Corporation از پذیرش Unix System V Release 4 ( SVR4 ) به عنوان ابزاری برای ارائه قابلیت حمل بین معماری MIPS و اینتل استفاده می کردند. از آنجایی که SVR4 طرفدار عملیات big-endian بود، این زیر گروه از اعضا به عنوان گروه آپاچی شناخته می‌شدند که طبق گزارش‌ها به عنوان یک جناس در مورد "بزرگ هندی" تصور می‌شد. در آن مرحله اولیه، گروه دیگری به نام گروه جبل الطارق ، که عمدتاً از DEC و SCO تشکیل شده بود، به دنبال تعریف
عمدتاً از DEC و SCO تشکیل شده بود، به دنبال تعریف قابلیت همکاری با سیستم عامل Ultrix DEC بودند. گروه آپاچی بعداً پس از نابودی ابتکار ACE ، نام MIPS ABI را برگزید. از شکاف در حال ایجاد در انجمن ACE زمانی که تصمیم به اضافه کردن پشتیبانی از SVR4 در کنار OSF/1 گرفته شد، جلوگیری شد، بنابراین گروهی که تا آن زمان شامل زیمنس، سونی، NEC، Prime Computer، Olivetti، Tandem و Pyramid در میان اعضای خود بود، آرام شد. . اگرچه نگرانی ها در مورد تسلط اعضای موسس بر این ابتکار ادامه داشت، معرفی SVR4 موقعیت DEC و SCO را که
ادامه داشت، معرفی SVR4 موقعیت DEC و SCO را که مشارکت آنها بر روی دسکتاپ باز SCO بر روی هسته OSF/1 متمرکز بود، پیچیده کرد. با این حال، در دسترس بودن SVR4 به عنوان راهی برای ارضای تقاضای کاربر نهایی، به ویژه توسط Compaq در نظر گرفته شد. انحلال. با این حال، ایده ACE (و انجمن) کمی بیش از یک سال پس از آغاز، شروع به فروپاشی کردند، زیرا آشکار شد که بازار انبوهی برای جایگزینی برای پلتفرم محاسباتی Wintel وجود ندارد. پلتفرم‌های تازه‌کار، بهبود عملکرد کافی را نسبت به رایانه‌های شخصی فعلی ارائه ندادند و به دلیل حجم کم
شخصی فعلی ارائه ندادند و به دلیل حجم کم تولید، چنین سیستم‌هایی دارای معایب عمده مالی بودند. هنگامی که این ایده شروع شد، سیستم‌های مبتنی بر RISC (که در آن زمان در فرکانس 100-200 مگاهرتز کار می‌کردند) نسبت به تراشه‌های 80486 اینتل (که در آن زمان تقریباً در فرکانس 60 مگاهرتز کار می‌کردند) برتری‌های عملکردی قابل‌توجهی داشتند ، اما پنتیوم قول داد که چنین مزایایی را کاهش دهد. [ "نیازمند منبع" ] Compaq اولین شرکتی بود که انجمن را ترک کرد و اظهار داشت که با کنار رفتن مدیرعامل راد کانیون ، یکی از حامیان اصلی تشکیل
مدیرعامل راد کانیون ، یکی از حامیان اصلی تشکیل ACE، آنها اولویت‌ها را از سیستم‌های سطح بالاتر تغییر دادند. عوامل دیگر شامل بازسازی مداوم Compaq در میان نتایج مالی ناامیدکننده، معرفی سریع پنتیوم، و افزایش در دسترس بودن نرم افزار یونیکس برای معماری اینتل بود. به دنبال آن سازمان همکاری شانگهای اعلام کرد که تمام کارهای مربوط به انتقال نسخه یونیکس خود به پلتفرم MIPS را به حالت تعلیق در می آورند. خروج Canion از Compaq منجر به انحلال قرارداد توسعه فناوری بین Compaq و SGI در اوایل سال 1992 شد که برای توسعه مشترک
و SGI در اوایل سال 1992 شد که برای توسعه مشترک رایانه‌های مبتنی بر MIPS ایجاد شده بود، اگرچه Compaq انکار کرد که این امر منجر به خروج شرکت از انجمن ACE شود. که تنها چند ماه بعد اتفاق افتاد. درگیری ها و مشکلات احتمالی دیگری برای انجمن وجود داشت. در اوایل سال 1992، SGI اعلام کرده بود که قصد دارد سیستم های کامپیوتری MIPS را خریداری کند، فروشندگان پیشرو مانند Control Data ("بزرگترین مشتری OEM برای MIPS و SGI") به دلیل نگرانی در مورد این خرید معلق و کنترل حاصل از SGI، تغییر به معماری های دیگر را در نظر گرفتند.
SGI، تغییر به معماری های دیگر را در نظر گرفتند. روی پلتفرم هدف DEC پردازنده آلفا خود را منتشر کرده بود و کمتر به ترویج یک معماری رقیب علاقه داشت، که نشان دهنده ادامه پشتیبانی پایین رده از MIPS بود، عدم تعهد به محصولات آینده، به ویژه در رابطه با خط پردازنده ها و پشتیبانی MIPS R4000 را نشان داد. در همین حال، تحویل سریع و بهبود عملکرد پیش‌بینی‌شده پردازنده Pentium آینده اینتل، همراه با قیمت‌های رقابتی‌تر، باعث شد تا «20 تا 30 درصد حق بیمه» سیستم‌های مبتنی بر MIPS برای فروشندگانی مانند Compaq و مشتریان آن‌ها