payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروه‌های فشار از معرفی قوانین جدید برای مبارزه با جرایم اسیدی به‌طور خاص حمایت کردند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، در روز جهانی زن بیش از ۵۰۰۰ نفر را برای راهپیمایی در کنار ۱۰۰ بازماندگان اسیدپاشی به عنوان کمپین برای قوانین جدید بسیج کردند. تلاش‌های بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش منجر به ایجاد دو قانون در ۱۷ آوریل ۲۰۰۲ شده‌است، اسیدپاشی آن را به اولین کشور در جهان تبدیل کرده‌است که قوانین خاصی را در برابر اسیدپاشی‌ها دارد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارجاع آنها به شرکای حقوقی خود از جمله انجمن ملی وکلای
آنها به شرکای حقوقی خود از جمله انجمن ملی وکلای زنان بنگلادش، و خدمات کمک حقوقی و اعتماد بنگلادش از بازماندگان حمایت قانونی می‌کند. مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی گزارش موردی از هر بازمانده را هنگام بستری شدن در بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی تهیه می‌کنند و سپس به بازماندگان و خانواده آنها مشاوره حقوقی ارائه می‌دهند. در حالی که شرکای حقوقی پرونده‌های دادگاه را برای هر بازمانده پیگیری می‌کنند، مدیران پرونده بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بر نقش پلیس و دادستان عمومی نظارت می‌کنند تا اطمینان حاصل
و دادستان عمومی نظارت می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که نگرانی کمتری وجود دارد. حمایت از آگاهی. بنگلادش بالاترین میزان گزارش شده خشونت اسیدی را در جهان دارد. در بنگلادش، خشونت با اسید تا حد زیادی یک جنایت تبعیض آمیز جنسیتی علیه زنان است. از زمان آغاز به کار، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای ایجاد کمپین‌های پیشگیری موفق کار کرده‌است که منجر به کاهش قابل توجهی در حملات اسیدی شده‌است. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین‌های پیشگیری محلی و ملی را با استفاده از رادیو، تلویزیون و چاپ اجرا می‌کند تا این موضوع را در معرض
و چاپ اجرا می‌کند تا این موضوع را در معرض توجه عموم قرار دهد. کمپین‌های مدرسه و دانشگاه. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی کمپین‌های مختلف مدرسه و کالج را سازماندهی کرده‌است تا دانش آموزان را تشویق کند تا نقشی فعال در جلوگیری از خشونت اسیدی در جوامع خود داشته باشند. این کمپین‌ها همچنین به افزایش آگاهی در مورد علل خشونت اسید کمک می‌کند، که باعث تغییر نگرش نسبت به زنان و روابط انسانی می‌شود. این کمپین‌ها همچنین برای حساس کردن جوانان به نیازهای توانبخشی اجتماعی قربانیان و تشویق جوانان به عدم تبعیض علیه دانش آموزان
و تشویق جوانان به عدم تبعیض علیه دانش آموزان دارای زخم و بدشکلی کار می‌کنند. همچنین دانش‌آموزان از روش‌های مناسب برای مقابله با اسیدپاشی مطلع می‌شوند. جلسات جامعه. جلسات اجتماعی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی شامل خانواده‌های بازماندگان، رهبران جامعه، و نمایندگان دولت محلی می‌شود تا آنها را از پیامدهای خشونت اسیدی و همچنین مبارزات روانی-اجتماعی بازماندگان آگاه کنند. طرح‌هایی برای تسریع پذیرش جامعه از بازماندگان، تضمین حمایت اجتماعی، و ارتقای محیط‌های مساعد برای شفا نیز مورد بحث قرار می‌گیرد. حمایت بین‌المللی.
شفا نیز مورد بحث قرار می‌گیرد. حمایت بین‌المللی. انگلستان. وزارت توسعه بین‌المللی. ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، آلن دانکن وزارت توسعه بین‌المللی، از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد و با بازماندگان تعامل کرد. او همچنین با نخست‌وزیر دیدار کرد تا از زمینی که در آن دولت بریتانیا به بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در ساخت «مجتمع سوختگی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی» کمک کند، درخواست کند. کاهش تعداد سوختگی‌های مرتبط با اسید موارد متناسب با افزایش گزارش‌های حملات نفت‌سفید و گاز بوده‌است. بنگلادش یک مرکز ۱۰۰ تختخوابی برای
و گاز بوده‌است. بنگلادش یک مرکز ۱۰۰ تختخوابی برای درمان همه این موارد دارد، که بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی و وزارت توسعه بین‌المللی هر دو موافقند کافی نیست. پرنسس آن، پرنسس رویال. ۱ مارس ۲۰۱۱، پرنسس آنا برای دومین بار از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد (اولین بار در سال ۲۰۰۰)، جایی که او شاهد عمل مرکز توانبخشی بود و با برخی از قربانیان تعامل داشت. تیم کریکت انگلیسی. ۱۷ فوریه ۲۰۱۱، تیم کریکت انگلیسی از بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بازدید کرد، جایی که آنها با قربانیان تعامل
بازدید کرد، جایی که آنها با قربانیان تعامل کردند. فرانسه. جایزه حقوق بشر جمهوری فرانسه. ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در مراسمی که در اسکله اورسی در پاریس برگزار شد، جایزه را از کمیسیون حقوق بشر فرانسه دریافت کرد. جایزه کودکان جهان. در ۲۸ آوریل ۲۰۱۱، دکتر منیره رحمان، مورهابازی نامگابه، و سیسیلیا فلورس-اوبندا به عنوان قهرمانان حقوق کودکان برای میلیون‌ها کودک در قلعه گریپسولم در ماریفریا، سوئد تجلیل شدند.
‌فرانسوا دِسه (به فرانسوی: François Desset)، باستان‌شناسی فرانسوی با تمرکز پژوهشی بر پیشاتاریخ و تاریخ اولیهٔ ایران است که رمزگشایی خط یا دبیرهٔ ایلامی خطی را در سال ۲۰۲۰ اعلام کرده و تا سال ۲۰۲۳ منتشر کرد. فرانسوا دسه در سال ۲۰۱۱ دکترای خود را از دانشگاه سوربن پاریس دریافت کرد. او برای دپارتمان Archéorient مرکز ملی تحقیقات علمی کار می کند و با دانشگاه‌های تهران و لیون همکاری میکند. وی از سال ۱۳۹۳ در دانشگاه تهران به تدریس باستان‌شناسی عصر مفرغ مشغول است. او از سال ۲۰۰۶ پژوهش را آغاز کرده و در سال ۲۰۲۰ او
از سال ۲۰۰۶ پژوهش را آغاز کرده و در سال ۲۰۲۰ او تلاشی برای رمزگشایی دبیرهٔ ایلامی خطی ارائه کرد که در حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد نوشته شده بود. مقاله‌ای فارسی از فرانسوا دسه درمورد رمزگشایی این خط در روزنامهٔ شرق منتشر شده است. زندگی‌نامه. او در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۸۲ در شهر مَسی (Massy) نزدیک پاریس در فرانسه به دنیا آمد. بعدها به شهر تولوز نزدیک مرز فرانسه با آندورا و اسپانیا رفت و در همان شهر هم به تحصیل در دانشگاه مشغول شد. او در شروع قصد داشت به عراق برود اما در ۲۱ سالگی چون امکان تحصیل در باستان‌شناسی خاورمیانه
سالگی چون امکان تحصیل در باستان‌شناسی خاورمیانه در دانشگاه تولوز وجود نداشت به پاریس رفت و در آنجا با یکی از استادانش به نام دکتر سرژ کلزیو (Serge Cleuziou) صحبت کرد و به او گفت که می‌خواهد در عراق، درباره بین‌النهرین کار کند و این موضوع برمی‌گردد به سال ۲۰۰۳ که عراق توسط ارتش امریکا اشغال شده بود. استادش به او گفت که این، انتخاب خیلی خوبی نیست و پیشنهاد داد که به ایران بیاید که نزدیک عراق هم هست و از دوره‌ای به بعد دیگر کسی روی ایران کار نکرده است. در نتیجه نخستین بار در سال ۲۰۰۶ برای حفاری جیرفت به ایران
نخستین بار در سال ۲۰۰۶ برای حفاری جیرفت به ایران آمد و با پروفسور مجیدزاده همکاری کرد. حواشی. پیرامون برخی ادعاهای این باستان‌شناس فرانسوی، انتقاداتی از سوی برخی مانند دکتر آوات عباسی صورت گرفته است، و وی به سرقت علمی از آثار دکتر آژیده مقدم متهم شده است، همچنین یک کارزار علیه او شکل گرفت.
خشونت خانگی در کره جنوبی به آزار روانی، جسمی، کلامی یا جنسی یا جرایم خشونت آمیز علیه قربانی در محیط خانوادگی روابط زناشویی و زندگی مشترک گفته می‌شود. خشونت خانگی خشونت علیه شریک خانوادگی، علیه کودکان و بین خواهر و برادر را توصیف می‌کند. بر اساس یک نظرسنجی از خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، سالمند آزاری ۱۰ درصد، آزار جسمی ۲٫۲ درصد، آزار عاطفی ۹ درصد، آزار اقتصادی ۱٫۲ درصد و بی‌توجهی ۲٫۵ درصد برآورد شده‌است. خشونت همسر رایج‌ترین شکل خشونت خانگی در کره جنوبی است. از هر شش زوج در کره جنوبی، یک زوج بیش از
است. از هر شش زوج در کره جنوبی، یک زوج بیش از یک بار خشونت فیزیکی از سوی همسر خود را تجربه کرده‌اند. به عنوان بخشی از فرهنگ کره جنوبی، خشونت زناشویی به جای یک جرم یا موضوع اجتماعی، یک موضوع خصوصی خانوادگی در نظر گرفته می‌شود. بر این اساس، ۵۰ درصد از بزرگسالان کره ای گفتند که برای خشونت زناشویی با پلیس تماس نخواهند گرفت زیرا «این یک موضوع خانوادگی است.» دولت کره مدعی است که حذف کلیشه‌های جنسیتی و خشونت را در اولویت قرار داده‌است. در سال ۲۰۱۸، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد از افزایش
هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد از افزایش تلاش‌های دولت برای بهبود برابری جنسیتی در کره جنوبی با حمایت از حقوق زنان در اشتغال، بهداشت، و آموزش و کاهش خشونت علیه زنان خبر داد. در سال ۲۰۰۹ دولت کره ۲۷٫۱ میلیارد ون از بودجه ملی را برای مجازات و جلوگیری از خشونت خانگی و جنسی هزینه کرد. تعریف اصطلاحات. طبق تعریف دولت جمهوری کره، جرایم خشونت خانگی به اعمال ضرب و جرح، ترک، سوء استفاده، دستگیری، زندان، ارعاب و غیره بین اعضای خانواده که موجب آسیب جسمی، روحی یا مالی می‌شود، تعریف می‌شود. پرونده‌های خشونت
یا مالی می‌شود، تعریف می‌شود. پرونده‌های خشونت خانگی به عنوان پرونده‌های ویژه در مرحله تحقیقات و رویه دادگاه رسیدگی می‌شود. علل و عوارض. پدرسالاری. یکی از عوامل اصلی خشونت خانگی در جمهوری کره وجود پدرسالاری در بسیاری از محیط‌های خانگی و هژمونی مردسالاری است. سیستم پدرسالاری (هاجوجه)، که قوانین جانشینی را به طرف پدری خانواده اعطا می‌کند، در کره جنوبی حاکم بود تا اینکه در سال ۲۰۰۵ دولت آن را لغو کرد. در سال ۲۰۰۸ قوانینی برای ثبت خویشاوندی خانوادگی وضع شد و جانشینی پدری به پایان رسید. از آن زمان به بعد، وزیر
پدری به پایان رسید. از آن زمان به بعد، وزیر برابری جنسیتی و خانواده، آموزش خانواده را بر اساس برنامه بهداشت پایه که برابری و شادی را ترویج می‌کند، هدایت می‌کند. خشونت علیه زنان در دوران دیکتاتوری نظامی پارک چونگ هی، که هژمونی پدرسالارانه را تحمیل کرد، رایج بود و زنان از سوء استفاده جنسی، فحشا و آزار فیزیکی در محل کار رنج می‌بردند. قربانیان این جنایات قادر به شکایت یا درخواست کمک نبودند زیرا به آنها حقوقی برابر با مردان داده نمی‌شد. خشونت دولتی پس از پرونده شکنجه جنسی پلیس پوچون در سال ۱۹۸۶ آشکارتر شد. در
شکنجه جنسی پلیس پوچون در سال ۱۹۸۶ آشکارتر شد. در این مورد، یک فعال دانشجویی کارگری از دانشگاه ملی سئول به دلیل استفاده از شناسنامه‌های جعلی مقیم برای کار در دانشگاه ملی سئول توسط مقامات بدون حکم بازداشت شد. وی در بازجویی ۱۰ روزه خود مورد آزار جنسی و شکنجه افسران پلیس قرار گرفت. این پرونده نگرانی‌ها و آگاهی از خشونت مبتنی بر جنسیت دولتی را در میان جامعه کره برانگیخت و باعث اعتراض مرتبطی شد که توسط انجمن زنان متحد کره و سازمان‌های غیردولتی محلی سازماندهی شد. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ در مورد نقش‌های خانواده
در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ در مورد نقش‌های خانواده و تغییر جنسیت توسط نظرسنجی اجتماعی بین‌المللی، در مقیاس ۱ تا ۵، کره جنوبی به دلیل حمایت پاسخ دهندگان از عبارت "درآمد شغل مردانه است" امتیاز بالای ۳٫۲ را به دست آورد. و وظیفه زن مراقبت از خانه و خانواده است." بر اساس شاخص توانمندسازی جنسیتی برنامه عمران ملل متحد، کره جنوبی از نظر مشارکت زنان در تصمیم‌گیری‌های مهم سیاسی و اقتصادی در رتبه ۶۸ از ۱۰۰ کشور قرار دارد. با تاکید بر تسلط مردان در همه مناطق کشور ، سنت مردسالاری اغلب ریشه عمیقی در فرهنگ کره جنوبی دارد،
اغلب ریشه عمیقی در فرهنگ کره جنوبی دارد، با ضرب المثل‌های قدیمی کره ای مانند "ماهی خشک می‌شود و زن پس از کتک خوردن بهتر است"، یا یک عبارت رایج "زنان جزئی از وسایل خانه یا آشپزخانه" هستند. در نظرسنجی خشونت خانگی در کره جنوبی در سال ۲۰۱۰، مردان کره‌ای گزارش دادند که از خشونت در محیط‌های خانگی استفاده می‌کنند زیرا احساس استرس می‌کردند، زیرا خشونت را یک تاکتیک مناسب برای حل تعارض می‌دانستند، الکل می‌نوشیدند یا در کودکی شاهد خشونت بین والدین بودند. سطح درآمد. بر اساس تجزیه و تحلیل فراوانی حاصل از نظرسنجی ملی
بر اساس تجزیه و تحلیل فراوانی حاصل از نظرسنجی ملی کره، مردان با ویژگی‌های جمعیت شناختی پایین عموماً خشن تر بودند. سطوح مختلف درآمد خانوار با سطوح مختلف خشونت شریک زندگی مرتبط بود. قربانیان خشونت خانگی بیشتر در مشاغل خدماتی به کار گرفته می‌شدند و مرتکبین بیشتر تحت تأثیر الکل بودند. آمار. دولت کره به کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل گزارش داد که در مجموع ۱۸۴۱ نفر را به دلیل خشونت خانگی و در مجموع ۴۸۳۳ نفر را به دلیل اقدامات حفاظتی تحت پیگرد قانونی قرار داده‌است. در سال ۲۰۰۷، گزارش این کمیته در
قرار داده‌است. در سال ۲۰۰۷، گزارش این کمیته در مورد کره بر تعداد کم موارد گزارش شده و تحت پیگرد قانونی خشونت علیه زنان تأکید کرد و در عین حال از دولت خواست تا تحقیقات بیشتری در مورد این روند انجام دهد. دولت کره توضیح داد که به دلیل موارد متعدد اظهارات نادرست یا اغراق‌آمیز قربانیان و عاملان، و رابطه نزدیک بین قربانیان و مجرمان، جمع‌آوری شواهد و حقایق دشوار است. از یک نظرسنجی ملی در سال ۱۹۹۹ در مورد خشونت شریک زندگی، حدود ۳۴٫۱٪ از زوج‌های متأهل در کره جنوبی درگیر خشونت بودند. در حالی که در سال ۲۰۱۰، نظرسنجی
خشونت بودند. در حالی که در سال ۲۰۱۰، نظرسنجی ملی کاهش ۱۶٫۵ درصدی را در زوج‌های متأهل یا مشترک نشان داد. در سال ۲۰۱۰، میزان آزار جسمی علیه کودکان ۲۹٫۹ درصد، آزار عاطفی ۵۲٫۱ درصد و بی‌توجهی ۱۷ درصد بوده‌است. از یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ توسط مؤسسه جرم‌شناسی کره در مورد خشونت شریک جنسی، به استثنای خشونت خانگی، در کره جنوبی، ۲٫۵ درصد از جرایم جنسی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ بین عاشقان رخ داده‌است. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، تعداد جرایم علیه عاشقان از ۲۱۸ مورد در سال ۲۰۱۵ به ۶۸۶ مورد در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است. دلایل اصلی
۶۸۶ مورد در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است. دلایل اصلی تجاوز جنسی تحت تأثیر الکل (۲۵٫۱٪) یا حادثه برای اولین بار (۲۸٫۲٪) بوده‌است. در قتل، ۱۰ درصد موارد بین عاشقان اتفاق افتاده‌است که در ۸۰ درصد موارد، مرتکبین دارای سابقه کیفری قبلی بوده‌اند. تلاش‌های دولتی. دولت کره دومین برنامه اساسی برای سیاست برابری جنسیتی ۲۰۱۸–۲۰۲۲ را تصویب کرده‌است که اهداف خاصی را برای هر وزارتخانه تعیین می‌کند. بودجه دولت برای مسائل جنسیتی به ۷٫۴ درصد افزایش یافته‌است، در مقایسه با ۳٫۷ درصد در سال ۲۰۱۰. در سال ۱۹۸۳، دولت کره به
با ۳٫۷ درصد در سال ۲۰۱۰. در سال ۱۹۸۳، دولت کره به کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان پیوست. به دلیل افزایش فشار از سوی سازمان‌های بین‌المللی، دولت در سال ۱۹۸۳ مؤسسه توسعه زنان کره و در سال ۱۹۸۴ وزارت امور سیاسی را تأسیس کرد که برای رسیدگی به مسائل زنان طراحی شده بود. اما دولت کره بودجه و منابع انسانی کافی را به این موسسات اختصاص نداد و این امر آنها را به نهادهای رسمی بدون قدرت تبدیل کرد. دولت کره در سال ۲۰۰۱ وزارت برابری جنسیتی را برای تمرکز بر پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از
برای تمرکز بر پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان تأسیس کرد. در اوت ۲۰۰۸، وزیر برابری جنسیتی کمپین «نه بگوییم به خشونت علیه زنان» را با صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان امضا کرد. دولت کره در ۱۶ شهر و شهرستان در سراسر کشور مراکز خط تلفن اضطراری به نام خط تلفن بحران زنان ۱۳۶۶ ایجاد کرد. این مراکز به صورت ۲۴ ساعته فعال هستند و به زنان قربانی خشونت خانگی، خشونت جنسی و فحشا اجباری مشاوره، حفاظت و خدمات اضطراری ارائه می‌دهند. این مرکز مشاوره تلفنی و آنلاین را به هشت زبان مختلف ارائه می‌دهد. این مرکز
را به هشت زبان مختلف ارائه می‌دهد. این مرکز گزارش می‌دهد که سالانه به ۱۶۰۰۰۰ قربانی کمک می‌کند. قانون گذاری. در سال ۱۹۹۸، دولت کره دو قانون خشونت خانگی را اجرا کرد. قانون ویژه مجازات خشونت خانگی، مجازات جرایم خشونت خانگی را تعیین کرده‌است (همان ماده ۱). قانون دوم با عنوان «قانون پیشگیری از خشونت خانگی و حمایت از قربانیان آن و غیره» به عنوان قانون پیشگیرانه در برابر جرایم خشونت خانگی و حمایت از قربانیان عمل می‌کند. حفاظت شامل حضانت، درمان و مشاوره، مشروط و دسترسی محدود به اعضای خانواده است. این قانون به
و دسترسی محدود به اعضای خانواده است. این قانون به مقامات اجازه می‌دهد تا به مجرمان دستور دهند که تا شش ماه از قربانیان دور بمانند، در حالی که اعضای خانواده به غیر از قربانیان مجاز به درخواست دستور منع هستند. این قانون منابعی را برای ایجاد تسهیلات حمایتی برای قربانیان خشونت خانگی فراهم می‌کند. این قانون در اکتبر ۲۰۰۷ بازنگری شد و برای آموزش اجباری خشونت خانگی در همه مدارس هدایت شد (همان، ماده ۳–۴؛ کره ۹ آوریل ۲۰۰۸، بند ۷۴). در سال ۲۰۰۵، انجمن بیمارستان‌های دولتی منطقه‌ای کره، حمایت‌های پزشکی را برای
دولتی منطقه‌ای کره، حمایت‌های پزشکی را برای قربانیان خشونت خانگی مانند مراکز حمایتی «یک مرحله‌ای» معرفی کرد. تجاوز جنسی به همسر در کره جنوبی جرم نیست. در ژوئن ۲۰۰۷، این کشور در کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان اعلام کرد که به دلیل سوابق اخیر دادگاه که در آن همسران تحت تعقیب قرار گرفتند، قصد دارد در آینده با تجاوز زناشویی متفاوت رفتار کند. در ژانویه ۲۰۰۹، دادگاهی در کره جنوبی برای اولین بار تجاوز جنسی را به عنوان جرم طبقه‌بندی کرد. به نوشته "کره تایمز"، این شوهر بارها به همسرش تجاوز کرده و از سلاح‌های
این شوهر بارها به همسرش تجاوز کرده و از سلاح‌های مختلف برای تهدید او استفاده کرده‌است. این شوهر توسط دادگاه ناحیه بوسان به ۳۰ ماه زندان محکوم شده‌است. فعالیت. در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از جنبش‌های اجتماعی رژیم کنونی را به چالش کشیدند و خود را حامی دموکراسی و حقوق بشر معرفی کردند. با پیوستن زنان تحصیل‌کرده و شاغل به جنبش‌ها، آنها شروع به پرداختن به مسائل اجتماعی، مانند نیاز به تجدید نظر در قوانین خانواده، مشاوره تنظیم خانواده، و کمک به کارگران جنسی کردند. در سال ۱۹۷۴، یک نشست مشورتی از رهبران زن در کره جنوبی، در
یک نشست مشورتی از رهبران زن در کره جنوبی، در مورد انسان سازی زنان در حالی که مشکلات زنان کره ای و کلیشه‌هایی که در زندگی با آنها مواجه هستند، مورد بحث قرار گرفت. اعضا پیش نویس اعلامیه انسانی کردن زنان را تهیه کردند که پدرسالاری و نابرابری جنسیتی در کره جنوبی را به عنوان موانعی بر سر راه آزادی و پیشرفت انسان در این کشور معرفی کرد. در نتیجه، آکادمی مسیحی «برنامه‌های آموزش اجتماعی» را برای زنان جوان کره ای ایجاد شد تا از فعالیت‌های زنان و جنبش‌های آزادیبخش حمایت کند. بسیاری از زنانی که در این برنامه‌ها شرکت
کند. بسیاری از زنانی که در این برنامه‌ها شرکت کردند، دانشجویان جوانی بودند که قبلاً به اعلامیه فمینیستی، فمینیسم غربی و چپ نو علاقه‌مند بودند. بسیاری از آنها بعداً در سال ۱۹۸۳ به جنبش زنان کره جنوبی پیوستند. انجمن زنان متحد کره جنوبی در ژانویه ۲۰۰۸ اعلام کرد که دولت کره به‌طور کامل از قربانیان خشونت خانگی محافظت نمی‌کند. این انجمن دلایل عدم حمایت دولت را شناسایی کرد: ۵. خدمات عمومی به جای مجازات مرتکبین، بر مشاوره قربانیان متمرکز است، که نتیجه آن تنها ۱۴٫۹ درصد از تعقیب قضایی در میان افرادی است که به دلیل
درصد از تعقیب قضایی در میان افرادی است که به دلیل خشونت خانگی در سال ۲۰۰۳ دستگیر شده‌اند. خط تلفن زنان کره (KWHL). خط تلفن زنان کره که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد، اولین جنبش حقوق بشر زنان در کره جنوبی است و سازمانی متعهد به ترویج برابری جنسیتی و حذف خشونت است. این جنبش خشونت خانگی را خشونت علیه زنان تعریف می‌کند و بر تجاری‌سازی رابطه جنسی و رفتار غیرشخصی جنسیت در جامعه کره تأکید می‌کند. اعمالی مانند پایان بارداری، تجارت غیرقانونی نیروی کار، اجبار زنان به ترک کار پس از ازدواج، توریسم جنسی و مسابقات زیبایی با
کار پس از ازدواج، توریسم جنسی و مسابقات زیبایی با اعمال برخی موارد خشونت جنسی محسوب می‌شوند. این جنبش خشونت خانگی را به عنوان یک موضوع بین‌المللی می‌بیند تا یک نگرانی داخلی و آن را به دولت کره و سایر نقاط جهان خطاب بازتاب می‌دهد. در سال ۱۹۹۳، جنبش با دولت تفاهم کرد تا خشونت جنسی، خشونت خانگی و قاچاق جنسی را جرم انگاری کند، که منجر به قانون پیشگیری در سال ۱۹۹۷ شد. در سال ۱۹۹۴، جنبش اولین رویداد هفتگی کره ای را با هدف ریشه کنی این جنایت ترتیب داد. این جنبش دارای ۲۵ شعبه در سراسر کره جنوبی است که به قربانیان
۲۵ شعبه در سراسر کره جنوبی است که به قربانیان خشونت خانگی کمک‌های پزشکی و حقوقی، مشاوره تلفنی و پناهگاه‌های نجات را برای بازیابی استقلال ارائه می‌دهند. در خدمات اولیه خط تلفن در سال ۱۹۸۳، جنبش ۱۹۳۰ جلسه مشاوره برگزار کرد که در ۴۵ درصد موارد خشونت فیزیکی علیه زنان خانه‌دار بود. جنبش با بیان «صلح در خانواده، صلح در جامعه» شعاری برای افزایش آگاهی در مورد مسائل اجتماعی خشونت خانگی در جامعه ایجاد کرده‌است.
برنامه‌ریزی برای تنظیم خانواده در بنگلادش توسط سازمان‌های دولتی و با حمایت سازمان‌های غیردولتی انجام می‌شود.اداره کل تنظیم خانواده، سازمان دولتی مسئول تنظیم خانواده در بنگلادش است. ماری استوپس بنگلادش یک سازمان غیردولتی بین‌المللی است که خدمات تنظیم خانواده را در بنگلادش ارائه می‌دهد. در سال ۱۹۷۵، جمعیت بنگلادش ۷۶٫۳ میلیون نفر بود و تا سال ۲۰۲۰، جمعیت به ۱۶۴٫۷ میلیون نفر رسید.بنگلادش دارای نرخ باروری ۲٫۰۱ است که بر اساس گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، آن را به یک «کشور کم باروری» تبدیل می‌کند.بنگلادش
آن را به یک «کشور کم باروری» تبدیل می‌کند.بنگلادش دارای تراکم جمعیتی بالایی با حدود ۱۱۲۳٫۸۵ نفر در هر کیلومتر مربع است. از زمان استقلال، بنگلادش نرخ باروری کل خود را به ۲٫۰۱ کاهش داده‌است، به این معنی که زنان به‌طور متوسط ۲٫۰۱ فرزند دارند. در اینطرح و بدون مهاجرت، جمعیت یک کشور نه رشد می‌کند و نه کاهش می‌یابد. برنامه‌های تنظیم خانواده بنگلادش در سال‌های اخیر ضعیف شده‌است. پیشینه. در سال ۱۹۵۰، تنظیم خانواده توسط داوطلبان پزشکی و مددکاران اجتماعی معرفی شد. در سال ۱۹۶۵، حکومت پاکستان برنامه تنظیم خانواده را
سال ۱۹۶۵، حکومت پاکستان برنامه تنظیم خانواده را در پاکستان شرقی آغاز کرد. در سال ۱۹۷۶، دولت بنگلادش رشد سریع جمعیت را به عنوان مشکل شماره یک کشور اعلام کرد. بنگلادش از زمان استقلال خود رشد سریع جمعیتی را تجربه کرده‌است. این نتیجه نرخ بالای باروری، افزایش امید به زندگی و کاهش نرخ مرگ و میر بود. در سال ۱۹۷۵، نرخ باروری کل ۶٫۳ بود که تا سال ۲۰۱۱ به ۲٫۳ کاهش یافت، طبق داده‌های جمع‌آوری شده توسط بررسی سلامت جمعیت بنگلادش در سال 2011. این نظرسنجی نشان داد که اکثر زنان دو یا چند فرزند دارند. همچنین مشخص شد که
زنان دو یا چند فرزند دارند. همچنین مشخص شد که اکثریت زنان در بنگلادش ترجیح می‌دهند دو یا کمتر فرزند داشته باشند. از سال ۲۰۱۱، نرخ باروری کل در ۲٫۳ باقی ماند، طبق کنفرانس بین‌المللی تنظیم خانواده، تنظیم خانواده در بنگلادش از آن زمان تاکنون بهبود نیافته‌است. بر اساس گزارش "لنست"، مرگ و میر نوزادان از ۱۶۰۳۰۰ در سال ۲۰۰۰ به ۸۳۱۰۰ تا سال ۲۰۱۵ کاهش یافت. بنگلادش از نظر تعداد مرده زایی در رتبه هفتم جهان قرار دارد. بررسی سلامت جمعیتی بنگلادش در سال ۲۰۱۴ نشان داد که ۳۳ درصد از نوجوانان ۱۵ تا ۱۹ ساله باردار بودند.
۳۳ درصد از نوجوانان ۱۵ تا ۱۹ ساله باردار بودند. شصت و شش درصد از جمعیت قبل از ۱۹ سالگی زایمان می‌کنند. خدمات خانواده توسط صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در بنگلادش پشتیبانی می‌شود. ازدواج در سنین پایین. بر اساس برآوردهای رسمی دولت در بنگلادش، ۶۵ درصد از دختران قبل از تولد ۱۸ سالگی ازدواج کرده‌اند. ۶۰ درصد از عروس‌های کودک در سن ۱۹ سالگی صاحب فرزند می‌شوند و ۱۰ درصد از آنها در سن ۱۵ سالگی صاحب فرزند می‌شوند. قانون جزایی بنگلادش سن رضایت را ۱۴ سال تعیین می‌کند، در حالی که رابطه جنسی قبل از ازدواج از نظر اجتماعی
حالی که رابطه جنسی قبل از ازدواج از نظر اجتماعی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. طبق قانون محدودیت ازدواج کودکان-۲۰۱۷، ازدواج کودکان در صورتی که به نفع دختر خردسال و با رضایت والدین باشد در بنگلادش قانونی خواهد بود. باروری. نرخ باروری کل ۲٫۳ فرزند به ازای هر زن در سال ۲۰۱۹ بود. میانگین سن اولین تولد در میان زنان در سنین باروری ۱۸٫۶ سال است. ۴۳ درصد زنان قبل از رسیدن به ۱۸ سالگی زایمان کرده‌اند. میزان باروری با سطح تحصیلات رابطه معکوس دارد. زنان بدون تحصیلات ابتدایی یا ناقص به‌طور متوسط ۲٫۶ فرزند دارند، در حالی که
یا ناقص به‌طور متوسط ۲٫۶ فرزند دارند، در حالی که زنان با تحصیلات متوسطه یا بالاتر به‌طور متوسط ۲٫۲ فرزند دارند. در بنگلادش، میانگین سن اولین تولد در میان زنان ۲۰ تا ۴۹ ساله ۱۸٫۶ سال است. ۲۸ درصد از زنان ۱۵ تا ۱۹ ساله شروع به بچه دار شدن کرده‌اند. فرزندآوری در میان نوجوانان شهری کمتر از نوجوانان روستایی است (۲۳ درصد در مقابل ۲۹ درصد). خدمات تنظیم خانواده. در سال ۱۳۹۵، ۸۶ درصد از مراکز بهداشتی درمانی خدمات نوین تنظیم خانواده را ارائه کردند. اما ۳۱ درصد از بیمارستان‌های منطقه و ۷۵ درصد از مراکز خصوصی هنوز
بیمارستان‌های منطقه و ۷۵ درصد از مراکز خصوصی هنوز روش‌های تنظیم خانواده را ارائه نمی‌دهند. فقط ۱/۴ از امکانات ضدبارداری برگشت‌پذیر طولانی‌اثر یا روش‌های دائمی ارائه می‌دهند و حتی تعداد کمتری نیز عقیم‌سازی مردانه یا زنانه را ارائه می‌دهند. قرص‌های ترکیبی خوراکی یا حاوی پروژسترون و کاندوم‌های مردانه (هر کدام ۸۵ درصد) رایج‌ترین روش‌های موقت مدرن هستند. بیش از ۶۰٪ از امکانات فقط تزریق پروژسترون را ارائه می‌دهند. یک چهارم آنها تمام امکانات IUCD را ارائه می‌دهند و بخش کوچکی (۶٪) ایمپلنت‌های یک یا دو میله ای را
و بخش کوچکی (۶٪) ایمپلنت‌های یک یا دو میله ای را ارائه می‌دهند.
حمله درعا (ژوئن ۲۰۱۷) حمله‌ای نظامی بود که ارتش عربی سوریه در نیمه جنوبی شهر درعا در سوریه علیه شورشیان مخالف اسد انجام داد. این حمله جنگ بر سر تصاحب اردوگاه آوارگان فلسطینی بود. حمله. حمله درعا با بیش از ۲۰ حمله هوایی و همچنین موشک‌های زمین به زمین انجام شد.
خانه اسپادنا یا خانه جادوگر، خانه ای در بورلی هیلز کالیفرنیا است. این خانه به خاطر طراحی خیال‌انگیز و حالت مخروبه‌اش که به آن شکل و شمایلی وهم برانگیز داده، شناخته می‌شود.
احتقان پستان () عارضه ای است که در اثر گشادشدگی و فشار ناشی از ساخت و تجمع شیر مادر در غده شیری رخ می‌دهد. همچنین یک عامل اصلی در تغییر توانایی شیرخوار در چفت کردن مناسب دهان به دور نوک پستان (latch-on به معنی گرفتن خوب پستان توسط دهان نوزاد) است. احتقان پستان، شکل و انحنای ناحیه نوک سینه را با ایجاد انعطاف‌ناپذیری، سفت و تخت کردن پستان و متورم نمودن آن تغییر می‌دهد. نوک پستان دذ اثر احتقان یا صاف می‌شود با به درون فرومی‌رود (معکوس می‌شود). گاهی در اثر احتقان پستان ممکن است شقاق بر روی نوک پستان ایجاد شود،
پستان ممکن است شقاق بر روی نوک پستان ایجاد شود، که عمدتاً یکی از علائم اولیه ماستیت یا عفونت پستان است. احتقان پستان معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که سینه‌ها از مرحله آغوز به مرحله تولید شیر کامل وارد می‌شوند (اصطلاحا می‌گویند شیر مادر آمد). با این حال، اگر زنان شیرده چندین بار شیر ندهند و شیر به اندازه کافی از پستان‌های خارج نشود، احتقان پستان ممکن است کمی بعد روی دهد. شیردهی ناکافی و/یا مسدود شدن مجاری شیر احتقان پستان را تشدید می‌کند. احتقان پستان ممکن است سبب تورم، ضربان‌دار شدن و درد خفیف تا شدید پستان
سبب تورم، ضربان‌دار شدن و درد خفیف تا شدید پستان شود. احتقان پستان ممکن است منجر به ماستیت (التهاب پستان) شود و در صورت عدم درمان مناسب بر مجاری شیر فشار وارد می‌کند و اغلب باعث مسدود شدن مجرای شیر می‌شود. مبتلایان در بسیاری از موارد، توده ای را در یک قسمت از پستان خود احساس می‌کنند و پوست آن ناحیه ممکن است قرمز و/یا گرم باشد. اگر بیماری درمان نشود، مجرای شیر مسدود شده ممکن است به عفونت پستان تبدیل شود و در این مرحله ممکن است فرد دچار تب یا علائمی شبیه آنفولانزا شود. علائم و نشانه‌ها. علائم احتقان پستان
شود. علائم و نشانه‌ها. علائم احتقان پستان شامل اِدِم و بزرگ شدن پستان و براق و قرمز شدن پوست آن است. معمولاً کل هر دو پستان تحت تأثیر قرار می‌گیرند و دردناک هستند. فرد مبتلا ممکن است تب داشته باشد که معمولاً در عرض ۲۴ ساعت فروکش می‌کند. نوک پستان ممکن است سفت و صاف شوند که چسبیدن و خارج کردن شیر را برای کودک دشوار می‌کند. جریان شیر خوب و مناسب نیست. تب ممکن است در ۱۵ درصد رخ دهد، اما معمولاً کمتر از ۳۹ درجه سانتیگراد است و حدود یک روز دوام دارد. دلایل. عدم تخلیه شیر مادر به خصوص در روزهای اول پس از زایمان