payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دچار تحریف می‌شوند. از این رو، تمامی روابط اشیاء، چه انسانی و چه غیرانسانی، بر اساس هستی‌شناسی در یک سطح برابر وجود دارند. نقد همبستگی‌گرایی. در ارتباط با "انسان‌محوری"، متفکران شیءمحور همبستگی‌گرایی ایدئالیستی حدس‌زننده را رد می‌کنند، تعریفی که فیلسوف فرانسوی کوئنتین میاسو تحت عنوان "ایده‌ای که بر اساس آن ما تنها به همبستگی میان اندیشه و وجود دسترسی داریم، و هرگز به هیچ‌یک از این دو به‌صورت جداگانه دسترسی نداریم" ارائه می‌دهد. از آنجا که هستی‌شناسی شیءمحور فلسفه‌ای واقع‌گرایانه است، در تقابل با رویکرد
فلسفه‌ای واقع‌گرایانه است، در تقابل با رویکرد ضدواقع‌گرای همبستگی‌گرایی قرار می‌گیرد. این رویکرد، درک فلسفی را به همبستگی وجود و اندیشه محدود کرده و هرگونه واقعیت خارجی خارج از این همبستگی را غیرقابل دسترسی قلمداد می‌کند و به همین دلیل، از شیءسازی () هستی‌شناختی تجربه انسانی گریزی ندارد. عده‌ای این موضوع را به معنای برابری اشیاء بی‌جان یا بی‌حرکت با انسان‌ها می‌دانند. با این حال، متفکران شیءمحور این برداشت را رد کرده و معتقدند ادعای وجود اشیاء به همان شکلی که انسان‌ها وجود دارند، مترادف با ادعای برابری
که انسان‌ها وجود دارند، مترادف با ادعای برابری تمام چیزها از نظر ارزش اخلاقی، زیباشناختی یا ارزشی نیست. رد تقلیل‌گرایی، برتری‌گرایی و دو کاوی. تفکر شیءمحور بر این باور است که دو استراتژی اصلی برای بی‌ارزش کردن اهمیت فلسفی اشیاء وجود دارد. اول، می‌توان اشیاء را با ادعای این‌که آنها اثری از یک جوهر یا نیروی زیرین و عمیق‌تر هستند، تضعیف کرد ("فروکاوی"). دوم، می‌توان با ایده‌آلیسم که بر این باور است چیزی در ورای آنچه در ذهن ظاهر می‌شود وجود ندارد، یا همچون ساخت‌گرایی اجتماعی، با فرض عدم وجود یک واقعیت مستقل
اجتماعی، با فرض عدم وجود یک واقعیت مستقل خارج از زبان، گفتمان یا قدرت، اشیاء را برتری داد ("فراکاوی"). فلسفه شیءمحور به‌طور بنیادین هر دو رویکرد تقلیل‌گرایی و برتری‌گرایی را رد می‌کند، زیرا هر دو تلاش می‌کنند با نسبت دادن وجود اشیاء به عناصر بنیادی‌تر واقعیت، آنها را نادیده بگیرند. گراهام هارمن در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۳ مفهوم دو کاوی () را نیز مطرح کرد. هارمن با وام گرفتن این واژه از علوم کامپیوتر، از دوکاوی برای اشاره به رویکردهای فلسفی یا هستی‌شناختی‌ای استفاده می‌کند که هم‌زمان اشیاء را تضعیف و برتری
استفاده می‌کند که هم‌زمان اشیاء را تضعیف و برتری می‌دهند. هارمن ادعا می‌کند که هستی‌شناسی میاسو بر اساس "موقعیتی کلاسیک از دوکاوی" است، زیرا او معتقد است که ویژگی‌های اولیه اشیاء، آن‌هایی هستند که قابل ریاضی‌سازی‌اند و در عین حال انکار می‌کند که او یک فیثاغورسی است، و می‌گوید اعداد تمام جهان را توضیح نمی‌دهند بلکه صرفاً به نوعی "ماده مرده" اشاره می‌کنند که وضعیت متافیزیکی دقیق آن هرگز روشن نشده است. انزوا. هستی‌شناسی شیءمحور معتقد است که اشیاء نه‌تنها از سایر اشیاء بلکه از ویژگی‌هایی که در مکان و زمان خاص
اشیاء بلکه از ویژگی‌هایی که در مکان و زمان خاص به آن‌ها جان می‌بخشند نیز مستقل هستند. بر این اساس، اشیاء نمی‌توانند از طریق روابطشان با انسان‌ها یا اشیاء دیگر، چه در نظریه و چه در عمل، به‌طور کامل تحلیل شوند، به این معنا که واقعیت اشیاء همیشه آماده برای استفاده است. حفظ واقعیتی که یک شیء بیش از هر رابطه‌ای دارد، به "انزوا" معروف است. و از آنجا که تمام اشیاء در تمامیت خود تا حدی از یکدیگر جدا هستند، هر رابطه‌ای به‌عنوان یک عمل ترجمه تعریف می‌شود. به این معنا که هیچ شیئی نمی‌تواند شیء دیگری را به‌طور کامل به
که هیچ شیئی نمی‌تواند شیء دیگری را به‌طور کامل به نام‌گذاری خود ترجمه کند؛ هارمن این موضوع را به‌عنوان "مشکل بازگویی ()" نام‌گذاری کرده است.
جاناتان بیت (; –) رمان‌نویس، استاد دانشگاه، منتقد ادبی، و زندگی‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود جیمز تیت بلاک، عضو آکادمی بریتانیا، شوالیه (عنوان)، و جایزه هاثورندن شده‌است.
جان لیوینگستون (; – ) طبیعت‌شناس اهل کانادا بود. به عنوان یک طبیعت‌شناس تاریخ طبیعی، پخش کننده، نویسنده و معلم شهرت داشت. او بیشتر به عنوان صدابردار سریال کوتاه جانورشناسی تلویزیونی Hinterland Who's Who در دهه ۱۹۶۰ شناخته می شد.
نیکلاس پراتس بیتنکورت پیرز ()، متولد ۴ مه ۱۹۹۷ در ریو دو ژانیرو، بازیگر و خواننده برزیلی است. او پسر بازیگر ژیزل پراتس (که گاروتا لیبرا، یکی از ۱۲ دختر زودیاک سیاره خوکسا بود) و فیلیپه پیرس و برادر جولیا پیرس است. او حتی در کالج بازرگانی مدیریت تحصیل کرد، اما تصمیم گرفت که ترک تحصیل کند تا خود را وقف حرفه بازیگری خود کند. از دوران کودکی ورزش هایی مانند شنا، جیو جیتسو، موج سواری و بوکس را انجام داد و در سال ۲۰۱۴ ورزشکار شد، زمانی که شروع به رقابت در مسابقات خیابانی در ریودوژانیرو کرد و عناوینی مانند مقام سوم
در ریودوژانیرو کرد و عناوینی مانند مقام سوم در یک مسابقه ۱۰ کیلومتری را به دست آورد. زمان یک ورزشکار حرفه ای، ۳:۴۵ در هر کیلومتر) و همچنین در یک مسابقه مهم سه گانه، که ترکیبی از شنا، دوچرخه سواری و دویدن است.
لبلوح (؛ ) به غذا خوراندن اجباری دختران ۵ تا ۱۹ ساله در جوامعی گفته می‌شود که در آنها پرواری و تپل بودن دختران به‌طور سنتی دلپذیر و مطلوب بوده‌است. این رسم به‌ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده شیوع بیشتری دارد و ریشه در سنت‌های قوم طوارق دارد. دلیل انجام چنین عملی، افزایش احتمال ازدواج در جامعه‌ای است که جثه درشت، نشانه ای از غنا و تمول محسوب می‌شد. این عمل در چندین کشور آفریقایی مانند موریتانی، نیجر، اوگاندا، سودان تونس (به ویژه در میان یهودیان آن)، نیجریه، کنیا و آفریقای جنوبی رخ می‌دهد. انجام این عمل به
کنیا و آفریقای جنوبی رخ می‌دهد. انجام این عمل به قرن یازدهم بازمی‌گردد و گزارش شده‌است که پس از حکومت نظامی در موریتانی در سال ۲۰۰۸، شیوع قابل توجهی در این کشور یافته‌است. امروزه نسل‌های جوان‌تر پسران در موریتانی، دیدگاهی منفی به چاق شدن دارند. شرح. زنان مسن‌تر که به آنان «پروارکننده» گفته می‌شوند، دختران جوان را مجبور می‌کنند تا مقادیر زیادی غذا و مایعات مصرف کنند و در صورت نخوردن و ننوشیدن، تنبیه‌های دردناکی را به آنها تحمیل می‌کنند. یکی از راه‌های ایجاد درد این است که یک اندام را بین دو چوب فشار دهید.
درد این است که یک اندام را بین دو چوب فشار دهید. یک کودک شش ساله معمولاً مجبور می‌شود هر روز ۲۰ لیتر (۴٫۴ گالون امپریال، ۵٫۳ گالون آمریکا) شیر شتر بنوشد و دو کیلو ارزن کوبیده مخلوط با دو فنجان کره بخورد. اگرچه این عمل سوءاستفاده محسوب می‌شوند، اما مادران این کودکان مدعی هستند که هیچ چارهٔ دیگری جز این برای تضمین آینده روشن برای فرزندانشان وجود ندارد. رویه مشابهی در داستان عامیانه ای با عنوان «لاک پشتی با یک دختر زیبا» که در «"داستان‌های فولکلور جنوب نیجریه"» (۱۹۱۰) گردآوری شده‌است، ذکر شده‌است.
نیجریه"» (۱۹۱۰) گردآوری شده‌است، ذکر شده‌است. فولکلورشناسی که این داستان را نوشته‌است، دربارهٔ رفتار با دختر زیبا چنین نوشت: «سرایِ پروارسازی، اتاقی است که دختری را چند هفته قبل از ازدواج در آن نگه می‌دارند، به او غذای فراوان می‌دهند و تا حد امکان چاق می‌کنند؛ چرا که قوم افیک و قوم باهومونو چاقی را نوعی زیبایی شگرف می‌دانستند.» لبلوح در موریتانی. لبلوح در موریتانی (که اغلب از واژه فرانسوی «گاواژ» برای اشاره به آن استفاده می‌شود) کاملاً منحصر به فرد است و شامل یک فرایند اغلب چند ماهه است که طی آن دختران
شامل یک فرایند اغلب چند ماهه است که طی آن دختران موریتانی مجبور می‌شوند چندین گالن شیر، کوسکوس، روغن بادام زمینی و چندین فنجان چربی خالص حیوانی را ببلعند. آمار موجود حاکی از آن است که دختران موریتانیایی که تحت فرایند لبلوح قرار می‌گیرند، چهار برابر بیشتر از یک مرد بالغ بدنساز که به‌طور متوسط روزانه ۴٬۰۰۰ کالری مصرف می‌کند، کالری دریافت می‌کنند. در ماه‌هایی که فرایند لبلوح انجام می‌شود، کودک یا دختر جوانی که چاق می‌شود به‌طور متوسط روزانه ۱۴٬۰۰۰ تا ۱۶٬۰۰۰ کالری مصرف می‌کند، در حالی که رژیم غذایی توصیه شده
مصرف می‌کند، در حالی که رژیم غذایی توصیه شده برای یک دختر ۱۲ سالهٔ سالم تنها ۱٬۵۰۰ کالری است. دختران کوچک اغلب از حدود سن ۶ یا ۷ سالگی چاق می‌شوند و با استفاده از تکنیک‌هایی که سبب ایجاد درجات متفاوتی از اضطراب روحی و جسمی می‌شود، مجبور به انجام چنین کاری می‌گردند. اگر دختران جوان از مصرف متوسط ۲۰ لیتر شیر در روز خودداری کنند، انگشتان پاهایشان تحت فشار قرار می‌گیرند که شامل خرد کردن انگشتان پا با استفاده از ابزاری چوبی، نیشگون گرفتن یا حتی ضربه‌زدن می‌شود. مطابق برخی منابع، رایج‌ترین دلیلی که خانواده‌ها
مطابق برخی منابع، رایج‌ترین دلیلی که خانواده‌ها برای انجام لبلوح بر روی دختر خردسال خود بیان می‌کنند، اطمینان از امنیت مالی و چشم‌انداز خوب ازدواج در آینده است. گاواژ در مناطق فقیرتر و کم امکانات موریتانی بسیار رایج‌تر است. این مناطق در نواحی دورافتاده و روستایی این کشور در صحرای بزرگ آفریقا، مناطق روستایی در امتداد رود سنگال در ساحل صحرا، و همچنین مناطق شهری در امتداد ساحل است. در این مناطق، خانواده‌ها انگیزه بیشتری برای تغذیه دختران خود در تلاش برای جذب خواستگاران ثروتمند دارند. با این حال، به نظر
جذب خواستگاران ثروتمند دارند. با این حال، به نظر نمی‌رسد که دختران گاواژشده در آینده دارای ثروت یا دسترسی به امکانات بیشتری نسبت به همتایان غیر گاواژشده خود باشند. عمل چاق کردن دختران در موریتانی با پیامدهای جسمی و روانی فوق‌العاده زیان آور همراه است. لبلوح با کاهش قابل توجه تحرک و ایجاد بیماری‌های قلبی عروقی مرتبط است. استفاده از قرص‌های استروئیدی برای افزایش وزن در سراسر این کشور به‌طور گسترده گزارش شده‌است. تناوب فزاینده خشکسالی‌ها همچنین باعث کمبود گاو، شتر، محصول و غلات مورد استفاده برای تغذیه
گاو، شتر، محصول و غلات مورد استفاده برای تغذیه خانواده‌ها و/یا دختران چاق شده‌است. در نتیجه بسیاری از خانواده‌ها مجبور به فروش دام‌های خود شده‌اند، زیرا توانایی تأمین غذای خود را ندارند. در نتیجه بسیاری از زنان و دختران جوان برای افزایش وزن به دام‌های ارائه‌شده در بازار سیاه و استروئیدهای فوق‌العاده خطرناک حیوانی به‌دست‌آمده از پرندگان روی آورده‌اند. افزایش سطح فقر در برخی مناطق کشور باعث شده‌است که برخی از زنان و دختران متوجه شوند که آنتی هیستامین‌ها که به‌طور سنتی برای درمان تب یونجه استفاده می‌شود،
به‌طور سنتی برای درمان تب یونجه استفاده می‌شود، اشتهاآور هستند. در حالی که این محصولات بالقوه خطرناک هستند، بسیار در دسترس هستند و می‌توان آنها را بدون نسخه خریداری کرد. زنانی که تحت لبلوح قرار گرفته‌اند، نسبت به سایر همتایان خود، بیشتر در معرض خطر رابطه جنسی زودرس و حاملگی و بچه دارشدن سریع‌تر هستند. گاواژ همچنین ممکن است زنان را در معرض خطر جدی برای پیامدهای بد زایمان، اچ‌آی‌وی/ایدز و سایر مسائل بهداشتی قرار دهد، فراتر از تأثیر بی‌ام‌آی زیاد که خود یک خطر برای تندرستی است. همچنین، به نظر می‌رسد ارتباط
برای تندرستی است. همچنین، به نظر می‌رسد ارتباط قوی بین گاواژ و بارداری زودرس وجود دارد، زیرا بارداری زودرس در بین زنان جوان فقیر شایع‌تر است. خاستگاه لبلوح و رواج مجدد. تعیین دقیق خاستگاه تغذیه اجباری در موریتانی دشوار است. با این حال، برخی از مورخان بر این باورند که این عمل قرن‌ها قدمت دارد و به زمانی برمی‌گردد که اکثر موریتانی‌ها (موریتانی‌های سفیدپوست، اعراب و بربرها) چادرنشین بودند. در این جامعه عشایری، چاقی نشانه زیبایی در زنان محسوب می‌شد و همسران مردان ثروتمند اغلب کار نمی‌کردند و در چادر می‌نشستند،
ثروتمند اغلب کار نمی‌کردند و در چادر می‌نشستند، در حالی که بردگان سیاه کاهای سختی را که ضرورت زندگی در بیابان بود، انجام می‌دادند. موریتانی جامعه‌ای است که حتی امروزه نیز توسط دو جمعیت مجزا اداره می‌شود: مورهای با پوست روشن و آفریقایی‌های تیره‌پوست که از تبار آفریقایی‌های جنوب صحرا هستند. موریتانیایی‌هایی که خود را عرب می‌دانند، در مقایسه با گروه‌های اقلیت دیگر در این کشور، همچنان بالاترین نرخ لبلوح را در موریتانی دارند. اما قرن بیست و یکم سده ای است که در آن هم رواج مجدد لبلوح اتفاق افتاده و هم‌زمانی برای
هم رواج مجدد لبلوح اتفاق افتاده و هم‌زمانی برای اصلاحات بوده‌است. در سال ۲۰۰۵، رئیس گارد ریاست جمهوری ولد طایع، اعلی ولد محمد فال، کودتا را با وعده برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه در سال ۲۰۰۶ رهبری کرد. در سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، انتخابات دموکراتیک، آزاد و شفاف برای اولین بار در موریتانی برگزار شد. پس از تنها دو سال دموکراسی و یک دوره بحران جدی بنیادین، با چندین تغییر در دولت و ارائه طرح سانسور توسط گروهی از نمایندگان، ژنرال محمد ولد عبدالعزیز پس از یک کودتای سیاسی جدید در سال ۲۰۰۸ قدرت را به‌زور به دست گرفت. این
جدید در سال ۲۰۰۸ قدرت را به‌زور به دست گرفت. این کودتا در اوت ۲۰۰۸ رخ داد و دولت دموکراتیک متعاقباً با حکومت نظامی جایگزین شد که طرفدار آنچه آنها «بازگشت به سنت» می‌نامیدند، بودند. انتخابات ژوئیه ۲۰۰۹ به حکومت نظامی اجازه داد تا کنترل دولت را در دست داشته باشد. پس از این انتخابات، با وجود ادعاهایی مبنی بر تقلب گسترده در آرا، چندین مصوبه با تمرکز بر قانوی کردن برخی قوانین سنتی به تصویب شد. «مینت إلی»، یک فعال حقوق زنان، توضیح می‌دهد: «ما یک وزارت امور زنان داشتیم… ما دیپلمات‌ها و فرمانداران زن داشتیم. ارتش
ما دیپلمات‌ها و فرمانداران زن داشتیم. ارتش ما را چندین دهه عقب انداخت و ما را به نقش‌های سنتی خود بازگرداند. ما دیگر حتی. وزارتخانه ای که به صحبت‌هایمان گوش دهد، نداریم.» ارقام دولتی مربوط به قبل از کودتای ۲۰۰۸ نشان می‌دهد که لبلوح در ۵۰ تا ۶۰ درصد از زنان در مناطق روستایی و ۲۰ تا ۳۰ درصد از زنان در مناطق شهری رخ داده‌است. پس از کودتا، افراد حرفه‌ای در خورانیدن اجباری تخمین می‌زنند که تقریباً ۸۰ درصد از زنان در سراسر کشور تحت برخی از اشکال لبلوح قرار گرفته‌اند. نگرش نسبت به لبلوح در موریتانی و خارج از آن.
نگرش نسبت به لبلوح در موریتانی و خارج از آن. برای تعیین نگرش مردان و زنان در رابطه با ادامه انجام لبلوح و بریدن آلت زنانه از داده‌های سال ۲۰۰۰–۲۰۰۱ «برنامهٔ بررسی‌های جمعیت‌شناختی و سلامت» آی‌سی‌اف اینترنشنال در موریتانی استفاده شد. تجزیه و تحلیل آمار نشان داد که اکثریت پاسخ دهندگان زن و مرد طرفدار ادامهٔ این عمل هستند (به ترتیب ۶۴٪ و ۷۰٪). همچنین مشخص شد که تقریباً یک چهارم (۲۳٪) از زنان گزارش داده‌اند که در کودکی به اجبار تغذیه شده‌اند و ۳۲٪ از زنان و ۲۹٪ از مردان ادامه این عمل را تأیید کرده‌اند. در حالی
از مردان ادامه این عمل را تأیید کرده‌اند. در حالی که شیوع لبلوح به‌وضوح بسیار زیاد است، هرگونه صدمه زدن به آلت تناسلی کودک (از جمله آسیب‌های ناشی از عمل تغذیه اجباری و بریدن آلت زنانه) تحت قانون کیفری حمایت از کودک در موریتانی غیرقانونی است. مجازات‌ها از ۱ تا ۳ سال حبس و جریمه‌های نقدی سنگین متغیر است. با این حال، قانون به‌طور اخص از ختنهٔ دختران یا لبلوح به عنوان اقدامات غیرقانونی که به کودکان خردسال آسیب می‌زنند، یاد نکرده‌است. با این حال، به نظر می‌رسد که نگرش‌ها در موریتانی با تأثیرات جهانی، همانند
که نگرش‌ها در موریتانی با تأثیرات جهانی، همانند مدهای غربی، موسیقی پاپ نیجریه و برنامه‌های تلویزیونی فرانسوی که درک عموم را اندازه بدن و زیبایی زنان را دگرگون کرده، در حال تغییر است. موسیقی لبنان در سراسر خاورمیانه بسیار محبوب است و امروزه مردان موریتانیایی در حال مقایسه زنان موریتانیایی با خوانندگان محبوب لبنانی هستند که نشان می‌دهد ممکن است نگرش‌ها در کشور حتی در بین مردان نیز در حال تغییر باشد. سازمان‌های بین‌المللی و سازمان‌های مردم‌نهاد نیز به‌طور فزاینده‌ای به آنچه که بدان به عنوان یک عمل فرهنگی
فزاینده‌ای به آنچه که بدان به عنوان یک عمل فرهنگی ناروال و سوءاستفاده‌آمیز پرداخته می‌شود، علاقه‌مند شده‌اند. این تفکر که آداب و رسوم سنتی پروارسازی زنان اکنون به سمتی رفته که زنان جوان به‌طور معمول به مصرف هورمون‌های رشد حیوانی و استروئیدها روی آورده‌اند، توجه سازمان‌هایی مانند Equality Now را به خود جلب کرده‌است. بینش و استنباط غربی‌ها آن است که لبلوح نوعی انقیاد غیرانسانی است که باید با ختنه جنسی و قاچاق جنسی به عنوان نقض حقوق بشر در نظر گرفته شود. موریتانی اکنون مورد هدف گروه‌های بین‌المللی حقوق زنان
اکنون مورد هدف گروه‌های بین‌المللی حقوق زنان است که به دنبال پایان دادن به این عمل هستند و لبلوح در موریتانی به موضوع مقالات و مستندهای معاصر تبدیل شده‌است که دریچه‌ای کنجکاوانه را به روی عملی بازکرده که کاملاً در تضاد با تفکرات کنونی غرب در مورد غذا و بدن است.
ادبیات ویتنامی (به ویتنامی: "Văn học Việt Nam") ادبیات شفاهی و مکتوب است که عمدتاً توسط ویتنامی‌ها خلق شده‌است. ادبیات اولیه ویتنامی بسیار تحت تأثیر ادبیات چینی بوده‌است. از آنجایی که چینی ادبی زبان نوشتاری رسمی برای اسناد دولتی بود، اکثر آثار ادبی به زبان هان وان یا văn ngôn سروده شدند. از قرن دهم، اقلیتی از آثار ادبی در Chữ Nôm، سیستم نوشتاری سابق برای زبان ویتنامی، سروده شد. از نویسندگان کنونی ادبیات ویتنامی می‌توان بائو نین را نام برد.
ژان فراری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرو است که در پست هافبک بازی می‌کرد. او آخرین بار برای لئون دی هوانوکو در لیگ دسته اول فوتبال پرو بازی کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرو بازی کرده‌است.
هوانگ او فونگ که با نام مستعار بائو نین (Bảo Ninh) (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۵۲) نیز شناخته می‌شود، رمان‌نویس، مقاله‌نویس و نویسنده داستان کوتاه ویتنامی است که بیشتر به خاطر اولین رمانش که به زبان انگلیسی با نام اندوه جنگ منتشر شد، شناخته می‌شود.
فلاویو فریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع میانی یا هافبک دفاعی بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال و زیر ۱۸ سال پرتغال بازی کرده‌است.
سلین گیفورد (؛ ۳۰ مهٔ ۱۹۰۱ – ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) یک مددکار اجتماعی اهل ایالات متحده آمریکا و از مقامات بین‌المللی و دولت فدرال ایالات متحده بود. او در سال ۱۹۶۴ به‌واسطهٔ کار و رهبری خود در اداره امور سرخ‌پوستان موفق به دریافت جایزه زن فدرال شد. اوایل زندگی. سلین گیفورد در روچستر، ماساچوست به دنیا آمد. پدر او جورج جی. گیفورد و مادرش الیزابت آنا شرمن گیفورد بودند. فعالیت حرفه‌ای. گیفورد در دوران رکود بزرگ به عنوان مددکار اجتماعی در ایالت‌های مختلف آمریکا فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۳۶، به عنوان دستیار مددکار اجتماعی
در سال ۱۹۳۶، به عنوان دستیار مددکار اجتماعی منطقه‌ای در اداره پیشرفت کار (WPA) در ویرجینیای غربی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۸ از سخنرانانی بود که در مورد مددکاری اجتماعی در یک کنفرانس ایالتی در فلوریدا سخنرانی می‌کرد. در سال ۱۹۴۰ به سمت ناظر ارشد منطقه‌ای WPA در اعماق جنوب منصوب شد و در کنفرانس مددکاران اجتماعی می‌سی‌سی‌پی به سخنرانی پرداخت. گیفورد در سال ۱۹۴۳ به‌عنوان مشاور رفاه عمومی در اداره جابجایی جنگ مشغول به کار شد و مأموریت داشت تا از اردوگاه‌های اسارت ژاپن نیز بازدید کند. او سپس برای استخدام
اسارت ژاپن نیز بازدید کند. او سپس برای استخدام مخالفان وظیفه‌شناسی سفیدپوست در اردوگاه‌ها به رایزنی پرداخت، و در یک میزگرد با مایک ماسائوکا و آنی کلو واتسون در یک کنوانسیون مددکاری اجتماعی دربارهٔ اردوگاه‌ها به گفتگو پرداخت. پس از پایان یافتن جنگ جهانی دوم، او در خارج از ایالات متحده مستقر شد و به عنوان معاون رئیس مأموریت در سفارت ایالات متحده در قاهره و سپس به عنوان مدیر آوارگان در اداره امداد و توانبخشی سازمان ملل متحد (UNRRA) در لندن مشغول به کار شد. پس از آن در ژنو به کار برای سازمان بین‌المللی
شد. پس از آن در ژنو به کار برای سازمان بین‌المللی پناهندگان در زمینهٔ برنامه‌های امداد، اسکان مجدد و توانبخشی مشغول شد. گیفورد که سفیدپوست بود، بیشتر دوران فعالیت شغلی خود را در اداره امور سرخ‌پوستان پشت سر گذاشت. او در سال ۱۹۴۹ رئیس بخش خدمات اجتماعی این اداره شد، و در سال ۱۹۵۲ به سمت دستیار کمیسر منصوب شد. در سال ۱۹۵۸، او در برابر کمیته‌ای در مجلس نمایندگان آمریکا در مورد بودجهٔ آموزش کودکان سرخ‌پوست آمریکایی، و بعداً در سال ۱۹۶۱، در برابر کمیته‌ای در مجلس سنای ایالات متحده در مورد حقوق اساسی سرخ‌پوستان
سنای ایالات متحده در مورد حقوق اساسی سرخ‌پوستان آمریکایی شهادت داد. او همچنین برنامه‌هایی را برای کاریابی تأسیس کرد، به مطالعه پیرامون مسائل مربوط به بودجهٔ اجرای قانون پرداخت، و از لغو قوانین تبعیض‌آمیز در مورد فروش مشروبات الکلی به بومیان آمریکا حمایت کرد و گفت: «من انکار نمی‌کنم که نوشیدن مشروبات الکلی مشکلی در میان سرخپوستان است. اما آیا برای هیچ گروه دیگری از مردم اینطور نیست؟» در سال ۱۹۶۲، گیفورد عنوان یادبود خدمت برجسته را از این اداره دریافت کرد و در سال ۱۹۶۴ نیز موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال شد. او
سال ۱۹۶۴ نیز موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال شد. او در سال ۱۹۶۵ از این اداره بازنشسته شد. زندگی شخصی. سلین گیفورد در سال ۱۹۷۹ در ۷۸ سالگی بر اثر سرطان روده بزرگ در لیسبورگ، ویرجینیا درگذشت. قبر او در کنار محل دفن خواهر و برادرش در روچستر، ماساچوست واقع شده‌است.
هارماتان () فصلی در آفریقای غربی است که از اواخر نوامبر میانه‌های مارس روی به طول می‌انجامد. مشخصه آن بادهای بسامان خشک و گرد و غبار شمال‌شرقی است که به همین نام (هارماتان) از صحرای بزرگ آفریقا از طریق غرب آفریقا به سمت خلیج گینه می‌وزد. این نام مربوط به کلمه "هارماتا" در زبان توئی است. در این فصل، دما در برخی نقاط اغلب در شب سرد است، اما می‌تواند در طول روز در مکان‌های خاصی بسیار گرم باشد، همه اینها ممکن است به شرایط محلی نیز بستگی داشته باشد. هارماتان در فصل خشک و در ماه‌هایی با کمترین میزان تابش خورشید
فصل خشک و در ماه‌هایی با کمترین میزان تابش خورشید رخ می‌دهد. در این فصل، عرض‌های اسبی مناطق پرفشار بر روی مرکزی صحرای بزرگ آفریقا مانده و منطقه کم‌فشار همگرایی درون‌حاره‌ای (ITCZ) بر فراز خلیج گینه می‌ماند. در عبور از صحرا، هارماتان ذرات ریزگرد و غبار و ماسه (بین ۰٫۵ تا ۱۰ میکرون) را می‌گیرد. به دلیل خشکی نیروبخش این باد در مقایسه با هوای مرطوب استوایی. به هارماتان "دکتر باد" "(doctor wind)" نیز می‌گویند. تأثیرها. فصل هارماتان با زمستان متفاوت است، زیرا با باد سرد، خشک پر از گرد و غبار و همچنین نوسان‌های
باد سرد، خشک پر از گرد و غبار و همچنین نوسان‌های گسترده دمای محیط در روز و شب مشخص می‌شود. درجه حرارت به راحتی می‌تواند تا ۹ درجه سانتیگراد (۴۸ درجه فارنهایت) در طول روز پایین بیاید، اما گاهی در بعد از ظهر درجه حرارت می‌تواند تا ۳۰ درجه سانتیگراد (۸۶ درجه فارنهایت) نیز افزایش یابد، در حالی که رطوبت نسبی به زیر ۵٪ کاهش می‌یابد. همچنین هوا ممکن است در برخی مناطق مانند صحرای بزرگ آفریقا گرم باشد. هنگام وزش هارماتان بر فراز منطقه، هوا به‌طور خاص خشک می‌شود. هارماتان شرایط آب و هوایی مانند بیابان را به ارمغان
شرایط آب و هوایی مانند بیابان را به ارمغان می‌آورد: رطوبت را کاهش می‌دهد، پوشش ابر را از بین می‌برد، از تشکیل بارندگی جلوگیری می‌کند و گاهی ابرهای بزرگی از غبار ایجاد می‌کند که می‌تواند منجر به طوفان گرد و غبار و ریزگرد شود. باد هارماتان می‌تواند خطر آتش‌سوزی را افزایش داده و خسارت شدیدی به محصول وارد کند. برهم‌کنش هارماتان با بادهای موسمی می‌تواند باعث ایجاد پیچند شود. غبار هارماتان. در برخی از کشورهای غرب آفریقا، مقدار زیاد گرد و غبار در هوا می‌تواند دید را به شدت محدود کرده و جلوی تابش خورشید را برای
را به شدت محدود کرده و جلوی تابش خورشید را برای چند روز بگیرد که با مِه سنگین قابل مقایسه است. این اثر به نام غبار هارماتان شناخته می‌شود. غبار هارماتان سالانه میلیون‌ها دلار به دلیل لغو و تغییر مسیر پروازها برای خطوط هوایی هزینه دارد. وقتی غبار ضعیف باشد، آسمان صاف است. خشکی شدید هوا ممکن است باعث از بین رفتن شاخه‌های درختان شود. سلامت. کاهش رطوبت تا ۱۵ درصد که می‌تواند منجر به خونریزی خودبه‌خودی برای برخی افراد شود، از تأثیرها هارماتان بر سلامتی افراد است. سایر اثرات سلامتی بر روی انسان ممکن است شامل
است. سایر اثرات سلامتی بر روی انسان ممکن است شامل تغییر شرایط پوستی (خشکی پوست)، خشک‌شدن یا ترک‌خوردن لب‌ها، چشم‌ها و دستگاه تنفسی و از جمله تشدید آسم باشد.
پاسی منطقه‌ای در منطقهٔ شانزدهم شهر پاریس، فرانسه است که در سمتِ راستِ (la Rive Droite) رود سِن واقع شده‌است. تاریخ. بنجامین فرانکلین از طرف کنگره ایالات متحده آمریکا به عنوان نماینده‌ی سیزده ایالات متحده آمریکا به فرانسه رفت و در شهر پاسی واقع در حومه پاریس اقامت کرد. پاسی از سال ۱۸۶۰ بخشی از شهر پاریس بوده‌است. گورستان پاسی و خانهٔ بالزاک در این منطقه قرار دارند.
آن زیلینگر کاراکریستی (؛ ۱ فوریهٔ ۱۹۲۱ – ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶) یک تحلیلگر رمزنگاری آمریکایی و معاون سابق آژانس امنیت ملی بود که در مدت ۴۰ سال فعالیت شغلی خود در مناصب مختلف دولتی خدمت کرد. او به عنوان یکی از اعضای کمیسیون مشترک امنیت وزارت دفاع و هیئت مشاوران اطلاعات خارجی رئیس‌جمهور خدمت کرد. او نخستین زن در آژانس امنیت ملی بود که در سال ۱۹۷۵، همزمان با منصوب شدن به عنوان رئیس بخش تحقیقات و عملیات، به رتبهٔ "جی‌اس-۱۸" نیز ارتقاء یافت. زندگی‌نامه. کاراکریستی در برانکس‌ویل، نیویورک به دنیا آمد. او در کالج راسل
برانکس‌ویل، نیویورک به دنیا آمد. او در کالج راسل سیج، که یک کالج زنانه در تروی، نیویورک بود، تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۲ با مدرک زبان انگلیسی و تاریخ از این کالج فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، به توصیهٔ رئیس کالج راسل سیج، توسط سرویس اطلاعات سیگنال ارتش استخدام شد تا به‌عنوان رمزشکن به کار مشغول شود. او روی ماشین‌های آی‌بی‌ام کار می‌کرد و کار خود را با مرتب‌سازی کاغذ شروع کرد، اما به سرعت به رتبه‌های بالاتر دست یافت. کاراکریستی به واشینگتن، دی.سی. اعزام شد و در دوره‌های تحلیل رمز ویلیام فریدمن شرکت کرد
شد و در دوره‌های تحلیل رمز ویلیام فریدمن شرکت کرد که در آن برای آموزش رمزنگاران در هنر تشخیص الگو، از پازل استفاده می‌شد. در طول جنگ جهانی دوم، کار رمزنگاری کاراکریستی بر رمزگشایی سیستم‌های افزودنی مورد استفاده توسط نیروهای نظامی ژاپن و ناوگان تجاری متمرکز بود. او به دلیل استعداد استثنایی‌اش در بازسازی کتاب‌های رمز دشمن معروف بود. او و همکارانش از جملهٔ نخستین آمریکایی‌هایی بودند که از تسلیم برنامه‌ریزی‌شدهٔ ژاپن مطلع شدند و کد مرتبط را در ۱۴ اوت ۱۹۴۵ رمزگشایی کردند. پس از جنگ، کاراکریستی در آژانسی استخدام
کردند. پس از جنگ، کاراکریستی در آژانسی استخدام شد که بعداً بخشی از آژانس امنیت ملی شد. او ابتدا در سال ۱۹۵۹ به درجهٔ عالی، که درجه‌ای بالاتر از دستمزد در خدمات کشوری بود، و سپس به جی‌اس-۱۸ (بالاترین درجهٔ عالی) به‌عنوان رئیس تحقیقات و عملیات در سال ۱۹۷۵ ارتقاء درجه یافت. در سال ۱۹۸۰، کاراکریستی به سمت ششمین معاون آژانس امنیت ملی منصوب شد و نخستین زنی بود که در این سمت خدمت کرد. او در سال ۱۹۸۰ جایزهٔ خدمات غیرنظامی برجسته را از وزارت دفاع دریافت کرد؛ این جایزه، بالاترین جایزه‌ای است که به غیرنظامیان داده
بالاترین جایزه‌ای است که به غیرنظامیان داده می‌شود. او به‌عنوان معاون مدیر، با رهبری نسل‌های جدید کدشکن‌ها و یکپارچه‌سازی استفاده از رایانه و فناوری موفق به کسب اعتبار شد. همکاران کاراکریستی او را به‌عنوان یک رهبر الهام گرفته توصیف می‌کردند. او ترجیح می‌داد که او را به‌خاطر موفقیت‌های عملیاتی‌اش به یاد بیاورند و نه به‌خاطر جنسیتش. او یکی از نخستین زنانی بود که در آژانس امنیت ملی به درجهٔ «فوق‌العاده» رسید که معادل خدمات ارشد اجرایی مدرن بود. کاراکریستی همچنین نخستین زنی بود که رئیس یک گروه عملیاتی بزرگ شد
نخستین زنی بود که رئیس یک گروه عملیاتی بزرگ شد همزمان نخستین معاون مدیر آژانس امنیت ملی نیز بود. او در سال ۱۹۸۲ بازنشسته شد، اما به خدمت در پانل‌های جامعهٔ اطلاعاتی، از جمله هیئت مشاوران اطلاعات خارجی رئیس‌جمهور کلینتون (منصوب ۱۹۹۳) ادامه داد. در سال ۲۰۰۳، دانشگاه ملی اطلاعات به کاراکریستی مدرک افتخاری اعطا کرد؛ در این دانشگاه هر سال یک جایزهٔ علمی به نام او به یک دانشجوی فارغ‌التحصیل با عملکرد عالی اعطا می‌شود. او بیشتر دوران بزرگسالی خود را در یک کلبهٔ یک‌خوابه مربوط به سدهٔ ۱۸ در خیابان بیست و هشتم واحد