payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گلیم یا شال سیستان را می‌توان یکی از شایع‌ترین رشته‌های صنایع دستی در سیستان برشمرد به طوری‌که شهرتی جهانی دارد؛ گواه این ادعا وجود تکه پارچه‌های دست بافت کشف شده در شهر سوخته است که افزون بر پنج هزار سال قدمت دارد. در مسیر هنر پارچه‌بافی آنچه از هزاره‌های قبل از میلاد تاکنون مشخص و مشهور است خودکفایی مردم سیستان در تولید مواد اولیه صنایع مختلف به‌خصوص "پارچه‌بافی" بوده آن‌چنان که تا همین سده اخیر تمام مراحل تهیه و تولید پارچه توسط خود مردم و خانواده‌ها یعنی از مرحله کاشت و برداشت پنبه یا تهیه پشم و موی دام
از مرحله کاشت و برداشت پنبه یا تهیه پشم و موی دام گرفته تا ریسندگی و آماده‌سازی آنها که همه با ابزار سنتی و ویژه انجام می‌شده‌است. پیشینه تاریخی. آنچه که در تاریخ آمده اینست که آمدن سکاها به سیستان فصلی تازه و تاریخی در حوزه تمدن خیز حوزه هیرمند و سرزمین زرنکای نامبرده شده در کتیبه‌های هخامنشیان ایجاد کرده‌است. افزون بر اثرگذاری های سیاسی درزمینه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز این جابجایی در این منطقه صورت گرفت کمترین چیزی که امروز می‌توانیم بگوییم این است که بافت‌های منطقه تحت تأثیر هنر سکاها دستخوش
است که بافت‌های منطقه تحت تأثیر هنر سکاها دستخوش دگرگونی های فراوانی شد. قالی، شال و نمد و انواع پارچه‌های تولیدی در این حوزه در شکل و محتوا دچار تغییراتی گردید که به نوعی سرفصل در این دست بافته‌ها محسوب می‌شود. برای مثال ایجاد گره سکایی در بافت فرش و شال(گلیم) در بافت این گونه‌ها پیشرفتی ویژه است. در نخستین نوشته‌های اسلامی سیستان مکان تولید بهترین بافت‌های ابریشمی و پشمی توصیف شده‌است. برمبنای برخی از متون ابریشم در سیستان حتی تا سده‌های گذشته علی‌رغم حضور مخرب استعمار انگلیس در منطقه هنوز وجود داشته و
مخرب استعمار انگلیس در منطقه هنوز وجود داشته و روستاهای چلنگ، سدکی و دادی بر مبنای گزارش ذوالفقار کرمانی در کتاب جغرافیای نیمروز، تولید ابریشم داشته‌اند که علاوه بر استفاده درتولید دست بافته‌ها در تزیینات لباس مردان و زنان و انواع گلدوزی، دستمال، دست بقچه و… استفاده می‌شده‌است. آثار باستان‌شناسی نشان از رونق سیستان در دوره اشکانی و ساسانی دارد که در این دو دوره یکی از بالاترین ارقام مالیات را می‌پرداخته‌است یعنی از آبادترین و پرتولیدترین نقاط ایران بوده اگرچه ازاین دو دوره بافته سیستانی به دست نیامده اما
ازاین دو دوره بافته سیستانی به دست نیامده اما شهرت بافته‌های سیستان در دوره اسلامی نشان از یک هنر پرسابقه و کهن دارد. از نظر شهرت از شال و قالی سیستان درکنار بافت‌های فارس و طبرستان یاد می‌شود. غلات، ابریشم و چهارپایان سیستان نیز بسیار معروف بوده‌اند و ثروت آن توجه تمام پادشاهان و دستگاه خلافت را بر می‌انگیخت. شال سیستان (گلیم). وجود واژه‌های گفتاری بجامانده در فرهنگ عامیانه مردم سیستان در صنعت بافت و تزیینات وابسته به آن بیانگر زایش‌ها و خلاقیت‌هایی است که ریشه در تکاپوهای محلی دارد و از جایی وارد نگردیده
ریشه در تکاپوهای محلی دارد و از جایی وارد نگردیده است. در باورهای سیستانی‌ها. شال یا گلیم در سیستان به شال مرگ و زِند شهره است. بدین معنا که نوع کاربری و شکل ویژه آن در این نامگذاری اثر بخش بوده‌است. یکی از کاربردهای مهم شال، استفاده از آن به عنوان زیرانداز است که در انواع مجلسی و بزرگ آن دوتخته که بعضاً تا ۱۵ تا ۲۰ متر طول نیز می‌رسیده بافته می‌شده و برای مجالس سور و سوگ از آن استفاده می‌شده‌است. به همین دلیل شال در باورهای مردم نوعی قداست و پاکیزگی پیدا کرده به گونه ای که " شال " زیرانداز ویژه حل
پیدا کرده به گونه ای که " شال " زیرانداز ویژه حل اختلافات اجتماعی در سیستان است و به نوعی حریم امن و به سنت سیستان " میار " و " پناهگاه " نیز هست. نقوش. شال دارای نقوش هندسی جادویی و اعجاب انگیزیست که به آنها مهر گفته می‌شود نقوشی بیانگر تفکر کاملاً خلاق و انتزاعی با نگاهی کاملاً مدرن و خاص به طبیعت و قدرت اجرایی ما فوق تصور. کاربرد. از هنر شال بافی در تولید زیرانداز، پشتی، سفرهای آرد و نان، خورجین وغیره استفاده می‌شده‌است و برای تزئین آن از صدف (کُچک)، منگوله و سنگ‌های زینتی نیز استفاده می‌شود.
کتابخانه کاخ صلح مجموعه‌ای از منابع و مراجع تخصصی در زمینه حقوق بین‌الملل است. این کتابخانه در لاهه هلند واقع شده است و برای حمایت از دیوان دائمی دادگستری تأسیس شده است. شرح. این کتابخانه یکی از قدیمی‌ترین کتابخانه‌های اختصاص یافته به حقوق بین‌الملل است. هدف اصلی آن خدمات رسانی به دوایر و مؤسسات مقیم کاخ صلح از جمله دیوان بین‌المللی دادگستری، دادگاه دائمی داوری و آکادمی حقوق بین‌الملل لاهه است. این کتابخانه برای تمامی دانش‌پژوهان و دانشجویان حقوق بین‌الملل باز است. در سال ۲۰۲۲، کارین لودر مدیر این کتابخانه
است. در سال ۲۰۲۲، کارین لودر مدیر این کتابخانه شد. در حال حاضر جرون ورولیت رئیس این کتابخانه است. تاریخچه و رابطه با بنیاد کارنگی. بنیاد کارنگی هلند در سال ۱۹۰۳ ایجاد شد. سپس این کتابخانه کمک مالی ۱٬۵ میلیون دلاری توسط اندرو کارنگی دریافت کرد، که ساخت کاخ صلح را ممکن کرد. این کاخ در سال ۱۹۱۳ درست قبل از شروع جنگ جهانی اول تکمیل گردید. مجموعه. کتابخانه کاخ صلح از سال ۱۹۱۳ شروع به جمع‌آوری انتشارات مختلف کرده است و اکنون بیش از یک میلیون کتاب و سند را درخود جای داده و به مراجعه‌کنندگان ارائه می‌دهد. بخش
جای داده و به مراجعه‌کنندگان ارائه می‌دهد. بخش بزرگی از فهرست این کتابخانه به صورت آنلاین قابل جستجو است که اقلام کتاب را نیز طبقه‌بندی می‌کند. این کتابخانه سعی می‌کند در طبقه‌بندی تا حد امکان به "کاتالوگ کتاب‌شناسی کاخ پایکس" وفادار بماند. این کاتالوگ در سال ۱۹۱۶ توسط السا اوپنهایم، دختر وکیل بین‌المللی ژاک اوپنهایم طراحی شده است، این کتابخانه همچنین از یک سیستم طبقه‌بندی مدرن با حدود ۴۵۰۰ کلمه کلیدی استفاده می‌کند. انتشارات. وبلاگ کتابخانه کاخ صلح، سرویس خبری اخبار حقوق بین‌الملل و راهنمای پژوهشی
سرویس خبری اخبار حقوق بین‌الملل و راهنمای پژوهشی کتابخانه کاخ صلح را نگهداری کرده و پژوهشگران را با موضوعات مختلف حقوق بین‌الملل آشنا می‌کند. در طول جشن‌های صدمین سالگرد خود در سال ۲۰۱۳، کتابخانه نسخه ۱۴۹۹ مؤسسه‌های گایوس را به دست آورد. جایزه. در سال ۲۰۰۵، کتابخانه برنده جایزه IALL برای ارتباطات شد.
اراگال یا اراکال خدایی بین‌النهرینی بود که در ارتباط با ارا تصور می‌شد. با این حال، در مورد ماهیت ارتباط بین آنها در آشورشناسی توافقی وجود ندارد. در حالی که اراگال ممکن است با طوفان‌ها و ویرانی‌های ناشی از آنان مرتبط باشد، او عمدتاً به عنوان یک خدای خیرخواه شناخته شده‌است (برای مثال به عنوان یک خدای اختری با کارکردهای بلاگردان). او در جایگاه شوهر الهه نینشار، قصاب الهی اکور، در نظر گرفته می‌شد و می‌توان آنها را به عنوان یک جفت ستاره در رساله‌های نجومی مانند مول.اپین یافت. ارجاعات به پرستش اراگال رایج نیست،
مول.اپین یافت. ارجاعات به پرستش اراگال رایج نیست، اگرچه نام او در منابع مختلفی از دوره ایسین-لارسا تا دوران نو بابلی آمده‌است. او همچنین در "حماسه گیلگمش" و "آترا-هاسیس" در جایگاه خدای مرتبط با طوفان بزرگ دیده می‌شود. نام و شخصیت. نام اراگال از جنبهٔ ریشه‌شناسی با ارا مرتبط و این نظر مطرح شده که معنای آن «ارای بزرگ» است. تئونیم کوتاه‌تر به نوبه خود به ریشه ḥrr برمی‌گردد که احتمالاً معنایش «سوزان» است و در زبان‌های سامی مختلف، از جمله اکدی گواهی شده‌است. چنین استدلال شده‌است که اراگال و ارا به دلیل شباهتهای
استدلال شده‌است که اراگال و ارا به دلیل شباهتهای بین آنها پس از دوره بابلی قدیم، یکی بوده‌اند، یا اینکه اراگال یک «اقنوم ترکیبی» از ارا و نرگال بود که با تئونیم‌های دوگانه که به یک خدا نسبت داده می‌شد، قابل مقایسه است. چنین تئونیم‌هایی در متن‌های اوگاریتی مانند Nikkal-wa-Ib، کوثر-وا-خاسیس یا Qudšu-wa-Amrur، رایج بود. اما بنا به گفته فرانس ویگرمن، اراگال در پانتئون بین‌النهرین، متمایز بود و او را باید خدایی جداگانه در اصل دانست و نه گونه‌ای از ارا. فرانک سیمونز نیز این موضوع را به عنوان یک احتمال
فرانک سیمونز نیز این موضوع را به عنوان یک احتمال پذیرفته‌است. با این حال، کینتیا تیلور با ویگرمن مخالف است و استدلال می‌کند که به دلیل نزدیکی این دو خدا در فهرست‌های خدایان و این واقعیت که اراگال در متون نوشته شده به گویش امِسال سومری به خوبی گواهی شده، احتمالا آنها در شرایط مشابهی توسعه یافته‌اند و در اصل اراگال صفتی است که در متن‌های امِسال به ارا اطلاق می‌شود که در نهایت به عنوان یک چهره جداگانه در نظر گرفته شد. تئونیم‌های مرتبط دیگر عبارتند از Errakal، Errakalkal، Errakar و Erkal. نخستینِ آنها از نظر
Errakalkal، Errakar و Erkal. نخستینِ آنها از نظر کارکردی مانند اراگال است و بر اساس حضور در متن‌های شناخته شده ممکن است املای اکدیِ همین نام را نشان دهد که به دنبال پدیده جایگزینی همخوان‌های صدادار و بی‌صدا در وام واژه‌های سومری در این زبان شکل گرفته است. صورت اراگال برای مثال در نسخه بابلی باستان فهرست خدای ویدنر و فهرست خدای شوش دیده می‌شود، در همان حال صورت اراکال در نسخه متاخر "آن = آنوم" (لوح VI، سطر ۱۰) و نیز "آترا-هاسیس" و "حماسه گیلگمش" آمده است. چنین استدلال شده است که اراگال در اصل با طوفان‌ها و
استدلال شده است که اراگال در اصل با طوفان‌ها و تخریب‌های ناشی از آنان مرتبط بوده‌است. به گفته نیکلا دی زورزی، قسمتی از بخش "انوما آنو انلیل" که بر آب‌وهوا متمرکز است را می‌توان به عنوان یک فال مربوط به او ترجمه کرد، «اراگال روزهای سختی را برای زمین به ارمغان خواهد آورد». با این حال، در بیشتر متونی که به او ارجاع داده‌اند، در جایگاه یک خیرخواه به تصویر کشیده شده‌است. او به عنوان یک خدای اختری عمل می‌کرد. در سری طلسم "هولبازیزی" («شر رفته!») او در کنار خوشه پروین، شباهنگ و مشتری برای بلاگردانی فراخوانده
پروین، شباهنگ و مشتری برای بلاگردانی فراخوانده می‌شود. او همچنین به عنوان خدایِ مرتبط با جهان زیرین توصیف شده‌است. ارتباط با سایر خداییان. در فهرست خدای "آن = آنوم" (لوح I، سطر ۳۳۲) اراگال در میان خدایان نیپور قرار دارد و همسر نینشار (الهه‌ای که قصاب و آشپز اکور توصیف می‌شود) در نظر گرفته می‌شود. در مقابل، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که او هرگز با همسر ارا، مامی، ارتباط داشته باشد. بر اساس چکیده نجومی مول.اپین، اراگال و نینشار با دو ستاره جفت مطابقت دارند که در مجاورت ستاره مرتبط با «لاما، فرستاده بابا»، بخشی
مجاورت ستاره مرتبط با «لاما، فرستاده بابا»، بخشی از صورت فلکی معروف به «ماده-بز»، شلیاق امروزی قرار دارند. چنین فرض شده است که «ستاره اراگال» مربوط به زتا لیرا است. اراگال و نینشار نیز با هم با nigkalagû مرتبط بودند که یا زنگ‌های بلاگردان یا گونگ بلاگردانی هستند که صدایی شبیه تندر تولید می‌کند. آنها همچنین ارتباط مشترکی با چاقو داشتند و در شرح یک مناسک، آنها را با هم به عنوان «حامل خنجر برنزی» خطاب می‌کنند. یک نسخه دو زبانه از فهرست خدای ویدنر از امار ممکن است اراگال را با تارحونا یا تارحونز، به ترتیب خدای
اراگال را با تارحونا یا تارحونز، به ترتیب خدای آب‌وهوای هیتی و لووی، برابر بداند، اگرچه دلایل این امر نامشخص است. چنین اشاره شده است که نسخه‌های چند زبانه این متن بعید است که منابع قابل اعتمادی برای اطلاعات الهیاتی باشند. چنین پیشنهاد شده که نام هراکلس قهرمان یونانی از نام اراگال گرفته شده‌است. با این حال، با توجه به ارزیابی انتقادی والتر بورکرت از این پیشنهاد، عموما آن را مبتنی بر «زمینه‌های بسیار لغزنده» در نظر می‌گیرند. پرستش. اشاره به اراگال در منابع شناخته‌شده، نادر است. قدیمی‌ترین گواهی‌های قطعی،
شناخته‌شده، نادر است. قدیمی‌ترین گواهی‌های قطعی، نام‌های تئوفوریِ مربوط به دوره ایسین-لارسا، مانند کوگ-اراگال و پوزور-اراگال هستند؛ یک نام قدیمی‌تر که به صورت Èr-ra-gal نوشته شده است و متعلق به دوره اور سوم است به احتمال زیاد باید به صورت Erra-rabi خوانده شود و او را فراخوانی نمی‌کند. یک سند قانونی بابلی باستان که منشأ ناشناخته دارد، او را در کنار ادد از شوهاتوم، یک سکونتگاه کاملاً ناشناخته ذکر می‌کند. در سایر متن‌های آن دوره، گواهی‌های او تا حد زیادی محدود به مدخل‌های فهرست‌های خدا است. یک متن آشوری میانه
به مدخل‌های فهرست‌های خدا است. یک متن آشوری میانه به مه-توران (سیرارا) به عنوان مرکز آیین اراگال اشاره می‌کند، اگرچه این نام فقط ممکن است به عنوان جایگزینی برای نرگال در این زمینه استفاده شده باشد، زیرا دومی در ارتباط با این شهر به خوبی گواهی شده‌ است. بازسازی معبد اراگال واقع در آنجا بر روی منشور شکستهٔ نینورتا-توکولتی-آشور ذکر شده‌است. تعدادی از نامه‌هایی که گمان می‌رود منشا آن بابل باشد و مربوط به سال‌های آخر سلطنت اسرحدون یا سالهای اول آشوربانیپال است، تعمیر مجسمه‌های تعدادی از خداییان را که ظاهراً در
تعمیر مجسمه‌های تعدادی از خداییان را که ظاهراً در این شهر پرستش می‌شدند، از جمله اراگال و همچنین اوراش، بلت-ایکالی، شاراهیتو، زابابا و لوگال-مارادا توصیف می‌کند. "چکیده نیپور" که به واسطه رونوشت‌های بابلی نو شناخته می‌شود، بیان می‌کند که در این شهر، اراگال در «صحن بیرونی در گرزه» و در معبد نرگال پرستش می‌شد. کتیبه‌ای از نبونعید متعلق به اصطلاحا استوانه ایگیکالاما اراگال را به عنوان «قوی‌ترین در میان خدایان» توصیف و او را به عنوان یکی از خداییان معرفی می‌کند که پادشاهی را به او اعطا کردند. اساطیر. هم در
که پادشاهی را به او اعطا کردند. اساطیر. هم در "حماسه گیلگمش" (لوح XI، سطر ۱۰۲) و هم در نسخه آشوری نو "آترا-هاسیس" اراگال مسوول «از بیخ کندن تیرک‌های مهار» قبل از طوفان است. فرانس ویگرمن به‌طور آزمایش پیشنهاد می‌کند که این موضوع می‌تواند بازی با کلمات باشد که شامل نام اراکال و واژه "تارکولو" می‌شود. می‌توان آن را به معنای تحت‌اللفظیِ «تیرک مهار» ترجمه کرد اما از نظر استعاری می‌تواند به ارتباط بین عناصر مختلف جهان اشاره کند. نقش اراگال در ادبیات بین‌النهرین به این متن‌ها محدود می‌شود، اما استدلال شده که
به این متن‌ها محدود می‌شود، اما استدلال شده که اشاره‌ای به این دو قسمت را می‌توان در اسطوره "ارا و ایشوم" (لوح IV، سطرهای ۱۱۸ تا ۱۲۰) یافت، جایی که اولین از دو خدای نام‌بخش تخریبی که قادر به ایجاد آن است را توصیف می‌کند:&lt;poem&gt;&lt;/poem&gt; بر اساس مقاله اخیر الیز زومر، اشاره احتمالی دیگری به اراگال در زمینه مشابهی نیز در متن HS 1885+ از نیپور رخ می‌دهد؛ این متن یک «حماسه پادشاهی» (Königsepos) و بیانگر درگیری بین گولکیشار، ششمین پادشاه سلسله نخست زمینِ دریا و سامسو-دیتانا است که اولی در جایگاه قهرمان
دریا و سامسو-دیتانا است که اولی در جایگاه قهرمان داستان قرار دارد.
توربین تسلا یک توربین بدون پره است که از جریان سیال به عنوان محرک استفاده می‌کند و توسط نیکولا تسلا در ۲۱ اکتبر ۱۹۱۳ به ثبت رسید. توربین تسلا مانند توربین‌های معمولی پره ندارد، چندین دیسک با هم ترکیب شده و از اثر لایه مرزی استفاده می‌کنند. نازل‌ها یک سیال متحرک را روی دیسک‌ها اعمال می‌کنند. موتور از دیسک‌هایی که به وسیله سیال می‌چرخند، برای ایجاد دوران برای تبادل تکانه بین سیال و دیسک‌ها استفاده می‌کنند. سرعت چرخش این توربین ابتدا آنقدر زیاد بود که پره‌ها را خم می‌کرد و موجب شد تا این اختراع نیمه کاره باشد،
خم می‌کرد و موجب شد تا این اختراع نیمه کاره باشد، اما اختراع موادی نظیر کولار، کامپوزیت کربن و پلاستیک اشباع شده با تیتانیوم یا کامپوزیت تیتانیوم، باعث شد تا برخی از مهندسان، کار نیمه تمام تسلا را به اتمام رسانند.این اختراع صدمین اختراع تسلا بود. توربین شکل تیغه‌ای (دایره‌ای) ندارد، از این جهت دوام آن عالی، و نگهداری آن ساده‌تر است. با این حال بازده درصدی آن نسبت توربین‌های معمولی کمتر است. با این حال تسلا در توضیحات مربوط به اختراعش گفته‌است که به دلیل استفاده از سیال (مایع) پیشران و نبود پره و عدم اختلال
از سیال (مایع) پیشران و نبود پره و عدم اختلال و مقاومت کمتر در مسیر طبیعی خطوط جریان، سرعت آن به صورت نامحسوسی تغییر می‌کند. این انتقال مایع نیز به شیوه‌ای کامل‌تر و مقرون به صرفه‌تر است. نمونه‌های استفاده علمی از این توربین نادر است. یکی از کاربردهایی که تسلا برای این توربین در نظر گرفته بود، تولید نیروی زمین گرمایی است که در کتاب نیروی محرکه آینده ما، کتاب خودش مفصل در موردش توضیح داده‌است.
ماری ویو-شووه (Marie Vieux-Chauvet؛ با نام تولد ماری ویو؛ ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۶ – ۱۹ ژوئن ۱۹۷۳) نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس اهل هائیتی بود. او از سال ۱۹۴۷ چاپ آثارش را آغاز کرد. یکی از مهم‌ترین رمان‌های او به‌نام "سودا، خشم و شیدایی"، که سال ۱۹۶۸ به چاپ رسید، فرمانروای وقت هائیتی و نیروهای شبه‌نظامی او را فراوان می‌نکوهید. به‌موجب این رمان، او در همان سال ۱۹۶۸ وادار به جلای وطن شد و در نیویورک رحل اقامت افکند. اوان زندگی. ماری ویو سال ۱۹۱۶ در پورتو پرنس در محیطی ممتاز از بورژوازی هائیتی دیده به جهان گشود. او
ممتاز از بورژوازی هائیتی دیده به جهان گشود. او کوچک‌ترین دختر از پنج فرزند خانواده بود. پدرش کنستان ویو (Constant Vieux) در برهه‌ای سناتور و سپس سفیر بود؛ مادرش دلیا (Delia) هم اصالتاً یهودی و اهل سنت توماس بود. او در مؤسسهٔ همبسته با دانشسرای آموزگاران تحصیل کرد و سال ۱۹۳۳ از آنجا مدرک گرفت؛ این مدرک به او اجازهٔ تدریس می‌داد. چند سال بعد، او برای نخستین بار با پزشکی به‌نام اِمون شارلیه (Aymon Charlier) ازدواج کرد. این ازدواج دیری نپایید و در دهه ۱۹۴۰ به طلاق انجامید. سپس او برای بار دوم با کارگزار آژانس
انجامید. سپس او برای بار دوم با کارگزار آژانس مسافرتی به‌نام پیر شووه (Pierre Chauvet) ازدواج کرد. او پس از این ازدواج، نام خانوادگی شوهرش را برگرفت و از آن پس، آثارش را با نام ماری ویو-شووه به چاپ می‌رساند. نویسندگی و کنش‌گری در هائیتی. نخستین آثار. ماری ویو-شووه در آثارش به انواع آزارهایی می‌پرداخت که زنان، محرومان و مستضعفان را در بر می‌گرفتند. نخستین اثر ادبی او نمایشنامه‌ای به‌نام "افسانه گل‌ها" است که نخستین‌بار در سال ۱۹۴۷ چاپ شد. او این اثر را با تخلص "کولیبری" منتشر کرد. ماری ویو-شووه در این
با تخلص "کولیبری" منتشر کرد. ماری ویو-شووه در این نمایشنامه از طریق داستانی تمثیلی، رؤیای برادری و همبستگی را به رشتهٔ تحریر درمی‌آورد که انگیزه او برای نوشتن هستند. یک سال پس از آن، نمایشنامه دیگری از او به‌نام "سامبا" به روی صحنه رفت که البته متن آن تا آن هنگام هنوز منتشر نشده بود. او سپس چندین رمان پیرامون مسئله برابری و عدالت منتشر کرد و اینگونه، به‌باور مارتلی، آشکارا راه خود را از مسیر سنتی زنان در جامعهٔ آن زمانِ هائیتی جدا کرد. نخستین رمان او، "دختر هائیتی"، سال ۱۹۵۴ منتشر شد. این رمان به سرنوشت زن
هائیتی"، سال ۱۹۵۴ منتشر شد. این رمان به سرنوشت زن جوانی می‌پردازد که پدرش او را رها کرده و مادرش روسپی‌گری می‌کند. وانگهی در این رمان، مسئلهٔ دورگه‌گی بررسی می‌شود؛ در سرزمینی که رنگ پوست، بسته‌به قدرت فرد، می‌تواند به سود یا به زیان او باشد. سپتامبر همان سال، داستان کوتاهی از او با نام "تیمون در بیشه" در مجلهٔ "اُپتیک" (Optique) منتشر شد. دومین رمانش با نام "رقص بر فراز آتشفشان" در ۱۹۵۷ توسط پلون در فرانسه منتشر شد. این رمان که فضای سالهای پیش از انقلاب هائیتی در سدهٔ هجدهم را روایت می‌کند، داستانی ساختگی
در سدهٔ هجدهم را روایت می‌کند، داستانی ساختگی دربارهٔ دختری دورگه است که می‌کوشد وضعیت زنان هائیتی در آن زمان را به تصویر بکشد. در این رمان، زنان نقش‌های اصلی را بازی می‌کنند و محور داستان به‌شمار می‌روند. قهرمانان داستان، دو دختر رنگین‌پوست هستند که بر تعصبات قائق می‌آیند و بازیگرانی نامدار می‌شوند. در همان سال ۱۹۵۷، فرانسوا دووالیه در هائیتی به قدرت رسید. سال ۱۹۵۹، ماری ویو-شووه با شماری از سرایندگان و رمان‌نویسان هائیتی همچون آنتونی فِلپس، رنه فیلوکتِت، رولان موریسو (Roland Morisseau)، ویلارد دنیس
رولان موریسو (Roland Morisseau)، ویلارد دنیس (Villard Denis) و سِرژ لُگانیور گروهی تشکیل دادند. او که تنها زن در این گروه ادبی است، به دیگر اعضا پیشنهاد داد که برخی شب‌ها را در خانهٔ او در منطقهٔ بوردون شهر پورتو پرنس گرد هم آیند و آنان روز یکشنبه را برای این منظور برگزیدند. این گروه در آغاز «هائیتی ادبی» نام داشت، ولی به‌پیشنهاد ماری ویو-شووه نام آن را به «تارتَنان شبانگاهی» تغییر دادند. رمان‌نویسِ آمریکاییِ هائیتی‌الاصل، ادویج دانتیکا، در توصیف این گروه می‌گوید: «آنان امید داشتند که تارهایی محافظ پیرامون
«آنان امید داشتند که تارهایی محافظ پیرامون خود ببافند و تا از شکارچیان در امان باشند». سال ۱۹۶۰، ماری ویو-شووه سومین رمانش را با نام "فوندنگر" منتشر کرد. این رمان به زندگی گروهی از دهقانان ساکن فوندنگر می‌پردازد که از دست قدرت سیاسی حاکمْ گشنه و هراسان هستند و شرکت‌های آمریکایی نیز از آنان بهره می‌کشند. این رمان همچنین سنت‌ها و باورهای رایج، به‌ویژه وودو را به تصویر می‌کشد که موضوع کارزاری ضدخرافی به‌دست دولت در دهه ۱۹۴۰ بود. وانگهی این اثر، دفاعیه‌ای برای حفاضت از محیط زیست نیز به‌شمار می‌رود. سودا، خشم و
از محیط زیست نیز به‌شمار می‌رود. سودا، خشم و شیدایی. در دوران حکومت استبدادی فرانسوا دووالیه، ماری ویو-شووه سه رمان کوتاه نوشت و آنها را در مجموعه‌ای به‌نام "سودا، خشم و شیدایی" منتشر کرد. دنی لافریر دربارهٔ این مجموعه می‌گوید: «صحبت دربارهٔ رمان‌نویس ماری شووه، تنها صحبت از یک کتاب است؛ اما چه کتابی! رمان "سودا، خشم و شیدایی" با گذر زمان به رمانی بزرگ از سال‌هایِ سیاهِ استبداد دووالیه یا "پاپا دوک" تبدیل شد». ماری ویو-شووه دست‌نویس کتابش را برای سیمون دوبووار فرستاد و کتاب با پشتیبانی او توسط انتشارات
فرستاد و کتاب با پشتیبانی او توسط انتشارات گالیمار چاپ شد. نامه‌نگاری‌هایی در سال‌های پایانی دهه ۱۹۶۰ میان آن دو انجام گرفت. او امیدها و انتظارات خود را از انتشار اثرش توسط گالیمار، انتشاراتی با شهرت بین‌المللی، ابراز می‌کند: «باورتان نمی‌شود از این نشریه چه انتظاراتی که ندارم! گسست از زندگی روتین و تسلیمی، گریز به کشوری بیگانه، استقلال از طریق کار. می‌بینید که برای من مسئله تنها غرور نیست. برای گرفتن اجازه خروج، نخست اجازهٔ شوهر و سپس مجوزی دیگر نیاز است» (نامه به تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۷). او در نامه‌ای دیگر
به تاریخ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۷). او در نامه‌ای دیگر به تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۶۸ نوشت: «فراوان بیمِ آن دارم که پول کافی برای سفر به پاریس نداشته باشم. برای این کار روی پیش‌پرداخت گالیمار حساب می‌کردم. اگرچه شوهرم می‌تواند مرا یاری کند، نمی‌خواهم از او درخواست کنم. وضعیت ما چندان خوب نیست و بیست سال است که از نظر مالی به او وابسته هستم». مجموعه رمان‌های "سودا، خشم و شیدایی" به‌سال ۱۹۶۸ توسط گالیمار در فرانسه چاپ شد، ولی پخش آن در هائیتی به‌دنبال تهدیدهای سردرمداران کشور متوقف شد. این مجموعه دارای سه داستان مجزا است:
متوقف شد. این مجموعه دارای سه داستان مجزا است: داستان یکم، "سودا"، به دوران سردرگمی پس از خروج آمریکایی‌ها در سال ۱۹۳۵ می‌پردازد، ولی آشکارا کنایه‌ای هم به رژیم دووالیه و شبه‌نظامی‌های او — موسوم‌به «مردان سیاه پوش» — می‌زند. در این داستان، مقامات محلی که خود از حکومت هراس دارند، به‌نوبهٔ خود مردم را می‌هراسند. محوریت رمان، سه پرسوناژِ زن با نام‌های فِلیسیا (Félicia)، آنِت (Annette) و کلِر (Claire) — راوی داستان — هستند. کلر با دنباله‌روی از جامعه به شورش می‌پیوندد؛ او اگرچه نسبت‌به پیرامون خود افکار
می‌پیوندد؛ او اگرچه نسبت‌به پیرامون خود افکار انتقادی دارد، آنها را بروز نمی‌دهد. داستان دوم، "خشم"، ماجرای خانواده‌ای اشرافی است که زمین‌هایش دارند مصادره می‌شوند و با فساد و ترس دست و پنجه نرم می‌کند. داستان سوم، "شیدایی"، دربارهٔ سرنوشت گروهی از چند سرایندهٔ جوان است. این جوانان تحت تعقیب قرار می‌گیرند و کشته می‌شوند. راوی داستان یکی از شخصیت‌های اصلی است؛ او سراینده‌ای در معرض جنون است. آنچه ماری ویو-شووه در این سه داستان به رشتهٔ تحریر درآورده‌است، هراس از قدرتی است که با رعب و وحشت فرمان می‌راند. او
از قدرتی است که با رعب و وحشت فرمان می‌راند. او همچنین به توصیف روابط اجتماعی می‌پردازد و طبقهٔ مرفه هائیتی را، که خود از آن سرچشمه می‌گرد، بدون تعارف تشریح می‌کند؛ بنابراین این سه داستان برای اشراف هائیتی خوشایند نیستند. جلای وطن. اگرچه اعضای «تارتَنان شبانگاهی» هیچ‌گاه در دوران دووالیه ترور نشدند، همگی در دهه ۱۹۶۰ مدتی زندانی و سپس تبعید (اغلب به مونترآل) شدند. زمانی که چاپ کتاب "سودا، خشم و شیدایی" آغاز شد، ماری ویو-شووه در نیویورک به سر می‌برد. اندکی پس از آغاز چاپ کتابش در سال ۱۹۶۸، او وادار شد از
پس از آغاز چاپ کتابش در سال ۱۹۶۸، او وادار شد از گالیمار بخواهد که توزیع کتاب‌ها را به تأخیر بیندازد، زیرا تهدیدهای رژیم دووالیه بر او و خویشاوندانش سایه افکنده بود. تهدیدهای کلامی و شفاهی نیز بیش از پیش جدی تلقی می‌شدند، زیرا جو وحشت در هائیتی دامان خانواده او را گرفته بود: دو برادرزاده‌اش کشته و یکی هم دستگیر شده بود. این تهدیدها حاکی از ناخشنودی سردمداران، به‌ویژه فرانسوا دووالیه موسوم‌به "پاپا دوک"، از او بود و برای همین او به نیویورک رفته بود. سهام ویراست ۱۹۶۸ کتاب در هائیتی ظاهراً توسط شوهرش خریداری
۱۹۶۸ کتاب در هائیتی ظاهراً توسط شوهرش خریداری و نابود شد. این ماجرا، پیوند او با شوهر دومش را بدتر کرد و آنان سال ۱۹۷۰ از یکدیگر جدا شدند. سپس او برای سومین بار با مردی آمریکایی به‌نام تد پرودفوت (Ted Proudfoot) ازدواج کرد. با مرگ "پاپا دوک" در سال ۱۹۷۱، سکان قدرت به پسرش ژان-کلود دووالیه یا "به‌به دوک" رسید که تا سال ۱۹۸۶ در قدرت بود. رمان ماری ویو-شووه سرانجام سال ۲۰۰۵ بازچاپ شد و سال ۲۰۱۵ نیز نسخهٔ جیبی آن منتشر شد. ماری ویو-شووه واپسین رمان خود با نام "پرندگان شکاری" را سال ۱۹۷۱ و در تبعید نوشت. این
"پرندگان شکاری" را سال ۱۹۷۱ و در تبعید نوشت. این رمان به‌سال ۱۹۸۶ (پس از درگذشت او) و با نام پیش از ازدواجش — ماری ویو — در هائیتی و پس از پایان فرمانروایی خاندان دووالیه به چاپ رسید. این رمان، داستان سراینده‌ای انقلابی به‌نام میشل (Michel) است که می‌خواهد با آموزش مردم هائیتی، آنان را علیه خودکامگی حکومت بیدار کند. وانگهی این رمان به دوست میشل نیز می‌پردازد: دهقان پیری به‌نام آلسَندور (Alcindor) که زمینش را از چنگش درمی‌آورند و او به آب و آتش می‌زند تا بتواند شکم بچه‌هایش را سیر کند. ماری ویو-شووه به
بتواند شکم بچه‌هایش را سیر کند. ماری ویو-شووه به تاریخ ۱۹ ژوئن ۱۹۷۳ و در سن ۵۶ سالگی بر اثر خونریزی درون‌جمجمه‌ای در شهر نیویورک درگذشت. او به هیچ حزب سیاسی وابسته نبود و صدایی آزاد را نمایندگی می‌کرد: صدای زنی در زمانهٔ رژیم سرکوبگر دووالیه و سال‌های پیش از آن. او بیشتر به زبان فرانسوی خود را ابراز می‌کرد که زبان استعمارگر پیشین بود. بخش قابل‌توجهی از آثار او پیش از جلای میهن نوشته شدند.
غاز قَهقَهه‌زن کوچک یا غاز غُلغُله‌گر کوچک ، همچنین به عنوان غاز ریج‌وی شناخته می‌شود، کوچک‌ترین زیرگونه غاز قهقهه‌زن و کوچک‌ترین نوع از غازهای گونه‌سفید است. "غاز ریج‌وی" کوچک‌ترین نوع غازهای گونه‌سفید و دومین غاز کوچک در سردهٔ غازهای سیاه هستند که پس از عروس‌غاز قرار دارند. تنها کمی بزرگ‌تر از مرغابی سرسبز است و طول منقار آن ۳۲ میلی‌متر است. صدای غازهای قهقهه‌زن کوچک به عنوان فریاد بلند توصیف می‌شوند. در پرواز، برخلاف غازهای کانادایی و زیرگونه‌های بزرگ‌تر از غازهای قهقهه‌زن، می‌توان آن را با بال‌زدن سریع
از غازهای قهقهه‌زن، می‌توان آن را با بال‌زدن سریع شناسایی کرد. غازهای قهقهه‌زن کوچک به تابستان‌گذرانی در غرب آلاسکا و زمستان‌گذارنی در دره ویلامت معروف هستند. همچنین شناخته شده‌است که در کالیفرنیا و جنوب واشینگتن یافت می‌شوند.
رجینا () فیلم جنایی هندی تامیل-زبان، محصول ۲۰۲۳ است که توسط دومین. دی. سیلوا کارگردانی شد. بازیگران اصلی فیلم سوناینا در نقش شخصیت اول فیلم، به همراه آنانت، باوا چلادورای، گاجَراج (Gajaraj)، سای دهینا، ریتو مانترا، نیواس آدیتان، ویوک پراسانا در نقش مکمل می‌باشند.
سوپرتون (به انگلیسی: Soperton) یک جامعه ثبت نشده است که در شهر وابانو در شهرستان فارست، ویسکانسین، ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است. تاریخ. یک اداره پست به نام سوپرتون در سال ۱۹۰۵ تأسیس شد و تا زمانی که در سال ۱۹۵۶ متوقف شد، به کار خود ادامه داد نام این انجمن از شرکت سوپر الامبر که در این منطقه فعالیت می‌کرد گرفته شد.