payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ژانویه در سال ۲۰۲۴ اعلام شد که او پروژه را ترک کرده و کریستف بک جایگزین او شده است. دنباله. در مارس ۲۰۲۴، جیلنهال ابراز علاقه کرد که نقش اصلی خود را دوباره بازی کند و دنباله‌ای بسازد. در ماه مه همان سال، یک دنباله به‌طور رسمی اعلام شد که در حال ساخت است و جیلنهال نقش اصلی را بازی می‌کند. مدیر عامل آمازون ام‌جی‌ام استودیوز به نام جنیفر سالک اظهار داشت که کار روی این پروژه ادامه دارد.
ماریوش یاکوس (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۶۷) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کیلر"، "نشانه"، "سرپیشخدمت"، "پیمان ورشو"، "موج جرم و جنایت"، "کمیسر آلکس"، "سرهنگ کفیاتکوفسکی"، "فرابنفش"، '، "به تاخت"، "لجن‌زار"، "کروک - زمزمه‌های شبانگاهی"، "دختران جنگ"، "قانون حقیقی"، "عشق اول"، "پزشکان"، "ایدا"، "مأموریت افغانستان"، "پدر متیو"، "خانه تاریک"، "دوران افتخار"، '، "خانواده جایگزین"، "تقارن"، ""، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "جادوگر (مجموعه
"جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "جادوگر (مجموعه تلویزیونی لهستانی)"، "جادوگر (فیلم ۲۰۰۱)"، "ع چون عشق"، "در خوشی و سختی" و "حوزه استحفاظی ۱۳" اشاره نمود.
تینیوس اولسن (نروژی: Tinius Olsen) زاده ۷ دسامبر ۱۸۴۵ در کونگسبرگ(نروژ) و مرگ به تاریخ ۲۰ اکتبر ۱۹۳۲م، در فیلادلفیا، ایالات متحده، یک مهندس و نوآور فنی نروژی - آمریکایی بود.وی بانی شرکت دستگاه تست مواد تینیوس اولسن بود که بعدها به بزرگ‌ترین شرکت در نوع خود در ایالات متحده تبدیل شد. پیشینه. تینیوس اولسن در ۱۸۴۵م، در جنوب شرق نروژ در شهر کونگسبرگ که مرکز معادن و تولید سلاح بود، در خانواده ای اهل فن و هنر به دنیا آمد. پدرش نجار و صاحب یک کارگاه نجاری بود و همزمان طرف قرارداد و ساخت و تحویل قطعات چوبی و قنداق
طرف قرارداد و ساخت و تحویل قطعات چوبی و قنداق تفنگ به کارخانه اسلحه سازی کونگسبرگ بود. تینیوس دوران کودکی و نوجوانی خود را در همین شهر گذراند و در کنار تحصیلات عادی از همان نوجوانی مشغول کار و کسب تجربه در کارگاه نجاری پدرش شد. برادران وی نیز اهل فن بودند و ضمن تشویق تینیوس به یادگیری فن و انضباط کاری و اقتصادی موجبات شرکت وی در یک دوره طراحی هنری را نیز فراهم کردند. یکی از استادان همین دوره هنری با تشخیص استعداد فنی در تینیوس اولسن به وی پیشنهاد کرد که برای ادامه تحصیل در مدرسه فنی در هورتن در استان
برای ادامه تحصیل در مدرسه فنی در هورتن در استان تلمارک ثبت نام کند. تینیوس ۱۹ ساله به این سفارش عمل کرد و در طول یک سال و نیم این دوره فنی را با موفقیت سپری کرد و سال۱۸۶۶م، طبق استانداردهای زمان خویش به عنوان مهندس فارغ‌التحصیل شد. سپس مدتی در همان شهر هورتن و مدتی نیز در تروندهایم درارتباط با تخصص فنی خود مشغول کار بود تا اینکه در سال ۱۸۶۹م، بورسیه دولتی به وی تعلق گرفت و برای کارآموزی، راهی ایالات متحده گشت و در یک مدرسه وابسته به کلیسا به صورت رایگان آموزش زبان انگلیسی دید و خیلی زود به پشتوانه سفارش
زبان انگلیسی دید و خیلی زود به پشتوانه سفارش نامه یکی از استادان خود در یک کارگاه طراحی فنی در فیلادلفیا مشغول کار شد.در آن دوران استفاده از دیگ‌های بخار به خصوص در ایالات متحده به سرعت در حال گسترش بود اما چندین سانحه انفجار دیگ، نگرانی‌های جدی در راه این گسترش ایجاد کرده بود. در سال ۱۹۷۰م، دولت آمریکا قوانینی وضع کرد که سازنده دیگ بخار را موظف به آزمایش و تضمین ایمنی دیگ پیش از فروش می‌کرد. در این راستا از جمله کارگاهی که تینیوس در آن مشغول کار بود، چند سفارش تست مواد دریافت کرد. علاوه بر انجام وظایف
سفارش تست مواد دریافت کرد. علاوه بر انجام وظایف عادی، تینیوس در وقت آزاد خویش نیز به صورت داوطلبانه در تکمیل شیوه‌ها و ابزار تست مواد شرکت درخشانی داشت. به گونه ای که در سال ۱۸۷۲م، از طرف صاحبان کارگاه به عنوان مدیر برگزیده شد. با این حال چند سال بعد وقتی تینیوس اولسن خواستار شراکت در مالکیت کارگاه شد، با صاحبان کارگاه دچار اختلاف شد و در سال ۱۸۷۹م، از کار برکنار گشت. اما وی خیلی زود کارگاه خود را تأسیس کرد و کار روی تکمیل ابزار تست مواد را با جدیت ادامه داد. در سال۱۸۸۰م، یک ماشین تست که تینیوس اولسن ابداع
در سال۱۸۸۰م، یک ماشین تست که تینیوس اولسن ابداع کرده بود و می‌توانست چندین آزمایش مختلف از جمله تنش و مقاومت فشاری را روی مواد انجام دهد به یک موفقیت جهانی رسید. این ماشین که نسبتاً ارزان و استفاده از آن آسان بود به نام «غول کوچک» معروف شد و به عنوان یک اختراع جدید، در همان سال به ثبت رسید. این موفقیت به تینیوس اولسن امکان داد تا کارگاه خود را توسعه دهد و به زودی محصولات کارگاه تینیوس به اروپا و آسیا نیز صادر شد و خود مبنایی برای ساخت ابزار و ماشینهای مشابه در سراسر جهان قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲م، کارگاه
در سراسر جهان قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲م، کارگاه تینیوس به یک شرکت سهامی تبدیل شد و در سال ۱۹۲۰م، این شرکت محل کار ۲۵۰ نفر کارمند و کارگر فنی، تحت مدیریت پسرش «تورستن اولسن» بود.تینیوس اولسن در سال ۱۹۳۲م، در سن ۸۶ سالگی دور از زادگاهش در گذشت و در فیلادلفیا به خاک سپرده شد. اما وی در دوران حیاتش هرگز زادگاه خود، یعنی نروژ را فراموش نکرد. از جمله شهر زادگاهش یعنی کونگسبرگ، هم قبل و هم بعد از مرگ وی هدایایی دریافت کرد و از سوی وی بودجه ای به کلیسا و مدرسه فنی شهر اختصاص یافت. به علاوه بودجه ای نیز به خانه
شهر اختصاص یافت. به علاوه بودجه ای نیز به خانه سالمندان شهر زادگاه همسر تینیوس در سوئد تعلق گرفت. در سال ۱۹۵۵م، وقتی مدرسه فنی تینیوس اولسن در کونگسبرگ افتتاح شد، بیش از نیمی از هزینه ساخت توسط کمک‌های مالی فرزندش پرداخت شده بود. در سال ۱۸۹۱م، از سوی مؤسسه انتشارات فرانکلین، بابت قدرشناسی از خدمات تینیوس اولسن یک مدال الیوت کرسون در آمریکا به وی تقدیم شد و در سال ۱۹۲۸م، به افتخار خدماتش به شهر زادگاهش در نروژ مجسمه نیم تنه وی در یکی از پارکهای کونگسبرگ نصب شد.
وزارت جنگ ناجوانمردانه (به انگلیسی: Ministry Of Ungentlemanly Warfare) یک فیلم اکشن و جاسوسی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و نویسندگی مشترک گای ریچی است که بر اساس کتاب سال ۲۰۱۵ به همین نام نوشته دیمین لوئیس ساخته شده‌است. داستان. این فیلم به عنوان یک داستان واقعی در مورد یک سازمان اجرایی عملیات ویژه در جنگ جهانی دوم که توسط وینستون چرچیل و ایان فلمینگ تأسیس شد، که یک "وزارت جنگ ناجوانمردانه" را با مبارزانش علیه نازی‌ها مسیر جنگ را تغییر می‌داد و عملیات سیاه مدرن را به وجود آورد، اشاره دارد. تولید.
سیاه مدرن را به وجود آورد، اشاره دارد. تولید. گای ریچی برای کارگردانی این پروژه در فوریه ۲۰۲۱ قرارداد امضا کرد و جری بروکهایمر تهیه‌کننده فیلم شد. تصویربرداری اصلی در ۱۳ فوریه ۲۰۲۳ در سراسر ترکیه با فیلمبرداری در آنتالیا آغاز شد. و در آوریل ۲۰۲۳ به پایان رسید.
هری هریس (; – ) دانشمند در زمینه بیوشیمی بود. کار او نشان داد که تنوع ژنتیکی انسان نادر و بیماری‌زا نیست، بلکه رایج و معمولاً بی‌ضرر است. او اولین کسی بود که با آزمایش‌های بیوشیمیایی نشان داد که به استثنای دوقلوهای همسان، همه ما در سطح ژنتیکی متفاوت هستیم. این کار راه را برای بسیاری از مفاهیم و روش‌های ژنتیکی شناخته شده مانند انگشت‌نگاری DNA، تشخیص پیش از تولد اختلال‌ها با استفاده از نشانگرهای ژنتیکی، ناهمگونی گسترده بیماری‌های ارثی، و نقشه‌برداری از ژن‌های انسانی به کروموزوم‌ها هموار کرد. وی همچنین برندهٔ
انسانی به کروموزوم‌ها هموار کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ویلیام الن شده‌است.
فرانسیس هسلبین (انگلیسی: Frances Hesselbein؛ ۱ نوامبر ۱۹۱۵ – ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲) تاجر و نویسنده آمریکایی بود. او بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان مدیر عامل سازمان پیشاهنگی دختران ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد همچنین ریاست و مدیر عاملی بنیاد مدیریت و رهبری فرانسیس هسلبین و حضور در دانشکده تحصیلات تکمیلی امور عمومی و بین‌الملل دانشگاه پیتسبورگ (GSPIA)، مؤسسه جانسون را برعهده داشته‌است. هسلبین در سال ۱۹۹۸، مدال آزادی ریاست جمهوری را به جهت همکاری با سازمان دختران پیشاهنگ ایالات متحده دریافت کرد. او در نوامبر
پیشاهنگ ایالات متحده دریافت کرد. او در نوامبر ۲۰۱۵ صدساله شد. هسلبین در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه میراث پیت از دانشگاه پیتسبرگ شد. او دارای ۲۲ دکتری افتخاری است.
برای دختران رنگی که به خودکشی فکر کرده‌اند / وقتی رنگین‌کمان انوف است (انگلیسی: for colored girls who have considered suicide / when the rainbow is enuf) اولین اثر نتوزاک شانگ و تحسین برانگیزترین اثر تئاتری است که در سال ۱۹۷۶ نمایش داده شد که شامل مجموعه‌ای از مونولوگ‌های شاعرانه همراه با حرکات رقص و موسیقی است. "برای دختران رنگی"، داستان هفت زن را روایت می‌کند که در یک جامعه نژادپرستانه و جنسیت‌گرا از ظلم و ستم رنج برده‌اند. اقتباس فیلم. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۹، لاینزگیت اعلام کرد که حقوق توزیع فیلم اقتباسی
لاینزگیت اعلام کرد که حقوق توزیع فیلم اقتباسی تایلر پری از این نمایشنامه را به دست آورده است، با فیلمبرداری اصلی که در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود در آتلانتا، جورجیا، در نوامبر و دسامبر ۲۰۰۹ انجام شود. این فیلم که "برای دختران رنگی" نامگذاری شد، در ۵ نوامبر ۲۰۱۰ اکران شد و نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی آن را پری بر عهده داشت. بازیگران این فیلم عبارتند از تندی نیوتون، لرتا دیواین، کیمبرلی الیز، ووپی گلدبرگ، جنت جکسون، فیلیسیا رشاد، آنیکا نونی رز، کری واشینگتن، تسا تامپسون، مایکل ایلی، میسی گری و عمری
تسا تامپسون، مایکل ایلی، میسی گری و عمری هاردویک. ماریا کری نیز انتخاب شده بود، اما در ماه مه ۲۰۱۰، به دلایل پزشکی از آن خارج شد. هنگامی که از شانگ پرسیده شد که آیا در مورد اقتباس پری از کارش محتاط است یا خیر، شانگ پاسخ داد: «من تردیدهای زیادی داشتم. نگران توصیف او از زنان به‌عنوان پلاستیک بودم. من فکر می‌کنم او کار بسیار خوبی انجام داد، اگرچه مطمئن نیستم که آن را یک فیلم تمام شده بنامم.»
دارسی بوسل (متولد مارنی مرسدس Darcey Pemberton Crittle ; ۲۷ آوریل ۱۹۶۹) یک بالرین بازنشسته انگلیسی و داور سابق مسابقه "رقص" تلویزیون بی‌بی‌سی است. بوسل که در مدرسه آموزشی هنر و مدرسه باله سلطنتی آموزش دیده بود، کار حرفه‌ای خود را در باله سلطنتی سادلر ولز آغاز کرد، اما تنها پس از یک سال به باله سلطنتی نقل مکان کرد، جایی که در ۲۰ سالگی به جوانترین رقصنده اصلی تبدیل شد. بوسل به عنوان یکی از بالرین‌های بزرگ بریتانیایی مورد تحسین قرار گرفته‌است.
نتوزاک شانگ (انگلیسی: Ntozake Shange؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۴۸ – ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸) نمایشنامه‌نویس و شاعر آمریکایی بود. او به‌عنوان یک فمینیست سیاه‌پوست، در بسیاری از کارهایش به مسائل مربوط به نژاد و قدرت سیاهان پرداخت. او بیشتر برای نوشتن نمایشنامۀ "برای دختران رنگی که به خودکشی فکر کرده‌اند / وقتی رنگین‌کمان انوف است" (۱۹۷۵) شناخته می‌شود. درگذشت. شانگ در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۸ در سن ۷۰ سالگی در یک مرکز درمانی در بووی، مریلند، در خواب درگذشت. او بیمار بود و در سال ۲۰۰۴ دچار سکته مغزی شده بود، اما «اخیراً رو به بهبودی بود، کارهای
شده بود، اما «اخیراً رو به بهبودی بود، کارهای جدید خلق کرد، مطالعه کرد و برای کارهایش مورد تقدیر قرار گرفت.» او که در سال ۲۰۱۰ رمان «بعضی‌ها آواز می‌خوانند، برخی گریه می‌کنند» همکاری کرد، گفت: «من فکر نمی‌کنم روزی در این سیاره وجود داشته باشد که زن جوانی نباشد که خود را از طریق آن کشف کند.»
پری‌ها و ملکه‌ها یا کوارتت جنسی فیلمی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی لوچانو سالچه، ماریو مونیچلی، مائورو بولونینی و آنتونیو پیترانجلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون مونیکا ویتی، انریکو ماریا سالرنو، کلودیا کاردیناله، گاستونه موسکین، راکل ولش، ژان سورل، آلبرتو سوردی، کاپوسین، اولگا ویلی، آنتونی استیل، رنتسو جووانپیترو، کورادو اولمی، ماریا تدسکی و نینو مارکتی ایفای نقش کرده‌اند.
انتخابات ریاست جمهوری قبرس ۲۰۲۳ () در ۵ فوریه برگزار شد و نیکوس کریستودولیدس با کسب ۵۱٫۹۷ درصد آرا توانست مجدداً به ریاست جمهوری انتخاب شود.
با وجود اینکه صنعت، به‌طور کلی در سطح بسیار پایینی از توسعه در کشور صربستان، پس از شکل‌گیری آن، قرار داشت، سیاست‌های پیش‌روی صربستان سبب شد تا او جزو ۱۰ کشور اول در جهان در زمینه توسعه صنعت جا بگیرد و تولید هواپیمای خود را توسعه دهد. تاریخچه. در تاریخچه صنعت هواپیماسازی در صربستان، ابتدا فقط قطعات تولید شده در کارخانه‌های خارجی مونتاژ می‌شد، اما خیلی زود تولید قطعات داخلی آغاز شد. پیشرو صنعت هواپیماسازی داخلی در صربستان، کارگاه هواپیمایی با نام Aeroplanska radionica بود که در سال ۱۹۲۰ در فرودگاه نووی ساد
radionica بود که در سال ۱۹۲۰ در فرودگاه نووی ساد تأسیس شد. مونتاژ سری آزمایشی Hansa-Brandenburg C.I اولین اقدام صربی‌ها در تولید هواپیما به‌طور کامل بود. نام این سری SBr بود، زیرا این نوع هواپیما در صربستان به عنوان srednji Brandenburg (براندنبورگ میانی) شناخته می‌شد. از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۱، ۷ کارخانه هواپیماسازی در صربستان وجود داشت که ۴ کارخانه در مرکز کشور و ۲ کارخانه موتور هواپیما در دیگر نقاط قرار داشتند. همچنین تعدادی هواپیما در کارگاه‌های هواپیماسازی، کلوپ‌های هوا و کارگاه‌های خصوصی تولید شد. همچنین
کلوپ‌های هوا و کارگاه‌های خصوصی تولید شد. همچنین کارخانه‌هایی برای تجهیزات هواپیما و کارگاه‌هایی برای تعمیرات جزئی و حتی تعمیرات اساسی هواپیما، موتورها و قطعات وجود داشت. یک تقویت عمده در صنعت، تصمیم ایالت از سال ۱۹۲۶ برای به دست آوردن بیش از ۸۰۰ جنگنده و صدها دانشجو و مربی در حوزه هواگردی بود. پیشرفت صنعت در سال ۱۹۳۲ متوقف شد. در این زمان، دولت با خرید بیشتر هواپیما، صنعت هوایی کشور را وارد رکود بزرگی کرد که تا سال ۱۹۳۷ ادامه داشت. بر اساس گزارش اتحادیه دولتی صنایع هواپیماسازی پادشاهی یوگسلاوی، صنعت
دولتی صنایع هواپیماسازی پادشاهی یوگسلاوی، صنعت هواپیماسازی و صنایع کمکی این ایالت ۳۰۰ مهندس و تکنسین، ۵۰۰ کارمند و ۶۰۰۰ کارگر را استخدام کرده‌است. در مجموع، ۱۷۲۹ هواپیمای نظامی و غیرنظامی بین دو جنگ جهانی در صربستان تولید شد. از این میان، هیچ‌یک از هواپیمای تولیدی، باری یا شناسایی نبودند. یکی از مهم‌ترین افراد در توسعه فنی طراحی هواپیما، میلنکو میتروویچ اسپرتا بود که طرح‌های متعددی را برای هواپیماها در دوره ۴۰–۱۹۲۸ ارائه داد. عدم حمایت از صنعت. کارخانه‌های "IAM" و "Vlajković-Walter" موتور هواپیما تولید
"IAM" و "Vlajković-Walter" موتور هواپیما تولید می‌کردند و هر دو در حومه صنعتی راکوویکا در بلگراد قرار داشتند. "IAM" در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. تا سال ۱۹۳۶ که ملی شد ۵۰٪ در مالکیت سرمایه گذاران خارجی بود. این کارخانه در سال ۱۹۴۰، مونتاژ کامیون‌ها را بر عهده داشت و بعدها به ساخت تراکتور پرداخت، در نهایت در سال ۲۰۱۰ دچار بحران شد و در سال ۲۰۱۷ ورشکست شد. کارخانه موتورهای هواپیما "S.Vlajković and Sons" به عنوان کارگاه نجاری در سال ۱۹۲۵ آغاز به کار کرد. این مغازه که در همسایگی دورچول قرار دارد، هواپیمای Breguet XIV
در همسایگی دورچول قرار دارد، هواپیمای Breguet XIV و موتورهای آن را تعمیر می‌کرد. کارخانه سپس به راکوویکا نقل مکان کرد و تولید موتورهای Walter NZ را آغاز کرد. در سال ۱۹۴۸ به کارخانه "21. maj" [sr] تبدیل شد که در میان سایر محصولات، موتورهای هواپیما را با موتورهای پیستونی می‌ساخت، IMR مجوز جنرال موتورز را برای تعمیر موتورهای خود دریافت کرد در حالی که در دهه ۱۹۸۰ قطعات موتور را برای بوئینگ و توپولف تولید می‌کرد. با کاهش از دهه ۱۹۹۰، بیشتر تعمیرات قطعات هلیکوپتر را انجام داد. این شرکت نیز در سال ۲۰۱۶ ورشکست شد.
را انجام داد. این شرکت نیز در سال ۲۰۱۶ ورشکست شد. شرکت "Teleoptik دیگر شرکت هواپیمایی صربی بود که در سال ۱۹۲۲ در دورچول تاسیس شد. تولید ابزارآلات هواپیما، خنک کننده و سایر تجهیزات در سال ۱۹۲۸ آغاز شد. این شرکت نیز در سال ۲۰۰۷ ورشکست شد. دیگر شرکت ورشکست شده "Prospekt Nestor" بود.
قدیمی‌ترین حرفه یا قدیمی‌ترین حرفه در جهان فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی کلود اوتان-لارا، مائورو بولونینی، فیلیپ د بروکا، ژان-لوک گدار، فرانکو ایندووینا و مایکل پیفلگار است. در این فیلم بازیگرانی همچون میشل مرسیه، انریکو ماریا سالرنو، گابریله تینتی، السا مارتینلی، گاستونه موسکین، جانکارلو کوبلی، ژن مورو، ژان-کلود بریالی، ژان ریشار، راکل ولش، مارتین هلد، تیلی لاونستین، زیگفرید شورنبرگ، نادیا گری، فرانس آنگلید، فرانسیس بلانش، مارسل دالیو، ژاک شاریه، آنا کارینا و ماریلو تولو ایفای نقش کرده‌اند. پس از جنگ
و ماریلو تولو ایفای نقش کرده‌اند. پس از جنگ جهانی اول، اصطلاح «قدیمی‌ترین حرفه در جهان» به‌طور عمومی برای روسپی‌گری به‌کار برده شد.
ساخت هواپیما یک بخش صنعتی مهم در روسیه است و حدود ۳۵۵٫۳۰۰ نفر در آن مشغول به کار هستند. انحلال اتحاد جماهیر شوروی به یک بحران عمیق برای صنعت، به ویژه برای بخش هواپیماهای غیرنظامی منجر شد. وضعیت در اواسط دهه اول دهه ۲۰۰۰ به دلیل رشد حمل و نقل هوایی و افزایش تقاضا شروع به بهبود کرد. یک برنامه ادغام که در سال ۲۰۰۵ راه اندازی شد منجر به ایجاد شرکت هلدینگ یونایتد ایرکرفت کورپوریشن (United Aircraft Corporation) شد که شامل اکثر شرکت‌های کلیدی این صنعت می‌شود. صنعت هواپیماسازی روسیه مجموعه‌ای از هواپیماهای نظامی
هواپیماسازی روسیه مجموعه‌ای از هواپیماهای نظامی رقابتی بین‌المللی مانند MiG-29 و Su-27 را ارائه می‌دهد، در حالی که پروژه‌های جدیدی مانند سوخو سوپرجت ۱۰۰ امیدوار است که صنعت بخش هواپیماهای غیرنظامی را احیا کند. در سال ۲۰۰۹، شرکت‌های متعلق به یونایتد ایرکرفت کورپوریشن، ۹۵ هواپیمای جدید بال ثابت را به مشتریان خود تحویل دادند که شامل ۱۵ مدل غیرنظامی بود. علاوه بر این، این صنعت در روسیه، بیش از ۱۴۱ هلیکوپتر تولید کرد. تاریخ. جنگ جهانی اول. روسیه در زمان شروع جنگ، ۲۴ شرکت سازنده هواپیما داشت، اما آنها مواد یا
۲۴ شرکت سازنده هواپیما داشت، اما آنها مواد یا ظرفیت لازم برای جایگزینی هواپیماهای از دست رفته را نداشتند. آنها به ویژه به موتورهای خارجی وابسته بودند. روسیه در طول جنگ جهانی اول، ۱۸۹۳ هواپیما تولید و ۸۸۳ هواپیما در بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ وارد کرد، اما در این دوره تنها ۹۲۰ موتور تولید کرد و ۲۳۲۶ موتور را وارد کرد. تولید پس از انقلاب فوریه به شدت کاهش یافت و با خروج روسیه از جنگ در سال ۱۹۱۸ تقریباً متوقف شد. هواپیمای معروفی که در این دوره تولید شد سیکورسکی ایلیا مورومیتس (Sikorsky Ilya Muromets) بود، اولین
مورومیتس (Sikorsky Ilya Muromets) بود، اولین بمب افکن چهار موتوره ای که یک واحد بمباران استراتژیک اختصاصی را تجهیز کرد. این بمب افکن سنگین در مراحل اولیه جنگ بی رقیب بود، زیرا نیروهای مرکزی تا مدت‌ها بعد هواپیمای قابل مقایسه ای نداشتند. در طول جنگ جهانی اول، روسیه در بیش از ۴۰۰ سورتی پرواز تنها یک سیکورسکی را در اثر عملیات دشمن منهدم شد. ۲۰۰۰–۲۰۰۵: شروع بهبودی. در آغاز هزاره سوم، صنعت هواپیماسازی غیرنظامی در یک بحران مالی عظیم قرار داشت. فقط چند هواپیما ساخته شد و تعمیر و نگهداری پس از فروش بسیار کوچک بود.
شد و تعمیر و نگهداری پس از فروش بسیار کوچک بود. بسیاری از هواپیماها، چه جدید و چه قدیمی، موفق به دریافت گواهینامه‌های بین‌المللی ایمنی و زیست‌محیطی نشدند. دو شرکت کلیدی Aviastar-SP و Voronezh Aircraft Association تقریباً ورشکست شده بودند. سود صنعت هواپیمای غیرنظامی در سال ۲۰۰۱ تنها ۳۰۰ میلیون دلار بود. در سال ۲۰۰۱، صنعت در نهایت شروع به دریافت سفارش‌های جدید از شرکت‌های لیزینگی کرد. حمل و نقل هوایی حدود ۸ درصد در سال رشد داشت و تا سال ۲۰۰۴ تقاضای داخلی برای هواپیماهای جدید افزایش یافت. شرکت‌های کلیدی موفق
هواپیماهای جدید افزایش یافت. شرکت‌های کلیدی موفق شدند بدهی‌های خود را بپردازند یا آنها را بازسازی کنند و سطح تولید دوباره در حال افزایش بود. صنعت هواپیماسازی نظامی از ۱۵ سال بحران تقریباً منحصراً از طریق صادرات جان سالم به در برد. تنها در سال ۲۰۰۵، صنعت شروع به دریافت منابع مالی قابل توجهی از بودجه دولتی کرد. ساختار. در سال ۲۰۰۸، صنعت هواپیماسازی شامل ۱۰۶ شرکت بود که ۱۸ مورد آن متعلق به یونایتد ایرکرفت کورپوریشن بود. یکی از موفق‌ترین شرکت‌های روسی، سوخو است که دارای مجموعه گسترده‌ای از هواپیماهای نظامی
است که دارای مجموعه گسترده‌ای از هواپیماهای نظامی رقابتی بین‌المللی، از جمله مدل‌های Su-27، Su-30 و Su-35 است. در بخش غیرنظامی، مهم‌ترین پروژه این شرکت، سوپرجت ۱۰۰ است. انجمن تولید هواپیما Komsomolsk-on-Amur، بزرگ‌ترین شرکت هواپیماسازی روسیه، مسئول تولید محصولات سوخو است. شرکت سهامی توپولف با هواپیماهای Tu-204 و Tu-214 بر بازار هوانوردی غیرنظامی تمرکز دارد، اما همچنین مسئول بمب افکن دوربرد Tu-160 و توسعه جانشینان آن است. تولید انبوه هواپیماهای Tu-204 توسط Aviastar SP واقع در اولیانوفسک انجام می‌شود، در
Aviastar SP واقع در اولیانوفسک انجام می‌شود، در حالی که نوع Tu-214 توسط انجمن تولید هواپیمای کازان تولید می‌شود. ایلیوشین بر بخش محموله‌های نظامی و حمل و نقل تمرکز دارد. Irkut مجموعه‌ای از پروژه‌های هواپیماهای آموزشی و آبی-خاکی دارد و در بخش الکترونیکی و اویونیک داخلی رقابت می‌کند. در بخش وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین، ZALA Aero و Vega Radio Engineering Corporation از شرکت‌های پیشرو هستند.
هیولای فلورانس () نامی است که رسانه‌های ایتالیایی به یک قاتل سریالی دادند که بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۵ در استان فلورانس فعالیت داشت. این قاتل شانزده نفر را به قتل رساند؛ قربانیان معمولاً زوج‌های جوانی بودند که در جست و جوی مکانی خلوت به مناطق جنگلی می‌رفتند و اغلب در شب‌های هم‌زمان با ماه نو مورد حمله قرار می‌گرفتند. گرچه هیچ‌یک از قتل‌ها در خود شهر فلورانس رخ نداد، این نام به دلیل وقوع جنایت‌ها در نواحی روستایی و اطراف این شهر برگزیده شد. در ابتدا رسانه‌ها از عنوان «دیوانهٔ زوج‌ها» (ایتالیایی: il maniaco
از عنوان «دیوانهٔ زوج‌ها» (ایتالیایی: il maniaco delle coppiette) برای اشاره به او استفاده می‌کردند. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، پس از آغاز تحقیقات دادستانی فلورانس، چند نفر به اتهام دست داشتن در این قتل‌ها محکوم شدند. با وجود این، ترتیب دقیق رویداد ها، هویت اصلی قاتل و انگیزه‌های او همچنان نامشخص باقی مانده است. در این قتل‌ها از چند سلاح مختلف استفاده شد؛ از جمله یک اسلحهٔ کمری برتا کالیبر ۲۲ و یک چاقو. در نیمی از موارد اعضای جنسی از بدن قربانیان زن جدا شد که به نظر می‌رسد خارج کردن آنها انگیزه قتل بوده‌است.
به نظر می‌رسد خارج کردن آنها انگیزه قتل بوده‌است. «هیولای فلورانس» نخستین پروندهٔ شناخته‌شدهٔ قتل‌های زنجیره‌ای در ایتالیا به شمار می‌آید که قربانیان آن زوج‌های جوان بودند و از آن با عنوان نخستین نمونهٔ «قاتل زنجیره‌ای مدرن» در کشور یاد می‌شود. این جنایت‌ها چه در زمان وقوع و چه در جریان محاکمه‌های متعدد، بازتابی گسترده در رسانه‌ها داشت و چنان بر جامعه اثر گذاشت که در دههٔ ۱۹۸۰ بسیاری از ساکنان استان فلورانس از خلوت کردن در مکان‌های دورافتاده پرهیز می‌کردند. افزون بر این، قربانی بودن زوج‌های جوان بحث‌هایی
افزون بر این، قربانی بودن زوج‌های جوان بحث‌هایی در رسانه‌ها برانگیخت دربارهٔ اینکه آیا بهتر است فرصت بیشتری برای خلوت و صمیمیت در محیط خانه در اختیار فرزندان گذاشته شود تا آنان کمتر به مکان‌های منزوی و خطرناک روی بیاورند. نهادهای قضایی و پلیس در طول سال‌ها تحقیقات متعددی دربارهٔ این پرونده انجام دادند. در سال ۱۹۹۶، دیوان عالی کشور ایتالیا حکم بی گناهی پیئترو پاچانی در دادگاه تجدیدنظر را نقض کرد و پرونده را برای برگزاری محاکمهٔ تازه به شعبهٔ دیگری از دادگاه جنایی فلورانس ارجاع داد؛ با این حال، این دادگاه به
فلورانس ارجاع داد؛ با این حال، این دادگاه به دلیل مرگ پاچانی در سال ۱۹۹۸ تشکیل نشد. در سال ۲۰۰۰، دیوان عالی کشور در حکم نهایی، ماریو وانی و جانکارلو لوتی را به ترتیب برای پنج و چهار مورد از هشت قتل مضاعف محکوم شناخت. این دو متهم به عضویت در یک گروه جنایتکار شدند که در مطبوعات عامه با لقب «هم‌پیاله‌ها» (ایتالیایی: compagni di merende) شناخته شد؛ لقبی که پس از اعتراض وانی در دادگاه رایج شد، چرا که او ادعا کرده بود آن‌ها صرفاً دوستانی بوده‌اند که گهگاه در کافه‌ها و رستوران‌های محلی با هم خوراکی می‌خورده‌اند.
و رستوران‌های محلی با هم خوراکی می‌خورده‌اند. لوتی در جریان بازجویی‌ها به قتل‌ها اعتراف کرده و پاچانی و وانی را همدست خود معرفی کرده بود. شهادت‌های او و همچنین اظهارات فرناندو پوچی نقش تعیین‌کننده‌ای در صدور احکام داشت، در حالی که جیووانی فاگی تبرئه شد. با وجود حکم نهایی سال ۲۰۰۰، هیچ مدرک فیزیکی مانند دی‌اِن‌اِی یا اثر انگشت که بتوان آن را به همدستان «هیولا» نسبت داد، در صحنه‌های جنایت پیدا نشد. سلاح مورد استفادهٔ قاتل (که احتمال می‌رود یک تپانچه برتا بوده باشد) هرگز کشف نشد و بخش‌های جداشده از بدن
بوده باشد) هرگز کشف نشد و بخش‌های جداشده از بدن قربانیان زن هم هیچ‌گاه به دست نیامد. تنها در سال ۱۹۸۵ دادستانی فلورانس نامه‌ای دریافت کرد که در آن تکه‌ای از سینهٔ یکی از قربانیان قرار داشت. از دههٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، دادستان‌های فلورانس و پروجا (پس از مرگ مشکوک فرانچسکو ناردوچی در دریاچهٔ تراسیمنو) تحقیقات متعددی برای شناسایی عاملان مستقیم قتل‌ها و همچنین احتمالاً آمران آن‌ها انجام دادند. بخشی از این تحقیقات به این فرضیه پرداخت که انگیزه‌ای رازآمیز یا آیینی ممکن است افراد یا گروهی را به سفارش این جنایت‌ها
ممکن است افراد یا گروهی را به سفارش این جنایت‌ها واداشته باشد؛ با این حال، هیچ مدرک قطعی در این زمینه به دست نیامد. با وجود تحقیقات و گمانه‌زنی‌های فراوان در طول دهه‌ها، حتی در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، این پرونده همچنان حل‌نشده باقی مانده است.
نطق (به ترکی مدرن: konuşma؛ "سخنرانی") سخنرانی‌ای بود که توسط مصطفی کمال آتاتورک از ۱۵ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۲۷ در دومین کنگره حزب جمهوری‌خواه خلق ایراد کرد. این سخنرانی وقایع بین آغاز جنگ استقلال ترکیه در ۱۹ مه ۱۹۱۹ و تأسیس جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ را پوشش می‌داد. خواندن آن سی و شش ساعت (در یک بازه زمانی ۶ روزه) توسط آتاتورک به طول انجامید و پایه و اساس تاریخ‌نگاری کمالیستی شد. نوتوک نقطه عطفی در ناسیونالیسم ترک با معرفی یک سری اسطوره‌ها و مفاهیم جدید در گفتمان عمومی مانند جمهوری، دموکراسی، حاکمیت ملت و سکولاریسم
مانند جمهوری، دموکراسی، حاکمیت ملت و سکولاریسم بود. آتاتورک در سخنرانی خود این مفاهیم را به عنوان «گرانبهاترین گنجینه» مردم ترکیه، «بنیان» دولت جدید این کشور و پیش شرط‌های «وجود» آینده آنها معرفی کرد.
سوخو-۹ اولین جت جنگنده ساخت شوروی بود که اندکی پس از جنگ جهانی دوم ساخته شد. طراحی در سال ۱۹۴۴ آغاز شد و برای استفاده از موتورهای توربوجت طراحی شده توسط شوروی در نظر گرفته شد. این جنگنده کندتر از هواپیماهای رقیب شوروی بود و در نتیجه لغو شد. یک نسخه اصلاح شده با موتورهای مختلف و یک بال اصلاح شده به سوخو-۱۱ تبدیل شد، اما وارد خط تولید نشد. سوخو-۱۳ پیشنهادی برای موتور مجدد هواپیما با نسخه‌های رولز-رویس درونت توربوجت و همچنین تغییر آن برای جنگ شبانه بود، اما هیچ‌یک از این پیشنهادها پذیرفته نشد.
نامی بود (بر اساس شخصیت شرور خیالی ادوگاوا "رامپو "دیوگان بیست چهره "") به عنوان نام مستعار توسط شخص یا گروهی که مسئول نامه‌های باج خواهی در پرونده گلیکو موریناگا در سال ۱۹۸۴ در ژاپن بودند. نام‌های مختلفی به این گروه از جمله «مرد اسرارآمیز با ۲۱ چهره» و «شبح با ۲۱ چهره»، نیز در مقالات و کتاب‌های مربوط به این مورد استفاده شده‌است. ربودن کاتسوهیسا ایزاکی. حوالی ساعت ۹:۰۰ شب در ۱۸ مارس ۱۹۸۴، دو مرد نقابدار مسلح به تپانچه و تفنگ (که بعداً به نظر اسلحه اسباب‌بازی بوده) از کلید سرقت شده از خانه همسایه برای ورود
بوده) از کلید سرقت شده از خانه همسایه برای ورود به خانه رئیس ایزاکی گلیکو با نام تسوهیسا ایزاکی استفاده کردند. خانه همسایه متعلق به مادر ۷۰ ساله کاتسوهیسا با نام یوشی، بود و در همان ملک قرار داشت که با دیواری آجری احاطه شده بود. جنایتکاران وارد خانه او شده و او را با یک خط تلفن قطع شده بسته بودند. آنها کلید خانه پسرانش را که یک سیستم امنیتی نصب شده بود، پس گرفتند. این دو مرد نقابدار پس از ورود به خانه کاتسوهیسا ازاکی، همسرش میکیکو (۳۵ ساله) و دختر بزرگش ماریکو (۷ ساله) را بستند. میکیکو به مردان پیشنهاد پول