payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اخیر، مواد جدیدی در دسترس قرار گرفته‌اند که هم میزان مقاومت در برابر آتش‌سوزی و هم رتبه‌بندی ایمنی بالایی دارند؛ بنابراین تداوم استفاده از شیشه‌های سیمی در سراسر جهان مورد بحث است. قانون بین‌المللی ساختمان ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ استفاده از شیشه‌های سیمی را ممنوع کرد. قوانین ساختمانی کانادا هنوز استفاده از شیشهٔ سیمی را مجاز می‌داند، اما این قوانین در حال بازنگری هستند و انتظار می‌رود استفاده از شیشه‌های سیمی قدیمی در کانادا نیز بسیار محدود شود.
ناتالی یوهانا می(۱۰ ژانویه ۱۹۰۰–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۵) نقاش و گرافیست استونیایی بود. ناتالی می که در جزیره هیوما در استونی به دنیا آمد، یکی از سه دختر یک ناخدای کشتی بود. دو خواهر دیگر او نیز هنرمند بودند و ناتالی و خواهر بزرگترش «لیدیا می» در دوره "عینیت نو" در هنر استونیایی در دهه ۱۹۲۰ به شهرت بسیاری دست یافتند. می همچنین به عنوان طراح لباس نیز فعالیت می‌کرد و همزمان در مؤسسه هنر تالین نیز تدریس می‌کرد. می در گورستان راهومه در تالین به خاک سپرده شده است. زندگی‌نامه. ناتالی می در خانواده ملوان جوهان می که پنج
ناتالی می در خانواده ملوان جوهان می که پنج فرزند داشت در لیپاجا، لتونی متولد شد، جایی که پدرش در ساخت یک بندر نظامی همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۱۲، خانواده او به تالین مهاجرت کردند و در سال ۱۹۱۷ ناتالی از دبیرستان دخترانه تالین فارغ‌التحصیل شد. در بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸، او با خانواده‌اش در پتروگراد زندگی می‌کرد و در یکی از سمینارهای مدرسه با موضوع "ترویج هنر در جامعه سن پیترزبورگ" شرکت کرد. او تحصیلات هنری خود را قبلاً در تالین زیر نظر نیکولای تریگ گذرانده بود. او در سال ۱۹۱۹ برای اولین بار در یک نمایشگاه
بود. او در سال ۱۹۱۹ برای اولین بار در یک نمایشگاه شرکت کرد آن نمایشگاه بهاره انجمن هنر پالاس در تارتو بود. در سال ۱۹۲۱ ناتالی وارد دوره آموزشی معلمان طراح در مدرسه هنر پالاس انجمن هنر شد و در سال ۱۹۲۴ به عنوان یکی از تنها زنان فارغ‌التحصیل شده از مدرسه هنر پالاس به همراه ادوارد وایرالت، فردی سان و کونو ویبر فارغ‌التحصیل شد. در سالهای ۱۹۲۴، او به عنوان معلم طراحی در مدرسه‌ای با نام "Võru" کار کرد، در سال ۱۹۲۹، یک هنرمند جوان به نام "Ants Lauter" را که با آبرنگ کار می‌کرد دعوت کرد تا در استونی کار با او
آبرنگ کار می‌کرد دعوت کرد تا در استونی کار با او همکاری کند. در بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۰، او به عنوان معلم هنر در یک دبیرستان دخترانه تجاری در تالین کار کرد. در بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۵ و ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۶، او طراح صحنه و لباس تئاتر استونی نیز بود. بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ رئیس بخش انتخاب لباس، و بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۴ او مدرس مُد در گزینش لباس‌های صحنه در مؤسسه هنری دولتی اتحاد جماهیر شوروی استونی بود. بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ و ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۴ او رئیس بخش نساجی بود. از سال ۱۹۴۵، او هنرمند شایسته SSR استونی شد.
بود. از سال ۱۹۴۵، او هنرمند شایسته SSR استونی شد. او همچنین از سال ۱۹۵۸ عضو اتحادیه هنرمندان و از سال ۱۹۶۸ عضو انجمن تئاتر SSR استونی شد. کارها. از قبل در مدرسه، ناتالی می شروع به شرکت در نمایشگاه‌های هنرهای تجسمی و هنرهای کاربردی هم در استونی و هم در خارج از کشور کرد. عمدتاً با آبرنگ کار می‌کرد اما گاهی اوقات نیز با مدادطراحی می‌کرد. او اولین هنرمند تئاتر استونیایی بود که هنرش به طراحی صحنه و لباس اختصاص داشت. او نگرش جدیدی را به صحنه‌نگاری آن زمان آورد و لباس را به عنوان یک جزء اساسی در تئاتر معرفی کرد.
لباس را به عنوان یک جزء اساسی در تئاتر معرفی کرد. او شروع به ساختن لباس‌های جدید و اختصاصی برای هر نمایش تئاتر کرد. به عنوان یک نقشه‌کش قوی و یک نقاش آبرنگ خوب، طرح‌های لباس او ارزش هنری مستقلی داشتند. ناتالی در سال ۱۹۳۷، لباسی برای نمایشنامه‌های نوشته شده توسط الکساندر توراند طراحی کرد. از سال ۱۹۳۶ او همچنین طراحی صحنه مولیر در تئاتر درام استونی را بر عهده داشت و از سال ۱۹۴۹ دکوراتور اصلی آن صحنه شد. او طرح‌های صحنه و لباس را برای تئاتر استونی و همچنین تئاتر درام تالین و تئاتر کمدی موزیکال لنینگراد خلق
درام تالین و تئاتر کمدی موزیکال لنینگراد خلق می‌کرد. می از سال ۱۹۲۰ عمدتاً به طراحی گرافیک کتاب‌ها مشغول بود. و تا سال ۱۹۳۰ او بسیاری از کتاب‌ها و داستان‌های کودکانه را تصویرگری کرد. او برای مدتی برای مجله "Pikker" کاریکاتور می‌کشید و در آنجا از نام مستعار "Ants Kuunar" استفاده می‌کرد. در آغاز دهه ۱۹۹۰، او نقاشی‌های اکسپرسیونیسمی و مدرنیستی را با ترکیب و استفاده از پرتره‌های اشخاص و با بهره‌گیری از تکنیک کلاژ خلق می‌کرد. ناتالی می همچنین به عنوان یک هنرمند سینما در سال ۱۹۶۴، در تالین‌فیلم کار کرده است.
ایوان ایوانوویچ زاروبین (؛ ۲۷ سپتامبر ۱۸۸۷ – ۳ فوریه ۱۹۶۴) متخصص زبان‌های ایرانی، به‌ویژه زبان‌های پامیری در اتحاد جماهیر شوروی بود. زندگی. زاروبین در سال ۱۸۸۷ زاده شد. او ده‌ها کتاب در مورد زبان‌های ایرانی نوشت و در اتحاد جماهیر شوروی به عنوان مرجع اصلی زبان‌های پامیری که در ولایت خودمختار بدخشان کوهستانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان صحبت می‌شد، شناخته می‌شد. او تا سال ۱۹۴۹ استاد دانشگاه دولتی سن پترزبورگ بود و همچنین مدیر بخش خاورمیانه و آسیای مرکزی در کونستکامرا در سنت پترزبورگ بود. در تابستان
در کونستکامرا در سنت پترزبورگ بود. در تابستان سال ۱۹۱۴، زاروبین به همراه رابرت گوتیو، ایران‌شناس فرانسوی، به پامیر سفر کرد و تحقیقات زبان‌شناسی و قوم‌نگاری انجام داد. در طول دهه‌های آینده، زاروبین به انجام مطالعات زبان‌شناسی، فولکلور و مردم‌شناسی در پامیر و سایر نقاط آسیای مرکزی ادامه داد. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای او اعزام اکتشافی قوم‌شناسی آسیای مرکزی در سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰ به نمایندگی از آکادمی علوم بود. بخش بزرگی از مجموعه پامیر در بخش خاورمیانه و آسیای مرکزی کونستکامرا در حین کار زاروبین در پامیر
مرکزی کونستکامرا در حین کار زاروبین در پامیر در سال ۱۹۱۴ به دست آمد. زاروبین معمولاً آثار خود را با نام ای.ای. زاروبین منتشر می‌کرد. زاروبین در سال ۱۹۶۴ درگذشت.
انجمن جغرافیای نروژ () یک انجمن علمی نروژی است که در سال ۱۸۸۹ تاسیس شد. از جمله بنیانگذاران این انجمن، هانس هنریک رویش، زمین‌شناس بود که از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ و مجدداً از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، ریاست این انجمن را بر عهده داشت. وی همچنین، از اعضا افتخاری آن هم محسوب می‌گردید.
آدولف لینستروم (; – ) آشپز، و گردشگر اهل نروژ بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سنت اولاف شده‌است.
کلوروکاردیوم () یا گرین‌هارت (قلب سبز) یک سرده از خانواده برگ‌بوئیان است و تنها شامل ۳ گونه است که بومی مناطق شمالی آمریکای جنوبی می‌باشد. این گونه‌ها به شدت توسط صنایع چوب‌بری استفاده می‌شوند و همین موضوع در اغلب مواقع، باعث کمبود و قلت ناچیز درختان بالغ و تنومند می‌شود. الوار آنها ارزش تجاری زیادی دارد و بسیار مورد تقاضا است.
ماریا مورِونا ()، ماری دریایی یا «مرگ کوشچی بی‌مرگ»، یک افسانه اسلاوی شرقی مشهور است که در کتاب «افسانه‌های عامیانه روسی» اثر الکساندر آفاناسیف جمع‌آوری شده‌است. شهرت این داستان تا حدی به دلیل قرارگیری آن در بین هفت افسانه‌ای است که ایوان بیلیبین بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۲ تصویرسازی کرده‌است. این داستان در مورد نبرد بین ایوان تزارویچ، یک قهرمان جوان، و کوشچی بی‌مرگ، یک جادوگر شرور و سخت‌جان است. مارِیا مورِونا یک زن جنگجو یا بوگاتیر است که نمونه‌های متعددی از آن در مجموعه افسانه‌های آفاناسیف یافت می‌شود.
از آن در مجموعه افسانه‌های آفاناسیف یافت می‌شود. علاوه بر قهرمانان داستان، ایوان تزارویچ و مارِیا مورِونا، شخصیت‌های دیگری نیز در این داستان حضور دارند، از جمله کوشچی، دشمن قسم‌خورده آنها، و بابا یاگا، جادوگر، که نقش کمتری در داستان دارد. در دهه ۱۹۲۰، این داستان به همراه سه افسانه روسی دیگر، در یک دست‌نوشته مصور توسط بوریس زووریکین تصویرسازی شد. داستان. شاهزاده ایوان (ایوان تزارویچ) سه خواهر دارد. پس از مرگ پدر و مادرشان، و طبق وصیت آنها، با موافقت ایوان، خواهرانش به ترتیب با یک شاهین، یک عقاب و یک کلاغ،
خواهرانش به ترتیب با یک شاهین، یک عقاب و یک کلاغ، یا بهتر بگوییم سه شوالیه که به شکل این پرندگان هستند، ازدواج می‌کنند. هر شوهر همسرش را به قلمرو خود می‌برد. ایوان که از تنهایی خسته شده‌است، به دنبال خواهرانش می‌رود. در راه، او با میدان جنگی پر از جسد روبرو می‌شود و از تنها بازمانده می‌فهمد که این ارتش توسط پرنسس ماریا مورِونا نابود شده‌است. او به زودی ماریا را ملاقات می‌کند و با او ازدواج می‌کند. ماریا او را به قلمرو خود می‌برد و سپس به جنگ می‌رود و به ایوان دستور می‌دهد که در غیاب او به یک اتاق خاص وارد
دستور می‌دهد که در غیاب او به یک اتاق خاص وارد نشود. ایوان از دستور سرپیچی می‌کند و کوشچی را زنجیر شده پیدا می‌کند. کوشچی از او التماس می‌کند که به او آب بدهد. او برای رفع تشنگی خود به کمتر از سه سطل آب نیاز ندارد، اما در سطل سوم تمام قدرتش را به دست می‌آورد، زنجیرهایش را می‌شکند و فرار می‌کند و به ایوان می‌گوید که او ماریا مورِونا را دیگر هرگز نخواهد دید. در واقع او ماریا را می‌دزدد و او را زندانی می‌کند. شاهزاده که به دنبال همسرش می‌رود، در طول مسیر به ترتیب با سه برادرشوهر و همسرانشان، خواهرانش، که از
با سه برادرشوهر و همسرانشان، خواهرانش، که از آمدن او خوشحال می‌شوند، ملاقات می‌کند. به درخواست آنها، او به هر یک یک شیء نقره‌ای می‌دهد. او سرانجام ماریا مورِونا را پیدا می‌کند، که او را به خاطر آزاد کردن کوشچی سرزنش می‌کند و قبل از اینکه سه بار با او فرار کند، تلاش می‌کند. کوشچی که بر روی اسب جادویی سخنگوی خود سوار است، هر بار آنها را می‌گیرد. او ابتدا جان ایوان را نجات می‌دهد زیرا ایوان به او آب داده‌است، اما در بار سوم او را تکه‌تکه می‌کند و در بشکه‌ای می‌اندازد و بشکه را به دریا می‌اندازد. برادرشوهران
و بشکه را به دریا می‌اندازد. برادرشوهران ایوان می‌بینند که اشیاء نقره‌ای که او به آنها داده‌است کدر شده‌است و از این نتیجه می‌گیرند که برای شاهزاده اتفاقی افتاده‌است. آنها بشکه را پیدا می‌کنند و آن را به ساحل می‌آورند، سپس تکه‌های بدن ایوان را جمع می‌کنند و او را با آب مرده و سپس آب زنده می‌پاشند و ایوان به زندگی بازمی‌گردد. او بلافاصله به دنبال ماریا مورِونا می‌رود و از او می‌پرسد که کوشچی اسب جادویی خود را از کجا تهیه کرده‌است. او از کوشچی می‌فهمد که آن را از بابا یاگا که در دوردست، آن سوی رودخانه آتش
را از بابا یاگا که در دوردست، آن سوی رودخانه آتش زندگی می‌کند، به دست آورده‌است: بابا یاگا هر روز با پرواز دور دنیا می‌چرخد و گله‌ای از اسب‌های ماده ماوراء طبیعی دارد. ماریا یک روسری از کوشچی می‌دزدد که با تکان دادن آن می‌توان از رودخانه آتش عبور کرد و آن را به ایوان می‌دهد. ایوان و ماریا مورِونا: نبرد نهایی. ایوان سفری طولانی را به سوی خانه بابا یاگا آغاز می‌کند. او از رودخانه آتش عبور می‌کند و در طول مسیر با یک پرنده، سپس با ملکه زنبورها و در نهایت با یک شیر ماده دوست می‌شود. سرانجام به خانه جادوگر
یک شیر ماده دوست می‌شود. سرانجام به خانه جادوگر می‌رسد و به او می‌گوید که به یک اسب جنگی خوب نیاز دارد. بابا یاگا در ازای این کار، از او می‌خواهد که سه روز مراقب گله اسب‌های ماده او باشد. اگر او شکست بخورد، سرش بر روی یک نیزه قرار خواهد گرفت. هر بار اسب‌های ماده به اطراف می‌روند، اما به ترتیب با کمک پرنده، شیر ماده و زنبورها جمع می‌شوند. یک زنبور عسل به ایوان توصیه می‌کند که یک کره اسب بیمار را از بابا یاگا بدزدد و با او فرار کند. ایوان در نیمه‌های شب این کار را انجام می‌دهد، از رودخانه آتش با استفاده از
کار را انجام می‌دهد، از رودخانه آتش با استفاده از روسری جادویی عبور می‌کند و سپس پل را پشت سر خود به باریکی یک نخ درمی‌آورد. هنگامی که بابا یاگا از خواب بیدار می‌شود، متوجه فرار ایوان می‌شود و با هاون آهنی خود به دنبال او می‌رود. او به پلی که در حال فرو ریختن است، می‌رود و به داخل آب می‌افتد و غرق می‌شود. ایوان تزارویچ که سوار بر کره اسبی است که اکنون به یک اسب جنگی زیبا تبدیل شده‌است، ماریا مورِونا را پیدا می‌کند و آنها دوباره از دست کوشچی فرار می‌کنند. اما این بار، اسب کوشچی حس می‌کند که فراری‌ها سوار بر
این بار، اسب کوشچی حس می‌کند که فراری‌ها سوار بر اسبی بهتر از او هستند. با این وجود، او به آنها می‌رسد، کوشچی و ایوان با هم می‌جنگند، اما اسب ایوان با لگدی به پیشانی کوشچی او را زخمی می‌کند و ایوان او را به قتل می‌رساند و جسدش را می‌سوزاند: کوشچی بی‌مرگ نابود شده‌است. ایوان و ماریا با برادرشوهران و همسرانشان ملاقات می‌کنند و همه آنها به آنها خوشامد می‌گویند. آنها به قلمرو خود بازمی‌گردند و تا آخر عمر خوشبخت زندگی می‌کنند. گلچین‌ها و داستان‌هایی با مضامین مشابه. واسیلی ژوکوفسکی، شاعر، در سال ۱۸۳۱ داستانی
مشابه. واسیلی ژوکوفسکی، شاعر، در سال ۱۸۳۱ داستانی منظوم به نام داستان تزار برندی، پسرش ایوان تزارویچ، حیله‌های کوشچی بی‌مرگ و ماریا تزارِونا، دختر بسیار دانای کوشچی منتشر کرد. این داستان نشان می‌دهد که بین کوشچی و ماریا رابطه‌ای وجود دارد، اما این داستان بر اساس یک داستان سنتی روسی دیگر به نام تزار موج و واسیلیسا است.
مریم محبوب نویسنده اهل افغانستان است که به خاطر نوشته‌هایش دربارهٔ مهاجران افغان و مردسالاری در جامعهٔ افغانستان شناخته می‌شود. محبوب در سال ۱۹۵۵ در میمنه، در ولایت فاریاب افغانستان متولد شد. مادرش خانه‌دار بود ولی پدرش در کارمند دولت افغانستان بود و در ولایات مختلف خدمت می‌کرد و به این دلیل او فرصتی داشت تا زندگی زنان افغان را در بخش‌های مختلف کشور تجربه کند. او تحصیلات ثانویه خود را در کابل به پایان رساند و برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته زبان و ادبیات فارسی به دانشگاه تهران رفت. محبوب در اوایل دهه
فارسی به دانشگاه تهران رفت. محبوب در اوایل دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک روزنامه‌نگار در دو نشریه برجسته، ژوندون و انیس، کار کرد و همانجا اکثر داستان‌های کوتاه خود را منتشر کرد. پس از اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۹۷۹، محبوب کشور را ترک کرد و ابتدا به پاکستان و سپس در سال ۱۹۸۱ به دهلی، هندوستان نقل مکان کند. محبوب به همراه سایر مهاجران افغان، مجله «گاهنامه» را برای ابراز مقاومت فرهنگی هم در برابر دولت کمونیستی افغانستان و هم در برابر مجاهدین تأسیس کرد. با این حال، با فشار مجاهدین از جامعه افغان در هند، او یک
حال، با فشار مجاهدین از جامعه افغان در هند، او یک بار دیگر برای مهاجرت به کانادا در سال ۱۹۸۳ اقدام کرد. در کانادا او با همسرش، نویسنده و شاعر، زلمی باباکوهی، زندگی می‌کند و با او دوهفته‌نامه‌ای به نام زرنگار منتشر می‌کنند. محبوب از معدود نویسندگان زنی است که مدت طولانی در صحنه داستان‌نویسی مدرن افغانستان حضور داشته است. او نوشتن داستان را از دوران دانش‌آموزی در دبیرستان عایشه درانی در کابل در دهه ۱۹۶۰ با نوشتن برای هفته‌نامه‌ای برای کودکان به نام «کَمکیانِ انیس» (انیس کوچک) آغاز کرد. بعدها آثار خود را در
انیس» (انیس کوچک) آغاز کرد. بعدها آثار خود را در نشریات ژوندون، انیس و پشتون ژغ منتشر کرد و همچنین در رادیو کابل نیز صدایش شنیده می‌شد. در آن زمان، هفته‌نامه‌ ژوندون نه تنها به دلیل انتشار آثار مهم ادبی نویسندگان و شاعران افغانستانی، بلکه به دلیل حضور برخی نویسندگان برجسته‌ی آن دوره در جمع کارکنانش، نشریه‌ی بسیار مهمی در افغانستان به شمار می‌رفت. محبوب بعد از مهاجرت به پاکستان، مجموعه‌ داستانی به نام «درخت‌ها کارتوس گل می‌کنند» (درختان گلوله بار می‌دهند) را با نام مستعار «نی» منتشر کرد. برخی از آثار او که
با نام مستعار «نی» منتشر کرد. برخی از آثار او که پیشتر در ژوندون منتشر شده بودند، بعدها در حالی که او در کانادا زندگی می‌کرد، در مجموعه‌ای با عنوان «خانه‌ دلگیر» در سال ۱۹۹۰ توسط انجمن نویسندگان افغانستان در کابل منتشر شد. او همچنین در کانادا دو مجموعه داستان کوتاه دیگر با عناوین «گم» و «خانم جورج» منتشر کرده است. محبوب بیشتر آثار داستانی مهم خود را در دوران دوری از وطن خلق کرد. آثار او بر سرکوب و به حاشیه راندن زنان تمرکز دارد و همزمان، بیانگر شورشی علیه هنجارهای اجتماعی و نگرش‌های حاکم بر زنان است. در
هنجارهای اجتماعی و نگرش‌های حاکم بر زنان است. در ایران، آثار او توسط نشر آمو در تهران منتشر می‌شود.
روابط نروژ-بریتانیا () شامل روابط دوجانبهٔ خارجی میان دول نروژ و بریتانیا است. این دو ملت از زمان استقلال نروژ در سال ۱۹۰۵، از همکاری فرهنگی، اقتصادی، نظامی و سیاسی بسیار نزدیکی برخوردار بوده‌اند. هر دو کشور، از متحدان مرکزی در ناتو محسوب می‌شوند و اخیراً، این دو کشور برای ارائه اطلاعات و تسلیحات به اوکراین در جریان تهاجم روسیه به کشور یادشده در سال ۲۰۲۲، همکاری گسترده داشته‌اند.
ربکا هیلگر (۲۴ نوامبر ۱۹۹۲) یک شناگر اهل برمودا است. او در ماده ۵۰ متر آزاد زنان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ شرکت کرد و با زمان ثبت زمان ۲۶٫۵۴ ثانیه در رده ۵۲ قرار گرفت. او با این نتیجه به نیمه نهایی آن دوره از مسابقات صعود نکرد.
ملیسا «مل» مایا دسوزا، ( ; متولد ۳ مه 2004)، یک بازیگر برزیلی است. او در ریودوژانیرو به دنیا آمد. او در سال ۲۰۱۲ با بازی در نقش ریتا جوان در تله‌نوولا آونیدا برزیل به شهرت رسید. او جوایز متعددی را برای این نقش دریافت کرد.
ان‌جی‌سی ۸۲۴ () یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که در صورت فلکی کوره در فاصلهٔ حدود ۲۶۰ میلیون سال نوری از کهکشان راه شیری قرار دارد. این کهکشان در سال ۱۸۳۷ توسط اخترشناس اهل بریتانیا جان هرشل کشف شد.
ورا لوسیا فرالتی هولتز (به انگلیسی: Vera Lúcia Fraletti Holtz) معروف به ورا هولتز (زاده ۷ اوت ۱۹۵۳) بازیگر سینما و تلویزیون برزیلی است.
محمد منان رئیسی (زاده ۲۲ آذر ۱۳۶۰) مهندس و سیاستمدار ایرانی است که نماینده مردم حوزه انتخابیه قم، کهک و جعفرآباد در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی است. وی با کسب ۱۰۵٬۱۴۷ رأی انتخاب شد. سوابق. محمد منان رئیسی، ریاست مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران و عضو شورای معاونین شهرداری تهران، مدیر پژوهشکده معماری و شهرسازی اسلامی، عضویت در هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت دانشگاه قم و فعالیت در طرح‌های توسعه‌ای در برخی از شهرهای کشور سوریه را در کارنامه خود دارد.
کلئو پیرس آیروسا گالوائو (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۹۸۲) که به نام کلئو شناخته می‌شود، بازیگر و خواننده برزیلی است. او اولین بازیگری خود را با شرکت در مینی سریال "یادبود ماریا مورا" در سال ۱۹۹۴ انجام داد.
گروه اکتشافی جنوبگان ژاپنی () گروه مکتشف ژاپنی قطب جنوب بود که از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲، با کشتی کاینان مارو، به تلاش برای اکتشافاتی در سرزمین جنوبگان دست زد و اولین کشور غیر اروپایی محسوب می‌گردید که دست به چنین اقدامی - تا آن زمان - زده بود. شروع کاوش‌های این گروه مکتشف، همزمان بود با آغاز اکتشافات اصلی و مهم از جانب رابرت فالکون اسکات و روئال آمونسن و به همین دلیل، در تاریخ اکتشافات قطبی، به نسبت، نادیده و تحت‌الشعاع قرار گرفت. رهبری این گروه مکتشف ژاپنی بر عهدهٔ نوبو شیراسه بود.
آنا پائولا ماچادو والدائو بسا (زاده ۱۶ مه ۱۹۷۶میلادی) خواننده، ترانه‌سرا و کشیش برزیلی است؛ او در بلو هوریزونته به دنیا آمده‌است. او خواهر بزرگتر آندره والادائو و ماریانا والادائو است.
الکساندر آفاناسیف (؛ – ) اسلاوشناس و قوم‌نگار روسی بود که نزدیک به ۶۰۰ افسانه روسی و فولکلور روسی را منتشر کرد که یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های فولکلور در جهان است. این مجموعه صرفاً روسی نبود، بلکه شامل داستان‌های عامیانه از اوکراین و بلاروس در کنار داستان‌های عامیانه امپراتوری روسیه بود. اولین نسخه از مجموعه او در هشت جلد از سال ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۷ منتشر شد و شهرت او را به عنوان همتای روسی برادران گریم به دست آورد. زندگی. الکساندر آفاناسیف در شهر بوگوچار در ولایت ورونژ امپراتوری روسیه (استان ورونژ امروزی روسیه) در
امپراتوری روسیه (استان ورونژ امروزی روسیه) در یک خانواده متوسط به دنیا آمد. مادرش واروارا میخایلوونا آفاناسیه‌وا از عوام بود. اسکندر هفتمین فرزند او بود؛ او پس از زایمان بسیار بدحال شد و تا پایان سال درگذشت. فرزندان توسط پدرشان نیکولای ایوانوویچ آفاناسیف، یک مشاور حقوقی، که به عنوان دستیار دادستان در علت احتمالی خدمت می‌کرد، بزرگ شدند. الکساندر نیکولایویچ، پدرش را مردی با ویژگی‌های اخلاقی و فکری بالا توصیف کرده‌است: «به درستی به عنوان باهوش‌ترین فرد در کل آویزد شناخته می‌شود». در سه سالگی این خانواده به
آویزد شناخته می‌شود». در سه سالگی این خانواده به بوبروف نقل مکان کردند و اسکندر دوران کودکی خود را در آنجا گذراند. او خیلی زود به خواندن علاقه‌مند شد. او به کتابخانه‌ای که توسط پدربزرگش (عضو انجمن کتاب مقدس روسیه) باقی مانده بود و همچنین به مجلات مختلف دسترسی داشت. در سال ۱۸۳۷ او را به گیمنازیوم مردان وورونژ فرستادند و در سال ۱۸۴۴ وارد دانشکده حقوق دانشگاه دولتی مسکو شد و در سال ۱۸۴۸ فارغ‌التحصیل شد. او در آنجا در سخنرانی‌های کنستانتین کاولین، تیموفی گرانوفسکی، سرگی سولویوف، استپان شویریوف، اوسیپ بادیانسکی
سرگی سولویوف، استپان شویریوف، اوسیپ بادیانسکی و فیودور بوسلایف شرکت کرد. او مجموعه مقالاتی دربارهٔ اقتصاد دولت در زمان پتر کبیر، در مورد منشور قضایی پسکوف و سایر موضوعات در مجله‌های "سوورمنیک" و "اتچستونه زاپیسکی" منتشر کرد. با وجود اینکه یکی از امیدوارکننده‌ترین دانشجویان بود، نتوانست استاد شود. وزیر محافظه‌کار آموزش ملی، کنت سرگئی اوواروف، که بر امتحانات نهایی نظارت داشت، به مقالهٔ آفاناسیف که در مورد نقش استبداد در توسعه قانون کیفری روسیه در طول قرن‌های شانزدهم و هفدهم بحث می‌کرد، حمله کرد. در سال ۱۸۴۹
شانزدهم و هفدهم بحث می‌کرد، حمله کرد. در سال ۱۸۴۹ کنستانتین کاولین به او کمک کرد تا در دایره اصلی بایگانی مسکو زیر نظر وزیر امور خارجه (روسیه) مشغول به کار شود و آفاناسیف به مدت ۱۳ سال در آنجا کار کرد. در این مدت، او با بسیاری از دانشمندان و شخصیت‌های فرهنگی ملاقات کرد و کتاب‌ها و نسخه‌های خطی باستانی زیادی را جمع‌آوری کرد که کتابخانه بزرگی را شکل داد. مقالات، نقدها، آثار قوم‌نگاری و تاریخی او به‌طور منظم در مجلات، روزنامه‌ها، سالنامه‌ها و نشریات علمی معتبر روسی منتشر می‌شد. مقالات او دربارهٔ طنز روسی قرن
روسی منتشر می‌شد. مقالات او دربارهٔ طنز روسی قرن هجدهم و آثار نویسندگان و ناشران برجسته به یک تک‌نگاشت در سال ۱۸۵۹ با عنوان "Русские сатирические журналы ۱۷۶۹–۱۷۷۴ г." ("مجلات طنز روسی ۱۷۶۹–۱۷۷۴")، منتشر شده در مجله 'اتچستونه زاپیسکی' (شماره ۳، ۴ در سال ۱۸۵۵؛ شماره ۶ در سال ۱۸۵۹) منجر شد. در سال ۱۸۵۵ او ریاست کمیسیون دولتی مسئول انتشار آثار قانون‌گذاری، تاریخی و ادبی را بر عهده گرفت. از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ او همچنین به عنوان سردبیر اصلی مجله کوتاه مدت " مشغول به کار شد، جایی که در واقع به عنوان پوششی برای
به کار شد، جایی که در واقع به عنوان پوششی برای جمع‌آوری مطالب، ادبیات سانسور شده و انقلابی برای سوسیالیست در تبعید آلکساندر هرتسن عمل می‌کرد. در سال ۱۸۶۲، مقامات نارودنیک نیکلای چرنیشفسکی را دستگیر کردند، در حالی که دیگر افراد مرتبط با هرزن، از جمله آفاناسیف، مظنون شدند. آپارتمان او مورد بازرسی قرار گرفت و در حالی که چیزی کشف نشد، او همچنان شغل خود را در آرشیو مسکو از دست داد. پس از اخراج او، برای چندین سال نتوانست شغل ثابتی پیدا کند و برای تأمین مخارج خانواده مجبور شد کتابخانه خود را بفروشد. پس از آن به
مجبور شد کتابخانه خود را بفروشد. پس از آن به عنوان منشی در دوما شهر مسکو و در کنگره مسکو دادگستران صلح کار کرد و در عین حال به تحقیقات قوم‌نگاری خود ادامه داد. او یک اثر نظری بزرگ (سه جلد ۷۰۰ صفحه‌ای) نوشت – " – که بین سال‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۹ منتشر شد. در سال ۱۸۷۰ اثر او به نام "Русские детские сказки" (افسانه‌های روسی کودکان) منتشر شد. آفاناسیف آخرین سال‌های عمر خود را در تنگدستی گذراند. او در سن ۴۵ سالگی در مسکو در اثر ابتلا به سل درگذشت. در گورستان پیاتنیت به خاک سپرده شد. آثار. در اوایل دهه ۱۸۵۰ آفاناسیف
به خاک سپرده شد. آثار. در اوایل دهه ۱۸۵۰ آفاناسیف که به مقالاتش شناخته شده بود، شروع به فکر کردن در مورد مجموعه‌ای از داستان‌های عامیانه کرد. سپس از سوی انجمن جغرافیایی روسیه (بخش مردم‌شناسی) سن‌پترزبورگ از او خواسته شد تا بایگانی افسانه‌های عامیانه را منتشر کند که انجمن حدود ده سال در اختیار داشت. این بایگانی‌ها در ابتدای «مجموعه» او قرار دارند. آفاناسیف ۷۴ داستان را از این میان انتخاب کرد. او مجموعه عظیم ولادیمیر دال (حدود ۱۰۰۰ متن) را به آن‌ها اضافه کرد که از آن ۱۴۸ شماره را نگه داشت، و بقیه را بیش از
که از آن ۱۴۸ شماره را نگه داشت، و بقیه را بیش از حد تحریف‌شده یافت، مجموعه خودش (حدود ۱۰ افسانه از ناحیه وورونژ) و چند مجموعه دیگر. او داستان‌های قبلاً منتشر شده (مانند "ماریا مورونا"، "پرنده آتشین"، "گرگ خاکستری" و غیره)، چند داستان از ترانه‌های حماسی، داستان‌هایی در مورد مردگان، چند متن طنز قرون وسطی (مانند "حکم شمیاکا") و حکایت‌ها را اضافه کرد. او جایگاه برجسته خود را در تاریخ زبان‌شناسی اسلاوی مدیون این «افسانه‌های روسی» ("Народные русские сказки") است که بین سال‌های ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۳ منتشر شد و از مجموعه
که بین سال‌های ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۳ منتشر شد و از مجموعه معروف برادران گریم الهام گرفته شده‌است. از دید علمی، مجموعه او فراتر می‌رود. او همکاران زیادی داشت، سعی می‌کرد منبع و مکانی را که داستان در آن روایت شده‌است ذکر کند، هرگز سعی نکرد هیچ نسخه قطعی از یک افسانه ارائه دهد: بنابراین اگر هفت نسخه از یک نوع عامیانه جمع‌آوری کرد، همه آنها را ویرایش کرد (این مورد در مورد پرنده آتشین صدق می‌کند). آفاناسیف در دهه ۱۸۵۰ به سنت‌ها و داستان‌های قدیمی روسی و اسلاوی علاقه‌مند شد ("فولکلور" به عنوان یک حوزه مطالعاتی در آن زمان
("فولکلور" به عنوان یک حوزه مطالعاتی در آن زمان وجود نداشت). مقالات علمی اولیه او، از جمله - "Ведун и ведьма" ("جادو و جادوگر"، منتشر شده در "Комета"، ۱۸۵۱)؛ " " ("افسانه‌های بت‌پرست در مورد جزیره بویان"، منتشر شده در "Временнике общ. ист. и древ. росс." ۱۸۵۸ شماره ۹) - از مکتب به اصطلاح اساطیری استفاده کرد که افسانه‌ها و داستان‌ها را معدنی از اطلاعات برای مطالعه اساطیر بت‌پرست باستان‌تر می‌دانست (رجوع کنید به اثر قطعی او در مورد موضوع "Поэтические воззрения славян на природу" (""، ۱۸۶۵–۱۸۶۹). در چنین
славян на природу" (""، ۱۸۶۵–۱۸۶۹). در چنین تفسیری، او افسانه "واسیلیسای زیبا" را به عنوان تصویرگر درگیری بین نور خورشید (واسیلیسا)، طوفان (نامادری او)، و ابرهای تاریک (خواهران ناتنی او) در نظر گرفت. او به عنوان یک آرشیویست بزرگ، اطلاعات، شواهد، اسناد و بخش‌هایی از تاریخچه‌های قدیمی مربوط به فرهنگ، تاریخ و سنت قدیمی روسیه، و همچنین دیگر زبان‌ها، فولکلور و افسانه‌های هندواروپایی، به‌ویژه سنت‌های آلمانی (و همین‌طور آلمانی و تمام زبان‌های اسلاو و باستانی را به خوبی می‌دانست). در سال ۱۸۶۰، پس از انتشار ""
به خوبی می‌دانست). در سال ۱۸۶۰، پس از انتشار "" ("افسانه‌های عامیانه روسی"، ۱۸۶۰)، مجموعه‌ای از داستان‌های عامیانه از سراسر کشور بر اساس زندگی عیسی و قدیسان مسیحی، جنجالی به پا شد. نتیجه آمیزه منحصر به فردی از مسیحیت با پاگانیسم و مضامین اجتماعی بود. برخی از آنها غیر متعارف توسط مجمع اقدس برچسب خوردند و کتاب رسماً ممنوع شد. او همچنین "Заветные сказки" ("داستان‌های گنجینه شده") را آماده کرد، مجموعه‌ای از داستان‌های ویرایش شده از "Роские народные легенды" به‌علاوه دیگر داستان‌های جنجالی بالقوه – که تحت عنوان
دیگر داستان‌های جنجالی بالقوه – که تحت عنوان «افسانه‌های ممنوع روسی» در سوئیس به صورت ناشناس منتشر شد، به دلیل موضوعات مستهجن و ضد روحانیون. اهمیت. پیش از آثار آفاناسیف در دهه ۱۸۵۰، تنها چند تلاش برای ثبت یا مطالعه باورهای عامیانه دهقانان روس انجام شده بود. اگرچه زبان اسلاوی کلیسایی از قرن دهم وجود داشت، اما تقریباً فقط توسط کلیسا و فقط برای آثار مکتوب محلی استفاده می‌شد. تا قرن‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی بود که مجموعه‌ای قابل توجه از ادبیات سکولار به زبان روسی عامیانه توسعه یافت. بنابراین، مجموعه‌های آفاناسیف