payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده بود. متعاقباً، یک پهپاد ساخت ایران بر فراز شمال اسرائیل سرنگون شد و یک فروند F-16 نیروی هوایی ارتش در حملات تلافی جویانه با آتش ضدهوایی سوریه سرنگون شد. روسیه و سوریه، اسرائیل را به انجام حمله هوایی در ۹ آوریل ۲۰۱۸ علیه پایگاه هوایی تیاس یا T-4 در خارج از پالمیرا، در مرکز سوریه متهم کردند. وزارت دفاع روسیه اعلام کرد که هواپیماهای اسرائیلی ۸ موشک از حریم هوایی لبنان به این پایگاه شلیک کردند که ۵ فروند از آنها توسط سامانه‌های پدافند هوایی سوریه رهگیری شد. به گفته دیده‌بان حقوق بشر سوریه، دست کم ۱۴ نفر
به گفته دیده‌بان حقوق بشر سوریه، دست کم ۱۴ نفر کشته و تعداد بیشتری زخمی شدند که نیمی از آنان ایرانی بودند. حداقل ۲۶ جنگجوی طرفدار رژیم، در حملات موشکی در ۲۹ آوریل در استان حماه در مرکز سوریه کشته شدند. به گزارش رسانه‌های دولتی ایران، ۱۸ نفر از آنها ایرانی بودند. به گزارش روزنامه کویتی الجریده، اسرائیل در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۸، به شبه‌نظامیان شیعه عراقی در سوریه با موافقت روسیه و آمریکا حمله کرد و ۵۲ نفر را کشت. فعالان محلی ادعا کردند که هواپیماهای جنگی اسرائیل یک هواپیمای باری ایرانی را که در حال تخلیه در فرودگاه
باری ایرانی را که در حال تخلیه در فرودگاه بود، هدف قرار دادند. ۲۰۱۹: ارتش اسرائیل اعلام کرد که تنها از ژانویه ۲۰۱۷ تا سپتامبر ۲۰۱۸، ۲۰۲ هدف ایرانی را با استفاده از بیش از ۸۰۰ بمب و موشک بمباران کرده است که به‌طور متوسط هر سه روز یک حمله انجام شده بود آن ۲۰۲ هدف، عمدتاً محموله‌های تسلیحات پیشرفته و همچنین پایگاه‌های نظامی و زیرساخت‌های مورد استفاده سپاه پاسداران و شبه‌نظامیان نیابتی آن‌ها بودند که به گفته مقامات اسرائیل، نیروهای ایرانی را مجبور به ترک برخی از پست‌ها کرد. در ۲۰ ژانویه، اسرائیل با حمله به
از پست‌ها کرد. در ۲۰ ژانویه، اسرائیل با حمله به اهداف ایرانی در نزدیکی دمشق و پدافند هوایی سوریه که به جت‌های مهاجم اسرائیلی شلیک کردند، تلافی کردند. دیده‌بان حقوق بشر سوریه گفت که ۲۱ نفر، از جمله ۱۲ جنگجوی ایرانی در این حملات کشته شدند. در ۱ ژوئیه، اسرائیل به چندین هدف نظامی ایران و سوریه در خارج از دمشق و حمص حمله کرد که در نتیجه آن ۱۶ نفر، از جمله ۹ شبه‌نظامی خارجی کشته و ۲۱ نفر زخمی شدند. در ۲۳ ژوئیه، اسرائیل مواضع نظامی و تأسیسات اطلاعاتی متعلق به ایران و شبه‌نظامیان تحت کنترل ایران را مورد حمله موشکی
و شبه‌نظامیان تحت کنترل ایران را مورد حمله موشکی قرار داد که در نتیجه آن ۶ سرباز و ۳ شبه‌نظامی ایرانی کشته شدند. در ۹ سپتامبر، هواپیماهای اسرائیلی یک انبار تسلیحات متعلق به یک شبه‌نظامی عراقی طرفدار ایران را مورد حمله قرار دادند و ۲۱ شبه‌نظامی را کشتند و تأسیسات آن را تخریب کردند. در ۱۷ سپتامبر، هواپیماهای اسرائیلی یک انبار تسلیحات دیگر متعلق به شبه‌نظامیان عراقی طرفدار ایران را هدف قرار دادند و ۱۰ جنگجو دیگر را کشتند. در ۱۹ نوامبر، پس از شلیک و رهگیری چهار موشک به سمت جولان تحت کنترل اسرائیل، هواپیماهای
موشک به سمت جولان تحت کنترل اسرائیل، هواپیماهای اسرائیلی به اهداف سوریه و ایران در سوریه و فرودگاه بین‌المللی دمشق که مقر فرماندهی سپاه قدس و سایر مواضع نظامی را در خود جای داده است حمله کردند. بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر سوریه (SOHR) مستقر در بریتانیا، ۲۳ نفر از جمله شانزده خارجی (به احتمال زیاد ایرانی) کشته شدند. ۲۰۲۰: در ۶ فوریه، هواپیماهای جنگی اسرائیل در نزدیکی دمشق سوریه، موشک‌هایی شلیک کردند و ۱۵ سرباز از جمله پنج سوری و حداقل سه ایرانی کشته شدند. سوریه گفت که هشت سرباز مجروح شده‌اند. در ۱۳
شدند. سوریه گفت که هشت سرباز مجروح شده‌اند. در ۱۳ فوریه، موشک‌های اسرائیلی انبارهای ایران را بین فرودگاه بین‌المللی دمشق و «محله سیده زینب» هدف قرار دادند که باعث کشته شدن هفت سرباز شد. رامی عبدالرحمن، مدیر دیده‌بان حقوق بشر سوریه مستقر در بریتانیا، گفت که کشته‌شدگان سه سرباز سوری و چهار عضو سپاه پاسداران ایران هستند. یک ناظر گزارش داد که در ۱۴ سپتامبر، حداقل ۱۰ شبه‌نظامی طرفدار ایران در حملات هوایی که گمان می‌رود توسط اسرائیل در شرق سوریه انجام شده است، کشته شدند. در ۲۲ نوامبر، ۱۴ شبه‌نظامیان طرفدار ایران
شدند. در ۲۲ نوامبر، ۱۴ شبه‌نظامیان طرفدار ایران از ملیت‌های افغان و عراقی در جریان گلوله‌باران توسط هواپیماهایی که گمان می‌رود اسرائیلی بودند در حومه البوکمال کشته شدند یک ناظر جنگ، روز پنجشنبه گزارش داد که در ۲۶ نوامبر، حملات هوایی که احتمالاً توسط اسرائیل انجام شده بود، دست کم ۱۹ جنگجوی شبه‌نظامی طرفدار ایران را در شرق سوریه کشت. در ۲۵ دسامبر، هواپیماهای جنگی اسرائیل تأسیسات تسلیحاتی طرفدار ایران را در منطقه مصیاف پس از پرواز بسیار پایین بر فراز مناطقی از لبنان هدف قرار دادند. یک گروه نظارت بر جنگ گفت که
لبنان هدف قرار دادند. یک گروه نظارت بر جنگ گفت که حملات هوایی اسرائیل در سوریه در آن روز، حداقل شش سرباز را که در پایگاه شبه‌نظامیان طرفدار ایران در استان غربی حماه فعالیت می‌کردند، کشتند. ۲۰۲۱: در ۱۲ تا ۱۳ ژانویه، حداقل ۱۰ حمله هوایی به کوه‌های اطراف شهر دیرالزور اصابت کرد و ۲۶ نفر، شامل ۱۴ سرباز سوری و ۱۲ شبه‌نظامی مورد حمایت ایران را کشتند. شش حمله هوایی به انبارهای اسلحه و انبارهای مهمات در صحرای البوکمال دست‌کم ۱۶ شبه‌نظامی عراقی را کشت. دو حمله هوایی انبارها را در صحرای المیادین هدف قرار دادند و ۱۵
انبارها را در صحرای المیادین هدف قرار دادند و ۱۵ شبه‌نظامی خارجی را کشتند. در مجموع ۱۸ حمله هوایی در استان دیرالزور، ۵۷ کشته برجای گذاشت که بالاترین آمار کشته شدگان از زمان آغاز حملات اسرائیل به سوریه تا آن زمان بود. ۲۰۲۳: در اول ژانویه، نیروهای هوایی اسرائیل فرودگاه بین‌المللی دمشق را مورد حمله قرار دادند و آن را از کار انداختند و سه سرباز سوری و دو سرباز غیر سوری را کشتند. در ۱۳ سپتامبر، حمله اسرائیل به طرطوس حداقل دو سرباز سوری را کشت و شش نفر دیگر را مجروح کرد. یک حمله دیگر اسرائیل در منطقه حماه باعث
کرد. یک حمله دیگر اسرائیل در منطقه حماه باعث خسارات مادی شد. در ۱۲ اکتبر و پس از آغاز جنگ اسرائیل و حماس، گزارش شد که اسرائیل به باندهای دو فرودگاه بین‌المللی حلب و دمشق حمله کرده تا هواپیمای ایرانی ماهان که قصد فرود در سوریه را داشت، به تهران بازگرداند.
بنای یادبود ملی () یا توگو نگارا یک تندیس است که به عنوان بنای یادبود ملی محسوب می‌شود و یادواره کسانی است که در منازعات مالزی برای آزادی، که ببشتر آنها در برابر اشغال ژاپن در طی جنگ جهانی دوم و شرایط اضطراری مالایا، که از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ طول کشید، جان باختند. این بنای یادبود در پایتخت فدرال، کوالا لامپور واقع شده‌است. ساختمان‌های مجلس نمایندگان مالزی در نزدیکی بنای یادبود قرار دارد. مقام جهانی. بلندترین مجسمه گروهی برنزی خودایستا در جهان است. تا سال ۲۰۱۰، هر سال در روز ۳۱ ژوئیه در روز سلحشوران، یانگ دی‌پرتوان
در روز ۳۱ ژوئیه در روز سلحشوران، یانگ دی‌پرتوان آگونگ، نخست‌وزیر، و سران نیروهای مسلح مالزی و پلیس سلطنتی مالزی با قرار دادن تاج گل بر این بنای یادبود به دلیران کشته شده، ادای احترام می‌کردند. بعد از اینکه دولتمردان مذهبی سنتی افراطی، پیکرتراشی را بت‌پرستی اعلام کردند، اکنون روز سلحشوران در میدان مردکا گرامی داشته می‌شود.
جام آفریقا مسابقه‌ای سالانه بود که توسط کاف برای نایب‌ قهرمانان لیگ‌های داخلی اتحادیه‌های عضو که به مسابقات بین‌المللی باشگاه‌های کاف قبل از جام باشگاه‌های آفریقا، واجد شرایط نبودند، برگزار می‌شد. تاریخچه. این مسابقات در سال ۱۹۹۲ با الگوبرداری از جام یوفا اروپا تأسیس شد. جایزه‌ با اسم موشود آبیولا، تاجر، ناشر و سیاستمدار نیجریه‌ای و همچنین اولین مدیر ورزش در نیجریه مستقل نیز نامگذاری شد. جام آفریقا ایده رئیس فعلی کاف، عیسی حیاتو بود که با موفقیت سال ۱۹۹۲ را به سال فوتبال آفریقا تبدیل کرد. این رقابت بلافاصله
سال فوتبال آفریقا تبدیل کرد. این رقابت بلافاصله پس از جام ملت‌های آفریقا ۱۹۹۲ آغاز شد که در آن دوازده فینالیست برای اولین بار در تاریخ رقابت‌های آفریقا در این رقابت شرکت کردند. ۳۱ تیم در اولین دوره جام آفریقا شرکت کردند و باشگاه شوتینگ استارز نیجریه پس از شکست دادن ویلا اوگاندا در فینال اولین تیمی بود که جام را برد. این جام به یک ملک مطلق برای القبائل تبدیل شد که پس از سومین برد متوالی خود در سال ۲۰۰۲ آن را به طور کامل به دست آورد و تنها تیمی در آفریقا بود که می‌توانست جام را در اتاق جام خود نشان دهد.
بود که می‌توانست جام را در اتاق جام خود نشان دهد. باشگاه مراکشی الرجا آخرین تیمی بود که در سال ۲۰۰۳ با شکست کوتون اسپورت کامرونی در فینال، جام را در اختیار گرفت. در سال ۲۰۰۴، جام آفریقا با جام برندگان جام آفریقا ادغام شد و دوباره به دنبال نمونه اروپایی جام یوفا، به جام کنفدراسیون آفریقا تغییر نام داد. قالب برگزاری. فقط نایب قهرمانان لیگ‌های داخلی اتحادیه‌های عضو واجد شرایط شرکت در مسابقات بودند، اگر و تنها در صورتی که به عنوان برنده جام در مسابقات جام اتحادیه‌های ملی خود در جام برندگان جام آفریقا شرکت
ملی خود در جام برندگان جام آفریقا شرکت نمی‌کردند. در صورتی که نایب قهرمان لیگ داخلی در جام آفریقا شرکت نکند، تایید کاف برای پذیرش تیم دیگری در بین سه تیم برتر اتحادیه مربوطه برای شرکت در مسابقات الزامی بود. تمامی دورهای مسابقات از جمله فینال بر اساس سیستم ناک اوت دو پا برگزار شد. تیمی که تعداد گل‌های بیشتری را در این دو مسابقه به ثمر می‌رساند به دور بعد راه می‌یافت. جستارهای وابسته. جام برندگان جام آفریقا جام کنفدراسیون آفریقا
موهبت مرگبار یک فیلم اسلشر آمریکایی محصول سال ۱۹۸۱ به کارگردانی وس کریون است. این فیلم داستان یک شخصیت عجیب و غریب را روایت می‌کند که در جامعه ای معاصر دست به قتل می‌زند که با جامعه دیگری که به شر و نفرین‌های باستانی معتقد است فاصله چندانی ندارد. ارنست بورگناین، مارن جنسن، سوزان باکنر و شارون استون در این فیلم بازی می‌کنند. داستان. پس از مرگ شوهرش در شرایط اسرارآمیز، یک بیوه به‌طور فزاینده‌ای نسبت به جامعه مذهبی همسایه که ممکن است نقشه‌های شیطانی برای او داشته باشند دچار پارانویا می‌شود.
کتابخانه هکتور هودلر یکی از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های اسپرانتو است که در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد، این کتابخانه دارای حدود ۳۰۰۰۰ کتاب به اضافه نشریات، نسخه‌های خطی، عکس، موسیقی و مجموعه‌های دیگر است. سه اتاق در دفتر مرکزی انجمن جهانی اسپرانتو (UEA) در روتردام، هلند را به خود اختصاص داده است. انجمن اسپرانتو سوئیس این کتابخانه را در سال ۱۹۰۸ در سوئیس افتتاح کرد. در سال ۱۹۱۲ کتابخانه در اختیار هکتور هودلر، مؤسس UEA قرار گرفت و پس از مرگ هودلر در سال ۱۹۲۰ کتابخانه تحت مدیریت UEA در سوئیس باقی ماند. این کتابخانه در سال
UEA در سوئیس باقی ماند. این کتابخانه در سال ۱۹۴۷ به کتابخانه هکتور هودلر تغییر نام داد و در سال ۱۹۶۰ با انتقال دفتر مرکزی UEA به روتردام، کتابخانه نیز به آنجا منتقل گردید. از دیگر مجموعه‌های اصلی کتاب‌های اسپرانتو در موزه بین‌المللی اسپرانتو، کتابخانه مونتاگو سی. باتلر، مرکز اسناد و مطالعات زبان بین‌المللی در سوئیس، و کتابخانه آلمانی اسپرانتو هستند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
قطعنامه S35/L1 شورای حقوق بشر، قطعنامه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد دربارهٔ سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران است که پنج‌شنبه ۳ آذر ۱۴۰۱ تصویب شد. پیش‌نویس این قطعنامه که پیشنهاد آلمان و ایسلند بود با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. این نخستین بار در تاریخ شورای حقوق بشر سازمان ملل بود که این نهاد نشستی ویژه دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران برگزار کرد. بر اساس این قطعنامه شورای حقوق بشر موظف است یک کمیسیون مستقل حقیقت‌یاب به منظور رسیدگی به موارد نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران در جریان
نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی ایران در جریان اعتراضات سراسری ایران تشکیل دهد. پیش‌زمینه. به گفته سازمان‌های مدافع حقوق بشر، در ده هفته ابتدایی اعتراضات و تا قبل از تصویب این قطعنامه، بیش از ۴۰۰ نفر، از جمله بیش از ۵۰ کودک، کشته شدند. تعداد دقیق بازداشت‌شدگان نیز روشن نیست و برخی تخمین‌ها حاکی از بازداشت بیش از ۱۸ هزار نفر در این مدت است. اما جمهوری اسلامی در سطح بین‌المللی، کمابیش همه این گزارش‌ها را تکذیب کرده و مسئولیت کشتن معترضان را بر عهده نمی‌گیرد. به گفته مقام‌های جمهوری اسلامی، حقوقی مانند آزادی
به گفته مقام‌های جمهوری اسلامی، حقوقی مانند آزادی بیان و عقیده یا آزادی تجمعات در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده و حکومت نیز به آن احترام می‌گذارد. حتی حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه ایران، در مصاحبه‌ای با المانیتور گفته‌است «به ایران سفر کنید تا ببینید در خیابان‌های تهران چه می‌گذرد؛ آزادی بیان، آزادی عمل مردم و همچنین [آزادی] حجاب» رسانه‌های معتبر بین‌المللی نمی‌توانند به شکل آزادانه در ایران گزارشگر داشته باشند و اخبار اعتراضات را پوشش دهند، علاوه بر این حکومت ایران نیز اجازه ارسال اخبار اعتراضات
بر این حکومت ایران نیز اجازه ارسال اخبار اعتراضات به رسانه‌های خارجی توسط شهروندان عادی را نیز نمی‌دهد. حکومت ایران علاوه بر اختلال گسترده در اینترنت، حتی به سوی شهروندانی که در حال فیلمبرداری از اعتراضات هستند شلیک می‌کند. نشست شورا. جلسه اضطراری شورای حقوق بشر سازمان ملل با پیشنهاد آلمان و ایسلند و به منظور ایجاد کمیته حقیقت‌یاب برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران روز پنج‌شنبه ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ در ژنو تشکیل شد. اکثریت کشورها در بخش اول این جلسه با تشکیل این کمیته موافقت کردند و رأی‌گیری بعدازظهر انجام شد. در
موافقت کردند و رأی‌گیری بعدازظهر انجام شد. در ابتدای این جلسه فولکر تورک، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، طی سخنان مفصلی استفاده از خشونت علیه معترضان در ایران را «مستبدانه» توصیف کرد و اعلام کرد اکنون «یک بحران حقوق بشری تمام عیار» در ایران وجود دارد و از جمهوری اسلامی خواست به استفاده غیرضروری زور علیه معترضان پایان دهد. پس از تورک، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران سخنرانی کرد و از مقام‌های جمهوری اسلامی انتقاد کرد که در هیچ موردی حاضر به گفت‌وگو با معترضان نشده‌اند. آنالنا بربوک،
به گفت‌وگو با معترضان نشده‌اند. آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان، نشست ویژه شورای حقوق بشر را که خود یکی از پیشنهاددهندگان آن بوده، فرصتی برای «بلند کردن صدای حق‌خواهی مردم ایران» دانست. خدیجه کریمی، مدیرکل امور بین‌الملل معاونت امور زنان و خانواده و نماینده دولت سید ابراهیم رئیسی در این نشست، طرح این قطعنامه در شورای حقوق بشر را «شرم‌آور و وحشتناک» خواند و به شدت به آلمان حمله کرد و گفت «آلمان به همراه سایر کشورها از طریق تحریم‌ها حقوق بشر ایرانی‌ها را نقض کرده‌است». او همچنین گفت «موقعیت زنان در ایران
کرده‌است». او همچنین گفت «موقعیت زنان در ایران بهترین است و آنها در همه جا شانس برابر شغلی دارند.» همچنین برخی نیز که به عنوان «نماینده جامعه مدنی ایران» معرفی شدند، سخنانی در نقد قطعنامه بیان کردند. در بخش مربوط به سازمان‌های مردم‌نهاد و نهادهای غیردولتی، محمود امیری مقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران، با اعلام اینکه ایران یکی از بزرگ‌ترین کشورهای اعدام‌کننده در جهان است، این خطر را گوشزد کرد که «شاهد اعدام دسته جمعی معترضان باشیم». رها بحرینی، نماینده عفو بین‌الملل، نیز گفت «جمهوری اسلامی از واکنش
عفو بین‌الملل، نیز گفت «جمهوری اسلامی از واکنش «خویشتن‌دارانه» صحبت می‌کند. کشتن کودکان خویشتن داری نیست. ما حرف‌های کمیسر ویژه را تأیید می‌کنیم. ما خواستار مکانیسم پاسخگویی هستیم که باید مدتها پیش ایجاد می‌شد.» همچنین نمایندگان فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران و مرکز اسناد حقوق بشر ایران نیز در حمایت از قطعنامه سخنرانی کردند. کشورهایی که در مخالفت با این نشست و مخالفت با قطعنامه علیه ایران صحبت کردند، همه چند جمله یکسان و عبارات مشابه را در صحبت‌هایشان به کار گرفتند. نمایندگان چین، روسیه، ونزوئلا، کوبا
کار گرفتند. نمایندگان چین، روسیه، ونزوئلا، کوبا و سوریه از جمله کسانی بودند که به شدت با تصویب قطعنامه و بررسی کشتار معترضان در ایران مخالفت کردند و این اقدام را «سیاسی» توصیف کردند. نمایندگان کشورهای کره جنوبی، آرژانتین، مونته‌نگرو، اوکراین، اسرائیل، پرو، ایرلند، اوروگوئه، پرتغال و کلمبیا، از جمله کشورهایی بودند که در کنار آمریکا و متحدان اروپایی‌اش در نقد رفتار جمهوری اسلامی صحبت کردند و بسیاری‌شان از حکومت خواستند تا سرکوب خشونت‌بار معترضان را متوقف کند. در مقابل، علاوه بر چین و روسیه، نمایندگان کشورهای
در مقابل، علاوه بر چین و روسیه، نمایندگان کشورهای مصر، ونزوئلا، زیمبابوه، بلاروس، کره شمالی، پاکستان در کنار سوریه، ونزوئلا و کوبا از جمله کشورهایی بودند که با قطعنامه پیشنهادی یا هرگونه اقدام شورای حقوق بشر سازمان ملل در ارتباط با اعتراض‌های ایران، مخالفت کردند. تصویب. ابتدا نماینده چین اصلاحیه‌ای را پیشنهاد کرد تا بر اساس آن پاراگراف هفتم قطعنامه که برای تشکیل کمیسیون حقیقت‌یاب است، حذف شود. نمایندگان آلمان، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا با پیشنهاد چین مخالفت کردند و تنها ۶ کشور به پیشنهاد چین رأی مثبت
کردند و تنها ۶ کشور به پیشنهاد چین رأی مثبت دادند، ۲۶ کشور رأی مخالف و ۱۵ کشور رأی ممتنع دادند. نهایتاً پیش‌نویس این قطعنامه با ۲۵ رأی موافق، ۶ رأی مخالف و ۱۶ رأی ممتنع تصویب شد. چین، ونزوئلا، اریتره، ارمنستان و پاکستان از جمله کشورهایی بودند که به طرح تشکیل کمیته حقیقت‌یاب در مورد نقض حقوق بشر در ایران رأی منفی دادند. متن. در این قطعنامه از جمهوری اسلامی خواسته شده‌است به تبعیض مستمر علیه زنان و دختران در زندگی عمومی و خصوصی و در چارچوب قانون و به صورت عملی پایان دهد و از حقوق بشر از جمله حق آزادی بیان و
پایان دهد و از حقوق بشر از جمله حق آزادی بیان و عقیده و آزادی مذهب یا باور محافظت کند. همچنین از خشونت‌های نیروهای حکومتی علیه معترضان که به مرگ صدها نفر از آنان منجر شده ابراز تاسف کرده‌است. این پیش‌نویس به کشته شدن ۳۰۴ نفر از جمله ۴۱ کودک در جریان اعتراضات اشاره کرده‌است. همچنین از ایران درخواست شده‌است با ناظران و کارشناسان مستقل سازمان ملل همکاری کند و زمینه دسترسی آنها را به گزارش‌ها، اشخاص و اماکن مورد نیاز فراهم کند. کمیته حقیقت‌یاب. بر اساس این قطعنامه کمیته حقیقت‌یابی برای بررسی موارد نقض حقوق بشر
کمیته حقیقت‌یابی برای بررسی موارد نقض حقوق بشر در سرکوب معترضان ایرانی تشکیل شد و مأموریت دارد تا موضوعاتی از جمله موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران در ارتباط با اعتراضاتی که از روز ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده‌است را پیگیری کند. تحقیقات باید شامل «ابعاد جنسیتی تخلفات» باشد و از بازرسان می‌خواهد تا شواهد مربوط به چنین تخلفاتی را جمع‌آوری، تجمیع، تجزیه و تحلیل و حفظ کنند تا متخلفان در آینده مورد پیگرد قانونی قرار بگیرند. شورای حقوق بشر سازمان ملل سه‌شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۱ سه حقوقدان زن را به عنوان اعضای کمیته
۲۹ آذر ۱۴۰۱ سه حقوقدان زن را به عنوان اعضای کمیته حقیقت‌یاب در مورد کشتار و سرکوب معترضان در ایران تعیین کرد. این سه حقوقدان، سارا حسین وکیل دیوان عالی بنگلادش، شهین سردار علی استاد پاکستانی رشته حقوق و ویویانا کرستیسویک، فعال حقوق بشر آرژانتینی، هستند. جمهوری اسلامی ایران تشکیل این کمیته را «استفاده عجولانه از سازوکارهای حقوق بشری» خوانده و وزارت خارجه ایران دولت‌های غربی و به ویژه آمریکا را به تهییج «اغتشاشات» متهم کرده‌است. شورای حقوق بشر می‌گوید همکاری نکردن جمهوری اسلامی ایران با هیئت حقیقت یاب،
نکردن جمهوری اسلامی ایران با هیئت حقیقت یاب، فعالیت این هیئت را متوقف نخواهد کرد.
در ۱ اردیبهشت (ثور) ۱۴۰۱، یک بمب قوی مسجد شیعه «سه دکان» را در مزار شریف، ولایت بلخ، افغانستان لرزاند که حداقل ۳۱ کشته و بیش از ۸۷ زخمی برجای گذاشت. شاخه خراسان داعش از طریق تلگرام مسئولیت آن را بر عهده گرفت. نمازگزاران در داخل مسجد در حال خواندن نماز ظهر بودند که بمب منفجر شد. مقامات تعداد کشته‌ها را ۳۱ نفر و تعداد زخمی‌ها را حداقل ۸۷ نفر گزارش کردند که حال شش نفر از آنها وخیم گزارش شد.
آدلا فلاندرز (همچنین آلا و آلانا در منابع ایتالیایی جنوبی) (حدود ۱۰۶۴ - آوریل ۱۱۱۵)، پس از ازدواج با پادشاه کانوت چهارم تبدیل به ملکه هم‌نشین دانمارک شد و پس از مرگ شوهرش، پس از ازدواج با راجر بورسا دوک پولیا، دوشس پولیا گردید و سپس از ۱۱۱۱ تا ۱۱۱۵ به عنوان مادر و سرپرست ویلیام دوم نایب السلطنه پولیا شد. زندگی. آدلا دختر رابرت یکم، کنت فلاندرز و گرترود ساکسونی بود. در سال ۱۰۸۰ با کانوت چهارم، پادشاه دانمارک ازدواج کرد. این ازدواج به عنوان بخشی از اتحاد بین فلاندرز و دانمارک علیه ویلیام فاتح ترتیب داده شد.
فلاندرز و دانمارک علیه ویلیام فاتح ترتیب داده شد. در پی این ازدواج، او صاحب سه فرزند شد: یک پسر به نام شارل خوب (متولد ۱۰۸۴)، و دو دختر دوقلو به نام‌های سیسیلیا و اینگرد (متولد حدود 1085/86). هنگامی که کانوت در سال ۱۰۸۶ ترور و به قتل رسید، او به همراه پسرش به فلاندرز گریخت و دخترانش را در دانمارک رها کرد. او تا سال ۱۰۹۲ در دربار پدر و برادرش رابرت دوم ماند، تا اینکه برای ازدواج با راجر بورسا، دوک پولیا، راهی ایتالیا شد. او از شوهر دوم خود سه پسر به دنیا آورد: لوئیس (که در کودکی در سال ۱۰۹۴ درگذشت)، ویلیام
لوئیس (که در کودکی در سال ۱۰۹۴ درگذشت)، ویلیام دوم (متولد حدود ۱۰۹۶/۹۷) و گیسکارد (که در کودکی در سال ۱۱۰۸ درگذشت). او به عنوان نایب السلطنه پسرش ویلیام دوم در هنگام مرگ راجر بورسا از ۱۱۱۱ تا زمانی که او در سال ۱۱۱۴ به سن بلوغ رسید، انتخاب شد.
جام برندگان جام آفریقا یک رقابت فوتبال بود که در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و در سال ۲۰۰۴ با جام آفریقا ادغام شد و جام کنفدراسیون آفریقا را تشکیل داد. این رقابت بین باشگاه‌های برنده جام‌های داخلی در کشورهای وابسته به کاف بود و از جام برندگان جام اروپا الگوبرداری شد. تاریخچه. این مسابقات در ابتدای سال ۱۹۷۵ توسط کنفدراسیون فوتبال آفریقا به الگوبرداری جام برندگان جام اروپا، تأسیس شد. برای اولین دوره، پانزده تیم شرکت کردند و باشگاه کامرونی تونره یائونده پس از شکست دادن استلا آبیجان ساحل عاجی در فینال، اولین برنده این جام
آبیجان ساحل عاجی در فینال، اولین برنده این جام شد. جستارهای وابسته. جام آفریقا جام کنفدراسیون آفریقا
مداخله ترکیه در جنگ داخلی سوریه ابتدا به صورت دیپلماتیک آغاز و بعداً به صورت نظامی تشدید شد. در ابتدا ترکیه، دولت سوریه را در آغاز ناآرامی‌های داخلی سوریه در بهار ۲۰۱۱ محکوم کرد. دخالت دولت ترکیه به تدریج تبدیل به کمک نظامی به ارتش آزاد سوریه در ژوئیه ۲۰۱۱ و درگیری‌های مرزی در سال ۲۰۱۲ شد و با مداخلات نظامی مستقیم در ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۰، ۲۰۲۲ ادامه یافت. این عملیات‌های نظامی از اوت ۲۰۱۶ به اشغال شمال سوریه توسط ترکیه انجامید. اوایل. ترکیه پس از یک دهه روابط نسبتاً دوستانه با سوریه، بشار اسد،
یک دهه روابط نسبتاً دوستانه با سوریه، بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه را به دلیل سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات در سال ۲۰۱۱ محکوم کرد و در اواخر همان سال به تعدادی از کشورهای دیگر که خواستار استعفای او بودند پیوست. از ابتدای جنگ، ترکیه سربازان فراری از ارتش سوریه را تحت نظارت سازمان اطلاعات ملی ترکیه (MİT) در خاک خود آموزش می‌داد که در ژوئیه ۲۰۱۱ از میان آن‌ها، ارتش آزاد سوریه (FSA) شکل گرفت. در ماه مه ۲۰۱۲، سازمان اطلاعات ملی ترکیه (MİT) تسلیح و آموزش FSA را آغاز کرد و پایگاهی برای عملیات در اختیار آنها قرار داد.
و پایگاهی برای عملیات در اختیار آنها قرار داد. تنش بین سوریه و ترکیه پس از سرنگونی یک جنگنده ترکیه توسط نیروهای سوری در ژوئن ۲۰۱۲ و درگیری‌های مرزی در اکتبر ۲۰۱۲ به‌طور قابل توجهی شدت گرفت. در ۲۴ اوت ۲۰۱۶، نیروهای مسلح ترکیه با اعلام عملیات سپر فرات، مداخله نظامی مستقیم در سوریه را آغاز کردند که عمدتاً داعش را هدف قرار می‌داد. ترکیه به شدت از مخالفان سوری حمایت کرده‌است. فعالان مخالف سوری در ماه می ۲۰۱۱ در استانبول گرد هم آمدند تا در مورد تغییر رژیم گفتگو کنند، و همچنین ترکیه میزبان سرهنگ ریاض الاسعد، رئیس
و همچنین ترکیه میزبان سرهنگ ریاض الاسعد، رئیس ارتش آزاد سوریه بود. ترکیه به‌طور فزاینده‌ای با سیاست‌های دولت اسد دشمنی می‌کرد و گروه‌های مخالف را به آشتی ترغیب می‌کرد. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه اعلام کرد که قصد دارد «با هر دولتی که جای اسد را بگیرد، روابط مطلوب ایجاد کند.» در سال ۲۰۱۷، ترکیه تأسیس ارتش ملی سوریه از دولت انتقالی سوریه را تسهیل کرد و تأمین مالی آن را به عهده داشت. مطالعه‌ای توسط متروپول در سپتامبر ۲۰۱۹ نشان داد که ۶۸ درصد از ترک‌ها با سیاست‌های کنونی کشورشان در سوریه مخالف هستند.این
سیاست‌های کنونی کشورشان در سوریه مخالف هستند.این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۴۷/۵ درصد از ترک‌ها ارتش آزاد سوریه را «دشمن» می‌دانند. از هر چهار ترک سه نفر گفتند که پناهندگان سوری باید به سوریه بازگردند «حتی اگر جنگ ادامه یابد». بر اساس تحقیقات دیگری که توسط متروپول انجام شده، میزان حمایت از حمله ترکیه در سال ۲۰۱۹ به شمال شرق سوریه ۷۹ درصد بوده‌است در حالی که عملیات نظامی ترکیه در عفرین از حمایت ۷۱ درصدی برخوردار بوده‌است. ترکیه و نیروهای ضد دولتی در سوریه. از سال ۱۹۹۹، زمانی که حافظ اسد، پدر بشار اسد، رهبر
سال ۱۹۹۹، زمانی که حافظ اسد، پدر بشار اسد، رهبر کرد عبدالله اوجالان را اخراج کرد، روابط بین سوریه و ترکیه گرم شد. امتناع پارلمان ترکیه از همکاری نظامی با تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ نقطه عطفی در روابط دوجانبه سوریه و ترکیه بود زیرا تصور سوریه از ترکیه به عنوان یک قدرت مستقل تغییر کرد. عادی سازی روابط در اواخر سال ۲۰۰۴، زمانی که رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه برای امضای توافقنامه تجارت آزاد به دمشق پرواز کرد، آغاز شد. در آغاز جنگ داخلی سوریه، ترکیه سربازان فراری ارتش سوریه را در خاک خود آموزش داد و در ژوئیه
ارتش سوریه را در خاک خود آموزش داد و در ژوئیه ۲۰۱۱، گروهی از آن‌ها تشکیل ارتش آزاد سوریه را تحت نظارت سازمان اطلاعات ترکیه اعلام کردند. در اکتبر ۲۰۱۱، ترکیه پناه دادن به ارتش آزاد سوریه را آغاز کرد و به این گروه منطقه امن و پایگاهی برای عملیات پیشنهاد داد. ترکیه به همراه عربستان سعودی و قطر تسلیحات و سایر تجهیزات نظامی در اختیار شورشیان قرار داده‌است. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۲، یک جت شناسایی مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ ترکیه توسط ارتش سوریه در حریم هوایی بین‌المللی رهگیری و سرنگون شد و تنش‌ها بین دو کشور را به شدت
رهگیری و سرنگون شد و تنش‌ها بین دو کشور را به شدت تشدید کرد. جستارهای وابسته. مداخله آمریکا در جنگ داخلی سوریه مداخله خارجی در جنگ داخلی سوریه
پادشاه زن () فیلم حماسی آمریکایی سال ۲۰۲۲ دربارهٔ یگان جنگجوی تماماً زن آگوجیه است که در قرن هفدهم تا نوزدهم از پادشاهی داهومی در آفریقای غربی محافظت می‌کردند. داستان فیلم در دههٔ ۱۸۲۰ جریان دارد و وایولا دیویس در آن نقش ژنرالی را ایفا می‌کند که نسل بعدی جنگجویان را برای مبارزه با دشمنانشان آموزش می‌دهد. این فیلم به‌دست جینا پرینس-بایدوود کارگردانی شده و فیلم‌نامهٔ آن را دینا استیونز بر اساس داستانی نوشتهٔ خودش و ماریا بلو به نگارش درآورده است. دیگران بازیگران فیلم شامل توسو امبدو، لاشانا لینچ، شیلا آتیم،
فیلم شامل توسو امبدو، لاشانا لینچ، شیلا آتیم، هیرو فاینز-تیفین و جان بویگا می‌شود. ماریا بلو ایدهٔ "پادشاه زن" را در سال ۲۰۱۵ پس از بازدید از بنین مطرح کرد که قبلاً مقر پادشاهی در آن‌جا بود و تاریخچهٔ آگوجیه را فرا گرفت. او کتی شولمن را استخدام کرد تا این ایده را به فیلمی بلند تبدیل کند و آن را به چندین استودیو فرستاد اما به دلیل معضلات مالی آن را رد کردند. پس از ملاقات آن‌ها با ترایستار پیکچرز در سال ۲۰۱۷، این فیلم در سال ۲۰۲۰ چراغ سبز نشان داد. تولید در نوامبر ۲۰۲۱ در آفریقای جنوبی آغاز شد، اما چند هفته
۲۰۲۱ در آفریقای جنوبی آغاز شد، اما چند هفته بعد به دلیل سویه امیکرون کووید ۱۹ متوقف شد و در اوایل سال ۲۰۲۲ از سر گرفته شد. پولی مورگان فیلم‌بردار این فیلم بود. در طول مراحل پس از تولید، موسیقی به‌دست ترنس بلنچرد ساخته شد و تدوین آن بر عهدهٔ تریلین ای. شرپشایر بود. "پادشاه زن" در ۹ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و گروه سینمایی سونی پیکچرز این فیلم را در ۱۶ سپتامبر در سینماهای ایالات متحده اکران کرد. به‌دنبال افتتاحیه در جشنواره، این فیلم با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان مواجه شد