payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و از ضعیف‌ترین قسمت خط دفاعی دشمن که مربوط به نیروهای ذخیره تاکتیکی در ارتش سیزدهم شوروی بود، عبور کند. در این رویکرد مواضع قدرتمند دشمن بعداً توسط پیاده‌نظام پاکسازی می‌شدند. به هر صورت، با وجود درخواست نیروی کمکی از ارتش دوم ورماخت و گسیل گشتن با عجله سه لشکر از طرف این ارتش جهت پوشش جناح جنوبی گروه زرهی ۲، گودریان قصد داشت با تانک‌های خود و بدون منتظر ماندن جهت رسیدن لشکرهای پیاده‌نظام تهاجم را ادامه دهد. او در حال متمرکز کردن سپاه‌های ۴۶ و ۴۷ موتوریزه خود در ناحیه بین اورشا و موگیلف و سپاه ۲۴ موتوریزه
در ناحیه بین اورشا و موگیلف و سپاه ۲۴ موتوریزه در جنوب موگیلف بود. اطلاع فن کلوگه از این موضوع موجب اختلاف نظر بین این دو تن شد. فن کلوگه با دیدار از قرارگاه گودریان در اوایل روز ۹ ژوئیه، با گذر او از دنیپر بدون انتظار برای پشتیبانی پیاده‌نظام و توپخانه بیشتر مخالفت کرد. گودریان اعلام نمود سپاه‌های ۲۴ و ۴۶ موتوریزه در مواضع آغاز تهاجم متمرکز شده‌اند و نگاه داشتن طولانی آن‌ها در این موقعیت موجب قرار گرفتن این سپاه‌ها در معرض تهدید حملات هوایی دشمن می‌شود. او حتی مدعی شد اگر این حمله با موفقیت اجرا گردد کل
حتی مدعی شد اگر این حمله با موفقیت اجرا گردد کل عملیات بارباروسا در همین سال مختومه خواهد شد. نهایتاً با استناد گودریان به طرح عملیاتی پیش از جنگ و عدم دریافت دستور الزام‌آور دیگری توسط او، فن کلوگه همان روز با این حرکت موافقت نمود. گذر از دنیپر. طبق برنامه، روزهای ۱۰ و ۱۱ ژوئیه تهاجم گروه زرهی ۲ با ۴۵۰ تانک عملیاتی، موفق به دستیابی به گذرگاه‌هایی در دو طرف موگیلف، در شکلوف و کوپیس در شمال به ترتیب توسط سپاه‌های ۴۶ و ۴۷ موتوریزه ورماخت و در بیخوف در جنوب توسط سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت، شد. لشکر بیست و نهم
توسط سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت، شد. لشکر بیست و نهم پیاده‌نظام موتوریزه سپاه ۴۷ موتوریزه ورماخت با پشتیبانی گردان ۲۰۳ توپ‌های تهاجمی "اشتوگ"، یک آتشبار سنگین ضدهوایی، مهندسان سپاه و سایر یگان‌ها، پس از چند اقدام و دفع ضد حملات مکرر ارتش سرخ، جای پایی آن سوی رود برای خود باز کرد. این عمل با فائق آمدن بر دفاع لشکر صدم تفنگ‌دار ارتش بیستم شوروی حاصل گشت. همزمان، مقداری به سمت جنوب، لشکر دهم زرهی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت نیز با حمله به نزدیکی محل اتصال ارتش‌های سیزدهم و بیستم شوروی و عقب راندن لشکر پنجاه و سوم
سیزدهم و بیستم شوروی و عقب راندن لشکر پنجاه و سوم تفنگ‌دار ارتش سیزدهم شوروی، گذرگاهی برای خود تصاحب نمود. یگان‌های ارتش سیزدهم شوروی در جنوب موگیلف با جدا شدن از یگان‌های مسقر در موگیلف، وادار به رها کردن کریچف و عقب‌نشینی به سمت شرق و جنوب شرقی شدند. بدین شکل، حرکت نیروهای گودریان با پشتیبانی گسترده هوایی، اتصال ارتش‌های سیزدهم و بیستم شوروی را قطع کرد. جناح ۵۱ جنگنده "لوفت‌وافه" از سپاه ۲۴ موتوریزه و سپاه‌های ۸ و ۲ هوایی به ترتیب از سپاه‌های ۴۷ و ۴۶ موتوریزه گروه زرهی ۲ ورماخت پشتیبانی می‌کردند. با توجه
گروه زرهی ۲ ورماخت پشتیبانی می‌کردند. با توجه به کمبود مهمات توپخانه در گروه زرهی ۲، حملات هوایی "لوفت‌وافه" در ۱۰ ژوئیه نقش بسزایی در پیشروی نیروهای گودریان ایفا نمودند. تیموشنکو به استناد گزارش‌های اطلاعاتی، از قصد آلمانی‌ها در گذر از رود مطلع بود اما تصور می‌کرد تهاجم گودریان در روگاچف خواهد بود؛ از همین رو ارتش بیست و یکم شوروی را در این شهر متمرکز کرده و تنها لشکر صد و هشتاد و هفتم تفنگ‌دار از ارتش سیزدهم شوروی را در دفاع شمال بیخوف باقی گذاشته بود. غافلگیری حاصل از تهاجم سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت در
غافلگیری حاصل از تهاجم سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت در بیخوف امکان دفاع از خط رود دنیپر را از نیروهای شوروی گرفت. پس از شکسته شدن مقاومت مدافعان و گذر نیروهای زرهی گودریان از رود دنیپر، مهندسان آلمانی شروع به احداث دو پل دیگر بر آن کردند. در همین حال، عناصری از لشکر سوم زرهی سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت تهاجمی نیز به موگیلف صورت دادند که موفقیت‌آمیز نبود. گودریان در ابتدا قصد داشت سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت موگیلف را با به محاصره درآوردن آن از جنوب توسط لشکر سوم زرهی خود، تسخیر کند. با این حال، پس از آن که لشکر سوم
خود، تسخیر کند. با این حال، پس از آن که لشکر سوم زرهی ورماخت پیشروی کُندی در راه‌های بد منطقه انجام داد و در اثر انهدام پلی در جنوب موگیلف و مقاومت سرسختانه نیروهای شوروی، در نهایت متوقف شد، گودریان، با تأیید فن کلوگه، تصمیم گرفت موگیلف را پشت سر بگذارد و لشکر سوم زرهی ورماخت، از گذرگاه بیخوف، لشکر چهارم زرهی ورماخت را دنبال نماید. بدین ترتیب عبور قوای گودریان از نقاط ضعیف دفاع رود دنیپر با موفقیت حاصل گشت و اورشا و شهر مستحکم موگیلف پشت سر نهاده شدند. تا میانه روز ۱۱ ژوئیه ارتش دوم ورماخت، پشت سر گروه
میانه روز ۱۱ ژوئیه ارتش دوم ورماخت، پشت سر گروه زرهی ۲، خود را به رود برزینا رساند و با راهپیمایی اجباری در حال حرکت به سمت رود دنیپر در شرق بود. تا پایان روز ۱۳ ژوئیه، هنگامی که لشکر هفدهم زرهی از سپاه ۴۷ موتوریزه ورماخت اورشا را در نهایت به تصرف آلمانی‌ها درآورد، دفاع جبهه غربی شوروی در طول رود دنیپر کاملاً فروپاشید. در این هنگام سپاه‌های ۲۴ و ۴۶ موتوریزه ورماخت در حال نفوذ عمیق به پشت سر ارتش سیزدهم شوروی بودند. لشکر دهم زرهی از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت با ۵۵ کیلومتر پیشروی در عرض دو روز، عضر روز ۱۵
با ۵۵ کیلومتر پیشروی در عرض دو روز، عضر روز ۱۵ ژوئیه مستیسلاف را در کنار رود سوژ در ۱۰۰ کیلومتری شرق موگیلف به تصرف خود درآورد. بدین شکل، به دستور سپهبد واسیلی گراسیمنکو، فرمانده جدید ارتش سیزدهم، بدنه اصلی این ارتش به صورت آشفته‌ای شروع به عقب‌نشینی به سمت رود سوژ در شرق کرد. تانک‌های گودریان در لشکر چهارم زرهی از سپاه ۲۴ موتوریزه روز ۱۶ ژوئیه در پروپویسک، در ۷۰ کیلومتری شرق موگیلف، خود را به رود سوژ رساندند. در این شرایط، در نهایت یگان‌های سپاه‌های ۶۱ تفنگ‌دار و ۲۰ مکانیزه از ارتش سیزدهم شوروی، در حال
و ۲۰ مکانیزه از ارتش سیزدهم شوروی، در حال دفاع از شهر از ۱۷ ژوئیه در منطقه بیضی‌شکل کشیده‌شده به شرق به طول ۴۰ کیلومتر در حوالی موگیلف به محاصره افتادند. این نیروها شامل بقایای ۸ تا ۱۰ لشکر مجموعاً حدود ۱۰۰ هزار نفر بودند. سپاه ۴۵ تفنگدار شوروی موفق به گریز به سمت جنوب و الحاق به ارتش بیست و یکم شوروی شد. گراسیمنکو و ستاد آن نیز از مهلکه گریختند. ضد حمله ارتش سرخ. طبق دستور روز ۱۲ ژوئیه "استاوکا" جبهه غربی شوروی موظف شد عملیات‌هایی در محور گومل و بابرویسک آغاز نماید تا مناطق پشت سر تجمع نیروهای دشمن در
آغاز نماید تا مناطق پشت سر تجمع نیروهای دشمن در بابرویسک را تحت فشار بگذارد. قصد تیموشنکو از این ضد حمله محاصره و انهدام گروه‌های زرهی ورماخت و بازیابی دفاع جبهه غربی شوروی در طول رود دنیپر بود. بدین منظور، ارتش‌های سیزدهم و بیست و یکم به همراه بقایای ارتش چهارم شوروی نیروهای آلمانی را در شرق موگیلف و روگاچف پاکسازی و به سمت بابرویسک پیشروی می‌نمودند. ضد حمله جبهه غربی شوروی با تنها ارتش باقی مانده برای آن، به شکلی نامنظم از روز ۱۳ ژوئیه، با یورش حدود ۲۰ لشکر ارتش بیست و یکم شوروی با پشتیبانی بقایای ارتش
ارتش بیست و یکم شوروی با پشتیبانی بقایای ارتش چهارم آن، به سمت بابرویسک در جناح جنوبی پیشروی گودریان، به منظور شکستن اتصال گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت در پشت سر آن، آغاز شد. گروه زرهی ۲ به شدت از جانب ناحیه گومل در جنوب شرقی هدف ضد حمله نیروهای ارتش سرخ قرار گرفت که با یورش‌هایی در ناحیه موگیلف و اورشا در جناح داخلی آن همراه شد. ضد حمله سپاه ۶۳ تفنگ‌دار ارتش بیست و یکم شوروی با سه لشکر به مواضع نیروهای آلمانی در نزدیکی روگاچف و ژلوبین، موجب عقب رانده شدن موقت آن‌ها به سمت غرب شد. ارتش بیست و یکم شوروی
موقت آن‌ها به سمت غرب شد. ارتش بیست و یکم شوروی ضمن پس گرفتن این دو شهر، به پیشروی به سمت بابرویسک علیه جناح جنوبی سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت ادامه داد. نیروهای شوروی با گذر از رود دنیپر و نفوذ عمیق در مواضع آلمانی‌ها، تا روز ۱۵ ژوئیه با لشکر ۲۳۲ تفنگ‌دار موفق به پیشروی تا عمق ۸۰ کیلومتری شدند و پل‌هایی بر روی رودهای برزینا و پتیچ تصرف کردند؛ تا این که سپاه ۵۳ ارتش دوم ورماخت موجب توقف آن‌ها گشت. در این مدت منافذی در حلقه محاصره ناحیه موگیلف مداوما باز و بسته می‌شد. گروه ارتش مرکز وادار گردید سپاه ۴۳ ورماخت
می‌شد. گروه ارتش مرکز وادار گردید سپاه ۴۳ ورماخت را جهت حفاظت از جناح راست گروه زرهی ۲، از جایگاه ذخیره وارد میدان کند. به هر حال، تمامی اراضی پیشروی شده توسط ارتش بیست و یکم شوروی تا روز ۲۰ ژوئیه مجدداً به سلطه آلمانی‌ها درآمد و ارتش سرخ در نهایت نتوانست محاصره ناحیه موگیلف را بشکند. ترکیب یگان‌ها. یگان‌های درون محاصره ارتش سرخ در ناحیه موگیلف: انهدام محاصره. ارتش سیزدهم شوروی موگیلف را از اواخر ماه ژوئن در عرض حدود یک ماه به کمک یگان‌های مهندسی و ده‌ها هزار غیرنظامی، با ساخت شبکه گسترده و عمیقی از سنگرها
غیرنظامی، با ساخت شبکه گسترده و عمیقی از سنگرها و سایر مواضع دفاعی از جمله میدان‌های وسیع مین، به یک دژ مستحکم بدل ساخته بود. کار ساخت استحکامات در موگیلف هنگام گذر گودریان از دنیپر همچنان ادامه داشت. یک شناسایی هوایی آلمانی از موگیلف «مواضع به دقت ترسیم‌شده روس‌ها» را «یادآور جنگ جهانی اول» گزارش کرد. در این زمان موگیلف آخرین نقطه تحت سلطه جبهه غربی شوروی در در ساحل رود دنیپر بود. حفظ این نقطه توسط شوروی می‌توانست جلوی تمرکز آلمانی‌ها بر انهدام قوای ارتش سرخ در ناحیه اسمولنسک را بگیرد و پایگاه مهمی برای
سرخ در ناحیه اسمولنسک را بگیرد و پایگاه مهمی برای آغاز ضد حملات باشد یا دست کم فرصت بیشتری به ارتش‌های سیزدهم و چهارم شوروی جهت ایجاد مواضع دفاعی جدید در طول رود ژور فراهم آورد. مقاومت نیروهای شوروی در ناحیه موگیلف مانعی برای پیشروی جناح جنوبی گروه ارتش مرکز برای تکمیل محاصره ناحیه اسمولنسک بود. از این رو قوای ارتش سیزدهم در موگیلف دستور به دفاع از مواضع خود به هر قیمتی گرفتند. فرماندهی نیروهای شوروی در ناحیه موگیلف ابتدا بر عهده سرلشکر آندری نیکیتین، فرمانده سپاه ۲۰ مکانیزه بود اما با انتقال او در روز ۱۶
سپاه ۲۰ مکانیزه بود اما با انتقال او در روز ۱۶ ژوئیه به خارج از محاصره این مسئولیت بر عهده سرلشکر فیودور باکونین، فرمانده سپاه ۶۱ تفنگ‌دار قرار گرفت. هسته نیروهای مدافع را گروه ویژه‌ای به فرماندهی سرلشکر میخائیل رومانوف، فرمانده لشکر ۱۷۲ تفنگ‌دار، مشتکل از لشکر او، لشکر ۱۱۰ تفنگ‌دار، هنگ‌های منفرد از بقایای لشکرهای ۱۳۲، ۱۳۷ و ۱۴۳ تفنگ‌دار و بقایای سپاه ۲۰ مکانیزه، تشکیل می‌داد. تا پیش از آن که سپاه‌های پیاده‌نظام ارتش دوم ورماخت خود را به موقعیت برسانند، لشکرهای سوم زرهی و دهم پیاده‌نظام موتوریزه از سپاه
سوم زرهی و دهم پیاده‌نظام موتوریزه از سپاه ۲۴ موتوریزه گروه زرهی ۲ می‌بایست حلقه محاصره حول ناحیه موگیلف را حفظ می‌کردند. با توجه به درگیر بودن نیروهای ارتش دوم ورماخت با ضد حمله ارتش بیست و یکم شوروی در جنوب، این دو لشکر به کمک هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" و لشکر پیاده‌نظام موتوریزه "داس رایش" اس‌اس از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت که از شمال شمال به سمت موگیلف پیشروی می‌نمودند، این مأموریت را تا روز ۱۷ ژوئیه به انجام رساندند. لشکر "داس رایش" اس‌اس با استقرار در شمال چاووشی در حال سد کردن مسیر گریز نیروهای
در شمال چاووشی در حال سد کردن مسیر گریز نیروهای شوروی به سمت شمال شرقی بود و لشکر یکم سواره‌نظام ورماخت نیز در قسمت جنوبی شکاف بین لشکر چهارم زرهی ورماخت و رودخانه دنیپر را پر می‌کرد. پس از قرار گرفتن در جایگاه نیروهای زرهی و آزاد کردن آن‌ها از حلقه محاصره در روزهای ۱۶ و ۱۷ ژوئیه، مأموریت عملیات تهاجم به موگیلف توسط ارتشبد ماکسیمیلیان فن وایخس، فرمانده ارتش دوم ورماخت بر عهده سپاه ۷ ارتش دوم ورماخت به فرماندهی سپهبد ویلهلم فارمباخر، قرار گرفت. پس از تمرکز قوا، نخستین حمله سپاه ۷ ورماخت به موگیلف روز ۲۰
قوا، نخستین حمله سپاه ۷ ورماخت به موگیلف روز ۲۰ ژوئیه با لشکرهای هفتم و بیست و سوم پیاده‌نظام از جانب غربی صورت گرفت. نیروهای ارتش سرخ در مواضع آماده و با پشتیبانی توپخانه این حمله را دفع کردند. با این حال آلمانی‌ها قادر به گذر از دنیپر در جناحین شمالی و جنوبی و رخنه در دفاع دشمن در ناحیه بوئینیچی در حومه جنوب شرقی موگیلف شدند. جهت تکمیل حصر موگیلف، ارتش دوم ورماخت لشکرهای پانزدهم و هفتاد و ششم پیاده‌نظام را نیز در اختیار سپاه ۷ خود قرار داد. لشکر بیست و سوم پیاده‌نظام ورماخت روز ۲۱ ژوئیه پس از درگیری سخت
پیاده‌نظام ورماخت روز ۲۱ ژوئیه پس از درگیری سخت و پر خسارت، مدافعان را دور زد و پلی را به شکل سالم در جنوب شرقی شهر به تسخیر درآورد. این لشکر از این قسمت خط دفاعی درونی ارتش سرخ را شکست و چندین ضد حمله شدید را دفع کرد. در مواجهه با کمبود تدارکات درون محاصره، شوروی سعی کرد اقلام مورد نیاز را با بمب‌افکن‌های تی‌بی ۳ از طریق هوایی به موگیلف برساند که بسیاری از آن‌ها به دست آلمانی‌ها افتاد و بسیاری دیگر از مهمات از کالیبر اشتباه بودند. با وجود ورود مقداری نیروی کمکی از لشکر یکم تفنگ‌دار موتوریزه از جانب شمال
کمکی از لشکر یکم تفنگ‌دار موتوریزه از جانب شمال به درون محاصره، لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام ورماخت روز ۲۲ ژوئیه اقدام دیگری از جانب شمال شرقی برای کمک‌رسانی به نیروهای تحت محاصره شوروی را بی‌ثمر کرد و جلوی تلاش نیروهای باکونین برای خروج از محاصره به سمت شرق را گرفت. حمله شبانه لشکر هفتاد و هشتم پیاده‌نظام ورماخت به قسمت جنوبی مواضع قوای باکونین، به به‌اسارت درآمدن ۵ هزار نفر و غنیمت گرفته شدن تدارکات یک لشکر انجامید. لشکرهای هفتم، پانزدهم، بیست و سوم و هفتاد و هشتم پیاده‌نظام سپاه ۷ ارتش دوم ورماخت تا روز
و هشتم پیاده‌نظام سپاه ۷ ارتش دوم ورماخت تا روز ۲۴ ژوئیه حلقه محاصره حول موگیلف را تنگ‌تر کردند. نیروهای ورماخت همان روز با بخش‌هایی از سه لشکر موفق به رخنه به مرکز شهر موگیلف شدند. با ورود نیروهای ورماخت به شهر نبرد شدید خیابان‌به‌خیابان و خانه‌به‌خانه بین طرفین درگرفت که تلفات سنگینی بر آلمانی‌ها تحمیل نمود. مابقی دخایر مهمات، غذا و سوخت نیروهای شوروی درون محاصره تا پایان روز ۲۵ ژوئیه به پایان رسید. باکونین، بر خلاف خواست مقامات بالاتر، شب ۲۶ ژوئیه دستور به تلاش نیروهایش جهت خروج از محاصره به سمت شرق
به تلاش نیروهایش جهت خروج از محاصره به سمت شرق داد. با پشت سر باقی گذاشتن هزاران مجروح به همراه پزشکان، تنها تعداد اندکی از این نیروها قادر به گریز از ناحیه تحت محاصره و رساندن خود به خطوط ارتش سرخ گشتند. تا پایان روز ۲۷ ژوئیه موگیلف به تصرف سپاه ۷ ورماخت درآمد. مجموعاً بیش از ۳۵ هزار نفر نیروهای «خط مقدم» ارتش سرخ در این منطقه به اسارت و ۲۴۵ توپ به غنیمت آلمانی‌ها درآمدند. رومانوف نیز در حین فرار به چنگ آلمانی‌ها افتاد. پیامدها. مقاومت سرسختانه مدافعان موگیلف شباهت زیادی به دفاع قلعه برست داشت و در نهایت
شباهت زیادی به دفاع قلعه برست داشت و در نهایت موجب کسب عنوان «شهر قهرمان» در اتحاد شوروی برای آن شد. یک تاریخ‌دان موگیلف را «مادریدِ بلاروس» توصیف نمود. چنین مقاومتی در پشت خط مقدم، اتلاف منابع محدود ورماخت، از جمله زمان، را تشدید ساخت و با درگیر نگاه داشتن پیاده‌نظام به خود و انداختن فاصله بین آن و سرنیزه زرهی، جناح باز جنوبی گروه ارتش مرکز ورماخت را بسیار طولانی‌تر کرد. زمانی که توسط مدافعان موگیلف خریده شد به جبهه غربی شوروی اجازه داد نیروهای ذخیره تازه‌نفس خود را وارد میدان کند و در نبردهای حیاتی در
خود را وارد میدان کند و در نبردهای حیاتی در محدوده اسمولنسک به کارگیرد. شرایط این نبرد محاصره‌ای فرماندهی عالی آلمان را مجاب به استفاده بیشتر از توپخانه علیه نواحی به شدت مستحکم جهت اجتناب از دادن تلفات سنگین کرد.
آمولیت (انگلیسی: Ammolite)، یک گوهرسنگ آلی شبیه اپال است که عمدتاً در امتداد دامنه‌های شرقی کوه‌های راکی آمریکای شمالی یافت می‌شود. این از پوسته‌های فسیل شده شاخ‌قوچی‌ها ساخته شده است که به نوبه خود عمدتاً از آراگونیت، همان ماده معدنی موجود در مادرمروارید، با ساختاری که از پوسته به ارث رسیده است تشکیل شده است. این یکی از معدود گوهرسنگ منشأ زیستی است. سایرین عبارتند از کهربا و مروارید.۱ در سال ۱۹۸۱، کنفدراسیون جهانی جواهرات () به آمولیت وضعیت رسمی گوهرسنگ را داد، در همان سال استخراج تجاری آمولیت آغاز شد. این
در همان سال استخراج تجاری آمولیت آغاز شد. این گوهرسنگ رسمی شهر لث‌بریج، آلبرتا در سال ۲۰۰۷ تعیین شد. آمولیت همچنین با نام‌های (aapoak) (() به معنای "سنگ کوچک و خزنده")، جواهر شاخ‌قوچی، کلسنتین (calcentine) و کوریت (Korite) نیز شناخته می‌شود. دومی یک نام تجاری است که توسط شرکت معدنی کوریت () واقع در آلبرتا به این گوهرسنگ داده شده است. مارسل شاربونو و شریک تجاری او مایک بریسف اولین کسانی بودند که در سال ۱۹۶۷ دوتایی () تجاری از این جواهر ایجاد کردند. خواص. ترکیب شیمیایی آمولیت متغیر است و جدای از آراگونیت
ترکیب شیمیایی آمولیت متغیر است و جدای از آراگونیت ممکن است شامل کلسیت، سیلیس، پیریت یا سایر مواد معدنی باشد. خود پوسته ممکن است حاوی تعدادی عناصر کمیاب باشد، از جمله: آلومینیوم. باریم، کروم، فلز مس، آهن، منیزیم، منگنز، استرانسیوم، تیتانیوم و وانادیوم. بلورنگاری آن راست‌لوزی است. سختی آن ۳٫۵–۴٫۵ و وزن مخصوص آن ۲٫۶۰–۲٫۸۵ است. ضریب شکست مواد کانادایی (که از طریق نور سدیم، ۵۸۹٫۳ نانومتر اندازه‌گیری می‌شود) به شرح زیر است: α ۱٫۵۲۲، β ۱٫۶۷۲–۱٫۶۷۳، γ ۱٫۶۷۶–۱٫۶۷۹ منفی دو محوره. در زیر نور فرابنفش، آمولیت ممکن است
دو محوره. در زیر نور فرابنفش، آمولیت ممکن است به رنگ زرد خردلی فلورسانس کند. بازی رنگی شبیه اپال رنگین‌تاب در نمونه‌های ظریف، بیشتر در سایه‌های سبز و قرمز نشان داده می‌شود. با این حال، تمام رنگ‌های طیفی امکان‌پذیر است. رنگین‌تابی به‌دلیل ریزساختار آراگونیت است: برخلاف اکثر سنگ‌های قیمتی دیگر که رنگ آنها از جذب نور ناشی می‌شود، رنگین‌تابی رنگ آمولیت ناشی از تداخل با نوری است که از لایه‌های انباشته پلاکت‌های نازک که آراگونیت را تشکیل می‌دهند بازمی‌گردد. هر چه لایه‌ها ضخیم‌تر باشند، رنگ‌های قرمز و سبز بیشتری
لایه‌ها ضخیم‌تر باشند، رنگ‌های قرمز و سبز بیشتری تولید می‌شود. هر چه لایه‌ها نازک‌تر باشند، رنگ‌های آبی و بنفش بیشتر غالب می‌شوند. قرمزها و سبزها به‌دلیل شکنندگی بیشتر لایه‌های ریز که مسئول رنگ آبی هستند، رایج‌ترین رنگ‌ها هستند. هنگامی که به تازگی استخراج می‌شود، این رنگ‌ها به‌خصوص چشمگیر نیستند. این ماده نیاز به پرداخت و احتمالاً به‌سازی دارد تا پتانسیل کامل رنگ‌ها را آشکار کند. آمولیت خود در واقع یک ورقه بسیار نازک است. ضخامت ۰٫۵–۰٫۸ میلی‌متر. به‌ندرت آمولیت بدون خمیره است که معمولاً شیل خاکستری تا
آمولیت بدون خمیره است که معمولاً شیل خاکستری تا قهوه‌ای، خاک رس گچی یا سنگ آهک است. به‌اصطلاح «شکستن یخ» رایج است، آمولیت نازک که در معرض عناصر قرار می‌گیرد و توسط رسوبات فشرده می‌شود، تمایل به ترک‌خوردن و پوسته‌پوسته شدن دارد. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید نیز می‌تواند منجر به سفید شدن پوست شود. این ترک منجر به یک ظاهر موزائیکی می‌شود که گاهی به‌عنوان الگوی «پوست اژدها» یا «پنجره شیشه‌ای رنگی» توصیف می‌شود. آمولیت استخراج شده از رسوبات عمیق‌تر ممکن است کاملاً صاف یا با سطح موج‌دار باشد. گاهی یک
است کاملاً صاف یا با سطح موج‌دار باشد. گاهی یک پوسته کامل آمونیتی با ساختار آن به‌خوبی حفظ می‌شود: خطوط ریز و پیچیده اتاقک‌های پوسته را مشخص می‌کند و شکل کلی نشان دهنده یک ملوانک است. در حالی که این پوسته‌ها ممکن است به اندازه ۹۰ سانتی‌متر قطر داشته باشند، آمونیت‌های رنگین‌تاب (بر خلاف انواع پیریتیزه) معمولاً بسیار کوچکتر هستند. اکثر پوسته‌های فسیل شده آراگونیت آنها به‌صورت شکل دروغین با کلسیت یا پیریت جایگزین شده است که حضور آمولیت را به‌خصوص غیرمعمول می‌کند. خاستگاه. آمولیت از پوسته‌های فسیلی آمونیت‌های
خاستگاه. آمولیت از پوسته‌های فسیلی آمونیت‌های قرص‌شکل کرتاسه فوقانی پلاسنتیسراس میکی () و پلاسنتیسراس اینترکالارا (Placenticeras intercalare) و (به میزان کمتر) باکولیت استوانه‌ای ()، باکولیت کامپرسوس (Baculites compressus) به‌دست می‌آید. آمونیت‌ها سرپایانی بودند که در دریاهای گرمسیری رشد می‌کردند تا اینکه همراه با دایناسورها در پایان دوران مزوزوئیک منقرض شدند. آمونیت‌هایی که آمولیت را تشکیل می‌دهند، در یک دریای نیمه‌گرمسیری داخلی ماقبل تاریخ زندگی می‌کردند که با کوه‌های راکی همسایه بود - این منطقه امروزه
که با کوه‌های راکی همسایه بود - این منطقه امروزه به نام کرتاسه یا دریای داخلی غربی () شناخته می‌شود. با مرگ آمونیت‌ها، آنها به ته فرورفتند و توسط لایه‌های گل بنتونیتی مدفون شدند که در نهایت تبدیل به شیل شد. بسیاری از آمونیت‌های با کیفیت جواهر در داخل سنگال سیدریت یافت می‌شوند. این رسوبات آراگونیت، پوسته‌ها را حفظ کرده و از تبدیل آن به کلسیت جلوگیری می‌کند. رخداد. ذخایر قابل توجهی از آمولیت با کیفیت جواهر فقط در سازند بیرپاو () یافت شده است که از آلبرتا تا ساسکاچوان در کانادا و از جنوب تا مونتانا در ایالات
در کانادا و از جنوب تا مونتانا در ایالات متحده امتداد دارد. با این حال، ذخایر کوچک تا جنوب یوتای مرکزی یافت شده است که حاوی آمولیت با کیفیت گوهر نیز می‌باشد. بهترین درجه آمولیت با کیفیت جواهر در امتداد سامانه‌های رودخانه‌ای با انرژی بالا در دامنه‌های شرقی کوه‌های راکی در جنوب آلبرتا است. بیشتر عملیات معدن‌کاری تجاری در امتداد سواحل رودخانه سنت مری، در منطقه‌ای در جنوب و بین شهر ماگرات و شهر لثبریج انجام شده است. تقریباً نیمی از ذخایر آمولیت در ذخایر کاینه (Kainaiwa) قرار دارد و ساکنان آن نقش مهمی در
(Kainaiwa) قرار دارد و ساکنان آن نقش مهمی در استخراج آمولیت دارند. از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۷۹، کوریت عمدتاً در داخل رزرو () فعالیت می‌کند. این شرکت با قبیله کاینه () قراردادی داشت که کوریت بر اساس مقدار زمینی که شرکت استخراج کرده است، حق امتیاز قبیله را پرداخت می‌کرد. این قرارداد منقضی شده است. اعضای قبیله خون از استخراج معادن سطحی در امتداد سواحل و صخره‌های رودخانه سنت مری منع می‌کرد. در سال ۲۰۱۸ حدود ۳۵ معدنچی سطح خون دارای مجوز بودند. معدنچیان سطحی در همه نوع آب و هوا به‌صورت مستقل استخراج می‌کنند.
همه نوع آب و هوا به‌صورت مستقل استخراج می‌کنند. برخی از معدنچیان نیز فسیل‌هایی را که پیدا می‌کنند بازیابی می‌کنند یا یافته‌های خود را به سازندگان دیگر می‌فروشند. استخراج. استخراج تجاری مکانیزه اما نسبتاً ابتدایی است: گودال‌های باز کم عمق با یک بیل مکانیکی حفر می‌شوند و مواد حفاری شده برای محتویات جواهر احتمالی آن غربال می‌شوند. گودال‌ها بیشتر با دست بررسی می‌شوند و تولیدات تجاری توسط افرادی تکمیل می‌شود که یافته‌های سطحی خود را به کوریت و چندین تولیدکننده دیگر می‌فروشند. تقریباً ۵۰ درصد از آمولیت استخراج
دیگر می‌فروشند. تقریباً ۵۰ درصد از آمولیت استخراج شده برای جواهرات مناسب است. کوریت، بزرگ‌ترین معدنکار آمولیت، بیش از ۹۰ درصد از عرضه جهان را تولید می‌کند. رسوبات آمولیت به چند لایه طبقه‌بندی شده‌اند: کم عمق‌ترین این لایه‌ها که "ناحیه کی" (K Zone) نام دارد، حدود ۱۵ متر زیر سطح قرار دارد و ۳۰ متر به پایین امتداد دارد. آمولیت درون این لایه توسط سنگال سیدریتی پوشیده شده و معمولاً ترک خورده است - این ماده خردشده است. این رایج‌ترین و (به‌طور کلی) کم ارزش‌ترین آمولیت است. با شروع بیست متر زیر مواد خرد، "منطقه
آمولیت است. با شروع بیست متر زیر مواد خرد، "منطقه آبی" است. آمولیت از این ناحیه، که ۶۵ متر امتداد دارد، معمولاً با یک لایه نازک پیریت به جای سنگال سیدریت فشرده می‌شود. این مواد "ورقه‌ای" است. به دلیل عمق آن به ندرت استخراج می‌شود. همچنین شکستگی بسیار کمتری دارد و بنابراین نوع آمولیت ارزشمندتر است. از سال ۲۰۱۵، کوریت () بیش از ۱۰۰ هکتار از ذخایر آمولیت را استخراج کرده است. این شرکت بیش از ۲۸۰ کارمند دارد و تقریباً ۹۰ درصد از تولید آمولیت جواهرات جهان را به خود اختصاص داده است. کاوشگرانی که مایل به استخراج
خود اختصاص داده است. کاوشگرانی که مایل به استخراج ذخایر آمولیت در زمین کراون () هستند باید برای اجاره به وزارت انرژی آلبرتا () مراجعه کنند. این اجاره‌نامه‌ها به‌طور منظم ارائه نمی‌شوند. از سال ۲۰۰۴، هزینه درخواست ۶۲۵ دلار کانادا، با هزینه اجاره سالانه ۳٫۵۰ دلار کانادا برای هر هکتار وجود داشت. کیفیت گوهرسنگ. کیفیت جواهر آمولیت از طریق یک سامانه درجه حروف، از مطلوب‌ترین به حداقل مطلوب منتقل می‌شود: (AA), (A+)، (A), (A-). با این حال، این سامانه هنوز استاندارد نشده است و برخی از فروشندگان ممکن است از
نشده است و برخی از فروشندگان ممکن است از سامانه‌های خود استفاده کنند. درجه و در نتیجه ارزش یک سنگ جواهر آمولیت با معیارهای زیر تعیین می‌شود: تعداد رنگ‌های اصلی. آرایه بزرگی از رنگ در آمولیت نمایش داده می‌شود که شامل تمام رنگ‌های طیفی موجود در طبیعت می‌شود. قرمز و سبز به‌دلیل شکنندگی دومی بسیار رایج‌تر از آبی یا بنفش هستند. (دیدن خواص) همچنین رنگ‌های خاصی مانند زرشکی یا بنفش یا طلایی وجود دارد که از ترکیب رنگ‌های اصلی مشتق شده‌اند که کمیاب‌ترین و بیشترین تقاضا را دارند. با ارزش‌ترین درجه‌ها دارای سه یا چند
را دارند. با ارزش‌ترین درجه‌ها دارای سه یا چند رنگ اصلی یا ۱ تا ۲ رنگ روشن و یکنواخت هستند که در پایین‌ترین درجه‌ها یک رنگ نسبتاً مات غالب است. نحوه «بازی» رنگ‌ها (تغییر رنگی و محدوده چرخشی). تغییر رنگی نحوه تغییر رنگ‌ها با زاویه دید و زاویه تابش است که به سنگ قیمتی برخورد می‌کند. در مقاطع بالاتر، این تغییرات تقریباً منشوری است، در حالی که درجات پایین‌تر تنوع بسیار کمی را نشان می‌دهند. محدوده چرخشی این است که نمونه تا چه اندازه می‌تواند بچرخد و در عین حال بازی رنگ خود را حفظ کند. بهترین‌ها ۳۶۰ درجه بدون
بازی رنگ خود را حفظ کند. بهترین‌ها ۳۶۰ درجه بدون ایراد می‌چرخند، در حالی که سنگ‌های کوچکتر ممکن است رنگ‌های بسیار جهت‌دار را نشان دهند که فقط در یک محدوده چرخشی باریک، تا ۹۰ درجه یا کمتر قابل مشاهده هستند. درجات متوسط دارای محدوده ۱۸۰ تا ۲۴۰ درجه هستند. درخشندگی رنگ‌ها (رنگین‌تابی). روشنایی رنگ‌ها و رنگین‌تابی آنها اساساً به این بستگی دارد که پوسته مادرمرواریدی چقدر خوب حفظ شده است و لایه‌های آراگونیت چقدر ظریف و منظم هستند. کیفیت پولیش نیز یک عامل است. ترک‌خوردگی "پوست اژدها" معمولاً مانع از ارزش آن
ترک‌خوردگی "پوست اژدها" معمولاً مانع از ارزش آن می‌شود. با ارزش‌ترین آمولیت نوع "ورقه‌ای" است(دیدن استخراج) که دارای رنگ‌های گسترده و بدون وقفه‌ای مشابه دسته «درخش گسترده» اپال است. خمیره در گریدهای ریزتر قابل مشاهده نیست و نباید مواد معدنی خارجی رنگین‌تاب را شکسته یا کاهش دهند. ضخامت لایه آمولیت نیز یک عامل مهم است: پس از پرداخت، آمولیت تنها ۰٫۱–۰٫۳ میلی‌متر ضخامت دارد. کمیاب‌ترین و باارزش‌ترین آن‌ها به اندازه‌ای ضخیم هستند که به تنهایی بایستند و تنها بخش نازکی از خمیره اصلی آن (بیش از ۱٫۵ میلی‌متر) وجود
نازکی از خمیره اصلی آن (بیش از ۱٫۵ میلی‌متر) وجود ندارد. اما اکثریت قریب به اتفاق نیاز به نوعی حمایت پشتی دارند. به‌سازی‌های دیگر نیز معمولاً انجام می‌شود. در صورت مساوی بودن همه عوامل دیگر، هر چه یک جواهر آمولیت کمتر به‌سازی شده باشد، ارزشمندتر است. سنگ‌های کالیبره شده - یعنی سنگ‌هایی که به ابعاد استانداردی ساخته شده‌اند که با اکثر تنظیمات جواهرات مطابقت دارند - ممکن است قیمت بالاتری نیز داشته باشند. به‌سازی‌ها. اگرچه آمولیت کاملاً معدنی شده و فاقد آب است و بنابراین در معرض کم‌آبی و هضم شدن متعاقب آنچه در
بنابراین در معرض کم‌آبی و هضم شدن متعاقب آنچه در اوپال دیده می‌شود نیست، آمولیت اغلب به‌دلیل قرار گرفتن در معرض محیط آسیب می‌بیند. ورقه‌های نازک و ظریفی که آمولیت در آنها وجود دارد نیز مشکل‌ساز هستند. به این دلایل، بیشتر مواد با یک اپوکسی شفاف یا رزین مصنوعی دیگر آغشته می‌شوند تا آمولیت مستعد پوسته‌پوسته شدن، قبل از برش تثبیت شود. اگرچه ترک‌های موزائیکی قابل تعمیر نیستند، اما اپوکسی از پوسته‌پوسته شدن بیشتر جلوگیری می‌کند و به محافظت از سطح نسبتاً نرم در برابر خراشیدگی کمک می‌کند. فرایند اشباع طی چند سال