payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانشگاه ماناس بر اساس توافق‌نامه بین دولت‌های جمهوری ترکیه و جمهوری قرقیزستان در مورد تأسیس دانشگاه ماناس ترکی قرقیزستانی در بیشکک پایتخت قرقیزستان تأسیس شد. دانشگاه ماناس برای تأمین مسکن دانشجویان دو ساختمان جدید خوابگاهی ساخته که در مجموع ۱۴۵۶ دانشجو را در خود جای داده‌است. این دانشگاه در رتبه‌بندی دانشگاهٔ در سال ۲۰۲۰ در بین کشورهای نوظهور اروپا و منطقه آسیای مرکزی در رتبه ۱۹۰ قرار گرفت
اکس‌کاربازپین که با نام تجاری Trileptal و دیگر نام‌ها فروخته می‌شود، دارویی است که برای درمان صرع استفاده می‌شود. اکس‌کاربازپین هم برای تشنج کانونی و هم برای تشنج منتشر استفاده می‌شود. این دارو هم به تنهایی و هم به عنوان درمان تکمیلی در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی که هیچ موفقیتی در درمان‌های دیگر نداشته‌اند، استفاده شده‌است. طریقه مصرف آن به شکل خوراکی است. عوارض جانبی شایع عبارتند از تهوع، استفراغ، سرگیجه، خواب آلودگی، دوبینی و مشکل در راه رفتن. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل آنافیلاکسی، مشکلات کبدی،
جانبی جدی ممکن است شامل آنافیلاکسی، مشکلات کبدی، پانکراتیت، افکار خودکشی و ضربان غیرطبیعی قلب باشد. اگر چه استفاده در دوران بارداری ممکن است به کودک آسیب برساند، اما خطر کمتری نسبت به تشنج دارد. مصرف در دوران شیردهی توصیه نمی‌شود. در افرادی که به کاربامازپین آلرژی دارند، ۲۵ درصد خطر مشکل در مصرف اکس‌کاربازپین وجود دارد. نحوه عملکرد آن کاملاً مشخص نیست. اکس‌کاربازپین در سال ۱۹۶۹ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۰ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۹، این دارو با
ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۹، این دارو با بیش از ۳ میلیون نسخه دارو، ۱۶۲ام داروی رایج تجویز شده در ایالات متحده بود.
رزین پلیزنت بویی (Rezin Pleasant Bowie) (۸ سپتامبر ۱۷۹۳–۱۷ ژانویه ۱۸۴۱)، مزرعه‌دار، مخترع و سرباز مزدور بود. او سه دوره در مجلس نمایندگان لوئیزیانا خدمت کرد. رزین بویی با برادرش جیمز «جیم» بویی قاچاق برده می‌کردند و بعنوان دلال زمین کار می‌کردند. این دو برادر نخستین کارخانهٔ قند با ماشین بخار را در لوئیزیانا تأسیس نمودند. بویی به‌واسطه ساخت چاقوی بویی اعتبار کسب نمود که پس از استفاده در نبرد سندبار سال ۱۸۲۷ توسط جیمز، مشهور شد. پس از این‌که جیمز به تکزاس مکزیک رفت، رزین او را در سفر اکتشافی معدن گمشده‌ی سان
رفت، رزین او را در سفر اکتشافی معدن گمشده‌ی سان سبا همراهی نمود. آن‌ها معدن را نیافتند اما از ماجرای آن‌ها در دفع کمین سرخ‌پوستان همه مردم با خبر شد. بویی در سال‌های اخیر عمر از ضعف بینایی رنج می‌برد. او همراه با خانم و دخترانش در مزرعه‌ای در لوئیزیانا زندگی نمود. اوایل سال‌های زندگی. رزین بویی در ۸ سپتامبر سال ۱۷۹۳ در نزدیکی گالاتین تنسی فعلی در شهرستان سومنر قلمروی جنوب‌غربی متولد شد. بویی یکی از ده فرزندی بود که در خانوادهٔ رزین بویی و اپ-کتسبای جانز متولد شد. بویی یکی از دوقلوهای بود با برادرش رزا
متولد شد. بویی یکی از دوقلوهای بود با برادرش رزا متولد شد. پدر بویی در نبرد در جنگ انقلاب آمریکا زخمی شده بود و در سال ۱۷۸۲ با خانم جوانی که در قسمت اعادهٔ سلامتیش از وی پرستاری نموده بود، ازدواج کرد. احتمالاً الف با توماس اپ کتسبای جونز (۱۷۹۰–۱۸۵۸) فرماندهٔ نیروی دریایی در نبرد دریاچهٔ بورگن سال ۱۸۱۴ در لوئیزیانا، ارتباط داشت. نام خانوادگی بویی ˈبوی/بو-ییˈ تلفظ می‌شود (هرچند که بعضی از مراجع کتابی به یک تلفظ جایگزین غلط باوی/بوه-یی اشاره دارد). خانوادهٔ بوییز مکرراً از جای به جای دیگری می‌رفت، نخست در
بوییز مکرراً از جای به جای دیگری می‌رفت، نخست در جورجیا ساکن شدند و در آنجا شش فرزند داشتند و سپس به قلمروی جنوب‌غربی (اگر قبل از سال ۱۷۹۰ به آنجا رسیده باشند، این منطقه در آن‌زمان بخشی از ایالت کارولینای شمالی بود) در ایالت بعدی تنسی نقل مکان نمود. سال بعد از تولد بویی خانوادهٔ وی به شهرستان لوگان در ایالت تازه تأسیس کنتاکی نقل مکان نمود. پدر بویی تا سال ۱۷۹۶ مالک ۸ برده، ۷ رأس اسب، ۱۱ رأس گاو و ۱ رأس اسب نریان یا اسب اصلاح نژاد بود. این خانواده در سال بعدی ۲۰۰ جریب (۸۰ هکتار) زمین را در امتداد رودخانهٔ
۲۰۰ جریب (۸۰ هکتار) زمین را در امتداد رودخانهٔ سرخ تصاحب نمود. رزین بویی در سال ۱۸۰۰ ملک خود را به فروش رسانید و خانواده وی دو سال را در محلی که چندین سال بعد به ایالت میسوری تبدیل شد، سپری نمودند. در این برههٔ زمانی این منطقه بخشی از لوئیزیانای بالا یا بخشی از منطقهٔ بود که مقامات استعماری اسپانیایی آن را ناحیهٔ ایلینوی می‌نامیدند. خانوادهٔ بویی در سال ۱۸۰۲ به لوئیزیانای پائین نقل مکان نمود و در بوشلی بایو واقع پریش رپیدز ساکن شدند. این خانواده بار دیگر در سال ۱۸۰۹ یکبار دیگر نقل مکان نمود و قبل از دریافت
سال ۱۸۰۹ یکبار دیگر نقل مکان نمود و قبل از دریافت خانه دائمی در آپلوسس واقع پریس سنت لندری در سال ۱۸۱۲، در بایو تیچ در قلمروی اورلئان که جدیداً به آمریکا پیوسته بود، ساکن شد. قلمروی اورلئان در همان سال به ایالت لوئیزیانای ایالات متحده تبدیل شد. رزین در این وقت ۱۹ ساله بود. خانه‌های تمامی آن‌ها در مرز بود و حتی در کودکی از بویی توقع می‌رفت که در پاک‌سازی زمین و زرع محصولات همکاری نماید. بویی و خواهر و برادرش در خانه آموزش داده شدند و خواندن و نوشتن را به زبان انگلیسی فرا گرفتند. رزین همراه نزد برادر بزرگش
انگلیسی فرا گرفتند. رزین همراه نزد برادر بزرگش جیمز صحبت کردن، خواندن و نوشتن اسپانیایی و فرانسوی را به‌صورت روان آموخت. به کودکان نیز شیوه زندگی در مرز و به همین‌گونه طریقهٔ ماهی‌گیری و ادارهٔ مزرعه و کشت زرع آموزش داده شد. بویی در سال ۱۸۱۴ به آئین کاتولیک رومی گروید و در ۱۵ سپتامبر سال ۱۸۱۴ در کلیسای کاتولیک سنت لندری واقع آپلوسس با مارگارت نیول ازدواج کرد. در همان سال در پاسخ به تقاضای اندرو جکسون برای جمع شدن داوطلبان به هدف جنگ با بریتانیا، بویی و جیمز در گروه شبه‌نظامیان لوئیزیانا نام‌نویسی کردند.
در گروه شبه‌نظامیان لوئیزیانا نام‌نویسی کردند. جنگ سال ۱۸۱۲ در اوایل سال ۱۸۱۵ پایان یافت و برادران بویی به‌خاطر شرکت در جنگ بسیار دیر به نیو اورلئان رسیدند. بویی بعداً به گردان آویلوس پیوست و در سال ۱۸۲۵ کاپیتان پیاده‌نظام سواره گماشته شد و سپس سرهنگ شد. دلال زمین. پدر بویی قبل از مرگش در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹ به بویی و برادرش جیمز به هریک ۱۰ برده، اسب‌ها و گاوها داد. این دو برادر به هدف توسعه چندین املاک و مستغلات بزرگ در پریش لافورش، در هفت سال آینده با هم یکجا کار کردند. جمعیت لوئیزیانا به سرعت در حال افزایش
کار کردند. جمعیت لوئیزیانا به سرعت در حال افزایش بود و این دو برادر می‌خواستند با استفاده از احتکار زمین از افزایش قیمت زمین سود ببرند اما سرمایه کافی برای خریداری قطعات بزرگ زمین نداشتند. آن‌ها برای جمع‌آوری پول در سال ۱۸۱۸ با جین لافایت دزد دریایی وارد همکاری شدند. قبلاً ایالات متحده واردات برده را غیرقانونی اعلام کرد بود و به‌منظور تشویق شهروندان برای گزارش‌دهی از فعالیت‌های غیرقانونی، اکثریت ایالت‌های جنوبی تصمیم گرفتند، نیمی از درآمدی را که برده‌های وارداتی در حراج به‌دست می‌آوردند، به کسانی بدهند که
در حراج به‌دست می‌آوردند، به کسانی بدهند که در مورد بازرگانان برده اطلاع می‌دهند. آن‌ها سه مرتبه به محوطهٔ لافایت در جزیره گالوستون سفر نمودند و در آنجا برده‌های قاچاقی را به قیمت هر پوند ۱ دلار خریداری کردند. آن‌ها سپس اسیران را به لوئیزیانا آوردند و در آنجا به کارمند گمرگ تسلیم کردند. کارمند گمرک سپس برده‌ها را در حراج گذاشت و بویی در حراج برده‌ها را به صورت قانونی خریداری می‌نمود.
دورهٔ رادیکال در طراحی ایتالیایی، دورهٔ رادیکال در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی با تغییر سبک در میان آوانگاردها اتفاق افتاد. احتمالاً قابل توجه‌ترین نتیجه این دورهٔ آوانگارد اینستالیشنی به نام «سوپرآرکیتکتورا» است که در پیستویا در سال ۱۹۶۶ میلادی ساخته شد. نمایشگاه مهم دیگری که به طراحی رادیکال در ایتالیا اختصاص داشت در سال ۱۹۷۲ میلادی در موزهٔ هنر مدرن («ایتالیا: چشم‌انداز داخلی نوین») برگزار شد. جنبش طراحی رادیکال شامل بسیاری از هنرمندان، طراحان و معماران از فلورانس، تورین، ناپل، میلان و غیره بود: یکی دیگر از
تورین، ناپل، میلان و غیره بود: یکی دیگر از استودیوهای مهم در میلان قرار داشت و «استودیودادا» نام داشت. اعضای استودیودادا عبارتند از: آدا آلبرتی، داریو فراری، مائوریزیو ماجی، پاتریزیو کورنو، مارکو پیوا و پائولو فرانچسکو پیوا. دیگر متخصصان آن دوره عبارتند از: داوید پالترر، تومو آرا، باتیستا لوراسکی، بپی ماجیوری، آلبرتو بنلی، پینو کالتسانا و غیره. طراحی رادیکال بر استودیو آلکیمیا و گروه ممفیس تأثیر گذاشت. علاوه بر این، جنبشی به نام «پست‌مدرنیسم» یا «نئومدرنیسم» توسط الساندرو مندینی، مدیر نشریاتی مانند
توسط الساندرو مندینی، مدیر نشریاتی مانند "«کازابلا»"، "«مودو»" و "«دوموس»" از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ میلادی رهبری شد. (فضای داخلی پس از فُرم سودمند) در تری‌یناله دی میلانو در سال ۱۹۸۰ میلادی برگزار شد.
سلیمان احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قره‌باغ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
رفعت احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
مراد موسایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
والتون آلفونسو وبسون (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات اهل آنتیگوآ و باربودا است و از سال ۲۰۱۴ به عنوان نماینده دائم این کشور در سازمان ملل متحد در نیویورک بود. در سال ۲۰۱۷ او رئیس هیئت اجرایی صندوق کودکان ملل متحد در سطح بین‌المللی شد. والتون دارای مدرک لیسانس علوم و کارشناسی ارشد در مدیریت سازمان‌های غیرانتفاعی از نیو اسکول در شهر نیویورک می‌باشد. وی همچنین دارای مدرک تحقیقات اجتماعی، کارشناسی علوم و دکترای مدیریت از دانشگاه کیس وسترن رزرو است. والتون از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۴ برای مؤسسه پرکینز برای نابینایان در ماساچوست،
برای مؤسسه پرکینز برای نابینایان در ماساچوست، ایالات متحده کار کرد و از سال ۲۰۱۱ مدیر پرکینز شد.
اصلان کریموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال شمکر، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال قره‌باغ، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
روان رناتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد.
مقصد عیسی‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
دانیل اختیاموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آزال باکو، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، باشگاه فوتبال مینسک، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، و باشگاه فوتبال کشله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
یاکوبا بامبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال دیاربکرسپور، و باشگاه فوتبال کاروان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده‌است.
دنی گایسوموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال احمد گروزنی، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فرهنگی ورزشی دبی، و باشگاه فوتبال آتیراو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
الکساندر کورشکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، و باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک اشاره کرد.
واحد تالگایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال احمد گروزنی و باشگاه فوتبال غیرت اشاره کرد.
ویگاباترین با نام تجاری سابریل دارویی است که برای درمان صرع استفاده می‌شود. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در سال ۲۰۱۹ در دسترس قرار گرفت. ویگاباترین با مهار تجزیه γ-آمینو بوتیریک اسید (GABA) عمل می‌کند. این ماده با نام γ-وینیل-گابا نیز شناخته می‌شود و یک آنالوگ ساختاری گابا است، اما به گیرنده‌های گابا متصل نمی‌شود.
سوئیست دی‌ایکس۹ () یک خودروی شاسی‌بلند اندازه متوسط است که توسط سوئیست تولید و عرضه خواهد شد. بررسی. تصاویر وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین از سوئیست دی‌ایکس۹ در ژوئن ۲۰۲۰ منتشر شد. بالاتر از سوئیست دی‌ایکس۷، این خودرو شاسی‌بلند پرچمدار سوئیست خواهد بود. این خودرو نخستین خودروی سوئیست خواهد بود که از لوگوی جدید این شرکت بهره می‌برد. مشخصات. قلب تپندهٔ این خودرو یک موتور ۱٫۸ لیتری مجهز به توربوشارژر است که قدرتی معادل ۲۴۵ اسب بخار را برای این خودرو به ارمغان می‌آورد.
توافقنامه وضعیت نیروهای ایالات متحده و عراق (نام رسمی:موافقتنامه بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری عراق در مورد خروج نیروهای ایالات متحده از عراق و سازماندهی فعالیت‌های آنها در طول حضور موقت آنها در عراق) موافقت‌نامه وضعیت نیروها(SOFA) بود بین عراق و ایالات متحده، که توسط رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش در سال۲۰۰۸ امضا شد. و مقرر شد که نیروهای رزمی ایالات متحده تا ۳۰ ژوئن۲۰۰۹ از شهرهای عراق خارج خواهند شد و تمامی نیروهای رزمی ایالات متحده تا ۳۱ دسامبر۲۰۱۱ به‌طور کامل از عراق خارج خواهند شد. این پیمان مستلزم
کامل از عراق خارج خواهند شد. این پیمان مستلزم اتهامات جنایی برای نگهداری زندانیان بیش از ۲۴ساعت و صدور حکم برای بازرسی منازل و ساختمان‌هایی بود که مرتبط با جنگ نبودند. پیمانکاران آمریکایی که برای نیروهای آمریکایی کار می‌کنند مشمول قوانین کیفری عراق می‌شدند، درحالی که پیمانکارانی که برای وزارت خارجه و سایر آژانس‌های ایالات متحده کار می‌کردند مصونیت خود را حفظ می‌کردند. اگر نیروهای آمریکایی در خارج از خدمت و خارج از پایگاه مرتکب «جرایم عمده از پیش برنامه‌ریزی شده» می‌شدند که هنوز تصمیم‌گیری نشده بود، در
شده» می‌شدند که هنوز تصمیم‌گیری نشده بود، در صورتی که ایالات متحده تأیید می‌کرد که این نیروها خارج از وظیفه بودند، تحت یک رویه‌های بلاتکلیف قرار می‌گرفتند که توسط کمیته مشترک ایالات متحده و عراق تعیین شده بود. این قرارداد در نیمه شب ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ منقضی شد، اگرچه ایالات متحده خروج نهایی نیروهای خود را از عراق در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱ به پایان رساند. طبق سنت ارتش، مراسم نمادین در بغداد رسماً پرچم نیروهای آمریکایی در عراق را «بازنشسته» کرد. دولت عراق همچنین یک توافقنامه چارچوب راهبردی با ایالات متحده را تصویب کرد،
چارچوب راهبردی با ایالات متحده را تصویب کرد، که هدف آن تضمین همکاری بین‌المللی از جمله قومیت اقلیت، جنسیت، و منافع اعتقادی و سایر حقوق اساسی است. بازدارندگی تهدید؛ تبادل دانشجو؛ تحصیلات؛ و همکاری در زمینه‌های توسعه انرژی، بهداشت محیط، مراقبت‌های بهداشتی، فناوری اطلاعات، ارتباطات، و اجرای قانون. چندین گروه از عراقی‌ها به تصویب معاهده موافقت‌نامه وضعیت نیروها به عنوان طولانی شدن و مشروعیت بخشیدن به اشغال اعتراض کردند و آیت الله العظمی علی حسینی سیستانی نسبت به نسخه تصویب شده ابراز نگرانی کرد. برخی دیگر از
به نسخه تصویب شده ابراز نگرانی کرد. برخی دیگر از عراقی‌ها نسبت به پایان کامل حضور آمریکا تا سال۲۰۱۱ ابراز تردید کردند. رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده پیش‌بینی کرده بود که پس از سال۲۰۱۱،انتظار می‌رفت «شاید چند ده هزار نیروی آمریکایی» را به عنوان بخشی از نیروی باقی‌مانده در عراق ببیند. برخی از آمریکایی‌ها دربارهٔ «گذاشته‌ها»بحث کرده بودند و برخی از عراقی‌ها گفته بودند که معتقدند بخش‌هایی از این پیمان همچنان یک «معموم» باقی مانده‌است. مذاکرات. نیروهای ائتلاف تحت رهبری آمریکا که در تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق
تحت رهبری آمریکا که در تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق شرکت کردند، در ابتدا تحت صلاحیت انحصاری کشورهای مادر خود بودند. پس از واگذاری قدرت حاکمیتی به یک دولت عراق، نیروهای ائتلاف در عراق اسماً تابع صلاحیت قضایی عراق بودند و بدون هیچ گونه توافقنامه وضعیت نیرو عمل می‌کردند. در تئوری، دادگاه‌های عراق حق محاکمه نیروهای ائتلاف را برای هر گونه تخلف ادعایی داشتند، اگرچه این حق هرگز استفاده نشد. رابرت گیتس وزیر دفاع ایالات متحده در مصاحبه ای در ۲۴ ژانویه۲۰۰۸ اظهار داشت که کار بر روی یک موافقت‌نامه وضعیت نیروها به سختی آغاز
بر روی یک موافقت‌نامه وضعیت نیروها به سختی آغاز شده‌است. در ۱۳ ژوئن۲۰۰۸،نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق، گفت که مذاکرات با ایالات متحده بر سر یک پیمان امنیتی بلندمدت به بن‌بست رسیده‌است زیرا این توافق حاکمیت عراق را نقض می‌کند. او در اردن گفت: «ما به بن‌بست رسیده‌ایم زیرا وقتی این مذاکرات را آغاز کردیم متوجه نشدیم که خواسته‌های آمریکا تا این حد بر حاکمیت عراق تأثیر می‌گذارد و این چیزی است که ما هرگز نمی‌توانیم آن را بپذیریم». بگفته یکی از خبرنگاران حاضر درجلسه، مالکی به سردبیران روزنامه اردنی گفت:ما
درجلسه، مالکی به سردبیران روزنامه اردنی گفت:ما نمی‌توانیم به نیروهای آمریکایی اجازه دهیم که عراقی‌ها را زندانی کنند یا به تنهایی مسئولیت مبارزه با تروریسم را برعهده بگیرند. زیباری در ۱ ژوئیه۲۰۰۸ گفت که او به اعضای پارلمان عراق اطلاع داد که پیمانکاران آمریکایی دیگر در برابر تعقیب قضایی عراق تحت شرایط مذاکره شده پیمان امنیتی بلندمدت مصونیت نخواهند داشت. مقامات وزارت خارجه ایالات متحده نمی‌توانند فوراً برای اظهار نظر در ارتباط باشند، اما محمود عثمان، نماینده پارلمان عراق گفت که او در این نشست شرکت کرده‌است و
عراق گفت که او در این نشست شرکت کرده‌است و نمایندگان عراق از توافقنامه مصونیت بسیار خرسند هستند. در ۸ ژوئیه۲۰۰۸،آیت الله العظمی علی سیستانی پس از دیدار با موفق الربیعی، مشاور امنیت ملی عراق، توافق پیشنهادی را به دلیل نقض حاکمیت عراق رد کرد. ربیعی با تصریح به اظهارات مالکی در ۱۶ تیرماه مبنی بر پذیرش تفاهم نامه ای به جای موافقت‌نامه وضعیت نیروها، گفت: «اگر تاریخ مشخصی برای خروج کامل نیروهای خارجی مشخص نشود، هیچ تفاهم نامه ای را نمی‌پذیریم». خالد العطیه، معاون رئیس مجلس نیز در ۸ ژوئیه گفت که پارلمان عراق بر
رئیس مجلس نیز در ۸ ژوئیه گفت که پارلمان عراق بر بررسی هر گونه توافق با ایالات متحده پافشاری می‌کند و اگر نیروهای آمریکایی از قوانین عراق مصون باشند، احتمالاً این توافق را وتو خواهد کرد: «بدون شک، اگر دو طرف به توافق برسند. توافق، بین دو کشور است و طبق قانون اساسی عراق، یک توافق ملی باید با اکثریت دو سوم پارلمان به تصویب برسد. در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸، پس از چندین ماه مذاکره، رابرت گیتس، وزیر دفاع ایالات متحده و کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه، قانونگذاران ارشد ایالات متحده را در مورد پیش نویس موافقت‌نامه وضعیت
متحده را در مورد پیش نویس موافقت‌نامه وضعیت نیروها در جریان گذاشتند و مالکی، نخست‌وزیر عراق، آماده شد تا آن را در اختیار شورای امنیت ملی سیاسی عراق قرار دهد. به شورای وزیران و پارلمان عراق می‌رود. علیرغم مصالحه در مورد صلاحیت قضایی نیروهای آمریکایی که بر اساس قوانین عراق مرتکب جنایت می‌شوند، مسائل مربوط به جدول زمانی خروج ایالات متحده و اصرار عراق بر «حاکمیت مطلق» باقی ماند. روند تأیید. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸، کابینه عراق موافقتنامه‌ها را تصویب کرد. در ۲۷ نوامبر، پارلمان عراق آنها را تصویب کرد. در ۴ دسامبر،
پارلمان عراق آنها را تصویب کرد. در ۴ دسامبر، شورای ریاست جمهوری عراق این پیمان‌های امنیتی را تصویب کرد. تصویب هیئت وزیران عراق. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸، کابینه عراق این توافقنامه را تصویب کرد که در آن پایان سال۲۰۰۹ برای خروج نیروهای آمریکایی از شهرهای عراق و سال۲۰۱۱ به عنوان آخرین مهلت قطعی برای حذف حضور نظامی آمریکا در این کشور ذکر شد. امتیازات ایالات متحده شامل ممنوعیت نیروهای آمریکایی برای تفتیش و یورش به خانه‌ها بدون مجوز عراق، حق عراقی‌ها برای بازرسی محموله‌های سلاح و بسته‌های وارد شده به کشور برای
محموله‌های سلاح و بسته‌های وارد شده به کشور برای دریافت‌کنندگان آمریکایی، و حق سیستم قضایی عراق برای محاکمه سربازان آمریکایی به دلیل جنایات جدی در برخی موارد بود. این رای با ۲۷ نفر از کابینه ۳۷ نفره به تصویب رسید که ۹ عضو غایب و یک نفر مخالف بود. این توافق سپس به پارلمان رفت. با این حال، در ۱۹ نوامبر پارلمان عراق پس از آن که قانونگذاران وفادار به روحانی شیعه مقتدی الصدر در دومین قرائت متن توافق فریاد زدند، پارلمان عراق برای یک روز به تعویق افتاد. محمود المشهدانی، رئیس مجلس پس از آن که احمد المسعودی،
المشهدانی، رئیس مجلس پس از آن که احمد المسعودی، نماینده صدر، به شدت به یکی از نمایندگان ائتلاف حاکم که در حال خواندن متن توافق بود، نزدیک شد، جلسه را به تعویق انداخت. خبرگزاری اسوات العراق واکنش متفاوتی را در میان مردم عراق به‌طور گسترده نسبت به خبر تصویب این توافق در کابینه گزارش داد. ساکنان شهر صدر در بغداد، پایگاه مقتدی صدر، گفتند که معتقدند این توافق خیلی سریع امضا شده‌است، در حالی که گروه گسترده‌تری از مردم عراق در سراسر کشور گفتند که فکر می‌کنند این توافق به نقطه مشاجره تبدیل خواهد شد. در همان روز،
توافق به نقطه مشاجره تبدیل خواهد شد. در همان روز، وزیران گیتس و رایس جلسات توجیهی محرمانه ای را برای قانونگذاران آمریکایی پشت درهای بسته برگزار کردند و هیچ‌یک از مقامات بخبرنگاران اظهار نظر نکردند. ویلیام دلهانت، نماینده دموکرات‌ها در این باره گفت: درجریان مذاکرات این توافق هیچ مشورت معناداری باکنگره صورت نگرفته‌است و مردم آمریکا برای همه مقاصد کنار گذاشته شده‌اند. و اونا هاتاوی، پروفسور حقوق در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی عدم مشورت با کنگره ایالات متحده را بی‌سابقه خواند و اظهار داشت که جنبه‌های این توافق
بی‌سابقه خواند و اظهار داشت که جنبه‌های این توافق فراتر از اختیارات قانون اساسی مستقل رئیس‌جمهور ایالات متحده است. نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق هشدار داد که عراق به دنبال تمدید مأموریت نیروهای آمریکایی از سوی سازمان ملل نخواهد بود و در صورتی که پارلمان عراق نتواند یک معاهده را تصویب کند، فوراً از این کشور خارج خواهند شد. طارق الهاشمی، معاون رئیس‌جمهور مسلمان سنی کشور، شکایت کرد که اگر عراق این پیمان را تأیید نکند، ایالات متحده ارائه بسیاری از «خدمات گسترده» را متوقف می‌کند. هاشمی گفت که بسیاری از عراقی‌ها
را متوقف می‌کند. هاشمی گفت که بسیاری از عراقی‌ها «به این نگرش به عنوان یک باج خواهی نگاه می‌کنند». اولین امضای قرارداد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۸،هوشیار زیباری، وزیر امور خارجه عراق و رایان کراکر، سفیر ایالات متحده آمریکا، در یک مراسم رسمی این توافقنامه را امضا کردند. تصویب پارلمان عراق. در ۲۷ نوامبر ۲۰۰۸، پارلمان عراق توافقنامه وضعیت نیروها با ایالات متحده را تصویب کرد که بر اساس آن نیروهای رزمی ایالات متحده تا ۳۰ ژوئن۲۰۰۹ از شهرهای عراق خارج خواهند شد و تمامی نیروهای آمریکایی تا ۳۱ دسامبر۲۰۱۱ به‌طور کامل از عراق
آمریکایی تا ۳۱ دسامبر۲۰۱۱ به‌طور کامل از عراق خارج خواهند شد. اما در صورتی که نخست‌وزیر عراق معتقد باشد عراق به اندازه کافی باثبات نیست، امکان مذاکره بیشتر فراهم می‌شود. این پیمان مستلزم اتهامات جنایی برای نگهداری زندانیان بیش از ۲۴ساعت است و حکم بازرسی از خانه‌ها و ساختمان‌هایی را که مرتبط با جنگ نیستند، می‌طلبد. پیمانکاران آمریکایی مشمول قوانین کیفری عراق خواهند بود. اگر نیروهای آمریکایی در خارج از خدمت و خارج از پایگاه مرتکب «جرایم عمده از پیش برنامه‌ریزی شده» شوند که هنوز تصمیم‌گیری نشده‌است، در صورتی
شده» شوند که هنوز تصمیم‌گیری نشده‌است، در صورتی که ایالات متحده تأیید کند که این نیروها خارج از وظیفه بوده‌اند، مشمول رویه‌های هنوز بلاتکلیف تعیین‌شده توسط کمیته مشترک آمریکا و عراق خواهند بود.همه‌پرسی عراقی‌ها در اواسط سال۲۰۰۹ در مورد این پیمان برگزار خواهد شد که ممکن است نیاز به خروج نیروهای ائتلاف تا اواسط سال۲۰۱۰ داشته باشد. پارلمان همچنین یک پیمان دوجانبه دیگر ایالات متحده و عراق به نام توافقنامه چارچوب استراتژیک را با هدف تضمین منافع اقلیت سنی و حقوق اساسی تصویب کرد. در پارلمان عراق، ۱۴۹ نفر از ۲۷۵
اساسی تصویب کرد. در پارلمان عراق، ۱۴۹ نفر از ۲۷۵ عضو (حدود ۵۴ درصد) از SCIRI، الدعوه، دو حزب کرد و اعضای جبهه توافق عراق مستقر در سنی از این پیمان حمایت کردند. این پیمان با مخالفت ۳۵ عضو، عمدتاً از بلوک صدر مواجه شد. ۹۱ عضو رای ندادند، از ترس آینده خود در صورت بله گفتن، دیگران نیز از همین ترس در صورت نه گفتن. تصویب شورای ریاست جمهوری. شورای ریاست جمهوری عراق متشکل از یک رئیس‌جمهور و دو معاون یا معاون رئیس‌جمهور است. این شورا در حال حاضر متشکل از جلال طالبانی رئیس‌جمهور کردستان، عادل عبدالمهدی معاون شیعه
رئیس‌جمهور کردستان، عادل عبدالمهدی معاون شیعه رئیس‌جمهور و طارق الهاشمی معاون سنی رئیس‌جمهور است. شورا باید باهمه تصمیمات باتفاق آرا موافقت کند. در ۴ دسامبر ۲۰۰۸، شورای ریاست جمهوری عراق این پیمان امنیتی را تصویب کرد. نصیر العانی، دبیر ریاست جمهوری پس از بررسی آن توسط این نهاد گفت: «هیچ چیزی (در توافق) تغییر نکرده‌است. تصمیم شورا آخرین مانع برای این پیمان از نظر تصویب دولت یا قانونگذاری عراق است. واکنش به تأیید. ایالات متحده. برخی ازمقامات و متخصصان ناشناس آمریکایی که جنگ را دنبال می‌کنند، استدلال کرده‌اند
که جنگ را دنبال می‌کنند، استدلال کرده‌اند که معتقدند بخش‌هایی از توافق ممکن است دور زده شود و سایر بخش‌ها ممکن است قابل تفسیر باشد، از جمله:بخش‌هایی که صلاحیت قانونی عراق را برسربازان آمریکایی که در خارج از پایگاه مرتکب جنایات می‌شوند و خارج از وظیفه، بخشی که مستلزم کسب مجوز از عراق برای تمامی عملیات نظامی توسط نیروهای آمریکایی است، و بخشی که ایالات متحده را ازحمله به کشورهای دیگر از عراق منع می‌کند.بعنوان مثال، مقامات دولت استدلال کرده‌اند که تعقیب قضایی سربازان آمریکایی توسط عراق ممکن است سه سال طول بکشد
آمریکایی توسط عراق ممکن است سه سال طول بکشد و تا آن زمان ایالات متحده طبق شرایط توافق از عراق خارج خواهد شد. در این مدت، نیروهای آمریکایی تحت صلاحیت قانون یکسان عدالت نظامی آمریکا باقی خواهند ماند. مایکل ای. اوهانلون، از گروه تحقیقاتی موسسه بروکینگز، گفت: «این مناطق وجود دارند که آنقدر واضح نیستند که عراقی‌ها دوست دارند فکر کنند.» جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، از تصویب توافق بین دو کشور استقبال کرد. بوش گفت: «توافقنامه امنیتی به حضور، فعالیت‌ها و خروج ما از عراق می‌پردازد.» وی ادامه داد: «دو سال
خروج ما از عراق می‌پردازد.» وی ادامه داد: «دو سال پیش، این روز بعید به نظر می‌رسید، اما موفقیت این موج و شجاعت مردم عراق، شرایط را فراهم کرد تا این دو توافقنامه مورد مذاکره و تصویب پارلمان عراق قرار گیرد». برنامه ریزان ارتش به‌طور خصوصی اذعان کرده‌اند که در حال بررسی پیش‌بینی‌هایی هستند که می‌تواند تعداد آمریکایی‌ها را بین۳۰۰۰۰ تا۵۰۰۰۰ مشاهده کند، اما ممکن است تا ۷۰۰۰۰نفر برای مدت قابل توجهی پس از سال۲۰۱۱ باشد. برنامه ریزان پنتاگون می‌گویند کسانی که در حال حاضر بعنوان نیروهای رزمی به حساب می‌آیند،