payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهان در مبارزه" بود. طرح پیشنهادی آن‌ها ایجاد یک "قطب چپ" در جریان اصلی سازمان های سیاسی لیبرال، جناح چپ و مترقی را به جای پیگیری ایجاد یک حزب کمونیستی جدید در ایالات متحده، در اولویت قرار داد. این سند نشان‌دهندۀ یک بدبینی کلی نسبت به کشورهای سوسیالیستی باقی‌مانده و چشم‌انداز انقلاب سوسیالیستی در ایالات متحده بود و در عوض به دنبال تشکیلات چپ سوسیال دمکراتیک با الهام گرفتن از مثلاً حزب کارگر برزیل است. در نشست دسامبر ۱۹۹۸ کمیتۀ اجرایی ملی (NEC) سازمان سوسیالیستی راه آزادی، سه طرفدار تأسیس مجدد چپ، استراتژی
راه آزادی، سه طرفدار تأسیس مجدد چپ، استراتژی خود را به عنوان یک پیشنهاد به این کمیته ارائه کردند. این طرح پیشنهادی، که "طولانی‌ترین مورد واحده در نشست دسامبر کمیتۀ اجرایی ملی" بود، خواستار یک "بحث در سطح سازمانی در مورد ایجاد حزب" در راستای خطوط راهبرد تأسیس مجدد چپ شد که در سند اولیه مشخص شده‌بود. کمیتۀ اجرایی ملی به اتفاق آرا درخواست طرفداران تأسیس مجدد چپ برای یک بحث چهارماهه در سطح سازمان را رد کرد. کمیتۀ اجرایی ملی در پاسخی کتبی که در ژانویۀ ۱۹۹۹ به صورت داخلی برای اعضای س.س.ر.آ منتشر شد، به
به صورت داخلی برای اعضای س.س.ر.آ منتشر شد، به نگرانی‌هایی اشاره کرد که چنین بحثی از کار سازمان‌دهی توده‌ای جاری کم می‌کند. با این حال، فراتر از این تأثیرات عملی فوری، کمیتۀ اجرایی ملی این پیشنهادهای مشخص را به عنوان برهم‌زنندۀ مؤثر تصمیمات استراتژیک و تاکتیکی در نظر گرفت که در دومین کنگرۀ س.س.ر.آ در سال ۱۹۹۷ اتخاذ شده‌بود. س.س.ر.آ به عنوان یک سازمان سانترالیست دموکراتیک، طبق این بیانیه، "به کاربرد مشترک خطوطی که به طور جمعی در مورد آنها تصمیم گیری و ارزیابی شده باشد و تنظیم دسته جمعی آن خطوط بر اساس اجرای
شده باشد و تنظیم دسته جمعی آن خطوط بر اساس اجرای آنها در عمل نیاز دارد." پاسخ کتبی کمیتۀ اجرایی ملی لحنی سنجیده داشت، اما نشان‌دهندۀ شکست جدی موضع تأسیس مجدد چپ بود. موضع اکثریت عموماً از مارکسیسم–لنینیسم حمایت می‌‌کرد و می‌خواست حتی در شرایط نامساعد به ساختن یک حزب کمونیست انقلابی ادامه دهد. گروه مارکسیست-لنینیست، تأسیس مجدد چپ را بیان ایدئولوژیک «بخش جناح راست سازمان ما» می‌دانست که «موضع سوسیال‌دموکراسی و ضدکمونیسم را اتخاذ کرده‌بود و اصرار داشت که س.س.ر.آ این استراتژی را دنبال کند». زمانی در سال ۱۹۹۹،
این استراتژی را دنبال کند». زمانی در سال ۱۹۹۹، جناح «تأسیس مجدد چپ» دوباره جمع شد و به اعضای همدل و متزلزل کمیتۀ‌اجرایی ملی پیوست و خواستار تشکیل جلسه‌ای در سطح سازمان شد تا به هر حال پیشنهاد آن‌ها را تصویب کند. این جلسه مطابق با ساختار سانترالیستی دموکراتیک س.س.ر.آ که در آن کنگره بالاترین مرجع تصمیم‌گیری و مؤظف به تصویب تغییرات در خط و استراتژی است، به عنوان یک کنگره نامیده نشد. در این جلسه، حول این مسئله "کمیتۀ اجرایی ملی تقریباً به طور مساوی تقسیم شد" و اعضای مارکسیست-لنینیست کمیته این حرکت را به عنوان
اعضای مارکسیست-لنینیست کمیته این حرکت را به عنوان "راهی به سوی انحلال و فروپاشی" محکوم کردند. در خلال نشست بین گروه مارکسیست-لنینیست و گروه تأسیس مجدد چپ که به طور رسمی از یکدیگر جدا شده‌بودند، انشعاب رخ داد. مارکسیست-لنینیست ها معتقد بودند که پروژۀ تأسیس مجدد چپ "برخلاف خط، استراتژی و برنامه‌هایی است که ما در کنگرۀ گذشته خود که بالاترین ارگان تصمیم گیری سازمان ما است، اتخاذ کرده‌ایم" و "مخالف مارکسیسم و سانترالیسم دموکراتیک" نیز هست. بر اساس بیانیۀ س.س.ر.آ که پس از انشعاب منتشر شد، مارکسیست-لنینیست‌ها
که پس از انشعاب منتشر شد، مارکسیست-لنینیست‌ها جلسه را به عنوان نتیجۀ نامشروع «بخش دیگری از رهبری ما» جمع‌بندی کردند «که از مبارزه برای تصمیمات اتخاذ شده در کنگرۀ گذشته خودداری می کند و در عوض س.س.را را ملتزم می‌کند که از این استراتژی تأسیس مجدد چپ پشتیبانی کند. این خطر واقعی وجود داشت که راه آزادی دیگر راه آزادی نباشد.» اگرچه هر جناح ادعای نام «سازمان سوسیالیستی راه آزادی» را داشت و چندین سال از به رسمیت شناختن دیگری خودداری می کرد، گروه تأسیس مجدد چپ در سال ۲۰۰۶ رسماً نام خود را به "FRSO/OSCL" تغییر داد و
۲۰۰۶ رسماً نام خود را به "FRSO/OSCL" تغییر داد و کوته‌نوشت انگلیسی و اسپانیایی نام سازمان را با هم ترکیب کرد و پس از آن نیز این نام را به راه رهایی‌بخش (Liberation Road) تغییر داد. پس از انشعاب در دهۀ ۲۰۰۰. س.س.ر.آ به حمایت صریح از مارکسیسم-لنینیسم ادامه می‌دهد، بر اساس سانترالیسم دموکراتیک عمل می‌کند و نسبت به جنبش کمونیستی جهانی دارای یک خط سیاسی ضدرویزیونیستی است. س.س.ر.آ به طور فعال روابط دوستانه‌اش با بسیاری از احزاب و سازمان‌های مارکسیست-لنینیست در سراسر جهان را حفظ کرده و در سمینار سالانۀ بین‌المللی
جهان را حفظ کرده و در سمینار سالانۀ بین‌المللی کمونیست شرکت کرد. کنگره‌های س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۰۰. س.س.ر.آ کنگره‌های سازمانی پس از انشعاب را در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و در سال ۲۰۲۲ برگزار کرده‌است. کنگرۀ سوم س.س.ر.آ در سال ۲۰۰۱، دو سال پس از انشعاب برگزار شد. نمایندگان نسخۀ جدیدی از «بیانیۀ وحدت» اصلی را پذیرفتند که به صراحت مارکسیسم-لنینیسم را به عنوان ایدئولوژی سیاسی سازمان معرفی می‌کرد. تکرارهای قبلی «بیانیۀ وحدت» س.س.ر.آ به دلیل تقسیمات ایدئولوژیک درون سازمان در آن زمان، نامی از
ایدئولوژیک درون سازمان در آن زمان، نامی از مارکسیسم-لنینیسم ذکر نکرده بود. در کنگرۀ چهارم در سال ۲۰۰۴، س.س.ر.آ بیانیۀ وحدت جدیدی را ارائه داد که خط خود را در مورد مسئلۀ ملی در ایالات متحده ترسیم می کند. در بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، سازمان این بیانیه را بر خلاف ایدئولوژی‌های سوسیال‌دمکراتیک که توسط گروه تأسیس مجدد چپ پذیرفته شده‌است، "گامی نهایی در قرار دادن سازمان ما بر یک مارکسیست-لنینیستی" خواند. در سال ۲۰۰۷، س.س.ر.آ پنجمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که شاهد تصویب اولین بخش از برنامۀ سازمانی
کرد که شاهد تصویب اولین بخش از برنامۀ سازمانی س.س.ر.آ بود. این سند، «طبقه در ایالات متحده و استراتژی ما برای انقلاب»، طبقات مختلف در ایالات متحده و استراتژی کلی س.س.ر.آ برای انقلاب را تشریح می‌کند. س.س.ر.آ بر خلاف اکثر احزاب و سازمان‌های کمونیستی، به‌صورت تاریخی برنامۀ سیاسی نداشته‌است. این سند پس از کنگره با این هدف منتشر شد تا پس از تکمیل آن در برنامۀ نهایی س.س.ر.آ ادغام شود. کنگرۀ پنجم همچنین سندی با عنوان "جنبش علیه جنگ در عراق: دورۀ جدید و وظایف ما" را تصویب و منتشر کرد، که رویکرد س.س.ر.آ به جنبش ضد
تصویب و منتشر کرد، که رویکرد س.س.ر.آ به جنبش ضد جنگ تحت حکومت جرج دابلیو. بوش و اشغال عراق توسط ایالات متحده را پوشش می‌دهد. س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰. در دهۀ ۲۰۲۰، س.س.ر.آ رشد قابل توجهی را تجربه کرد که تا حد زیادی از هجوم کارگران جوان و فعالان دانشجویی نیرو می‌گرفت. در طول یک دهه، سازمان یک حضور سازمان‌دهندۀ توده‌ای پایدار را در جنبش کارگری و جنبش آزادی سیاهان پرورش داد و حضور خود را در جنبش دانشجویی به ویژه دانشجویان برای یک جامعه دموکراتیک توسعه داد. س.س.ر.آ از نظر جغرافیایی فراتر از سنگر دیرینۀ خود در منطقۀ
نظر جغرافیایی فراتر از سنگر دیرینۀ خود در منطقۀ غرب میانۀ آمریکا گسترش یافت و حوزه‌های جدیدی را در منطقۀ جنوب و جنوب غربی ایجاد کرد. همۀ این رشدها علیرغم یک سری حملات توسط اف.بی.آی به س.س.ر.آ و دیگر فعالان برجستۀ ضدجنگ در آغاز این دهه انجام شد. س.س.ر.آ از دهۀ ۲۰۱۰ با تأسیس کمیتۀ توقف سرکوب اف‌.بی.آی خود را به عنوان نیرویی پیشرو برای قربانیان سرکوب دولتی نشان داد و در کمپین آزادی فعال فلسطینی رسمیه عوده پس از دستگیری وی در سال ۲۰۱۴ نقش اصلی را ایفا کرد. یورش اف.بی.آی به س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۰. در ۲۴ سپتامبر
اف.بی.آی به س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۰. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بیش از ۷۰ مامور اف‌.بی.آی در مینیاپولیس، شیکاگو، و گراندراپیدز میشیگان به طور همزمان با برگه‌های احضاریه به منازل فعالان برجستۀ همبستگی بین المللی و ضدجنگ یورش بردند. ماموران کامپیوترها، کتاب‌ها، مطالب نوشتاری، تلفن‌های همراه، عکس‌های خانوادگی، لباس و سایر اقلامی را که به نظرشان سیاسی بود را ضبط کردند. مأموران اف.بی.آی همچنین با فعالان در میلواکی، دورهام، کارولینای شمالی و سن‌خوزۀ کالیفرنیا ملاقات کردند و سعی کردند آن‌ها را بازجویی کنند. احکام تفتیش و
و سعی کردند آن‌ها را بازجویی کنند. احکام تفتیش و احضاریه‌ها نشان می‌دهد که اف.بی.آی به دنبال شواهد مرتبط با "حمایت مادی از تروریسم" است. در روند یورش به خانۀ یکی از فعالان، مأموران اف.بی.آی به طور تصادفی پرونده‌ای از اسناد محرمانۀ اف.بی.آی را به جای گذاشتند که نشان می‌داد هدف این حملات افرادی بوده که در س.س.ر.آ عضویت داشته و یا مظنون به عضویت در آن باشند. این اسناد مجموعه‌ای از سؤالات را نشان می‌داد که مأموران از فعالان در مورد مشارکت آن‌ها در س.س.ر.آ و کار آن‌ها برای همبستگی بین‌المللی در ارتباط با کلمبیا
آن‌ها برای همبستگی بین‌المللی در ارتباط با کلمبیا و فلسطین پرسیده بودند. در ۱۲ ژانویۀ ۲۰۱۱، اعضای کمیتۀ تازه‌تشکیل‌شده برای توقف سرکوب اف.بی.آی کنفرانسی مطبوعاتی در مینه‌سوتا برگزار کردند و افشا کردند که اف.بی.آی قبل از حملات به منظور جمع‌آوری اطلاعات یک مخبر را به داخل س.س.ر.آ مؤمور کرده‌است. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۴، یک قاضی فدرال مهر و موم اسناد گسترده‌ای را که اف.بی.آی در طول نظارت تقریباً سه سالۀ خود از س.س.ر.آ جمع‌آوری کرده‌بود، باز کرد. این اسناد آشکار کرد که اف.بی.آی در جریان و پس از اعتراضات سال ۲۰۰۸ در
که اف.بی.آی در جریان و پس از اعتراضات سال ۲۰۰۸ در کنوانسیون ملی جمهوریخواه در سنت پل، یک خبرچین را در اطراف و نهایتاً به داخل س.س.ر.آ نفوذ داده‌است. این خبرچین، کارن سالیوان، تلاش کرد تا پرونده‌ای بسازد که س.س.ر.آ با فعالیت ضدجنگ و همبستگی بین‌المللی خود به طور مادی از نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (فارک) و جبهۀ خلق برای آزادی فلسطین حمایت می کند. تا به امروز، هیچ اتهامی علیه اعضای س.س.ر.آ یا متهمان غیرمتعهد به س.س.ر.آ مطرح نشده‌است. کنگره‌های دهۀ ۲۰۱۰. س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۱۰ سه کنگرۀ سازمانی در سال‌های ۲۰۱۰،
در دهۀ ۲۰۱۰ سه کنگرۀ سازمانی در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ برگزار کرد. کنگرۀ ششم، در اواسط سال ۲۰۱۰، قبل از حملات اف.بی.آی در آن سال برگزار شد. این کنگره بیانیه‌ای از سازمان، یک گزارش سیاسی اصلی و هفت قطعنامه در زمینه‌های مختلف مبارزه، از جمله جنبش حقوق مهاجران، تهیه کرد. بیانیه‌ای که پس از کنگره منتشر شد، بر رشد بی‌سابقۀ عضویت و پیشرفت آن در جنبش کارگری ایالات متحده، جنبش دانشجویی و جنبش‌های ملیت‌های تحت ستم تأکید کرد. در سال ۲۰۱۴، س.س.ر.آ هفتمین کنگرۀ خود را برگزار کرد که آن را "به خودی خود یک پیروزی"
را برگزار کرد که آن را "به خودی خود یک پیروزی" نامید. در بیانیه‌ای پس از آن، س.س.ر.آ خاطرنشان کرد که کنگرۀ هفتم «چهار سال پس از حملات اف‌.بی‌.آی و احضاریه‌های هیئت منصفۀ عالی برگزار شد که فعالان از جمله اعضای س.س.ر.آ را به حمایت مادی از تروریسم متهم کرده‌بودند. برای مقاومت در برابر این حملۀ دولت ایالات متحده به یک ستون فقرات نیاز بود. ما با چیزی بیشتر از کمکی کوچک از جانب دوستانمان قادر به دفع بدترین حملات بودیم." در این کنگره، نمایندگان سه گزارش را تأیید کردند که خط س.س.ر.آ را در مورد وضعیت سیاسی داخلی
کردند که خط س.س.ر.آ را در مورد وضعیت سیاسی داخلی ایالات متحده، وضعیت بین‌المللی و اقتصاد مشخص می‌کرد. همین بیانیه کنگره را به عنوان "یک موفقیت بزرگ، از نظر تعریف شرایط فعلی، ظرفیت رو به رشد ما برای رهبری و تأثیرگذاری بر جنبش‌های مردمی، تعمیق درک ما از مارکسیسم-لنینیسم، و عضوگیری و ساختن س.س.ر.آ" جمع‌بندی می‌کند. کنگرۀ هشتم، در ماه مه ۲۰۱۸، سه قطعنامه را دربارۀ اوضاع داخلی سیاسی، بین‌المللی و اقتصادی تصویب کرد که "زمینه‌ای را برای شناخت شرایط اساسی، نیروهای در حال حرکت در جامعه و همچنین نقاط قوت و ضعف
در حال حرکت در جامعه و همچنین نقاط قوت و ضعف جنبش‌ها برای تغییر اجتماعی و انقلاب فراهم می‌کند". شانزده ماه پس از ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، س.س.ر.آ این دوره را «بسیار پویا و سیال» ارزیابی کرد که با «حملات بزرگ و مبارزۀ گسترده و کلان‌مقیاس» مشخص شده‌است... به عنوان کمونیست، ما باید کمپین‌هایی را رهبری کنیم که تلاش می‌کنند تا هر چیز به دست آمدنی را به دست بیاورند. بخت از آن هرکسی‌ست که شجاع و جسور باشد." تغییر نام انشعاب تأسیس مجدد چپ به «راه رهایی». در آوریل ۲۰۱۹، گروه تأسیس مجدد چپ اعلام کرد که نام خود را
۲۰۱۹، گروه تأسیس مجدد چپ اعلام کرد که نام خود را به "راه رهایی" (به انگلیسی: Liberation Road) تغییر می‌دهد. راه رهایی در بیانیه‌ای که در وب‌سایت خود منتشر کرد، توضیح داد که تغییر نام خود را اقدامی «عمل‌گرایانه – با انگیزۀ نیاز به تمایز خود از گروه انشعابی که با نام قدیمی ما به فعالیت خود ادامه می‌دهند» عنوان کرد که به «س.س.ر.آ»ی امروزی اشاره دارد. این گروه همچنین تعهد ایدئولوژیک خود را به "تأسیس مجدد چپ" تکرار کرد. س.س.ر.آ در دهۀ ۲۰۲۰. س.س.ر.آ در اعتراضات برای عدالت نژادی ۲۰۲۰-۲۰۲۲ در ایالات متحده که پس از
عدالت نژادی ۲۰۲۰-۲۰۲۲ در ایالات متحده که پس از قتل جورج فلوید به وقوع پیوست نقش فعالی داشت. س.س.ر.آ همچین محکومیت درک شووین را جشن گرفت. نشریات س.س.ر.آ. س.س.ر.آ «"فایت‌بک نیوز"» ("Fight Back! News") را به صورت چاپی و آنلاین منتشر می‌کند که شامل بخش اسپانیایی‌زبان با نام «"لوچا ای رسیسته"» ("Lucha y Resiste") است. س.س.ر.آ همچنین جزوه‌ها و اسناد نظری مختلفی را منتشر کرده‌است که به تشریح رویکرد سازمان‌دهی و خط سیاسی خود می‌پردازد که در وب‌سایت آن موجود است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۹ جزوۀ «"جنبش حقوق مهاجران
عنوان مثال، در سال ۲۰۰۹ جزوۀ «"جنبش حقوق مهاجران و مبارزه برای برابری کامل"» را منتشر کرد، که تحلیلی طبقاتی از جنبش حقوق مهاجران را در رابطه با جنبش ملی چیکانو در آزتلان نشان می‌دهد. س.س.ر.آ در سال ۲۰۱۹ «"مبارزۀ طبقاتی در صحن کارخانه: استراتژی برای نسل جدید سوسیالیست ها در ایالات متحده"» را منتشر کرد که اصول اصلی سازماندهی کارگری مانند اتحادیۀ مبارزۀ طبقاتی و اقلیت مبارز را ترسیم می‌کند. این جزوه از ایده‌های ویلیام زد. فاستر و دیگر رهبران کارگری اولیه حزب کمونیست ایالات متحدۀ آمریکا نشأت می‌گیرد و استدلال
ایالات متحدۀ آمریکا نشأت می‌گیرد و استدلال می‌کند که جنبش رو به رشد سوسیالیست‌ها باید ریشه در طبقۀ کارگر، به‌ویژه در اعضای عادی جنبش اتحادیه‌ها داشته باشد. در سال ۲۰۲۱، س.س.ر.آ اولین کتاب خود را با عنوان «"دیدگاه‌های مارکسیستی-لنینیستی در مورد آزادی سیاهان و سوسیالیسم"» اثر فرانک چپمن منتشر کرد. این کتاب به رابطۀ تاریخی بین مبارزه برای آزادی سیاهان و مبارزه برای سوسیالیسم در ایالات متحده می‌پردازد.
لیدیا فیلد امت (به انگلیسی: Lydia Field Emmet) (زاده ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ – درگذشته ۱۶ اوت ۱۹۵۲) یک هنرمند آمریکایی بود که بیشتر به‌خاطر کارهایش به‌عنوان یک پرتره‌ساز شناخته می‌شود. او از جمله نزد هنرمندان برجسته‌ای مانند ویلیام مریت چیس، هری سیدونز موبری، کنیون کاکس و تونی رابرت فلوری آموزش دید. امت در طول دوران حرفه‌ای‌اش نمایشگاه‌های گسترده‌ای را دایر کرده بود، و اکنون می‌توان نقاشی‌های او را در کاخ سفید و بسیاری از گالری‌های هنری معتبر، از جمله موزه هنر متروپولیتن، یافت. اوایل زندگی و خانواده. لیدیا امت در ۲۳
یافت. اوایل زندگی و خانواده. لیدیا امت در ۲۳ ژانویه ۱۸۶۶ در نیو روشل، نیویورک، هفتمین فرزند از هشت فرزند بازرگان ویلیام جنکینز امت و تصویرگر جولیا کولت پیرسون متولد شد. تحصیلات. امت درسهای اولیه هنری خود را در کودکی از خواهر بزرگترش روزینا آموخت. امت و روزینا در سال‌های ۱۸۸۴–۱۸۸۵ به آکادمی جولیان در پاریس، فرانسه رفتند. خانواده امت پس از جنگ داخلی دچار مشکلات اقتصادی شدیدی شده بودند. با این حال، آنها از آکادمی جولیان ناامید شدند و روزینا اظهار داشت که استانداردهای پذیرش ""آنقدر پایین است که خیلی الهام بخش
پذیرش ""آنقدر پایین است که خیلی الهام بخش نیست." "اگر آنها (مربیان) با وجدان انتقاد می‌کردند، برخی از نقاشی‌های زشت را سوراخ می‌کردند و آنها را از کشیدن قالب‌ها شروع می‌کردند." آنها حداقل نسبت به یکی از مربیان خود، تونی رابرت فلوری، که لیدیا او را ""بسیار تیزتر، جدی تر و مصمم‌تر و همچنین بسیار الهام بخش می‌دانست"، عقیده داشتند." حرفه. یکی از اولین دستاوردهای هنری امت در سال ۱۸۸۳، در سن شانزده سالگی، زمانی که او مأمور شد کتاب کودکان هنریتا کریستین رایت را به تصویر بکشد"، مردمی کوچک به رنگ سبز، به دست آمد".
ورشکستگی بانکی مارس ۲۰۲۳ () به ورشکستگی بانکی دو بانک بزرگ آمریکا یعنی بانک سیلیکون ولی، سیگنچر بنک و چند بانک دیگر در ایالات متحده آمریکا گفته می‌شود. نخستین بانک، یعنی بانک سیلورگیت، که در حوزه رمزارز فعالیت داشت، در ۸ مارس اعلام ورشکستگی کرد. دو روز بعد با وقوع بحران بانکداری بانک سیلیکون ولی دچار ورشکستگی شد. سپس سیگنچر بنک که مکرراً با شرکت‌های رمز ارز کار کرده بود در روز ۱۲ مارس توسط نهاد تنظیم گر ورشکسته اعلام شد. این ورشکستگی پس از ورشکستگی بانکی سال ۲۰۰۸ دومین ورشکستگی بانکی بزرگ در تاریخ آمریکا
۲۰۰۸ دومین ورشکستگی بانکی بزرگ در تاریخ آمریکا محسوب می‌شود. در ۱۶ مارس، جریان‌های بین بانکی بزرگی از وجوه برای تقویت ترازنامه بانک‌ها رخ می‌داد و بسیاری از تحلیلگران از یک بحران عمومی بانکی در ایالات متحده گزارش می‌دادند. بسیاری از بانک‌ها ذخایر خود را در اوراق بهادار خزانه داری ایالات متحده سرمایه‌گذاری کرده بودند که نرخ‌های بهره پایینی را پرداخت می‌کردند. همان‌طور که فدرال رزرو شروع به افزایش نرخ‌ها در سال ۲۰۲۲ کرد، قیمت اوراق قرضه کاهش یافت و ارزش بازار ذخایر سرمایه بانک را کاهش داد، که باعث شد برخی
ذخایر سرمایه بانک را کاهش داد، که باعث شد برخی بانک‌ها اوراق قرضه را با زیان‌های شدید بفروشند زیرا بازده اوراق قرضه جدید بسیار بالاتر بود. یازده تا از بزرگ‌ترین بانک‌های ایالات متحده تا ۳۰ میلیارد دلار برای حمایت از بانک منطقه‌ای فرست ریپابلیک مستقر در سانفرانسیسکو ارائه کردند، و تسهیلات نقدینگی پنجره تخفیف فدرال رزرو تا ۱۶ مارس تقریباً ۱۵۰ میلیارد دلار وام از بانک‌های مختلف دریافت کرده بود. اولین بانکی که ورشکست شد، بانک سیلورگیت متمرکز بر ارزهای دیجیتال، اعلام کرد که در ۸ مارس به دلیل زیان‌های متحمل شده
اعلام کرد که در ۸ مارس به دلیل زیان‌های متحمل شده در سبد وام خود منحل می‌شود. دو روز بعد، پس از اعلام تلاش برای افزایش سرمایه، یک بانک در بانک سیلیکون ولی رخ داد، که باعث سقوط آن شد و توسط رگولاتورها در آن روز ضبط شد. سیگنچر بنک، بانکی که اغلب با شرکت‌های ارزهای دیجیتال تجارت می‌کرد، دو روز بعد در ۱۲ مارس توسط رگولاتورها بسته شد، و رگولاتورها ریسک‌های سیستمی را ذکر کردند. فروپاشی بانک سیلیکون ولی و بانک سیگنچر به ترتیب دومین و سومین ورشکستگی بزرگ بانک‌ها در تاریخ ایالات متحده بودند که تنها از فروپاشی
در تاریخ ایالات متحده بودند که تنها از فروپاشی واشینگتن متقابل در سال ۲۰۰۸ در طول بحران مالی جهانی کمتر بود. در واکنش به ورشکستگی‌های بانکی، شورای حکام فدرال رزرو، شرکت بیمه سپرده فدرال، و وزارت خزانه داری ایالات متحده در بیانیه ای مشترک اعلام کردند که اقدامات فوق‌العاده ای برای اطمینان از اینکه تمام سپرده‌ها در بانک سیلیکون ولی و بانک امضا انجام می‌شود، اتخاذ خواهد شد. فدرال رزرو به‌طور جداگانه ایجاد برنامه تأمین مالی مدت بانکی (BTFP) را اعلام کرد، برنامه ای که به بانک‌ها، انجمن‌های پس‌انداز، اتحادیه‌های
ای که به بانک‌ها، انجمن‌های پس‌انداز، اتحادیه‌های اعتباری و سایر سپرده گذاران واجد شرایط وام تا یک سال ارائه می‌دهد. موسساتی که خزانه داری ایالات متحده، بدهی آژانس و اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن و سایر دارایی‌های واجد شرایط را به عنوان وثیقه تعهد می‌کنند. بانک سیلورگیت. بانک سیلورگیت یک بانک مستقر در کالیفرنیا است که فعالیت خود را در سال ۱۹۸۸ به عنوان یک انجمن پس‌انداز و وام آغاز کرد. در دهه ۲۰۱۰، این بانک شروع به ارائه خدمات بانکی به بازیکنان در بازار ارزهای دیجیتال کرد. این بانک در تابستان ۲۰۱۴ به
ارزهای دیجیتال کرد. این بانک در تابستان ۲۰۱۴ به دنبال تأییدیه نظارتی برای تجارت با شرکت‌های ارزهای دیجیتال بود. این بانک دارایی‌های موجود در ترازنامه خود را به میزان قابل توجهی گسترش داد - دارایی‌های خود را در سال مالی ۲۰۱۷ دو برابر کرد و به ۱٫۹ میلیارد دلار رساند - با خدمات رسانی به صرافی‌های ارزهای دیجیتال و سایر شرکت‌هایی که در تجارت ارزهای رمزپایه دخیل بودند و نمی‌توانستند از بانک‌های بزرگتر و محافظه کارتر تأمین مالی کنند. علیرغم رشد سریع، این شرکت ردپای فیزیکی کوچکی را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۸، بانک تنها
فیزیکی کوچکی را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۸، بانک تنها سه شعبه داشت که همگی در کالیفرنیای جنوبی قرار داشتند. در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۲، ۹۰ درصد از سپرده‌های بانک به ارزهای رمزنگاری شده مرتبط شده بود و بیش از ۱ میلیارد دلار سپرده به سام بنکمن-فرید وابسته بود. این بانک علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال خود، به عنوان یک مرکز تسویه حساب برای مشتریان بانکی خود فعالیت می‌کرد. خود را در کسب و کار حل و فصل و تسویه معاملات در زمان واقعی از طریق شبکه صرافی سیلورگیت اختصاصی خود درگیر کرد. این شبکه
صرافی سیلورگیت اختصاصی خود درگیر کرد. این شبکه به مشتری اجازه می‌داد تا بدون نیاز به انتقال سیمی بین بانکی، پرداخت‌هایی را به دلار آمریکا از حساب‌های خود در سیلورگیت به حساب‌های مشتری دیگر بانک ارسال کند. با توجه به سرعت نسبی تسویه تراکنش که در شبکه سیلورگیت به دست آمد، تعداد زیادی از شرکت‌های ارزهای دیجیتال حساب‌هایی را با بانک راه‌اندازی کردند تا از زمان‌های تسویه سریع تراکنش‌های سیلورگیت استفاده کنند. بانک سیلیکون ولی. بانک سیلیکون ولی (SVB) یک بانک تجاری است که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در
است که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در سانتا کلارا، کالیفرنیا قرار دارد. تا زمان فروپاشی، بانک سیلیکون ولی شانزدهمین بانک بزرگ در ایالات متحده بود و به شدت به سمت ارائه خدمات به شرکت‌ها و افراد صنعت فناوری گرایش داشت. تقریباً نیمی از شرکت‌های فناوری و مراقبت‌های بهداشتی با پشتوانه سرمایه خطرپذیر توسط بانک سیلیکون ولی تأمین مالی شدند. شرکت‌هایی مانند Airbnb, Cisco, Fitbit, Pinterest، و Block, Inc. مشتریان این بانک بوده‌اند. بانک سیلیکون ولی علاوه بر تأمین مالی شرکت‌های دارای پشتوانه ریسک، به‌عنوان
تأمین مالی شرکت‌های دارای پشتوانه ریسک، به‌عنوان منبع بانکداری خصوصی، خطوط اعتباری شخصی و وام‌های رهنی به کارآفرینان فناوری شناخته شده بود. طبق گزارش شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC)، این شرکت در پایان سال ۲۰۲۲ دارایی ۲۰۹ میلیارد دلاری داشت. سیگنچر بنک. سیگنچر بنک یک بانک مستقر در شهر نیویورک بود که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد. این بانک به عنوان یک شرکت تابعه از بانک هاپوالیم شروع به کار کرد که مشتریانی را با دارایی حدود ۲۵۰۰۰۰ دلار پذیرفت و به مشاغل کوچک مستقر در شهر نیویورک و در منطقه شهری اطراف وام داد. این بانک
نیویورک و در منطقه شهری اطراف وام داد. این بانک از سال ۲۰۰۷ در بازار مسکن اجاره ای مسکونی چندخانواری در منطقه کلانشهر نیویورک تأمین مالی می‌کرد، اگرچه در طول دهه ۲۰۱۰ شروع به کاهش قرار گرفتن در معرض بازار کرد. تا سال ۲۰۱۹، کمی بیش از چهار دهم ارزش وام‌های بانک به صاحبان خانه‌های چند خانواری در منطقه کلان‌شهر نیویورک داده شد که شامل ۱۵٫۸ میلیارد دلار از وام‌های خالص بانک در آن زمان ۳۸٫۹ میلیارد دلار بود. از ابتدای سال ۲۰۱۸، سیگنچر بنک شروع به جلب نظر مشتریان در صنعت ارزهای دیجیتال کرد، و استخدام‌هایی را که
در صنعت ارزهای دیجیتال کرد، و استخدام‌هایی را که در این منطقه با تجربه بودند، با هدف دور شدن از وابستگی به وام املاک و مستغلات تضمین کرد. مقدار سپرده‌های نگهداری شده در بانک به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، با افزایش سپرده‌ها از حدود ۳۶٫۳ میلیارد دلار در پایان سال مالی ۲۰۱۸ به ۱۰۴ میلیارد دلار تا اوت ۲۰۲۲. در آن ماه، بیش از یک چهارم سپرده‌های بانک متعلق به شرکت‌های ارزهای دیجیتال بود. مشتریان بخش کریپتوکارنسی آن شامل اپراتورهای بزرگ مبادلات ارزهای دیجیتال، مانند شبکه سلسیوس و بایننس بودند. تا اوایل سال ۲۰۲۳،
شبکه سلسیوس و بایننس بودند. تا اوایل سال ۲۰۲۳، سیگنچر بنک به دومین ارائه‌دهنده خدمات بانکی در صنعت ارزهای دیجیتال تبدیل شده بود – پس از بانک سیلورگیت، دومین ارائه‌دهنده خدمات بانکی. علاوه بر ارائه خدمات بانکداری سنتی به مشتریان ارزهای دیجیتال، سیگنچر بنک یک شبکه پرداخت اختصاصی را برای استفاده در بین مشتریان ارزهای دیجیتال خود افتتاح کرد. شبکه پرداخت، Signet، در سال ۲۰۱۹ برای مشتریان تأیید شده افتتاح شد و امکان تسویه ناخالص در زمان واقعی نقل و انتقالات وجوه از طریق بلاک چین را بدون شخص ثالث یا کارمزد تراکنش
طریق بلاک چین را بدون شخص ثالث یا کارمزد تراکنش فراهم کرد. در پایان سال ۲۰۲۰، سیگنچر بنک دارای ۷۴۰ مشتری با استفاده از Signet بود. این شبکه در سالهای بعد به گسترش خود ادامه داد. هر دو کوین بیس و استیبل کوین دلاری TrueUSD به ترتیب در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۱ با Signet ادغام شدند.
گزارش برانت گزارشی است که توسط کمیسیون مستقلی به ریاست ویلی برانت در سال ۱۹۸۰ نوشته شده است. یک کمیسیون مستقل در سال ۱۹۷۷ با هدف بررسی مسائل توسعه بین المللی با حضور صدراعظم سابق آلمان که توسط رابرت مک‌نامارا، رئیس وقت بانک جهانی، به عنوان رئیس معرفی شده بود، تأسیس شد. نتیجه این گزارش درک جدیدی نسبت به تفاوت های شدید در توسعه اقتصادی شمال جهانی و جنوب جهانی را ارائه داد. گزارش برانت در درجه اول پیشنهاد می کند که شکاف بزرگی در استاندارد زندگی در امتداد تقسیم شمال-جنوب وجود دارد و بنابراین باید انتقال گسترده
شمال-جنوب وجود دارد و بنابراین باید انتقال گسترده منابع از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه صورت گیرد. کشورهای شمال به دلیل تجارت موفق کالاهای تولیدی، بسیار ثروتمند هستند، در حالی که کشورهای جنوب به دلیل تجارت کالاهای واسطه ای و درآمد صادراتی پایین، از فقر رنج می برند. کمیسیون برانت نوع جدیدی از امنیت جهانی را در نظر گرفت. استدلال های خود را بر اساس دیدگاهی کثرت گرایانه بنا کرد به طوری که خطرات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را با خطرات نظامی کلاسیک ترکیب می کند. بیست سال بعد، در سال ۲۰۰۱، گزارش برانت
می کند. بیست سال بعد، در سال ۲۰۰۱، گزارش برانت توسط جیمز کویلیگان، که مدیر اطلاعات کمیسیون برانت بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ بود، به‌روزرسانی شد. گزارش به‌روز شده او «معادله برانت» نام گرفت. خط برانت. خط برانت یک تصویر بصری از تقسیم اقتصادی شمال-جنوب است، که توسط ویلی برانت در دهه ۱۹۸۰، بر اساس تولید ناخالص داخلی سرانه پیشنهاد شد. این خط جهان را در عرض جغرافیایی ۳۰ درجه شمالی احاطه کرده است و از آمریکای شمالی و مرکزی، شمال آفریقا، خاورمیانه و بیشتر شرق آسیا می گذرد، اما به سمت جنوب پایین آمده و ژاپن، استرالیا
گذرد، اما به سمت جنوب پایین آمده و ژاپن، استرالیا و نیوزلند را بالای خط نگه می دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Brandt Report" Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Brandt_Report (accessed March 17, 2023).
کنستنس جورجینا مارکِیِویچ (لهستانی: Markiewicz [marˈkʲɛvitʂ]؛ née Gore-Booth؛ ۴ فوریه ۱۸۶۸–۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷)، شهره به نام‌های کنتس مارکیویچ و مادام مارکیویچ، یک سیاستمدار و انقلابی ایرلندی بود. او اولین زنی بود که به عضویت مجلس بریتانیا برگزیده شد و همچنین اولین وزیر زن در اروپا بود هنگامی که برای وزارت امور کارگران ایرلند از سوی اولین دوره دایل ایرین انجام وظیفه کرد. وی از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ و از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ از حوزه انتخابیه دوبلین جنوبی در مجمع‌عمومی ایرلند (مجلس سفلا و مجلس قانونگذاری) خدمت کرد. او از سال
(مجلس سفلا و مجلس قانونگذاری) خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ عضو مجلس عوام بریتانیا بود. پیشینه سیاسی. او یکی از اعضای مؤسس ارتش شهروند ایرلندی بود، که در قیام عید پاک سال ۱۹۱۶ شرکت کرد، زمانی که جمهوری خواهان ایرلندی تلاش کردند به حکومت بریتانیا پایان دهند و جمهوری ایرلندی را تأسیس کنند. به دلیل این فعالیت‌های سیاسی و نظامی او ابتدا به اعدام محکوم شد اما به دلیل جنسیت با یک درجه تخفیف به حبس ابد محکوم شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸، او اولین زنی بود که به مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد، اگرچه در آن زمان در زندان