payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آوانتیکا وانداناپو، که گاهی وقت هابه سادگی به عنوان آوانتیکا نام برده می‌شود، (زاده ) بازیگر و رقصنده آمریکایی است. وی افزون بر تبلیغات در بسیاری از فیلم هندی، عمدتاً به زبان تلوگو، کار نمود. در تاریخ۲۰۲۱، وی در فیلم "اسپین" اصلی کانال دیزنی بازی کرد. وی همچنین دومین برنده نمایش واقعیت تلویزیونی زی "رقص هند رقص لیل مسترز آمریکای شمالی" بود. اوایل زندگی. وانداناپو در یک خانواده ای تلوگو در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا متولد شد. خانواده وی در اصل اهل حیدرآباد در تلانگانا هند بودندکه به ایالات متحده مهاجرت نمودند.
هند بودندکه به ایالات متحده مهاجرت نمودند. او در تئاتر کنسرواتوار آمریکا کتب‌های نمایشنامه گذراند. حرفه. در سال ۲۰۱۴، وانداناپودر رقص هند رقص لیل مسترز "(نسخه آمریکای شمالی)" جایگاه دوم را دریافت نمود. وانداناپو در تاریخ ۲۰۱۵ وارد سینمای تلوگو شد و برای ۲ فیلم قرارداد امضا نمود. وی برای نقش آفرینی در نقش چوتیکی در ۱۴ سرگرمی قرقره "کریشنا گادیداستان عشق چیست منتخب" شد که در فوریه ۲۰۱۶ انتشارشد. با این حال، به دلیل تداخل‌های زمان‌بندی، او نتوانست فیلم را ادامه دهد. وانداناپو رسماً به اسم یک کودک هنرمند در
دهد. وانداناپو رسماً به اسم یک کودک هنرمند در "برهموتساوام" با نقش آفرینی ماهش بابو، کاجال آگاروال، سامانتا و پرانیتا سوبهاش که فیلمبرداری آن در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۵ آغاز شد، شروع به کار کرد. وی سپس در فیلم همه ما ساخته چاندرا شکریلتی ظاهر شد. بعداً برای "پریمام" با بازی ناگا چایتانیا و شروتی حسن قرارداد امضا کرد که در آن او نسخه جوان‌تر مدونا سباستین را به نقش می‌کشد. در تاریخ۲۰۲۱، وانداناپو نقش واقعی (اصلی) رئا کومار را در فیلم اسپین اصلی کانال دیزنی نقش آفرینی نمود که در آن میرا سیال، آبهای دئول، آریان
آفرینی نمود که در آن میرا سیال، آبهای دئول، آریان سیمهادری، مایکل بیشاپ، جهبریل کوک، آنا کاتکارت و کری مددرز ایفای بازی نمودند.
نظام کشاورزی مجموعه پویایی از عوامل اقتصادی و فنی است که بر شیوه‌های کشاورزی تأثیر می‌گذارد. فرض بر این ایده است که سیستم‌های مختلف بسته به شرایط طبیعی و اجتماعی خاص برای یک منطقه خاص توسعه یافته‌اند. عوامل سیاسی نیز به دلیل مسائلی مانند مالکیت زمین، سازماندهی کارگری و شیوه‌های کشت بر نظام کشاورزی تأثیر دارد. از آنجایی که امنیت غذایی به دلیل رشد انفجاری جمعیت در طول قرن بیستم بیشتر اهمیت پیدا کرده‌است، کارایی سیستم‌های کشاورزی بیشتر مورد بررسی قرار گرفته‌است. گونه‌ها. اساس یک نظام کشاورزی غالب ممکن است از
گونه‌ها. اساس یک نظام کشاورزی غالب ممکن است از یکی از انواع عمده ساختار اجتماعی زراعت‌گرایی، به عنوان مثال، تقسیمات قومی یا قبیله‌ای، طبقات فئودالی یا نظام‌های مبتنی بر خانواده نشأت گرفته شود. روش‌های کشاورزی مانند گله‌داری عشایری چهارچوب رایجی است که نظام کشاورزی ممکن است برای آن تکامل یابد. گونه‌های مهم دیگر نظام کشاورزی بر اساس ایدئولوژی سیاسی غالب مانند کمونیسم یا سوسیالیسم ارضی استوار است. اروپا تحت سلطه کشاورزی مختلط است. این بدان معناست که مدیریت دقیق شیوه‌های خاک ورزی و ابزار و ادوات خوب مهم است.
شیوه‌های خاک ورزی و ابزار و ادوات خوب مهم است. چین یک نظام کشاورزی مبتنی بر شدت کار برای کشت مرطوب برنج ایجاد کرده‌است که در آن مهارت دارای بیشترین اهمیت است.
باشگاه فوتبال فرئامونده یک باشگاه فوتبال پرتغالی است که در شهر فرئامونده، ناحیه پاسوژ د فریرا قرار دارد. این باشگاه در ۱۹ مارس ۱۹۳۳ تأسیس شد و در حال حاضر در سطح چهارم فوتبال پرتغال بازی می‌کند. ژوزه بوسینگوا که بعدها با تیم ملی فوتبال پرتغال، پورتو و چلسی به شهرت رسید، دوران حرفه‌ای خود را در فرئامونده آغاز کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ نیز، ژرژ رگاداس برای چندین فصل به عنوان مدیر تیم خدمت کرد.
سیمونا آتزوری (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۷۴) هنرمند و رقصنده ی معلول ایتالیایی است که در میلان متولد شد. سیمونا بدون هر دو دست به دنیا آمد و از پاهایش برای کشیدن نقاشی، نوشتن و انجام تمام فعالیت‌های روزانه دیگر استفاده می‌کند. درسنین پایین، تلاش کردند تا برای سیمونا دست مصنوعی قرار دهند. اما او خیلی سریع آنها را رد کرد چون می‌گفت بسیارسنگین و کم کاربرد بود و استفاده از پاهایش درکارهای روزمره آسان‌تر بوده‌است. سیمونا نقاشی را از ۴ سالگی شروع کرد و به زودی استعداد او مورد توجه هنرمند ماریو بارزون قرار گرفت. در سال ۱۹۸۳
توجه هنرمند ماریو بارزون قرار گرفت. در سال ۱۹۸۳ بورسیه ای از انجمن هنرمندان نقاشی دهان و پا جهان به او اعطا شد. لحظهٔ تعیین‌کننده در اوایل کار او، حضور پاپ ژان پل دوم بود که در آن زمان، او پرتره ای از خود را به او تقدیم کرد. سیمونا در سن ۶ سالگی شروع به رقصیدن کرد. علیرغم برخی مخالفت‌های اولیه از سوی معلمان که احساس می‌کردند که با این شرایط جسمی سیمونا، رقص مناسب او نیست، عزم خود و حمایت قوی مادرش او را قادر ساخت تا در رشته‌ای که معمولاً مناسب افراد غیرمعلول است موفق شود. سیمونا در سال ۱۹۹۶، تحصیلات خود را
است موفق شود. سیمونا در سال ۱۹۹۶، تحصیلات خود را در دانشگاه وسترن انتاریو در کانادا آغاز کرد. تحصیل او در رشته هنرهای تجسمی به او این امکان را داد که دو احساس زندگی خود (هنرهای تجسمی و رقص) را با هم ترکیب کند و در سال ۲۰۰۱ با ممتاز فارغ‌التحصیل شد. بعدها سیمونا با جشنواره رقص پسکارا همراه شد و "جایزه آتزوری را" به این رویداد اهدا کرد که به رقصندگان و طراحان رقص داده می‌شود. او همچنان به اجرا و نمایش آثار خود در سراسر جهان ادامه می‌دهد. در ۱۰ مارس ۲۰۰۶، سیمونا در مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک در تورین
در مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک در تورین یک برنامه رقص را اجرا کرد. جستارهای وابسته. انجمن هنرمندان نقاشی دهان و پا جهان
پیا ماریا (زاده ) خواننده اتریشی است. او همراه با لومیکس نماینده اتریش در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
لومیکس (زاده ) دی‌جی اتریشی است. او همراه با پیا ماریا نماینده اتریش در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
سلطانه یک واژه و عنوان سلطنتی عربی به معنای «زن سلطان» است. این اصطلاح در برخی از کشورهای اسلامی به‌طور رسمی برای پادشاهان زن به‌کار می‌رفته است و از نظر تاریخی برای همسران سلاطین نیز استفاده می‌شده است. بسیاری از زنان فرمانروا یا همسران پادشاهان در شرق و غرب آسیا، مانند رضیه سلطانه در هند و ملک طوران در مصر، عنوان رسمی «سلطانه» داشته‌اند. از سدهٔ شانزدهم میلادی، عثمانیان عنوان سلطان را برای شاهزاده خانم‌های امپراتوری پس از نام‌هایشان به‌کار می‌بردند؛ مانند مهرماه سلطان و خدیجه سلطان. مادر پادشاه که قدرت
مهرماه سلطان و خدیجه سلطان. مادر پادشاه که قدرت بیشتری هم داشت، عنوان رسمی «والده سلطان» را داشت. والده سلطان‌ها تنها با همین عنوان و بدون ذکر نام خود، مورد اشاره قرار می‌گرفتند. همسر اصلی پادشاه عنوان «خاصگی سلطان» را یدک می‌کشید و دیگر همسران لقب خاتون داشتند. این کاربردها نشان‌دهندهٔ اهمیت امتیاز خانوادگی در مفهوم قدرت در دولت عثمانی هستند. با این همه، منابع اروپایی اغلب عنوان رسمی سلطان‌ها به صورت سلطانه ثبت می‌کردند؛ احتمالاً برای آنکه آنها را از پادشاهان عثمانی متمایز کنند. برخی از همسران پادشاهان
عثمانی متمایز کنند. برخی از همسران پادشاهان مسلمان صرفاً از عنوان ملکه استفاده می‌کردند. این عنوان هنوز در بسیاری از پادشاهی‌های مسلمان مانند پادشاهی اردن استفاده می‌شود.
زنجیرهٔ معکوس هجا (انگلیسی: Back-chaining) فنی است که در آموزش و فراگیری مهارتهای گویشی، به ویژه در تلفظ کلمات چند هجایی یا دشوار، به کار می‌رود. در این روش، آموزگار، ابتدا آخرین هجای کلمهٔ مورد نظر را تلفظ می‌کند و دانش آموز، به تقلید از آموزگار، همان هجا را تکرار می‌کند. سپس آموزگار، به همین ترتیب ادامه داده، و در ترتیب معکوس، هجاهای کلمه را از آخر به اول، تلفظ کرده، و هر بار بر تعداد هجاهای متصل می‌افزاید تا کلمه به صورت کامل، تلفظ شود. برای مثال آموزگار، در یک رویکرد ساده‌سازی، کلمه «قسطنطنیه» را با
در یک رویکرد ساده‌سازی، کلمه «قسطنطنیه» را با تلفظ آخرین هجا، یعنی: «یه» آغاز می‌کند و از دانش آموز می‌خواهد، تنها همین یک هجا را تکرار کند. سپس در قدم بعدی، هجای ماقبل آخر را به هجای آخر افزوده و ۲ هجای به هم پیوسته را به صورت: «نیه» تلفظ می‌کند و دانش آموز به همین ترتیب پیشرفته و به تقلید از آموزگار، همان را تکرار می‌کند. به همین ترتیب، بر تعداد هجاها افزوده شده و بعد از تمرین روی تلفظ «طنیه» و «طنطنیه»، در نهایت تمام هجاها توسط آموزگار، به صورت پیوسته و کامل و طبیعی، تلفظ شده و از دانش آموز انتظار
و کامل و طبیعی، تلفظ شده و از دانش آموز انتظار می‌رود، عین کلمهٔ «قسطنطنیه» را با موفقیت تکرار کند.فن زنجیرهٔ معکوس هجا، تکیهٔ طبیعی بر هجا را برای دانش آموز، آسان می‌کند؛ زیرا در یادگیری هر هجا، فرصت بیشتری دارد و در هر نوبت هجای جدید را در اول کلمه، یعنی جایی که به خاطر سپردنش آسان‌تر است، قرار می‌دهد.از فن زنجیره معکوس هجا، می‌توان در آموزش جملات نیز بهره برداشت. به این معنی که اگر دانش آموز، در تکرار یک جمله، دچار دشواری یا تردید شود. ابتدا آموزگار کلمهٔ مشکل ساز را کشف کرده و به دانش آموز یاری می‌کند
مشکل ساز را کشف کرده و به دانش آموز یاری می‌کند که آن کلمه را به صورت مجزا تکرار کند و سپس با اتکاء بر فن زنجیرهٔ معکوس، کلمه را با دیگر اجزاء جمله، ترکیب می‌کند تا نهایتاً دانش آموز، قادر باشد عین آن جمله را به راحتی، تکرار گند.
گرماادراک یا دماادراک (به انگلیسی: thermoception) حس و ادارک دما یا به طور دقیق‌تر، تفاوت دمای استنباط شده از شار گرمایی است. بامجموعه ای از رویدادها و فرآیندهای مورد نیاز برای یک موجود زنده سر و کار دارد تا یک محرک دما را دریافت کند، آن را به سیگنال مولکولی تبدیل کند، و سیگنال را تشخیص دهد و مشخص کند تا یک پاسخ دفاعی مناسب ایجاد کند. گرماادارک در حیوانات بزرگتر عمدتاً در پوست انجام می شود؛ پستانداران حداقل دو نوع دارند. جزئیات نحوه عملکرد گیرنده های دما هنوز در حال بررسی است. سیلیوپاتی با کاهش توانایی حس
در حال بررسی است. سیلیوپاتی با کاهش توانایی حس گرما همراه است، بنابراین مژک ها ممکن است به این روند کمک کنند. اعتقاد بر این است که کانال‌های پتانسیل گیرنده گذرا (کانال‌های TRP) در بسیاری از گونه‌ها در احساس گرما، سرما و درد نقش دارند. مه‌ه داران حداقل دو نوع حسگر دارند: حسگرهایی که گرما را تشخیص ‌ی دهند و آنهایی که سرما را تشخیص ‌ی دهند.
چراغ انگل‌پویز یک چراغ بازو-متعادل که در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط طراح بریتانیایی جورج کارواردین، طراحی شد. تاریخچه و توسعه. جورج کارواردین (۱۹۴۷–۱۸۸۷) یک طراح خودرو بود و در همان زمان چراغ انگل‌پویز را اختراع کرد (به عنوان یک مشاور طراحی مستقل) متخصص در سیستم‌های تعلیق خودرو. او در حین توسعهٔ مفاهیم جدید برای سامانهٔ تعلیق وسایل نقلیه، مکانیزمی را ایجاد کرد که تشخیص داد در زمینه‌های دیگر نیز کاربرد دارد. او به ویژه مزایای آن را برای یک چراغ کار دید. علیرغم بسیاری از ادعاها برعکس، مفهوم او هیچ ربطی به تقلید از
از ادعاها برعکس، مفهوم او هیچ ربطی به تقلید از اعمال بازوی انسان نداشت. اتصالات و کشش فنر به لامپ اجازه می‌دهد تا در محدودهٔ وسیعی از موقعیت‌ها حرکت کند که بدون گیره حفظ می‌شود. کارواردین در ۴ ژوئیه ۱۹۳۲ میلادی برای یک طرح با استفاده از مکانیزم ثبت اختراع به شمارهٔ ۴۰۴٬۶۱۵ درخواست داد و چراغ را در کارگاه‌های شرکت خود، "کاردین اکسسوریز"، در باث ساخت. او به زودی علاقه و تقاضا را به قدری زیاد یافت که به یک توسعه یا شریک عمده نیاز داشت و در ۲۲ فوریه ۱۹۳۴ میلادی، با هربرت تری و پسران در ردیچ یک قرارداد مجوز
با هربرت تری و پسران در ردیچ یک قرارداد مجوز منعقد کرد. تری این لامپ را تولید و به بازار عرضه کرد، در حالی که کارواردین به توسعهٔ این مفهوم ادامه داد و تعدادی نسخه و برنامه‌های کاربردی دیگر (مثلاً برای پایهٔ نگهدارندهٔ میکروفون‌ها) تولید کرد. طرح اصلی چهار-فنر برای محیط‌های کاری، مانند کارگاه‌ها و جراحی‌های پزشکان و دندان‌پزشکان ساخته شد، اما او همچنین یک نسخهٔ سه-فنر را برای استفاده در خانه طراحی کرد (در ۱۰ فوریه ۱۹۳۴ میلادی، با شمارهٔ ثبت اختراع ۴۳۳٬۶۱۷ ثبت شده‌است). سال ۱۹۳۵ میلادی شاهد تولید نسخهٔ ۱۲۲۷
شده‌است). سال ۱۹۳۵ میلادی شاهد تولید نسخهٔ ۱۲۲۷ انگل‌پویز بودیم. یک طراحی مؤثر و انقلابی، اساساً برای خانه ساخته شد و ثابت کرد که بسیار محبوب است. ۱۲۲۷ به شدت توسط شرکت تری اسپرینگ تبلیغ شد و زمانی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ میلادی آغاز شد، این شرکت در همان روز تبلیغی را منتشر کرد که آن را به عنوان «لامپ خاموشی ایده‌آل» توصیف می‌کرد. اگرچه جنگ جهانی دوم تأثیر مخربی بر تولید استاندارد انگل‌پویز داشت، شرکت تری اسپرینگ اهداف خود را به نفع تلاش‌های جنگ تغییر داد و در نتیجه شروع به تولید چراغ‌های انگل‌پویز
داد و در نتیجه شروع به تولید چراغ‌های انگل‌پویز برای بمب افکن‌ها کرد. طبق وبگاه رسمی انگل‌پویز، این چراغ‌ها به قدری خوب تولید شدند که وقتی یک بمب‌افکن سقوط کردهٔ ویکرز ولینگتون در سال ۱۹۸۵ میلادی از دریاچهٔ لخ‌نس در اسکاتلند نجات یافت، چراغ آن پس از دریافت باتری جدید همچنان کار می‌کرد – علیرغم اینکه برای حدود چهار دهه در زیر آب قرار داشت. یکی از ویژگی‌های کلیدی طراحی و ثبت اختراع انگل‌پویز، قرار دادن تمام فنرها (چه سه یا چهار) در نزدیکی پایه است. این طرح به‌طور گسترده توسط شرکت‌های دیگر، معمولاً به شکل
به‌طور گسترده توسط شرکت‌های دیگر، معمولاً به شکل ساده شده، کپی شده‌است و هنوز هم در حال استفاده است. برخی از طرح‌های برگرفته به جای فنر از وزنه تعادل سنگین استفاده می‌کنند. رایج‌ترین نسخه، پیوندهای بازو را با دو پیوند متوازی‌الاضلاع مستقل، با یک جفت فنر کششی سبک در هر نیمه بازو جایگزین کرده‌است. مکانیزم بازو در دستگاه‌های دیگری استفاده شده‌است که در آن‌ها لازم است یک شی را در نقطهٔ مناسبی از فضا ثابت نگه دارید، به ویژه نگهدارندهٔ کپی برای تایپیست‌ها و در برخی کاربردها، برای صفحات نمایش رایانه‌ها. این
در برخی کاربردها، برای صفحات نمایش رایانه‌ها. این چراغها در طول سال‌ها از مواد مختلفی ساخته شده‌اند و از نمونه‌های اولیهٔ تمام فولادی به مدل‌های بعدی ساخته شده از برنج و آلومینیوم تبدیل شده‌اند. اگرچه این چراغ هنوز به عنوان یک طرح نمادین بریتانیایی به بازار عرضه می‌شود، تولید همه چراغ‌ها، به جز مدل ۱۲۲۷ جاینت، به چین منتقل شده‌است. چراغ‌های انگل‌پویز در بی‌بی‌سی. در سال ۱۹۴۸ میلادی، شورای حکام بی‌بی‌سی از مایکل استندینگ، رئیس بخش ورایتی، خواست تا مجموعه‌ای از استانداردها و پروتکل‌های اخلاقی را برای تولید
از استانداردها و پروتکل‌های اخلاقی را برای تولید همه برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی بی‌بی‌سی طراحی کند. استندینگ چیزی را تولید کرد که در بی‌بی‌سی به عنوان «کتاب سبز» شناخته شد، که هدف آن از بین‌بردن هزل، کنایه و ابتذال از همهٔ برنامه‌های بی‌بی‌سی بود. پس از تولید کتاب، استندینگ با تعصب عجیب و غیرعادی به اجرای رهنمودهای او پرداخت. او در ژوئن ۱۹۴۹ میلادی یادداشتی برای همه کارکنان صادر کرد که در آن کارمندان بی‌بی‌سی را از روشن کردن هر اتاق با چراغ انگل‌پویز منع کرد، مگر اینکه چراغ اصلی سقف یا دیوار نیز روشن
کرد، مگر اینکه چراغ اصلی سقف یا دیوار نیز روشن باشد: استندینگ اعتقاد راسخ داشت که مردی که پشت میز کار می‌کند در محیطی محدود کار می‌کند. فضایی که فقط نور یک لامپ کم وات داشته باشد، ایده‌های پنهانی را پرورش می‌دهد و مواد برنامه‌ای منحط را تولید می‌کند. مدیر کل سر ویلیام هیلی بعداً فرمان چراغ انگل‌پویز را به عنوان موردی افراطی و غیر ضروری لغو کرد.
رتلیف بون (Ratliff Boon) (۱۸ ژانویه ۱۷۸۱–۲۰ نوامبر ۱۸۴۴)، از ۱۲ سپتامبر تا ۵ دسامبر سال ۱۸۲۲ دومین فرماندار ایالت ایندیانا بود که پس از استعفای فرماندار جاناتان جنینگز در پی انتخاب او به کنگره به قدرت رسید. بون که یک سیاست‌مدار سرشناس در ایالت بود در تشکیل حزب دموکرات ایالتی نقش تأثیرگذار داشت و در جریان شش دوره نمایندگی ایالت ایندیانا در مجلس نمایندگان ایالات متحده از سیاست‌های رئیس‌جمهور اندرو جکسون حمایت کرد. اوایل زندگی. پس‌زمینه و تحصیلات. رتلیف بون پسر جیسی و کسیا بون در ۱۸ ژانویه ۱۷۸۱ در شهرستان
پسر جیسی و کسیا بون در ۱۸ ژانویه ۱۷۸۱ در شهرستان فرانکلین ایالت کارولینای شمالی متولد شد. بون در جوانی همراه با والدینش به شهرستان وارن در ایالت کنتاکی رفت، در آنجا در یک دبستان دولتی پذیرفته شد و بعداً در دنویل ایالت کنتاکی به عنوان اسلحه‌ساز به شاگردی پذیرفته شد. در سال ۱۸۰۱ با دلایلا اندرسون ازدواج کرد و این زوج جمعاً هفت فرزند داشتند. در سال ۱۸۰۹ به ناحیهٔ بون که امروزه شهرک بون شهرستان واریک در ایالت ایندیانا است، نقل مکان کرد. بونویل مرکز شهرستان بعدها به افتخار وی نام‌گذاری شد. بون در آغاز جنگ سال
به افتخار وی نام‌گذاری شد. بون در آغاز جنگ سال ۱۸۱۲ با شبه‌نظامیان قلمروی ایندیانا همراه شد و سرانجام به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافت. سمت دولتی. قانون‌گذار. شهرستان واریک در سال ۱۸۱۳ تشکیل شد و بون از طرف فرماندار توماس پوزی، در سمت خزانه‌داری شهرستان منصوب شد. در سال ۱۸۱۶ به نخستین مجلس قانون‌گذاری ایالتی انتخاب شد و دو دورهٔ یک‌ساله در این مجلس خدمت کرد. در دوره‌های خدمتش، نخستین دستاورد وی ترویج موفقیت‌آمیز قانون‌گذاری برای تقسیم شهرستان واریک به سه شهرستان جداگانه بود. در ماه دسامبر سال ۱۸۱۸ به مجلس سنای
جداگانه بود. در ماه دسامبر سال ۱۸۱۸ به مجلس سنای ایالتی انتخاب شد اما پس از پیروزی در انتخابات به عنوان نائب دوم فرماندار، در دسامبر سال ۱۸۱۹ استعفا داد. کریستوفر هریسون پس از یک رسوایی بدون تعیین جانشین از سمت نائب فرمانداری استعفا داده بود. دو شخص دیگر به مدت کوتاهی برای این سمت با بون به رقابت پرداختند اما بون در انتخابات عمومی با اخذ ۷٬۳۹۷ رأی در برابر ۳٬۸۸۲ رأی نزدیک‌ترین رقبای خود، آن‌ها را شکست داد. قانون‌گذاران در سال ۱۸۲۰ قانونی را به‌منظور کاهش جمعیت گرگ به تصویب رسانیدند. گرگ‌ها در خط سرحدی سبب
گرگ به تصویب رسانیدند. گرگ‌ها در خط سرحدی سبب ایجاد ویرانی می‌شدند. آن‌ها یک جایزهٔ مرغوب برای پُست گرگ پیشنهاد دادند، بون از قانون جدید نهایت سود برد و با کشتن گرگ‌ها بیش از هفتصد دلار به‌دست‌آورد. موفقیت بون موجب لغو سریع قانونی شد که به زودی به کاهندهٔ منابع محدود ایالت تبدیل شده بود. فرماندار. بون در سال ۱۸۲۲ در یک تکت با ویلیام هندریکس مجدداً به عنوان نائب فرماندار انتخاب شد. پس از این‌که فرماندار جاناتان جنینگز به منظور کسب کرسی در کنگره استعفا داد، بون جانشین وی شد و در ۱۲ سپتامبر سال ۱۸۲۲ دومین
بون جانشین وی شد و در ۱۲ سپتامبر سال ۱۸۲۲ دومین فرماندار ایالت شد و تا زمان تحلیف هندریکس در ۵ دسامبر سال ۱۸۲۲ در این سمت خدمت کرد. یگانه پیامد اقدامات بون در مدت کوتاه فرمانداریش سرشماری منطقهٔ خریداری شده توسط معاهدهٔ ست مری بود و پیشنهادهایی را برای ایجاد شهرستان‌ها در منطقه ارائه نمود. پیشنهادش توسط مجمع عمومی تصویب شد که سبب سازماندهی حکومت‌های شهرستانی و ایجاد سه کرسی در مجمع برای نمایندگی از اشخاص سرشماری، شد. بون به دفتر نائب فرمانداری برگشت و تا ۳۰ ژانویه سال ۱۸۲۴ زمانی‌که پس از برنده شدن در
تا ۳۰ ژانویه سال ۱۸۲۴ زمانی‌که پس از برنده شدن در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده استعفا داد، در این سمت باقی‌ماند. عضو کنگره. بون به‌عنوان طرفدار جکسون در کنگره انتخاب شد و از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ خدمت کرد. بون در سال ۱۸۲۶ در تلاشش برای انتخاب مجدد ناکام شد و توسط توماس اچ. بلک شکست خورد، توماس اچ. بلک بر اساس یک برنامه انتخاباتی بهبود داخلی که حزب بون مخالف آن بود، کاندیدا شده بود. بون در جریان مدتی خارج از قدرت بود، در تأسیس حزب دموکرات در ایالت ایندیانا نقش اساسی داشت. تا آن‌زمان احزاب سیاسی
ایندیانا نقش اساسی داشت. تا آن‌زمان احزاب سیاسی رسمی در ایالت وجود نداشت و تمامی سیاست‌مداران کما بیش به حزب دموکرات - جمهوری‌خواه وابسته بودند. بون در سال ۱۸۲۸ دوباره نامزد این سمت شد و برنده شد. وی مجدداً از ۴ مارس سال ۱۸۲۹ تا ۳ مارس سال ۱۸۳۹ در کنگره خدمت کرد. همزمان با عضویت در کنگره، از سال ۱۸۳۵ الی سال ۱۸۳۹ رئیس کمیته زمین‌های دولتی بود. در سال ۱۸۳۹ تلاش ناموفقی را برای انتخاب مجدد انجام داد اما توسط الیور اچ. اسمیت شکست خورد. بون در سالی که در انتخابات شکست خورد، به لوئیزیانا در ایالت میسوری رفت. در
شکست خورد، به لوئیزیانا در ایالت میسوری رفت. در میسوری به سرعت به شهرت رسید و به حریف سرسخت توماس اچ. بینتون و جناح طرفدار برده‌داری دولت ایالتی تبدیل شد. در سال ۱۸۴۴ به امید شکست کاندیدا طرفدار برده‌داری، دوباره کاندیدا عضویت کنگره شد اما مریض شد و از رقابت صرف‌نظر کرد. مریضی بون ادامه یافت و اندکی پس از آگاهی از پیروزی حزبش در انتخابات، فوت نمود. وی در ۲۰ نوامبر سال ۱۸۴۴ در میسوری درگذشت. بون در قبرستان ریورویو لوئیزیانا به خاک سپرده شد و بیلی هارت بون، پسرش بعداً بنای یادبود بر بالای قبر او ساخت.
سد پایه‌دار سدی است که توسط تعدادی تکیه‌گاه یا پایه حمایت می‌شود. دیوارهٔ این سدها ممکن است مستقیم یا منحنی باشد. اکثر سدهای پایه‌دار از بتن مسلح ساخته شده‌اند و سنگین‌اند، سیستم آن‌ها نیز این‌گونه است که پایه‌ها وزنِ سد را به داخل زمین فشار می‌دهند.
ریوبن پاتریک بویس (Reuben Patrick Boise) (۹ ژوئن ۱۸۱۹ – ۱۰ آوریل ۱۹۰۷)، وکیل، قاضی و سیاستمدار در قلمروی اورگن و سال‌های اولیه تشکیل ایالت اورگن بود. روبن که شهروند اصیل ماساچوست بود، در سال ۱۸۵۰ به اورگان مهاجرت نمود و دو مرتبه در مجموع ۱۶ سال با سه دوره ریاست دادگاه، در دادگاه عالی اورگن خدمت کرد. در اوایل حرفهٔ حقوقیش به‌عنوان وکیل دادگستری ناحیه‌ای کار می‌کرد. بویس در سال ۱۸۵۷ عضو کنوانسیون قانون اساسی ایالت اورگن بود، در مجلس قانون‌گذاری قلمرو خدمت کرد و در تدوین قانون قلمرو اورگن کمک کرد. به‌عنوان
و در تدوین قانون قلمرو اورگن کمک کرد. به‌عنوان قاضی دادگاه حوزوی نیز خدمت کرد و متولی چندین کالج بود. بویس که در کالج ویلیامز آموزش دیده بود، دو مرتبه با زنان اهل ماساچوست ازدواج نمود و مجموعاً پنج فرزند داشت. اوایل زندگی. روبن بویس در ۹ ژوئن سال ۱۸۱۹ در شهر بلندفورد ایالت ماساچوست در خانوادهٔ روبن بویس و سالی پوتنام بویس متولد شد. وارد کالج ولیامز در ویلیامزتاون ایالت ماساچوست شد و در سال ۱۸۴۳ با اخذ مدرک لیسانس در رشتهٔ هنر، با افتخار فارغ شد. بمحض فراغت به میزوری رفت و قبل از برگشت به ماساچوست مدت دو
به میزوری رفت و قبل از برگشت به ماساچوست مدت دو سال در آن‌جا در مدرسه تدریس کرد. بویس پس از برگشت برای مدت سه سال تحت نظر عمویش در رشته حقوق آموزش دید و در سال ۱۸۴۷ در کانون وکلا پذیرفته شد. مدت چند سال در شیکوپی فالز ایالت ماساچوست وکالت نمود. اورگن. بویس در سال ۱۸۵۰ تصمیم گرفت به قلمرو اورگن نقل مکان نماید. برای این‌که به آن‌جا برسد، ذریعه کشتی به پاناما سفر نمود و از باریکهٔ پاناما به اقیانوس آرام عبور نمود. بویس در اواخر همان سال با کشتی دیگری به شهر آستوریای اورگن در دهانهٔ رودخانهٔ کلمبیا رسید. در
آستوریای اورگن در دهانهٔ رودخانهٔ کلمبیا رسید. در بهار سال ۱۸۵۱ به سمت بالای رود به پورتلند نقل مکان نمود و دفتر وکالت باز کرد. در پورتلند در نخستین هیئت مدیرهٔ مدرسه خدمت کرد. بویس در سال ۱۸۵۱ در حین اقامت در سان فرانسیسکو ایالت کالیفرنیا با الن فرانسیس لیون اهل بوستون ازدواج نمود. بویس با الن فرانسیس لیون در ماساچوست نامزد شده بود و با وی و خانواده‌اش برای حضور در مراسم عروسی در اطراف دماغهٔ هون کشتیرانی نمودند. قبل از مرگ الن در سال ۱۸۶۵، روبن و الن سه پسر به‌نام‌های روبن پی. بویس پسر، ویتنی ال. و فیشر
به‌نام‌های روبن پی. بویس پسر، ویتنی ال. و فیشر ای، داشتند. بویس هم‌چنان در سال ۱۸۵۱ از طرف اورویل سی. پرت قاضی دادگاه عالی اورگن، دادستان ناحیه‌ای منصوب شد. در سال ۱۸۵۲ یک اندازه زمین را در شهرستان پولک اورگن خرید و نام آن محله را به‌نام همسرش الندل تغییر نام داد. خانوادهٔ بویس در سال ۱۸۵۷ به سالم اورگن نقل مکان نمود. بویس در سال ۱۸۶۷ با خانم امیلی ای. پرت اهل وبستر ایالت ماساچوست، ازدواج نمود. این زوج دو دختر به‌نام‌های الن اس و مری ای. بویس، داشتند. حرفهٔ سیاسی. در سال ۱۸۵۲ توسط مجلس قانون‌گذاری قلمرو
سیاسی. در سال ۱۸۵۲ توسط مجلس قانون‌گذاری قلمرو اورگن، دادستان نواحی ۱ و ۲ تعیین شد که این نواحی بیشتر ساحات درهٔ ویلامت را در بر می‌گرفت. بویس سال بعد مجدداً انتخاب شد و در این سمت خدمت کرد. در سال ۱۸۵۳ به‌عنوان سیاستمدار حزب دموکرات در مجلس سفلی مجلس نمایندگان، نمایندهٔ شهرستان‌های پولک و تیلاموک در مجلس قانون‌گذاری قلمرو بود. سال بعد بویس همراه با جیمز کی. کیلی و دانیل آر. بیگیلو به‌منظور کمک به تدوین قوانین اورگن انتخاب شد. در سال ۱۸۵۷ نماینده دموکرات‌ها از شهرستان پولک در کنوانسیون قانون اساسی اورگن
از شهرستان پولک در کنوانسیون قانون اساسی اورگن بود. بویس همزمان با خدمت در کنوانسیون قانون اساسی در کمیتهٔ قانون‌گذاری خدمت می‌کرد. بویس در سال ۱۸۵۷ از طرف جیمز بیوکنن رئیس‌جمهور ایالات متحده، جانشین سیروس اولنی در دادگاه عالی قلمرو منصوب شد و در سال ۱۸۵۸ به خدمت شروع نمود. سپس در ۱۸۵۹ پس از ایالت شدن اورگن در ۱۴ فوریه سال ۱۸۵۹، در دادگاه عالی اورگن انتخاب شد. قاضی بویس تا سال ۱۸۷۰ خدمت کرد و در سال ۱۸۶۴ مجدداً برنده انتخابات شد. پس از برنده شده در انتخابات مجدد در سال ۱۸۷۰، در پی به چالش کشیده شدن نتایج
مجدد در سال ۱۸۷۰، در پی به چالش کشیده شدن نتایج انتخابات استعفا داد. بویس در سال ۱۸۷۴ به عضویت کمیسیون نظارت بر ساخت و ساز ساختمان پایتخت ایالت اورگن انتخاب شد. در سال ۱۸۷۶ در نتیجهٔ برنده شدن در انتخابات به دادگاه عالی اورگن برگشت. مجمع قانون‌گذاری اورگن دو سال بعد دادگاه را به دادگاه عالی و دادگاه حوزوی اورگن تقسیم نمود و تعداد قضات دادگاه عالی را به سه نفر کاهش داد. با تشکیل دادگاه جدید تمامی قاضی‌های قبلی کرسی خود را از دست دادند و سه پُست با تعیینات فرماندار تکمیل شد. بویس در سال ۱۸۷۸ از طرف فرماندار
تکمیل شد. بویس در سال ۱۸۷۸ از طرف فرماندار دبلیو. دبلیو تایار در دادگاه جدید منصوب شد و دورهٔ خدمتش در سال ۱۸۸۰ پایان یافت. بویس در جریان مدت حضور در دادگاه، از سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶، از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۲ و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۸ سه دوره من‌حیث رئیس دادگاه خدمت نمود. پس از ترک عالی‌ترین دادگاه ایالتی، در سال ۱۸۸۰ به‌عنوان قاضی دادگاه حوزوی ایالتی ناحیهٔ سوم قضائی شهرستان‌های یمهیل، تیلاموک، ماریون، لین و پولک را تحت پوشش قرار می‌داد، انتخاب شد. تا سال ۱۸۹۲ در این دادگاه خدمت نمود و سپس وارد وکالت خصوصی شد. بویس پس
خدمت نمود و سپس وارد وکالت خصوصی شد. بویس پس از شش سال وکالت خصوصی در سیلم، در سال ۱۸۹۸ به دادگاه حوزوی برگشت. در ژوئیه سال ۱۹۰۴ از دادگاه بازنشسته شد. اواخر زندگی و میراث. بویس در اواخر سال‌های زندگیش در هیئت متولیان در دانشگاه ویلامت در سیلم و دانشگاه پاسفیک واقع فورست گرو خدمت کرد. دانشگاه پاسفیک مدرک افتخاری دکتری حقوق برایش اعطا کرد. برعلاوه بویس یکی از متولیان مدرسهٔ مقدماتی آکادمی لا کریول واقع دالاس و عضو هیئت امنای کالج کشاورزی اورگن (دانشگاه ایالتی اورگن فعلی) بود. پنج دوره رئیس انجمن همکاری و
اورگن فعلی) بود. پنج دوره رئیس انجمن همکاری و تعاون کشاورزان بود و کارخانهٔ پارچه‌ها پشمی الندل متعلق به وی بود. بویس که یک سخنران عمومی بود، در انجمن تاریخی اورگن، انجمن پیشگامان اورگن و کانون وکلای ایالتی اورگن و به همین‌گونه در مراسم افتتاح بنای یادبود مبلغ جیسون لی سخنرانی کرد. روبن پاتریک بویس در ۱۰ آوریل سال ۱۹۰۷ در سن ۸۷ سالگی در شهر سیلم در گذشت و در قبرستان سیلم پایونیر به خاک سپرده شد. جورج هنری ویلیامز دادستان کل سابق ایالات متحده موعظهٔ مراسم جنازه را در حضور تعداد زیادی سیاستمداران و مقامات
جنازه را در حضور تعداد زیادی سیاستمداران و مقامات ایراد کرد. دادگاه ایالتی به افتخار قاضی سابق، در همان روز موقتاً تعطیل شد. بویس در حین مرگ به مساحت بیشتر از ۲٬۶۰۰ (۱۱ کیلومتر مربع) جریب زمین زراعتی در میان سه مزرعه در شهرستان‌های ماریون و پولک، داشت. جادهٔ روبن بویس در شهرستان پولک به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است، همچنان ساختمان روبن پاتریک بویس در شهر سالم در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است.
الیفا آوَرانی احشایی ویژه (SVA) یک لیف آورانی که در ارتباط با دستگاه گوارش ایجاد می‌شود. آنها حامل حواس خاص بویایی و چشایی هستند. اعصاب مغزی حاوی الیاف SVA عبارتند از: عصب بویایی (I)، عصب چهره‌ای (VII)، عصب زبانی‌حلقی (IX) و عصب واگ (X). عصب صورت، مزه را از ۲/۳ قدامی زبان می‌گیرد؛ زبانی‌حلقی از ۱/۳ خلفی و عصب واگ از بَرچاکنای (اپی گلوت).