payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تنها برای حدود ۶ سال ایجاد ایمنی می‌کنند. "" درمان. سیاه‌سرفه با ماکرولیدها، برای مثال اریترومایسین درمان می‌شود. درمان زمانی موثرتر است که در دورهٔ کمون یا دورهٔ کاتارال شروع شود.
فوجیوارا نو کیشی، سانجوجی کیشی (; بعد از ۱۲۹۵ قبل از ۱۳۰۵ – ۱۹ نوامبر ۱۳۳۳ (سن 27– ۳۸)) اهل ژاپن و همسر ملکه ژاپن بود. او همسر امپراتور امپراتور گودایگو ژاپن بود. نام سلطنتی (join-gō (女院号)) ری‌سی‌مون این- (礼成門院) در سال ۱۳۳۲ هنگامی که شوهرش تبعید شد به او داده شد، اما با بازگشت او به تخت پادشاهی ژاپن در سال ۱۳۳۳ لغو شد. بعداً پس از مرگش به او نام دوم سلطنتی گو-کیوگوکو-این (後京極院) داده شد. او همچنین یک شاعر عالی بود که ۱۴ مورد از شعرهای واکا (شعر) او در چوکوسن واکاشو (مجموعه‌های سفارشی امپراتوری) گنجانده شده
واکاشو (مجموعه‌های سفارشی امپراتوری) گنجانده شده است. امپراتور گو-دایگو توسط شوگون‌سالاری کاماکورا در سومین ماه قمری ۱۳۳۲ دستگیر و به جزایر اوکی تبعید شد و کیشی در ماه هشتم همان سال راهبه بودایی شد. امپراتور گو-دایگو از جزایر اوکی گریخت و در ششمین ماه قمری، ۱۳۳۳ به کیوتو بازگشت. پس از آن، کیشی عنوان همسر امپراتور (چوگو) را از سر گرفت و کمی بعد به عنوان امپراتور عالی (皇太后宮، kōtaigō-gū) انتخاب شد. وی در دهمین ماه قمری ۱۲ ۱۳۳۳ درگذشت.
هوجو موتوتوکی (؛ 1286 – ) سیاستمدار، شیکن در شوگون‌سالاری کاماکورا اهل ژاپن بود.
محاصره کاماکورا () نبردی در جنگ گنکو (ژاپن) و پایان قدرت خاندان هوجو و سلطنت شیکن (معاون شوگون) بود که به مدت بیش از یک قرن بر شوگون‌سالاری کاماکورا تسلط داشت. نیروهای وفادار به امپراتور گودایگو و به رهبری نیتا یوشیسادا از چندین جهت وارد شهر شدند و آن را ویران کردند؛ در پایان رهبران هوجو به معبد خانوادگی هوجو (بوداجین)، توشو-جی عقب‌نشینی کردند، جایی که با بقیه خاندان خودکشی کردند.
توشو-جی ، بوداجین یا معبد خانوادگی خاندان هوجو در کاماکورا، کاناگاوا در طی دوره کاماکورا بود.
گنکو ، نام یکی از عصرهای ژاپن در دربار جنوبی در دوره نانبوکوچو پس از گنتوکو و قبل از کنمو بود. این دوره از ماه هشتم ۱۳۳۱ تا ماه اول ۱۳۳۴ را در بر می‌گرفت. امپراتورهای سلطنتی امپراتور گودایگو در جنوب و امپراتور کوگون در شمال بودند. پیش زمینه. در ۲۲ مه ۱۳۳۳، زمانی که ارتش به رهبری نیتا یوشی‌سادا به کاماکورا حمله کرد، هوجو تاکاتوکی در معبد توشوجی خودکشی کرد. پسرش هوجو کونیتوکی نیز یک هفته بعد اعدام شد. در نتیجه، شوگون‌سالاری کاماکورا سقوط کرد. از زمان پدر هوجو تاکاتوکی، هوجو ساداتوکی، نشانه‌های فروپاشی حکومت
تاکاتوکی، هوجو ساداتوکی، نشانه‌های فروپاشی حکومت شوگونی مشهود بود. به دلیل دو حمله مغول به ژاپن، زندگی گوکه‌نین‌ها فقیرانه شده بود. علاوه بر این، دولت شوگون به دلیل شورش شیموتسوکی در سال ۱۲۸۵ و شورش هیزنمون در سال ۱۲۹۳ بی‌ثبات شد. در سال‌های پایانی زندگی هوجو ساداتوکی، زندگی او کاملاً آشفته‌ای بود و تقریباً هر روز مهمانی‌های شرب مشروب برپا می‌کرد. ساداتوکی در مهر ۱۳۱۱ در حالی که از سبک زندگی نابسامان خود رنج می‌برد چشم از جهان فروبست. پس از آن، امپراتور گو-دایگو ایده «حکومت مستقیم امپراتور» را مطرح کرد و
ایده «حکومت مستقیم امپراتور» را مطرح کرد و دو بار علیه شوگون‌سالاری شورش کرد. اینها حادثه شوچو در سال چهارم گنکو (۱۳۲۴) و جنگ گنکو در سال اول گنکو (۱۳۳۱) بودند. با این حال، حمله گودایگو به شوگون‌سالاری با شکست به پایان رسید و او به جزایر اوکی تبعید شد. از همین زمان، نارضایتی از شوگون‌سالاری کاماکورا در نقاط مختلف افزایش یافت و شتاب شکست شوگون‌سالاری بیشتر شد. در سال ۱۳۳۳ تعداد ارتش نیتا یوشیسادا در حمله او به شوگون سالاری تنها ۱۵۰ نفر بود. اما در طول راهپیمایی لشکری از گوکه‌نین‌ها به ارتش پیوستند و تعداد
لشکری از گوکه‌نین‌ها به ارتش پیوستند و تعداد آنها بسیار زیاد شد. در نتیجه، نیتا یوشی‌سادا به کاماکورا حمله کرد و موفق شد شوگون سالاری را نابود کند. دلیل نابود شدن شوگون سالاری اغلب به دلیل سوء مدیریت هوجو تاکاتوکی است. با این حال، حکومت نادرست تاکاتوکی در منابع تاریخی ثانویه نوشته شده بود که ممکن است غیرقابل اعتماد باشند. دلایل سقوط شوگون سالاری کاماکورا شامل بی‌ثباتی سیاسی، اراده و خواست امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شوگون سالاری، عدم پاسخگویی به تغییرات آب و هوایی، نفوذ اقتصاد پولی و ظهور افراد شرور در
آب و هوایی، نفوذ اقتصاد پولی و ظهور افراد شرور در نظر گرفته می‌شود. با این حال، دلیل قطعی هنوز ناشناخته است. این جنبش در پیوند با کیوتو و کیوشو رخ داد و نهادهای شوگون سالاری، روکوهارا تاندای و چینزی تاندای نیز فروپاشیدند. رویدادهای دوران گنکو. ۱۳۳۱–۱۳۳۳: جنگ گنکو (ژاپن) تمام طول دوران را به طول انجامید، که نشانه سقوط شوگون‌سالاری کاماکورا و منجر به تجدید حیات کنمو و اصلاحات ناموفق شد. حکومت شوگون‌سالاری کاماکورا یک حکومت سامورایی بود که حدود ۱۵۰ سال دوام آورد. با این حال، قدرت آن به تدریج به دلیل حمله مغول
با این حال، قدرت آن به تدریج به دلیل حمله مغول به ژاپن و ظهور بی‌رویه سامورایی‌های جدید به نام «آکوتو» کاهش یافت. که هیچ ارتباطی با شوگون‌سالاری نداشت. سرانجام، توسط شورش گنکو که قیام نیروهایی بود که با نقشه امپراتور گودایگو برای سرنگونی شوگون سالاری همکاری می‌کردند، به انقراض کشیده شد. امپراتور گو-دایگو در سال ۱۲۸۸ به عنوان دومین پسر امپراتور گو-اودا به دنیا آمد. او در سال ۱۳۱۸ (سال دوم بونهو) در سن ۳۰ سالگی بر تخت سلطنت نشست که به طرز غیرمعمولی برای یک دوره امپراتوری دیر بود. آنچه امپراتور گو-دایگو
یک دوره امپراتوری دیر بود. آنچه امپراتور گو-دایگو می‌خواست این بود که اقتدار امپراتور را بازگرداند و تاج و تخت امپراتوری را متحد کند. در آن زمان، خانواده امپراتوری متشکل از جناح جیمیوئین (持明院統)، از نوادگان امپراتور گو-فوکاکوسا، و جناح دایگاکوجی (大覚寺統)، از نوادگان امپراتور کامه‌یاما بودند. این دوره زمانی ریوتو تسوریتسو (両統迭立) بود، یعنی زمانی که امپراتوری به دو گروه تقسیم شد و به نوبت به تخت سلطنت رسیدند. امپراتور گو-دایگو معتقد بود که فقط دودمان خودش، جناح دایگاکوجی، باید تاج و تخت امپراتوری را به ارث ببرد.
باید تاج و تخت امپراتوری را به ارث ببرد. برای رسیدن به این هدف، او مجبور شد شوگون‌سالاری کاماکورا را که دارای اقتدار بود و همچنین در تعیین تاج و تخت امپراتوری نقش داشت، سرنگون کند. در سال ۱۳۲۱، امپراتور گو-دایگو ضیافت بزرگی به نام «بوری‌کو» 「無礼講」 برگزار کرد. این ضیافتی است که در آن مردان کلاه سنتی خود را درمی‌آورند، و راهبان لباس روحانی نمی‌پوشند، و یک زنان جوان ساکی را سرو می‌کند، اما امپراتور گو-دایگو فقط مشروب نمی‌خورد، او در پشت صحنه، در مورد سرنگونی حکومت صحبت می‌کرد. امپراتور گو-دایگو به دلیل سیستم
صحبت می‌کرد. امپراتور گو-دایگو به دلیل سیستم ریوتو تسوریتسو نمی‌توانست به یک دولت طولانی مدت امیدوار باشد و در موقعیتی قرار گرفت که پسر خودش نمی‌توانست امپراتور بعدی شود. از آنجایی که شوگون سالاری کاماکورا این سیستم را ایجاد کرده بود، امپراتور گودایگو مخفیانه تصمیم گرفت تا شوگون سالاری را سرنگون کند. در سال ۱۳۲۴، پس از درگذشت امپراتور گو-اودا، نقشه امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی شوگون سالاری با تحقیقات روکوهارا تاندای کیوتو کشف شد و دستیاران نزدیک امپراتور گو-دایگو (اشراف‌زادگان مانند خاندان هینو) مجازات
گو-دایگو (اشراف‌زادگان مانند خاندان هینو) مجازات شدند. گفته می‌شود که در این زمان مجازات خاصی برای امپراتور گو-دایگو وجود نداشت. سامورایی‌هایی که در «بوری‌کو» شرکت داشتند توسط شوگون‌سالاری مورد حمله قرار گرفتند یا خودکشی کردند یا دستگیر شدند و به کاماکورا فرستاده شدند. در حالی که دستیاران نزدیک امپراتور گو-دایگو، از جمله هینو سوکه‌تومو، تبعید شدند. در سال ۱۳۳۱، شوگون‌سالاری گزارشی محرمانه دریافت کرد که امپراتور گو-دایگو بار دیگر در حال توطئه برای سرنگونی شوگون‌سالاری کاماکورا است. شخصی که به آنها اطلاع داد
کاماکورا است. شخصی که به آنها اطلاع داد یوشیدا سادافوسا، از دستیاران نزدیک امپراتور گودایگو بود. یوشیدا سادافوسا ملازم وفادار به امپراتور بود و برای محافظت از امپراتور گو-دایگو گفت: «سرکرده طرح سرنگونی شوگون‌سالاری هینو توشیموتو است.» و در تلاش برای محافظت از امپراتور گو-دایگو یکی از حامیان خود را هینو توشیموتو نامید. پس از دریافت اطلاعات، شوگون‌سالاری بلافاصله فرستاده‌ای را به کیوتو فرستاد و هینو توشیکی و دیگران را به کاماکورا، کاناگاوا فرستاد. با این حال، پس از بازجویی شدید، یکی از مردان دستگیر شده
حال، پس از بازجویی شدید، یکی از مردان دستگیر شده اعتراف کرد که «امپراتور گو-دایگو کسی بود که نقشه سرنگونی شوگون‌سالاری را طراحی کرد» و امپراتور گو-دایگو نیز در خطر افتاد. امپراتور گو-دایگو مخفیانه از کاخ امپراتوری خارج شد و وارد معبد کاساگی شد که به عنوان دژ کوهی معروف بود. روکوهارا تاندای امپراتور گو-دایگو را تعقیب می‌کرد تا او را دستگیر کند. در این زمان «کوسونوکی ماساشیگه» از ولایت کاواچی (استان اوساکای کنونی) و «ساکورایاما کوره‌توشی» از ولایت بینگو (استان هیروشیما شرقی کنونی) به درخواست کمک امپراتور
هیروشیما شرقی کنونی) به درخواست کمک امپراتور گو-دایگو پاسخ دادند. در همین حال، نیروهای کمکی از منطقه کانتو یکی پس از دیگری برای ارتش شوگون‌سالاری رسید. حدود یک ماه پس از زندانی شدن معبد کاساگی، سربازان شوگون از صخره‌های کاساگی‌یاما بالا رفتند، معبد را به آتش کشیدند و یک حمله همه‌جانبه را آغاز کردند. برای فرار از دست سربازان شوگون‌سالاری، امپراتور گو-دایگو، مجبور شد فرار کند و همراه با تعدادی از پیروانش در امتداد یک مسیر کوهستانی پنهان شود. با این حال، خسته و درهم شکسته، دستگیر و بعداً به جزایر اوکی تبعید
و درهم شکسته، دستگیر و بعداً به جزایر اوکی تبعید شد. تقریباً در همان زمان، کوسونوکی ماساشیگه که در قلعه کامی-آکاساکا که با عجله ساخته شده بود و با ارتش شوگون درگیر بود، تصمیم گرفت که به دلیل کمبود تدارکات نمی‌تواند یک جنگ طولانی را تحمل کند، بنابراین قلعه با دست خود به آتش کشید و خود مدتی ناپدید شد. علاوه بر این، زمانی که ساکورایاما کوره‌توشی از سقوط معبد و دژ کوه کاساگی و قلعه آکاساکا مطلع شد، در ناامیدی خودکشی کرد. نقشه امپراتور گو-دایگو برای سرنگونی حکومت شوگونی برای بار دوم موقتاً متوقف شد. در سال ۱۳۳۲
شوگونی برای بار دوم موقتاً متوقف شد. در سال ۱۳۳۲ (سال دوم گنکو / سال چهارم جنتوکو)، کوسونوکی ماساشیگه که از قلعه آکاساکا ناپدید شده بود، دوباره ظاهر شد و به قلعه کامی-آکاساکا که به دست ارتش شوگون افتاده بود حمله کرد. علاوه بر این، در پاسخ به فرمان شاهزاده موری‌یوشی، شوگو (فرماندار) آکاماتسو نوریمورا در ولایت هاریما (ایالت جنوبی استان هیوگو کنونی) و ولایت ایو (استان اهیمه کنونی) خاندان‌های دوی و توکونوشی شورش کردند. شوگون‌سالاری نیروهای خود را به قلعه کامی-آکاساکا فرستاد، جایی که کوسونوکی ماساشیگه در آن
فرستاد، جایی که کوسونوکی ماساشیگه در آن قرار داشت. کوسونوکی ماساشیگه به ارتش شوگون حمله کرد و آن را بیشتر و بیشتر به اعماق بیرون کشید و سپس در قلعه چیهایا، آخرین سنگر خود، فرورفت. ارتش شوگونی که این را یک فرصت می‌دید، عملیات قطع آب را انجام داد، اما این عملیات با شکست به پایان رسید، زیرا مقادیر زیادی آب و غذا در قلعه چیهایا برای پی بینی این اتفاق انباشته شده بود. ارتش شوگون که قلعه چیهایا را محاصره کرده بود، پس از یک نبرد طولانی محاصره به تدریج شروع به آرام شدن کرد. کوسونوکی ماساشیگه این فرصت را از دست
شدن کرد. کوسونوکی ماساشیگه این فرصت را از دست نداد و دست به حمله زد و خسارت سنگینی را به ارتش شوگون وارد کرد. در فوریه ۱۳۳۳، امپراتور گو-دایگو مخفیانه از جزایر اوکی گریخت، در حالی که شوگون‌سالاری کاماکورا در تصرف قلعه چیهایا مشکل داشتند. سپس در کوه سنجو در ولایت هوکی (استان توتوری غربی امروزی) پناه گرفت و فرمان برای احضار سامورایی‌ها از سراسر ژاپن صادر کرد. در نتیجه سامورایی‌هایی که از شوگون‌سالاری کاماکورا ناراضی بودند و کسانی که منتظر تغییر اوضاع بودند در اطراف امپراتور گو-دایگو جمع شدند. در همان زمان
در اطراف امپراتور گو-دایگو جمع شدند. در همان زمان آکاماتسو نوریمورا و که قدرتش افزایش یافته بود به کیوتو لشکر کشید و ارتش سرنگون‌کننده شوگون‌سالاری نیز در نبرد در شیکوکو پیشروی می‌کرد. سپس، شوگون‌سالاری اخبار تکان دهنده‌ای را دریافت کرد. گفته می‌شد که آشیکاگا تاکائوجی که به کوه سنجو فرستاده شد تا امپراتور گودایگو را تحت سلطه خود درآورد، خیانت کرده و به سمت روکوهارا (کیوتو) در حال حرکت است. روکوهارا به سرعت دفاع خود را محکم کرد و برای حمله آماده شد. سپس نبردی سخت در کیوتو آغاز شد. آکاماتسو نوریمورا نیز در
سخت در کیوتو آغاز شد. آکاماتسو نوریمورا نیز در جنگ شرکت داشت و ارتش شوگون به تدریج شروع به عقب رانده شدن و شکست میدان در نبرد کرد. ارتش شوگونی که متوجه شد ضعف خود از نظر تعداد شد، با همراهی امپراتور کوگون، امپراتور بازنشسته امپراتور گو-فوشیمی، و امپراتور بازنشسته امپراتور هانازونو (سلطنت از ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۸)، تلاش کرد به کاماکورا بازگشته و فرار کند اما سربازان توسط اوچیموشا گاری (شکارچیان لشکر شکست خورده) غارت و نابود شدند. امپراتور کوگون (سلطنت ۱۳۳۲–۱۳۳۴) و دیگران توسط سامورایی‌ها از سمت امپراتور گو-دایگو
دیگران توسط سامورایی‌ها از سمت امپراتور گو-دایگو دستگیر شدند و به کیوتو بازگردانده شدند. هنگامی که امپراتور گو-دایگو خبر نابودی سربازان روکوهارا را دریافت کرد، سلطنت امپراتور کوگون را که توسط شوگون‌سالاری کاماکورا حمایت شده بود، لغو کرد. دوره امپراتور کوگون منسوخ شد، نام آن دوره به «شوکی» تغییر یافت و نام آن به «موتوهیرو» سابق برگردانده شد و تمام عناوین رسمی در نام امپراتور کوگون حذف شدند. پس از سقوط روکوهارا اتفاقات عجیبی در منطقه کانتو نیز رخ می‌دهد. نیتا یوشی‌سادا که در تسخیر قلعه چیهایا شرکت کرد اما به
یوشی‌سادا که در تسخیر قلعه چیهایا شرکت کرد اما به دلیل بیماری به ولایت شیموتسوکه (استان توچیگی کنونی) بازگشته بود، در پاسخ به دستور امپراتور گو-دایگو تصمیم گرفت به کاماکورا حمله کند. او ارتش تشکیل داد. ارتش نیتا یوشی‌سادا ارتش شوگون را در نبرد کوته‌ساشی (۱۳۳۳) و نبرد کومه‌گاوا شکست داد. بعد، آنها به کاماکورا حمله کردند، اما کاماکورا از جنوب توسط دریا و از سه طرف دیگر کوه احاطه شده بود، و فقط از طریق یک بریدگی باریک به بیرون متصل بود، و آن را به یک زمین مناسب برای دفاع تبدیل می‌کرد. در نتیجه، ارتش نیتا
مناسب برای دفاع تبدیل می‌کرد. در نتیجه، ارتش نیتا یوشی‌سادا در حمله ناکام ماند و نبرد به بن‌بست رسید، اما ارتش اصلی نیتا یوشی‌سادا از ساحل ایناموراگاساکی عبور کرد و وارد کاماکورا شد. در آن زمان، بریدگی‌های دیگر ورود به شهر نیز فتح شده بودند و شهر به آتش کشیده شده بود. بسیاری از اعضای ارتش شوگون در نبرد کشته یا خودکشی کردند و شوگون‌سالاری کاماکورا که حدود ۱۵۰ سال رونق داشت، سرانجام با سقوط خود مواجه شد؛ بنابراین، کشور ژاپن تحت اختیار امپراتور گو-دایگو درآمد و به نظر می‌رسید که جنگ طولانی به پایان رسیده است.
به نظر می‌رسید که جنگ طولانی به پایان رسیده است. با این حال، این تنها آغاز تحول‌های بیشتر بود.
ماریا جوزفا موجیا (۱۸۱۲–۱۸۸۸) یک شاعر بولیویایی بود. او که از ۱۴ سالگی نابینا بود، یکی از اولین شاعران رمانتیک بولیوی بود و به عنوان اولین نویسنده زن این کشور پس از استقلال این کشور، شناخته می‌شود. شعرهای او به خاطر خلوص در غزلیاتش مورد ستایش قرار می‌گیرند. او اشعاری با محتوای تاریک و غم‌انگیز دارد که به همین دلیل با لقب "لا آلوندرا دل دولور" به معنی "کوره درد" شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. ماریا جوزفا کاتالینا استرادا موخیا در سال ۱۸۱۲ در سوکره از پدر و مادری به نام‌های میگل موخیا و آندره آ استرادا متولد شد.
به نام‌های میگل موخیا و آندره آ استرادا متولد شد. او در طول جنگ استقلال بولیوی که بین سال‌های ۱۸۰۹ تا ۱۸۲۵ در جریان بود، بزرگ شد و بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند خانواده محسوب می‌شد. تحصیلات اولیه او شامل یادگیری ادبیات کلاسیک اسپانیایی و بررسی و خواندن نوشته‌های پدرو کالدرون بود. پس از مرگ پدرش، او در سن ۱۴ سالگی نابینا شد. او بعداً تحت عمل جراحی چشم قرار گرفت، اما فایده‌ای نداشت. برادرش آگوستوس بعدازظهرها را صرف خواندن آثار مذهبی و ادبی برای او می‌کرد. برادرش همچنین برای او نامه می‌نوشت و شعرهایش را رونویسی
همچنین برای او نامه می‌نوشت و شعرهایش را رونویسی می‌کرد. اگرچه برادرش به او قول داده بود که آثارش را مخفی نگه دارد، اما شعر "لا سیگا" (زن نابینا) را به یکی از دوستانش نشان داد. سپس در سال ۱۸۵۰ این شعر در روزنامه "Eco de la Opinión" منتشر شد و به یکی از مشهورترین اشعار موجیا تبدیل شد. به گفته گابریل رنه مورنو، پس از این اتفاق، او در یک مسابقه ملی برای نوشتن کتیبه‌ای برای مقبره سیمون بولیوار شرکت کرد. موجیا پس از مرگ آگوستوس در سال ۱۸۵۴ دچار افسردگی شد. مادر و دو برادر دیگرش نیز فوت کردند. او برای مدتی سرودن
دو برادر دیگرش نیز فوت کردند. او برای مدتی سرودن شعر را متوقف کرد تا اینکه برادرزاده‌اش ریکاردو موخیا نقش رونویس و منشر کننده شعرهای او را بر عهده گرفت. برادرزاده‌اش بعدها به ماهیت بداهه نوازی اشعار او اشاره کرد و گفت که آن شعرها هرگز اصلاح یا تصحیح نمی‌شدند. موجیا در ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۸ در سوکره درگذشت. آثار. موجیا بیش از ۳۲۰ شعر سروده و یک رمان نیز نوشته است. او آثار ایتالیایی و فرانسوی را ترجمه می‌کرد. از جمله آثار ترجمه‌ای او، آثاری از آلفونس دو لامارتین و ویکتور هوگو بودند. نوشته‌های او در مجلات و
و ویکتور هوگو بودند. نوشته‌های او در مجلات و روزنامه‌هایی مانند "ال کروزادو" چاپ می‌شدند. او را اولین زن نویسنده بولیوی پس از استقلال آن کشور می‌دانند و یکی از اولین شاعران رمانتیک این کشور نیز محسوب می‌شد. او در کنار شاعرانی چون نستور گالیندو، ریکاردو خوزه بوستامانته و مانوئل خوزه تووار، پایه رمانتیسم بولیوی را تشکیل دادند. سبک شخصی و غم‌انگیز شعر موجیا از نابینایی خود او نشأت می‌گرفت. ابیات مالیخولیایی او بدبینی عمیقی را نشان می‌دهند و به دلیل ویژگی تراژیک شعرش، از او به عنوان "la Alondra del dolor"
شعرش، از او به عنوان "la Alondra del dolor" ("کوره درد") یاد می‌شود. انریکه فینو، در "تاریخ ادبیات بولیویانا"، کار او را آغشته به صداقتی عمیق و سادگی جذابی از فرم توصیف کرد. مارسلینو منندز و پلایو، منتقد ادبی اسپانیایی، در ستایش شعرهای او "Arbol de la esperanza" را نوشت که بیان می‌کند که اشعار او بیش از هر چیز دیگری در "پارناسو بولیویانو" صمیمیت و احساس غنایی دارند. مجموعه آثار او توسط گوستاوو جوردان ریوس در سال ۲۰۰۹ در کتاب "María Josefa Mujía: Obra Completa" جمع‌آوری شدند.
مردان امن فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جان هامبورگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون سم راکول، استیو زان، هاروی فایراستین، مایکل لانر و پل جیاماتی ایفای نقش کرده‌اند.
خاندان جمل اللیل ، خاندانی است که در حال حاضر بر ایالت پرلیس در مالزی حکمرانی می کند. بعد از اینکه سلطان‌ کداح، سلطان احمد تاج الدین دوم موافقت خود را به خانواده جمل اللیل مبنی بر جدایی پرلیس از کداح، وفق اینکه خانواده جمل اللیل حاکمان موروثی آن باشند، اعلام کرد این سلسله حکمرانی با ایجاد ایالت پرلیس به عنوان سلطان نشین در سال ۱۸۴۳ شکل گرفت. قبل از اینکه خاندان جمل اللیل به عنوان راجا پرلیس بر مسند قدرت قرار بگیرند، برجسته‌ترین عنوان در پرلیس، راجا مودا یا یانگ دی‌پرتوان مودا پرلیس و کداح (ولیعهد پرلیس و
یانگ دی‌پرتوان مودا پرلیس و کداح (ولیعهد پرلیس و کداح) بود که عنوانی مشابه با شاهزاده ولز در بریتانیا است. سلطان ضیاءالدین دوم که کوتا ایندیرا کایانگان را به عنوان مرکر حکمرانی خود قرار داد، دارای عنوان راجا مودا پرلیس و کداح گردید. او بعد از اینکه طبق معاهده ای استان ولزلی را در اختیار بریتانیا گذاشت، به این عنوان مفتخر شد.
۱۳ ماه فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی الکساندر راکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر بیلز، الیزابت براکو، استیو بوشمی، پیتر دینکلیج، سم راکول، پیتر استورماره، درل میچل، کارین پارسونز، دیوید پرووال، روز رولینز، پروییت تیلور وینس، متیو سوسمن و لستر اسپیت ایفای نقش کرده‌اند. عنوان فیلم اشاره ای به گفته مادر یکی از شخصیت‌های فیلم است که به او گفته است اگر شب‌های ماه کامل عجیب است، پس «این باید شب سیزده ماه باشد»."
سلیمان آسانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال فینیکس رایزینگ و باشگاه فوتبال تی‌پی مازمبه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال بورکینافاسو و غنا بازی کرده است.
استفان عزیز کی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد ساحل عاج اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اومانیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
سدریک بادولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
ویلفرد بالیما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو، بازی کرده است.
قلعه کامی-آکاساکا ، یک قلعه ژاپنی در دوره کاماکورا در دهکده چیهایاآکاساکا، اوساکا در استان اوساکا در ژاپن بود. به صحنه اصلی شورش گنکو تبدیل شد. پس از اینکه کوسونوکی ماساشیگه در سال ۱۳۳۲ دوباره ارتش خود را بالا برد، این قلعه نوساز به یکی از قلعه‌های خاندان کوسونوکی تبدیل شد و با ارتش شوگون جنگید. در نبرد محاصره کامیاکاساکا، که در ۸ مارس ۱۳۳۳ رخ داد، فرمانده نیروهای شوگون هیرانو نیودو و کوسونوکی ماساکی (برادر کوچکتر کوسونوکی ماساشیگه) با آسو هاروتو از کاماکورا شوگون - با ناگاکی چیکامیتسو و دیگران نبرد کردند.
شوگون - با ناگاکی چیکامیتسو و دیگران نبرد کردند. اگرچه قلعه کامی-آکاساکا در تاریخ ۱۷ مارس ۱۳۳۳ سقوط کرد، اما برای ارتش شوگون آسیب زیادی به همراه داشت، و همراه با نبرد قلعه چیهایا که در قلعه چیهایا رخ داد، کمک زیادی به پیروزی امپراتور گودایگو در جنگ گنکو کرد.
نارسیس بامبارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیورسیتاتیا کلوژ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مویس بامبارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اف‌اس‌وی فرانکفورت، باشگاه فوتبال یان رگنسبورگ، و باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
وند-پانگا بامبارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
قلعه چیهایا ، یک قلعه ژاپنی در دوره کاماکورا در استان اوساکا بود.
هارونا باموگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
لوران بانادی () بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
کوه سنجو ، کوهی در شهر کوتوئورا، توتوری، استان توتوری، ژاپن است. تاریخ. گفته می‌شود که کوه سنجو به عنوان یک مکان کوهستانی مقدس در دوران وادو توسط آکای شونین یا چیشاکو شونین به عنوان معبد چیشاکوجی تأسیس شده است. در آغاز دوره نانبوکوچو، امپراتور گو-دایگو که از جزایر اوکی فرار کرده بود، توسط ناوا ناگاتوشی، خاندان قدرتمند خاندان هوکی مورد استقبال قرار گرفت و قصری در کوه فوناکامی ساخت. این یک میدان نبرد قدیمی است که در آن نبرد شدید (نبرد کوه سنجو ) بین طرف امپراتور گو-دایگو، ناوا ناگاتوشی، و طرف کاماکورا شوگون
گو-دایگو، ناوا ناگاتوشی، و طرف کاماکورا شوگون سالاری، ساساکی کیوتاکا ، درگرفت. یک بنای مقدس در کاماگاهارا در نزدیکی قله کوه وجود دارد. در سال ۱۹۳۲ به عنوان یک مکان تاریخی ملی تعیین شد (شوا ۷). در فوریه ۱۳۳۳، امپراتور گو-دایگو مخفیانه از جزایر اوکی گریخت، در حالی که شوگون‌سالاری کاماکورا در تصرف قلعه چیهایا مشکل داشتند. سپس در کوه سنجو در ولایت هوکی (استان توتوری غربی امروزی) پناه گرفت و فرمان برای احضار سامورایی‌ها از سراسر ژاپن صادر کرد. در نتیجه سامورایی‌هایی که از شوگون‌سالاری کاماکورا ناراضی بودند و
که از شوگون‌سالاری کاماکورا ناراضی بودند و کسانی که منتظر تغییر اوضاع بودند در اطراف امپراتور گو-دایگو جمع شدند. در همان زمان آکیماتسو نوریمارو و که قدرتش افزایش یافته بود به کیوتو لشکر کشید و ارتش سرنگون‌کننده شوگون‌سالاری نیز در نبرد در شیکوکو پیشروی می‌کرد. سپس، شوگون‌سالاری اخبار تکان دهنده‌ای را دریافت کرد. گفته می‌شد که «آشیکاگا تاکائوجی» که به کوه سنجو فرستاده شد تا امپراتور گودایگو را تحت سلطه خود درآورد، خیانت کرده و به سمت روکوهارا (کیوتو) در حال حرکت است. روکوهارا به سرعت دفاع خود را محکم کرد و
حرکت است. روکوهارا به سرعت دفاع خود را محکم کرد و برای حمله آماده شد.
عبدل باندائوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مینسک و باشگاه ورزشی تروفنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
آرنو بانده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
حسن بانده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ابراهیم بانسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال هلسینگبورگس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
شرلی جوآن چاپل (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۳۴ – درگذشته ۲۲ مه ۲۰۱۳) اولین جراح پلاستیک و دست زن نیوزیلندی بود. جوآن یک عکاس و نویسنده نیز بود. اوایل زندگی و تحصیلات. جوآن فرزند سوم از پنج فرزند کینگزلی و وینیفرد چاپل بود. چاپل و خواهر و برادرهایش در مدرسه ابتدایی ته ماتای در خلیج پلنتی، جایی که کینگزلی چاپل مدیر مدرسه آنجا بود، تحصیل کردند. پدر جوآن پسر عموی موریس گی بود. جوآن به دبیرستان "ته پوکه" و مدرسه گرامر دخترانه "اپسوم" رفت و تحصیلات خود را در این مدارس ادامه داد. او قبل از قبولی در دانشکده پزشکی در دانشگاه
داد. او قبل از قبولی در دانشکده پزشکی در دانشگاه اوتاگو یک سال را در دانشگاه اوکلند مشغول به تحصیل بود. چاپل در سال ۱۹۵۷ موفق شد جایزه استنلی ویلسون را دریافت کند. او یکی از ۹ فارغ‌التحصیل زن در میان بیش از ۹۰ دانشجوی دیگر بود. حرفه. جوآن چاپل برای تکمیل تحصیلات جراحی عمومی خود به اوکلند رفت و در سال ۱۹۶۳ در کالج جراحان سلطنتی استرالیا مدرک جراحی عمومی خود را دریافت کرد. او دومین زن در نیوزیلند بود که مدرک تخصصی جراحی را به دست آورد. او پس از ژان سندل که در سال ۱۹۴۷ مدرک جراحی عمومی خود را دریافت کرده بود،
سال ۱۹۴۷ مدرک جراحی عمومی خود را دریافت کرده بود، دومین زن جراح عمومی در نیوزیلند محسوب می‌شد. چاپل برای تحصیلات تکمیلی به خارج از کشور سفر کرد و از کشورهای استرالیا، بریتانیا و روسیه دیدن کرد. او با جراح دست "پل برند" در هند دیدار کرد و سپس به ایالات متحده سفر کرد، اگرچه که این سفر به دلیل اتهام فعالیت‌های ضد آمریکایی کوتاه شد و چاپل مجبور به ترک آمریکا شد. چاپل در بازگشت به نیوزیلندی در دهه ۱۹۶۰، مسئول بخش جراحی پلاستیک در بیمارستان میدلمور شد و با ویلیام ماکسول همکاری می‌کرد. چاپل به‌عنوان تنها جراح زن،
ماکسول همکاری می‌کرد. چاپل به‌عنوان تنها جراح زن، نتوانست در جلسات منظم انجمن جراحی، که در باشگاه مردانه برگزار می‌شد، شرکت کند. شرایط او به عنوان یک جراح زن زمانی بدتر شد که او در سال ۱۹۷۲ یک مادر مجرد شد. او از مرخصی زایمان محروم شد و از سمت خود برکنار شد، که باعث جنجال بسیاری در اذهان عمومی شد. چاپل بعداً به یک سمت پاره وقت در بخش حوادث و اورژانس بیمارستان اوکلند منصوب شد. چاپل تکنیک‌هایی را تمرین می‌کرد که در آن زمان غیرمتعارف تلقی می‌شدند. به‌طور خاص، او اهمیت دست زدن به بافت‌ها، نقش هموستاز، حفظ