payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فارغ التحصیلی مردود شده است. با این حال، او متوجه می‌شود که هنوز یک فرصت بعید باقی مانده است: پیوستن به نیروی پلیس. به عنوان یک افسر پلیس، او با مامادو، یک مرد سیاه‌پوست، و هنری، آسیایی، متحد می‌شود و با هم، باید یک قاتل زنجیره‌ای را که هر جمعه در خانه‌شان حمله می‌کند، سرنگون کنند.
سیاه‌گرایی صنعتی یا ملانیسم صنعتی () یک اثر فرگشت است که در چندین بندپایان برجسته است، جایی که رنگدانه تیره (سیاه‌گرایی) در محیطی متأثر از آلودگی صنعتی، از جمله مصرف رسوبات گاز و دوده تیره گوگرد دی‌اکسید فرگشت یافته است. گوگرد دی‌اکسید گلسنگ‌ها را از بین می‌برد، پوست درخت را خالی می‌گذارد، جایی که توسط گلسنگ طرح‌ریزی می‌شدند، با دوده پوست و سایر سطوح را تیره می‌کند. افراد دارای رنگدانه تیره‌تر در آن نواحی سازگاری بیشتری دارند زیرا استتار آنها با پس‌زمینه آلوده بهتر مطابقت دارد؛ بنابراین انتخاب طبیعی آنها را
بهتر مطابقت دارد؛ بنابراین انتخاب طبیعی آنها را ترجیح می‌دهد. این تغییر که به‌طور گسترده توسط برنارد کتل ول مورد مطالعه قرار گرفته است، یک نمونه آموزشی رایج در تقابل آفرینش‌گرایی و فرگشت در آموزش عمومی و ارائه شواهدی برای انتخاب طبیعی است. نتایج کتل ول توسط جانورشناسان، خلاقیت‌گرا و روزنامه‌نگار جودیت هوپر به چالش کشیده شده است، اما محققان بعدی یافته‌های کتل ول را تأیید کردند.
گرهارت بولت (؛ ؛ – ) یکی از افسران نیروی زمینی آلمان بود که خاطرات شغلی و تجربیات خود را در خلال جنگ جهانی دوم به رشتهٔ تحریر درآورد. خلاصۀ زندگی حرفه‌ای. بولت در ۴ اوت ۱۹۴۳ به دلیل شجاعتِ بسیار، نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. او یک ستوان ارشد (Oberleutnant) در لشکر پنجاه و هشتم پیاده‌نظام در جبهه شرقی و مدتی نیز افسر سواره‌نظام بود. بولت در ماه‌های آخر جنگ جهانی دوم، به ادارهٔ اطلاعات نظامی راینهارت گیلن منتقل شد. او در فورربونکر آدولف هیتلر مستقر بود که در زیر ساختمان صدارت عظمای رایش در برلین
بود که در زیر ساختمان صدارت عظمای رایش در برلین قرار داشت. او به مافوقش ژنرال هانس کربس گزارش می‌داد و یک جلسه توجیهی روزانه با هیتلر، نظامیان بلندپایه و نزدیک‌ترین همکارانش - به ویژه مارتین بورمان، هرمان گورینگ و یوزف گوبلس داشت. بولت فرصتی منحصر به فرد داشت تا اعضای برجسته و سلسله مراتب آنان را در طول نبرد برلین از نزدیک مشاهده کند. پس از جنگ، وی دربارهٔ تجربیات خود در آخرین برلین تحت کنترل نازی‌ها نوشت. توصیف بولت از جو حاکم، ابتدا در دفتر نیمه‌ویرانِ صدارت عظمای رایش و سپس در محیط فورربونکر، تصور
صدارت عظمای رایش و سپس در محیط فورربونکر، تصور وحشتناکی از ویرانی و فروپاشی کل سیستم نازی را نقل می‌کند. سرانجام. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، ارتباطات صدارت عظمای رایش قطع شد، نیروهای شوروی در حال نزدیک شدن بودند و بسیاری به خودکشی هیتلر را پیش‌بینی می‌کردند و کنجکاو بودند که در آینده چه پیش خواهد آمد. دوست بولد، برنت فون فرایتاگ-لورینگهوفن، اجازه خروج آنها را از دفتر صدارت رایش گرفته بود. آن شب، بولد به همراه فون فرایتاگ-لورینگهوفن و دستیار ویلهلم بورگدورف، سرهنگ دوم رودلف وایس، فورربونکر را ترک کردند. این افراد
دوم رودلف وایس، فورربونکر را ترک کردند. این افراد وظیفه داشتند خود را به ارتش دوازدهم (ورماخت) ژنرال والتر ونک برسانند و برای دفاع از برلین درخواست کمک کنند. وایس از دو همراه خود جدا و کمی بعد اسیر شد. او پنج سال اسارت را در اردوگاه اسرای جنگی شوروی در لهستان تحمل کرد. شب‌هنگام که بولت و برنت فون فرایتاگ-لورینگهوفن در گودالی در یک جنگل پنهان شده بودند، بولت سعی کرد با مصرف بیش از حد مرفین خودکشی کرد. فون لورینگهوفن او را وادار کرد که مرفین را قی کرده و بالا بیاورد و بدین ترتیب جانش را نجات داد. در ۱۲ مه،
بیاورد و بدین ترتیب جانش را نجات داد. در ۱۲ مه، پس از چندین رویارویی نزدیک با سربازان شوروی، این دو دوست از هم جدا شدند. بولد به سمت شمال و لوبک رفت و فون لورینگهوفن به سمت لایپزیگ رفت تا به همسر و پسرش بپیوندد. بولد موفق شد خود را به خانواده‌اش در لوبک برساند. در آنجا بود که وی توسط سربازان انگلیسی دستگیر و به بازداشتگاه اسرای جنگی فرستاده شد. مناقشه. ادعا شده‌است که بولت احتمالاً در آخرین روزهای فعالیت هیتلر در فورربونکر حضور نداشته‌است. نویسنده‌ای به نام مِـیو موس در مجلهٔ تایم گزارش نمود که بولت «آخرین
مِـیو موس در مجلهٔ تایم گزارش نمود که بولت «آخرین روزهای زندگی هیتلر را، از منابع منتشرشدهٔ موجود "ساخته"، چرا که خودش در آنجا نبوده است». با این حال، منابع دیگر بیان کرده‌اند که بولت در فورربونکر حضور داشته‌است. پس از جنگ. گرهارت بولت پس از پایان جنگ به نویسندگی روی آورد و کتاب دیگری تحت عنوان «"واپسین روزهای هیتلر: روایتی از شاهدان عینی"» نگاشت که به انگلیسی ترجمه شد و دستمایه ساخت فیلم‌های "" و سقوط بود.
امنیت اقتصادی یا امنیت مالی وضعیت داشتن درآمد پایدار یا سایر منابع برای حمایت از یک استاندارد زندگی در حال حاضر و در آیندهٔ قابل پیش‌بینی است. این مفهوم شامل اینها می‌شود: امنیت مالی بیشتر به مدیریت پول و پس‌انداز فردی و خانوادگی اشاره دارد. امنیت اقتصادی شامل تأثیر گسترده‌تر سطح تولید جامعه و حمایت پولی از شهروندان غیر شاغل است. امنیت اقتصادی ملی. در چارچوب سیاست داخلی و روابط بین‌الملل، امنیت اقتصادی ملی عبارت است از توانایی یک کشور برای پیروی از سیاست‌های انتخابی خود برای توسعه اقتصاد ملی به نحو مطلوب.
انتخابی خود برای توسعه اقتصاد ملی به نحو مطلوب. از لحاظ تاریخی، تسخیر کشورها، فاتحان را از طریق غارت، دسترسی به منابع جدید و تجارت گسترده از طریق کنترل اقتصاد کشورهای تسخیر شده ثروتمند کرده‌است. سیستم پیچیده تجارت بین‌الملل امروزی با توافقات چند ملیتی و وابستگی متقابل مشخص می‌شود. در دسترس بودن منابع طبیعی و ظرفیت تولید و توزیع در این سیستم ضروری است و بسیاری از کارشناسان امنیت اقتصادی را به اندازه سیاست نظامی مهم می‌دانند. امنیت اقتصادی به عنوان یک عامل تعیین‌کننده کلیدی روابط بین‌الملل به ویژه در
عامل تعیین‌کننده کلیدی روابط بین‌الملل به ویژه در ژئوپلیتیک نفت در سیاست خارجی آمریکا پس از بحران نفتی ۱۹۷۳ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مطرح شده‌است.
کوپا اینترامریکانا ۱۹۹۰ سیزدهمین نسخه کوپا اینترامریکانا بود که بین باشگاه آمریکا، قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۹۰ و باشگاه الیمپیا، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۹۰ در یک فینال رفت و برگشت برگزار شد. بازی رفت در ورزشگاه دیفنسورز دل چاکو در آسونسیون برگزار شد که در آن هر دو تیم ۱–۱ مساوی کردند. بازی برگشت در ورزشگاه آزتکا در مکزیکوسیتی برگزار شد، جایی که آمریکا با نتیجه ۲–۱ الیمپیا را شکست داد و دومین جام خود را در کوپا اینترامریکانا برد. در طول مسابقه، کارلوس میلوک، سرمربی تیم آمریکا، برای ضرب و شتم بازیکن
میلوک، سرمربی تیم آمریکا، برای ضرب و شتم بازیکن الیمپیا، فرمین بالبوئنا، به میدان دوید، که باعث شد سایر بازیکنان الیمیپا به سمت میلوک رفته و با او درگیر شدند. برای آن حوادث، مسابقه به مدت ۱۵ دقیقه قطع شد. در نتیجه شورش، آمریکا میلوک را اخراج کرد، در حالی که کونکاکاف او را با یک سال تعلیق مجازات کرد.
کلیسای یحیی تعمیددهنده مارتاکرت () () یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر مارتاکرت، جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۸۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است. این کلیسا بین سال‌های ۱۲۱۶ و ۱۲۳۸ میلادی به دستور "واختانگیان"، حاکم ارمنی استان "خاچن" آرتساخ بنا شده‌است و به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، یکی از نمونه‌های بی‌نظیر معماری ارمنی محسوب می‌شود. "آناتولی یاکوبسون"، کارشناس هنر قرون وسطی، این صومعه را "دائرةالمعارف هنر ارمنی در سده سیزدهم
صومعه را "دائرةالمعارف هنر ارمنی در سده سیزدهم میلادی" نامیده‌است.
شهرستان معمولان یکی از شهرستان‌های استان لرستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر معمولان است. این شهرستان در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۴۰۱ از شهرستان پلدختر جدا شد و مستقل گردید. مردم. مردم این شهرستان لر هستند و به زبان لری سخن می‌گویند. موقعیت جغرافیایی. شهرستان معمولان از شمال با شهرستان چگنی، از شمال شرقی تا شرق با شهرستان خرم‌آباد، از غرب با شهرستان کوهدشت و از جنوب با شهرستان پلدختر همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان معمولان دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن
زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان معمولان برابر با ۲۱٬۳۷۲ نفر بوده‌است.
گرهارت هلموت دتلِف گراف فون شوِرین (؛ ؛ – ) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های زرهی مختلفی را در ورماخت فرماندهی کرد. جنگ جهانی اول. گرهارت فون شورین سال ۱۸۹۹ در یک خانواده‌ٔ اشرافی پروسی به‌دنیا آمد. پدرش یک خدمت‌گذار مدنی در دولت ایالتی پروس بود. در سن ۱۵ سالگی وارد دانشسرای افسری در کوسلین شد و به عنوان افسر دانشجو به هنگ ۲ پیاده‌نظام محافظ در نیروی زمینی پروس پیوست. سپس به هنگ ۲ گرنادیر منتقل شد. در سنین نوجوانی چند عملیات را در هر دو خط جبهه شرقی و غربی در جنگ
چند عملیات را در هر دو خط جبهه شرقی و غربی در جنگ جهانی اول تجربه و به‌عنوان فرمانده گروهان و آجودان گردان خدمت کرد. فون شوِرین روز ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۸ در میدان نبرد مجروح شد و تا پایان جنگ در ماه نوامبر ۱۹۱۸ در بیمارستان بستری بود. او در سال ۱۹۱۸ بابت رشادت‌هایش در جنگ، نشان درجه ۱ و درجه ۲ صلیب آهنین دریافت نمود. سال‌های بین دو جنگ. فون شورین سال ۱۹۲۰ از خدمت مرخص شد. دو سال بعد را در یک شرکت تجاری در زمینه واردات قهوه در برمن و یک شرکت نفت در برلین مشغول به کارآموزی مدیریت تجاری بود. فون شورین سال ۱۹۲۲
به کارآموزی مدیریت تجاری بود. فون شورین سال ۱۹۲۲ مجدداً به عنوان یک سرباز حرفه‌ای به رایشسور پیوست و با درجه ستوان دومی در هنگ ۱ پیاده‌نظام شروع به خدمت کرد. سال ۱۹۳۱ به هنگ ۱۸ پیاده‌نظام در پادربورن ملحق شد و در ژوئن ۱۹۳۳ به درجه سروانی ترفیع یافت. فون شورین از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ در دوره ستاد کل در دانشکده نظامی پروس در برلین شرکت کرد. در همین هنگام بود که آدولف هیتلر در یک انقلاب سیاسی شبه‌نظامی قدرت را در دست گرفت و جمهوری وایمار را با تصویب قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ منحل کرد و یک «دیکتاتوری نظامی»
اختیارات ۱۹۳۳ منحل کرد و یک «دیکتاتوری نظامی» «ایدئولوژیک» را که آلمان نازی نام گرفت، برقرار ساخت که منجر به تغییرات اساسی در نظم سیاسی اروپا در سال‌های پس از جنگ جهانی شد. فون شورین ماه اکتبر ۱۸۳۸ به درجه سرگردی رسید و از اواخر دههٔ ۱۹۳۰ یکی از افسران فرماندهی عالی نیروی زمینی بود. فون شورین ماه ژانویه ۱۹۳۹، در حالی که در «بخش اطلاعات بریتانیا/ایالات متحده وزارت جنگ آلمان» در سفارت آلمان در لندن کار می‌کرد، به‌طور مخفیانه و با تصمیم شخصی، به دولت بریتانیا نزدیک شد و پیشنهاد کرد که اگر سیاست مماشات خود را
نزدیک شد و پیشنهاد کرد که اگر سیاست مماشات خود را با رایش سوم کنار بگذارد و در عوض به موضع مخالفت نظامی آشکار علیه تجاوزاتِ فزاینده رایش در اروپای مرکزی بپردازد، این رویکرد نقطه‌ای قابل اتکا و یاری‌رسان برای عناصر نظامی آلمان است که در آن زمان در فکر انجام یک کودتا علیه دولت ناسیونال سوسیالیست آدولف هیتلر بودند. در یک مهمانی شام در ماری‌لبون که توسط دریاسالار آبری اسمیت میزبانی شد، فون شورین با جیمز استوارت، نماینده دولت بریتانیا، دریاسالار جان هنری گادفری، رئیس اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا و ژنرال جیمز
رئیس اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا و ژنرال جیمز مارشال-کورنوال، مدیر کل دفاع هوایی و ساحلی بریتانیا ملاقات کرد و به آن‌ها در مورد قصد هیتلر برای تهاجم به لهستان هشدار داد. علاوه بر این، فون شورین گفت که بهترین گزینه برای منافع بریتانیا و آلمان آن است که نویل چمبرلین جای خود را به عنوان نخست‌وزیر به وینستون چرچیل بدهد. در این جلسه، فون شورین از طرح افزایش فشار به‌منظور تسهیل کودتای نظامی داخلی توسط عناصر ضد نازی ورماخت که از آن آگاه بود، پشتیبانی کرد. او گفت این کار از طریق استقرار یک اسکادران از ناوهای
گفت این کار از طریق استقرار یک اسکادران از ناوهای جنگی نیروی دریایی بریتانیا که موقعیت خصمانه‌ای را در سواحل شمالی آلمان در دریای بالتیک اتخاذ کنند و همچنین انتقال برخی هواگردهای فرماندهی بمب‌افکن‌های نیروی هوایی توسط نیروی هوایی بریتانیا به جبهه‌های پیش از نبرد در فرودگاه‌های فرانسه قابل القاست و تمایل بالقوه امپراتوری بریتانیا برای رویارویی با نازی‌ها را نشان خواهد داد. این راهبرد سیاسی-نظامی به چمبرلین ابلاغ شد اما او در آن هنگام، چنین روشی را برای مقابله با تهدید روزافزون رایش سوم به دلیل آنکه بیش از
با تهدید روزافزون رایش سوم به دلیل آنکه بیش از حد خصمانه و تهاجمی است، رد کرد. با این حال، اظهاریه‌های فون شورین با دولت بریتانیا ممکن است به ارزیابی‌های کلی آن‌ها از وقایع روز کمک کرده باشد که در آن زمان در مورد نحوه برخورد با آدولف هیتلر و تصمیم برای موضع‌گیری در مرز لهستان (به جای جبهه‌ای دیگر) در هشت ماه آتی رایزنی می‌کردند. فرانک رابرتس که یکی از مقامات بخش آلمان وزارت امور خارجه بریتانیا بود، این پیشنهاد را جدی نگرفت - علی‌رغم خطری که فون شورین برای انجام چنین اقدامی در آستانه جنگ متحمل شده بود و به
چنین اقدامی در آستانه جنگ متحمل شده بود و به منزله خیانتی بزرگ محسوب می‌شد و در حوزهٔ قضایی رایش سوم در صورت کشف، مجازات اعدام داشت- و رویکردهای فون شورین را مساله‌ای داخلی در درون فرماندهی عالی آلمان دانست و آن را رد کرد. در آوریل ۱۹۳۹ شورین به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. جنگ جهانی دوم. تلاش‌های فون شورین در لندن نتوانست از بروز جنگ جلوگیری کند و چند ماه پس از بازگشت او به آلمان در سپتامبر ۱۹۳۹ جنگ جهانی دوم آغاز شد. فون شورین به عنوان یک افسر نیروی زمینی در خط مقدم مشغول به خدمت شد و پس از آن درگیر یک
در خط مقدم مشغول به خدمت شد و پس از آن درگیر یک کارزار مبارزاتی گسترده شد که او را از نبرد در کشورهای سفلی و فرانسه به شمال آفریقا، روسیه تا آلمان و ایتالیا کشاند. او با شروع جنگ، فرماندهی گردان 1 هنگ پیاده‌نظام مکانیزه لشکر گروس‌دویچلانت را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۴۰ بخشی از تهاجم آلمان به فرانسه و شکست و تسخیر آن بود. عناصری از نیروهای تحت امر او در این یگان مرتکب دو کشتار علیه تفنگداران سنگالی ارتش فرانسه شدند که خلع‌سلاح‌شده و اسیر بودند. او همچنین تا سال ۱۹۴۱ هنگ تفنگ‌داران شماره ۸۶ و هنگ گروسدویچلند
۱۹۴۱ هنگ تفنگ‌داران شماره ۸۶ و هنگ گروسدویچلند را فرماندهی کرد. گرهارت فون شورین در حالی که روز ۷ آوریل ۱۹۴۱ با آفریکاکور بود و فرماندهی هنگ ۲۰۰ عملیات ویژه را برعهده داشت، یک نیروی کماندویی مشترک آلمان و ایتالیا را در اعماق خطوط بریتانیا در لیبی فرماندهی کرد تا واحه مخیلی را به تصرف خود درآورد و جلودار آفریکاکور در عملیات آن در شمال آفریقا به رهبری اروین رومل بود که منجر به اسارت نزدیک به ۳۰۰۰ سرباز بریتانیا شد که از آن میان سه ژنرال بودند. اواخر سال ۱۹۴۱ برای شرکت در عملیات بارباروسا به اروپا بازگشت و
برای شرکت در عملیات بارباروسا به اروپا بازگشت و فرماندهی هنگ ۷۶ پیاده‌نظام را در جبهه شرقی در تهاجم به شوروی برعهده داشت که صلیب شوالیه صلیب آهنین را در ژانویه ۱۹۴۲ برای او به ارمغان آورد. از آوریل تا مه ۱۹۴۲ برای مدت کوتاهی، فرماندهی تیپ ۲۵۴ پیاده را بر عهده داشت و سپس در اواسط سال ۱۹۴۲ به فرماندهی لشکر هشتم یگر منصوب شد. اکتبر ۱۹۴۲ به درجه سرتیپی ارتقا یافت. از نوامبر ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر شانزدهم پیاده‌نظام موتوریزه را برعهده داشت (در ژوئن ۱۹۴۳ به درجه سرلشکر ارتقا یافت) و درگیر نبرد استالینگراد شد و
سرلشکر ارتقا یافت) و درگیر نبرد استالینگراد شد و متعاقباً نشان‌های برگ‌های بلوط و همچنین شمشیرهای صلیب شوالیه را دریافت کرد. این نشان‌ها (که شخصاً توسط آدولف هیتلر در مراسمی در برگهوف در هنگام بازگشت فون شورین به آلمان اعطا شد) به دلیل هدایت لشکر در هنگام عقب‌نشینی از روسیه به او اهدا شد، در حالی که به‌طور مداوم توسط نیروهای شوروی تحت تعقیب بودند. لشکر شانزدهم پیاده‌نظام موتوریزه ماه مارس ۱۹۴۴ به فرانسه منتقل شد. این یگان از نظر نظامی هم ارتقا یافت و به لشکر صد و شانزدهم زرهی تبدیل شد. در جریان نبرد با
لشکر صد و شانزدهم زرهی تبدیل شد. در جریان نبرد با نیروهای امپراتوری آمریکایی و بریتانیایی که در سال ۱۹۴۴ وارد خاک فرانسه شده بودند، فون شورین پس از اختلاف نظر با یک مافوق به‌طور موقت از فرماندهی لشکر صد و شانزدهم زرهی برکنار شد اما پس از مدت کوتاهی دوباره به این سمت بازگشت. نبرد آخن. به دنبال پیشروی از مرز بلژیک به داخل خاک آلمان، نیروهای آمریکایی به شهر آخن نزدیک شدند، جایی که بقایای لشکر صد و شانزدهم زرهی شورین در آنجا مستقر بودند. در این هنگام، از این لشکر تنها ۶۰۰ نفر و دوازده تانک عملیاتی باقی مانده
تنها ۶۰۰ نفر و دوازده تانک عملیاتی باقی مانده بود که توپخانه هم نداشتند. فون شورین به این نتیجه رسید که نیروی‌های او قدرت حفظ شهر در برابر متفقین را ندارند و تلاش برای انجام این کار از نظر تاکتیکی منجر به تلفات جانی بیهوده و به خطر افتادن غیرنظامیان شهر می‌شود؛ شهروندانی که چندین هزار نفر از آنها هنوز در شهر مانده بودند و از این مکان که اکنون در شرف تبدیل به خط مقدم نبرد بود، تخلیه نشده بودند. او همچنین تلاش می‌کرد از تخریب معماری کهن و آثار تاریخی شهر آخن جلوگیری کند - آخن پایتختی باستانی و محل تاجگذاری
جلوگیری کند - آخن پایتختی باستانی و محل تاجگذاری پادشاهان امپراتوری مقدس روم بود - فون شورین به‌طور یک‌جانبه تصمیم گرفت که از آخن عقب‌نشینی و آن را یک شهر بی‌دفاع اعلام کند، بدون این‌که از فرماندهٔ مافوقش مجوز بگیرد، دقیقاً همان کاری که دیتریش فون شولتیتس دو هفته پیش در پاریس انجام داده بود. فون شورین بیانیه‌ای خطاب به فرمانده آمریکایی نوشت که آن را در اداره پست شهر گذاشت و او را از این تصمیم خود آگاه نمود و از او خواست که با شهروندان و افراد غیرنظامی آلمانی باقی‌مانده، رفتاری انسانی داشته باشد. هنگامی که
باقی‌مانده، رفتاری انسانی داشته باشد. هنگامی که فون شورین در حال آماده شدن برای ترک شهر بود، اطلاعاتی را از قرارگاه فرماندهی ارشد دریافت کرد که به نظر می‌رسد پیشروی آمریکایی‌ها متوقف شده‌است تا دست به آرایش نظامی جدیدی بزنند، در نتیجه حمله گسترده‌ای به آخن قریب‌الوقوع نیست و به او اطلاع دادند که نیروهای کمکی برای یاری رساندن به او و دفاع از شهر در راه است. در این لحظه، یک نیروی شناسایی آمریکایی در حومه جنوب غربی آخن ظاهر شد. فون شورین دستور ضدحمله و ممانعت از ورود به شهر را دریافت کرد و ضمن اجابت آن، به
از ورود به شهر را دریافت کرد و ضمن اجابت آن، به نیروهای تحت امر خود دستور داد تا درگیر شده و آن‌ها را عقب برانند. با توجه به تغییر سریع وضعیت، او افسری را فرستاد تا بیانیه شهر بی‌دفاع را که در اداره پست برای آمریکایی‌ها گذاشته بود، بازیابی کند اما این پیام در این زمان به دست پلیس امنیتی اس‌اس افتاده بود که تحت نظارت شخصی هیتلر در آخن فعالیت می‌کردند و برای تشدید مقاومت و جلوگیری از هرگونه نشانه‌ای از تزلزل در خط مقدم و افسران نیروی زمینی به آنجا فرستاده شده بود. با خواندن محتوای بیانیه، آن‌ها دستور دادند
بود. با خواندن محتوای بیانیه، آن‌ها دستور دادند که فون شورین فوراً از سِمَت فرماندهی خلع شود و تحت بازداشت خانگی باشد و سرهنگ گرهارت ویلک را اعزام کردند تا جانشین او در فرماندهی لشکر صد و شانزدهم زرهی شود. خط مقدم جبهه ایتالیا و تسلیم. با کمک فیلدمارشال گرت فون روندشتت و والتر مدل، فون شورین به خاطر اقداماتش در آخن تنها توبیخ کتبی شدیدی دریافت کرد. او سپس به جبهه ایتالیا اعزام شد تا فرماندهی سپاه ۷۶ زرهی را در دسامبر ۱۹۴۴ به عهده بگیرد. در آغاز آوریل ۱۹۴۵ او به درجهٔ ژنرالی نیروهای زرهی (معادل سپهبد) ارتقا
به درجهٔ ژنرالی نیروهای زرهی (معادل سپهبد) ارتقا یافت. گرهارت فون شورین در ۲۶ آوریل ۱۹۴۵ در خطر مقدم جبهه ایتالیا به اسارت نیروی زمینی بریتانیا درآمد و اسیر جنگی شد. او در اواخر سال ۱۹۴۷ از اسارت رهایی یافت. سال‌های پس از جنگ. فون شورین در مه ۱۹۵۰ به سِمَت مشاور ارشد در امور نظامی و سیاست امنیتی صدراعظم کنراد آدناور و و رئیس آژانس مخفی دولتی «دفتر شورین» (با نام رمز «مرکز خدمات خانگی») منصوب شد که مسئول بازسازی نیروی‌های مسلح آلمان غربی بود که در دوران جنگ سرد تحت اشغال آمریکا بود. با این حال، پس از صحبت
سرد تحت اشغال آمریکا بود. با این حال، پس از صحبت با مطبوعات در مورد شغل خود، از کار برکنار و تئودور بلانک در اکتبر ۱۹۵۰ جانشین او شد. فون شورین متعاقباً به عنوان مشاور سیاست نظامی برای گروه پارلمانی حزب دموکرات آزاد آلمان فعالیت داشت. فون شورین بر اساس تصمیم اولیه خود مبنی بر عقب‌نشینی از آخن در نبردهای سپتامبر ۱۹۴۴ با نامگذاری خود به عنوان «ناجی آخن» (اگرچه درگیری‌های اساسی و قابل توجهی روی داده بود) تلاش کرد تا اعتبار ضد نازی پروسی خود را در محیط سیاسی پس از جنگ آلمان غربی افزایش دهد. در واقع ویرانی‌های
از جنگ آلمان غربی افزایش دهد. در واقع ویرانی‌های شهر در نبرد بعدی آخن و پس از دستگیری و حذف او از صحنه رخ داده بود. این روایت تا حدی مورد پذیرش قرار گرفت و نشانه‌اش آن بود که به افتخار او، خیابانی به‌نامِ «خیابان گراف شورین» را به نام او کردند و در مراسمی که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۷۰ در آنجا برگزار شد، چند جایزهٔ مدنی و شهروندی به او اهدا شد. با این وجود در سال ۲۰۰۸، نام او از این خیابان پس از مخالفت‌های سیاسی محلی در شهر برداشته شد و به «خیابان کورنلیمونستر» تغییر یافت و دلیلش آن بود که در هنگام فرماندهی
تغییر یافت و دلیلش آن بود که در هنگام فرماندهی نظامی او در آخن دو پسر نوجوان در تصمیمی آنی، به جرم دزدی اعدام شدند. زندگی خصوصی. فون شورین سه بار ازدواج کرد. نخستین ازدواج با «هرتا کاننگیسر» بود. دومی با «یولیا تسولیخ»، که به تولد دو فرزند گابریل (زادهٔ اوت ۱۹۳۲) و کریستیان (زادهٔ ژانویه ۱۹۳۹) و دو نوه «الکس فون روتنبرگ» و «ماکسیمیلیان زو سین ویتگنشتاین» منجر شد. آخرین ازدواج او با «استر کلیپل» بود. شورین در سال ۱۹۸۰ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
انتخاب گروهی ، سازوکار پیشنهادی فرگشتی است که در آن انتخاب طبیعی به جای اینکه در سطح فرد یا ژن باشد، در سطح گروه عمل می‌کند. انتخاب گروهی همچنین ممکن است به عنوان انتخابی تعریف شود که در آن صفات بر اساس سازگاری (بقا و موفقیت باروری) گروه‌ها تکامل می‌یابند یا از نظر ریاضی به عنوان انتخابی که در آن سازگاری کلی گروه بالاتر یا کمتر از میانگین ارزش‌های سازگاری اعضای فردی است. معمولاً گروه مورد انتخاب یک واحد اجتماعی منسجم کوچک است و تعاملات اعضا یکسان است. طبیعت نوع دوستانه نمونه‌هایی از رفتارهایی که به نظر
نوع دوستانه نمونه‌هایی از رفتارهایی که به نظر می‌رسد بر انتخاب گروه تأثیر می‌گذارند عبارتند از شکار مشارکتی، مانند شیرها و سایر گوشتخواران اجتماعی. پرورش تعاونی کودکان، مانند فیل‌ها؛ و سیستم‌های هشدار درنده، مانند آنهایی که توسط سگ‌های دشتی و سنجاب‌های زمینی استفاده می‌شود. مطالعه انتخاب گروهی نقش مهمی در اطلاع‌رسانی سایر نظریه‌های انتخاب ایفا کرده و اهمیت رفتارهای نوع دوستانه مشاهده شده در حیوانات از جمله انسان را روشن کرده‌است. با این حال، از زمان معرفی آن در قرن نوزدهم توسط طبیعت‌شناس بریتانیایی، چارلز
در قرن نوزدهم توسط طبیعت‌شناس بریتانیایی، چارلز داروین بحث‌برانگیز بوده‌است. اغلب، رفتارهای ایثارگرانه سازگاری افراد انجام دهنده را به خطر می‌اندازد و احتمالاً شانس آنها را برای به جا گذاشتن فرزندان کاهش می‌دهد. داروین متوجه شد که این مسئله برای نظریه انتخاب طبیعی او مشکلی ایجاد می‌کند، که برای آن تولد و بقای فرزندان عامل تعیین‌کننده حیاتی موفقیت فرگشتی است. چارلز داروین نوشته‌است هنگامی که دو قبیله از انسان‌های بدوی که در منطقهٔ واحدی زندگی می‌کنند با هم به رقابت بپردازند، اگر یکی از آن دو قبیله (به فرض
به رقابت بپردازند، اگر یکی از آن دو قبیله (به فرض برابری دیگر شرایط) تعداد بیشتری از اعضای شجاع، همدل و معتقد داشته باشد که همیشه در هنگام خطر آمادهٔ هشدار دادن به همگنان‌شان و دفاع از همدیگر باشند، بی‌شک امرش بهتر پیش می‌رود و بر دیگران غلبه می‌کند… مردمان خودخواه و مرافعه‌گر همبستگی ندارند، و بدون همبستگی، هیچ کاری پیش نمی‌رود. قبیله‌ای که ویژگی‌های بالا را در بالاترین درجه داشته باشد، کارش بهتر پیش می‌رود و بر دیگر قبایل برتری خواهد یافت؛ اما با نظر به کل تاریخ، با گذر زمان، این قبیله هم به نوبهٔ خود
کل تاریخ، با گذر زمان، این قبیله هم به نوبهٔ خود مغلوب قبیله‌های دیگری می‌شود که اعضایش وفاداری گروهی بیشتری دارند. در ایده داروین صراحتاً انتخاب گروهی به این معنا نبود که گروه‌های پیروز تخم خود را در گروه‌های مغلوب می‌پاشند، چنان‌که بتوان بسامد این تخم پراکنی را در فرا-جمعیت گروه‌ها محاسبه کرد. اشارهٔ داروین به قبایلی است که به سبب همکاری دگرخواهانه در میان اعضا، جمعیت افرادشان فزونی می‌یابد. مدل داروین مانند مدل افزایش شمار سنجاب‌های خاکستری در بریتانیا، به بهای کاهش سنجاب‌های قرمز است: مقصود او یک
به بهای کاهش سنجاب‌های قرمز است: مقصود او یک جایگزینی اکولوژیک است نه انتخاب گروهی واقعی. در اوایل سدۀ بیستم، مشاهدات داروین از رفتار گروهی توسط دیگران در مطالعاتی که بر تکامل صفات و رفتارهای فیزیکی خاصی که به نظر می‌رسد برای گروه‌های اجتماعی مفید است، مورد بررسی قرار گرفت. اما در اواسط آن قرن، به دنبال ظهور نئوداروینیسم، که در آن نظریه انتخاب طبیعی داروین با ژنتیک (سنتز تکاملی مدرن) ترکیب شد، این ایده که انتخاب بر روی گروه‌ها عمل می‌کند تا حد زیادی رد شد. بسیاری از زیست‌شناسان فرگشتی موافق بودند که
شد. بسیاری از زیست‌شناسان فرگشتی موافق بودند که سازگاری از طریق انتخاب در سطح فرد و ژن پیامد بیشتری نسبت به انتخاب در سطح گروه دارد. در دههٔ ۱۹۶۰ عموماً توافق بر این بود که این مورد حتی دربارهٔ حشرات اجتماعی مانند زنبورهای عسل نیز صدق می‌کند، که انتخاب خویشاوندان را تشویق می‌کند، زیرا کارگران ارتباط نزدیکی با هم دارند. در دهه ۱۹۶۰، انتخاب گروه با انتشار کتاب "پراکندگی جانوران در رابطه با رفتار اجتماعی" (۱۹۶۲) دوباره ظاهر شد. این کتاب اثر جانورشناس بریتانیایی وی سی وین-ادواردز است. وین ادواردز استدلال کرد
وی سی وین-ادواردز است. وین ادواردز استدلال کرد که تبعیت فردی از منافع خودخواهانه برای ارتقای رفاه گروهی را نمی‌توان با انتخاب فردی توضیح داد. او معتقد بود که این امر مخصوصاً برای رفتارهای نوع دوستانه مانند پرورش تعاونی که پراکندگی افراد کمک کننده را محدود می‌کند و به‌طور بالقوه موفقیت باروری آنها را محدود می‌کند، صادق است. به گفته وین-ادواردز، این محدودیت در نهایت به این معنی است که انتخاب گروه برای کنترل جمعیت عمل می‌کند و با تأثیرگذاری بر فرگشت نرخ تولیدمثل گونه‌ها، از آنها در برابر رشد بیش از حد محافظت
گونه‌ها، از آنها در برابر رشد بیش از حد محافظت می‌کند. با این حال، ایده وین ادواردز با ایده‌های نوظهور مرتبط با سنتز نئوداروین در تضاد بود و بسیاری از نمونه‌های او بر اساس افراد یا گروه‌های غیر منسجم انتخاب شده بود. ایده او توسط طرفداران مختلف انتخاب فردی و انتخاب ژن مورد حمله قرار گرفت، از جمله پرنده‌شناس بریتانیایی دیوید لک، زیست‌شناس فرگشتی آمریکایی جورج سی ویلیامز و زیست‌شناس فرگشتی بریتانیایی ریچارد داوکینز. با این حال، چندین دهه بعد، انتخاب گروهی علاقه دوباره ای به تفکر فرگشتی پیدا کرد - یعنی به
علاقه دوباره ای به تفکر فرگشتی پیدا کرد - یعنی به عنوان عاملی در انتخاب چندسطحی، این ایده که نوع‌دوست‌ترین گروه‌ها در یک جمعیت از بیشترین موفقیت باروری برخوردار هستند و در نتیجه به فرگشت نوع‌دوستی در جمعیت دامن می‌زند. در سال ۲۰۱۰، مارتین نواک، سی.ای. تارنیتا و ادوارد ویلسون در مورد انتخاب چند سطحی، از جمله انتخاب گروه، بحث کردند تا آنچه را که به عنوان نقص در قدرت توضیحی سازگاری فراگیر می‌دیدند، اصلاح کنند. پاسخی از ۱۳۷ زیست‌شناس فرگشتی دیگر استدلال می‌کند که «استدلال‌های آنها بر اساس درک نادرست نظریه