payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود و در مسابقات قهرمانی بوکس بزرگسالان اتحادیه ورزشکاران آماتور در آوریل ۱۹۲۹، در ردهٔ میان‌وزن (۱۶۰ پوند) پس از جو بان به مقام دوم رسید. برادرانش، رالف دبلیو و هارولد اس نیز از فارغ‌التحصیلان دانشگاه نبراسکا-لینکلن بودند و رالف دبلیو فارغ‌التحصیل دانشکدهٔ حقوق و وکیلی در اوماها بود. آدامز در آوریل ۱۹۳۲ به عنوان افسر پیاده‌نظام در جنگ جهانی دوم نام‌نویسی کرد و همزمان با دادرسی دادگاه نظامی در پایگاه کمپ نایت در اوکلند، ایالت کالیفرنیا به درجهٔ سروانی ارتقا یافت. رالف و هارولد نیز در جنگ خدمت کردند. آدامز
یافت. رالف و هارولد نیز در جنگ خدمت کردند. آدامز به کالیفرنیا بازگشت و در حوزهٔ قوانین املاک و مستغلات تخصص گرفت. او در کالیفرنیا همچنان حامی حزب جمهوری‌خواه بود و در انتخابات فرمانداری رونالد ریگان مشارکت داشت. با این حال، او اظهار کرده که در انتخابات ریاست‌جمهوری، به جای ریگان به جیمی کارتر رأی داده‌است. قانون. آدامز در بدو امر، وکیل جنایی بود و گهگاه در پرونده‌های حقوق مدنی مشارکت می‌کرد. در یک مورد، او از رستورانی که از ارائهٔ خدمات به او و همسرش خودداری کرده بود، شکایت کرد. زمانی که پلیس آمد و اظهار
کرده بود، شکایت کرد. زمانی که پلیس آمد و اظهار داشت که طبق قانون، آنها باید به آدامز خدمات دهند، رستوران، همبرگری شور که «غیرقابل خوردن» بود را به آنها داد. پلیس در بدو امر به آدامز گفت که آنها فرم دادخواهی حقوق مدنی ندارند، از این رو، او مجبور شد که خودش فرم را تایپ کند. در نهایت، پرونده به دادگاه رفت و قاضی لستر پالمر، رستوران را مقصر اعلام و جریمه‌ای ۴۰ دلاری صادر کرد. زمانی که رستوران موافقت کرد که سیاست کاری خود را تغییر دهد، شکایت و جریمه باطل شدند. در حادثه‌ای دیگر، آدامز به دلیل امتناع از رفتن به
در حادثه‌ای دیگر، آدامز به دلیل امتناع از رفتن به قسمت سیاه‌پوستان در لژ یک سینما دستگیر شد. زمانی که آدامز به پاسگاه پلیس رسید، رئیس پلیس (رابرت سماردیک) آدامز را آزاد و افسر را توبیخ کرد. آدامز همچنین عضو فعال انجمن ملی برای پیشرفت رنگین‌پوستان بود. او در اواخر زندگیش، به عنوان وکیل املاک مشغول به کار بود. آدامز اولین وکیل سیاه‌پوست از نسل دوم در نبراسکا بود و کمتر از دو سال پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکدهٔ حقوق، پرونده‌ای را در ستره دادگاه عالی نبراسکا به دست گرفت. فعالیت سیاسی. اولین مبارزهٔ انتخاباتی
دست گرفت. فعالیت سیاسی. اولین مبارزهٔ انتخاباتی جان آدامز جونیور مربوط به مجلس قانونگذاری ایالتی در سال ۱۹۳۲ بود که در برابر کاندید دموکرات، ادوارد جی دوگان، در ناحیهٔ دهم نامزد شد (آدامز با ۱۴۰۲ رأی از دوگان با ۲۵۹۴ رأی شکست خورد). در سال ۱۹۳۴، آدامز در انتخابات ناحیهٔ نهم در برابر دموکرات وقت، جانی اوون، و مأمور پلیس دن فیلیپس پیروز شد (۱۳۰۸ رأی در برابر ۱۲۰۷ و ۱۱۸۳ رأی). آدامز جانشین جانی اوون شد که در سال ۱۹۳۳، در دور نخست انتخاب شده بود. همتای پیشین جمهوری‌خواه اوون در ناحیهٔ نهم، جان اندرو سینگلتون،
اوون در ناحیهٔ نهم، جان اندرو سینگلتون، دندانپزشکی سیاه‌پوست بود که آدامز قبلاً در تشکیل سازمان سیاسی سیاهپوستان تلفیقی در مارس ۱۹۳۳ با او همکاری کرده بود. همچنین جان او وود، اندرو استوارت و هری اندرسون در شورای اجرایی این سازمان حضور داشتند. در سال ۱۹۳۶، آدامز مخالف تغییر مجلس نبراسکا به فرم تک مجلسی بود. او در ناحیهٔ نهم مجلس شورا، منطقه‌ای که محدود به خیابان کامینگ، خیابان پرت، خیابان ۴۲ و رودخانهٔ میزوری بود، خدمت کرد. ناحیهٔ جدید او، یعنی ناحیهٔ پنجم در شورای تک مجلسی، به سمت شمال تا خیابان‌های ایمز و
شورای تک مجلسی، به سمت شمال تا خیابان‌های ایمز و اسپرگ گسترش یافته و باعث افزایش میزان رأی دهندگان سفیدپوست شده بود. با وجود این، در انتخابات سال ۱۹۳۷، بیش از ۸۰ درصد رأی دهندگان آدامز، سفیدپوست بودند و او توانست کاندید دموکرات سفیدپوست، ادگار دی تامپسون را شکست دهد (۷۳۱۳ رأی در برابر ۶۶۸۱ رأی). آدامز در این انتخابات، مخالفتش با مالیات بر فروش و درآمد، حمایتش از انتصاب فرماندار در برابر انتخابات قضات و حمایتش از بیمهٔ بیکاری و تأمین مالی آموزشی را بیان کرد. در انتخابات مجلس قانونگذاری ۱۹۳۹، آدامز جونیور
در انتخابات مجلس قانونگذاری ۱۹۳۹، آدامز جونیور توانست با مخالفت علیه مالیات‌های جدید، هری فاستر (۵۸۰۸ رأی در برابر ۵۶۳۲ رأی) را شکست دهد. همچنین در انتخابات مجلس قانونگذاری ۱۹۴۱، آدامز جونیور توانست با مخالفت علیه مالیات‌های جدید و حمایت از اصلاحات مختلف در دولت و روند قانونگذاری، هری فاستر را شکست دهد (۸۵۱۵ رأی در برابر ۷۹۰۵ رأی). در انتخابات ۱۹۴۲، آدامز پس از بحث دربارهٔ نوسازی شیوهٔ اداری شهرستان داگلاس، از فاستر (۴۱۷۵ رأی در برابر ۳۹۵۷ رأی) شکست خورد.
پیام احمدی‌نیا (زادهٔ ۴ آبان ۱۳۵۹) بازیگر اهل ایران است. او فعالیتش را در عرصه هنر از پشت صحنه و به عنوان دستیار کارگردان آغاز کرد و تاکنون در آثار گوناگون، فیلم، سریال و تئاتر حضور داشته‌است. احمدی‌نیا اولین بار در سال ۱۳۹۲ با حضور در فیلم سینمایی" پایان خدمت" به کارگردانی حمید زرگرنژاد، جلوی دوربین رفت. او برای اولین بار نقش اول یک فیلم سینمایی را در فیلم "حمال طلا" برعهده داشت که در جشنواره فیلم فجر اکران شد. او برای نقش مکملش در "ملاقات خصوصی" به کارگردانی امید شمس (۱۴۰۰) نامزد دریافت سیمرغ بلورین
امید شمس (۱۴۰۰) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. زندگی. پیام احمدی‌نیا متولّدِ ۴ آبان ۱۳۶۱ در تهران است. احمدی‌نیا برای ایفای نقش در "سریال لژیونر" در نقش بوکسوری به نام جابر، دوره‌های بوکس را دیده و در کلاس های بوکس شرکت کرده است. او در حین بازی در این پروژه، تمام ریزه کاری های این ورزش را آموزش دیده و تمرین کرده است. همچنین در مجموعه تلویزیونی و نمایش خانگی هیولا، آسپرین، بیگانه ای با من است، سرجوخه، زیرخاکی۳ ،لژیونر و حکم رشد و فیلم‌های صحنه زنی، گربه سیاه، حمال
و حکم رشد و فیلم‌های صحنه زنی، گربه سیاه، حمال طلا ،لونه زنبور، پایان خدمت و ملاقات خصوصی، بازی کرده‌است… احمدی نیا همچنین برای فیلم ملاقات خصوصی نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. وی به عنوان بهترین بازیگر مرد برای فیلم کوتاه زونا جشنواره بعلبک لبنان شناخته شد.
یوشی‌توشی آبه (انگلیسی: Yoshitoshi ABe، زادهٔ ۳ اوت ۱۹۷۱) گرافیست ژاپنی است که عمدتاً در حوزۀ انیمه و مانگا کار می‌کند. او ابتدا با همکاری در ساخت انیمۀ آوانگارد "تجربیات سریالی لین" به شهرت رسید. آبه همچنین مسئولیت طراحی مفهومی و طراحی شخصیت سریال NieA_7 را بر عهده داشته و خالق دوجینشی "هایبانه رنمی" است که از آن یک انیمه نیز اقتباس شده‌است. آبه همکار و دوست چیاکی جی. کوناکا است که با وی در ساخت "تجربیات سریالی لین" و "تکنولایز" همکاری داشته است. او معمولاً از شکل روماجی نام خود به جای کانجی استفاده
از شکل روماجی نام خود به جای کانجی استفاده می‌کند، با حرف بزرگ «B» در «ABe» به‌عنوان یادآوری از آثار اولیه‌اش، که در آنها از نام مستعار «AB» استفاده می‌کرده است. یوشی‌توشی آبه برای اولین بار در نوجوانی کار خود را در توکیو آغاز کرد و به عنوان یک هنرمند گرافیتی شناخته شد؛ اگرچه بخاطر آن به طور منظم با مشکلات قانونی مواجه می‌شد. گفته می‌شود که مفاهیم به کار رفته در تمام آثار بعدی او از این دوران تأثیر پذیرفته و باعث ایجاد زمینه‌ای تاریک در طراحی شخصیت‌هایش شده‌است. از او به عنوان مانگاکایی با دانش فنی مناسب
از او به عنوان مانگاکایی با دانش فنی مناسب یاد می‌شود؛ برای مثال او می‌تواند یک طرح را با صرفاً انگشت خود و یک برنامه در آی‌پد رسم کند. آبه با دور زدن ناشران چاپ سنتی و با پشتیبانی از نشر دیجیتال، "هایبانه رنمی"، "پوچیاما در داروخانه" در سال ۲۰۰۸ برای آیفون و آی‌پاد تاچ، و "من یک فضایی هستم، یک سوال دارم" را در سال ۲۰۱۰ برای کیندل منتشر کرد. زندگی شخصی. آبه در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ با ساساکی یوکاری، هنرمند و دستیار مانگای او از سال ۲۰۱۰، ازدواج کرد. دختر آنها در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲ به دنیا آمد.
علاءالدین بن راشد (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل قطر است.
فراس شعیب (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل قطر است.
زرگان البصره‌، روستایی در دهستان زرگان بخش ویس شهرستان باوی در استان خوزستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹۵ نفر (۲۰۲ خانوار) بوده است.
جان هربرت آدلر (John Herbert Adler) (زادهٔ ۲۳ اوت ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ ۴ آوریل ۲۰۱۱)، وکیل، سیاستمدار و عضو حزب دموکرات که از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، برای یک دوره نمایندهٔ حوزهٔ انتخاباتی سوم نیوجرسی بود. او در انتخابات کنگرهٔ سال ۲۰۱۰، از جون رونیان، فوتبالیست سابق تیم فیلادلفیا ایگلز شکست خورد. آدلر پیش از عضویت در کنگره، از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۹، عضو مجلس سنای نیوجرسی و نمایندهٔ حوزهٔ ششم قانونگذاری بود. آدلر تنها چند ماه پس از ترک مجلس، به‌طور ناگهانی در اثر عفونت استافیلوکوک و التهاب درون‌شامه قلب درگذشت. در سال ۲۰۱۲،
و التهاب درون‌شامه قلب درگذشت. در سال ۲۰۱۲، همسرش شلی، نامزدی خود را برای این کرسی اعلام کرد، اما در نهایت از رونیان شکست خورد. اوایل زندگی و تحصیلات. آدلر در فیلادلفیا چشم به جهان گشود. والدینش مری لوئیز (با نام دوشیزگی بیتی) و جان هربرت آدلر بودند. اصل و نسب آدلر به آلمان (از جمله باواریا)، انگلیس و ایرلند برمی‌گشت. زمانی که دو ساله بود، خانواده‌اش به هادونفیلد، ایالت نیوجرسی نقل مکان کردند. پدرش خشک‌شویی کوچکی داشت. زمانی که آدلر در دبیرستان بود، پدرش بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. آدلر و مادرش در ادارهٔ
بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. آدلر و مادرش در ادارهٔ تجارت خانوادگی شکست خوردند و برای گذران زندگی از مزایای تأمین اجتماعی پدرش برای بیوه‌ها و صغیرها استفاده کردند. آدلر در دبیرستان یادمان هادونفیلد تحصیل کرد. او مدرک کارشناسی خود در خدمات دولتی را از کالج هاروارد و دکترای تخصصی حقوق را از دانشکدهٔ حقوق هاروارد دریافت کرد. آدلر هزینه‌های دانشکدهٔ حقوق را از طریق وام‌های دانشجویی، کمک هزینه‌های تحصیلی و انجام کارهای گوناگون پرداخت کرد. اوایل حرفهٔ سیاسی. آدلر از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، در شورای شهرستان چری هیل خدمت و
سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، در شورای شهرستان چری هیل خدمت و در حین خدمت در آنجا، مقررات رفتاری شهرستان را تصویب کرد. در سال ۱۹۹۰، آدلر برای گرفتن کرسی حوزهٔ سوم انتخاباتی نیوجرسی با نمایندهٔ وقت، جیم ساکستون به رقابت پرداخت. آدلر با اختلاف ۶۰٪ بر ۴۰٪ از ساکستون شکست خورد. مجلس سنای ایالت نیوجرسی. آدلر در سال ۱۹۹۱ به عضویت مجلس سنای نیوجرسی درآمد، و از سال ۱۹۹۲ تا زمان آغاز به کارش در مجلس نمایندگان ایالات متحده در سال ۲۰۰۹، در آنجا خدمت کرد. او زمانی که در مجلس سنا بود، در کمیتهٔ قضایی (به عنوان رئیس) و کمیتهٔ محیط
در کمیتهٔ قضایی (به عنوان رئیس) و کمیتهٔ محیط زیست خدمت می‌کرد. او از سال ۱۹۹۵ در کمیسیون نیوجرسی-اسرائیل و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۲، در کمیسیون روابط درون‌دولتی نیوجرسی خدمت کرد. قانونگذاری. آدلر در تصویب لایحهٔ هوای بدون دود نیوجرسی در سال ۲۰۰۶، شرکت داشت که به موجب آن استعمال دخانیات تقریباً در تمام مکان‌های عمومی ممنوع شد. آدلر یکی از سه حامی لایحه‌ای بود که در سال ۲۰۰۸ در سنا مطرح شد که ممنوعیت استعمال دخانیات در کازینوها و مراکز پخش همزمان که در لایحهٔ پیشین، ممنوعیت‌شان مستثنی شده بود را شامل می‌شد. مجلس
ممنوعیت‌شان مستثنی شده بود را شامل می‌شد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. آدلر از سوی مجلهٔ نشنال به عنوان یکی از ده نمایندهٔ میانه‌رو در مجلس نمایندگان رتبه‌بندی شد. او ۵۰٫۵ درصد لیبرال و ۴۹٫۵ درصد محافظه‌کار رتبه‌بندی شده‌است. قانونگذاری. آدلر حامی لایحهٔ بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا بود. او علیه برنامهٔ کمک به دارایی‌های نابسامان و بعدها به اتمام این برنامه رأی داد. در ژانویه ۲۰۰۹، آدلر اولین لایحهٔ خود را به عنوان نمایندهٔ ایالات متحده اعلام کرد: لایحهٔ حفاظت از سالمندان و کهنه سربازان آمریکا که
لایحهٔ حفاظت از سالمندان و کهنه سربازان آمریکا که پرداخت ۵۰۰ دلار را فقط برای یکبار به افراد واجد شرایط برای تأمین اجتماعی، بازنشستگی راه‌آهن، یا حقوق از کار افتادگی جانبازان الزامی می‌کرد. طبق بیانیهٔ دفتر آدلر، این لایحه ضروری بود، زیرا «قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا در سال ۲۰۰۹، نیازهای سالمندان و کهنه سربازان ما را رفع نمی‌کند.» این لایحه توجه ۱۱ حامی را جلب کرد و به کمیتهٔ فرعی امور ایثارگران مجلس در امور بهداشت ارجاع داده شد، و بیش از این پیش نرفت. آدلر به قانون اصلاح وال استریت و حمایت از
نرفت. آدلر به قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده، موسوم به قانون داد-فرانک رأی داد. در نوامبر ۲۰۰۹ و مارس ۲۰۱۰، آدلر علیه لوایح خدمات درمانی مجلس نمایندگان و مجلس سنا رأی داد. او طوماری که از سوی استیو کینگ، جمهوری‌خواه آیووا برای لغو کامل این قانون منتشر شده بود را امضاء نکرد. آدلر به قانون سلامت و انرژی پاک آمریکا رأی مثبت داد. کمپین‌های سیاسی. ۲۰۰۸. در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۷، آدلر اعلام کرد که برای بار دوم، قصد رقابت با ساکستون را دارد. تا آن وقت، این ناحیه به عنوان حوزهٔ سوم انتخاباتی نیوجرسی مجدداً
ناحیه به عنوان حوزهٔ سوم انتخاباتی نیوجرسی مجدداً شماره گذاری شده بود. این حوزه از حومهٔ فیلادلفیا تا شهرستان اوشن را شامل می‌شود. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، ساکستون اعلام کرد که به دلیل سرطان پروستات در انتخابات سال ۲۰۰۸ شرکت نخواهد کرد. این موضوع به طرز چشمگیری، روند این رقابت را تغییر داد. آدلر به جای مواجه با رقیبی کهنه‌کار، اکنون با جایگاهی بلامانع روبه‌رو شده بود. او در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها رقیبی نداشت و با شهردار جمهوری‌خواه مدفورد، مدیر اجرایی شرکت لاکهید مارتین و کهنه سرباز جنگ خلیج، کریس مایرز به
مارتین و کهنه سرباز جنگ خلیج، کریس مایرز به رقابت پرداخت. آدلر در تمام طول رقابت، نسبت به حریف خود مایرز، برتری مالی ۱–۱۰ یا ۱–۵ داشت. آدلر در میان نامزدهای غیرمتصدی کنگره، بیشترین پول را در کشور فراهم کرده بود. زندگی شخصی. آدلر زمانی که در دانشکدهٔ حقوق هاروارد بود، با همسرش شلی (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۵۹، شیکاگو، ایالت ایلینوی) ملاقات کرد. آدلر که پیرو کلیسای اسقفی بود، در سال ۱۹۸۵، به دین همسرش، یهودیت گروید. آنها پس از فارغ‌التحصیلی، به جنوب جرسی بازگشتند و ساکن چری هیل شدند. آدلر تا زمان مرگش، به همراه همسر
چری هیل شدند. آدلر تا زمان مرگش، به همراه همسر و چهار پسر خود در چری هیل اقامت داشت. شلی وکیل و عضو سابق شورای شهر است. در مارس ۲۰۱۱، آدلر به عفونت استافیلوکوک مبتلا که منجر به التهاب درون‌شامه قلب و در نتیجه جراحی قلب شد. او هرگز به هوش نیامد و در ۴ آوریل ۲۰۱۱ درگذشت. آدلر در پارک یادبود لوکستوود، در شهرستان چری هیل به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۱۲، شلی آدلر برای گرفتن کرسی سابق آدلر در مجلس ایالات متحده نامزد شد، اما از رونیان شکست خورد.
چرا دخترها جواب رد می‌دهند () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لئو مک‌کری است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، مارجوری داو، کریتن هالی، اسپک اودانل، ماکس داویدسون و نوآ یانگ اشاره کرد.
عدالت سزادهنده نظریه‌ای در مورد مجازات است که بر اساس آن وقتی مجرم قانون را زیر پا می‌گذارد، عدالت ایجاب می‌کند که در عوض رنج کشیده و پاسخی متناسب با جرم خود ببیند. بر خلاف انتقام، سزادهی، و در نتیجه عدالت سزادهنده، شخصی نبوده، فقط در پاسخ به خطاکاری است، محدودیت‌های ذاتی دارد، شامل لذت از رنج دیگران نمی‌شود (یعنی "شادِن‌فرویده"، سادیسم)، و استانداردهای رویه‌ای را به کار می‌گیرد. عدالت سزادهنده با سایر اهداف مجازات، مانند بازدارندگی (پیشگیری از جنایات آینده) و توانبخشی مجرم در تقابل است. مفهوم سزادهی در
و توانبخشی مجرم در تقابل است. مفهوم سزادهی در بیشتر فرهنگ‌های جهان و در بسیاری از متون باستانی یافت می‌شود. متون کلاسیکی که از این دیدگاه حمایت می‌کنند عبارتند از "در باب قوانین" از "سیسرون" ( قرن اول قبل از میلاد)، "علم حق" از کانت (۱۷۹۰)، و "عناصر" "فلسفه" "حق" از هگل (۱۸۲۱). حضور عدالت سزادهنده در فرهنگ یهودی باستان با ذکر آن در شریعت موسی نشان داده می‌شود که به مجازات‌های «زندگی در برابر زندگی، چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان، دست در برابر دست، پا در برابر پا»، همراه با ارجاع به قانون حمورابی،
پا در برابر پا»، همراه با ارجاع به قانون حمورابی، اشاره دارد. اسناد از وجود ارزش‌های مشابه در فرهنگ‌های دیگر حمایت می‌کنند. با این حال، قضاوت در این مورد که یک مجازات به میزان مناسب شدید است یا نه می‌تواند در فرهنگ‌ها و میان افراد بسیار متفاوت باشد. اهداف. برخی از اهداف سزادهی رسمی عبارتند از: تاریخ. در دوران اولیۀ همه نظام‌نامه‌ها، سزادهی برای خطاکاری بر اجرای حقوق اولویت داشت. ادراکی خشن از عدالت ایجاب می‌کرد که جنایتکار بایستی با تحمیل ضرر و دردی متناسب، چنانکه به قربانی خود وارد کرده است، مجازات شود.
چنانکه به قربانی خود وارد کرده است، مجازات شود. بنابراین "قانون مقابله به مثل" (چشم در برابر چشم) در حقوق باستان بسیار برجسته بود. کتاب مقدس نیز از این قاعده مستثنی نیست، زیرا "قانون مقابله به مثل" را در قدیمی‌ترین شکل خود گنجانده است: (قانون «میزان برای میزان»). در قرن نوزدهم، امانوئل کانت در "متافیزیک اخلاق" استدلال کرد که سزادهی تنها شکل برحق مجازات است که دادگاه می‌تواند تجویز کند:مجازات قضایی هرگز نمی‌تواند صرفاً به‌عنوان ابزاری برای ترویج برخی خیرهای دیگر برای خودِ مجرم یا جامعۀ مدنی مورد استفاده
دیگر برای خودِ مجرم یا جامعۀ مدنی مورد استفاده قرار گیرد؛ بلکه باید در همۀ موارد تنها به دلیل ارتکاب جرم بر وی اعمال شود.کانت مجازات را امری عادلانه می‌دانست که دولت باید به خاطر قانون آن را اجرا کند، نه به خاطر جنایتکار یا قربانی. او استدلال می‌کند که اگر مجرمان مجازات نشوند، عدالت اجرا نشده و اگر عدالت اجرا نشود، خودِ ایدۀ قانون تضعیف می‌شود. یکی از دلایلی که اصلاح‌طلبان قرن بیستم سزادهی را کنار گذاشتند این بود که آنها از ایدۀ خودمختاری شخصی دست کشیدند، زیرا معتقد بودند علم آن را بی‌اعتبار کرده است.
زیرا معتقد بودند علم آن را بی‌اعتبار کرده است. اگرچه عدالت سزادهنده معمولاً به عنوان سنگ بنای مجازات کیفری در نظر گرفته می‌شود، اما نشان داده شده است که در حقوق خصوصی نیز نقش دارد. اصول. طبق "دانشنامه فلسفه استنفورد"، عدالت سزادهنده به سه اصل متعهد است: تناسب. تناسب مستلزم آن است که میزان مجازات با شدت رفتار متخلف مقارن باشد. خوانش دقیق عبارت کتاب مقدس «چشم در برابر چشم» در خروج و لاویان چنین است: «"فقط" یک چشم در برابر یک چشم»، یا «چشم به جای چشم». اما این بدان معنا نیست که مجازات باید با جرم "هم‌ارز"
این بدان معنا نیست که مجازات باید با جرم "هم‌ارز" باشد. یک نظام سزادهنده باید جرایم شدید را خشن‌تر از جرایم خُرد مجازات کند، اما سزاگرایان در مورد میزان خشن یا ملایم بودنِ نظام اختلاف نظر دارند. شدت جرم را می‌توان با روش‌هایی مختلف تعیین کرد؛ از جمله با میزان خسارت، سود ناعادلانه یا عدم تعادل اخلاقی‌ای که جرم ایجاد کرده است. به طور سنتی، فیلسوفان، سزاگرایی را در تقابل با فایده‌گرایی قرار می‌دهند. برای فایده‌گرایان، مجازات آینده‌نگر بوده و با توانایی ادعا شده برای دستیابی به مزایای اجتماعی در آینده، مانند
برای دستیابی به مزایای اجتماعی در آینده، مانند کاهش جرم، توجیه می‌شود. اما برای سزاگرایان، مجازات گذشته‌نگر است و با جنایتی که از پیش ارتکاب شده توجیه می‌شود؛ بنابراین مجازات تنها برای جبران خسارت انجام می‌شود. زیرنوع‌ها. عدالت سزادهنده دو نوع متمایز دارد. تعریف کلاسیک، این ایده را در بر می‌گیرد که میزان مجازات باید متناسب با میزان آسیب ناشی از جرم باشد. نسخۀ جدیدتری که مایکل دیویس، فیلسوف اخلاق، از آن حمایت می‌کند، مدعی است که میزان مجازات باید متناسب با میزان سود ناعادلانه‌ای باشد که خطاکار به دست آورده.
سود ناعادلانه‌ای باشد که خطاکار به دست آورده. دیویس این نسخه از عدالت سزادهنده را در اوایل دهۀ ۱۹۸۰ معرفی کرد؛ زمانی که عدالت سزادهنده، شاید به دلیل ناکامی‌های نظریۀ اصلاحات در دهه‌های پیشین، در جامعۀ فلسفه حقوق احیا می‌شد. ارزیابی نظام عدالت سزادهنده از "سزاوارِ سرزنش بودن" (یا نبودن) می‌تواند یا مجازات را توجیه کرده یا صرفاً مجازات‌هایی که جامعه به دلایل دیگر اِعمال می‌کند را محدود کند. انتقادات. بسیاری از حوزه‌های قضایی که عدالت سزادهنده را اتخاذ می‌کنند، به ویژه در ایالات متحده، از "حکم لازم الاجرا"
به ویژه در ایالات متحده، از "حکم لازم الاجرا" استفاده می‌کنند که در آن قضات باید برای جرمی در محدودۀ تعیین شده به وسیلۀ قانون مجازات اِعمال کنند. با این حال، قضات اختیار محدودی برای در نظر گرفتن "کیفیات مخففه"، که در شرایط خاص منجر به مجازات کمتری می‌شوند، دارند. هنگامی که مجازات مستلزم جریمۀ نقدی است، این نظریه اجازه نمی‌دهد که وضعیت مالی یک مجرم در نظر گرفته شود؛ این خود منجر به موقعیت‌هایی می‌شود که در آن یک فرد فقیر و یک میلیونر مجبور به پرداخت مبلغی یکسان می‌شوند. چنین جریمه‌ای برای مجرم فقیر "تنبیهی"
می‌شوند. چنین جریمه‌ای برای مجرم فقیر "تنبیهی" خواهد بود، در حالی که برای میلیونر ناچیز است. بسیاری از حوزه‌های قضایی به جای سزادهی ناب، از معیارهای گوناگون استفاده می‌کنند؛ مانند تأکید اتحادیه اروپا بر برابری و تعیین میزان جریمه نه تنها بر اساس تخلف، بلکه بر پایۀ درآمد، حقوق و توانایی پرداختِ مجرم. برای مثال در سال ۲۰۰۲، یک مدیر ارشد فنلاندی در نوکیا به دلیل برگِ جریمۀ صادر شده برای رانندگی با سرعت در ناحیه‌ای با سرعت مجازِ ، مجبور به پرداخت ۱۱۶۰۰۰ یورو (۱۰۳۰۰۰ دلار آمریکا) شد؛ مبلغی بر اساس درآمدِ سالانۀ
دلار آمریکا) شد؛ مبلغی بر اساس درآمدِ سالانۀ ۱۴ میلیون یورویی او (۱۲.۵ میلیون دلار آمریکا). به طور مشابه، یک تاجر فنلاندی لازم بود بر اساس درآمد سالانۀ ۶.۵ میلیون یورویی خود، ۵۴۰۰۰ یورو بپردازد. این روند جریمه را به همان اندازه تنبیهی می‌کند که جریمۀ معمولی ۲۰۰ یورویی (۲۴۶ دلار آمریکا) برای یک فنلاندی با تخلفی مشابه اما دارای حقوق متوسط. عدم توجه نظریه سزادهنده به وضعیت مجرم و قربانی، از جمله برابری کیفری و در نظر گرفتن موقعیت و ثروت مجرم و در نتیجه توانایی پرداخت جریمۀ نقدی یا دفاع موثر از خود در دادگاه،
پرداخت جریمۀ نقدی یا دفاع موثر از خود در دادگاه، موجب شده است که بسیاری از مراجع قضایی به طرق مختلف آن را کنار بگذارند. یکی از انتقادات به برخی از مفاهیم "عدالت استحقاقی" این است که آنها بدوی هستند و به جای شخصیت و "مقصر بودنِ" مجرمان، بر آسیب‌های اجتماعی تاکید می‌کنند. به عنوان مثال می‌توان به قانون کالیفرنیا در سال ۱۹۷۶ اشاره کرد که «شرایط متناسب با جدیت جرم و یکنواختی در احکام صادر شده برای مجرمانی که در شرایط مشابه مرتکب جرمی یکسان می‌شوند» را فرا می‌خواند. به طور کلی، اولویت دادن به عدالت عمومی به جای
به طور کلی، اولویت دادن به عدالت عمومی به جای اهداف مرتبط با کنترل جرم مورد انتقاد قرار گرفته است؛‌ از جمله به دلیل قابلیت بیشتر انتساب به سهولت نسبی، در نوشتن دستورالعمل‌های محکومیت به عنوان تعرفه‌های جرم، در مقایسه با هر استدلال صحیح در مورد نظریه کیفری. جایگزین‌ها. جایگزین‌های مرسوم برای عدالت سزادهنده تبعید و "دوری جستن" بوده است. چنین احکامی در جوامع پیشامدرن غالباً معادل با مجازات اعدام بودند، زیرا زنده ماندن افراد بدون حمایت و حفاظت جامعه‌ای که به آن ظلم کرده بودند غیرممکن بود. جایگزین‌های مدرن برای
ظلم کرده بودند غیرممکن بود. جایگزین‌های مدرن برای اقدامات سزادهنده شامل "بستریِ اجباری"، عدالت ترمیمی و "عدالت تحول‌آفرین" است . با مروری کلی بر عدالت کیفری، هر یک از این آرمان‌ها در "چارچوب" قرار می‌گیرند. رویکردی لیبرترین‌ به این موضوع استدلال می‌کند که استرداد کامل (در مفهوم گسترده، و نه فنیِ قانونی) هم با سزاگرایی و هم با مرتبه‌ای فایده‌گرا از بازدارندگی سازگار است
مراقب باش چه چیزی آرزو می‌کنی یک فیلم دلهره‌آور وابسته به عشق شهوانی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی الیزابت آلن روزینبام با بازی نیک جوناس، ایزابل لوکاس، گراهام راجرز و درموت مالرونی است. این فیلم در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۶ توسط استارز دیجیتال منتشر شد. داستان به شدت از فیلم گرمای بدن محصول ۱۹۸۱ الهام گرفته شده‌است. داستان. در مورد پسری است که بیش از حد غرق در رابطه با همسر یک بانکدار سرمایه‌گذار شده‌است. تا اینکه پس از وقوع یک مرگ مشکوک، دست وی رو شده و رسوا می‌شود… فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی این فیلم در ۲۲
فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی این فیلم در ۲۲ آوریل ۲۰۱۳ در کارولینای شمالی آغاز شد. و در مه ۲۰۱۳ به پایان رسید. پاسخ انتقادی. در جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۴ نقد، ۱۷ درصد محبوبیت دارد.
آلمان یک جمهوری پارلمانی دموکراتیک و فدرال است که در آن قدرت قانونگذاری فدرال در اختیار بوندستاگ (مجلس فدرال آلمان) و بوندسرات (مجلس نمایندگانی از ایالات یا مجلس علیا) است. دولت فدرال آلمان از سال ۱۹۴۹ به‌طور عمده تحت سلطه احزاب اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) و حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) قرار داشته‌است. قوه قضاییه آلمان نهادی مستقل از قوه مجریه و مقننه است، این در حالی است که معمولاً اعضای اصلی قوه مجریه نیز اعضای قوه مقننه می‌باشند. نظام سیاسی در قانون اساسی سال ۱۹۴۹ (به آلمانی Grundgesetz) تبیین شده‌است
سال ۱۹۴۹ (به آلمانی Grundgesetz) تبیین شده‌است که با اصلاحات جزئی پس از اتحاد مجدد آلمان در سال ۱۹۹۰، قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان باقی ماند. قانون اساسی آلمان از آزادی فردی انسان‌ها حمایت می‌کند و منشأ این آزادی‌ها را حقوق بشر و حقوق مدنی می‌داند. قدرت سیاسی در آلمان مطابق قانون اساسی بین سطوح فدرال و ایالتی و بین قوه مقننه، مجریه و قضاییه تقسیم می‌شود. آلمان غربی در سال ۱۹۵۸ یکی از اعضای مؤسس جامعه اروپایی بود که در سال ۱۹۹۳ به اتحادیه اروپا تبدیل شد. آلمان بخشی از منطقه شنگن است و از سال ۱۹۹۹ عضو
آلمان بخشی از منطقه شنگن است و از سال ۱۹۹۹ عضو منطقه یورو بوده‌است. این کشور عضو سازمان ملل متحد، ناتو، G7، G20 و OECD است. تاریخ. قبل از سال ۱۹۹۸. با انتخاب کنراد آدناور در سال ۱۹۴۹، جمهوری فدرال آلمان به مدت ۲۰ سال صدراعظمی از حزب دموکرات مسیحی داشت تا اینکه ائتلافی بین سوسیال دموکرات‌ها و لیبرال‌ها به قدرت رسیدند. سال ۱۹۸۲، هلموت کهل رهبر دموکرات مسیحی به قدرت رسید و به مدت ۱۶ سال در ائتلاف با لیبرال‌ها صدراعظم آلمان بود. در دوره هلموت کهل بود که دیوار برلین سقوط کرد؛ آلمان شرقی منحل شد و جمهوری
دیوار برلین سقوط کرد؛ آلمان شرقی منحل شد و جمهوری دموکراتیک آلمان به جمهوری فدرال پیوست. در قلمرو سابق جمهوری دموکراتیک آلمان، پنج ایالت جدید تشکیل شدند. دو بخش شرقی و غربی برلین نیز به هم پیوستند و شهر-ایالت برلین را تشکیل دادند. نظام سیاسی جمهوری فدرال بعد از اتحاد کم و بیش بدون تغییر باقی ماند. مقررات خاص برای قلمرو آلمان شرقی سابق از طریق "معاهده اتحاد" بین جمهوری فدرال و جمهوری دموکراتیک قبل از روز اتحاد در ۳ اکتبر ۱۹۹۰ اعمال شد. با این حال دو بخش شرقی و غربی آلمان که به هم پیوسته بودند، نظام حزبی
و غربی آلمان که به هم پیوسته بودند، نظام حزبی متمایزی را داشتند: در غرب احزاب سبز و لیبرال عمدتاً احزاب اپوزیسیون بودند، در حالی که در شرق، حزب حاکم سوسیالیست سابق که بعد از اتحاد حزب چپ نامیده می‌شد، همراه با دموکرات‌های مسیحی و سوسیال دموکرات‌ها فعالیت بیشتری داشت. ۱۹۹۸–۲۰۰۵. پس از ۱۶ سال ائتلاف دموکرات مسیحی‌ها و لیبرال به رهبری هلموت کهل، حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) به همراه سبزها در انتخابات بوندستاگ سال ۱۹۹۸ پیروز شدند. گرهارد شرودر نایب رئیس حزب سوسیال دموکرات، برخلاف اسکار لافونتین رهبر چپ‌گرای
دموکرات، برخلاف اسکار لافونتین رهبر چپ‌گرای حزب، خود را به عنوان یک نامزد میانه‌رو معرفی کرد. دولت کهل بخاطر رشد اقتصادی کندتر و بیکاری بالا در بخش شرقی، به‌طور دائم در نظرسنجی‌ها عقب مانده بود. در نتیجه نهایی انتخابات، اختلاف آرای حزب دموکرات مسیحی و سوسیال دموکرات‌ها به قدری بالا بود که امکان ائتلاف «قرمز-سبز» یعنی حزب سوسیال دموکرات با اتحاد ۹۰/سبزها را فراهم کرد و حزب سبز برای اولین بار وارد دولت شد. مشکلات بنیادین در داخل حزب سوسیال دموکرات در آن سال‌ها و درگیری‌های داخلی بین جناح میانه و رادیکال حزب