payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تنها استان رسماً دوزبانهٔ کانادا است؛ سه قلمروی یوکان، سرزمین‌های شمال باختری و نوناووت، نیز زبان فرانسوی را در میان زبان‌های رسمی خود دارند. حضور زبان فرانسوی در کانادا عمدتاً از استعمارگری فرانسه در قارهٔ آمریکا به سده‌های هفدهم و هجدهم سرچشمه می‌گیرد. همهٔ فرانسوی‌زبانان کانادا از تبار فرانسوی نیستند، و همهٔ کانادایی‌های فرانسوی‌تبار نیز فرانسوی‌زبان نیستند.
نوین، پسا مینیمالیسم معاصر و انرژی راک و جاز ". تاریخ. الهام و متن. جان هودیان در کتاب همراه با نخستین سی دی گروه نقاش، «صداهای تبعید، جلد نخست»، به توجیه ریشه‌های این گروه مهیا شده‌است. در سال ۲۰۰۶، وی صدای سوپرانو هاسمیک باغداساریان را در حال خواندن موسیقی معنوی قرون وسطایی ارمنی در معبد باستانی گارنی، ارمنستان شنید. وی که شیفتهٔ صدای او و آوایی معبد شده بود، این قول را داد که موسیقی بنویسد که از این صدا به روشی جدید استفاده کند. پس از چندین سال جستجو برای اشعاری که فکر می‌کرد با کیفیت معنوی موسیقی که در
اشعاری که فکر می‌کرد با کیفیت معنوی موسیقی که در ذهنش می‌شنید مطابقت داشت، تکه ای از اشعاری را پیدانمودکه توسط شاعر و کشیش ارمنی قرن ۱۵ مکرتیچ نقاش سروده شده بود. شعر سروده در طرد کردن دربارهٔ سوگواره زندگی در طرد کردن از دورنمای ارمنی است. مکرتیچ نقاش تنها ۱۶ شعر از خود برجای گذاشت و جان هودیان کل آنان را به موسیقی بازداد. جان هودیان از نوه‌های برجای مانده نسل‌کشی است. ابزار دقیق. در سال ۲۰۱۰، جان هودیان گروه نقاش را برای نمایش «آوازهای تبعید» تأسیس نمود. هودیان به شکل ناظری ساختارهای این پروژه را با
هودیان به شکل ناظری ساختارهای این پروژه را با ترکیب «عنصرهای رسمی همانند پیانو و تار در تعادل با سازهای محلی ارمنی همانند دلول، دودوک و عود» منتخب نمود. هودیان در ابتدا موسیقی را برای ۵ خواننده زن، دودوک، عود، ذول و کوارتت زهی نوشت. برای نسخه تور بین‌المللی گروه، هودیان دودوک، عود، دهل را حفظ کرد، خواننده‌ها را به سه نفر محدود نمود و قطعه‌های زهی را برای پیانو تنظیم نمود. در تاریخ دسامبر ۲۰۱۷، گروه نقاش نخستین نسخه ارکسترال «آوازهای تبعید» را با همکاری ارکستر اس یو او ای در تئاتر اپرای استان ایروان در
ارکستر اس یو او ای در تئاتر اپرای استان ایروان در ارمنستان اجرا نمود. این نسخه ارکسترال امکان همکاری میان گروه نقاش و قسمت‌های زهی در هر اندازه را فراهم می‌نمود. نخستین نمایش اروپایی این پروژه در تاریخ ۲ اوت ۲۰۱۹ با فیلارمونیک جنوب چک در جشنواره بین‌المللی موسیقی چسکی کروملف انجام شد.
جولیا یوتاب یا جولیا یوتاپه (زاده حدود ۴۵)، دختر آنتیوخوس چهارم پادشاه کومانه، ملکه کتیس، همسر گایوس ژولیوس الکساندر، پسر شاهزاده هرودیایی تیگران ششم بود. زندگینامه. جولیا یوتاب دختر و کوچکترین فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کومانه و ملکه یوتاب کومانه، پادشاهی که تحت نظر امپراتوری روم زندگی می کرد، بود. پدر و مادرش خواهر و برادری کامل بودند. برادران بزرگ یوتاب شاهزاده‌های گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس و کالینیکوس بودند.
میرابل مادریگال (به انگلیسی: Mirabel Madrigal) یک شخصیت تخیلی است که در شصتمین فیلم بلند استودیوی انیمیشن والت دیزنی، به نام انکانتو در سال ۲۰۲۱ ظاهر می‌شود. میرابل که توسط کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش خلق شده‌ است، به عنوان یک دختر ۱۵ساله ناقص، عجیب و غریب، عاطفی و همدل به تصویر کشیده می‌شود که تنها عضو خانواده مادریگال است که هیچ قدرت جادویی دریافت نمی‌کند. وقتی «معجزه» آن‌ها شروع به محو شدن می‌کند، میرابل وظیفه نجات جادو را بر عهده می‌گیرد و از مشکلات خانوادگی خود مطلع می‌شود. میرابل از ابتدای رشد
خانوادگی خود مطلع می‌شود. میرابل از ابتدای رشد شخصیت، به عنوان تنها عضو خانواده بدون قدرت تصور شد. طرح پیش‌نویس فیلم، او را در جستجوی ناامیدکننده‌ای برای قدرت نشان می‌داد، اما انگیزهٔ کاراکتر با میل به مورد توجه قرار گرفتن تطبیق داده شد، که برای مخاطب قابل ربط‌تر تلقی می‌شد. ظاهر فیزیکی میرابل بر اساس راهنمای توریستی است. طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که گلدوزی‌های گسترده‌اش نشان دهنده شخصیت اوست. استفانی بیاتریز بازیگر آمریکایی صداپیشگی میرابل را انجام می‌دهد. بیاتریز ابتدا برای نقش لوئیزا تست داد اما
می‌دهد. بیاتریز ابتدا برای نقش لوئیزا تست داد اما برای میرابل عالی به نظر می‌رسید. شخصیت پردازی او جوایز مختلفی را به همراه داشت و منتقدان این شخصیت را قابل ستایش و صمیمیت می‌دانستند. اجرای بیاتریز همچنین به عنوان «خوب» و «بازیگران عالی» تحسین شد. رابطه میرابل با خانواده‌اش موضوع بحث در میان درمانگران و گروه‌های مهاجر بوده‌است که به روش‌های برخورد او با آسیب‌های نسلی مربوط می‌شود. توسعه. مفهوم پس از اتمام انیمیشن زوتوپیا در ۲۰۱۶، کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش می‌خواستند پروژه بعدی آن‌ها یک موزیکال
و جرد بوش می‌خواستند پروژه بعدی آن‌ها یک موزیکال باشد، که پس از پیوستن لین مانوئل میرندا به پروژه، به یک موزیکال آمریکای لاتین تبدیل شد. توسعه‌دهندگان دربارهٔ تجربیات مشترک خود از داشتن خانواده‌های بزرگ صحبت کردند و تصمیم گرفتند یک فیلم موزیکال دربارهٔ یک خانواده بزرگ با دوازده شخصیت اصلی بسازند. هاوارد و بوش دربارهٔ فرهنگ آمریکای لاتین به‌طور طولانی با خوان رندون و ناتالی اوسما که با آن‌ها در ساخت مستند "زوتوپیا" کار کرده بودند، بحث کردند؛ رندون و اسما اهل کلمبیا هستند. آنها در بحث‌های خود از تجربیات شخصی
کلمبیا هستند. آنها در بحث‌های خود از تجربیات شخصی خود در مورد فرهنگ کلمبیا استفاده کردند که باعث شد هاوارد، بوش و میرندا تحقیقات خود را روی آن کشور متمرکز کنند. رندون و اوسما اولین نفر از چندین متخصص فرهنگی بودند که توسط دیزنی به عنوان مشاور در این فیلم استخدام شدند، چیزی که دیزنی آن را «اعتماد فرهنگی کلمبیا» نامید. تیم تولید "انکانتو" ایده اصلی دختری را که تنها عضو خانواده اش بدون قدرت ماوراء طبیعی است، نهایی کرده بود. وقتی گروه شروع به توسعه شخصیت‌ها کرد، متوجه آسیب‌پذیری موقعیت میرابل شدند. چریس کاسترو
متوجه آسیب‌پذیری موقعیت میرابل شدند. چریس کاسترو اسمیت یکی از کارگردانان و فیلمنامه‌نویسان این فیلم گفت: موقعیت میرابل «پیچیده و ناخوشایند است و چیزی کاملاً انسانی و قابل ربط [به این دلیل] که [او] احساس می‌کند در میان هر کس دیگری که خاص است، یک فرد غیر خاص است و عالی است و همه چیز را مشخص کرده‌است.» فقدان قدرت میرابل به سرعت او را به عنوان ابزار ایده‌آل داستان و همچنین شخصیتی که مخاطبان می‌توانستند با او همدردی کنند، معرفی کرد. دلیل فقدان قدرت او عمداً در فیلم توضیح داده نشده‌است. بوش و هاوارد گفتند که
فیلم توضیح داده نشده‌است. بوش و هاوارد گفتند که "انکانتو" به عنوان یک فیلم رئالیسم جادویی قرار است در غیاب جادو «به همان اندازه یک داستان عمل کند». در نتیجه، میرابل با حل تنش‌ها به جای استفاده از جادو، خانواده‌اش را نجات می‌دهد. کارگردانان انیماتورها را به چالش کشیدند تا میرابل را از قهرمانان زن قبلی دیزنی متمایز کنند. او باید هم توانا و هم ناقص بود اما نه فقط دست و پا چلفتی. نام تولد میرابل "بیاتریز" بود که دو سال قبل از انتخاب صداپیشه او استفانی بیاتریز تغییر کرد. نام این شخصیت از کلمه "میرا" گرفته شده
تغییر کرد. نام این شخصیت از کلمه "میرا" گرفته شده است که در اسپانیایی به معنای "نگاه کردن است." به گفته بوش: "در روزهای اولیه ما همیشه سوال می‌کردیم که آیا نام‌های درستی داریم یا نه - ریشه‌شناسی "معجزه" و قافیه با میرابل آن را تقویت می‌کرد. نام این شخصیت نیز یک کلمه لاتین به معنای "شگفت‌انگیز" است که نشان دهنده کنجکاوی او است. با تکامل داستان "انکانتو،" نویسندگان و هنرمندان داستان انگیزه‌ها و نقص‌های میرابل را در نظر گرفتند. طرح پیش‌نویس فیلم او را در جستجوی ناامیدانه‌ای برای قدرت به تصویر می‌کشید، اما
ناامیدانه‌ای برای قدرت به تصویر می‌کشید، اما خدمه متوجه شدند که او از این موضوع گذشته‌است. بوش اظهار داشت که امید او برای جلب توجه، به جای ماجراجویی برای یک قدرت جادویی، به‌طور قابل توجهی قابل ربط است. داستان و روابط خانوادگی در نهایت حول این انگیزه نوشته شد. یکی از نسخه‌های فیلم، میرابل را روایت می‌کرد که تا شروع پرده سوم، که در آن دیدگاه آبوئلا نشان داده می‌شد. این مفهوم کنار گذاشته شد زیرا بیش از حد حواس‌پرتی تلقی می‌شد. صدا بیاتریز که خود را یک "هوادار بزرگ دیزنی" توصیف می کند، وقتی فهمید که دیزنی در
بزرگ دیزنی" توصیف می کند، وقتی فهمید که دیزنی در حال ساخت فیلمی در کلمبیا است و لین-منوئل میرندا در حال ساخت موسیقی متن آن است، عقل خود را از دست داد؛ او شروع به ایمیل زدن به عوامل و مدیران خود کرد و درخواست تست صداپیشگی برای فیلم داد. بیاتریز در ابتدا برای لوئیزا تست بازیگری داد، اما وقتی آنها خواندن او را شنیدند، گروه تولید به این نتیجه رسیدند که او برای میرابل عالی است. به گفته اسمیت، بیاتریز به دلیل شخصیت، شوخ طبعی و صدای متمایزش، این نقش را تضمین کرد. بیاتریز در طول تست خود برای میرابل، آهنگ "تو خوش
بیاتریز در طول تست خود برای میرابل، آهنگ "تو خوش آمدی" را از "موانا" خواند و صحنه ای را اجرا کرد که در آن میرابل قبل از دریافت هدیه آنتونیو را دلداری می دهد. بیاتریز این تست را "رویایی به حقیقت پیوست" خواند و او این نقش را بزرگ ترین دستاورد خود دانست. کارگردان‌ها می‌خواستند به بازیگران اجازه دهند نقش‌هایشان را کشف کنند و احساس راحتی کنند که «در حال به هم ریختن و بداهه‌پردازی در لحظه». بیاتریز در ابتدا معتقد بود که میرابل باید جوان به نظر برسد، بنابراین او را با صدای بلند صدا کرد. اما هاوارد و بوش اصرار
را با صدای بلند صدا کرد. اما هاوارد و بوش اصرار داشتند که صدای او را بالغ‌تر کنند. آنها فکر می کردند که او باید بیشتر اوقات از خودش مراقبت کند زیرا خانواده اش پر از "ستاره" است. به گفته بیاتریز، میرابل باید نیازهای خود را مدیریت کند و نیاز به بلوغ مشخصی دارد. بیاتریز گفت که پیدا کردن زمان برای نفس کشیدن در حین آواز خواندن چالش برانگیزترین بخش صداگذاری میرابل بود. شما باید به معنای واقعی کلمه برنامه ریزی کنید، خوب. "در این یادداشت هشتم یا هر چیزی که باید انجام دهم..." تا من برای بخش بزرگ بعدی آن آماده باشم.
دهم..." تا من برای بخش بزرگ بعدی آن آماده باشم. "آهنگ "من می خواهم"، در انتظار یک معجزه "، بیاتریز نه ماهه باردار بود. او با یک مربی آواز کار کرد تا تکنیک‌های تنفسی مناسب را بیاموزد و مطمئن شود که به درستی از خودش حمایت می‌کند. بسیاری از کارهای صوتی او در طول همه گیری COVID-19 ضبط شده است. گاهی اوقات، او فقط با میرندا یا کارگردانان بازی می کرد، اما در برخی مواقع، بسیاری از اعضای دیگر گروه به او گوش می دادند. بیاتریز هنگامی که برای میرابل ضبط می کرد، طرح های زیادی دریافت کرد که آنها را «واقعاً خاص» توصیف
زیادی دریافت کرد که آنها را «واقعاً خاص» توصیف کرد، زیرا شخصیت در همان سن شباهتی به خودش داشت. بیاتریز برای " دیگر چه می توانم انجام دهم؟ " انیمیشن اولیه سکانس را تماشا کرد که به خاطر یافتن راهی برای آن عنوان کرد. طراحی. در حین تحقیق درباره فیلم در باریچارا، هاوارد و بوش با الخاندرا اسپینوزا اوریبه، یک راهنمای تور محلی که شهر را به آنها نشان داد، دوست شدند و بعداً او را برای مشورت در مورد اصالت تاریخی و فرهنگی فیلم استخدام کردند. اسپینوزا اوریبه بر چندین جنبه از خصوصیات میرابل تأثیر گذاشت، از جمله موهای
جنبه از خصوصیات میرابل تأثیر گذاشت، از جمله موهای مشکی، عینک های بزرگ و ژست های او. ولاسکوئز و مدیر فنی شخصیت فیلم، شینمین ژائو، به دنبال ارجاعات واقعی در سراسر "کل استودیو" برای موهای میرابل بودند و از فرهای کاسترو اسمیت الهام گرفتند. انیماتورها از ویژگی ها و رفتارهای بیاتریز الهام گرفتند تا میرابل را تا حد ممکن متمایز کنند. لباس های میرابل طوری طراحی شده اند که دست ساز به نظر برسند. میرابل به عنوان عضوی منحصربه‌فرد از خانواده‌اش، فاقد پالت رنگی است که او را به کاسیتا متصل کند، بنابراین لباس او بیشتر
او را به کاسیتا متصل کند، بنابراین لباس او بیشتر رنگ‌های خانواده‌اش را در خود جای داده است. از آنجایی که "انکانتو" در منطقه آند می‌گذرد، مدهای سنتی آن الهام‌بخش مهمی برای لباس‌های فیلم بودند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زنان این منطقه معمولاً لباس‌های تاپ سفید با سوزن‌دوزی، دامن‌های بلند و کت‌های همسان می‌پوشیدند. آنها همچنین "آلپارگاتا" (کفش های سنتی کلمبیایی) را که از فیک ساخته شده بودند، می پوشیدند. هنرمندان دیزنی بارها و بارها بین مراحل مختلف حرکت کردند تا به طور مکرر شخصیت را بهبود بخشند.
حرکت کردند تا به طور مکرر شخصیت را بهبود بخشند. برای مثال، مدل‌سازان پس از ساختن اولین تکرار بر اساس طراحی‌های هنرمندان توسعه بصری از میرابل، یک مدل در حال انجام را برای تیم تولید ارسال کردند. هنرمندان برای ارائه بازخورد به مدل‌سازان، طرح‌هایی را انجام می‌دادند و به آناتومی و طراحی او می‌افزایند. طرح‌های اولیه میرابل را در یک کت بزرگ به تصویر می‌کشید، ایده‌ای که خدمه تولید برای مدتی به بررسی آن پرداختند. نسخه‌های قبلی شکل بدن میرابل نسبت به نسخه‌های بعدی سبک‌تر بود. هنگامی که بدن آبوئلا به شکل طبیعی تری
سبک‌تر بود. هنگامی که بدن آبوئلا به شکل طبیعی تری اصلاح شد، بدن میرابل نیز به همان شیوه اصلاح شد، که به این معنی بود که شکل گردن میرابل بیشتر شبیه آناتومی انسان است. طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که از دامن های منطقه ولز و همچنین به طور کلی دامن های سنتی کلمبیایی الهام گرفته شده است. دامن با گلدوزی تزئین شده بود که در نظر گرفته شده بود ناقص و دست ساز به نظر برسد. هنرمند توسعه ظاهر خوزه لوئیس "ویچو" ولاسکوئز "به طور مجازی تمام گلدوزی ها را با دست" روی رایانه دوخت تا بافت دامن میرابل را بسازد. هنرمندان
دوخت تا بافت دامن میرابل را بسازد. هنرمندان دیزنی نمادهایی را برای دامن طراحی کردند تا نشان دهنده هر یک از اعضای خانواده او و علاقه او به آنها باشد. این نمادها شامل یک شمع برای آبوئلا، حیوانات برای آنتونیو، گل برای ایزابلا، یک خورشید برای پپا، و یک آفتاب پرست برای کامیلو است. با توجه به "اسکرین رانت" گنجاندن هدایای خانواده‌اش روی دامن او نشان‌دهنده غرور مادریگالی اوست و نشان‌دهنده شخصیت او، عدم رنجش و حسادت او نسبت به خانواده‌اش و حمایت فعال او از آنها و هدایای آنهاست. نام کامل میرابل، و تصویری از چهره‌اش
آنهاست. نام کامل میرابل، و تصویری از چهره‌اش که عینک‌هایش را زده است، به دامن دوخته شده تا نشان دهد که او هیچ هدیه‌ای ندارد. جنبه های "بلند"، مانند منگوله های صورتی، برای نشان دادن میل میرابل به مورد توجه قرار گرفتن استفاده می شود. به گفته لورلی بووه، یکی از طراحان تولید، دامن میرابل شبیه به "دفترچه یک دختر 15 ساله" است. پیراهن میرابل دارای طرح پروانه ای است که به خانواده مادریگال اشاره دارد. مطابق با موضوع فیلم تغییرات قابل توجه، طرح های پروانه، میرابل اولین قهرمان زن دیزنی است که عینک زده است. آنها بخش
قهرمان زن دیزنی است که عینک زده است. آنها بخش مهمی از ظاهر او هستند. به گفته بووه، موضوع اصلی فیلم، دیدگاه است. عینک میرابل یک انتخاب عمدی برای برجسته کردن این مفهوم است. میرابل وارد ماجراجویی می شود تا خانواده اش و شخصیت های واقعی دیگران را دوباره ببیند. به گفته بوش: "ما عمداً به او عینک دادیم زیرا بخشی از سفر او بود و می‌خواستیم این عینک در شخصیت او گنجانده شود." او همچنین آنها را می پوشد زیرا بخشی از نام او از کلمه اسپانیایی "میرا" آمده است. این عینک سبز است به عنوان اشاره به برونو، دایی او، که لباس سبز
است به عنوان اشاره به برونو، دایی او، که لباس سبز می پوشد.
گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس (زاده ۳۸-۹۲ پس از میلاد) همچنین به عنوان "ژولیوس آرکلائوس اپیفانس" یا به زبان ساده به نام "گایوس" شناخته می‌شود. شاهزاده بانفوذ پادشاهی کوماژن بود که در قرن یکم زندگی می‌کرد. زندگینامه. گایوس اولین پسر و فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کوماژن و ملکه یوتاب کوماژن بود. پدر و مادرش خواهر و برادری تنی بودند. پدر و مادر او از پادشاهان رومی از کوماژن بودند که در قرن یکم تحت امپراتوری روم زندگی می‌کردند. خواهر و برادر کوچکتر او شاهزاده کالینیکوس و شاهدخت یوتاب بودند.
کریستین دل ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) طراح، و نقره‌کار اهل آلمان بود. زندگی‌نامه. دل در افنباخ آم ماین در هسن به دنیا آمد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۱ میلادی او تحصیلات آهنگری نقره را در آکادمی به پایان رساند. در سالهای ۱۳–۱۹۱۲ میلادی در کالج هنر و صنایع دستی ساکسون در وایمار تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ میلادی به عنوان سرکارگر کارگاه فلزی در باوهاوس در وایمار کار کرد. در سال ۱۹۲۶ میلادی به مدرسۀ هنر فرانکفورت (مدرسۀ اشتدل) تغییر کرد. حزب نازی در سال ۱۹۳۳ میلادی به او اجازۀ اقامت در آنجا را نداد، اما والتر
به او اجازۀ اقامت در آنجا را نداد، اما والتر گروپیوس به او پیشنهاد شغلی در ایالات متحدۀ آمریکا داد. با این حال، دل تصمیم گرفت در آلمان بماند. پس از جنگ جهانی دوم، دل به تولید اجناس نقره پرداخت و در سال ۱۹۴۸ میلادی یک جواهر فروشی در ویسبادن افتتاح کرد که تا سال ۱۹۵۵ میلادی آن را اداره کرد. او در سال ۱۹۷۴ میلادی در ویسبادن درگذشت. در آغاز سال ۱۹۲۶ میلادی، دل چراغ‌ها را در ابتدا برای پروژۀ فرانکفورت جدید طراحی کرد. دل به عنوان یک طراح صنعتی اولیه و پیشگام در طراحی پلاستیک، از باکالیت و آمینوپلاستیک به عنوان
طراحی پلاستیک، از باکالیت و آمینوپلاستیک به عنوان مواد برای کارهای خود برای چراغ‌های کاربردی مولیتور در سال‌های ۳۰–۱۹۲۹ میلادی استفاده کرد. چراغ‌های کارخانۀ برادران کایزر و شرکت (آغاز به کار در نیهایم هوستن از ۱۹۳۴–۱۹۳۳ میلادی)، شناخته شده بودند؛ که در مقادیر زیادی تولید می‌شدند. برندِ کایزر آیدل و تولید لامپ‌ها، متعلق به شرکت طراحی دانمارکی فریتز هانسن است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با نام سابق وزیر ارشاد اسلامی و پیش از آن وزیر ارشاد ملی، وزیر وزارت‌خانهٔ فرهنگ و ارشاد اسلامی و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران است. پس از انقلاب ۱۳۵۷، وزارت اطلاعات و جهانگردی ابتدا به «وزارت اطلاعات و تبلیغات» و سپس در خرداد ۱۳۵۸ به «وزارت ارشاد ملی» تغییر نام پیدا کرد. در سال ۱۳۵۹ نام این وزارت‌خانه به «وزارت ارشاد اسلامی» تغییر یافت. همچنین سال ۱۳۶۰ واحدهایی از وزارت فرهنگ و آموزش عالی (که از ادغام وزارت فرهنگ و هنر و وزارت علوم و آموزش عالی تشکیل شده بود) جدا و به
و وزارت علوم و آموزش عالی تشکیل شده بود) جدا و به این وزارت‌خانه ملحق شد. در واقع از دورهٔ عبدالمجید معادیخواه، امور فرهنگی و هنری تحت نظر وزیر ارشاد اسلامی قرار می‌گیرد. به این ترتیب بخش عمدهٔ وزارت فرهنگ و هنر و وزارت اطلاعات و جهانگردی دوران پهلوی در این وزارت‌خانه قرار می‌گیرد. در نهایت سال ۱۳۶۶ نام این وزارت‌خانه به «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» تغییر یافت.
حدیقه کیانی (در پنجابی و تی (سی) یک خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده گیتار، آهنگساز، بازیگر و انسان دوست پاکستانی می‌باشد. کیانی جایزه‌های مختلفی محلی و بین‌المللی را کسب نموده و ایضاًدر رویال آلبرت هال و مرکز کندی اجرا داشته‌است. او به علاوه بر اردو و پنجابی، چندین آهنگ را نیز به زبان پشتو خوانده‌است. در سال ۲۰۰۶، کیانی چهارمین جایزه عالی غیرنظامی پاکستان، تمغای امتیاز، را برای کمک‌هایش براساس موسیقی کسب نمود. در سال ۲۰۱۰، کیانی به نام سفیر حسن نیت برنامه توسعه سازمان ملل متحد منتخب گردید و نخستین زن در پاکستان
ملل متحد منتخب گردید و نخستین زن در پاکستان بود که سفیر حسن نیت در سازمان ملل متحد شد. در سال ۲۰۱۶، کیانی به نام قسمتی از نسخه «قدرت» توسط گروه خبری عالی این کشور، گروه روزنامه‌های جنگ، به نام جزعی از «قوی‌ترین و موثرترین زن‌های پاکستان» معرفی شد. اوایل زندگی و حرفه. کیانی در راولپندی به نام کوچکترین از ۳ خواهر و برادر بزرگش (عرفان کیانی) و خواهر (ساشا) متولدشد. پدر وی در ۳ سالگی درگذشت. مادر وی، شاعر خوار کیانی، مدیر یک مدرسه دولتی دخترانه بود. خاور با دیدن توانایی موسیقایی وی، کیانی را به عضویت شورای ملی
توانایی موسیقایی وی، کیانی را به عضویت شورای ملی هنر پاکستان درآورد. کیانی تحصیلات اولیه موسیقی را نزد استادش خانم نرگس ناهید دریافت کرد. کیانی در خلل تحصیل در دبیرستان دخترانه نون نساء، نماینده پاکستان در جشنواره‌های بین‌المللی کودک‌ها در ترکیه، اردن، بلغارستان و یونان بود و مدال‌های متعددی را در این گام کسب کرد و برای هزاران نفر در سرتاسر جهان اجرا نمود. کیانی همچنین قسمتی از برنامه کودک "رنگ برنگی دنیا" سهیل رعنا بود که یک موزیکال هفتگی از شبکه پیتی وی بود. کیانی به نام یک کلاس هشتم از محل تولدش
وی بود. کیانی به نام یک کلاس هشتم از محل تولدش راولپندی به لاهور مهاجرت کرد و در آن مکان آموزش کلاسیک خود را توسط استاد فیض احمد خان و واجید علی نشاد ادامه نمود. کیانی از موسسه‌های برتر پاکستان فارغ‌التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را در رشته روانشناسی از کالج کینربرای دانشگاه زن‌ها و کارشناسی ارشد خود را در روانشناسی از دانشگاه تاریخی کالج دولتی (لاهور) گرفت. در تاریخ اوایل دهه ۱۹۹۰، کیانی برای اجرای یک برنامه موسیقی کودک‌ها به اسم "آنگان آنگان تارای" داخل تلویزیون شد. در سال، کیانی بیش از یک هزار آهنگ برای
شد. در سال، کیانی بیش از یک هزار آهنگ برای کودک‌ها خوانده بود در حالی که در گوشه امجد بابی آهنگساز معروف موسیقی و بعدها با خلیل احمد آهنگساز موسیقی میزبان برنامه بود. با توجه به ترانه‌های بسیار زیاد کیانی در این برنامه، نام «آرتیست +ای» از جانب شبکه پی تی وی با عضو شدن به آهنگ‌هایی چون نورجهان، ناهید اختر و مهناز به او اهدا شد. کیانی همچنین به عنوان وی جی برای یک برنامه نمودار موسیقی به نام پیوند ویدیویی در ان تی ام ظاهر شد. کیانی در روزهای نخست دهه ۹۰ آغازبه خواندن آهنگ‌هایی به نام خواننده پخش برای
آغازبه خواندن آهنگ‌هایی به نام خواننده پخش برای فیلم‌ها کرد که اصلی‌ترین آن فیلم دلبرپاکستانی به اسم سرگام بود که توسط عدنان سامی خان بازیگر و آهنگسازی شد. در همان سال، کیانی جوایز متعددی را برای آواز خواندن خود کسب نمود، از جمله جوایز معتبر نیکار برای بهترین خواننده زن. منابع. "To p 10 Best Pakistani Singers". "TheTopTens.com". Retrieved 29 December 2015. "Top Ten Most Popular Pakistani Female Singers". "Passion.Pk". Retrieved 29 December 2015. Hataf Siyal (۲۶ مه ۲۰۱۱). "Hadiqa Kiyani to construct 150
(۲۶ مه ۲۰۱۱). "Hadiqa Kiyani to construct 150 approx houses for flood victims". "Pakium.pk". Retrieved 29 December 2015. The News Women". "women.thenews.com.pk". Retrieved 8 March 2016. Arif, Aay an (۱۵ مارس ۲۰۲۰). "Hadiqa Kiani Biography". "Musicians of Pakistan". Famous Pop Singer from Pakistan-Hadiqa Kiyani". Pakistan 360 degrees. 2 December 2012. Retrieved 29 December 2015.
کائیهان ، یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، شهر مال‌خلیفه است. تقسیمات کشوری. شهر: مال‌خلیفه جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان فلارد برابر با ۲۳٬۹۴۲ نفر بوده‌است.
بخش امامزاده حسن، یکی از بخش‌های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، روستای شاه نجف است. همچنین این بخش به دلیل مجاورت با کوهستان مرتفع ریگ یکی از سرد ترین جاهای مسکونی استان میباشد به طوری که روستاهای دهکهنه و امام زاده حسن در این بخش به دلیل ارتفاع زیاد در فصل زمستان میزبان بیش از دو متر برف هستند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش امامزاده حسن برابر با ۹،۰۸۱ نفر بوده‌است.
مارکیونس ؛ ماری‌یانا فلورنسی (۱۸۰۲ – ۱۵ آوریل ۱۸۷۰، در فلورانس )، خواهرزاده ماریانا باسینتی، نجیب‌زاده ایتالیایی و مترجم آثار فلسفی بود. او همچنین با نام ازدواج خود ماری‌یانا فلورنسی وادینگتون شناخته می‌شد. زندگی‌نامه. دختر کنت پیترو باسینتی و کنتس لورا روسی دی لوگو اهل راونا بود، او تحصیلات ادبی داشت و خود را وقف خواندن آثار فلسفی کرد. او به ایده‌آل زنان آن دوران و زمان به عنوان یک زن تحصیل کرده تبدیل شد. او یکی از اولین دانشجویان دختر بود که در نیمه اول قرن نوزدهم در دانشگاه پروجا در رشته علوم طبیعی تحصیل
نوزدهم در دانشگاه پروجا در رشته علوم طبیعی تحصیل کرد. او "منادولوژی" گوتفرید لایبنیتس را به ایتالیایی ترجمه کرد و همچنین باعث گسترش آثار ایمانوئل کانت، باروخ اسپینوزا و فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ به ایتالیایی شد. او از نظر سیاسی از جنبش ملی ایتالیا حمایت کرد و در سال ۱۸۵۰ افکار خود را در مورد سوسیالیسم و کمونیسم منتشر کرد که (مانند بسیاری از آثار دیگر او) در فهرست کتاب‌های ممنوعه کلیسا قرار گرفت. او به مدت چهل سال عاشق و دوست صمیمی لودویگ یکم بایرن بود که بیش از سی بار به دیدار او رفت. او همیشه از او مشاوره
از سی بار به دیدار او رفت. او همیشه از او مشاوره می‌خواست، حتی در مسائل دولتی، و ۳۰۰۰ نامه به او (به همراه ۱۵۰۰ پاسخ او) باقی مانده است.
دهستان شهریار، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای شهریار است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان شهریار برابر با ۵٬۰۱۸ نفر بوده‌است.
دهستان پروز، یکی از دهستان‌های بخش امامزاده حسن شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای قلعه سوخته است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان پروز برابر با ۴٬۷۹۰ نفر بوده‌است.
لیلی رایش ؛ (زادهٔ میلادی – درگذشتهٔ میلادی) یک طراح مدرنیست اهل آلمان بود. او بیش از ده سال در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی با لودویگ میس فن در روهه همکاری نزدیک داشت. زندگی‌نامه. لیلی رایش یکی از چهره‌های اولیه جنبش مدرن در معماری بود. او پس از مرگش به دلیل ارتباطش با یکی از مشهورترین معماران قرن بیستم به شهرت رسید. رایش در ۱۶ ژوئن ۱۸۸۵ میلادی در برلین متولد شد. در سال ۱۹۰۸ میلادی هنگامی که به وین رفت و برای کار در وینر ورک‌اشتته (کارگاه وین) یوزف هفمان، یک شرکت تولید هنرهای تجسمی متشکل از طراحان،
یک شرکت تولید هنرهای تجسمی متشکل از طراحان، هنرمندان و معماران، از آموزش گل‌دوزی خود استفاده کرد. او در سال ۱۹۱۱ میلادی به برلین بازگشت. در آنجا شروع به طراحی مبلمان و لباس کرد. او همچنین در این زمان به عنوان تزئین ویترین مغازه مشغول به کار بود. سال بعد او به دویچر ورک‌بوند یا فدراسیون کار آلمان پیوست، گروهی شبیه به کارگاه وین که هدف آن کمک به بهبود رقابت شرکت‌های آلمانی در بازار جهانی بود. در آن سال او یک آپارتمان نمونهٔ طبقهٔ کارگر در "گِوِرک‌شافت‌هاوس" یا خانهٔ اتحادیهٔ کارگری در برلین طراحی کرد. به
یا خانهٔ اتحادیهٔ کارگری در برلین طراحی کرد. به دلیل شفافیت و کاربردی بودن اثاثیه، مورد تحسین قرار گرفت. او در سال ۱۹۱۴ میلادی در نمایشگاه ورک‌بوند در کلن همکاری کرد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، لیلی اولین زنی بود که به عضویت هیئت مدیرهٔ دویچر ورک‌بوند انتخاب شد. از ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی، او در مسه‌آمت، یا دفتر نمایشگاه تجاری، در فرانکفورت آم ماین کار کرد. او در آنجا مسئول سازماندهی و طراحی نمایشگاه‌های تجاری بود. در آنجا بود که او با لودویگ میس فن در روهه، نایب رئیس دویچر ورک‌بوند ملاقات کرد. این جرقه دوره‌ای از
دویچر ورک‌بوند ملاقات کرد. این جرقه دوره‌ای از درگیری مبلمان برای فن در روهه شد زیرا این دو در پروژه‌های زیادی با هم همکاری کردند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، این دو در «دی ووهنونگ» (خانه) در اشتوتگارت برای ورک‌بوند کار کردند. او بسیاری از فضاهای داخلی را برای این نمایشگاه طراحی کرد، از جمله «ووهنراوم این اشپیگل‌گلس» («فضای زندگی در شیشه آینه»). او در طول حرفه‌اش ویترین فروشگاه‌ها، نمایشگاه‌ها و مُد را طراحی می‌کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی او مدیر هنری مشارکت آلمان در نمایشگاه جهانی بارسلون شد، جایی که فن در روهه غرفهٔ