payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زمان سکوت برای زندگان نمایشنامه‌ای نوشته محمد چرم‌شیر است که در سال ۱۳۷۴ نوشته شده است. این نمایشنامه حول محور ضربت خوردن امام علی می‌گذرد. در واقع این اتفاق از زبان ۵ شخصیت فرعی که در این حادثه حضور داشتند و حال به کاراکترهای اثر چرمشیر بدل شده‌اند، شنیده می‌شود. "زمان سکوت برای زندگان" برخلاف دیگر آثار چرمشیر که عموماً روان و دارای خط داستانی ساده اما دراماتیکی هستند، دارای پیچیدگی‌های فراوانی است. "زمان سکوت برای زندگان" بارها در سالن‌های مختلف تئاتر به‌روی صحنه رفته است. بخشی از نمایشنامه: صدای شیهه
صحنه رفته است. بخشی از نمایشنامه: صدای شیهه اسبی در تاریکی. کور سوی نوری که در عمق روشن می‌شود و پیش می‌آید. مرد سرخ‌پوش سوار بر اسبی آیینه‌پوش، در حالی که فانوسی در دست دارد، نزدیک می‌شود. مرد سرخ‌پوش فانوس را بر زمین می‌نهد. فرمانی مهرشده را در کنار فانوس می‌گذارد. سرخ‌پوش: امروز که من این حکایت آغاز می‌کنم در نوزدهمین روز از رمضان‌المبارک، از این قوم که من سخن خواهم راند هیچ تن زنده نباشند، که من این قوم به جادوی خویش از جهان زاید بکردم در روز نوزدهم رمضان‌المبارک. من، مردی که باید می‌یافتم آن کس که
رمضان‌المبارک. من، مردی که باید می‌یافتم آن کس که فرمان نوزدهم رمضان‌المبارک به جای آورد. انتشار. "زمان سکوت برای زندگان" در مجلد "دیوبندان" به‌عنوان سومین نمایشنامه گنجانده شده است، و توسط نشر نی، در سال ۱۳۹۲ به چاپ رسیده است.""
درایس () یک منطقهٔ شهرداری در ناحیهٔ برنکاستل-ویتلیش واقع در ایالت راینلاند فالتس آلمان است.
دانشگاه اسپلیت ( , ) دانشگاهی است که در اسپلیت کرواسی واقع شده است. در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. این دانشگاه در ۱۳ دانشکده و ۱۲۴ برنامه دانشکده سازماندهی شده است. تا سال ۲۰۰۹، در مجموع حدود ۴۰۰۰۰ دانشجو فارغ‌التحصیل شده‌اند و در مجموع ۳۳۷ مدرک دکترا اعطا شده است. دانشگاه اسپلیت عضو اتحادیه دانشگاه‌های اروپایی است.
آسمان روزهای برفی نمایشنامه‌ای از محمد چرم‌شیر است. داستان این نمایشنامه اقتباسی است از فیلم آمریکایی "بانی و کلاید" به کارگردانی آرتور پن، که آن داستان هم از روی یک داستان واقعی ساخته شده است. در این نمایش زندگی دختر و پسری روایت می‌شود که به‌خاطر شرایط اجتماعی‌ای که دارند دست به فرار می‌زنند. کلاید در این راه دچار پوچی می‌شود و در پایان دست به خودکشی می‌زند. "آسمان روزهای برفی" بارها در سالن‌های مختلف تئاتر بر صحنه رفته است.
سرگذشت عجیب خانم دبیری نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است که اولین بار در سال ۱۳۹۴ توسط انتشارات نیلا به‌چاپ رسیده است. این نمایشنامه یک تک‌گویی نمایشی (یک بازیگر زن) است که وقوع حادثه‌ای غریب برای زنی از طبقه متوسط جامعه امروز ایران را بسیار رنگین و طنازانه روایت می‌کند. "سرگذشت عجیب خانم دبیری" بارها توسط گروه‌های مختلف تئاتر به‌روی صحنه رفته است.
تنها روی صحنه مجموعه مونولوگهایی برگزیده از فستیوال مونولو لیو است، که تابه‌حال سه شماره از این مجموعه توسط "نشر کتاب آزاد" به‌چاپ رسیده است. در این مجموعه آثار نمایشنامه‌نویسانی چون محمد چرمشیر، محمد رضایی‌راد و نغمه ثمینی به چشم می‌خورد. مجموعه‌ها. تنها روی صحنه ۱. در شماره ۱ این مجموعه، آثاری از محمد رضایی‌راد، محمد چرمشیر، امیر احمدی‌آریان، آزاده شاهپری، بهزاد آقاجمالی گنجانده شده است. نمایشنامه‌های این شماره عبارتند از: تنها روی صحنه ۲. در شماره ۲ این مجموعه، آثاری از محمد رضایی‌راد، محمد چرمشیر، نغمه
آثاری از محمد رضایی‌راد، محمد چرمشیر، نغمه ثمینی، رضا سرور و ایثار ابومحبوب گنجانده شده است. نمایشنامه‌های این شماره عبارتند از: تنها روی صحنه ۳. در شماره ۳ این مجموعه، آثاری از محمد یعقوبی و بهار کاتوزی، نغمه ثمینی، مهین صدری و محسن اردشیر گنجانده شده است. نمایشنامه‌های این شماره عبارتند از:
عصر معصومیت عنوان نمایشنامه‌ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس‌پور است، و در سال ۱۳۹۷ توسط فرهنگ نشر نو به‌چاپ رسیده است. داستان نمایشنامه به دستاوردهای دانش نوین در آینده اشاره دارد؛ آینده‌ای که بشر تا کنون دربارهٔ شگفتی‌های آن بسیار شنیده است. "عصر معصومیت" اخلاق و فلسفه را با نگاهی خارق‌العاده در رفتار شخصیت‌هایش به‌تصویر می‌کشد و با گفتگوهای خلاقانه، مخاطب را در سرتاسر داستان با خود همراه می‌کند. چرمشیر و مهندس‌پور شخصیت‌های این نمایش را به‌گونه‌ای تنها و افسرده خلق کرده‌اند، که این تنهایی
تنها و افسرده خلق کرده‌اند، که این تنهایی در تک‌تک حرکاتشان مشخص است، اما این شخصیت‌ها به سختی‌های زندگی دلبسته‌اند و سعی دارند برای خود زوجی پیدا کنند تا در زندگی کسالت‌بارشان تغییراتی ایجاد کنند. "عصر معصومیت،" دستورصحنه‌های اندکی دارد؛ همچنین پیش‌نهادهایی چون مرگ‌های ناگهانی و بی‌نشانه، یا عیسایی که از جسد و جسدهایی برمی‌خیزد و آمدوشدهای بسیار نمایشی. شخصیت‌ها. شخصیت‌های این نمایشنامه عبارتند از: بخشی از متن نمایشنامه:گورکن: همیشه چیزهای دیدنی زیاده. فقط باید گشت و پیداش کرد. شاه دل می گرده و چی پیدا
باید گشت و پیداش کرد. شاه دل می گرده و چی پیدا می‌کنه؟ خدا رو. بعد باز می‌گرده و چی رو پیدا می‌کنه؟ پسر خدا رو. باز می‌گرده و چی رو پیدا می‌کنه؟ شیطون رو! خدا رو می‌زاره تو آسمون، پسرش و تو کلیسا، شیطون رو پشت در خونه‌ش. با خدا حرف می‌زنه، برای پسرش دعا می‌خونه، از شیطون می‌ترسه… ملکه می‌گرده و هیچی پیدا نمی‌کنه. پس میره سراغ خدای شاه دل. باهاش حرف می‌زنه، برای پسرش دعا می‌خونه، از پنجره شیطون رو نگاه می‌کنه که بدجوری به قفل در ور می‌ره…
بزرگ‌ترین عاشق جهان فیلمی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی جین وایلدر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین وایلدر، کارول کین، دام دی‌لوئیس، فریتس فلد، دنی دویتو و رالف سدان ایفای نقش کرده‌اند.
یوزف کا نمایشنامه‌ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس‌پور است که در سال ۱۳۹۷ توسط "نشر نو" به‌چاپ رسیده است. "یوزف کا" بازخوانی رمان معروف کافکا با عنوان "محاکمه" است. این رمان دربارهٔ شخصی به نام «یوزف کا»، کارمند بانک است. او به جرمی که ماهیت آن برای خواننده و خودش مشخص نمی‌شود در دادگاه محاکمه می‌شود. او که مردی بدون هیچ ویژگی و توانایی خاص است، هیچ جواب روشن و واضحی دربارهٔ دنیای عجیب دادگاه دریافت نمی‌کند. این رمان بارها مورد اقتباس سینمایی و نمایشی قرار گرفته است. نمایشنامه "یوزف کا" که
و نمایشی قرار گرفته است. نمایشنامه "یوزف کا" که برای اجرای صحنه نوشته شده است، همه لحظه‌های رمان را جلوی مخاطب نمی‌گذارد، ولی فضا و روایت رمان را به خواننده منتقل می‌کند. در این نمایشنامه بسیاری از صحنه‌ها ناتمام می‌مانند و برخی بی‌آن‌که آغاز داشته باشند ناگهان و از میانه پدیده آمده و ادامه می‌یابند. حتی برخی شخصیت‌ها چنان در هم گسترش پیدا می‌کنند که گاه نام یا ویژگی شخصیت دیگر را وام می‌گیرند. این آشفتگی که بیش از همه به درک شخصیت اصلی یوزف کا بازمی‌گردد، سبب شده صحنه‌ها نیازمند آغاز و انجامی نباشند؛
سبب شده صحنه‌ها نیازمند آغاز و انجامی نباشند؛ به‌گونه‌ای که احساس نوعی آشفتگی در فضای اثر گسترش یابد. = اجرا = این نمایشنامه بارها در سالن‌های مختلف تئاتر به‌روی صحنه رفته است. به گفته مهدی جعفری کارگردان این اثر که آن را در تماشاخانه مهر شهرکرد به اجرا برده است: «"یوزف کا" شالوده‌ای از چیستی انسان معاصر است که هر چقدر از معنویت دور می‌شود به بحران‌های هویتی خویش دامن می‌زند، تا جایی که یک جور روان‌پارگی فرهنگی در هر زاد بومی مستولی می‌شود. ناگفته پیداست نقب زدن به معنویت همیشه در هر تاریخی ره‌یافت به‌غایت
زدن به معنویت همیشه در هر تاریخی ره‌یافت به‌غایت درستی برای انسان داشته است. متن به چالش کشیدن همین روان آدمی است دررفت و شد همین مقال؛ واداشتن مخاطب به این‌که این چیستی چگونه است، که انسان مواجهه‌ای گاه آگاهانه و گاه ناآگاهانه بر این منظر دارد. علل این بحران هویتی از کجا نضج می‌گیرد. چه سهمی به درون او برمی‌گیرد و چه سهمی عوالم بیرون از او است. وی در ادامه گفته است: متن یک‌جور محاکمه همین منویات تؤامان درونی و بیرونی است. خواب و بیداری‌هایی سیال‌گونه که او را فراروی هویت خویش قرار داده است و زیست اکتسابی
را فراروی هویت خویش قرار داده است و زیست اکتسابی پیرامونش، او را هر لحظه از معنویت دور کرده است. اگر بگوییم اثر "یوزف کا" آدم را به خودشناسی و ربانیت آفریدگارش سوق می‌دهد، بی‌راه نگفته‌ایم.» در بخشی از این نمایشنامه در صفحه ۳۶ آمده است:خانم گروباخ: می‌بخشین. می‌بخشین! امیدوارم سردی این اتاق اذیتتون نکنه. این اتاق، یکی از بهترین و گرم‌ترین اتاق‌های این خونه‌س. اما امروز به‌دلایلی که هنوز برای من روشن نیست، آقای کا پنجره‌ها روباز گذاشتن و این اتاق سرد شده. آقایون! شما از آقای کا بپرسین، چرا این کار رو کرده!
شما از آقای کا بپرسین، چرا این کار رو کرده! بپرسین! … خب، خب، خب. آقایون! ایشون آقای کا هستن. آقای کا! این آقایون، همکارای اداره شما هستن؛ اومدن دیدن‌تون.
روز رستاخیز نمایشنامه‌ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و فرهاد مهندس‌پور است، که در سال ۱۳۸۳ توسط "انتشارات دو رود" به‌چاپ رسیده است. این نمایشنامه شامل بازخوانی رمان "محشر صغرا" نوشته تادئوش کونویتسکی است، که در سال ۱۳۸۰ نوشته شد و سال ۱۳۸۱ روی صحنه رفت. شکل نمایشی این اثر را رویدادهای به‌نظر اتفاقی و ناگهانی به هم می‌رساند. بهره‌گیری از این ترفند باعث شده تا هر اتفاق و رویداد شگفت‌انگیزی در دل این نمایشنامه رخ داده و شدنی به‌نظر برسد. تادئوش کونویتسکی نویسنده رمان اصلی و پایه اقتباس این نمایشنامه،
نویسنده رمان اصلی و پایه اقتباس این نمایشنامه، روشنفکری از بلوک شرق است که برای رسیدن به رؤیاهایش زندگی کرده و اندیشه‌هایی برای بشریت داشت. او زندگی را طوری می‌یابد که در آن، کابوس‌ها سرانجام کار را رقم می‌زنند. اجرای این نمایشنامه در سال ۱۳۸۱ دوبار تمدید و به ۸۰ شب اجرای پیوسته انجامید. چرم‌شیر و مهندس‌پور دربارهٔ کاری که با رمان "محشر صغرا" انجام داده و این نمایشنامه را تولید کرده‌اند، می‌گویند: شاید ساده‌ترین کار ممکن عوض کردن یک فرم به فرمی دیگر است. رمانی که ساختمان ویژه‌اش را داشت به ساختاری نمایشی
که ساختمان ویژه‌اش را داشت به ساختاری نمایشی تبدیل کردیم. در این راه، گاه روند قصه را در جایی مسدود کردیم تا از جایی دیگر آن را پی بگیریم. شخصیتی را رها کردیم تا شخصیتی دیگر را پررنگ‌تر کنیم. شخصیتی را ساختیم تا برآیند چندین و چند شخصیت باشد و از همه روشن‌تر، تمامی مکان‌های رمان را به یک نقطه انتقال دادیم. در واقع اتاق تادئوش (قهرمان نمایشنامه روز رستاخیز) تبدیل به چهارراهی شد که در آن، آدم‌ها به یکدیگر و از همه مهم‌تر به خود تادئوش برخورد کنند. و همه این‌ها اختلافی بزرگ میان ما و کونویتسکی پدیدآورد؛
این‌ها اختلافی بزرگ میان ما و کونویتسکی پدیدآورد؛ قهرمان کونویتسکی حرکت می‌کند و دست آخر به یک انتخاب می‌رسد، ولی قهرمان ما از همان آغاز یک انتخاب‌شده است. انتخاب‌شده‌ای که به سوی تقدیر رانده می‌شود. "روز رستاخیز" بارها در سالن‌های مختلف تئاتر به‌روی صحنه رفته است. قسمتی از متن نمایشنامه:اینک پایان جهان فرا می‌رسد!... می‌آید، نزدیک‌تر می‌شود و من در واپسین قدم‌های جلجتایم در انتظارم؛ در انتظار این پایان. من که هیولایی کوچکم؛ ایستاده بر دو پای خویش. من که یکی از شمایم، یکی از شما هیولاهای کوچک ایستاده بر دو
از شمایم، یکی از شما هیولاهای کوچک ایستاده بر دو پای خویش؛ در آخرین دور این جهان. و در این آخرین دور، چه کسی می‌داند باید به کدامین سو چرخید؟...
سرخوی حَرّا (نام علمی: Lutjanus griseus) یا سرخوی خاکستری گونه‌ای از سرخوماهیان بومی غرب اقیانوس اطلس از ماساچوست تا برزیل، خلیج مکزیک، برمودا و دریای کارائیب است. این گونه را می‌توان در زیستگاه‌های متنوعی از جمله آب‌های شیرین و لب‌شور یافت. این ماهی از نظر ماهیگیری تجاری اهمیت دارد و به عنوان ماهی شکارشونده نیز شناخته می‌شود. همچنین می‌توان این ماهی را در تجارت آکواریوم یافت. توضیحات. رنگ این ماهی معمولاً متمایل به قرمز خاکستری است، اما می‌تواند از قرمز روشن تا قرمز مسی تغییر کند. در صورت مشاهده از بالا
تا قرمز مسی تغییر کند. در صورت مشاهده از بالا وقتی که زیر آب است، نواری تیره در سراسر چشم آن دیده می‌شود. این گونه می‌تواند به طول برسد، اگرچه بیشتر آنها از تجاوز نمی‌کنند. بیشترین وزن ثبت شده برای این گونه است. ماهی سرخوی حرا ممکن است با سرخوی کوبرا یا سرخوی سیاه "L. cyanopterus" اشتباه گرفته شود. سرخوهای حرا معمولاً بسیار کوچکتر از سرخوی کوبرا هستند، اما زمانی که اندازه آنها مشابه است، این دو گونه فقط با معاینه لکه دندان در داخل سقف دهان قابل تشخیص هستند. بسیاری از نمونه‌های صید شده در فلوریدا، به ویژه
بسیاری از نمونه‌های صید شده در فلوریدا، به ویژه پونتا گوردا، به اشتباه به عنوان سرخوی دندانی یا "L. jocu" شناسایی می‌شوند. بهترین راه برای تمایز بین این دو گونه این است که سرخوی دندانی دارای یک مثلث رنگی روشن‌تر با یک نوار آبی در زیر چشم و نیش‌های بزرگ و تیز در جلو (دندان نیش) است. این نیش‌ها حتی در یک ماهی کوچک می‌توانند گاز دردناکی داشته باشند. ماهی سرخوی حرا عمدتاً از ماهیان کوچک، سخت‌پوستان، سرپاوران و شکم‌پایان تغذیه می‌کند. همچنین مشاهده شده که همواه زیر یک جمعیت از خفاش شهدخوار و در نزدیکی ورودی‌های
یک جمعیت از خفاش شهدخوار و در نزدیکی ورودی‌های غار لوکایان در باهاما، برای گرفتن خفاش‌های در حال سقوط کمین می‌کند. زیستگاه. ماهی سرخوی حرا یکی از رایج‌ترین گونه‌های سرخو در مناطق گرمسیری است. این ماهی در مناطق متعددی از کانال‌ها تا دشت‌های علفی و همچنین در آب‌های بازیافت می‌شود. سرخوهای حرا همچنین سازه‌ها، ازجمله اسکله‌ها، درختان حرا، کشتی‌های غرق شده و بقایا را ترجیح می‌دهند. بیشتر سرخوهای حرا در آبهای باز معمولاً در نزدیکی ساختارهای بستر یا صخره‌ها یافت می‌شوند. آنها را می‌توان در اعماق یافت، هرچند که
می‌شوند. آنها را می‌توان در اعماق یافت، هرچند که بیشتر در کمتر از پیدا می‌شوند. صید ورزشی. سرخوهای حرا هدف رایج ماه‌یگیران هستند و به دلیل گوشت سفید و پولک پولکی بسیار موردتوجه قرار می‌گیرند. آنها را می‌توان در تمام طول سال پیدا کرد و اغلب در کرناها (حراها) و اطراف اسکله‌ها یا سازه‌های دیگر یافت می‌شوند. ماه‌یگیری آنها آسان است که صید آنها را برای ماهیگیران مبتدی ایده‌آل می‌سازد. علاوه بر این، آنها معمولاً به‌صورت گروهی یافت می‌شوند، بنابراین صید تعداد زیادی در مدت زمان کوتاه غیر معمول نیست. آنها نسبت به
در مدت زمان کوتاه غیر معمول نیست. آنها نسبت به اندازه خود نسبتاً قوی هستند و در هنگام قلاب شدن مقاومت خوبی از خود نشان می‌دهند. آنها را می‌توان با طعمه‌های متنوع گرفت، اما معمولًا با طعمه زنده یا منجمد میگو، ماهی مرکب، موتوماهی، بلیهو، سنجاق‌ماهی و گاهی اوقات با طعمه‌های مصنوعی گرفت. آنها را نیز می‌توان نیزه‌گیری کرد، اما گاهی هدف سختی هستند، زیرا آنها به جای کنجکاوی، بیشتر نسبت به غواصان محتاط‌تر هستند و احتیاط آنها نسبت به طعمه‌ها و غواصان با بزرگ‌تر شدن ماهی افزایش می‌یابد. بیشتر سرخوهای حرا با قلاب سبک
افزایش می‌یابد. بیشتر سرخوهای حرا با قلاب سبک تا متوسط گرفته می‌شوند و ماهیگیران معمولاً آنها را بین ۲۰ تا ۳۵ سانتی‌متر (بین ۰٫۳ تا ۱ کلیوگرم) در آب‌های کم عمق یا ساح‌ای و تا ۵۰ سانتی‌متر (حدود ۲٫۵ کلیوگرم) در آب‌های عمیق‌تر صید می‌کنند. ماهی‌های بزرگتر غیرمعمول، اما نایاب نیستند. آبزی‌پروری. این گونه در مزرعه‌های پرورش ماهی شناور در اقیانوس‌ها در آسیا و اقیانوسیه پرورش می‌یابد. یک نمونه مزرعه‌های پرورش ماهی شناور در نزدیکی جزیره پولاو اوبین (Pulau Ubin) در سنگاپور و در امتداد طرف جنوب غربی در طول تنگه
در سنگاپور و در امتداد طرف جنوب غربی در طول تنگه سگاپور است. این ماهی که برای مصرف پرورش می‌یابد، در سنگاپور و سراسر جهان به رستوران‌ها و فروشگاه‌ها فروخته می‌شود.
بسکول () یک شهرک در استان قزاقستان شمالی کشور قزاقستان است.
دریاچه مامای () یک دریاچه در استان آق‌مولای کشور قزاقستان است.
قره‌قاسقا () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
آمدیم، نبودید، رفتیم نمایشنامه‌ای نوشته محمد چرمشیر است. داستان نمایشنامه بازخوانی داستان پینوکیو و برداشتی متفاوت از آن قصه است. بر خلاف داستان پینوکیویی که می‌شناسیم شرط آدم شدن او پرهیز از دروغ گفتن و غلبه بر وسوسه‌هایش نیست، بلکه در این داستان پینوکیو برای رسیدن به دنیای انسان‌ها دست به هر کار پلیدی می‌زند و هیچ ترس و وحشتی از دروغ گفتن و زیر پا گذاشتن ارزش‌های انسانی ندارد. نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" در سال ۱۳۹۰ به کارگردانی رضا حداد به‌روی صحنه رفت، که بعدتر به‌صورت فیلم تئاتر نیز پخش شد.
«تو و من» آهنگی از جنی خواننده و عضو گروه دخترانه بلک پینک کره جنوبی است. این آهنگ در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ از‌طریق وای‌جی اینترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز به‌عنوان یک تک‌آهنگ ویژه پس‌از اجرا در تور جهانی بلک پینک (۲۰۲۲–۲۰۲۳) منتشر شد. این اولین تک‌آهنگ جنی در پنج سال پس از انتشار «سولو» در سال ۲۰۱۸ بود. این آهنگ نوشته تدی و دنی چانگ و آهنگسازی تدی؛ ۲۴ و وینس می‌باشد. «تو و من» یک آهنگ رقص پاپ با اشعار عاشقانه دربارهٔ عاشق بودن است. پیش‌زمینه. در یک ویدیو از پشت صحنه که در کانال یوتیوب خودش آپلود کرد، جنی فاش کرد که
که در کانال یوتیوب خودش آپلود کرد، جنی فاش کرد که «تو و من» را سه تا چهار سال قبل از سال ۲۰۲۲ ضبط کرده بود؛ با این حال، در نهایت، او اولین شروع انفرادی خود را در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۸ با تک‌آهنگ «سولو» انجام داد، که هم در چارت "دیجیتال گائون" و هم در چارت آهنگ‌های دیجیتال جهانی "بیلبورد" در صدر قرار گرفت. جنی و تدی تهیه‌کننده، در حالی که برای تور جهانی صورتی زاده‌شده(Born Pink)در سال ۲۰۲۲ آماده می‌شدند، آهنگ‌های زیادی را برای اجرای تک‌نوازی او در نظر گرفتند و در نهایت «تو و من» را انتخاب کردند. او سپس با طراحان
نهایت «تو و من» را انتخاب کردند. او سپس با طراحان رقص Eunchong و Jung در مورد اینکه چگونه می‌خواهد این آهنگ را اجرا کند کار کرد.
شولاقسور () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
هاشیموتو گاهو (به ژاپنی: 橋本 雅邦)، ( – ) (Hashimoto Gahō) یک نقاش ژاپنی بود، یکی از آخرین کسانی که به سبک مکتب کانو نقاشی کرد. او همچنین بنیان‌گذار "نیهونگا" در نظر گرفته می‌شود و معلمی بود که بسیاری از نقاشان "نیهونگا" را آموزش داد. بسیاری از نقاشانی که در نسل‌های بعدی به‌عنوان استادان بزرگ "نیهونگا" شناخته می‌شوند، مانند یوکویاما تایکان، شیمومورا کانزان، هیشیدا شونسو و کاوای گیوکودو، شاگردان او بودند. او یکی از اولین پنج نقاشی بود که به‌عنوان هنرمند درباری ژاپن منصوب شد و در آن زمان یکی از معتبرترین نقاشان
منصوب شد و در آن زمان یکی از معتبرترین نقاشان ژاپن بود. زندگی‌نامه. او که در ادو زاده شده بود، پسر یک نقاش بود. پس از تحصیل نزد پدرش، تحصیلات خود را با کانو شوسنین ادامه داد. و تحت تأثیر کار کانو هوگای نیز قرار گرفت. او آثار زیادی را به سبک سنتی مکتب کانو با استفاده از رنگ و طلا یا جوهر سیاه تک‌رنگ خلق کرد. اما درحالی‌که نقاشی‌های او تا حد زیادی آثار یک سنت‌گرا هستند، با استفاده از روش‌های سنتی و به تصویر کشیدن موضوعات سنتی، گاهو نیز مانند کانو هوگای، عناصری از هنر غربی را در آثارش گنجانید. ضربات قلم‌مو،
از هنر غربی را در آثارش گنجانید. ضربات قلم‌مو، انواع مختلف جزئیات، و به‌ویژه، تلاش‌ها برای نمایش صحیح چشم‌انداز در نقاشی‌های گاهو و بسیاری دیگر از این دوره مشهود است. استعداد او منجر شد که در ۲۲ سالگی مدیر کارگاه شود و مسئولیت مدرسه استادش را بر عهده گیرد. به دلیل تحولات سیاسی و اقتصادی پیرامون اصلاحات میجی، او مجبور شد به دنبال درآمدی خارج از فروش آثار هنری باشد. او نقشه‌هایی را برای آکادمی نیروی دریایی تهیه کرد، روی بادبزن‌هایی که به چین صادر می‌شدند نقاشی کرد، و از مهارت‌های خود به روش‌های گوناگون برای
کرد، و از مهارت‌های خود به روش‌های گوناگون برای امرار معاش استفاده کرد. به دنبال احیای مجدد علاقه به نقاشی ژاپنی در طول دهه ۱۸۸۰، او دو بار جایزه‌ای را در نمایشگاه‌های نقاشی دولتی برد که منجر به شهرت او شد. در سال ۱۸۸۴، گاهو توسط کاکوزو اوکاکورا برای تبدیل شدن به استاد ارشد نقاشی در «توکیو باجیتسو گاکو» (東京美術学校، اکنون دانشگاه هنر توکیو) دعوت شد که پنج سال بعد افتتاح می‌شد. شاگردان او شامل کاوای گیوکودو و یوکویاما تایکان بودند که استادان آینده نقاشی ژاپنی شدند. در سال ۱۸۹۸، گاهو به همراه اوکوکورا، «باجیتسو
در سال ۱۸۹۸، گاهو به همراه اوکوکورا، «باجیتسو گاکو» را ترک کرد و آکادمی هنرهای زیبای ژاپن را بنا نهاد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۸ در آنجا به تدریس پرداخت. گاهو در نتیجه موقعیت خود به عنوان استاد ارشد نقاشی، شاگردان مهمی از جمله یوکویاما تایکان و کاوای گیوکودو داشت.
رود تنکه یک رودخانه در استان آق‌مولای کشور قزاقستان است.
قزل‌توز () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
میمون رفتن! فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی جرمی جو کرانسبرگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون تونی دنزا، جسیکا والتر، استیسی نلکین، دنی دویتو، آرت مترانو، فرانک سیورو و جوزف ماهر ایفای نقش کرده‌اند.
آق‌قلی () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
ژلزینکا () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
توبیلژان () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
اوسپنکا () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
ترنگ‌کول (، تەرەڭكول) یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
آق‌توغای () یک شهرک در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
دفتر مرکزی فیلمی محصول سال ۱۹۸۵ و به کارگردانی کن فینکلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاج رینهولد، لوری نان اینگلر، ادی آلبرت، ریچارد ماسور، ریک مورانیس، دان نوولو، جین سیمور، والاس شاون، دنی دویتو، مریت باتریک، جان کیپلاس، جرج کو و آنا لوکارت ایفای نقش کرده‌اند.
قلاده برای یک سگ مرده نمایشنامه‌ای از محمد چرم‌شیر است، و برای اولین بار در سال ۱۳۸۱ توسط انتشارات روزبهان در مجلد "فاطمه عنبر" به‌ چاپ رسیده است. چرمشیر در این نمایشنامه که یک مونولوگ است، زندگی مردی را به‌تصویر می‌کشد که در آخرین روز زندگی‌اش به واکاوی و واگویی آنچه در دوران حیاتش تجربه کرده است، می‌پردازد. این مرد که گرفتار بیماری روانی شده است برای حل مسائل به‌جای‌مانده از گذشته‌اش در یک بی‌چارگی محض به‌سر می‌برد و خودش را سگ می‌بیند. او گوشت پرمنگنات‌زده‌ای را بی‌اعتراض بلعیده و در حال مرور زندگی‌اش
را بی‌اعتراض بلعیده و در حال مرور زندگی‌اش است. اجراها. قلاده‌ برای یک سگ مرده بارها در سالن‌های تئاتر شهرهای مختلف به‌روی صحنه رفته است.
یوژنی پتن (متولد ۵ اکتبر ۱۸۷۷–۳۰ ژانویه ۱۹۶۲) همسر فرمانده نظامی فرانسوی و رهبر سیاسی فیلیپ پتن بود که بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ بر فرانسه ویشی حکومت کرد. پتن شوهر دوم او بود. او قبلاً با فرانسوا دو هرن، دکتری که بعداً هنرمند شد، ازدواج کرده بود. تحت فشار خانواده‌اش، او ابتدا پیشنهاد ازدواج پتن را رد کرده بود و در عوض با دو هرین ازدواج کرد، اما این ازدواج در سال ۱۹۱۴ به طلاق انجامید پسرش از ازدواج اولش، پیر دو هرن، کارگردان سینما شد.
ایستگاه متروی بهار شیراز یکی از ایستگاه‌های خط ۶ متروی تهران است که در تقاطع خیابان شریعتی و بهار شیراز قرار دارد که در ۲۶ اسفند سال ۱۴۰۲ به بهره‌برداری رسید.
می‌بوسمت و اشک عنوان نمایشنامه‌ای نوشته محمد چرمشیر است، که متن آن را بر اساس کتاب "نامه‌های واتسلاوهاول به اولگا" بازنویسی کرده است. "می‌بوسمت و اشک" به کارگردانی محمد عاقبتی در فستیوال جهانی «دیس بادن» آلمان و ایران به‌روی صحنه رفته است، و نمایش برگزیده بیست و دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شده است.
شاهزاده اندوه نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است که توسط انتشارات نیلا چاپ شده است. این نمایشنامه که بر اساس بازخوانی "هملت" اثر ویلیام شکسپیر نوشته شده است، اولین اثر از سه متن موجود در کتاب منتشرشده نیلا است؛ دومین نمایشنامه "افيليا" و سومی "مردی نشسته است بر يك چهارپايه" نام دارند. بهزاد صدیقی منتقد تئاتر در ششمین جلسه نقد و بررسی باشگاه تئاتر تهران ویژه نمایش «شاهزاده اندوه» گفت: «"شاهزاده اندوه" براساس متن شکسپیر به‌شکلی کاملاً مدرن و امروزی به نگارش درآمده است و مانند دیگر آثار محمد چرمشیر قواعد را به هم
است و مانند دیگر آثار محمد چرمشیر قواعد را به هم می‌ریزد. این نمایشنامه‌نویس به مقوله اقتباس نگاهی نو و منحصربه‌فرد دارد و نوشته‌های حجیم را در هم می‌شکند و با نگه داشتن هسته اصلی داستان موقعیت‌ها را تغییر می‌دهد و آن را تبدیل به یک اثر مختصر و امروزی می‌کند». داستان. داستان "شاهزاده اندوه" از یک روز آخر هفته آغاز می‌شود. مرد نشسته است روی صندلی پشت یک میز. این نمایشنامه یک مونولوگ طولانی است اما مرد تنها نیست: عروسک‌ها، حیوانات عروسکی که یک‌به‌یک روی میز می‌چیند و هرکدام یکی از اعضای خانواده یا دوستانش
می‌چیند و هرکدام یکی از اعضای خانواده یا دوستانش هستند، او را در این نمایش همراهی می‌کنند و مرد خطاب به آن‌ها داستان زندگی خود را روایت می‌کند. هرچه نمایش پیش می‌رود، اشیای دیگری هم اضافه می‌شوند: از ماشین کوچک و درخت‌ها تا گیره بند رخت و وان حمام. مرد رفته‌رفته عروسک‌گردانی تمام‌عیاری به‌راه می‌اندازد و داستان هملت او روایت می‌شود: «تو فلسفه می‌خونی. چیزی که می‌دونی به هیچ دردی نمی‌خوره جز این‌که تو رو دور نگه داره از خونه‌ت، جایی که دیگه هیچ‌وقت دلت نمی‌خواد بهش برگردی. اما عاقبت چی؟ حالا نمی‌خوای بهش
بهش برگردی. اما عاقبت چی؟ حالا نمی‌خوای بهش فکر کنی. حالا فقط به روز خوبی که قراره بگذرونی فکر می‌کنی. برای همین حالا این‌جا وایساده‌ی، زیر این تابلوی بزرگ تبلیغاتی. و داری نگاه می‌کنی به نوشته‌هاش تا وقت بگذره. خیره موندهٔ به اون نوشته‌ها. داری چیز عجیبی رو می‌خونی که روی تابلو نوشته شده: بودن یا نبودن؟». علاوه بر اشیاء و عروسک‌ها و ماکت‌ها، چند صدا هم همراه راوی هستند که نمایش را پیش می‌برند. صداهایی که خود راوی تقلید می‌کند و همراه عروسک‌هاشان بر صحنه ظاهر می‌شوند. نمایش. "شاهزاده اندوه" در سال ۱۳۹۸ به
می‌شوند. نمایش. "شاهزاده اندوه" در سال ۱۳۹۸ به کارگردانی محمد عاقبتی و بازی افشین هاشمی به روی صحنه رفته است.
زوینگر () یک مجموعه کاخ با باغ در درسدن آلمان است. این بنا که توسط معمار ماتئوس دانیل پپلمان طراحی شده است، یکی از مهم‌ترین بناهای دوره باروک در آلمان است. در کنار فرون کریچ، زوینگر مشهورترین بنای معماری درسدن است. تاریخچه. منشأ نام. نام "زوینگر" به اصطلاح رایج قرون وسطایی آلمانی برای بخشی از استحکامات بین دیوارهای دفاعی بیرونی و داخلی برمی‌گشت. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که ساخت اولین دیوار شهر در ربع پایانی قرن دوازدهم انجام شده است. یک مدخل مستند به عنوان سیویتاس در سال ۱۲۱۶ به وجود یک استحکامات
به عنوان سیویتاس در سال ۱۲۱۶ به وجود یک استحکامات محصور درسدن در آن زمان اشاره می‌کند. در سال ۱۴۲۷، در طول جنگ‌های هوسیت، کار بر روی تقویت نیروهای دفاعی شهر آغاز شد و آنها با دیوار دوم - بیرونی - تقویت شدند. قدم به قدم باید خندق قدیمی پر و جابه‌جا می‌شد. منطقه بین دو دیوار به‌طور کلی به عنوان "زوینگر" نامیده می‌شد و در مجاورت قلعه توسط دربار سلطنتی درسدن برای اهداف باغ مورد استفاده قرار می‌گرفت. مکان به اصطلاح "باغ زوینگر" مربوط به آن دوره به‌طور دقیق مشخص نیست که بین استحکامات ضلع غربی شهر قرار دارد. وسعت
که بین استحکامات ضلع غربی شهر قرار دارد. وسعت آن در مکان‌ها در نتیجه بهبودهای بعدی در استحکامات متفاوت بوده و در نقشه‌های مختلف به شکل متفاوتی به تصویر کشیده شده است. تاریخ اولیه. مرگ آگوستوس در سال ۱۷۳۳ ساخت و ساز پروژه را متوقف کرد زیرا بودجه آن در جای دیگری مورد نیاز بود. محوطه کاخ به سمت میدان سمپرپر (میدان تئاتر) و رودخانه باز بود. بعداً نقشه‌ها به مقیاس کوچکتر تغییر یافت و در سالهای ۱۸۵۵ –۱۸۴۷ این منطقه با ساخت بال گالری بسته شد. معمار این ساختمان که بعدها گالری سمپر نام گرفت، گوتفرید سمپر بود. تخریب
گالری سمپر نام گرفت، گوتفرید سمپر بود. تخریب و بازسازی. این ساختمان در جریان بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم ۱۳ تا ۱۵ فوریه ۱۹۴۵ ویران شد. البته مجموعه هنری قبلاً تخلیه شده بود. بازسازی ساختمان با حمایت اداره نظامی شوروی، در سال ۱۹۴۵ آغاز شد. بخش‌هایی از مجموعه بازسازی شده در سال ۱۹۵۱ به روی عموم باز شد. تا سال ۱۹۶۳ زوینگر تا حد زیادی به حالت قبل از جنگ بازگردانده شد.