payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تولید. توسعه. در ژوئیه ۲۰۲۰ آناپورنا پیکچرز حقوق نشر فیلم برای رمان "نایت‌بیچ" اثر ریچل یودر، با بازیگری و تهیه کنندگی ایمی آدامز را به دست آورد. سپس استیسی اونیل از شرکت سازنده آدامز باند گروپ در کنار مگان الیسون، سو نیگل و سامی شر تهیه‌کننده فیلم، و یودر به عنوان تهیه‌کننده اجرایی اعلام شدند. فیلمساز ماریل هلر که "هرگز می‌توانی مرا ببخشی؟" را ساخته بود، با رمان یودر ارتباط برقرار کرد و در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در کنار آدامز شروع به ساختن فیلم کرد. پیش تولید. در مارس ۲۰۲۲، قرار بود فیلمبرداری در پاییز
تولید. در مارس ۲۰۲۲، قرار بود فیلمبرداری در پاییز همان سال آغاز شود. در ماه مه، سرچلایت پیکچرز حق پخش را از آناپورنا به مبلغ ۲۵ میلیون دلار به دست آورد و در بین پنج شرکت کننده دیگر برنده شد. در این زمان، مشارکت هلر به‌طور رسمی تأیید شد. کریستینا اوه، آدام پالسن و هلر عنوان تهیه‌کننده این فیلم را بر عهده داشتند، در حالی که شر به همراه هاویلا بروستر به سمت تهیه‌کننده اجرایی نقل مکان کرد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۲، اسکوت مک‌نری به فیلم پیوست. فیلمبرداری. قرار بود تولید در سپتامبر ۲۰۲۲ در لس آنجلس آغاز شود. در اکتبر
در سپتامبر ۲۰۲۲ در لس آنجلس آغاز شود. در اکتبر ۲۰۲۲، با اعلام این که الا توماس و گرت فیلیپس به بازیگران پیوسته‌اند، تولید نیز آغاز شد. در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، مری هالند به جمع بازیگران پیوست. انتشار. "سگِ شب" در ابتدا قرار بود توسط هولو منتشر شود، اما بعداً تاریخ اکران سینمایی آن به‌وسیلهٔ سرچلایت پیکچرز برای ۶ دسامبر ۲۰۲۴ اعلام شد. این فیلم برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در ۷ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد.
قطعنامه فلسطین اشغالی نام رایج سند ۲۰۰ EX/۲۵ است که در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ به تصویب رسید و به‌طور رسمی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ به عنوان تصمیم هیئت اجرایی یونسکو به تصویب رسید. این قطعنامه محکومیت رسمی اسرائیل است که از آن به عنوان «این قدرت اشغالگر» یاد می‌شود، به دلیل اجازه دادن به تجاوز علیه مردم فلسطین، و همچنین شکست‌های گذشته در حفاظت از استفاده انحصاری مسلمانان از مکان مقدس ابراهیمی، کوه معبد و کارهای زیربنایی در اورشلیم شرقی این قطعنامه قرار بود در ژوئن ۲۰۱۶ در ترکیه به رای گذاشته شود، اما حمله به فرودگاه آتاتورک
به رای گذاشته شود، اما حمله به فرودگاه آتاتورک در سال ۲۰۱۶ یونسکو را مجبور کرد رای‌گیری را تا زمان برگزاری مجدد برنامه‌ریزی شده خود در پاریس در ماه اکتبر به تعویق بیندازد. این دوره زمانی طولانی باعث شد تا اخباری مبنی‌بر به رأی گذاشتن چنین قطعنامه ای منتشر شود و اسرائیل خشم خود را ابراز کرد. این قطعنامه توسط الجزایر، مصر، لبنان، مراکش، عمان، قطر و سودان ارائه شد و با نسبت ۲۴ به ۶ و ۲۸ رای ممتنع به تصویب رسید. در نهایت شمارش نهایی ۲۳ بر ۷ بود. از جمله کسانی که رای مخالف دادند، آمریکا، آلمان و بریتانیا بودند.
رای مخالف دادند، آمریکا، آلمان و بریتانیا بودند. این قطعنامه پس از تصویب آن، به دلیل اتهامات یهودی‌ستیزی، جنجال بین‌المللی کوتاهی را به همراه داشت. اسرائیل اعلام کرد که همکاری خود با یونسکو را بر سر این رای‌گیری تعلیق می‌کند. اسرائیل و آمریکا در سال ۲۰۱۱ پس از پذیرش فلسطینی‌ها به عضویت یونسکو، بودجه خود را به حالت تعلیق درآوردند. در اکتبر ۲۰۱۷، ایالات متحده و اسرائیل خروج خود از یونسکو را با استناد به تعصبات ضد اسرائیلی اعلام کردند که در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ اعمال شد. جنجال. قبل از تصویب قطعنامه، موضوع اصلی
اعمال شد. جنجال. قبل از تصویب قطعنامه، موضوع اصلی مناقشه اصطلاحات استفاده شده در متن برای اشاره به کوه معبد بود. اگرچه بعداً جمله‌ای برای تصدیق «اهمیت شهر قدیم اورشلیم و دیوارهای آن برای سه دین توحیدی» اضافه شد، به مجموعه مقدس بالای تپه در شهر قدیمی اورشلیم فقط با نام مسلمان آن، «الحرام الشریف»، بدون اینکه نام یهودی، "Har HaBayit را" نیز به رسمیت بشناسد، یا از اصطلاحات خنثی یا فراگیرتر استفاده کند. اگرچه حرم ابراهیمی و آرامگاه راحیل هر دو با نام‌های اسلامی و انگلیسی خود بعداً در سند ذکر شده‌اند، اما هیچ‌یک
انگلیسی خود بعداً در سند ذکر شده‌اند، اما هیچ‌یک از این مکان‌ها با نام‌های عبری قدیمی‌ترشان ذکر نشده‌اند، از جمله دیوار ندبه ("Kotel HaMaaravi")، که تنها به عنوان "پلازا البراق/وسترن وال پلا"ه است. این امر باعث شد که برخی یونسکو را به انکار پیوندهای یهودی و مسیحی با کوه معبد متهم کنند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، این سند را گواهی بر عدم تحمل فزاینده یونسکو نسبت به اسرائیل و قوم یهود خواند، این قطعنامه را به انکار ارتباط مصر با اهرام جیزه یا ارتباط چین با دیوار بزرگ چین تشبیه کرد. این قطعنامه هیچ
چین با دیوار بزرگ چین تشبیه کرد. این قطعنامه هیچ اشاره صریحی به یهودیان و یهودیت نداشت، بلکه مربوط به اشغال بود، فقط کلمه اشغال ۱۵ بار در متن و کلمه اسرائیل ۴۰ بار و یهودیت یک بار ذکر شده بود. حقوق بین‌الملل بشردوستانه ایجاب می‌کند که قدرت اشغالگر سرزمین اشغالی را به گونه‌ای اداره کند که امکان رشد طبیعی جوامع خود را فراهم کند و به جامعه اشغال‌شده اجازه دهد تا در زمین خود بسازد. متون صریح در مورد مقبول و غیرمجاز به ویژه در مورد کاوش‌ها، آثار باستانی، سرقت‌های فرهنگی و تغییر نام‌های تاریخی است، از این رو
فرهنگی و تغییر نام‌های تاریخی است، از این رو یونسکو نام اماکن مقدس اسلامی را مانند قبل از اشغال و چندین قرن ذکر کرده‌است. این قطعنامه همچنین به عنوان تبلیغات یهودی ستیزانه و ضد صهیونیستی توسط احزاب متعدد محکوم شد و مدعی شدند که تلاش آشکار برای حذف روابط غیراسلامی با اسرائیل و اماکن مقدس آن برای روند صلح بین اسرائیل، فلسطین و جهان عرب به‌طور کلی مضر است. آندرس رومر، نماینده مکزیک در یونسکو، پس از اینکه از حمایت دولت مکزیک از این قطعنامه امتناع کرد، از سمت خود برکنارشد و از سالن خارج شد. (دولت مکزیک بعداً
خود برکنارشد و از سالن خارج شد. (دولت مکزیک بعداً حمایت خود از این قطعنامه را پس گرفت.) این قطعنامه همچنین به دلیل شیطانی جلوه دادن آشکار اسرائیل به شدت مورد انتقاد قرار گرفت، نمونه آن محکومیت اسرائیل برای جلوگیری از ساخت و ساز بیشتر در محوطه کوه معبد به منظور جلوگیری از آسیب، به دنبال امتیازی که توسط وقف اسلامی که بر محوطه سرتپه در سال ۱۹۹۶ نظارت می‌کند، جلوگیری کند. این قطعنامه توسط بان کی‌مون و ایرینا بوکووا، مدیرکل یونسکو محکوم شد و گفت که یهودیت، اسلام و مسیحیت پیوندهای تاریخی روشنی با اورشلیم دارند و
و مسیحیت پیوندهای تاریخی روشنی با اورشلیم دارند و «انکار، پنهان کردن یا پاک کردن هر یک از سنت‌های یهودی، مسیحی یا مسلمان، یکپارچگی سایت را تضعیف می‌کند. مسجد الاقصی همچنین کوه معبد است که دیوار غربی آن مقدس‌ترین مکان در یهودیت است». آن همچنین توسط پارلمان چک رد شد و گفت این قطعنامه منعکس‌کننده یک «احساس نفرت‌انگیز ضد اسرائیلی» است، و صدها یهودی ایتالیایی در رم به دلیل رای ممتنع ایتالیا تظاهرات کردند. در ۲۶ اکتبر، یونسکو نسخه بازنگری شده این قطعنامه را تصویب کرد، که همچنین از اسرائیل به دلیل «خودداری مداوم
کرد، که همچنین از اسرائیل به دلیل «خودداری مداوم از دسترسی کارشناسان این سازمان به اماکن مقدس اورشلیم برای تعیین وضعیت حفاظتی آنها» انتقاد کرد. علیرغم اینکه پس از اعتراضات اسرائیل به نسخه قبلی، زبان نرم شد، اسرائیل همچنان متن را محکوم کرد. پس از تصویب این قطعنامه، اسرائیل رسماً تمامی روابط خود را با یونسکو قطع کرد. تصویب قطعنامه ۲۳۳۴ شورای امنیت سازمان ملل متحد، اولین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که از سال ۲۰۰۹ در مورد اسرائیل و سرزمین‌های فلسطین تصویب شد، و اولین قطعنامه ای بود که از زمان قطعنامه ۴۶۵ در
و اولین قطعنامه ای بود که از زمان قطعنامه ۴۶۵ در سال ۱۹۸۰، به موضوع شهرک سازی‌های اسرائیلی با چنین ویژگی پرداخته شد، در اواخر دسامبر باعث تشدید جدی درگیری بین اسرائیل و سازمان ملل شد. در حالی که این قطعنامه شامل هیچ گونه تحریم یا اقدام اجباری نبود و بر اساس فصل ششم غیر الزام‌آور منشور ملل متحد به تصویب رسید، روزنامه اسرائیلی "هاآرتص" اعلام کرد که "ممکن است در میان مدت و بلندمدت "ممکن است پیامدهای جدی برای اسرائیل به‌طور کلی و به‌طور خاص برای شهرک سازی" داشته باشد. نتانیاهو اعلام کرد که کشورهایی که بر خلاف
باشد. نتانیاهو اعلام کرد که کشورهایی که بر خلاف منافع اسرائیل عمل می‌کنند بهای دیپلماتیک و اقتصادی پرداخت خواهند کرد و به وزارت امور خارجه دستور داد در واکنش به تصویب قطعنامه، همه برنامه‌های کمک به سنگال را که برخی از آنها شامل برنامه‌هایی برای کاهش فقر است، لغو کند.
شانتی میشرا (۱۹۳۸–۲۰۱۹) یک مدرس، کتابدار، نویسنده و مترجم نپالی بود. او اولین مدرس زن نپالی تمام وقت و همچنین اولین کتابدار زن نپالی بود. او اولین کتابدار زن کتابخانه مرکزی دانشگاه تریبهوان بود. او همچنین به عنوان مدیر مؤسس بخش PEN نپال خدمت کرد. سنین جوانی و تحصیل. میشرا در ۲۲ ژوئن ۱۹۳۸ (7 Ashadh 1995 BS) در جوخن، کاتماندو، به عنوان بزرگ‌ترین دختر از پدر جانکی لعل شرستا و مادر کریشنا دوی شرستا به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر و یک خواهر کوچکتر داشت. او مدرک بین‌المللی و لیسانس خود را از کالج کلیسای
او مدرک بین‌المللی و لیسانس خود را از کالج کلیسای اسکاتلند، کلکته و مدرک کارشناسی ارشد تاریخ را از دانشگاه کلکته دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹، زمانی که کتابخانه مرکزی دانشگاه تریبهوان تأسیس شد، او فرصتی برای تحصیل علوم کتابداری در ایالات متحده یافت. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم کتابداری از دانشکده کتابخانه جورج پیبادی، دانشگاه وندربیلت دریافت کرد. شغل حرفه‌ای. او در سال ۱۹۶۲ به نپال بازگشت. و در ۱ مه ۱۹۶۳ به عنوان کتابدار ارشد کتابخانه مرکزی TU منصوب شد. این کتابخانه ابتدا در تریپورشاور بود و در
شد. این کتابخانه ابتدا در تریپورشاور بود و در سال ۱۹۶۷ به کیرتیپور منتقل شد. طی بازدیدی که توسط متخصصان آموزشی بریتانیایی در سال ۱۹۶۹ انجام شد، این کتابخانه به عنوان «تقریباً منحصر به فرد در آسیای جنوب شرقی» اعلام شد. این بازدید توسط بی‌بی‌سی پوشش داده شد و کتابخانه به نشانه افتخار در کشور تبدیل شد. او به مدت سه دهه در دانشگاه تریبهوان کار کرد. او به همراه همسرش کتابی در زمینه علم کتابداری با عنوان "Pustakalaya Bigyan ko Ruprekha" نوشت. این کتاب در ۲۰۳۸ منتشر شد. او سپس خاطرات "«صدای حقیقت: چالش‌ها و
منتشر شد. او سپس خاطرات "«صدای حقیقت: چالش‌ها و مبارزات یک زن نپالی» را" نوشت که سختی‌های یک زن در جنوب آسیا را به تصویر می‌کشد. این کتاب در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. او همچنین "Tri را نوشت." او همچنین کتابی در مورد تاریخچه کتابخانه مرکزی TU، که به همراه همسرش نوشته است. میشرا در ۲۰۴۹ بازنشسته شد. میشرا همچنین به عنوان عضو-دبیر کمیته سال بین‌المللی زنان نپال در سال ۱۹۷۵ خدمت کرد. او در کنار نویسندگان برجسته‌ای مانند گرتا رانا، تویا گورونگ، اشش مالا، بووان دونگانا، دهروبا چاندرا گوتام و غیره یکی از اعضای امضاکننده
دهروبا چاندرا گوتام و غیره یکی از اعضای امضاکننده تأسیس بخش PEN در نپال بود. او همچنین به عنوان رئیس مارتین چاوتاری، مشاور "سانچاریکا ساموها" (گروه رسانه زنان)، مشاور یونسکو برای ساخت کتابخانه مدرن در بوتان در سال ۱۹۸۵ و نایب رئیس رودرا راج پاندی ساهیتیا سوا سامیتی خدمت کرد. میشرا همچنین عضو افتخاری سازمان زنان ملل متحد و زنان فعال نپال بود. کتابشناسی - فهرست کتب. ترجمه زندگی شخصی و مرگ. میشرا در ۸ مه ۱۹۷۰ با نارایان میشرا ازدواج کرد. آنها یک دختر داشتند که در سال ۱۹۷۱ به دنیا آمد. او در ژوئن ۲۰۱۸ به همراه
در سال ۱۹۷۱ به دنیا آمد. او در ژوئن ۲۰۱۸ به همراه همسرش برای درمان سلامت خود به ایالات متحده نقل مکان کرد. او از سرطان کیسه صفرا رنج می‌برد. او در ۱۵ می ۲۰۱۹ در ایندیاناپولیس، ایندیانا درگذشت. از او همسر و دخترش به یادگار مانده است. افتخارات و میراث. میشرا جایزه جنبش بین‌المللی کتابخانه را از هند به خاطر کمک فوق‌العاده‌اش در بخش کتابخانه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، صندوقی به مبلغ ۴۳۳۰۰۰ NPR برای اعطای مدال طلای نارایان-شانتی میشرا و مدال طلای شانتی-نارایان میشرا به دانشجوی رتبه اول در مقطع کارشناسی ارشد در
به دانشجوی رتبه اول در مقطع کارشناسی ارشد در رشته روزنامه‌نگاری و علوم کتابداری به ترتیب در دانشگاه تریبووان تأسیس شد. در سال ۲۰۲۱، شوهرش مجموعه کتاب خود را به ارزش ۳ میلیون NPR به کتابخانه مرکزی TU اهدا کرد. ۱۶۷۰ کتاب اهدایی به نام مجموعه شانتی نارایان در کتابخانه به نمایش گذاشته شد.
پترونیلا اینفانتس (زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ - درگذشتهٔ ۸ اکتبر ۱۹۹۱) آنارشیست و عضو اتحادیهٔ کارگری اهل بولیوی بود. او بنیانگذار اتحادیهٔ کارگران زن آشپز بود و جنبش آنارشیستی زنان در بولیوی را رهبری می‌کرد. اینفانتس در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ در لاپاز به دنیا آمد و زمانی که بسیار کوچک بود، پدرش درگذشت. پترونیلا آشپزی را از مادرش یاد گرفت و به عنوان آشپز کار می‌کرد. فعالیت‌های اینفانتس باعث شناخته شدن آشپزی به عنوان یک حرفه و ایجاد روزِ کاری هشت ساعته و ارائهٔ مراقبت رایگان از کودکان برای مادران شاغل شد. این روش و مدل، توسط
کودکان برای مادران شاغل شد. این روش و مدل، توسط اتحادیه‌های زنانهٔ دیگر نیز اقتباس شد. در سال ۱۹۴۰، هر دوازده اتحادیهٔ تماماً زنانه در یک اتحادیه ادغام شدند. این ادغام در نتیجهٔ تلاش‌ها و مهارت‌های اینفانتس بود که باعث شد تا این اتحادیه‌ها به فدراسیون کارگران زن تبدیل شوند. او سپس به عنوان رهبر این فدراسیون فعالیتش را ادامه داد. اینفانتس در جامعه‌های کارگری به خصوص در بولیوی به عنوان یکی از پیشگامان و شخصیت‌های کلیدی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. اینفانتس در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ در لاپاز به دنیا آمد در سن بسیار
در ۲۹ ژوئن ۱۹۱۱ در لاپاز به دنیا آمد در سن بسیار پایین، خانواده‌اش برای زندگی به اکالیپتوس رفتند که پدرش برای یک شرکت آمریکایی در آنجا کار می‌کرد، اما او وقتی که پترونیلا خیلی جوان بود درگذشت. پترونیلا اینفانتس آشپزی را از مادرش آموخت و در ابتدا به‌عنوان یک فروشندهٔ خیابانی، و سپس به عنوان یک آشپز حرفه‌ای، مشغول به کار شد. او در اولین ازدواج خود صاحب یک پسر به نام خوزه انریکه و یک دختر به نام آلیسیا شد. ازدواج او به صورت مدنی انجام شد و از حضور در کلیسا خودداری کردند، زیرا اینفانتس به اینکه ثروت کلیسا کجا
کردند، زیرا اینفانتس به اینکه ثروت کلیسا کجا و چگونه توزیع می‌شود مشکوک بود. کنش‌گری. یکی از اعتراضات ضد تبعیض که اینفانتس در آن شرکت داشت حول ممنوعیت سیستم تراموا در سال ۱۹۳۵ برای افرادی با چمدان‌های سنگین یا لباس‌هایی که ممکن است با دیگران تماس داشته باشند، شکل گرفت. این ممنوعیت پس از شکایت زنان طبقهٔ بالای جامعه مبنی بر پاره‌شدن جوراب‌های ساق بلندشان توسط "دامن" زنان طبقات پایین جامعه اعمال شد. زنان طبقهٔ پایین عمدتاً زنان بومی و مستیسو بودند که از دامن‌های سنتی پولرا و کلاه کاسه‌ای استفاده می‌کردند.
سنتی پولرا و کلاه کاسه‌ای استفاده می‌کردند. بسیاری از زنانی که تحت تأثیر قرار گرفتند و در این اعتراضات شرکت کردند، چولا بودند و بسیاری از آنها به عنوان آشپز کار می‌کردند، و از تبعیض خسته شده بودند و در پاسخ به اعمال تبعیض‌آمیز شرکت‌های تراموا، اتحادیهٔ زنان کارگر آشپز را تشکیل دادند که اینفانتس یکی از اعضای مؤسس آن بود. شرکت‌های تراموا به دلیل فشار عمومی مجبور به لغو این ممنوعیت شدند. با این حال، این سیاست عاری از تبعیض نبود و اینفانتس به یاد آورد که چگونه در کنفرانسی در سال ۱۹۲۹، زنان طبقهٔ بالای بولیوی
در کنفرانسی در سال ۱۹۲۹، زنان طبقهٔ بالای بولیوی که در آن حضور داشتند به ارائهٔ سخنرانی چولاها اعتراض کردند. کار اتحادیهٔ کارگران آشپز منجر به شناخته شدن آشپزی به عنوان یک حرفه، یک روز کاری هشت ساعته و ارائهٔ مراقبت رایگان از کودکان برای مادران شاغل شد. این روش و مدل، توسط اتحادیه‌های زنانهٔ دیگر نیز اقتباس شد. در سال ۱۹۴۰، هر دوازده اتحادیهٔ تماماً زنانه در یک اتحادیه ادغام شدند. این ادغام در نتیجهٔ تلاش‌ها و مهارت‌های اینفانتس بود که باعث شد تا این اتحادیه‌ها به فدراسیون کارگران زن تبدیل شوند. او سپس به
به فدراسیون کارگران زن تبدیل شوند. او سپس به عنوان رهبر این فدراسیون فعالیتش را ادامه داد. در طول دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، اینفانتس به هماهنگی کار فدراسیون ادامه داد. فدراسیون در اوج خود، از بیش از شصت اتحادیه تشکیل شده بود که اینفانتس یکی از چهره‌های کلیدی آن بود. میراث. بسیاری از اتحادیه‌های کارگری، مانند فدراسیون ملی کارگران خانگی بولیوی، اینفانتس را به عنوان یکی از پیشگامان خود می‌شناسند.
جنگ داخلی یک فیلم ویران‌شهری اکشن محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی الکس گارلند است. کیرستن دانست، واگنر مورا، کیلی اسپینی، استیون مک‌کینلی هندرسون و نیک آفرمن بازیگران این فیلم هستند. داستان فیلم تیمی از روزنامه‌نگاران را دنبال می‌کند که در طول جنگ داخلی دوم آمریکا که به سرعت در حال افزایش است و کل کشور را فراگرفته است، در سراسر ایالات متحده سفر می‌کنند. "جنگ داخلی" در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ در جنوب از جنوب غربی اولین نمایش جهانی خود را داشت و در ۱۲ آوریل در ایالات متحده توسط ای۲۴ و در بریتانیا توسط ای‌اف‌دی
متحده توسط ای۲۴ و در بریتانیا توسط ای‌اف‌دی اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. زمینه داستانی. در آینده نزدیک، تیمی از روزنامه‌نگاران در طول جنگ داخلی دوم آمریکا که به سرعت در حال تشدید شدن است، بین حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا و «نیروهای غربی» جدایی‌طلب به رهبری تگزاس و کالیفرنیا، به سراسر ایالات متحده سفر می‌کنند. این فیلم گزارشی از تلاش خبرنگاران برای زنده ماندن در زمانی است که دولت به یک دیکتاتوری دیستوپیک تبدیل شده‌است و شبه نظامیان افراطی حزبی مرتباً مرتکب جنایات جنگی می‌شوند.
افراطی حزبی مرتباً مرتکب جنایات جنگی می‌شوند. تولید. در ژانویه ۲۰۲۲، گزارش شد که الکس گارلند برای نویسندگی و کارگردانی فیلم برای ای۲۴ قرارداد امضا کرده‌است و کیرستن دانست، واگنر مورا، استیون مک‌کینلی هندرسون و کیلی اسپینی در آن نقش آفرینی می‌کنند. در ماه آوریل، کارل گلاسمن به عنوان بخشی از بازیگران معرفی شد. گارلند در مصاحبه ای در ماه مه با "دیلی تلگراف"، این فیلم را به عنوان قطعه ای همراه با فیلم "مردان" از سال ۲۰۲۲ توصیف کرد و گفت: «در نقطه ای نامشخص در آینده قرار دارد - فقط به اندازه کافی جلوتر است که
آینده قرار دارد - فقط به اندازه کافی جلوتر است که بتوانم یک خودپسندی اضافه کنم - و به عنوان یک تمثیل علمی تخیلی برای مخمصه دو قطبی فعلی ما خدمت می‌کند». در همان مصاحبه، سونویا میزونو به عنوان بخشی از بازیگران نشان داده شد که در تمام فیلم‌های قبلی گارلند حضور داشته‌است. تصویربرداری اصلی در ۱۵ مارس ۲۰۲۲ در آتلانتا آغاز شد. در ماه مه تولید به شهر لندن منتقل شد. بودجه ساخت "جنگ داخلی" ۵۰ میلیون دلار بوده که آن را به گران‌ترین فیلم ای۲۴ تبدیل کرده‌است. انتشار. "جنگ داخلی" در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ اولین نمایش جهانی خود
"جنگ داخلی" در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ اولین نمایش جهانی خود را در جنوب از جنوب غربی انجام داد. فیلم در ۱۲ آوریل ۲۰۲۴ توسط ای۲۴ در ایالات متحده منتشر شد. قبلاً قرار بود که این فیلم در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شود. بازخورد. پس از نمایش SXSW، وبسایت بازبینی جمعی راتن تومیتوز اشاره کرد که منتقدان این فیلم را «داستان هشداردهنده‌ای زیبا و پر از ایده‌های بزرگ و اجرای خارق‌العاده کیرستن دانسته‌اند» اما «ممکن است برخی از بینندگان را شگفت زده کند». منتقدان «زیبایی و شدت درام دیستوپایی» فیلم را ستودند، در حالی که به «پتانسیل جنجال
فیلم را ستودند، در حالی که به «پتانسیل جنجال و ناامیدی» آن به دلیل اثربخشی پیام‌های آن اشاره کرده‌اند. در این وبسایت، ۸۲ درصد از ۲۷۲ بررسی منتقدان، با میانگین امتیاز ۷٫۶/۱۰ مثبت است. در اجماع انتقادی این وبسایت آمده است: «"جنگ داخلی" با طراحی سخت و نگران‌کننده، نگاهی نزدیک به عدم قطعیت خشونت‌آمیز زندگی در کشوری می اندازد که در بحران قرار دارد.»
درون پوسته پیله زرد فیلمی ویتنامی‌زبان در سبک درام به نویسندگی و کارگردانی (نخستین تجربه فیلمی بلند) فام تین آن محصول سال ۲۰۲۳ است. این فیلم محصول مشترک ویتنام، سنگاپور، فرانسه و اسپانیا است. نمایش نخست جهانی فیلم در بخش دو هفته کارگردانان در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ در ۲۴ مه ۲۰۲۳ بود و برنده دوربین طلایی شد که به بهترین فیلم بلند اهدا می‌گردد. فیلم در ویتنام در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۲۳ منتشر شد.
تهاجم سیام به کداح () یک عملیات نظامی بود که در ماه نوامبر ۱۸۲۱، توسط پادشاهی سیام بر علیه سلطان‌نشین کداح در ناحیه‌ای که اکنون در شمال شبه‌جزیره مالزی واقع شده‌است، انجام گرفت. پیشینه. در دوران آیوتایا، سلطان‌نشین کداح یک ایالت خراجگزار به سیام بوده است، گرچه در گذر زمان دامنه نفوذ سیام بر سلطان‌نشین‌های شمالی مالایا متفاوت بود. بعد از سقوط آیوتایا در سال ۱۷۶۷، سلطان‌نشین‌های شمالی مالایا به طور موقت از سلطه سیام رهایی پیدا کردند. در سال ۱۷۸۶، فرانسیس لایت با مذاکره ای که با سلطان عبدالله مکرم شاه انجام
با مذاکره ای که با سلطان عبدالله مکرم شاه انجام داد موفق شد تا در قبال حمایت نظامی بریتانیا در برابر تعرض برمه یا سیام، جزیره پنانگ را به نمایندگی از طرف کمپانی هند شرقی بریتانیا در اختیار داشته باشد.
میکا تودوروویچ (زادهٔ ۱۹۰۰ - درگذشتهٔ ۱۹۸۱) نقاش بوسنیایی اهل بوسنی و هرزگوین و یکی از اعضای مؤسس انجمن هنرمندان هنرهای زیبای بوسنی و هرزگوین بود. تودوروویچ در سال ۱۹۰۰ در سارایوو متولد شد و در دبیرستان دخترانهٔ آنجا تحصیل کرد. در سال ۱۹۲۰ در آکادمی هنرهای زیبا در زاگرب ثبت نام کرد و در سال ۱۹۲۶ فارغ‌التحصیل شد. سپس به ایتالیا سفر کرد و هنر رنسانس را مطالعه کرد. در طول جنگ جهانی دوم در اردوگاه کار اجباری استارا گرادیشکا زندانی شد و پس از جنگ عضو مؤسس انجمن هنرمندان هنرهای زیبای بوسنی و هرزگوین شد. او همچنین
هنرهای زیبای بوسنی و هرزگوین شد. او همچنین عضو دائم آکادمی علوم و هنر بوسنی و آکادمی علوم و هنر صربستان شد. اولین نمایشگاه تودوروویچ در سال ۱۹۳۰ در انگلستان برگزار شد و او با گروه زاگرب زملیا که در سراسر اروپا نمایشگاه‌هایی را برگزار می‌کردند، مرتبط شد. او به عنوان یک سوسیالیست به این گروه پیوست و در سال ۱۹۳۲ به سارایوو بازگشت و عضو حزب کمونیست یوگسلاوی شد. در سال ۱۹۴۵ در کمیسیون دولتی ایجاد جنایات جنگی در بلگراد شهادت داد و پس از جنگ جهانی دوم، تنها هنرمندی بود که در این کمیسیون شهادت داد. آثار تودوروویچ
بود که در این کمیسیون شهادت داد. آثار تودوروویچ در دوران پس از جنگ جهانی دوم به سمت خلقیت و انتقال پیام‌های اجتماعی متمایل شد. او جوایزی از جمله نشان شایستگی برای مردم - ستارهٔ طلایی و نشان کارگر - پرچم سرخ را دریافت کرد. زندگی‌نامه. تودوروویچ در سال ۱۹۰۰ در سارایوو به دنیا آمد و تحصیلات متوسطه‌اش را در دبیرستان دخترانهٔ آنجا گذراند و در سال ۱۹۲۰ در آکادمی هنرهای زیبا در زاگرب ثبت نام کرد، که او تنها زنِ کلاس‌شان بود. او در سال ۱۹۲۶ فارغ‌التحصیل شد و به سارایوو بازگشت، که مرکزی برای انواع هنرهای تجسمی بود.
بازگشت، که مرکزی برای انواع هنرهای تجسمی بود. سپس به ایتالیا سفر کرد و در آنجا هنر رنسانس را مطالعه کرد. در طول جنگ جهانی دوم در اردوگاه کار اجباری استارا گرادیشکا زندانی شد و بعداً به اتریش تبعید گردید تا به عنوان نیروی کار اجباری مشغول به کار شود. در سال ۱۹۴۵، پس از جنگ، وی یکی از اعضای مؤسس انجمن هنرمندان هنرهای زیبای بوسنی و هرزگوین بود. او همچنین اولین زنی بود که عضو دائم آکادمی علوم و هنر بوسنی و همچنین عضو آکادمی علوم و هنر صربستان شد. او همچنین یکی از اولین استادان دانشکدهٔ هنرهای کاربردی در
یکی از اولین استادان دانشکدهٔ هنرهای کاربردی در سارایوو بود که تا زمان بازنشستگی در آنجا کار کرد. او در سال ۱۹۸۱ درگذشت و در گورستان باره به خاک سپرده شد. آثار. اولین نمایشگاه تودوروویچ در سال ۱۹۳۰ در انگلستان برگزار شد. او به عنوان یک سوسیالیست با گروه زاگرب زملیا مرتبط شد که در لیوبلیانا و در سراسر اروپا نمایشگاه‌هایی را برگزار می‌کردند. این گروه متشکل از هنرمندانی بود که به سبک‌های ساده کار می‌کردند و می‌خواستند زندگی طبقهٔ کارگر را به نمایش بگذارند. در سال ۱۹۳۲ او به سارایوو بازگشت و عضو حزب کمونیست
سال ۱۹۳۲ او به سارایوو بازگشت و عضو حزب کمونیست یوگسلاوی شد. او از سال ۱۹۳۷ عمدتاً با رنگ کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۵ تنها هنرمندی بود که در کمیسیون دولتی ایجاد جنایات جنگی در بلگراد شهادت داد، جایی که از سری نقاشی‌های او «آخرین قربانیان یاسنوواچ و گرادیشکا» که زندگی در اردوگاه‌های کار اجباری را به تصویر می‌کشید، به عنوان مدرک استفاده شد. پس از جنگ جهانی دوم، چهره‌های انسانی از آثار او ناپدید شدند و اشیاء اطراف خود را به سوژه‌های آثارش تبدیل کرد. آثار گمشده. در سال ۱۹۹۲ ساختمان ده طبقه‌ای که متعلق به روزنامهٔ
سال ۱۹۹۲ ساختمان ده طبقه‌ای که متعلق به روزنامهٔ "اوسلوبودنژی" بود، تخریب شد و در میان خرابه‌ها، عکس‌هایی که توسط تودوروویچ گرفته شده بود پیدا شدند. میراث. خیابانی در گوریکا، منطقه‌ای در سارایوو که او در آن زندگی می‌کرد، به افتخار و یاد او نامگذاری شده‌است.
دلار تنگه () از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۳۹، پول رایج در شهرک‌های تنگه بود. در آن دوران، این واحد پولی همچنین در ایالات فدرال مالایا، ایالت‌های مالایی غیرفدرال، پادشاهی ساراواک، برونئی و شمال بورنئو بریتانیا مورد استفاده قرار می‌گرفت.
دلار مالایا () تا سال ۱۹۵۳ پول رایج مستعمرات و تحت‌الحمایه‌های بریتانیا در مالایای بریتانیا و برونئی بود. این واحد پولی در سال ۱۹۳۹ منتشر شد و جایگزین دلار تنگه گردید، ارزش همترازی آن ۱ دلار = دو شیلینگ چهار پنی استرلینگ بود (۶۰ دلار=۷ پوند).
اِنتبوگانگ راتشوسا (زادهٔ ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۱۹۷۹) نایب‌السلطنهٔ ("موشوارلدی") بنگواکتسه، یکی از قبایل بومی در مرزهای امروزی بوتسوانا بود که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ در شورای مشاورهٔ بومی بوتسوانا مشغول فعالیت بود. او نخستین زن در بوتسوانا بود که در این سمت خدمت کرد. او در دورانی که نایب‌السلطنه بود برنامه‌هایی برای بهبود وضعیت کشاورزی و بهداشت و درمان را آغاز کرد. زندگی‌نامه. اِنتبوگانگ در سال ۱۸۸۲ به دنیا آمد. والدین او گاگوانگوه و باتوئن اول بودند. والدین او در سال ۱۸۷۵ با هم فرار کردند و در سال ۱۸۷۵ در یک کلیسا
۱۸۷۵ با هم فرار کردند و در سال ۱۸۷۵ در یک کلیسا ازدواج کردند. نتبوگانگ که به عنوان یک مسیحی بزرگ شد، تحصیلات رسمی نیز دریافت کرد. او دو برادر داشت، یکی سیپاپیتسوی دوم، و دیگری موئه‌پاپیتسو که سیپاپیتسو در سال ۱۹۱۶ توسط موئه‌پاپیتسو به قتل رسید. در نتیجه، مادرشان گاگوانگوه موئه‌پاپیتسو را به قتل رساند و گاگوانگوه در حالی که پسر سیپاپیتسو دوم، باتوئن دوم زیر سن قانونی بود، نایب‌السلطنهٔ او شد. نایب‌السلطنه. در سال ۱۹۲۳، گاگوانگوه، که بر اثر سرطان در حال مرگ بود، با عزم راسخ برای حفظ حکومت برای نوهٔ هشت
مرگ بود، با عزم راسخ برای حفظ حکومت برای نوهٔ هشت ساله‌اش باتوئن دوم، تبدیل به "موشوارلدی" شد. او در همان سال بر اثر سرطان درگذشت، اما قبل از مرگش اطمینان حاصل کرد که سلطنت باتوئن دوم تحت مراقبت عمه‌اش نتبوگانگ راتشوسا ادامه خواهد داشت. نایب‌السلطنه‌های زن در بسیاری از گروه‌های مختلف در بوتسوانا وجود داشتند. این امر ثبات پادشاهی را پس از سه حاکم در هفت سال به ارمغان آورد. نتبوگانگ شورایی متشکل از شش رهبر را منصوب کرد، اما بیشترین همکاری را با یکی از آنها - کگامپو کامودی - داشت. بریتانیایی‌ها معتقد بودند که
کامودی - داشت. بریتانیایی‌ها معتقد بودند که او از منافع بریتانیا در پادشاهی‌های خود حمایت خواهد کرد. او قوانین رفتار عمومی، از جمله ممنوعیت فروش مشروب تخمیرشدهٔ سورگوم را اجرا کرد. برنامه‌های کشاورزی. آفت‌های ملخ یک چالش مهم در بوتسوانا بود و در اوایل حکومت نتبوگانگ، اقداماتی را انجام داد تا کشاورزان را قادر سازد تا با اثرات آنها مبارزه کنند. او یک برنامهٔ گستردهٔ حفر چاه ترتیب داد، تا آبی که مورد مصرف حیوانات اهلی و زراعت بود کیفیت بهتری داشته باشد. او همچنین طرح آب لوله‌کشی را در کانیه گسترش داد و برای
طرح آب لوله‌کشی را در کانیه گسترش داد و برای پرورش گاو به صورت علمی گاوداری‌هایی را تأسیس کرد. بهداشت و درمان. اعضای کلیسای ادونتیست روز هفتم نتبوگانگ تماس‌های لازم را برای ایجاد یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی در گانگواکتسه به او دادند. به دنبال آن، یک بیمارستان در کانیه، سپس کلینیک‌های بیشتری در مانیانا و لهوتوتو تأسیس شدند. با وجود موفقیت در تأسیس مراکز درمانی، اما همچنان «پزشکان بومی» نقش مهمی در درمان مردم داشتند و این موضوع مرتباً مطرح می‌شد که «بیشتر مردم ما به داروهایی که از دست پزشکان بومی می‌آید، روی