payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوئینتن هرمانز (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل بلژیک است. کوئینتن هرمانز یک دوچرخه سوار حرفه‌ای بلژیکی است که در سال ۱۹۹۵ متولد شد. او به عنوان یک دوچرخه سوار جاده، تخته‌سنگی و CX در حال فعالیت است. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان یکی از بازیکنان حرفه‌ای تیم Telenet-Fidea Lions فعالیت خود را شروع کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به وانتی–گروپ گوبر اشاره کرد. فعالیت. در فصل مسابقات ۲۰۱۸–۲۰۱۹، هرمانز در مسابقات بین‌المللی CX خود به نتیجه‌های خوبی رسید. او در مرحله‌های مختلف رویدادهای CX بارها موفق به کسب
در مرحله‌های مختلف رویدادهای CX بارها موفق به کسب رتبه اول شد و به همین دلیل از او به‌عنوان یکی از کاندیدای مهم در المپیک توکیو ۲۰۲۰–۲۰۲۱ صحبت می‌شود. در مسابقات جهانی CX سال ۲۰۱۹، او در مجموع ۹ نمره جمع کرد و شایستگی خود در استقرار در طبقه برتر فهرست این ورزش را به اثبات رساند. در آوریل ۲۰۲۱، هرمانز به عنوان یکی از بازیکنان تیم Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux قرارداد بست.
پیتر کی آنگر (به ، زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۴۲) فیلسوف معاصر آمریکایی و استاد گروه فلسفه در دانشگاه نیویورک است. علایق اصلی او در زمینه‌های متافیزیک، معرفت‌شناسی، اخلاق و فلسفه ذهن است. زندگی‌نامه. "آنگر" هم‌زمان با دیوید لوئیس در کالج سوارثمور تحصیل کرد، و در سال ۱۹۶۲ لیسانس فلسفه گرفت، او در دانشگاه آکسفورد، زیر نظر آلفرد جی آیر به تحصیل ادامه داده و در سال ۱۹۶۶ مدرک دکترا گرفت. "آنگر" پایان‌نامه‌ای در موضوع شک‌گرایی فلسفی نوشته‌است. او در کتاب «"جهل»" (۱۹۷۵)، استدلال می‌کند که هیچ‌کس چیزی نمی‌داند و حتی هیچ‌کس
می‌کند که هیچ‌کس چیزی نمی‌داند و حتی هیچ‌کس آن‌قدر معقول یا موجه نیست که چیزی را باور کند. "آنگر" درکتاب «"نسبیت فلسفی»" (۱۹۸۴) استدلال می‌کند که بسیاری از پرسش‌های فلسفی را نمی‌توان به‌طور قطعی پاسخ داد. شناخته‌شده‌ترین اثر او در زمینه اخلاق کاربردی، «"عمر طولانی و موافقت با مرگ»" (۱۹۹۶) است. در این کتاب بیان می‌کند که شهروندان کشورهای جهان اول وظیفه اخلاقی دارند که به مؤسسات خیریه (مانند آکسفام و یونیسف)کمک‌رسانی کرده و زمانی که تمام پول و دارایی خود را اهدا کردند، باید آنچه برای زنده ماندن لازم است
را اهدا کردند، باید آنچه برای زنده ماندن لازم است فراهم کرده، و آنچه را که به دیگران تعلق دارد را به خودشان پس بدهند، حتی اگر در این فرایند مجبور به گدایی، قرض گرفتن یا سرقت شوند. او در مقاله «"مشکلات ذهنی بسیار"» (۲۰۰۲)، برای دوگانه‌انگاری کنش متقابل در مورد مسائل ذهن و ماده بیان می‌کند که «هر یک از ما یک روح غیرمادی هستیم». این استدلال در کتاب "«تمام قدرت در جهان» در" سال ۲۰۰۶ بسط داده شده‌است. او در کتاب «"ایده‌های خالی»" (۲۰۱۴)، استدلال می‌کند که فلسفه تحلیلی هیچ نتیجه قابل‌توجهی در مورد چگونگی اوضاع
تحلیلی هیچ نتیجه قابل‌توجهی در مورد چگونگی اوضاع با واقعیت‌های ملموس ارائه نکرده‌است.
آلیس بارنز (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل انگلستان است که در سال ۱۹۹۵ متولد شده‌است. او به عنوان یک دوچرخه‌سوار جاده و CX فعالیت می‌کند. کارنامهٔ این دوچرخه‌سوار شامل برنده شدن در مسابقات بین‌المللی دوچرخه‌سواری زنان جوان و بزرگسال است. فعالیت. در سال ۲۰۱۷، بارنز به عنوان یکی از بازیکنان تیم Canyon-SRAM Racing به عنوان یک دوچرخه‌سوار حرفه‌ای به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۲۰۱۸، او برای نخستین بار در مسابقات جهانی دوچرخه‌سواری رشته CX به عنوان عضو تیم ملی انگلستان شرکت کرد. بارنز در سال ۲۰۲۱ برای نخستین بار در
شرکت کرد. بارنز در سال ۲۰۲۱ برای نخستین بار در المپیک توکیو به عنوان عضو تیم کشورش در رشته جاده و CX شرکت کرد. همچنین، او در سال ۲۰۲۱ در مسابقات جهانی دوچرخه‌سواری رشته جاده در بلژیک به مقام دوم رسید. برادر دوقلوی آلیس بارنز یعنی هانا بارنز نیز دوچرخه سوار حرفه‌ای است. در سال ۲۰۱۷، او برای نخستین بار در یک مرحله از مسابقه Boels Rental Ladies Tour برنده شد. در سال ۲۰۱۹، او به عنوان عضو تیم ملی بریتانیا در مسابقات جهانی دوچرخه سواری رشته جاده شرکت کرد. علاوه بر شرکت در مسابقات دوچرخه‌سواری، بارنز به عنوان
بر شرکت در مسابقات دوچرخه‌سواری، بارنز به عنوان یکی از برگزیدگان تیم انگلیسی دوچرخه‌سواری برای المپیک توکیو ۲۰۲۰–۲۰۲۱ انتخاب شد. با این حال، در مارس ۲۰۲۱ اعلام شد که برای حفظ سلامتی خود و به دلیل شیوع ویروس کرونا، او تصمیم گرفت در المپیک شرکت نکند.
ژان-بپتیست پیگال (؛ ۲۶ ژانویه ۱۷۱۴ – ۲۰ اوت ۱۷۸۵) مجسمه‌ساز اهل فرانسه بود. پیگال در پاریس متولد شد و هفتمین فرزند یک نجار بود. اگرچه او موفق به کسب جایزه بزرگ رم نشد، پس از یک مبارزه سخت وارد آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی شد و به یکی از محبوب‌ترین مجسمه‌سازان زمان خود تبدیل شد.
«بیلگمس و جهان زیرین» یکی از پنج شعر سومری که در ایجاد روایت نهایی حماسه گیلگمش (نسخه مرجع بابلی) اثرگذار بوده‌اند. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، سرآغازی اسطوره‌ای دارد. در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته می‌شد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». بخش‌هایی از این شعر حماسی سومری به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه گیلگمش را شکل داد. علاوه بر این بخش‌هایی از آن به داستان مرگ انکیدو و سوگواری گیلگمش در لوح‌های VII و VIII مربوط است. لحن بدبینی بی‌رحمانه‌ای بر بخشی از متن حاکم است
لحن بدبینی بی‌رحمانه‌ای بر بخشی از متن حاکم است که دیدار بیلگمس و انکیدو را توصیف می‌کند. این بخش با طنز و احساساتی بودن تخفیف می‌یابد و حداقل در یک نسخه از آن اشاره‌ای تاریخی وجود دارد. پیش‌زمینه. در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته می‌شد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». این شعر سومری در مدرسه‌های کاتبی در بابل باستان، شهرهای نیپور و اور، رایج بود. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، این متن با یک سرآغاز اسطوره‌ای شروع می‌شود. سیر روایت شعر، از خلقت جهان شروع و به سرشت زندگی
سیر روایت شعر، از خلقت جهان شروع و به سرشت زندگی پس از مرگ ختم می‌شود. بخش‌هایی از این شعر حماسی سومری به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه گیلگمش را شکل داد. علاوه بر این بخش‌هایی از آن به داستان مرگ انکیدو و سوگواری گیلگمش در لوح‌های VII و VIII مربوط است. نسخه‌ها. نسخه اصلی در نیپور پیدا شده است که در سطر ۳۰۰ ناگهان پایان می‌یابد. نسخه دوم از مه-توران به دست آمده که سه سطر تکمیلی دارد. این سه سطر، متن را به ابتدای شعر «بیلگمس و هوواوا» پیوند می‌دهند. نسخه سوم در اور پیدا شده است و در آن گفتگوی بیلگمس و
سوم در اور پیدا شده است و در آن گفتگوی بیلگمس و انکیدو ادامه پیدا می‌کند. نسخه‌ای از نیمه دوم متن، از خط ۱۷۲ به بعد، در دوره باستان به اکدی ترجمه شد و لوح XII حماسه بابلی گیلگمش را تشکیل داد. در این نسخه، بیلگمس درخواست خود برای نجات انکیدو را از «خدای ماه» (علاوه بر انلیل و ائا (انکی)) می‌کند. متن. سه سطر نخست: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور، / در آن شب‌ها، در آن شب‌های دور، / در آن سال‌ها، در آن سال‌های خیلی دور،» در زمانی دور، کوتاه زمانی پس از آن که خدایان کائنات را مابین خود تقسیم کردند، طوفانی
که خدایان کائنات را مابین خود تقسیم کردند، طوفانی بزرگ بر پا شد. در حالی که خدای انکی به جهان زیرین می‌رفت، تا احتمالا در سکونتگاه الهی خود («اقیانوس پایین» (آبزو)) استقرار یابد، دانه‌های تگرگ بر کف کشتی او جمع شدند و امواج بر کناره آن کوبیدند. طوفان، درخت بیدی را در ساحل فرات افکند. روزی الهه اینانا در حال قدم زدن درخت بید را دید، آن را برداشت و به خانه‌اش در اوروک برد. درخت را کاشت و صبر کرد تا بروید. قصد او این بود که از چوب آن برای خودش اسباب و اثاثی بسازد. با رشد درخت، موجودات شریر به آن هجوم بردند و
با رشد درخت، موجودات شریر به آن هجوم بردند و اینانا غمگین شد. ماجرا را برای خدای خورشید، برادرش اوتو، تعریف کرد اما او کمکی نکرد. پس از آن ماجرا را برای بیلگمس قهرمان بازروایت کرد. بیلگمس سلاح خود را برداشت و درخت را از ساکنین فرومایه‌اش رهایی داد. او درخت را افکند و الوار آن را به اینانا داد تا اثاثش را بسازد. با باقیمانده چوب‌ها برای خودش دو اسباب بازی ساخت. بیلگمس و مردان جوان اوروک تمام روز را با اسباب‌بازی‌های جدید مشغول بودند. مردان از تقلا خسته و کوفته و زنان آنها مشغول آب و غذا آوردن برایشان شدند.
و زنان آنها مشغول آب و غذا آوردن برایشان شدند. روز بعد قبل از آن که بازی دوباره شروع شود، زنان شکایت می‌کنند. اسباب‌بازی‌‌ها از حفره‌ای به اعماق جهان زیرین می‌افتند. بیلگمس نمی‌تواند آنان را به دست آورد و به تلخی برای از دست دادنشان گریه می‌کند. خدمتکار او، انکیدو، برای بازیافتن آنان داوطلب می‌شود. بیلگمس به او برای رفتن به قلمروی تاریک الهه ارشکیگال هشدار می‌دهد. اگر انکیدو می‌خواهد از عواقب مرگبار حضور در نزد اشباح مردگان رهایی یابد، باید به آنها احترام بایسته بگذارد. او به گونه‌ای باید رفتار کند که گویا
بگذارد. او به گونه‌ای باید رفتار کند که گویا در مراسم خاکسپاری است؛ با حساسیت رفتار کند و توجهی را به خود جلب نکند. انکیدو در جهان زیرین با منظره ترسناک خود ارشکیگال رو به رو خواهد شد که در سوگواری ابدی برای پسرش، نینازو، بر خاک سجده کرده است. لباس‌های ارشکیگال پاره است و بدنش را با ناخنهایش می‌خراشد و موی خود را می‌کند. انکیدو به جهان زیرین می‌رود و با بی‌خیالی هشدارهای بیلگمس را نادیده می‌گیرد. در آنجا اسیر می‌شود. بیلگمس از خدای انلیل در نیپور می‌خواهد به او کمک کند اما انلیل این کار را نمی‌کند. بیلگمس
او کمک کند اما انلیل این کار را نمی‌کند. بیلگمس آنگاه از خدای انکی در اریدو کمک می‌خواهد. انکی به خدای خورشید، اوتو، دستور می‌دهد که به هنگام برآمدن در سپیده‌دم شبح انکیدو را نیز با خود بیاورد. بیلگمس و انکیدو بار دیگر به هم می‌رسند و همدیگر را در آغوش می‌گیرند. پرسش و پاسخی طولانی آغاز می‌شود که نقطه اوج شعر است و در آن بیلگمس از انکیدو درباره جهان زیرین می‌پرسد. تحلیل. لحن بدبینی بی‌رحمانه‌ای بر بخشی از متن حاکم است که دیدار بیلگمس و انکیدو را توصیف می‌کند. این بخش با طنز و احساساتی بودن تخفیف می‌یابد و
این بخش با طنز و احساساتی بودن تخفیف می‌یابد و حداقل در یک نسخه از آن اشاره‌ای تاریخی وجود دارد. پیام اصلی آغاز گفتگوی دو قهرمان این است که هر چه یک مرد پسران بیشتری داشته باشد، در زندگی پس از مرگ تشنگی‌اش با پیشکش‌های دوره‌ای خانواده او، بیشتر تسکین ‌می‌یابد. آن اشباحی که بی‌فرزند هستند، بیشترین رنج را می‌برند زیرا کسی بر روی زمین نیست که پیشکش‌های بایسته را برایشان بیاورد. سپس، گفتگوی آن دو درباره آنهایی می‌شود که امکان ندارد تمام و کمال دفن شوند، یا به خاطر آنکه در اثر جذام یا سایر بیماری‌ها از شکل
به خاطر آنکه در اثر جذام یا سایر بیماری‌ها از شکل افتاده‌اند و یا آنکه با پایانی خشن رو به رو بوده‌اند. تنفر شدید از مردن بدون اعضای بدن کامل هنوز در خاور نزدیک امروزی وجود دارد. یک نسخه احتمالا لحنی اخلاقی می‌گیرد و نیز درباره کسانی است که به والدین خود بی‌احترامی کنند. اکثر اشباح در زندگی پس از مرگ، روزگار شومی را تجربه می‌کنند اما به جز پدرانی که پسران بسیار دارند، برخی نیز هستند که کمتر رنج می‌برند. آنهایی که پیش از آنکه زمانش رسیده باشند مرده‌اند، مانند بچه‌هایی که مرده به دنیا آمدند، زندگی پر از نعمت
بچه‌هایی که مرده به دنیا آمدند، زندگی پر از نعمت خواهند داشت. با این حال، آنهایی که در آتش مرده‌اند در دود ناپدید خواهند شد و به جهان زیرین نمی‌روند. معنای ضمنی آن این است که روح این گروه از مردمان آرام نمی‌گیرد و بنابراین از آنان بیش از همه وحشت وجود داشت. از این رو، مرگ در آتش بدترین سرنوشت بود و نقطه اوج گزارش انکیدو محسوب می‌شود. ترس از مرگ در آتش تا امروز در اسلام باقی مانده است. تاریخی-سیاسی-اجتماعی. در یک سنت از رونوشت کردن، متن با گزارش سوختن در آتش تمام می‌شود. اما در الواح به دست آمده از شهر اور،
تمام می‌شود. اما در الواح به دست آمده از شهر اور، متن با تعلیم صریحتری درباره آداب رفتار با مردگان ادامه می‌یابد. اشاره‌هایی تاریخی در آن وجود دارد که نشان از آن دارد که احتمالا این ادامه بعدا افزوده شده است و منشا آن از دولت‌شهر گیرسو است. انکیدو گزارش می‌دهد که اشباح «پسران سومر و اکد»، به خصوص از گیرسو، تحت تاخت و تاز قبیله عموری‌ها قرار گرفته‌اند و در جهان زیرین از مکانی که آب تازه از جهان بالا دریافت می‌شود، رانده شده‌اند. آنها مجبور شده‌اند از آب ناپاک و آلوده استفاده کنند. این قطعه از متن به روشنی
و آلوده استفاده کنند. این قطعه از متن به روشنی اشاره به شرایط سومر در اواخر هزاره سوم پیشا دوران مشترک دارد. در آن زمان سلسله سوم اور در اثر تهاجم عموری‌ها و حمله عیلامیان سقوط کرد و مردم ساکن در شهرهای جنوبی بین‌النهرین ناگهان خود را تحت سلطه حاکمان عموریِ چادرنشین یافتند. آنهایی که تحت تسلط پادشاهان اور دارای نفوذ سیاسی و اقتصادی بودند، بی‌شک خشمگین از تازه‌واردان بودند. زمانی که بیلگمس متوجه می‌شود پیشینیان او در جهان زیرین به همان سرنوشتی دچار شده‌اند که بر سر سایر «پسران سومر و اکد» نیز آمده است،
که بر سر سایر «پسران سومر و اکد» نیز آمده است، شرمگین می‌شود: در خاتمه شعر، او برانگیخته می‌شود تا مجسمه‌های نیاکانش را بسازد و آیین سوگواری برایشان برپا کند. به مردم گیرسو نیز دستور می‌دهد تا همین کار را انجام دهند. این به معنای آرام گرفتن مردگان خواهد بود که دیگر زندگان را تهدید نخواهند کرد. بنابر این، یک پیام تعمق درباره چشم‌داشت انسان در زندگی پس از مرگ، تشویق به رفتار زاهدانه با مردگان و تجویز مراسم شایسته برای آنها بود. ارتباط خاص بیلگمس با چنین تشریفاتی با اسناد اداری تایید می‌شود. در این اسناد از
با اسناد اداری تایید می‌شود. در این اسناد از «ساحل بیلگمس» به عنوان مکانی یاد می‌شود که حاکمان گیرسو حقیقتا به اشباح بستگان خود پیشکش تقدیم می‌کردند.
رندال هنک ویلیامز (زاده ۲۶ مه ۱۹۴۹)، معروف به هنک ویلیامز جونیور یا بوسفوس، خواننده، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان آمریکایی است. سبک موسیقی او اغلب ترکیبی از راک جنوبی ، بلوز و کانتری در نظر گرفته می شود. او پسر هنک ویلیامز موسیقیدان کانتری و پدر نوازندگان هالی ویلیامز و هنک ویلیامز سوم است. ویلیامز کار خود را با پیروی از پدر مشهورش شروع کرد و آهنگ‌های پدرش را پوشش داد و از سبک پدرش پیروی کرد. اولین حضور تلویزیونی ویلیامز در سال ۱۹۶۴ در یک قسمت از "برنامه تلویزیونی جیمی دین" در شبکه ای‌بی‌سی بود که در آن در چهارده
جیمی دین" در شبکه ای‌بی‌سی بود که در آن در چهارده سالگی چندین آهنگ مرتبط با پدرش را خواند. بعداً در همان سال، او یک ستاره مهمان در "شیندیگ بود!" سبک ویلیامز به آرامی تکامل یافت زیرا او در تلاش برای یافتن صدای خود و جایگاه خود در موسیقی کانتری بود که با سقوط تقریباً مرگبارش از کنار قله آژاکس در مونتانا در ۸ اوت ۱۹۷۵ متوقف شد پس از بهبودی طولانی، او با ترکیبی از کانتری، راک و بلوز، نهاد موسیقی کانتری را به چالش کشید. او به عنوان یک نوازنده چند ساز، رپرتوار مهارت‌هایش شامل گیتار، گیتار باس، باس ایستاده، گیتار
شامل گیتار، گیتار باس، باس ایستاده، گیتار استیل ، بانجو ، دوبرو ، پیانو، کیبورد، ساکسیفون، سازدهنی ، کمانچه و درام است. در سال ۲۰۲۰، ویلیامز جونیور برای ثبت نام در موزه و تالار مفاخر موسیقی کانتری انتخاب شد.
جایزه منتخب مردمی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو برای فیلم‌های مستند جایزه‌ای سالانه است که توسط جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به فیلمی که به عنوان محبوب‌ترین فیلم مستند سال از نگاه تماشاگران جشنواره شناخته شده، اهدا می‌شود. این جایزه برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ معرفی شد. تا پیش از این، فیلم‌های مستند نیز مستعد دریافت جایزه منتخب مردمی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو بودند. روند. روند رای‌گیری مانند فیلم‌های سینمایی برگزیده مردمی است: پس از اکران هر فیلم مستند، از شرکت‌کنندگان دعوت می‌شود تا با گذاشتن
مستند، از شرکت‌کنندگان دعوت می‌شود تا با گذاشتن برگه‌های بلیت خود در صندوق‌های رای خارج از سالن، به فیلم مورد نظر رای دهند.
آرتور سارگسی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان است که سمت معاون وزیر دفاع جمهوری آرتساخ را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۵ در واغارشاپات به دنیا آمد و از دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان و فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان شایستگی نبرد، مدال وازگن سارگسیان، نشان صلیب رزمی (ارمنستان) درجه یک، نشان صلیب رزمی (جمهوری آرتساخ) درجه یک و نشان درجه ۳ لیاقت میهن‌پرستی شده است. وی در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ در سن سالگی در مارتونی درگذشت و در آرامستان نظامی یرابلور به خاک سپرده شد.
دربارهٔ قوانین گفتگویی است که توسط مارکوس تولیوس سیسرون در سال‌های آخر جمهوری روم نوشته شده‌است. این دیالوگ هم‌نام با دیالوگ معروف افلاطون، "قوانین" است. سیسرو بر خلاف اثر قبلی‌اش "" که در آن مجبور بود در زمان اسکیپیو امیلیانوس این اثر را به نمایش بگذارد، آن را به‌عنوان گفت‌وگویی تخیلی بین خود، برادرش کوینتوس تولیوس سیسرو و دوست مشترک آن‌ها نوشته‌است. گفتگو با این سه نفر شروع می‌شود، که آرام آرام در املاک خانوادگی سیسرو در آرپینو قدم می‌زنند و شروع به بحث در مورد چگونگی قوانین می‌کنند. سیسرو از این اثر
در مورد چگونگی قوانین می‌کنند. سیسرو از این اثر به‌عنوان بستری برای توضیح نظریه‌های خود در مورد قانون طبیعی هماهنگی در بین طبقات استفاده می‌کند. سه کتاب باقی‌مانده (از یک تعداد نامشخص، اگرچه جاناتان پاول و نایل راد در ترجمه خود برای آکسفورد استدلال می‌کنند که ممکن است شش کتاب بوده باشد، تا آن را با تعداد در جمهور سیسرون مطابقت دهند)، به ترتیب، توضیح می‌دهند. در مورد اعتقادات سیسرون در قانون طبیعی، قوانین مذهبی رم را بازنویسی می‌کند (در واقع بازگشت به قوانین مذهبی در زمان پادشاه نوما پمپیلیوس) و در نهایت از
مذهبی در زمان پادشاه نوما پمپیلیوس) و در نهایت از اصلاحات پیشنهادی او در قانون اساسی روم صحبت می‌کند. مشخص نیست که آیا این کار به‌عنوان یک برنامه جدی بوده‌است یا خیر. اعتقادات اولیه محافظه‌کارانه و سنت‌گرای سیسرون او را به تصور رمی ایده‌آل قبل از برادران گراکوس سوق داد. از آن‌جا، او بدترین نکات قانون اساسی روم را اصلاح کرد، درحالی‌که اکثریت آن را حفظ کرد. قانون اساسی پیش‌نهادی سیسرون در کتاب سوم را باید به‌عنوان نوسازی نظم موجود دانست، نه فراخوانی برای برهم زدن نظم و ساختن دوباره. کم‌تر از یک دهه پس از
زدن نظم و ساختن دوباره. کم‌تر از یک دهه پس از تاریخ پذیرفته‌شده برای شروع نسخه خطی، ژولیوس سزار از روبیکون عبور کرد و جنگ داخلی را آغاز کرد که به جمهوری پایان داد. کتاب اول. کتاب با سیسرون، کوئینتوس و آتیکوس آغاز می‌شود، که در میان نخلستان‌های سایه‌دار در املاک سیسرون آرپینو قدم می‌زنند، و با درخت بلوط کهن‌سالی روبرو می‌شوند که بر اساس افسانه‌ها به ژنرال و کنسول گایوس ماریوس، که حدود یک قرن پیش در آرپینو به‌دنیا آمده بود، مرتبط می‌شود. آتیکوس این سؤال را مطرح می‌کند که آیا درخت خاص هنوز وجود دارد یا خیر،
می‌کند که آیا درخت خاص هنوز وجود دارد یا خیر، که کوئینتوس پاسخ می‌دهد تا زمانی که مردم آن نقطه و تداعی‌های مرتبط با آن را به خاطر بسپارند، درخت بدون توجه به حضور فیزیکی آن وجود خواهد داشت. این سه نفر مرز متخلخل بین واقعیت و افسانه را در نوشته‌های مورخان روم و یونان باستان مورد بحث قرار می‌دهند. سیسرون نشان می‌دهد که بسیاری از داستان‌های پادشاهان روم، مانند نوما پمپیلیوس که با حوریه اگریا صحبت می‌کرد، به‌عنوان افسانه یا تمثیل در نظر گرفته می‌شد، نه سوابق دقیق حوادث واقعی. سپس آتیکوس سیسرون را تشویق می‌کند
حوادث واقعی. سپس آتیکوس سیسرون را تشویق می‌کند تا اثری دربارهٔ تاریخ روم بدون آن نقص‌ها بنویسد، کاری که سیسرون قبلاً پیش‌نهاد کرده بود ممکن است انجام دهد. آتیکوس با این استدلال که او یکی از بهترین افراد واجد شرایط در روم برای نوشتن آن تاریخ است، سیسرون را تملق می‌گوید، زیرا او نقص‌های متعددی را در آثار مورخان رومی قبلی شناسایی کرده بود. سیسرون اهانت می‌کند، زیرا او مشغول مطالعه قوانین روم برای آماده‌سازی پرونده‌ها است. آتیکوس از سیسرون می‌خواهد تا برخی از دانش حقوقی خود را با بحث در مورد قانون در حین عبور
حقوقی خود را با بحث در مورد قانون در حین عبور از ملکش به‌کار گیرد. سیسرون سپس یک نمایشگاه قانون که موضوع اصلی کتاب یک است در چشمه چاه ارائه می‌دهد. سیسرون استدلال می‌کند که قانون موضوعی از قوانین مکتوب یا فهرستی از مقررات نیست، بلکه عمیقاً در روح انسان ریشه دوانده‌است و بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه انسانی است (مفهومی که اکنون به‌عنوان قانون طبیعی شناخته می‌شود). استدلال‌های او عبارتند از: کتاب دوم. مهمانی به جزیره‌ای در رودخانه فیبرنیوس می‌رسد، جایی که می‌نشینند تا استراحت کنند و بحث خود را از سر بگیرند.
تا استراحت کنند و بحث خود را از سر بگیرند. سیسرون و آتیکوس در مورد این‌که آیا یک شخص می‌تواند هم برای کشور خود و هم برای منطقه‌ای که از آن آمده‌است، میهن‌پرست باشد یا خیر؟ سیسرون استدلال می‌کند که آن‌ها می‌توانند، و انجام این کار طبیعی است. او از مثال کاتوی بزرگ استفاده می‌کند که یک شهروند رومی بود، اما در توسکولوم به‌دنیا آمد و خود را توسکانی نیز می‌نامید. سیسرون بیان می‌کند که زادگاه شخصی نسبت به کشور تابعه او درجه دوم است. او استدلال می‌کند که وظیفه اصلی یک شهروند در قبال کشورش است، که در صورت لزوم برای
یک شهروند در قبال کشورش است، که در صورت لزوم برای آن آماده مردن باشد. آتیکوس سخن‌رانی پومپه را در مورد بدهی روم به آرپینوم ذکر می‌کند؛ دو مرد بزرگ (گایوس ماریوس و خود سیسرون) از آن منطقه آمدند و خدمات بزرگی به جمهوری روم کردند. سیسرون سپس ایده‌های خود را در مورد قانون طبیعی بیش‌تر توضیح می‌دهد. او با بیان این که قانون با انسان‌ها آغاز نمی‌شود، آغاز می‌کند؛ زیرا او آن‌ها را ابزار قدرت برتر می‌داند. از طریق اخلاق مشترک، آن قدرت برتر امر به معروف و نهی از منکر می‌کند. سیسرون بین «قانون‌گرایی» (قانون مکتوب و
می‌کند. سیسرون بین «قانون‌گرایی» (قانون مکتوب و رویه قضایی) و «قانون» (درست و نادرست، همان‌طور که توسط قدرت بالاتر تعیین می‌شود) تمایز قائل می‌شود. او استدلال می‌کند که قوانین انسانی بسته به این‌که با قانون طبیعی مطابقت داشته باشند می‌توانند خوب یا بد باشند. یک قانون انسانی که برای یک هدف موقت یا محلی وضع شده‌است تنها در صورتی قدرت دارد که مردم آن را رعایت کنند و دولت آن را اجرا کند. در مقابل، حقوق طبیعی نیازی به تدوین یا اجرا ندارد. برای مثال، سیسرون می‌گوید که وقتی سکستوس تارکینیوس به لوکرتیا تجاوز کرد،
که وقتی سکستوس تارکینیوس به لوکرتیا تجاوز کرد، هیچ قانون مکتوبی در پادشاهی روم بر تجاوز جنسی وجود نداشت، اما مردم می‌دانستند که آنچه اتفاق افتاده‌است خلاف اخلاق مشترک است. او استدلال می‌کند که قوانین انسانی که بر خلاف قوانین طبیعی هستند، شایسته نام «قانون» نیستند و دولت‌هایی که آن‌ها را وضع می‌کنند نیز نباید «دولت» نامیده شوند. او از تشبیه یک شیاد بی‌صلاحیت استفاده می‌کند که ادعا می‌کند پزشک است اما بیمار خود را با درمان‌های نامناسب می‌کشد. سیسرون استدلال می‌کند که نمی‌توان چنین درمان‌هایی را به‌درستی
می‌کند که نمی‌توان چنین درمان‌هایی را به‌درستی «دارو» نامید یا پزشکان آن را «پزشک» نامید. اصرار سیسرون مبنی بر این‌که باور دینی (اعتقاد به خدایان، یا خدا، یا خرد ابدی) باید سنگ بنای قانون باشد، طبیعتاً این سه نفر را به چارچوب قوانین مذهبی سوق می‌دهد. به‌نظر می‌رسد قوانین پیشنهادی سیسرون عمدتاً از قوانین عتیقه آن زمان مربوط به روزهای اولیه روم، از جمله قوانین نوما پمپیلیوس، دومین پادشاه نیمه‌افسانه‌ای روم و قوانین دوازده لوحه، به گفته کوئینتوس، نشأت می‌گیرد. از آن‌جا بحث طولانی در مورد شایستگی احکام فرضی
از آن‌جا بحث طولانی در مورد شایستگی احکام فرضی سیسرون دنبال می‌شود. از جمله مواردی که در این بخش به آن اذعان می‌شود، این واقعیت است که قوانین دینی گاه هدفی معنوی و عملی دارند، چنان‌که سیسرون هنگام استناد به قوانین قانون دوازده لوحه و حکم آن‌ها در مورد دفن یا سوزاندن در داخل پومریوم، اذعان می‌کند که این دستور به‌همان اندازه برای دل‌جویی از سرنوشت (با دفن نکردن مرده در محل زندگی زندگان) به‌همان اندازه برای جلوگیری از مصیبت است (با کاهش خطر آتش‌سوزی در شهر به‌دلیل سوزاندن آتش در محوطه روباز). پس از بحث در
به‌دلیل سوزاندن آتش در محوطه روباز). پس از بحث در مورد قوانین دینی، و با هدف اعلام‌شده سیسرون برای تکرار شاه‌کار افلاطون با انجام یک بحث کامل در مورد قوانین در یک روز، به قانون مدنی و ساختار حکومت می‌روند. کتاب سوم. کتاب سوم، جایی که نسخه خطی قطع می‌شود، برشماری سیسرون از تشکیل حکومت است، برخلاف قوانین مذهبی کتاب قبلی، که او از آن به‌عنوان مبنایی برای دولت اصلاح‌شده رومی خود دفاع می‌کرد. طرح کلی قانون اساسی پیشنهادی سیسرون. پس از بحث و مناظره بین سیسرون و کوئینتوس در مورد کنسول‌ها و حقوق رأی شهروندان، این
در مورد کنسول‌ها و حقوق رأی شهروندان، این دست‌نوشته قطع می‌شود. منشأ متن. دقیقاً مشخص نیست که سیسرون کی "دربارهٔ قوانین" را ساخته‌است. اولین تاریخ ممکن سال ۵۸ قبل از میلاد است، زیرا کتاب سوم به‌طور قطع به قوانین کلودیا اشاره دارد که در آن سال تصویب شد. آخرین تاریخ ممکن، ۴۳ قبل از میلاد، سال کشته شدن سیسرون است. این محدوده اواخر زندگی سیاسی و حقوقی سیسرون را در بر می‌گیرد، پس از این‌که او به‌عنوان کنسول در سال ۶۳ قبل از میلاد خدمت کرد و اولین حکومت سه‌گانه تریوم‌ویرات اول در سال ۵۹ قبل از میلاد تشکیل شد. با
اول در سال ۵۹ قبل از میلاد تشکیل شد. با این حال، این اثر می‌توانست قبل‌تر، در طول یا بعد از دیکتاتوری ژولیوس سزار (۴۵–۴۴ قبل از میلاد) سروده شده باشد، که قانون اساسی جمهوری روم را تضعیف کرد. "دربارهٔ قوانین" مانند اثر دیگر سیسرون "جمهور"، به‌صورت تکه‌تکه وجود دارد و هیچ اثری فراتر از نیمه اول کتاب سوم باقی مانده‌است. قطعات باقی‌مانده از "دربارهٔ قوانین" در سه جلد در کتابخانه دانشگاه لیدن پراکنده شده‌است. علاوه بر این، مسائل مربوط به خوانایی و صحت در بین محققان مطرح شده‌است. پروفسور ام. زلر در وین در سال
مطرح شده‌است. پروفسور ام. زلر در وین در سال ۱۹۸۱ استدلال کرد که متن آن‌طور که اکنون شناخته می‌شود ممکن است در مقطعی از یک کپی خط شکسته (برخلاف متن بلوکی) رونویسی شده باشد، و اشتباهات احتمالی ناشی از تخیل کسی که رونویسی کرده را متحمل شود. دیگران (مانند مترجم نایل راد) استدلال می‌کنند که متن در زمان قتل سیسرون در دسامبر ۴۳ قبل از میلاد هنوز به‌صورت پیش‌نویس خام بود، و این‌که هنوز باید توسط نویسنده ویرایش می‌شد. مانند "جمهور"، برخی از مطالب از نوشته‌های دیگران بازیابی شده‌است. دو قطعه در "مؤسسه‌های الهی"
بازیابی شده‌است. دو قطعه در "مؤسسه‌های الهی" لاکتانتیوس نویسنده قرن سوم و چهارم یافت شد (لاکتانتیوس نیز به‌شدت از "جمهور" نقل کرده‌است)، و یک پاراگراف دیگر نیز در ساترنالیا ماکروبیوس قرار دارد.
یارا چاری () یک بازیگر فرانسوی-برزیلی. او در تلویزیون در سال ۲۰۱۸ با ایفای نقش شخصیت جید، یکی از قهرمانان سریال تلویزیونی جوانان (۲۰۱۸-۲۰۱۹)، در شبکه رده گلوبو برجسته شد. او متولد پاریس، فرانسه، دختر یک مادر برزیلی و یک پدر فرانسوی است.
هفته کتاب‌های ممنوعه () پویش آگاهی‌رسانی سالانه است که توسط انجمن کتابخانه آمریکا و عفو بین‌الملل با هدف گرامیداشت آزادی مطالعه ترویج می‌گردد. این هفته — به ویژه — توجه همگانی را به کتاب‌های ممنوعه و چالش‌برانگیز جلب کرده و افراد تحت تعقیب برای چنین مواردی را ضمن برجسته کردن در افکار عمومی، مورد توجه قرار می‌دهد. پویش کتاب‌های ممنوعه در ایالات متحده که در آخرین هفته سپتامبر و از سال ۱۹۸۲ برگزار گردید، بر اهمیت اطمینان از در دسترس بودن «دیدگاه‌های نامتعارف» یا «غیر محبوب» برای همهٔ کسانی که مایل به آگاهی و
یا «غیر محبوب» برای همهٔ کسانی که مایل به آگاهی و مطالعهٔ آنها بودند متعهد گردید. این پویش همچنین، نگهداری چنین مطالبی را در قالب دسترسی عمومی، امری الزامی دانسته و بر آن تأکید نمود. هدف از چنین پویشی ارائهٔ این تفکر است که مردم می‌توانند نتیجه‌گیری و نظرات خود را توسعه دهند. این پویش جهانی در عین حال، به افرادی اشاره می‌کند که به دلیل نوشته‌ها، نشر یا مطالعهٔ چنین مواردی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند. هفتهٔ کتاب‌های ممنوعه در سال ۱۹۸۲ بر اساس متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و توسط فعال