payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دستور داد تا همه آنها را بکشند. زنان شوهردار را هم کشت تا زن حامله‌ای باقی نماند: این راه مؤثری بود برای این که در نسل بعدی هیچ‌کس که تماماً از نسل مدیانی باشد به دنیا نمی‌آید…در اینجا ما با موردی از نسل‌کشی روبه رو هستیم که مزیت ژنتیکی آن برای عاملان نسل‌کشی کاملاً روشن است. عمالیقیان از نسل عیسو، برادر یعقوب بودند. عیسو کسی بود که حق اولیت و سهم خود را به یعقوب فروخته بود. آنها کنعانی نبودند. در همان بدو تولد قوم اسرائیل، زمانی که از مصر بیرون آمدند و در آسیب پذیرترین حالت خود بودند، حتی قبل از اینکه به
آسیب پذیرترین حالت خود بودند، حتی قبل از اینکه به سینا برسند عمالیقیان آمدند و به آنها حمله کردند. اسرائیل مجبور شد در همان بدو تولد قوم اسرائیل، زمانی که از مصر بیرون آمدند و در آسیب پذیرترین حالت خود بودند، حتی قبل از اینکه به سینا برسند و حتی آب نداشتند، عمالیقیان آمدند و به آنها حمله کردند. اسرائیل مجبور شد در اولین نبرد خود و برای جان خود به رهبری موسی علیه عمالیقیان بجنگد. در آینده نیز آنها ملتی بودند که بیش از هر کشور دیگری برای نابودی اسرائیل تلاش کردند. «خداوند نسل به نسل با عمالیق جنگ خواهد کرد.»
«خداوند نسل به نسل با عمالیق جنگ خواهد کرد.» (خروج ۱۷:۱۶). در کتاب اول سموئیل (۱۵:۳)، خدا به شائول گفت: «اکنون برو، به عمالیقیان حمله کن، و هر چه را که متعلق به آنهاست، به کلی نابود کن. به آنها رحم نکن، مردان و زنان، کودکان و نوزادان، گاو و گوسفند، شتر و الاغ را بکش.» شائول با وظیفه‌شناسی زنان، کودکان، نوزادان و همه مردان را نابود کرد – اما سپس پادشاه را نجات داد. او همچنین برخی از گوساله‌ها و بره‌های خوش طعم تر را نجات داد. خدا به خاطر ناتوانی اش در تمام کردن کار از او خشمگین شد. اجماع قوی در میان محققان
کار از او خشمگین شد. اجماع قوی در میان محققان این است که کتاب یوشع ارزش تاریخی کمی دارد. قتل‌عام پس از فتح نبرد اریحا (یوشع ۱–۶) و عای (یوشع، ۸، آیه‌های ۲۸–۲۴)، که به عنوان دفاع در برابر حمله‌های پادشاهان کنعانی توصیف شده‌است در کتاب یوشع ذکر شده‌است. عوامل ادبی و تاریخی ای وجود دارد که زمینه را فراهم می‌کند و در برخی موارد تأثیر روایت‌های عهد عتیق از جنگ را کاهش می‌دهد. شواهد باستان‌شناسی به وضوح نشان می‌دهد که بنی اسرائیل در اوایل تاریخ خود به عنوان یک ملت، کنترل محدودی بر این سرزمین داشتند. به عبارت
ملت، کنترل محدودی بر این سرزمین داشتند. به عبارت دیگر، داستان فتح کنعان در یوشع ۱–۱۲ به صورت آرمانی بیان شده و آنچه را که ارتش یوشع در اواخر عصر برنز (۱۵۵۰–۱۲۰۰ قبل از میلاد) واقعاً انجام داد را منعکس نمی‌کند. اولین نگارش داستان فتح کنعان احتمالاً در قرن هفتم قبل از میلاد در زمان سلطنت ششمین پادشاه یهودا یوشیا بود. یوشیا از نوشتن اولین پیش نویس تاریخ حمایت کرد تا از اصلاحات مذهبی و سیاسی خود حمایت کند که عمدتاً بر پاکسازی عبادت و محدود کردن فرقه به معبد اورشلیم متمرکز بود. این داستان زمانی شکل نهایی را به
متمرکز بود. این داستان زمانی شکل نهایی را به خود گرفت که اسرائیل در تبعید در بابل بود. به عبارت دیگر، داستان فتح گسترده اسرائیل بر کنعان توسط افرادی که به دنبال تسخیر سرزمین دیگری بودند، نقل نشده‌است. بلکه داستان از تلاش برای «هویت آفرینی» در آن سرزمین برای قوم خدایی که در آخرین مراحل روایت داستان، خودشان سرزمین نداشتند، پدید آمد. به این ترتیب، داستان بر توکل به خدا تأکید دارد، نه به اقدام نظامی. با این حال، این مشکل اخلاقی ناشی از این کتاب‌ها را برطرف نمی‌کند. به قول استاد دانشگاه آکسفورد، جیمز بار
نمی‌کند. به قول استاد دانشگاه آکسفورد، جیمز بار (پژوهشگر کتاب مقدس)، «مشکل این نیست که روایت‌ها واقعیت هستند یا تخیلی. مشکل این است که چه واقعیت و چه تخیلی، دستور نابودی آیینی داده شده‌است.» نابودی کنعانیان در کتاب مقدس به عنوان خواست خدا نشان داده شده‌است، و صرفاً با اراده و تصمیم خدا برای دادن سرزمین آنها به اسرائیل این نابودی توجیه شده‌است. با توجه به رواج خشونت در دنیای باستان، در آن زمان، احتمالاً اسرائیل باستان خشونت کمتری نسبت به سایرین داشته‌است اما با این وجود خشونت همچنان پابرجاست و پیامدهای
اما با این وجود خشونت همچنان پابرجاست و پیامدهای سرنوشت‌سازی در تاریخ غرب داشته‌است. نمونه‌های الگو قرار دادن چنین قوانینی در جنگ‌های بعدی بسیار است. پیوریتن‌های نیو انگلند در آمریکای تازه کشف شده متون کتاب مقدس در مورد فتح را برای موقعیت خود به کار بردند و مردم بومی قاره آمریکا را در نقش کنعانیان و عمالیق‌ها قرار دادند. به گفته فیلیپ جنکینز، استاد دانشگاه پنسیلوانیا پیوریتن‌ها زمانی که می‌خواستند از شر قبایل بومی آمریکا خلاص شوند، از متن داستان عمالیق استفاده کردند. [کاتولیک]‌ها از آن علیه پروتستان‌ها و
کردند. [کاتولیک]‌ها از آن علیه پروتستان‌ها و پروتستان‌ها علیه کاتولیک‌ها استفاده کردند. جنکینز در سال ۲۰۱۱ در کتاب خود با عنوان "کنار گذاشتن شمشیر: چرا نمی‌توانیم آیات خشونت آمیز کتاب مقدس را نادیده بگیریم" می‌نویسد: «در رواندا در سال ۱۹۹۴، واعظان هوتو به خاطره پادشاه شائول استناد کردند تا کشتار کامل همسایگان توتسی خود را توجیه کنند.» در توضیح و تفسیر داستان عمالیق آمده که آنها به دلیل مذهبشان یا فقدان آن هدف نابودی قرار گرفتند. «مردم عمالیق سال‌ها پیش از خدای واقعی اسرائیل شنیده بودند، اما از ایمان آوردن
واقعی اسرائیل شنیده بودند، اما از ایمان آوردن به او امتناع کردند.» خشونت علیه زنان. اولین مطالعه سیستماتیک خشونت علیه زنان در روایت کتاب مقدس، کتاب "متون وحشت" نوشته شده توسط فیلیس تریبل بود که در آن به داستان دختر یفتاح (داوران باب ۱۱) و سه داستان تجاوز جنسی هاجر (برده ساره) (پیدایش ۳۴)، تامار (۲ سموئیل ۱۳)، صیغه لاوی (داوران ۱۹) بدون کم‌اهمیت جلوه دادن درد و خشونت بیان شده‌است. از زمان این کار پیشگامانه، مطالعات فراوانی در مورد خشونت در کتاب مقدس، و به ویژه خشونت علیه زنان، پدیدار شده‌است. البته باید
ویژه خشونت علیه زنان، پدیدار شده‌است. البته باید توجه داشت، که هیچ کدام از اعمال نام برده شده، دستور الهی نبوده‌اند، بلکه کتاب مقدس صرفاً این وقایع را بیان کرده است. دختر یفتاح برای مثال -طبق برخی تفاسیر-، توسط یفتاح قربانی می‌شود، در حالی طبق فرمان‌های خداوند در تورات، هرکسی که فرزند خود را قربانی کند، باید کشته شود. متون کلیدی برای تحقیق در مورد خشونت جنسی شامل تجاوز به دینه (پیدایش ۳۴)، تجاوز به تامار (دومین سموئیل ۱۳)، تجاوز گروهی و قتل صیغه لاوی (داوران ۱۹–۲۱)، بث‌شبع و داوود (دومین سموئیل) است.
۱۹–۲۱)، بث‌شبع و داوود (دومین سموئیل) است. «استعاره ازدواج» در کتاب‌های انبیاء (به ویژه کتاب هوشع ۱–۳، کتاب ارمیا ۳ و کتاب حزقیال ۱۶ و ۲۳)، تجاوز به دختر صهیون (مرثیه ۱ و ۲)، دختران لوط (پیدایش ۱۹) و متون توصیف کننده رفتار با زنان اسیر در جنگ و سایر تقاطع‌های خشونت جنسی و رزمی نیز دارای اهمیت هستند. نمونه خشونت علیه زنان در تعدادی از کتاب‌های نبوی آمده‌است که در آنها از «استعاره ازدواج» استفاده شده‌است. در این متون، خدا به عنوان یک شوهر وفادار و اسرائیل (یا اورشلیم) به عنوان یک زن بی‌بندوبار توصیف شده‌است.
اورشلیم) به عنوان یک زن بی‌بندوبار توصیف شده‌است. بی‌بندوباری جنسی در این تمثیل استعاره‌ای از معاهدات اسرائیل یا یهود با سایر ملل و اعمال مذهبی متقابل است. در تمام این بخش‌ها از خوانندگان دعوت می‌شود تا با خدا همدردی کنند و از نظم و انضباط خشن نسبت به همسر خیانتکارش حمایت کنند. به این ترتیب، از این متون کتاب مقدس برای چشم پوشی از خشونت خانگی و برای آگاهی دادن به مردان استفاده شده‌است که کتک زدن همسرانشان برای تسلیم شدن حق آنهاست. در تاریخ تفسیر، از این متون برای ترویج این ایده استفاده شده‌است که مردان حق
برای ترویج این ایده استفاده شده‌است که مردان حق دارند از خشونت به عنوان روشی برای کنترل زنان استفاده کنند. ادعا می‌شود که «این فقط یک استعاره است»، اما مفسران کتاب مقدس این متون را با همدلی کامل با دیدگاه خدا (شوهر) خوانده‌اند. در حالی که بسیاری از متون قانونی از حقوق زنان حمایت می‌کنند، بسیاری از قوانین خشونت را ترویج می‌کنند و قربانی را مقصر می‌دانند. خروج ۲۲:۱۸ مجازات اعدام را فقط برای یک زن جادوگر تجویز می‌کند، حتی اگر زن و مرد هر دو به جادوگری و سایر اشکال پیشگویی بپردازند. در سفر تثنیه ۲۲:۲۲–۲۳، اگر
پیشگویی بپردازند. در سفر تثنیه ۲۲:۲۲–۲۳، اگر مردی به زن شوهردار در شهر تجاوز کند، زن نیز در کنار عامل جنایت به قتل می‌رسد. او تنها در صورتی از اعدام در امان می‌ماند که تجاوز جنسی در حومه شهر اتفاق بیفتد، جایی که او نمی‌تواند درخواست کمک کند. طبق خروج ۲۱:۷، برده‌های زن اسرائیلی مانند برده‌های مرد پس از شش سال خدمت آزاد نمی‌شوند. در کتاب مقدس جدید / عهد جدید. مافوق‌گرایی. به گفته مایکل ولاخ، «غیرقابل انکار است که تعصب‌های ضدیهودی اغلب با دیدگاه مافوق‌گرایی مسیحیان همراه بوده‌است». اندیشه مافوق‌گرایی با «دو
همراه بوده‌است». اندیشه مافوق‌گرایی با «دو عقیده اصلی» تعریف می‌شود: مافوق‌گرایی سه شکل دارد: مافوق‌گرایی تنبیهی، اقتصادی و/یا ساختاری. «مافوق‌پرستی» تنبیهی شکل «شدیدتر» مافوق‌گرایی است و به‌عنوان مجازاتی از جانب خداوند تلقی می‌شود. مافوق‌گرایی اقتصادی شکلی معتدل در مورد اقتصاد خداوند است: برنامه او در تاریخ برای انتقال نقش «قوم خدا» از یک گروه قومی به یک گروه جهانی. شکل سوم شامل اولویت عهد جدید بر عهد عتیق با نادیده گرفتن یا جایگزینی معنای اصلی قطعه‌های عهد عتیق است. به عنوان مثال، در کلیسای اولیه، افزایش
عتیق است. به عنوان مثال، در کلیسای اولیه، افزایش استفاده از تفسیر و تمثیل فلسفی یونانی باعث شد استدلال‌ها و نتایجی مانند آنچه ترتولیان هنگام تفسیر این جمله به دست بیاورد، بزرگتر به جوان‌تر خدمت می‌کند. (دربارهٔ یعقوب و عیسو، پسران دوقلوی اسحاق و ربه‌کا () از نظر تمثیلی به این معنا تفسیر شد که اسرائیل به کلیسا خدمت خواهد کرد. انجیل متی و آیه‌های ضدیهودی. انجیل متی اغلب به عنوان یهودی‌ترین انجیل متعارف ارزیابی می‌شود، با این حال گاهی گفته می‌شود که ضد یهود یا یهودی‌ستیز است. انجیل متی به خوانندگان این تصور
یهودی‌ستیز است. انجیل متی به خوانندگان این تصور را می‌دهد که دشمنی با یهودیان با پیشرفت روایتش افزایش می‌یابد، تا اینکه در فصل ۲۳ به اوج خود می‌رسد. در فصل ۲۱، تمثیل کارگران در تاکستان ثبت شده که به طرز شگفت‌آوری شبیه اشعیا ۵: ۱–۳۰ است، در فصل ۲۳ و ۲۴، سه آیه با مضمون مشابه خصمانه متوالی ثبت شده‌است. ابتدا وای بر فریسیان: عبارات خاصی که از ویرانی اورشلیم صحبت می‌کنند دارای عناصری هستند که به عنوان نشانه‌هایی از نگرش‌های ضدیهودی متی تفسیر می‌شوند. گفته می‌شود که عیسی پایتخت را خطاب قرار داده‌است: «ای
می‌شود که عیسی پایتخت را خطاب قرار داده‌است: «ای اورشلیم، ای اورشلیم، ای شهری که انبیا را به قتل رسانیدی و رسولانی را که به نزد تو فرستاده شدند سنگسار کردی! چه بسیار اوقاتی که آرزو کردم مانند مرغی که جوجه‌های خود را زیر پر و بال خود جمع می‌کند، فرزندان تو را به دور خود جمع کنم؛ امّا تو نخواستی.» چنین تصوراتی از پایان معبد قدیمی ممکن است به صورت تجسم الهیات جایگزین خوانده شود، که بر اساس آن مسیحیت جایگزین یهودیت می‌شود. نقطه اوج این گفتار مسلماً همان آیه‌ای است که بیش از هر قطعه در عهد جدید دیگری باعث رنج
است که بیش از هر قطعه در عهد جدید دیگری باعث رنج یهودیان شده‌است، این آیه انتساب منحصر به فرد مسئولیت مرگ عیسی از دیدگاه نویسندگان متی به قوم یهود است: این متن «گناه خونی» به این معنا تفسیر شده‌است که همه یهودیان از زمان عیسی و تا ابد پس از آن تصلیب عیسی را قبول دارند. بازتاب‌ها و پاسخ‌های جامعه شناختی. جوژه کراشووچ زمینه ای از خاور نزدیک باستان را توصیف می‌کند که در آن داستان‌ها و متن کتاب مقدس عبری سرچشمه گرفته‌است، که در آن خدایان با مردمان شناسایی می‌شدند، و شکوفایی یا نابودی یک قوم بازتابی از قدرت خدا
و شکوفایی یا نابودی یک قوم بازتابی از قدرت خدا یا خدایانش بود. در حالی که بنی اسرائیل باستان خدای خود را به عنوان یک موجود در تضاد با تصور شرک آمیز همسایگان خود تصور می‌کردند، آنها مانند دیگر مردمان خاور نزدیک باستان باقی ماندند و خود را یک واحد کامل در رابطه با خدا می‌دانستند. بر این پایه، تصورهایی مبنی بر شکوفایی یا شکست ملت با هم به عنوان یک کل و نه به صورت فردی پدید آمد، و همچنین این دیدگاه که گناه فردی منجر به رنج جمعی و تنبیه دسته‌جمعی می‌شود. نسل‌کشی. پژوهشگر نورالدین مصلحه می‌نویسد که «نسل‌کشی»
پژوهشگر نورالدین مصلحه می‌نویسد که «نسل‌کشی» احکام قتل‌عام «از قبل برای نسل‌های بعدی حفظ شده‌است» و همچنین می‌نویسد که چنین احکامی نمونه‌های الهام‌بخش حمایت الهی برای کشتار دشمنان بوده‌است. پژوهشگر کتاب مقدس، لئونارد بی. گلیک بیان می‌کند که بنیادگرایی یهودی در اسرائیل، مانند شلومو آوینر، مردم فلسطینی را مانند کنعانیان کتاب مقدس می‌دانند و برخی از رهبران بنیادگرا پیشنهاد می‌کنند که اگر فلسطینی‌ها زمین (زمین یهودیان) را ترک نکنند، «باید آماده نابودی» فلسطینی‌ها باشند. آرتور گرنکه به نقل از مورخ، نویسنده و
باشند. آرتور گرنکه به نقل از مورخ، نویسنده و محقق دیوید استانارد: بحث دربارهٔ تأثیر باورهای مسیحی بر نسل‌کشی مردمان بومی در قاره آمریکا، استنارد استدلال می‌کند که در حالی که دیدگاه عهد جدید در مورد جنگ مبهم است، ابهام کمی در عهد عتیق وجود دارد. او به بخش‌هایی در سفر تثنیه اشاره می‌کند که در آن خدای اسرائیلی، یهوه دستور داده‌است. اسرائیلیان بت پرستانی را که می‌خواستند سرزمینشان را برای پرستش خدای خود ذخیره کنند، کاملاً نابود کنند (تثنیه ۷: ۲، ۱۶، و ۲۰: ۱۶–۱۷)... به گفته استانارد، این دیدگاه از جنگ به…
۱۶–۱۷)... به گفته استانارد، این دیدگاه از جنگ به… نابودی مردمان بومی در قاره آمریکا همین دیدگاه بود که به هولوکاست نیز منجر شد. بر این اساس، نگاه به این بخش خاص از عهد عتیق مهم است: تنها وضعیتی را توصیف می‌کند که یک گروه تلاش می‌کند تا گروه‌های دیگر را کاملاً نابود کند، همچنین تأثیر عمده ای در شکل‌دادن به سیستم‌های فکری و اعتقادی که نسل‌کشی را مجاز و حتی الهام گرفته‌اند داشته‌است. آری ورسلوئیس می‌گوید: «...بومیان نیز برای توجیه اخراج استعمارگران خود به این فرمان (در تثنیه ۷) متوسل شده‌اند. این واقعیت با
فرمان (در تثنیه ۷) متوسل شده‌اند. این واقعیت با مثال بنیان‌گذار یک دین نوظهور توسط ته کوتی در قرن نوزدهم، در نیوزیلند نشان داده می‌شود؛ زیرا او قوم خود مائوریها را بنی اسرائیل و استعمارگران را کنعانیان می‌دانست.» فرانک رابرت چالک و کرت جوناسون، جامعه شناسان، «قابلیت کاربرد واژه [نسل‌کشی] در دوره‌های پیشین تاریخ انسان را زیر سؤال می‌برند، و همچنین بارهای قضاوتی و اخلاقی مرتبط با آن را زیر سؤال برده‌اند». از آنجایی که اکثر جوامع گذشته نسل‌کشی را تحمل کرده و عمل می‌کردند، به‌عنوان «در طبیعت زندگی بودن» به
و عمل می‌کردند، به‌عنوان «در طبیعت زندگی بودن» به دلیل «سختی و بی رحمی» زندگی پذیرفته می‌شد. فرانک رابرت چالک و کرت جوناسون می‌گویند که عهد عتیق حاوی مواردی است که آنها را نسل‌کشی می‌دانستند (اگر واقعی باشند). مورخ و نویسنده ویلیام تی. کاوانو بیان می‌کند که هر جامعه ای در طول تاریخ شامل در نقش شاهین و کبوتر قرار گرفتن، بوده‌است. کاوانو و جان گامی بیان می‌کنند که قوانینی مانند قوانین تثنیه احتمالاً منعکس‌کننده مبارزات داخلی اسرائیل بر سر دیدگاه‌های متفاوت در مورد موضوعاتی مانند مسئله نحوه به‌کارگیری جنگ
در مورد موضوعاتی مانند مسئله نحوه به‌کارگیری جنگ است.
دیوید استانارد (؛ زادهٔ ) مورخ، استاد دانشگاه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. استاد مطالعات آمریکایی در دانشگاه هاوایی است. او به‌ویژه برای کتاب «"هولوکاست آمریکایی"» شهرت دارد، که در آن استدلال می‌کند که استعمار اروپا در قاره آمریکا پس از ورود کریستف کلمب منجر به برخی از بزرگترین سلسله‌های نسل‌کشی در تاریخ شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
دیدگاه محمد پیامبر اسلام در مورد یهودیان از طریق تماس او با قبایل یهودی ساکن مدینه و پیرامون آن شکل گرفت. دیدگاه‌های او دربارهٔ یهودیان شامل تعالیم کلامی او دربارهٔ آنها به عنوان اهل کتاب و توصیف او از آنها به عنوان دریافت‌کنندگان اولیه وحی ابراهیمی و ائتلاف‌های سیاسی شکست‌خورده بین جماعت‌های مسلمان و یهودی است. او پس از "هجرت" از زادگاهش مکه به مدینه، قراردادی موسوم به میثاق مدینه را بین گروه‌های اصلی مدینه، از جمله قبایل یهودی بنی قینقاع، بنی نضیر و بنی قریظه منعقد کرد که حقوق برابر را برای یهودیان و
قریظه منعقد کرد که حقوق برابر را برای یهودیان و مسلمانان تا زمانی که یهودیان از نظر سیاسی حامی می‌ماندند تضمین می‌کرد. بعدها، زمانی که محمد احساس کرد قبایل یهودی به مسلمانان خیانت کرده‌اند یا پیمان‌هایشان را زیر پا گذاشته‌اند، تقریباً همه‌شان تبعید یا اعدام شدند یا به بردگی گرفته شدند. محمد و قبایل یهودی مدینه. بر اساس دایرةالمعارف یهودی، محمد با گذشت زمان به‌طور فزاینده‌ای با یهودیان ضدیت پیدا کرد. او به این درک رسید که بین دین آنها و دین او تفاوت‌های آشتی ناپذیری وجود دارد، به ویژه زمانی که اعتقاد به
ناپذیری وجود دارد، به ویژه زمانی که اعتقاد به رسالت پیامبری او معیار یک مسلمان واقعی قرار گرفت. هنگامی که جامعه یهودی «روشی را که قرآن از طریق آن روایت‌ها و شخصیت‌های کتاب مقدس را تصاحب می‌کرد، به چالش کشید. به عنوان مثال، عرب ساختن ابراهیم و بنیانگذار کعبه کردن او در مکه،» محمد آنها را به کتمان عمدی معنای واقعی آن یا درک کامل نادرست آن متهم کرد و آنها را سرزنش کرد. با این حال، توجه به این نکته مهم است که نه قرآن، و نه تفسیر اسلامی، ابراهیم را عرب نمی‌خواند، و دایرةالمعارف یهودی در سال ۱۹۰۶ تکمیل شد و
و دایرةالمعارف یهودی در سال ۱۹۰۶ تکمیل شد و مطالعات غرب در مورد اسلام در آن زمان به شدت تحت تأثیر شرق‌شناسی بود.
شلومو آوینر (؛ زادهٔ ۱۹۴۳) ربی، و نویسنده اهل فرانسه است. یک خاخام ارتدوکس اسرائیلی است. او یکی از رهبران معنوی جنبش صهیونیسم مذهبی محسوب می‌شود.
لئو کوپر (; – ) دانشمند در زمینه قانون اهل آفریقای جنوبی بود.
کشتار نسل‌کشی () بنا بر تعریف لئو کوپر (۱۹۰۸–۱۹۹۴) برای توصیف حوادثی معرفی شد که دارای مولفه نسل‌کشی هستند اما در مقایسه با نسل‌کشی‌هایی مانند نسل‌کشی رواندا در مقیاس کوچکتر انجام می‌شوند.
نسل‌کشی مردمان بومی ()، نسل‌کشی استعماری، یا نسل‌کشی توسط مهاجران، حذف کل جوامع بومی به عنوان بخشی از روند استعمار است. به گفته پاتریک وولف، نسل‌کشی جمعیت بومی به ویژه در موارد استعمار مهاجرنشین محتمل است، با استدلال برخی از محققان استعمار مهاجرنشین ذاتاً نسل‌کشی استدر حالی که برخی دیگر از مورخان استدلال می‌کنند که اصطلاح نسل‌کشی برای استعمار مهاجرنشین قابل استفاده نیست. در حالی که مفهوم نسل‌کشی توسط رافائل لمکین در اواسط قرن بیستم فرموله شد، گسترش قدرت‌های مختلف استعماری اروپای غربی مانند بریتانیا و
مختلف استعماری اروپای غربی مانند بریتانیا و امپراتوری اسپانیا و متعاقب آن استقرار مستعمره در سرزمین‌های بومی اغلب شامل اقدامات خشونت‌بار نسل‌کشی علیه گروه‌های بومی در آمریکا، استرالیا، آفریقا، و آسیا بود. به گفته رافائل لمکین، «استعمار به خودی خود ذاتاً نسل‌کشی است.» او این نسل‌کشی را یک فرایند دو مرحله‌ای می‌دانست: اولین مرحله، تخریب شیوهٔ زندگی مردم بومی است. در مرحله دوم، مرحله ای است که تازه‌واردان شیوهٔ زندگی خود را به گروه بومی تحمیل می‌کنند. به گفته دیوید میبوری-لوئیس، اشکال امپراتوری و استعماری
دیوید میبوری-لوئیس، اشکال امپراتوری و استعماری نسل‌کشی به دو روش اصلی اجرا می‌شوند، یا از طریق پاکسازی عمدی مناطق از ساکنان اصلی‌شان به منظور قابل بهره‌برداری از مناطق برای اهداف استخراج منابع یا سکونت‌گاه‌های استعماری یا از طریق استخدام مردم بومی به عنوان کارگران اجباری در پروژه‌های استعماری یا امپریالیستی استخراج منابع از این مناطق. نامگذاری رویدادهای خاص به عنوان نسل‌کشی اغلب بحث‌برانگیز است. برخی از محققان، از جمله رافائل لمکین، استدلال کرده‌اند که نسل‌کشی فرهنگی که گاهی قوم‌کشی نیز خوانده می‌شود، باید
فرهنگی که گاهی قوم‌کشی نیز خوانده می‌شود، باید به رسمیت شناخته شود. یک گروه مردمی ممکن است به حیات و زندگی خود ادامه دهد، اما اگر ممنوعیت‌های اعمال فرهنگی و مذهبی، اعمالی که اساس هویت گروهی به آن وابسته است را جلوگیری کند و موجب از بین رفتن تداوم هویت گروهی شود، ممکن است این نیز نوعی نسل‌کشی تلقی شود. نمونه‌هایی که می‌توان این نوع نسل‌کشی را در نظر گرفت شامل رفتار با مردم تبتی و اویغورها توسط حکومت چین، رفتار با سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا توسط شهروندان ایالات و/یا نمایندگان دولت ایالات متحده، و رفتار
ایالات و/یا نمایندگان دولت ایالات متحده، و رفتار با اقوام اولیه کانادا توسط دولت کانادا است. بحث نسل‌کشی. مفهوم نسل‌کشی در سال ۱۹۴۴ توسط رافائل لمکین مطرح شد: پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست، این مفهوم از نسل‌کشی توسط سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ پذیرفته شد. برای رافائل لمکین، نسل‌کشی به‌طور کلی تعریف شده بود و شامل همه تلاش‌ها برای از بین بردن یک گروه قومی خاص بود. کاملاً فیزیکی، از طریق کشتارهای دسته جمعی، یا صرفاً فرهنگی یا روانی، از طریق سرکوب (ظلم فرهنگی) و از طریق تخریب شیوه‌های زندگی بومی. تعریف
و از طریق تخریب شیوه‌های زندگی بومی. تعریف سازمان ملل که در حقوق بین‌الملل به کار می‌رود، محدودتر از تعریف رافائل لمکین است و همچنین بیان می‌کند که نسل‌کشی این است: "هر یک از اعمال زیر که با نیت، نسل‌کشی، یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی انجام شده‌است، به این ترتیب: تعیین اینکه آیا یک رویداد تاریخی باید یک نسل‌کشی تلقی شود یا نه، می‌تواند موضوع بحث علمی باشد. مورخان اغلب از تعاریف گسترده‌تری مانند لمکین استفاده می‌کنند که خشونت استعماری علیه مردم بومی را ذاتاً نسل‌کشی می‌داند. لمکین می‌نویسد: «نسل‌کشی دو
نسل‌کشی می‌داند. لمکین می‌نویسد: «نسل‌کشی دو مرحله دارد: یکی، تخریب الگوی ملی گروه ستمدیده: دیگری، تحمیل الگوی ملی ستمگر. این تحمیل، به نوبه خود، ممکن است بر جمعیت ستمدیده ای که اجازه ماندن در منطقه را دارند، یا تنها در قلمرو، پس از حذف جمعیت و استعمار منطقه توسط اتباع خود ستمگر اعمال شود.» مردمان بومی قاره آمریکا (قبل از ۱۹۴۸). تخمین زده می‌شود که در طول فتح اولیه استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا، تا هشت میلیون نفر از مردم بومی، عمدتاً از طریق گسترش بیماری‌های آفریقایی-اوراسیا (جهان قدیم) جان خود را از
آفریقایی-اوراسیا (جهان قدیم) جان خود را از دست دادند. در میان مهاجمان اروپایی و نوادگان آنها به آمریکا این احساس قوی وجود دارد که آنها مردمی خاص هستند که مأموریت مشیتی به جهان دارند. ادعای استثناگرایی آمریکایی یا تفکر «شهر روی تپه» (عبارت کتاب مقدس برای اورشلیم) ستون توسعه‌طلبی آمریکا از زمان پیدایش آن به عنوان یک کشور بوده‌است. جان وینتروپ بود که برای اولین بار این عبارت را در تعریف شهرک روی تپه در آمریکای شمالی به کار برد. قوم خدا و به عنوان بازسازی روایات کتاب مقدس در مورد خروج و تسخیر، استعمارگران
کتاب مقدس در مورد خروج و تسخیر، استعمارگران اروپایی «سرزمین موعود» را از طریق خشونتی که توسط الهی علیه صاحبان این سرزمین مورد تأیید قرار گرفته بود، اشغال کردند. پیوریتان‌های نیو انگلند متون کتاب مقدس اسرائیل دربارهٔ فتح کنعان را در مورد خود به کار بردند. در سال ۱۶۸۹، کاتن ماتر از مستعمره‌نشینان خواست «تا علیه عمالیق (در اصل قومی در اسرائیل باستان، در اینجا مردم بومی آمریکا) که این اسرائیل را در بیابان آزار می‌دهد بروند.» چند سال بعد، هربرت گیبس به خاطر «رحمت خدا در از بین بردن دشمنان اسرائیل در کنعان»
«رحمت خدا در از بین بردن دشمنان اسرائیل در کنعان» سپاسگزاری کرد. او از استعمارگران اروپایی به عنوان «اسرائیل» و بومیان آمریکا به عنوان «دشمنان اسرائیل» یاد می‌کرد. لفاظی‌های مشابهی در پیوریتانیسم آمریکایی تا قرن هجدهم ادامه داشت. داستان عمالیق در کتاب مقدس در طول اعصار بارها برای توجیه نسل‌کشی استفاده شده‌است. به گفته فیلیپ جنکینز، استاد دانشگاه پنسیلوانیا، پیوریتن‌ها زمانی که می‌خواستند از شر قبایل بومی آمریکا خلاص شوند، از این داستان استفاده می‌کردند. در واقع تشبیهات کتاب مقدس همچنان در لفاظی سیاسی
در واقع تشبیهات کتاب مقدس همچنان در لفاظی سیاسی آمریکا تا به امروز نقش دارند. مالکیت سرزمین موعود با عنایت الهی اعطا می‌شود و خشونت علیه بومیان آمریکا نه تنها مورد تأیید الهی و مشروع است، بلکه اجباری نیز هست. یکی از ارکان تفکر «شهر روی تپه» دوقطبی است: خیر و شر، جایی که مهاجمان اروپایی خود را به عنوان قوم برگزیده خدا خوب می‌دانستند و دشمنان خود را شرور می‌دانستند. به همین دلیل است که پیوریتن‌ها بومیان آمریکا را «بی‌رحم، شیاطین» و «شیطان‌پرستان» در بیابانی بی‌خدا و زوزه‌کش مملو از ارواح شیطانی و «جانوران
بی‌خدا و زوزه‌کش مملو از ارواح شیطانی و «جانوران وحشی خطرناک» می‌دیدند. با حرکت مهاجمان اروپایی برای اشغال «سرزمین موعود»، بومیان آمریکا هدف حذف قرار گرفتند. مهاجمان خدا با از بین بردن بیشتر بومیان آمریکا (حدود ۱۸ میلیون نفر) از طریق خشونت «مقدس» در ۴۰ جنگ بومیان سرخپوستان در طول ۱۶۲۲–۱۹۰۰ پس از میلاد، زمین را «پاکسازی» کردند.
ته کوتی (; – ) فرمانده نظامی در جنگ چریکی اهل مائوری (نیوزیلند) بود. در حالی که در سال ۱۸۶۵ در کنار نیروهای دولتی علیه هاوهائو می‌جنگید، به جاسوسی متهم شد. او که بدون محاکمه به جزایر چتم (⎘ جزایر چاتام) تبعید شد، همراه با هاوهاو اسیر شده، رؤیاهایی را تجربه کرد و به یک رهبر مذهبی تبدیل شد. در سال ۱۸۶۸ او فرار ۱۶۸ زندانی را رهبری کرد و یک تفنگدار (اسکونر) را گرفت و به جزیره شمالی بازگشت و در آنجا یک سری حملات را آغاز کرد. یک کمپین تلافی جویانه نظامی به عنوان جنگ ته کوتی شناخته شد. او در سال ۱۸۸۳ مورد عفو قرار
ته کوتی شناخته شد. او در سال ۱۸۸۳ مورد عفو قرار گرفت اما همچنان در انتشار پیام صلح رینگاتو و بازپس‌گیری زمین از پاکها فعال بود.
دیوید میبوری-لوئیس (; – ) انسان‌شناس، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
مثل قنطارها (همچنین مثل مینا ها) یکی از مثل های عیسی مسیح است. در دو تا از اناجیل همنوا و به تصویب رسیده عهد جدید آمده است: اگرچه مضمون اساسی هر یک از این مثل ها اساساً یکسان است، اما تفاوت تمثیل ها در انجیل متی و انجیل لوقا به اندازه ای است که نشان می دهد این مثل ها از یک منبع مشتق نشده اند. در انجیل متی، کلمات آغازین مَثَل را به مَثَل قبلی ده باکره که به ملکوت خدا اشاره دارد، پیوند می دهد. نسخه موجود در لوقا، مثل پوند ها نیز نامیده می شود. هم در انجیل متی و هم در انجیل لوقا، ارباب در حالی که قصد سفر دارد
و هم در انجیل لوقا، ارباب در حالی که قصد سفر دارد ، غلامان خود را مسئول اموال خود می کند. پس از بازگشت، ارباب سرپرستی غلامان خود بر اموال را ارزیابی می کند. او آنها را بر اساس میزان وفاداری هر یک در سرمایه گذاری عاقلانه از اموال خود برای به دست آوردن سود ارزیابی می کند. واضح است که ارباب از نظارت غلام ها بر اموال سودی می جوید. یک سود حاکی از وفاداری از جانب غلامان بود. ارباب به غلامان خود برحسب نحوه مدیریت هر یک از آنها پاداش می دهد. او دو غلام را «وفادار» می‌داند و به آنها پاداش مثبت می‌دهد. به یک غلام
می‌داند و به آنها پاداش مثبت می‌دهد. به یک غلام «بی وفا» که حتی از سود مطمئن سود بانکی هم دوری کرد، غرامت گرفته می شود. پیش زمینه. در حالی که داستان اصلی در هر یک از این مثل ها اساساً یکسان است، پیش زمینه عا کاملاً متفاوت است. روایتها. مثل قنطار ها در انجیل متی. در همان حال که آنان به این سخنان گوش فرا می‌دادند، عیسی در ادامۀ سخن، مَثَلی آورد، زیرا نزدیک اورشلیم بود و مردم گمان می‌کردند پادشاهی خدا در همان زمان ظهور خواهد کرد. 12پس گفت: «نجیب‌زاده‌ای به سرزمینی دوردست رفت تا به مقام شاهی منصوب شود و سپس
دوردست رفت تا به مقام شاهی منصوب شود و سپس بازگردد. 13پس، ده تن از خادمان خود را فرا خواند و به هر یک سکه‌ای طلا داد و گفت: ”تا بازگشت من با این پول تجارت کنید.“ 14امّا مردمانی که قرار بود بر ایشان حکومت کند، از وی نفرت داشتند؛ آنان از پس او قاصدانی فرستادند با این پیغام که: ”ما نمی‌خواهیم این شخص بر ما حکومت کند.“ 15با این همه، او به مقام شاهی منصوب شد و به ولایت خویش بازگشت. پس فرمود خادمانی را که به ایشان سرمایه داده بود، فرا خوانند تا دریابد هر‌یک چقدر سود کرده است. 16اوّلی آمد و گفت: ”سرورا، سکۀ تو ده