payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسعه‌دهندگان املاک و مستغلات تایلند تبدیل شد و باعث شد سرتا به یک سرمایه‌دار املاک تبدیل شود. او یکی از معتمدان شناخته‌شدهٔ تاکسین شیناواترا و ینگلاک شیناواترا، نخست‌وزیران سابق تایلند است و در کنار کوچک‌ترین دختر تاکسین، پائونگ تارن شیناواترا، و چایکاسم نیتیسری، دادستان کل سابق، یکی از سه نامزد نخست‌وزیری حزب فیو تای در انتخابات عمومی ۲۰۲۳ تایلند بود. نخست‌وزیر تایلند، ۲۰۲۳–اکنون. سرتا در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ توسط پارلمان تایلند به‌عنوان نخست‌وزیر بعدی این کشور انتخاب شد. وی وظیفه دارد مقدمات تشکیل کابینه و
انتخاب شد. وی وظیفه دارد مقدمات تشکیل کابینه و ارائهٔ سیاست‌های کاری را برای چهار سال آینده به مجلس ارائه کند. در ۲۳ اوت، پادشاه تایلند انتخاب سرتا تاویسین به‌عنوان سی‌امین نخست‌وزیر تایلند را تأیید کرد. سند تأیید سیاسی او نیز در وبگاه رویال گزت قرار گرفت. در این مراسم، سرتا نخستین سخنرانی خود به‌عنوان نخست‌وزیر تایلند را نیز انجام داد. زندگی شخصی. او با پاکپیلای تاویسین، متخصص طب ضد پیری ازدواج کرده‌است. او و پاکپیلای دو پسر به نام‌های نپات تاویسین و وارات تاویسین، و یک دختر به نام چاناندا تاویسین دارند.
تاویسین، و یک دختر به نام چاناندا تاویسین دارند. او مجموعه‌دار صندوق‌های مسافرتی کلاسیک همانند صندوق‌های ساختهٔ لویی ویتون است. سرتا همچنین از حامیان باشگاه فوتبال لیورپول است و نیز در آکادمی سانسیری که بازیکنان فوتبال را در تایلند آموزش می‌دهد، مشارکت می‌کند.
میتجا بورکرت (به آلمانی: Mitja Borkert؛ زادهٔ ۱۷ مارس ۱۹۷۴) یک طراح خودرو و مهندس ارشد آلمانی است. او از سال ۲۰۱۶ به‌عنوان مدیر لامبورگینی سنترو استایل خدمت کرده‌است. او همچنین از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۶ در پورشه طراح بود. زندگی‌نامه. بورکرت در سال ۱۹۷۴ در آلمان شرقی آن زمان به دنیا آمد و پس از سقوط دیوار برلین، آغاز به تحصیل در بخش طراحی دانشگاه علوم کاربردی Pforzheim کرد و در رشته طراحی حمل‌ونقل فارغ‌التحصیل شد. حرفه. در سال ۱۹۹۹، بورکرت توسط پورشه در مرکز سبک آن در وایساخ استخدام شد، جایی که او سمت‌های مختلفی
در وایساخ استخدام شد، جایی که او سمت‌های مختلفی را بر عهده داشت، که اصلی‌ترین آنها مدیر کل طراحی پیشرفته و در سال ۲۰۱۴ مدیر طراحی بیرونی بود. در اینجا او پانامرا اسپورت توریسمو و پورشه باکستر ۹۸۷ را طراحی کرد و در ساخت نسل دوم کاین، ماکان و تایکان همکاری کرد. پس از ۱۷ سال در پورشه، او در آوریل ۲۰۱۶ شرکت آلمانی را ترک کرد تا نقش مدیر مرکز استایل لامبورگینی را بر عهده بگیرد و جایگزین فیلیپو پرینی شود که به کارگردانی ایتال دیزاین نقل مکان کرد. در لامبورگینی، بورکرت به ساخت اونتادور اس و برخی از نسخه‌های خاص
بورکرت به ساخت اونتادور اس و برخی از نسخه‌های خاص هوراکان مانند پرفومانته می‌پردازد. او در سال ۲۰۱۷ با همکاری موسسه فناوری ماساچوست در بوستون، خودروی مفهومی ترزو میلنیو را طراحی کرد.
«مصلوب» ترانه‌ای از گروه سوئدی آرمی آو لاورز است که در سال ۱۹۹۱ در دومین آلبوم استودیویی‌شان با نام " اوردوز تجملات بیش از حد" منتشر شد. «مصلوب» در ماه می ۱۹۹۲ در قالب تک‌آهنگی از آن آلبوم روانهٔ بازار شد که تبدیل به بزرگ‌ترین موفقیت آرمی آو لاورز شد. تک‌آهنگ در زمان انتشارش در بلژیک صدرنشین اولتراتاپ شد و در آلمان، سوئد، اتریش و سوئیس جزو ۱۰ تای برتر چارت‌های فروش موسیقی بود. «مصلوب» در ایالات متحده به آهنگ مورد علاقهٔ ایستگاه‌های رادیویی و کلوپ‌ها تبدیل شد و تا ردهٔ ششم جدول دنس کلاب مجلهٔ بیلبورد صعود
شد و تا ردهٔ ششم جدول دنس کلاب مجلهٔ بیلبورد صعود کرد. در سال ۲۰۱۳ آرمی آو لاورز نسخهٔ حدیدی از ترانه را با عنوان «مصلوب ۲۰۱۳» منتشر کردند. محتوا. در نگاه اول به نظر می‌رسد «مصلوب» صرفاً یک آهنگ مناسب رقص با تمپوی بالا و یک کُر تکراری باشد. اما نگاهی دقیق‌تر به اشعار، کاوشی صریح در مفاهیمی هم‌چون جنسیت، مذهب و قدرت را نشان می‌دهد. سطرهای آغازین، «این یک راز است / و من نمی‌گویم / من تو را به صلیب می‌کشم / پسر / من تو را به صلیب چهار میخ می‌کنم» حال و هوای آنچه در پیش است را مشخص می‌کند. در ادامه اشعار
آنچه در پیش است را مشخص می‌کند. در ادامه اشعار به‌صورت متناوب بین عناصر اغواگری جنسی («من تو را زنده خواهم خورد»)، نمادنگاری مذهبی («تو یک شاهکار هستی / و من تو را با قرمز خونین رنگ می‌کنم») و مناسبات قدرت بین راوی و سوژه‌اش («تو مسئول هستی تا وقتی که من بگویم نیستی») حرکت می‌کند. جملهٔ تکرار شوندهٔ «مصلوب شده‌ام، مثل ناجی‌ام به صلیب کشیده شده‌ام» نشان می‌دهد که راوی با عیسی و رنج او همذات پنداری می‌کند. او مایل است زندگی معنوی و درستی داشته باشد همان‌طور که در سطر «منش پرهیزکارانه، یک عمر دعا کردم» اشاره
در سطر «منش پرهیزکارانه، یک عمر دعا کردم» اشاره شده‌است. علی‌رغم این میل، راوی به کاستی‌ها و گناهانش واقف است و سطر «من عمیق‌ترین تاریکی‌ها را دیده‌ام و با خدایان کشتی گرفته‌ام» به همین موضوع اشاره دارد. علیرغم ماهیت جسورانه و تحریک‌آمیز اشعار، اعضای آرمی آو لاورز در مورد مفهوم اشعار «مصلوب» سکوت کرده‌اند. برخی از طرفداران محتوای ترانه را در مورد بی‌دی‌اس‌ام یا دیگر اعمال جنسی جایگزین دانسته‌اند در حالی که برخی دیگر آن را تفسیری بر تعصب مذهبی تعبیر کرده‌اند. ویدیو. موزیک ویدئوی «مصلوب» که توسط فردریک
ویدیو. موزیک ویدئوی «مصلوب» که توسط فردریک بوکلوند و مارتین پرسون کارگردانی شده در یک قلعهٔ تاریخی واقع در اسویه‌دالا فیلمبرداری شد. در یک صحنه از ویدئو، اعضای گروه در حال رژه از کنار پرترهٔ کارل گوستاف شانزدهم نشان داده می‌شوند. در پاییز ۱۹۹۱ «مصلوب» یکی از پربازدیدترین ویدیوها در ام‌تی‌وی اروپا بود. این ویدیو در ماه می ۲۰۱۶ در یوتیوب منتشر شد و تا فوریهٔ ۲۰۲۳ بیش از ۱۴ میلیون بازدید گرفت.
۱۹۸۲ فیلم درام لبنانی به کارگردانی ولید مونس است که در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۱۹ نمایش داده شد، جایی که جایزه NETPAC را برای اولین نمایش جهانی یا بین‌المللی یک فیلم آسیایی دریافت کرد. این فیلم به عنوان فیلم نماینده لبنان در بخش بهترین فیلم بلند بین‌المللی در نود و دومین دوره اسکار انتخاب شد، اما به جمع نامزدهای نهایی راه نیافت. داستان. داستان فیلم در آغاز جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ رخ می‌دهد. یک معلم به نام یاسمین (با بازی نادین لبکی) در بیروت
معلم به نام یاسمین (با بازی نادین لبکی) در بیروت کار می‌کند و کودکی به نام وسام (با بازی محمد دالی) دانش‌آموز اوست که در مدرسه، به دنبال ابراز عشق به همکلاسیش جوآنا (جیا ماضی) است.
نخست‌وزیر تایلند (، , ؛ با ترجمهٔ تحت‌اللفظی «وزیر ارشد دولت») رئیس دولت تایلند است. نخست‌وزیر تایلند رئیس کابینه تایلند نیز هست. این پست از زمان انقلاب ۱۹۳۲ که کشور به سلطنت مشروطه تبدیل شد، وجود داشته است. قبل از کودتای ۲۰۱۴، نخست‌وزیر با رأی اکثریت ساده در مجلس نمایندگان تایلند تایلند نامزد می‌شد و سپس توسط پادشاه تایلند منصوب می‌شد و به‌نام پادشاه سوگند یاد می‌کرد. انتخاب مجلس معمولاً بر این اساس است که یا نخست‌وزیر رهبر بزرگ‌ترین حزب سیاسی در مجلس سفلی باشد یا رهبر بزرگ‌ترین ائتلاف احزاب. بر اساس قانون
یا رهبر بزرگ‌ترین ائتلاف احزاب. بر اساس قانون اساسی ۲۰۱۷، نخست‌وزیر می‌تواند بیش از هشت سال، متوالی یا غیر متوالی، این سمت را در اختیار داشته باشد. نخست‌وزیر فعلی پائونگ‌ترن شیناواترا است که جانشین نخست‌وزیر موقت فومتام ویچایچای شد که از ۱۴ اوت ۲۰۲۴ پس از برکناری سرتا تاویسین سرمایه‌دار تایلندی، به مدت دو روز فعالیت کرد.
سقوط هواپیمای جت تجاری امبرائر لجسی ۶۰۰ در استان تور روسیه که حامل یوگنی پریگوژین، رهبر گروه واگنر و دیمیتری اوتکین، از بنیانگذاران واگنر، در ۲۳ اوت ۲۰۲۳ رخ داد. این جت تجاری از مسکو به سمت سن پترزبورگ در حرکت بود که در نزدیکی کوژنکینو سقوط کرد و ده سرنشین آن از جمله سه خدمه کشته شدند. پس از سقوط هواپیما، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، در پیامی به خانواده‌های جان‌باختگان تسلیت گفت. پوتین گفت واگنر نقش مهمی در مبارزه با رژیم نئونازی در اوکراین ایفا کرد و پریگوژین را مردی بااستعداد اما پیچیده توصیف کرد که
را مردی بااستعداد اما پیچیده توصیف کرد که در مناطق مختلف جهان به نتایج موفقیت‌آمیزی دست یافت. جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا گفت از شنیدن خبر مرگ احتمالی رئیس گروه واگنر تعجب نکرد و آن غیرقابل انتظار نخواند. زمینه. گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی وابسته به بودجه دولتی روسیه تحت رهبری یوگنی پریگوژین، نقش راهبردی در حمله روسیه به اوکراین ایفا کرد. پریگوژین یکی از نزدیکان ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه بود. پریگوژین به‌طور آشکار از وزارت دفاع روسیه برای سوء مدیریت حملات انتقاد نمود و گفت دلایل
برای سوء مدیریت حملات انتقاد نمود و گفت دلایل آنان برای حملات کذب بوده. در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳، پریگوژین گروه واگنر را در یک شورش یک روزه بر ضد وزارت دفاع روسیه رهبری کرد. شورش از طریق مذاکرات حل شد. برخی معتقد بودند مصونیت پریگوژین بلند مدت نمی‌باشد. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، روز سقوط، اعلام شد پریگوژین اخیراً از سفر به آفریقا بازگشته است. کاخ کرملین ۳۰ اوت ۲۰۲۳ اعلام کرد نتیجه تحقیقات پیرامون سقوط هواپیما بیانگر احتمال عامدانه بودن این سانحه است. در سال ۲۰۱۹ به اشتباه گزارش شد پریگوژین در حادثه سقوط یک هواپیمای ترابری ای
شد پریگوژین در حادثه سقوط یک هواپیمای ترابری ای ان-۷۲ در کنگو کشته شده و بعد از گذشت ۳ روز دیده شد.
هَـولاک اِلیس (؛ – ) پزشک، روان‌شناس، طرفدار اصلاح نژاد، روشنفکر ترقی‌خواهی، اصلاحگرا و نویسنده اهل بریتانیا بود که پژوهش‌های فراوانی در زمینهٔ میل جنسی در انسان انجام داد. او نخستین کتاب درسی پزشکی به زبان انگلیسی در مورد همجنس‌گرایی را در سال ۱۸۹۷ نوشت و همچنین آثاری در مورد انواع اعمال و تمایلات جنسی و همچنین روان‌شناسی تراجنسیتی منتشر کرد. او مفاهیم خودشیفتگی و خودتحریکی را گسترش داد که بعدها در روان‌کاوی به‌کار رفت. الیس از جمله پژوهشگران پیشگام داروهای روان‌گردان بود و یکی از نخستین گزارش‌های مکتوب را
روان‌گردان بود و یکی از نخستین گزارش‌های مکتوب را برای عموم مردم در مورد تجربه استفاده از مسکالین نوشت که در سال ۱۸۹۶ بر روی خودش انجام داد. او از اصلاح نژاد حمایت کرد و به عنوان یکی از ۱۶ قائم مقام انجمن اصلاح نژاد از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ خدمت کرد. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه پزشکی بیمارستان سنت توماس بود اما هرگز به کار منظم پزشکی نپرداخت.
کارلوس مارکس-مارست (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۰٬۰۰۰ کیلومتر" و "روزهای در پیش" اشاره نمود.
شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد () شورای انقلابی شهر پتروگراد پایتخت وقت روسیه بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۴ بود. این شورا معمولاً به‌طور اختصاری شورای پتروگراد نامیده می‌شود. شورای پتروگراد در مارس ۱۹۱۷ و پس از انقلاب فوریه به عنوان شورای نمایندگان کارگران و سربازان پتروگراد تأسیس شد، در حالی که شهر از قبل دارای یک شورای شهر به نام بود. در طول روزهای انقلاب روسیه که از مارس تا اکتبر ۱۹۱۷ ادامه داشت، شورای پتروگراد تلاش کرد تا به نهاد اصلی قدرت در سراسر روسیه تبدیل شود و خود را به عنوان یک مرکز قدرت
روسیه تبدیل شود و خود را به عنوان یک مرکز قدرت رقیب درمقابل دولت موقت معرفی کند. رقابت شورای پتروگراد و دولت موقت در تاریخ‌نگاری شوروی به نام "دوویولاستیه" (قدرت دوگانه) شناخته می‌شود. کمیته‌های شورای پتروگراد عناصری کلیدی در رهبری انقلاب روسیه بودند و برخی از آنها شورش مسلحانه را در پایتخت در هنگام وقوع انقلاب اکتبر رهبری کردند. تشکیل شورا. ریشه شورای پتروگراد به "شورای پترزبورگ"(تا پیش از ۱۹۱۴ پتروگراد به نام پترزبورگ شناخته می‌شد) برمی‌گردد که به مدت چند ماه در زمان انقلاب ۱۹۰۵ تشکیل شد و لئون تروتسکی
ماه در زمان انقلاب ۱۹۰۵ تشکیل شد و لئون تروتسکی ریاست آن را برعهده داشت. پس از شروع جنگ جهانی اول و اعزام کارگران و کشاورزان به‌عنوان سرباز به جنگ، گروه‌های چپ به فکر سازمان‌دهی مجدد در شهرهای مختلف به ویژه در پتروگراد (پایتخت وقت روسیه) افتادند. درنتیجه انجمنی به نام "گروه مرکزی کارگران" تشکیل شد که اکثر اعضای آن را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند. از نوامبر ۱۹۱۵ به بعد که شکست‌های روسیه در جنگ آغاز شد و تلفات روس‌ها افزایش پیدا کرد، گروه مرکزی کارگران نیز رادیکال‌تر شد و به تدریج شروع به تدارک اعتراضات و
رادیکال‌تر شد و به تدریج شروع به تدارک اعتراضات و اقدامات انقلابی کرد. با افزایش اعتراضات به ادامه جنگ و شرایط نامساعد اقتصادی که از اواخر ۱۹۱۶ شروع به بدتر شدن کرده بود، دولت روسیه از وجود گروه‌های مخالف چپ احساس خطر کرد و در نتیجه در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۷ تمام اعضای رهبری گروه مرکزی کارگران دستگیر و در قلعه پیتر و پل زندانی شدند. با وجود دستگیری رهبران مخالفان اعتراضات ادامه پیدا کرد تا اینکه در صبح روز ۲۷ فوریه (روز آغاز انقلاب فوریه) گروهی از سربازان خشمگین که از ادامه جنگ ناراضی بودند به قلعه پیتر و پل حمله
از ادامه جنگ ناراضی بودند به قلعه پیتر و پل حمله کردند و رهبران مخالفان، ازجمله اعضای گروه مرکزی کارگران را آزاد کردند. رهبران و فعالان چپ‌گرای آزاد شده از در ادامه همان روز رسماً تشکیل "شورای کارگران و سربازان پتروگراد" را اعلام کردند و روند انتخاب کادر رهبری شورا را آغاز کردند. در عصر ۲۷ فوریه بیش از ۳۰۰ نفر از رهبران کارگری و سربازان در مراسم آغاز به کار شورای پتروگراد در کاخ تورید شرکت کردند. در گام اول یک کمیته اجرایی (با نام اختصاری "ایسپولکوم") انتخاب شد که مسئولیت اداره امور شورا را برعهده داشت.
شد که مسئولیت اداره امور شورا را برعهده داشت. اکثر اعضای ایسپولکوم را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند و این اعضا، نیکولای چخیدزه را به ریاست شورا برگزیدند. به فرمان ایسپولکوم، روزنامه ایزوستیا به‌عنوان ارگان خبری رسمی شورای پتروگراد برگزیده شد. در روز بعد یعنی ۲۸ فوریه، روند گزینش اعضای عمومی شورا آغاز شد و کارخانه‌ها و پادگان‌ها نمایندگان خود را برای عضویت در شورا انتخاب کردند. اکثریت برگزیده‌شدگان دارای افکار سیاسی میانه‌رو بودند و انقلابیون تندرو مانند بلشویک‌ها به ندرت درمیان آنان یافت می‌شد. در پایان روز بیش
به ندرت درمیان آنان یافت می‌شد. در پایان روز بیش از ۳۰۰۰ نفر به عضویت در شورا انتخاب شدند که سربازان اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند. جلسات عمومی شورا اغلب پرسروصدا و بی‌نظم بود و تصمیم‌گیری‌های اصلی معمولاً در جلسات کمیته اجرایی (ایسپولکوم) گرفته می‌شد. جنگ قدرت با دولت موقت. شورای پتروگراد در روزهای انقلاب روسیه (از فوریه تا اکتبر ۱۹۱۷) به تدریج به یک مرجع قدرت رقیب در مقابل دولت موقت روسیه که ابتدا توسط گئورگی لووف و سپس توسط الکساندر کرنسکی رهبری می‌شد تبدیل شد. این رقابت بر سر قدرت بین دولت موقت و
تبدیل شد. این رقابت بر سر قدرت بین دولت موقت و شورای پتروگراد وضعیتی را به وجود آورد که در تاریخ‌نگاری شوروی به قدرت دوگانه مشهور است. کمیته اجرایی (ایسپولکوم) شورای پتروگراد اغلب با عناوینی چون بورژوا و ناسیونالیست به دولت موقت حمله می‌کرد و تصمیمات این دولت را زیر سؤال می‌برد. شورای پتروگراد به تدریج توانست قدرت دولت موقت را به چالش بکشد و کنترل زیرساخت‌هایی چون پست، تلگراف، راه‌آهن و تامین غدا را از دست دولت موقت خارج سازد. شورای پتروگراد درنهایت از این تسلط بر زیرساخت‌ها برای سرنگون کردن دولت موقت در
تسلط بر زیرساخت‌ها برای سرنگون کردن دولت موقت در جریان انقلاب اکتبر استفاده کرد. بلشویزاسیون شورا. فرایند صعود بلشویک‌ها به قدرت در شورای پتروگراد در طول روزهای انقلاب روسیه به "بلشویزاسیون" شورای پتروگراد مشهور است. بلشویک‌ها که در روزهای ابتدایی پس از انقلاب فوریه قدرت کمی در شوراها داشتند و تعداد اندکی از آن‌ها در شوراهایی چون پتروگراد حضور داشتند، به تدریج و طبق تزهای آوریل لنین که در آن بر تصرف شوراها تأکید شده بود اقدام به تصرف شوراهایی نظیر پتروگراد کردند و درنهایت به نیروی اصلی اپوزیسیون در مقابل
کردند و درنهایت به نیروی اصلی اپوزیسیون در مقابل دولت موقت تبدیل شدند. پس از روزهای ژوئیه و استعفای گئورگی لووف و به قدرت رسیدن کرنسکی، بلشویک‌ها از حضور اعضای حزب سوسیالیست انقلابی و منشویک‌ها در دولت کرنسکی استفاده کردند تا خود را به‌عنوان تنها نیروی مخالف سوسیالیست تثبیت کنند. بلشویک‌ها در این زمان با بیشترین توان اقدام به تولید و پخش پروپاگاندای انقلابی بر ضد دولت موقت می‌کردند. در ماه ژوئن روزانه بیش از صدهزار نسخه از روزنامه پراودا توزیع می‌شد و در ماه ژوئیه بیش از ۳۵۰ هزار اطلاعیه و شب‌نامه بر ضد
ماه ژوئیه بیش از ۳۵۰ هزار اطلاعیه و شب‌نامه بر ضد دولت موقت از سوی بلشویک‌ها پخش شد. پس از کودتای کورنیلوف و شکست آن به‌وسیله گاردهای سرخ و نیروهای نظامی وابسته به شورای پتروگراد، فضای شورا به شدت به سمت چپ رادیکالیزه شد. از سپتامبر ۱۹۱۷ به بعد فقط عده اندکی از اعضای میانه‌روی شورا به دولت موقت وفادار بودند، درحالی‌که اکثریت رادیکال شورا به شدت مخالف دولت موقت بود. ایسپولکوم (کمیته اجرایی) شورای پتروگراد در ماه‌های سپتامبر و اکتبر کاملاً با موضع بلشویک‌ها همراه بود و با هر اقدام دولت موقت بر ضد آن‌ها
همراه بود و با هر اقدام دولت موقت بر ضد آن‌ها مخالفت می‌کرد. حتی اعضای منشویک شورا که پس از شکست قیام بلشویک‌ها در روزهای ژوئیه با دستگیری آن‌ها موافق بودند از ماه سپتامبر به بعد با نظر آن‌ها همراه شدند. در جریان کودتای کورنیلوف، کرنسکی دستور داد که برای دفاع از شهر در مقابل نظامیان بیش از ۴۰ هزار قبضه سلاح بین کارگران و گاردهای سرخ که بلشویک‌ها اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند توزیع شود. بسیاری از این اسلحه‌ها درنهایت در جریان انقلاب اکتبر بر ضد خود دولت موقت استفاده شد. قصد بلشویک‌ها برای تصرف شورای
موقت استفاده شد. قصد بلشویک‌ها برای تصرف شورای پتروگراد بالاخره در اواخر سپتامبر به نتیجه رسید و اعضای شورای پتروگراد که حال بلشویک‌ها اکثریت آن‌ها را تشکیل می‌دادند در ۲۵ سپتامبر لئون تروتسکی را به‌عنوان رئیس جدید خود برگزیدند. انتخاب تروتسکی فرایند تبدیل شورای پتروگراد به یک نهاد انقلابی بلشویکی که از ماه آوریل آغاز شده بود را به پایان رساند. انقلاب اکتبر. در ۶ اکتبر با پیشروی آلمان در جبهه جنگ، پتروگراد در خطر اشغال نظامی قرار گرفت. دولت موقت تصمیم گرفت که پتروگراد را تخلیه کند و پایتخت را به مسکو منتقل
پتروگراد را تخلیه کند و پایتخت را به مسکو منتقل کند. ایسپولکوم شورای پتروگراد به شدت این تصمیم را محکوم کرد و تروتسکی بخش سربازان شورا که اکثریت آن را منشویک‌ها تشکیل می‌دادند را وادار کرد تا قطعنامه‌ای را برای محکوم کردن تصمیم دولت موقت صادر کند. دولت موقت درنهایت بر اثر فشار شورای پتروگراد تصمیم تخلیه را لغو کرد. کرنسکی سپس تصمیم گرفت که سربازان پادگان پتروگراد را به جبهه اعزام کند، تصمیمی که مجدداً با مقاومت از سوی شورای پتروگراد روبرو شد و سرانجام لغو شد. در ۹ اکتبر شورای پتروگراد تصمیم به ایجاد یک
شد. در ۹ اکتبر شورای پتروگراد تصمیم به ایجاد یک کمیته دفاع انقلابی برای مقابله با اشغال احتمالی پایتخت توسط آلمان گرفت. تروتسکی با حمایت بلشویک‌ها و اس‌ارهای چپ قطعنامه‌ای را پیشنهاد کرد که وظایف کمیته تازه تأسیس را شامل دفاع از انقلاب در مقابل اشغال آلمان و همچنین دشمنان داخلی انقلاب می‌کرد. علی‌رغم مقاومت منشویک‌ها، ایسپولکوم این قطعنامه را در ۱۲ اکتبر پذیرفت و قطعنامه سرانجام در ۱۶ اکتبر به تصویب مجمع عمومی شورای پتروگراد رسید. کمیته تازه ایجاد شده، کمیته نظامی-انقلابی (میلرِوکوم) شورای پتروگراد نام
نظامی-انقلابی (میلرِوکوم) شورای پتروگراد نام گرفت. ریاست کمیته نظامی انقلابی را پاول لازیمیر، یکی از اعضای "اس‌ارهای چپ" که به مواضع بلشویک‌ها نزدیک بود برعهده داشت و معاونت وی را " نیکولای پودوُیسکی" بلشویک عهده‌دار بود. به‌خاطر نفوذ پودویسکی، کمیته نظامی انقلابی عملاً به سازمان نظامی بلشویک‌ها تبدیل شد. با ایجاد کمیته نظامی انقلابی پتروگراد، دولت موقت عملاً کنترل خود را بر اکثریت نیروهای نظامی مستقر در پایتخت از دست داد زیرا عده اندکی از نظامیان بودند که با نظرات انقلابی بلشویک‌ها موافق نبودند. در ۲۱
که با نظرات انقلابی بلشویک‌ها موافق نبودند. در ۲۱ اکتبر کمیته نظامی انقلابی به به پادگان پتروگراد که فرماندهان آن هنوز به دولت موقت وفادار بودند دستور داد که نیروهای خود را به بخش سربازان شورای پتروگراد تسلیم کند. فرمانده ارشد پادگان، کلنل پولکوفنیکوف که به شدت با بلشویک‌ها مخالف بود از این فرمان سرپیچی کرد. کمیته نظامی انقلابی در یک اطلاعیه عمومی سرپیچی پولکوفنیکوف از تصمیم شورا را نشانه بارز ضدیت با انقلاب دانست و با لحنی تند از فرماندهان پادگان پتروگراد انتقاد کرد. فرماندهان پادگان پیشنهاد یک مذاکره بین
کرد. فرماندهان پادگان پیشنهاد یک مذاکره بین خود و کمیته نظامی انقلابی را مطرح کردند، مذاکره‌ای که در ۲۳ و ۲۴ اکتبر انجام شد اما موفقیت‌آمیز نبود. در شب ۲۴ اکتبر نیروهای وابسته به دولت موقت که اقدام نظامی بلشویک‌ها را قریب‌الوقوع می‌دیدند سعی کردند تا با انجام یک حمله پیشگیرانه نیروهای نظامی بلشویک‌ها را از کار بیندازند. به این صورت انقلاب اکتبر آغاز شد. نیروهای کمیته نظامی انقلابی در واکنش اقدام به تصرف تلگراف‌خانه مرکزی پتروگراد و پل‌های روی رود نوا، که بخش مرکزی شهر را به حومه متصل می‌کرد کردند. در فاصله
مرکزی شهر را به حومه متصل می‌کرد کردند. در فاصله شب ۲۴ اکتبر تا صبح ۲۵ اکتبر نیروهای کمیته نظامی انقلابی تقریباً تمام زیرساخت‌های اساسی پتروگراد را به سرعت و بدون مقاومت خاصی تصرف کردند، زیرا تقریباً تمامی نیروهای نظامی مؤثر پایتخت از قبل با آنان همراه شده بودند و با اهداف آنان همدل بودند. در ساعت ۱۰ صبح ۲۵ اکتبر، کمیته نظامی انقلابی با انتشار بیانیه‌ای که در حقیقت توسط شخص لنین نوشته شده بود اعلام کرد که دولت موقت سقوط کرده و قدرت آن به‌طور کامل به شورای پتروگراد انتقال یافته‌است. در بعدازظهر آن روز
پتروگراد انتقال یافته‌است. در بعدازظهر آن روز تروتسکی رسماً در شورای پتروگراد اعلام کرد که این شورا از این لحظه تنها دارنده قدرت در روسیه است. ساختمان شورای پتروگراد در آن زمان مملو از نمایندگان بلشویک و اس‌ار چپ بود که برای دومین کنگره سراسری شوراها از سراسر روسیه به پتروگراد آمده بودند. در شب ۲۵ اکتبر تروتسکی رسماً دومین کنگره شوراهای کارگران و سربازان سراسر روسیه را در ساختمان مؤسسه اسمولنی که در آن زمان به‌عنوان محل استقرار شورای پتروگراد درنظر گرفته شده بود افتتاح کرد. همزمان با افتتاح کنگره سراسری
شده بود افتتاح کرد. همزمان با افتتاح کنگره سراسری شوراها، اعضای کمیته نظامی انقلابی به رهبری ولادیمیر آنتونف-افسینکو به کاخ زمستانی پتروگراد محل استقرار وزرای دولت موقت حمله کردند. با تصرف کاخ زمستانی، دولت موقت روسیه رسماً سقوط کرد و تمام قدرت به دست شوراها افتاد. ولادیمیر لنین شخصاً به جلسه کنگره شوراها در ساختمان اسمولنی آمد تا تصرف آخرین سنگر دولت موقت در پایتخت و پیروزی انقلاب اکتبر را به نمایندگان کارگران و سربازان اعلام کند.
جادوگر یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی به کارگردانی چاک راسل و نویسندگی مشترک راسل و گرگ مک‌کی است. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۸۶ می‌باشد، و مدیسون ایسمن، آرون دومینگز، مل جارنسون، آنتونیا دسپلات، چارلی تاهان و جیمی باور در این فیلم بازی می‌کنند. نمایش افتتاحیه "جادوگر" در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۴ و طی بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فنتیژا بود و سپس در ۱۵ اوت ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. داستان. امیلی، نامزدش کریستین و گروه دوستانشان با بازسازی یک کالسکه قدیمی، یک کافه ارگانیک جدید در محله فرانسوی
قدیمی، یک کافه ارگانیک جدید در محله فرانسوی نیواورلئان باز کرده‌اند. با این حال، وقتی امیلی یک تخته آونگ باستانی را پیدا می‌کند که زمانی برای احضار ارواح استفاده می‌شد، همه چیز به سمت تاریکی تغییر می‌کند و … تولید. تصویربرداری اصلی در مونترآل و نیواورلئان از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۳ انجام شد.
پترا () یک فیلم تراژدی اسپانیایی به کارگردانی خائیمه رُسالِس است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸ اکران شد.
میشل گاستامبیده (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا است. او در آپ، وکلوز، فرانسه به دنیا آمد و در پامپلونا نابارا بزرگ شد و بعدها به سان سباستیان نقل مکان کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "نابکاران آسوده نخواهند ماند"، "خزانه" و "پترا" اشاره نمود.
سندریسوآ (به لاتین: Sendrisoa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه آمبالاوائو واقع شده‌است. سندریسوآ 15000 نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آمبالامیدرا آمبوهیمانانا (به لاتین: Ambalamidera Ambohimanana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در هائوته ماتسیاترا واقع شده‌است. آمبالامیدرا آمبوهیمانانا ۴٬۵۵۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. آموزش ابتدایی و راهنمایی در سطح شهر موجود است. اکثریت مردم (۹۵٪) به کشاورزی مشغول هستند. سیب زمینی و لوبیا مهم ترین محصولات کشاورزی این شهر است. صنعت و خدمات به ترتیب برای ۲٪ و ۳٪ از جمعیت اشتغال ایجاد میکنند.
موریتز فون کوتسبو (به انگلیسی: Moritz von Kotzebue) (متولد 30 آوریل 1789 در ، استونی؛ † 22 فوریه 1861 در ورشو) یک ژنرال و نویسنده روسی آلمانی‌تبار و فرزند آوگوست فون کوتسبو نویسندهٔ آلمانی بود. کوتسبو در ایران. موریتز فون کوتسبو دریانورد و سربازی مجرب بود، که در میدان جنگ با سپاهیان ناپلئون بناپارت روبرو شده بود. او در رکاب آدام یوهان فون کروسنسترن و در معیت سفیر روسیه الکسی پترویچ یرمولوف، در سال ۱۸۱۷ به دربار فتحعلی شاه قاجار، پادشاه ایران سفر کرد. گزارش او از این سفر در سال ۱۸۱۹ به زبان آلمانی منتشر شد و
از این سفر در سال ۱۸۱۹ به زبان آلمانی منتشر شد و ترجمه انگلیسی آن نیز در همان سال منتشر شد، او مدعی است که دیدگاهی متفاوت از نوشته‌های بریتانیایی‌ها دربارهٔ ایران ارائه می‌دهد. این اثر حاوی مجموعه ای از مشاهدات روزانه افراد و رویدادهای سفر از سن پترزبورگ به سلطانیه در زنجان است، جایی که سفیر با شاه ملاقات می‌کند. این کتاب در سال ۱۳۶۵ شمسی با عنوان «مسافرت به ایران؛ دوران فتحعلی شاه قاجار، ۱۸۱۷ میلادی» توسط محمود هدایت به فارسی ترجمه و توسط انتشارات جاویدان منتشر شده و منبع مفیدی برای تاریخ اجتماعی منطقه
منتشر شده و منبع مفیدی برای تاریخ اجتماعی منطقه است.
جاهد ایرگات (؛ ۲۱ مارس ۱۹۱۵ – ) بازیگر اهل ترکیه بود. منابع. جاهد ایرگات
بوراک سوینچ (؛ زادهٔ ) بازیگر، موسیقی‌دان اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. بوراک سوینچ در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۵ در زونگولداغ به دنیا آمد. او پسر اوزجان سوینچ، نوازنده عود است. سوینچ پس از پایان تحصیلات ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان در زونگولداغ، تحصیلات عالی خود را در دانشکده طراحی دانشگاه فنی ییلدیز، واقع در استانبول در رشته موسیقی و هنرهای نمایشی تحصیل می‌کرد، اما پیش از پایان دوره، در سال دوم دانشگاه را ترک کرد و تمرکز خود را بر حرفه موسیقی گذاشت. او در یکی از
و تمرکز خود را بر حرفه موسیقی گذاشت. او در یکی از مصاحبه‌هایش درباره این موضوع گفت: «همه‌جا نوشته‌اند که من فارغ‌التحصیل دانشگاه فنی ییلدیز هستم، اما من در واقع در سال دوم، دانشگاه را رها کرده‌ام. در دانشکده هنر و طراحی، در رشته‌ای به نام گروه‌های موسیقی تحصیل می‌کردم.»
راغب ساواش (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "" اشاره کرد.
فورکان پاهالی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شماره ۳۰۹" اشاره کرد.
چنگیز فیلم درام تاریخی اکشن جنایی هندی بنگالی-زبان، محصول ۲۰۲۳ است که کارگردانی آن بر عهده راجش گانگولی بوده‌است، این فیلم بر اساس داستانی است که توسط نیراج پاندی و خود کارگردان نوشته شده‌است. تهیه کنندگی این فیلم را جیت، گوپال مدنانی و آمیت جمرانی برعهده داشته‌اند. بازیگران اصلی فیلم جیت، سوشمیتا چاترجی، روهیت روی و شطاف فیگار هستند. به‌طور همزمان، نسخه فیلم "چنگیز" به زبان بنگالی و نسخه دوبله شده به زبان هندی، در روز ۲۱ آوریل ۲۰۲۳ در هند اکران گردید. این اولین فیلم بنگالی است که به‌طور همزمان به زبان‌های