payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زندگی و تحصیلات. آلفانج در کنستانتین آلفلنجی در قسطنطنیه در امپراتوری عثمانی از پدر و مادری که هر دو یونانی بودند به دنیا آمد. والدینش در ۱۹۰۲، به نیویورک نقل مکان کردند، جاییکه او را در یوتیکا، نیویورک بزرگ کردند. او در ۱۹۱۸ از آکادمی آزاد یوتیکا، فارغ‌التحصیل شد و در طول جنگ جهانی اول به ارتش ایالات متحده پیوست. پس از جنگ، به کالج همیلتون رفت و در ۱۹۲۲ با درجه ممتاز در رشته فلسفه، فارغ‌التحصیل شد، او در آنجا عضو انجمن فی بتا کاپا بود. آلفانج در کالج، فعال باقی‌ماند و زمانی که جایزه یادبود تئودور روزولت
باقی‌ماند و زمانی که جایزه یادبود تئودور روزولت را برای کتابش، ستره دادگاه عالی و اراده ملی دریافت کرد، این جایزه را به کالج همیلتون اهدا کرد و جایزه مستمر دین آلفانج آسای را ایجاد کرد که هر سال به دو دانشجو که مقالاتی در مورد حکومت قانون اساسی آمریکا می‌نویسند، داده می‌شود. او از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا، دکترای حقوق گرفت و در منهتن وکیل شد. اواخر زندگی. او با تالیا پری ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام دین آلفانج جونیور شد که بعدها استاد علوم سیاسی در دانشگاه ماساچوست شد. آلفانج در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹
در دانشگاه ماساچوست شد. آلفانج در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ بر اثر سرطان، در منهتن درگذشت. حرفه حقوقی. آلفانج مدرک خود را از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و در ۱۹۲۵ در انجمن وکلای آمریکا پذیرفته شد. او از ستره دادگاه عالی ایالات متحده به دلیل رفتارش با برنامه‌های نیو دیل انتقاد کرد و از آن‌ها خواست که نگرش مترقی‌تری نسبت به این سیاست‌ها اتخاذ کنند. وی مدعی شد که این برنامه‌ها نباید صرفاً بر اساس قانونی‌بودن آن‌ها ارزیابی شود، بلکه باید بر اساس تأثیرات احتمالی اخلاقی و اقتصادی آن‌ها و همچنین تصور عمومی در آن
اخلاقی و اقتصادی آن‌ها و همچنین تصور عمومی در آن زمان، ارزیابی شود. او از ایده ترومن مبنی بر قانون اساسی پویا، حمایت کرد. بعدها در حرفهٔ سیاسی خود، آلفانج به عنوان معاون لوی دادستان کل ایالت نیویورک، خدمت کرد. حرفه سیاسی. حزب دموکرات. در ۱۹۴۰، فرانکلین دلانو روزولت، آلفانج را به عنوان رئیس دفتر سخنرانان خارجی حزب دموکرات، در سومین کمپین انتخاباتی خود منصوب کرد. در ۱۹۴۱، او نامزد کنگره ایالات متحده از ناحیهٔ آپر اِست ساید (محله ای در ناحیه منهتن نیویورک) که در آن زمان به عنوان منطقه سیلک استاکینگ شناخته
که در آن زمان به عنوان منطقه سیلک استاکینگ شناخته می‌شد، شد اما با ۱۶، ۶۹۰ رأیی که دریافت کرد، نتیجه را به جوزف سی بالدوین واگذار کرد. حزب کارگر آمریکا. آلفانج در اواخر دهه ۱۹۳۰ برای چندین سال، رئیس حزب کارگر آمریکا بود. او در ۱۹۴۲ نامزد فرمانداری نیویورک شد. اگرچه او این نامزدی را دریافت کرده بود، اما حزب کارگر آمریکا پس ازاینکه سناتور جیمز مید، شخصی که برای نامزدی دموکرات‌ها از آن حمایت کرده بودند، در انتخابات مقدماتی در مقابل جان جی بنت جونیور شکست خورد، به‌طور رسمی نامزدی را اعلام کرد. شهردار نیویورک،
به‌طور رسمی نامزدی را اعلام کرد. شهردار نیویورک، فیورلو لا گواردیا، از آلفانج در این انتخابات حمایت کرد. آلفانج با ۴۰۹، ۰۴۷ رأی، یعنی حدود ۷٫۱۷ درصد آرا، در جایگاه سوم قرار گرفت. با این تعداد رأی، آلفانج بیش از هر نامزد دیگری از حزب کارگر آمریکا که تا به امروز در یک انتخابات سراسری شرکت کرده، رأی به دست آورده‌است. این آرا رأی لیبرال‌ها را تقسیم کرد و نقش مهمی در پیروزی توماس ئی. دیویی داشت. حزب لیبرال. در ۱۹۴۴، زمانی که جناح‌های طرفدار و ضد کمونیست در درون سازمان با هم درگیر شدند، آلفانج اعتراضات را علیه
سازمان با هم درگیر شدند، آلفانج اعتراضات را علیه حزب کارگر رهبری کرد. این اعتراضات منجر به تشکیل حزب لیبرال نیویورک شد. جمهوری‌خواه. سپس فرماندار نلسون ای راکفلر، در اوایل دهه ۱۹۷۰ آلفانج را به عنوان رئیس هیئت مسابقه و شرط‌بندی ایالت نیویورک انتخاب کرد. او تا ۱۹۷۵، زمانی که هیو ال کری هیئت را لغو کرد، مشغول به کار بود. کنشگری. آلفانج در تعدادی از سازمان‌های کنشگر و قومی، از جمله ریاست انجمن پیشرو آموزشی یونانی آمریکا که سازمانی برای پیشرفت یونانی‌آمریکایی‌ها بود، خدمت کرد. او همچنین بیش از ۴۰ سال به عنوان
بود، خدمت کرد. او همچنین بیش از ۴۰ سال به عنوان رئیس خانه یادبود لا گاردیا که یک اقامتگاه مسکونی بود، خدمت کرد. آلفانج رهبری سازمان صهیونیستی «کمیته مسلح‌سازی دولت یهود» را بر عهده داشت، گروهی که به دنبال پایان تحریم‌های تسلیحاتی علیه گروه‌های صهیونیستی بودند و برای ایجاد اسرائیل قبل از استقلال، تلاش می‌کردند. او همچنین به عنوان رئیس کمیته اضطراری برای نجات یهودیان اروپا خدمت کرد، این گروه به دنبال نجات قربانیان هولوکاست در آن زمان بود. از طریق این سازمان‌ها، آلفانج تأکید کرد که این وظیفه اخلاقی و مذهبی یک
آلفانج تأکید کرد که این وظیفه اخلاقی و مذهبی یک مسیحی است که به یهودیان قربانی شده توسط نازی‌ها کمک کند. یک عقیده آمریکایی. آلفانج به خاطر اعلامیه کوتاهی که در دهه ۱۹۵۰ با عنوان «عقیده آمریکایی» یا ساده‌تر «عقیده من» نوشت، در خاطر مانده‌است. این عقیده در ابتدا در مجله دیس ویک چاپ شد و نسخه فشرده آن در ریدرز دایجست در دو شماره اکتبر ۱۹۵۲ و ژانویه ۱۹۵۴ چاپ شد. در ۱۹۵۲، بنیاد آزادی‌ها (سازمان آموزشی ملی) واقع در ولی فورج برای سازندگی به آلفانج جایزه داد.
آبرامو باسیوی ؛ (دسامبر ۱۸۱۸ – نوامبر ۱۸۸۵) موسیقی‌شناس و آهنگساز ایتالیایی بود. باسیوی در لیورنو به دنیا آمد. او به عنوان یک پزشک در فلورانس (۱۸۵۸) شروع به کار کرد، اما پس از مدتی خود را منحصراً وقف موسیقی کرد. اولین تلاش‌های او به‌عنوان آهنگساز شکست خورد، اما با گذشت زمان او اپراهای "رومیلدا اد ازلینو" ۱۸۴۰؛ و "انریکو هاووارد"، ۱۸۴۷ و موسیقی‌های دیگر ساخت. در سال ۱۸۶۳ باسیوی کنسرت‌های محبوب موسیقی کلاسیک را تأسیس کرد. او به مستمر در نشریات موسیقی مشارکت داشت. او در فلورانس درگذشت.
هدف آسان یک فیلم اکشن و علمی-تخیلی محصول سال ۲۰۱۴ سینمای استرالیا به کارگردانی جان هیت و نویسندگی مشترک هیت و بلیندا مک کلوری است. این فیلم که در استرالیا فیلمبرداری شده‌است، دامینیک پرسل، ویوا بیانکا، روبرت تیلور و مک کلوری در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم با الهام از فیلمی به همین نام در سال ۱۹۸۲ به کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت ساخته شده‌است. اصطلاح کلمه Turkey shootدر لغت به معنی شکار بوقلمون ولی در اصطلاح عامیانه فرصتی برای یک فرد است تا از یک موقعیت با درجه سهولت قابل توجهی استفاده کند.
یک موقعیت با درجه سهولت قابل توجهی استفاده کند. این اصطلاح احتمالاً از روشی برای شکار بوقلمون‌های وحشی سرچشمه می‌گیرد که در آن شکارچی، با برخورد به گله‌ای، عمداً آنها را پراکنده می‌کند. هنگامی که گله پراکنده شد، شکارچی راه می‌افتد و منتظر می‌ماند، زیرا گله پراکنده به صورت جداگانه به آن نقطه بازمی‌گردد و آنها را به یک هدف آسان برای شکار تبدیل می‌کند. پاسخ انتقادی. این فیلم نقدهای منفی از سوی منتقدان و مخاطبان دریافت کرد. داستان. در میان کشتار غیرنظامیان در منطقه جنگی، دریادار تایلر ریک که رسوایی به بار
در منطقه جنگی، دریادار تایلر ریک که رسوایی به بار آورده‌است در زندانی امنیتی به‌طور مادام العمر زندانی می‌شود تا وقتی که فرصتی به او داده می‌شود تا آزادیش را به قیمت جانش بخرد و … تولید. فیلمبرداری در ۵ فوریه ۲۰۱۴ در ملبورن آغاز شد.
دنیس وین آرچر (Dennis Wayne Archer) (متولد ۱ ژانویه ۱۹۴۲)، وکیل، حقوقدان، سیاستمدار پیشین اهل میشیگان است. آرچر به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات، در مقام قاضی دادگاه عالی میشیگان و همچنین شهردار دیترویت خدمت کرد. مدتی نیز ریاست کانون وکلای آمریکا را بر عهده داشت و از این جهت نخستین رئیس سیاهپوست این تشکیلات محسوب می‌شد آن هم در حالیکه تا سال ۱۹۴۳ عضویت وکلای آمریکایی- آفریقایی‌تبار در این کانون ممنوع بود. اوایل زندگی و تحصیلات. دنیس آرچر در ۱ ژانویه ۱۹۴۲ در یک خانواده کارگری به دنیا آمد که ساکن شرق دیترویت
یک خانواده کارگری به دنیا آمد که ساکن شرق دیترویت بودند. از آنجاییکه دست پدر آرچر در تصادف ماشین قطع شده بود، خانواده او با مشکلات اقتصادی زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. با توجه به اینکه در آن شهر فرصت‌های شغلی زیادی برای افراد معلول وجود نداشت، هنگامی که آرچر پنج ساله بود، این خانواده به دهکده کاسوپولیس نقل‌مکان کردند. او زمانی که تنها هشت سال داشت برای کمک به خانواده شروع به کار کرد. آرچر کارگر پادوی باشگاه گلف، بولینگ و نظافتچی نانوایی بود. وی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان با اشتغال به کارهایی چون
از دبیرستان با اشتغال به کارهایی چون نقاشی ساختمان و کار در داروخانه هزینه تحصیل در کالج را فراهم کرد. او اولین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که در واحد مدارک پزشکی بیمارستان هنری‌فورد کار کرد. آرچر تحصیلاتش را در دانشگاه ایالتی وین با هدف داروسازی آغاز کرد. کمی بعد به مؤسسه فنی دیترویت منتقل شد و سپس به دانشگاه میشیگان غربی رفت. او در دانشگاه میشیگان موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته آموزش شد. در ابتدا قصد داشت معلم تاریخ شود ولی قرار شد در مدرسه ابتدایی رالف‌بنچ که درست در ناحیه شرقی مرکز شهر قرار داشت،
که درست در ناحیه شرقی مرکز شهر قرار داشت، آموزگار کودکان استثنائی شود. آرچر از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ در مدارس دولتی دیترویت به کودکان معلول درس داد. سپس در سال ۱۹۷۰ وارد کالج حقوق دیترویت شد که امروزه با نام کالج حقوق دانشگاه ایالتی میشیگان شناخته می‌شود و مدرک دکترای خود را در رشته حقوق گرفت. وی علاوه بر اشتغال به امور حقوقی در شهر دیترویت، طی سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ استاد کالج حقوق دیترویت و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸ استاد دانشکده حقوق دانشگاه ایالتی وِین بود. آرچر از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ عضو هیئت مدیره کانون وکلای دیترویت و
۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ عضو هیئت مدیره کانون وکلای دیترویت و مدیر بخش وکلای جوان انجمن بود. او همچنین ریاست سه کانون وکلای دیگر را بر عهده داشت: کانون وکلای ولورین از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰، کانون وکلای ملی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ و کانون وکلای ایالتی میشیگان از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵. دوران خدمت در ستره دادگاه عالی ایالت میشیگان. آرچر پس از ۱۵ سال فعالیت بسیار موفقیت‌آمیز در حوزه وکالت از سوی فرماندار جیمز بلانچارد به سمت قاضی دادگاه عالی میشیگان منصوب شد. در طول تاریخ ایالت میشیگان، وی دومین سیاهپوستی بود که چنین مقامی را در این دادگاه
سیاهپوستی بود که چنین مقامی را در این دادگاه عهده‌دار شد و به حدود بیست سال غیبت آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در این سمت پایان داد. آرچر در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان قاضی مشغول به کار بود. طی آخرین سال خدمتش در ستره دادگاه عالی این ایالت از سوی هفته‌نامه وکلای میشیگان لقب «محترم‌ترین قاضی میشیگان» را به خود اختصاص داد. شهردار شهر دیترویت. آرچر مبارزات انتخاباتی خود برای تصدی شهرداری را در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به رقابت با کلمن یانگ، شهردار محبوب وقت پرداخت که در تلاش بود که برای ششمین دوره باز هم این مقام
که در تلاش بود که برای ششمین دوره باز هم این مقام را در اختیار بگیرد. شهردار یانگ به دلیل بیماری از گردونه رقابت کنار رفت و پس از آن شروع به حمایت از شارون مک‌فیل نمود. در نوامبر ۱۹۹۳، آرچر موفق شد در انتخابات در مقابل مک‌فیل به پیروزی برسد، نتایج آراء به ترتیب ۵۷ به ۴۳ درصد بود. نتایج رأی‌گیری حاکی از آن بود که او ۹۰ درصد آرای سفیدپوستان را کسب کرده‌است در حالیکه تنها ۴۷ درصد از سیاهپوستان به او رأی داده بودند. آرچر از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ به عنوان شهردار دیترویت بر سر کار بود. در دوران تصدی این سمت، تلاش کرد
بر سر کار بود. در دوران تصدی این سمت، تلاش کرد تا از طریق همکاری با رؤسای کسب‌وکارهای واقع در حومه شهر و تعامل بر سر پیشنهادهای نوآورانه آنها برای این شهر، روابط شهرنشینان را با حاشیه‌نشینان و کسب‌وکارهای محلی بهبود بخشد. یکی از مهم‌ترین خدمات او در دیترویت، جذب غول‌های فناوری در حوزه نرم‌افزار به این شهر بود. در دوره او، رتبه اعتباری اوراق قرضه شهر دیترویت چندین برابر بیشتر شد. زمانی که او شهردار شد، هنوز هم ثبت گردش‌های مالی بسیار پیچیده به صورت دستی و بر روی فیش انجام می‌گرفت. آرچر کاری کرد تا استفاده
روی فیش انجام می‌گرفت. آرچر کاری کرد تا استفاده از رایانه در بسیاری از ادارات شهر رایج شود. مجموعه تحت امر او، برنامه توسعه نیروی کار را نیز آغاز کرد. آرچر از حامیان جدی بسیاری از پروژه‌های ساختمانی مرکز شهر بود که از آن میان می‌توان به احداث دو استادیوم جدید، ساخت ورزشگاه فوردفیلد برای تیم دیترویت‌لایِن و کامریکا پارک برای تیم دیترویت تایگر اشاره کرد. او در آخرین سالی که شهردار بود، ریاست اتحادیه ملی شهرها را بر عهده گرفت. علی‌رغم آنکه نرخ جرم و جنایت و بیکاری در دوره آرچر کاهش یافت ولی او همواره به دلیل
در دوره آرچر کاهش یافت ولی او همواره به دلیل عدم حمایت یا بی‌توجهی به رهبران جامعه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مورد انتقاد قرار داشت. به عنوان نمونه هنگامی که سه کازینو در محدوده شهر بازگشایی شد و مجوز هیچ‌یک از آنها به این گروه اعطا نشد، آرچر در معرض مخالفت شدید قرار گرفت. وی در سال ۱۹۹۷ باز هم با اختلاف زیادی برنده رقابت انتخاباتی شد ولی در دوره دوم با درخواست برگزاری مجدد انتخابات از سوی مخالفان اصلی خود مواجه شد. از این رو از شرکت در انتخابات سال ۲۰۰۱ خودداری کرد. دوران پس از شهرداری. پس از اتمام دوران
کرد. دوران پس از شهرداری. پس از اتمام دوران تصدی آرچر بر شهرداری در ژانویه ۲۰۰۲، او به ریاست مؤسسه حقوقی رایت واقع در دیترویت و عضویت در هیئت مدیره شرکت نرم‌افزاری Compuware رسید. وی از اعضای شورای دعاوی قضایی آمریکا نیز بود. در سال ۲۰۰۴ از سوی فرماندار میشیگان، جنیفر گرانهُلم، برای یک دوره هشت ساله به عضویت هیئت امنای دانشگاه وسترن میشیگان درآمد. عضویت او در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ به پایان رسید. در اکتبر ۲۰۰۴ نیز به سرپرستی رزاپارکس منصوب شد. در فوریه ۲۰۰۸، آرچر اعلام کرد که قصد دارد در سال ۲۰۱۰ برای
۲۰۰۸، آرچر اعلام کرد که قصد دارد در سال ۲۰۱۰ برای فرمانداری ایالت میشیگان نامزد شود، اما در ماه نوامبر اظهار داشت که از تصمیم برای حضور در رقابت‌های انتخاباتی منصرف شده‌است. وی در حال حاضر یکی از مدیران پروژه سیاست حمل‌ونقل ملی است و به عنوان رئیس مشترک پروژه سیاست حمل و نقل ملی در مرکز سیاست‌های فراحزبی خدمت می‌کند. آرچر عضو هیئت مشاوران ارشد بین‌المللی بانک سرمایه‌گذاری جفریس نیز است. همچنین، به عنوان عضو آزاد در کمیته ملی دموکرات‌ها نیز حضور دارد و در کمیته اجرایی آن فعالیت می‌کند. آرچر در تاریخ ۱
در کمیته اجرایی آن فعالیت می‌کند. آرچر در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۷ خاطرات خود را با عنوان «بگذارید آینده آغاز شود» منتشر کرد. این اثر با همکاری الیزابت آن آتکینز تدوین شده و توسط انتشارات آتکینز و گرینزپن به چاپ رسید. زندگی شخصی. آرچر عضو انجمن برادری آلفاپی‌الفا و لژ هندسه ۴۹#، فراماسون‌های F&amp;AM PHA و از شاخه ماسون‌های پرنس هال است.
داگلاس ادوارد بروس (Douglas Edward Bruce) (متولد ۲۶ اوت ۱۹۴۹)، فعال سیاسی محافظه‌کار، وکیل، مجرم و قانون‌گذار پیشین آمریکایی است که از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۰۹ عضو مجلس نمایندگان ایالت کلرادو بود. وی همچنین به‌خاطر نوشتن منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) ایالت کلرادو، مشهور است. بروس به‌عنوان مدافع سرسخت دولت محدود، منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) را نوشته و معرفی کرد که به‌عنوان یک اقدام برای محدود کردن هزینه در سال ۱۹۹۲ مورد تأیید رای‌دهندگان کلرادو قرار گرفت. نام وی با این اقدام چنان مرتبط است که تلاش برای دور
وی با این اقدام چنان مرتبط است که تلاش برای دور زدن محدودیت‌های این منشور حقوق به «دی بروسینگ» مشهور است. بروس پس از دو دور کمپین ناموفق برای کرسی مجلس سنای ایالتی کلرادو در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰، در سال ۲۰۰۴ در کمیسیون شهرستان ال پاسو انتخاب شد. در ماه دسامبر سال ۲۰۰۷ نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیه پانزدهم مجلس که شامل کلرادو اسپرینگز شرقی می‌شود، در کرسی خالی مجلس نمایندگان کلرادو انتصاب شد. بروس پس از لگد زدن بر یک عکاس روزنامهٔ راکی مونتین نیوز در روز تحلیف خود، نخستین قانون‌گذار در تاریخ کلرادو است که رسماً
نخستین قانون‌گذار در تاریخ کلرادو است که رسماً توبیخ شد. وی پس ازخود‍داری از حمایت از یک قطعنامهٔ تشریفاتی تکریم کهنه سربازان، از کمیته نظارت بر امور کهنه سربازان اخراج شد. بروس با وجودی‌که در رقابت برای انتخاب در یک دورهٔ کامل در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه شکست خورد، اما به فعالیت خود در راستای کاهش مخارج و مالیات دولتی در شهر کلرادو اسپرینگز و سراسر ایالت ادامه داد. بروس در سال ۲۰۱۰ به پول‌شویی، شروع به رشوه دهی برای یک مقام دولتی و فرار مالیاتی با استفاده از یک سازمان خیریه و فعالیت‌های ضد مالیاتی
از یک سازمان خیریه و فعالیت‌های ضد مالیاتی متهم شناخته شد. در سال ۲۰۱۱ به تمامی اتهامات مندرج اتهام‌نامه شامل چهار مورد فعالیت جنایی جنایت منجمله پول‌شویی، شروع به نفوذ نامشروع بر یک مقام دولتی و فرار مالیاتی، محکوم شناخته شد. در نتیجه تحقیقات معلوم شد که از یک مؤسسهٔ خیریه دولتی کوچک که به‌منظور پنهان سازی میلیون‌ها دلار از وزارت درآمد ایالتی تأسیس کرده بود، استفاده می‌نماید. در ۱۳ ژانویه سال ۲۰۱۲ به ۱۸۰ روز حبس، پرداخت مبلغ ۴۹٬۰۰۰ دلار جریمه نقدی و شش ماه حبس تعلیقی تحت شرایط افشای مفصل، محکوم به مجازات
حبس تعلیقی تحت شرایط افشای مفصل، محکوم به مجازات شد. اوایل زندگی و آموزش. بروس که در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا متولد شد در ۱۶ سالگی از دبیرستان هالیوود و سپس با کسب مدرک دوگانه در تاریخ و حکومت از کالج پومونا فارغ شد. در سال ۱۹۷۳ مدرک دکتری حقوق را از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC Gould) بدست آورد و از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۷۹ به‌عنوان معاون دادستان ناحیه‌ای شهرستان لس آنجلس کار کرد و با ناخشنودی از سیستم دادگاه استعفا کرد. حرفه. بروس در سال ۱۹۸۰ یک کمپین را که بخش عمدهٔ منابع مالی آن را خود
یک کمپین را که بخش عمدهٔ منابع مالی آن را خود تأمین کرده بود، برای عضویت در مجلس قانون‌گذاری ایالت کالیفرنیا راه‌اندازی کرد و در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نامزد حوزهٔ انتخابیهٔ سی و هشتم مجلس که در آن زمان در وسط پسفیک پلیسدس و ملیبو قرار داشت، شد. بروس که با شعار «جزئیات نه کلیات ایمن» کاندید شده بود به گونه‌ای رقابت کرد که یکی از روزنامه‌های محلی آن را «تا حدی غیرعادی، یک کمپین مقدماتی قانون و نظم توسط یک دموکرات» توصیف کرد. بروس در انتخابات مقدماتی که میزان مشارکت در آن خیلی زیاد بود، با پنج درصد
که میزان مشارکت در آن خیلی زیاد بود، با پنج درصد تفاوت شکست خورد. استیون آفرایت، رقیب وی با اختلاف بسیار کم انتخابات عمومی را به ماریون دبلیو. لا فولت باخت. نقل مکان به کلرادو و املاک اجاره‌ای. بروس در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ یک‌تعداد املاک اجاره‌ای را در ناحیهٔ لس آنجلس بدست آورد که پس از ترک سمت دادستانی ناحیه‌ای، به‌طور تمام وقت آن را مدیریت می‌کرد. در جریان اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، بروس در چندین منازعهٔ مالیاتی با سازمان خدمات درامدهای داخلی آمریکا در کشمکش بود. بروس در سال ۱۹۸۶ چندین ملک را در
در کشمکش بود. بروس در سال ۱۹۸۶ چندین ملک را در کلرادو اسپرینگز در ملیکت خود درآورد و برای همیشه به کلرادو رفت. اندکی پس از نقل مکان به کلرادو، وابستگی سیاسی خود را از حزب دموکرات به حزب جمهوری‌خواه تبدیل کرد. بروس افزون بر ملیکت‌های واقع در شهر کلرادو اسپرینگز، املاک اجاره‌ای را در شهر دنور و شهر پوابلو کلرادو بدست آورد. با وجودی‌که اکثریت ده‌ها احضاریه علیه وی نقض شده‌است، اما مکرراً توسط قانون و مقامات تنفیذ قوانین احضار شده‌است. بروس در رابطه با اتهام بکار انداختن یک ساختمان غیر ایمن، به دلیل اهانت با
انداختن یک ساختمان غیر ایمن، به دلیل اهانت با احضاریه دادگاه در سال۱۹۹۵ مدت هشت روز را در زندان سپری کرد. در پاسخ به چندین شکایت که علیه وی ثبت شده بود، مطابقت قانون شهر را با قانون اساسی زیر سؤال برد و مقامات شهر را بدنبال آن سلیقه‌ای یا انتخابی و انجام «انتقام جویی» شخصی علیه خودش متهم ساخت. بروس در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد که قصد دارد املاک اجاره‌ای خود را به فروش رساند تا وقت بیشتری را در فعالیت‌های سیاسی وقف نماید، اما اخیراً در سال ۲۰۰۷ توسط کلرادو اسپرینگز به‌خاطر نگهداری املاک مخروبه احضار شد. بروس در
به‌خاطر نگهداری املاک مخروبه احضار شد. بروس در سال ۲۰۰۸ به‌خاطر دو ملیکت «مخروبه» تا حدی به‌خاطر پنجره‌های که به دستور شهر روی آن‌ها تخته پوشانیده شده بودند، توسط کلرادو اسپرینگز احضار شد، اما در نهایت پس از این‌که بروس این ساختمان‌ها را به فروش رسانید اتهامات هم لغو شد. اندکی قبل از ورود بروس در انتخابات مقدماتی مجلس قانون‌گذاری ماه اوت سال ۲۰۰۸، کلرادو اسپرینگز ساختمان چهار خانه‌ای متعلق به بروس را «مخروبه» اعلام کرد؛ بروس در واکنش به این اقدام گفت که برای تعمیر ساختمان و آماده‌سازی آن به فروش
گفت که برای تعمیر ساختمان و آماده‌سازی آن به فروش سرمایه‌گذاری کرده‌است. در اوایل سال ۲۰۱۰ کلرادو اسپرینگز مبلغ ۴۰٬۰۰۰ دلار را به‌هدف راه‌اندازی مجدد خدمات آب در هفت ملک اجاره‌ای بروس از وی مطالبه نمود، درخواستی که بروس آن را تلافی سیاسی عنوان کرد اما کارمندان شهر با ذکر این‌که تمامی املاک متروکه رها شده بودند، این اقدام را توجیه کردند. منشور حقوق مالیات دهندگان. با وجود رد اقدامات مشابه محدودیت‌های مالیاتی توسط رای‌دهندگان در جریان دهه‌های گذشته، بروس در سال ۱۹۸۸ کمپینی را راه‌اندازی و رهبری کرد که در
سال ۱۹۸۸ کمپینی را راه‌اندازی و رهبری کرد که در نهایت موفق شد TABOR «منشور حقوق مالیات دهندگان» را در کلرادو به تصویب برساند. منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در میان سایر احکام، تأییدی رای‌دهندگان را در قسمت هرگونه افزایش در مالیات الزامی ساخت و هزینه دولت ایالتی را محدود ساخت تا در تناسب با رشد جمعیت و تورم رشد نماید. علیرغم این‌که منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در سال ۱۹۸۸ تصویب نشد و در مراجعه در سراسر ایالت صرف تأییدی ۴۲ درصد رای‌دهندگان را بدست آورد، اما بروس این لایحه را بازنگری کرد و در سال
آورد، اما بروس این لایحه را بازنگری کرد و در سال ۱۹۹۰ مجدداً به رای گذاشته شد و در این دور رای‌گیری ۴۹ درصد حمایت رای‌دهندگان را بدست آورد. تلاش سوم در سال ۱۹۹۲ موفق شد و منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR با ۵۴ درصد آرا به تصویب رسید و بخشی از قانون اساسی کلرادو شد. محدودیت‌های منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR بر هزینه‌های دولتی، در سال ۱۹۹۷ در معرض اجراء گذاشته شد که بازپرداخت به مالیات‌دهندگان را به بار آورد. در جریان این کمپین‌ها، بروس سخنگوی اصلی TABOR بود که اغلب با روی رومر، مخالف TABOR و فرماندار
بود که اغلب با روی رومر، مخالف TABOR و فرماندار کلرادو سخنان بد و رکیک رد و بدل می‌کرد. در یکی از این موارد که اکثر اوقات به آن اشاره می‌شود، رومر پرسنل TABOR را به «تروریسم اقتصادی» تشبیه کرد؛ بروس در واکنش به آن کارت‌های بازرگانی شخصی را با عنوان «داگلاس بروس: تروریست» چاپ کرد.
اتل دی الن (Ethel D. Allen) (زاده ۸ می ۱۹۲۹ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۸۱)، سیاستمدار و پزشک آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری‌خواه بود که به مدت ۱۰ ماه از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۹، به عنوان وزیر رفاه عمومی پنسیلوانیا در زمان فرماندار، دیک تورنبورگ، خدمت کرد. قبل از خدمت در کابینهٔ ایالتی، الن از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹، یکی از اعضای شورای شهر فیلادلفیا بود که نمایندهٔ دو ناحیهٔ ۵ و منطقهٔ بزرگ بود. اوایل زندگی. الن در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در کالج ایالتی ویرجینیای غربی، در رشته شیمی و زیست‌شناسی و کمی هم ریاضیات،
غربی، در رشته شیمی و زیست‌شناسی و کمی هم ریاضیات، تحصیل کرد و در ۱۹۶۳ دکترای خود را در رشته استخوان‌درمانی از کالج پزشکی استخوان‌درمانی فیلادلفیا گرفت. در حالی که والدین او در سیاست محلی دموکرات‌ها فعال بودند، الن سرانجام به یک داوطلب جمهوری‌خواه تبدیل شد و برای کمپین‌های مختلف از جمله کمپین دوایت آیزنهاور در ۱۹۵۲، کار کرد. او به شوخی خود را به عنوان یک «بی اف آر؛ یک سیاه‌پوست، جمهوری‌خواه زن، موجودی نادر به اندازهٔ یک فیل سیاه و به همان اندازه باهوش» توصیف می‌کرد. بنابر توصیف خودش، الن به عنوان یک «متخصص
می‌کرد. بنابر توصیف خودش، الن به عنوان یک «متخصص محله یهودی‌نشین» در شرایط سخت و اغلب خطرناک در برخی از فقیرترین محله‌های فیلادلفیا کار می‌کرد. در یک مورد، او فریب یک تماس دروغین را خورد، وارد خانه‌ای شد و خود را هدف سرقت دید. چهار مرد به امید اینکه از کیف پزشکی او دارو خارج کنند، او را محاصره کرده بودند. اما او پس از به دست گرفتن اسلحه-اش و فرار سارقان احتمالی، جان سالم به در برد. حرفه سیاسی. شورای شهر. الن به این نتیجه رسید که بهترین راه برای او در راه مبارزه با جنایتی که او به عنوان یک پزشک شاغل مشاهده
با جنایتی که او به عنوان یک پزشک شاغل مشاهده می‌کرد، مشارکت بیشتر در سیاست است. وی در ۱۹۷۱ برای شورای شهر فیلادلفیا نامزد شد. در آن سال، او با اجرای یک سری مناظره‌های قوی، توماس مکینتاش، عضو شورای دموکرات آن زمان از ناحیه پنجم را برکنار کرد. با انتخاب او، وی اولین زن آفریقایی‌آمریکایی بود که در شورای شهر مشغول به کار شد. الن در طول تصدی خود، از قوانینی حمایت کرد که منجر به ایجاد کمیسیون جوانان فیلادلفیا برای کمک به حل مشکلی به نام گروه‌های خلافکار شهری شد. در ۱۹۷۵، الن تصمیم گرفت که دوباره برای عضویت در
در ۱۹۷۵، الن تصمیم گرفت که دوباره برای عضویت در شورا انتخاب شود. اما این بار برای یکی از کرسی‌های بزرگ شورا، نامزد شد. او یکی از دو کرسی نفرات رزرو برای غیرعضو اکثریت حزب دموکرات را به دست آورد که بعدها کرسی خالی شده توسط تام فوگلیتا که نامزد این حزب برای شهردار در انتخابات آن سال بود را تصاحب کرد. در زمان عضویت در شورا، الن به عنوان یک سیاستمدار سرسخت و صریح شناخته می‌شد که اغلب با شهردار، فرانک ریزو و رئیس شورا، جورج شوارتز درگیر بود. با رشد حضور محلی او، حضور ملی او نیز افزایش یافت. الن در مجمع ملی
او، حضور ملی او نیز افزایش یافت. الن در مجمع ملی جمهوری‌خواهان در ۱۹۷۶، سخنرانی دوم را در حمایت از نامزدی رئیس‌جمهور، جرالد فورد انجام داد. وزارت. در ژانویه ۱۹۷۹، فرماندار جدید، دیک تورنبورگ، الن را به عنوان وزیر رفاه عمومی انتخاب کرد. گفته می‌شود که الن به رهبران جمهوری‌خواه شهر گفته بود؛ اگر آن‌ها به او اطمینان دهند که راهی بدون مانع برای نامزدی حزب در انتخابات شهردار آن سال داشته باشد، پیشنهاد تورنبرگ را رد خواهد کرد. وقتی چنین تضمینی دریافت نکرد پیشنهاد تورنبرگ را پذیرفت. در اکتبر همان سال، کابینه
تورنبرگ را پذیرفت. در اکتبر همان سال، کابینه تورنبرگ با چند استعفا به لرزه درآمد. دو وزیر بهداشت و کار به دلیل ناراحتی از دولت و ناتوانی در همکاری مؤثر با همکاران خود، استعفا داده بودند. در نتیجه بررسی‌های بیشتر در کابینه، تورنبرگ با الن ملاقات کرد تا در مورد اتهامات غیبت و ناشایستگی که علیه او مطرح شده بود صحبت کند. طبق گزارش‌ها، الن در اوایل همان سال، بیش از نیمی از یک دورهٔ ۴۰ روزه را در دفتر خود در هاریسبورگ غایب بود، ظاهراً او برای سخنرانی‌هایی که توسط کارمندان ایالتی تهیه شده بود، حق‌الزحمه دریافت
کارمندان ایالتی تهیه شده بود، حق‌الزحمه دریافت کرده بود. به نوبه خود، الن اظهار داشت که غیبت‌های او برای انجام مؤثر وظایفش ضروری بوده‌است و او فقط از یک کارمند دولتی برای نوشتن دو سخنرانی، کمک گرفته‌است که در مجموع ۱۰۰۰ دلار به دست آورده‌است. او ادعا کرد که این سخنرانی‌ها تنها درصد کمی از تعداد سخنرانی‌هایی را که او از زمان روی کار آمدن ارائه کرده بود، تشکیل می‌داد. تورنبورگ، از الن خواست استعفا دهد و زمانی که الن از این کار امتناع کرد، تورنبورگ او را اخراج کرد. دو سال قبل، فرماندار میلتون شاپ، سی دلورس
کرد. دو سال قبل، فرماندار میلتون شاپ، سی دلورس تاکر را که به عنوان وزیر رفاه نیز خدمت می‌کرد، برای استفاده از کارمندان عمومی به منظور کمک به تهیه سخنرانی‌هایی که برای آن‌ها هزینه دریافت می‌کرد، برکنار کرده بود. اواخر زندگی. اخراج الن با واکنش شدید جامعه آفریقایی‌آمریکایی و گروه‌های مختلف حقوق مدنی علیه تورنبورگ مواجه شد. برخی اظهار کردند که الن به دلیل رنگ پوست و جنسیت یا هر دو، استاندارد متفاوتی دارد. برخی دیگر ادعا کردند که اقدامات فرماندار، دارای انگیزه سیاسی بوده‌است. اخراج او از کابینه تورنبورگ به