payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نور شدید خورشید به رنگ نارنجی تا قرمز در می‌آیند. پارچ‌های رزت و پایینی معمولاً در نیمه پایه جام پارچ بیضی شکل هستند و به شکل استوانه‌ای در می‌آیند و گاهی کمی قیفی‌شکل در بالای آن قرار می‌گیرند. یک لگن آشکار اغلب این دو قسمت از تله را مشخص می‌کند. پارچ‌های زمینی نیز ممکن است کاملاً بیضی شکل باشند. آنها نسبتاً کوچک هستند، به‌ندرت ارتفاع آنها از ۷ سانتی‌متر در عرض ۳ سانتی‌متر بیشتر می‌شود، اگرچه گاهی به ۱۲ سانتی‌متر در ۴ سانتی‌متر می‌رسند. یک جفت بال (≤۸ میلی‌متر عرض) از سطح شکمی فنجان پارچ می‌گذرد. بالها
عرض) از سطح شکمی فنجان پارچ می‌گذرد. بالها دارای عناصر حاشیه‌ای تا طول ۵ میلی‌متر هستند. دهانه پارچ زیر پوسته و دارای درج مورب است. دهانه استوانه‌ای است و به طرفین و عقب پهن و پهن‌تر می‌شود و عرض آن تا ۷ میلی‌متر می‌رسد. دارای دنده‌هایی تا ارتفاع ۰٫۵ میلی‌متر و فاصله تا ۰٫۸ میلی‌متر از یکدیگر است. در حاشیه داخلی دهانه، دنده‌ها به دندان‌هایی به طول ۱ میلی‌متر ختم می‌شوند. دریچه پارچ یا کلاهک دایره‌ای تا بیضوی با راس گرد و پایه‌ای گرد به قلب است. هیچ زائده‌ای ندارد، اگرچه خط وسط ممکن است به یک برآمدگی به
ندارد، اگرچه خط وسط ممکن است به یک برآمدگی به ارتفاع ۱ میلی‌متر ضخیم شود. طول آن به ۴٫۵ سانتی‌متر در عرض ۳٫۸ سانتی‌متر می‌رسد. سطح پایینی درپوش دارای غدد شهد متعددی است. بیشتر آنها دایره شکل هستند و قطر آنها ۰٫۱ تا ۰٫۲ میلی‌متر است. این نوع در چگالی ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ سانتی‌مترمربع رخ می‌دهد. غدد بیضوی بزرگتر و طولی ۰٫۴ میلی‌متری و گاهی حتی تا ۳ میلی‌متر در اطراف خط وسط متمرکز شده‌اند. یک خار بدون انشعاب به طول تا ۵ میلی‌متر در نزدیکی پایه دریچه قرار داده می‌شود. ممکن است مسطح شود یا نباشد. پارچ‌های پایینی
ممکن است مسطح شود یا نباشد. پارچ‌های پایینی معمولاً روی سطح بیرونی خود مایل به قرمز هستند و اغلب دارای لکه‌هایی با رنگ قرمز تیره‌تر هستند. سطح داخلی از سفید تا نارنجی روشن متغیر است. دهانه ممکن است نارنجی، از قرمز تا بنفش باشد. دریچه اغلب در سطح زیرین آن مایل به زرد و در سطح بالایی آن به رنگ جام پارچ است. گیاهان کوتاه‌قد از ارتفاعات بالاتر معمولاً پارچ‌های خاکی تیره تولید می‌کنند. پارچ‌های فوقانی قیفی‌شکل هستند و در یک چهارم قاعده تا یک سوم فنجان پارچ تا حدودی باد می‌شوند و در بالا به شکل استوانه‌ای یا کمی
باد می‌شوند و در بالا به شکل استوانه‌ای یا کمی قیفی‌شکل می‌شوند. یک لگن آشکار اغلب این دو قسمت از تله را مشخص می‌کند. به‌ندرت ممکن است کاملاً تخم‌مرغی باشند. تله‌های هوایی به‌طور قابل توجهی بزرگتر از همتایان زمینی خود هستند و به ارتفاع ۱۸ سانتی‌متر در عرض ۵ سانتی‌متر رشد می‌کنند. دنده‌ها به جای بال‌ها وجود دارند. دهانه استوانه‌ای است و تا ۵ میلی‌متر عرض دارد یا به‌طور یکنواخت در سرتاسر پهن است یا در طرفین و عقب کمی منبسط شده است. سایر قسمت‌ها مشابه آنهایی هستند که در تله‌های زمینی یافت می‌شوند. پارچ‌های
هستند که در تله‌های زمینی یافت می‌شوند. پارچ‌های هوایی معمولاً در سرتاسر مایل به زرد هستند، گاهی با ته‌رنگ‌های نارنجی یا قرمز در نمونه‌های قدیمی‌تر. برجستگی‌های شکمی گاهی کاملاً قرمز است. سطح داخلی ممکن است سفید تا کرم رنگ باشد. رنگ دهانه از زرد تا قرمز متغیر است، در حالی که پلک معمولاً در سراسر آن زرد است. گیاه‌پارچ لامی دارای گل‌آذین خوشه‌ای به طول ۱۴ سانتی‌متر است. دمگل تا ۷ سانتی‌متر از این طول را تشکیل می‌دهد و عرض پایه آن حدود ۲ میلی‌متر است. گل‌ها به‌صورت انفرادی روی ساقه‌هایی (طول ۱۰ میلی‌متر) که
انفرادی روی ساقه‌هایی (طول ۱۰ میلی‌متر) که فاقد براکت هستند، قرار می‌گیرند. تپال‌ها بیضوی هستند و طول آنها به ۳ میلی‌متر و عرض آن به ۳٫۳ میلی‌متر می‌رسد. آندروفور تا ۲٫۵ میلی‌متر طول دارد و دارای سر بساک به اندازه ۱٫۲۵ میلی‌متر در ۱٫۵ میلی‌متر است. بیشتر قسمت‌های گیاه فاقد اندومنتوم ماندگار و بدون کرک هستند. یک پوشش بسیار نازک از موهای قهوه‌ای کم رنگ و پشمی به اندازه ۰٫۲ تا ۰٫۴ میلی‌متر در قسمت‌های در حال رشد وجود دارد. تنها قسمت‌های بالغی که اندومنتوم را حفظ می‌کنند، گل‌آذین و پیچک‌ها هستند که دارای پوشش
می‌کنند، گل‌آذین و پیچک‌ها هستند که دارای پوشش بلوغی نامحسوسی از کرک‌های ساده و سیاه به ضخامت ۰٫۳ میلی‌متر هستند. بوم‌شناسی. گیاه‌پارچ لامی بومی قله‌های مرتفع استان پاپوآ مرکزی در پاپوآ غربی، گینه نو است، از جمله دورمن‌تاپ (همچنین به سادگی به عنوان کوه دورمن شناخته می‌شود) و کوه اریکا (Erica) از کوه‌های هل‌ویگ(Hellwig) جمعیت‌های قابل توجهی از این گونه در نزدیکی تمباگاپورا ()، یک شهر معدنی () واقع در حدود ۱۹۰۰ متری رشته کوه سودیرمن ()، یافت شده است. گیاه‌پارچ لامی دارای توزیع ارتفاعی ۱۴۶۰ تا ۳۵۲۰ متر از سطح
لامی دارای توزیع ارتفاعی ۱۴۶۰ تا ۳۵۲۰ متر از سطح دریا است. بالاترین حد ارتفاعی این گونه نشان دهنده بالاترین ارتفاع شناخته شده در بین هر گونه گیاه‌پارچ‌ها است. این گونه از نظر عادت رشد و قد بسیار متغیر است. در ارتفاعات پایین‌تر، کوهنوردی است که در حال حرکت است که هم به صورت زمینی و هم به صورت گیاه هوازی در زیستگاه‌های مختلف، از جمله جنگل‌های خزه‌ای، بازیابی پوشش گیاهی، بوته‌های باز، و جنگل‌های کوهستانی پایین و بالایی رشد می‌کند. در این مکان‌ها در معرض نور شدید یا مستقیم خورشید قرار می‌گیرد. گیاهان از
نور شدید یا مستقیم خورشید قرار می‌گیرد. گیاهان از ارتفاعات بالاتر به تدریج رشد می‌کنند و به‌صورت زمینی در میان بوته‌ها و علف‌های کوهستانی، گرمای کوهستانی، یا در مکان‌های باز با پوشش گیاهی کمی رشد می‌کنند. این نمونه‌های کوتوله فوق‌بلند برخی از پایین‌ترین دماها را نسبت به گیاه‌پارچ‌ها تجربه می‌کنند. دمای شبانه به اندازه ۴ درجه سانتی‌گراد بالاتر از ۳۲۰۰ متر غیرمعمول نیست و در دامنه‌های بالایی دورمن‌تاپ ممکن است به زیر صفر برسند.[۳] گیاهانی که در مکان‌های باز در بالای کوه رشد می‌کنند نیز بادهای بسیار شدیدی را
بالای کوه رشد می‌کنند نیز بادهای بسیار شدیدی را تجربه می‌کنند.[۳] اگرچه گیاه‌پارچ والا نیز از دورمن‌تاپ ثبت شده است، هیچ دورگه طبیعی شامل گیاه‌پارچ لامی تا به امروز یافت نشده است. اندازه و پراکنش جمعیت‌های طبیعی گیاه‌پارچ لامی به‌طور ناقص شناخته شده است و ارزیابی وضعیت حفاظتی گونه را دشوار می‌کند. با این حال، جمعیت‌های یافت شده در نزدیکی تمباگاپورا در حال حاضر به دلیل کنترل شدید دسترسی و توسعه موجود در منطقه، امن هستند. سایر جمعیت‌های شناخته شده گیاه‌پارچ لامی همگی در نقاط دورافتاده پاپوآ واقع شده‌اند و
لامی همگی در نقاط دورافتاده پاپوآ واقع شده‌اند و بسیاری از آنها طی دهه‌ها تماس انسانی را ندیده‌اند. استوارت مک‌فرسون می‌نویسد که گیاه‌پارچ لامی «ممکن است در بسیاری از قله‌های مرتفع پاپوآ مرکزی پیش‌بینی شود و بر این اساس این گونه ممکن است پراکنش گسترده‌تری نسبت به آنچه در حال حاضر وجود دارد داشته باشد». گونه‌های مرتبط. گیاه‌پارچ لامی از نظر ریخت‌شناسی کاملاً متمایز از سایر گیاه‌پارچ‌های گینه نو است و بنابراین به راحتی در طبیعت شناسایی می‌شود. پارچ‌های آن تا حدودی یادآور پارچ‌های گیاه‌پارچ ماراد و شکل
آن تا حدودی یادآور پارچ‌های گیاه‌پارچ ماراد و شکل غول‌پیکر گیاه‌پارچ شاخک‌دار هستند، اما هر دوی این آرایه به بورنئو محدود می‌شوند. علاوه بر این، اگرچه مشابه تله‌های گیاه‌پارچ لامی از این جهت متفاوت هستند که بر خلاف دهان پارچ، گرد دارند و نمونه‌های بالغ هرگز رشته‌هایی در سطح بالایی درپوش ندارند. علاوه بر این، پارچ‌های پایینی در گیاه‌پارچ لامی بیضی تا استوانه‌ای شکل هستند و دارای دهانه وسیع‌تری هستند. اگرچه گیاه‌پارچ لامی مدت‌ها با گیاه‌پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می‌شود، اما گیاه‌پارچ لامی را می‌توان بر اساس
می‌شود، اما گیاه‌پارچ لامی را می‌توان بر اساس چندین تفاوت پایدار از آن گونه متمایز کرد. گیاه‌پارچ لامی تقریباً به‌طور کامل فاقد یک ایندومنتیوم در قسمت‌های بالغ است، در حالی که گیاه‌پارچ وایلاردی دارای پوششی پراکنده تا متراکم از موهای سفید به طول حدود ۱ میلی‌متر است. علاوه بر این، دنده‌های دهانه گیاه‌پارچ لامی معمولاً با فاصله ۰٫۳ تا ۰٫۴ میلی‌متر از یکدیگر در مقابل ۰٫۲۰٫۲ تا ۰٫۳ میلی‌متر در گیاه‌پارچ لامی قرار دارند. تراکم غدد شهد در سطح زیرین دریچه نیز در گیاه‌پارچ لامی بسیار بیشتر است (۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ در
گیاه‌پارچ لامی بسیار بیشتر است (۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ در مقابل ۷۵ تا ۱۰۰).
برنج طلایی گونه‌ای از برنج می‌باشد. این گونه از دورگه شدن، که روشی قدیمی در کشاورزی برای ایجاد گونه‌های جدید می‌باشد به دست نیامده است؛ بلکه از طریق مهندسی ژنتیک ساخته شده‌است. این گونه، بتا کاروتن، که رنگی نارنجی دارد و پیش ساز ویتامین اِی هست را در قسمت‌های خوراکی تولید و ذخیره می‌کند. به همین علت دانه‌های آن رنگ طلایی دارند. گونه ای تراژن از گیاه برنج می‌باشد که در ژنوم خود دو ژن از گیاه نرگس و یک ژن از نوعی باکتری موجود در خاک دارد.
فاکتور ۱ پاسخ بوتیرات () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ZFP36L1"» کُدگذاری می‌شود. این ژن بر روی بازوی بلند کروموزوم ۱۴ واقع شده‌است. این پروتئین حاوی یک پروتئین خاص انگشت روی است و در تنظیم پاسخ به فاکتور رشد نقش دارد. این پروتئین همچنین می‌تواند سبب توقف رونویسی اجزاء مختلفی از فاکتورهای فنوتیپ ترشحی مرتبط با پیری (SASP) شود.
الکساندر ایگنیوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، باشگاه ورزشی وردر برمن، باشگاه فوتبال آینتراخت فرانکفورت، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده‌است.
برانا ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گیانینا، باشگاه فوتبال آق‌تپه، باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال راد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
ایوان ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که به صورت قرضی برای باشگاه تورینو بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده‌است.
دیمیتریه اینیاتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال ویدزف ووچ، باشگاه فوتبال اسلاویا سارایوو، باشگاه فوتبال پولونیا ورشو، و باشگاه فوتبال لخ پوزنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
بویان ایسایلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چوکاریچکی، باشگاه فوتبال راد، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
جورجه ایوانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریبور، باشگاه فوتبال شاختیور سالیهورسک، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
رادیشا ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بئوگراد و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
مارکو ایلیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده‌است.
جادوگران یا ایستاری () در ادبیات داستانی جی. آر. آر. تالکین موجودات فرشته‌وار قدرتمندی، یعنی مایا، بودند. آن‌ها از سوی والار (در واقع توسط خالق یگانه ارو ایلوواتار در اعصار اولیه) در عصر سوم به سرزمین میانه فرستاده شدند و آن‌جا به شکل انسان‌ها درآمدند. دو جادوگر، گندالف خاکستری و سارومان سفید، تا حد زیادی نماینده این آیین هستند، اگرچه جادوگر سومی، راداگاست، برای مدت کوتاهی ظاهر می‌شود. سارومان به عنوان رهبر شورای سفید منصوب می‌شود، اما بعداً وسوسه قدرت می‌شود. او خدمتکار ارباب تاریکی سائورون خواهد شد.
می‌شود. او خدمتکار ارباب تاریکی سائورون خواهد شد. گندالف بی وقفه به یاران حلقه در تلاش برای نابودی حلقه یگانه و شکست سائورون کمک می‌کند. در حالی که سارومان سقوط می‌کند و نابود می‌شود، گندالف برمی‌خیزد و مقام سارومان به عنوان جادوگر سفید را می‌گیرد. گندالف در ظاهر سرگردانش به خدای نورس اودین شباهت دارد. او به عنوان یک موجود فرشته‌ای و شخصیت عیسی توصیف شده‌است. هر سه جادوگر در سه‌گانه‌های سینمایی "ارباب حلقه‌ها" و "هابیت" ساختهٔ پیتر جکسون حضور دارند. مفسران بیان کرده‌اند که جادوگران در رمان‌های تالکین از
بیان کرده‌اند که جادوگران در رمان‌های تالکین از نظر فیزیکی بیشتر و از نظر روحانی کمتر عمل می‌کنند. مایار. جادوگران سرزمین میانه مایار هستند؛ ارواحی مانند والار اما دارای قدرت کمتری نسبت به آن‌ها. جادوگران در ظاهر مانند انسان‌ها هستند اما در مقایسه با آن‌ها از قدرت فیزیکی و ذهنی بیشتری برخوردار هستند. آن‌ها از سوی الف‌ها، ایستاری (در کوئنیا به‌معنای «خردمند») نامیده می‌شوند. آن‌ها از سوی والار فرستاده شدند که به مردم آزاد سرزمین میانه در عصر سوم کمک کنند تا بتوانند با ارباب تاریکی سائورون (مایای سقوط‌کرده و
با ارباب تاریکی سائورون (مایای سقوط‌کرده و با قدرت عظیم) مقابله کنند.
پروتئین کیناز ۲ فعال شده توسط MAP کیناز () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"MAPKAPK2"» کُدگذاری می‌شود و جزئی از خانوادهٔ پروتئین کیناز اختصاصی سرین/ترئونین است. این پروتئین یکی از میانجی‌های آغاز فعالیت فاکتورهای فنوتیپ ترشحی مرتبط با پیری (SASP) توسط MTOR است. فعالیت MTOR سطح اینترلوکین ۱ آلفا را افزایش می‌دهد و اینکار با واسطهٔ MAPKAPK2 انجام می‌شود.
گیاه‌پارچ قمقمه‌ای ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بسیار متمایز و گسترده است، در بورنئو، گینه نو، سنگاپور، سوماترا، تایلند، جزایر ملوک و شبه‌جزیره مالزی رشد می‌کند. گیاه‌پارچ قمقمه‌ای، برخلاف سایر اعضای سرده خود، به دور از گوشت‌خواران تکامل یافته است و تا حدی پوده‌خوار می‌باشد و بسترهای در حال سقوط را در پارچ‌های خود جمع‌آوری و هضم می‌کنند. در کتاب "گیاهان پارچی بورنئو" () در سال ۱۹۹۶، گیاه‌پارچ قمقمه‌ای نام عمومی "گیاه پارچ فلاسک شکل" (flask-shaped pitcher-plant) داده شده است. این نام، همراه با همه
داده شده است. این نام، همراه با همه نام‌های دیگر، از نسخه دوم توسعه یافته و منتشر شده در سال ۲۰۰۸ حذف شد. شرح. به دلیل ریخت‌شناسی منحصربه‌فرد پارچ و عادت رشد غیرمعمول، اشتباه گرفتن گیاه‌پارچ قمقمه‌ای با هر گونه دیگری در این سرده دشوار است. فرانسیس ارنست لوید () روایت ترول در سال ۱۹۳۲ از این گونه را چنین ترجمه کرد:"در میان پوشش گیاهی عظیم یک جنگل باتلاقی در جزیره سیبروت در سواحل غربی سوماترا به گیاه‌پارچ قمقمه‌ای برخوردم. این منظره شگفت‌انگیز و فراموش نشدنی بود. گونه‌ها اغلب در دسته‌های تنگ می‌درخشیدند و
بود. گونه‌ها اغلب در دسته‌های تنگ می‌درخشیدند و مهم‌تر از همه، خاک گل‌آلود پوشیده از خزه‌ها با پارچ‌های این گیاه دیده می‌شد، به‌طوری که آدم تصور یک فرش را می‌گرفت.."ساقه گیاه‌پارچ قمقمه‌ای به رنگ قهوه‌ای روشن است و ممکن است تا ارتفاع ۱۵ متر صعود کند. برگ‌ها به رنگ سبز روشن، تا ۲۵ سانتی‌متر طول و ۶ سانتی‌متر عرض دارند. پارچ‌ها در انتهای پیچک‌های کوتاه به طول بیش از ۱۵ سانتی‌متر تولید می‌شوند. پارچ‌های اورسئول (urceolate) معمولاً بسیار کوچک هستند و به ندرت ارتفاع آنها از ۱۰ سانتی‌متر و عرض ۷ سانتی‌متر بیشتر
آنها از ۱۰ سانتی‌متر و عرض ۷ سانتی‌متر بیشتر می‌شود. دهانه تا حد زیادی انحنا دارد، به‌طوری که بخش داخلی حدود ۸۵ درصد از کل طول سطح مقطع آن را تشکیل می‌دهد. پارچ‌های بالایی بسیار به ندرت تولید می‌شوند و به‌طور قابل توجهی کوچکتر از پارچ‌های تشکیل شده بر روی رزت‌ها یا شاخه‌ها هستند. رنگ‌های پارچ‌ها از سبز روشن تا قرمز کاملاً تیره، با بسیاری از فرم‌های میانی ثبت شده است. پارچ‌های گیاه‌پارچ قمقمه‌ای از سوماترا و شبه جزیره مالزی تقریباً به‌طور انحصاری سبز یا سبز با لکه‌های قرمز هستند. اشکال قرمز بیشتر به بورنئو
با لکه‌های قرمز هستند. اشکال قرمز بیشتر به بورنئو محدود می‌شود. شکلی با پارچ بزرگ از گینه نو ثبت شده است. گل‌آذین گیاه‌پارچ قمقمه‌ای یک خوشه متراکم است. این تنها گونه گیاه‌پارچ ثبت شده از سوماترا یا شبه جزیره مالزی است که گل‌آذین پانیکوله () تولید می‌کند. تمام قسمت‌های گیاه در جوانی با موهای کوتاه و قهوه‌ای پوشیده شده است. موی‌جامه گیاهان بالغ، به جز روی گل‌آذین، پراکنده‌تر است. پراکندگی و زیستگاه. یکی از گسترده‌ترین گونه‌های گیاه‌پارچ، گیاه‌پارچ قمقمه‌ای بومی بورنئو، جزایر ملوک، گینه نو، شبه جزیره مالزی،
بورنئو، جزایر ملوک، گینه نو، شبه جزیره مالزی، سنگاپور، سوماترا و تایلند است.[۲] همچنین از بسیاری از جزایر کوچک‌تر، از جمله بانگکا، بنگکالیس()، کو لانتا ()، کوتاروتائو ()، لنکاوی، مندل ()، جزایر منتاوای (سیبروت)، جزایر مرانتی () (پادانگ ()، رنگسانگ ()، تبینگ تینگگی ())، نیاس، پنانگ، جزایر ریائو (لینگا () جزایر، جزایر ناتونا (), مجمع الجزایر ریاوو ())، و روپات () ثبت شده است. گیاه‌پارچ قمقمه‌ای به‌طور کلی در جنگل‌های مرطوب و سایه‌دار از سطح دریا تا ارتفاع ۲۱۰۰ متر رشد می‌کند. در بورنئو، معمولاً در زمین‌های
متر رشد می‌کند. در بورنئو، معمولاً در زمین‌های نسبتاً هموار در جنگل کرانگاس ()، جنگل باتلاق زغال‌سنگ نارس () و جنگل باتلاق تخریب شده، در ارتفاعات ۰ تا ۱۰۰۰ متر رشد می‌کند. در سوماترا و شبه جزیره مالزی، از سطح دریا تا ارتفاع ۱۱۰۰ متری در زمین‌های مسطح در جنگل هیت ()، پادانگ (به معنای "مزرعه" در زبان مالایی)، بلوکار، جنگل باتلاق زغال‌سنگ نارس، جنگل باتلاق تخریب شده و در شالیزار رشد می‌کند. در گینه نو، عمدتاً در جنگل‌های آروکاریا وجود دارد. این گونه همچنین از جنگل رشد دوم، پوشش گیاهی میکروفیلوس () باز و
از جنگل رشد دوم، پوشش گیاهی میکروفیلوس () باز و علفزارهای باتلاقی ثبت شده است. گوشت‌خواری. گیاه‌پارچ قمقمه‌ای تا حد زیادی از گوشت‌خواران دور شده است و بخش قابل توجهی از مواد مغذی خود را از هضم مواد برگی که به کف جنگل می‌ریزد به دست می‌آورد؛ بنابراین تا حدی پوده‌خوار است. این گونه چندین ویژگی منحصر به فرد را در نتیجه سازگاری خود با به دام انداختن بستر برگ ایجاد کرده است: نشان داده شده است که فراوانی ایزوتوپ نیتروژن پایدار در محلول پاشی (نیتروژن ۱۵) در گیاه‌پارچ‌های قمقمه‌ای که در زیر تاج پوشش جنگلی رشد
قمقمه‌ای که در زیر تاج پوشش جنگلی رشد می‌کنند (ریزش بستر) به‌طور قابل توجهی کمتر از گیاهان بدون دسترسی به بستر است. برعکس، غلظت کل نیتروژن در این گیاهان در مقایسه با گیاهانی که در مکان‌های باز و بدون ریزش بستر رشد می‌کنند، بیشتر است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۳ تخمین زد که گیاه‌پارچ‌های قمقمه‌ای که در زیر تاج پوشش جنگلی رشد می‌کنند ۳۵٫۷٪ (±۰٫۱٪) از نیتروژن برگی خود را از بستر برگ به دست می‌آورند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که گیاه‌پارچ قمقمه‌ای ۴۱٫۷٪ (± ۵٫۶٪) از نیتروژن آرام و ۵۴٫۸٪ (±۷٫۰ ٪) از نیتروژن پارچ
از نیتروژن آرام و ۵۴٫۸٪ (±۷٫۰ ٪) از نیتروژن پارچ خود را از بستر برگ به دست می‌آورد و نشان داد که پوده‌خواری سرعت فتوسنتز خالص را در ورقه‌ها افزایش می‌دهد. توزیاگان گیاه‌پارچ. حداقل ۵۹ گونه توزیاگان از پارچ‌های گیاه‌پارچ قمقمه‌ای ثبت شده است. در این میان یکی از کوچک‌ترین گونه‌های شناخته شده قورباغه بر قدیم، "قورباغه ماتانگ" ()، و عنکبوت خرچنگی، () هستند. جوامع باکتریایی موجود در پارچ‌های این گونه نیز مورد مطالعه قرار گرفته است. جوره‌های گونه. جدیدترین گونه توصیف شده، "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "راسموزا"، در
شده، "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "راسموزا"، در ساراواک وجود دارد و دارای گل‌آذین خوشه‌ای است. بی.اچ. دانسر سایر گونه‌ها را بی‌اهمیت می‌دانست. لیست کاملی از نام‌های منتشر شده جوره شامل: "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "پیکتا" (۱۸۶۹) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "ویتاتا" (۱۸۶۹) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "گییلوینکیانا" (۱۸۸۶) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "گوتاتا" (1872) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "لانگیکارپا" (۱۸۸۶) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "میکروسپالا" (۱۹۱۱) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "پاپوانا" "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره
جوره "پاپوانا" "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "راسموزا" (۱۹۹۰) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "ویریدیس" (1859) "گیاه‌پارچ قمقمه‌ای" جوره "ویتاتا ماژور" (1872) دورگه‌های طبیعی. گیاه‌پارچ یقه‌سفید × گیاه‌پارچ قمقمه‌ای گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ دودندان گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ توبا گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ کاردکی گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ رینوارت گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ پشمالو گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ همسلیانا گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × کوچینگ گیاه‌پارچ قمقمه‌ای
شگرف = گیاه‌پارچ × کوچینگ گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ گینه‌نو گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ رافلز = گیاه‌پارچ × هوکریان گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ سنبله‌راستین گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ قلمی = گیاه‌پارچ × میوه‌مو
بوشکو یانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پالرمو، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، باشگاه فوتبال هلاس ورونا، باشگاه فوتبال جنوآ، و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده‌است.
الکساندر یوتیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال باته بوریسف، باشگاه فوتبال چوکاریچکی، باشگاه فوتبال زلجسنیکار، باشگاه فوتبال جیانگسو، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال لیائونینگ، باشگاه فوتبال یاگودینا، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
مارکو یوتوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان و صربستان بازی کرده‌است.
مارکو یورموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
میلوش یوییچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبالزیر ۲۱ سال صربستان، و صربستان بازی کرده‌است.
لشکر ۱۱ هوابرد () لشکر هوابرد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و تحت امر سپاه اول است، که در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد. ستاد فرماندهی لشکر ۱۱ هوابرد در پایگاه شکاری المندورف-ریچاردسن، در انکوریج، آلاسکا قرار دارد. یک لشکر پیاده نظام چند منظوره است که از پیاده‌نظام سبک تخصصی و پیاده‌نظام هوابرد مستقر در آلاسکا تشکیل شده است. در حال حاضر، این واحد در جنگ‌های قطبی، عملیات هوابرد، تسلیحات ترکیبی، جنگ مانوری و جنگ شهری تخصص دارد. این لشکر که اولین بار در ۲۵ فوریه ۱۹۴۳، در طول جنگ جهانی دوم فعال شد، تا ژوئن ۱۹۴۴ در ایالات
طول جنگ جهانی دوم فعال شد، تا ژوئن ۱۹۴۴ در ایالات متحده به صورت ذخیره نگهداری می‌شد تا اینکه به جبهه اقیانوس آرام منتقل شد و در آنجا در فیلیپین نبرد را تجربه کرد. در ۳۰ اوت ۱۹۴۵، این لشکر به عنوان بخشی از نیروی اشغالگر به جنوب ژاپن اعزام شد و به مدت چهار سال در آنجا ماند. یک هنگ پیاده نظام چترباز برای خدمت در جنگ کره جدا شد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۸، این لشکر غیرفعال شد. در تابستان ۲۰۲۲، ستاد نیروی زمینی ایالات متحده در آلاسکا به لشکر ۱۱ هوابرد تغییر نام داد و دو تیم رزمی تیپ در آلاسکا، تیم رزمی تیپ اول و تیم رزمی
رزمی تیپ در آلاسکا، تیم رزمی تیپ اول و تیم رزمی تیپ چهارم، لشکر ۲۵ پیاده، به لشکر ۱۱ هوابرد منتقل شدند و به عنوان تیم رزمی تیپ اول و دوم پیاده‌نظام لشکر ۱۱ هوابرد تغییر نام دادند.
گیاه‌پارچ راجا (نام علمی: Nepenthes rajah)، یک گونه از سرده گیاه پارچ است. این گیاه در کوه کینبالو و کوه تامبایوکان () در ایالت صباح، بورنئو، مالزی رشد می‌کند.
فومیو نیوا (; – ) رمان‌نویس، و نویسنده اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان فرهنگ و شخص افتخار فرهنگ شده‌است.
دانشگاه تونکو عبدالرحمان (به اختصار UTAR) یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی غیرانتفاعی در مالزی است. این دانشگاه در رتبه‌بندی تایمز در آسیا در سال ۲۰۱۸ در رتبه ۱۰۰ و در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی آموزش عالی تایمز در سال ۲۰۲۱ در رتبه ۶۰۰ قرار دارد، در مجموع پس از دانشگاه مالایا در رتبه دوم مالزی قرار می‌گیرد. دانشگاه تونکو عبدالرحمان یکی از دانشگاه‌های برتر فناوری دیجیتال است که توسط شرکت اقتصاد دیجیتال مالزی (MDEC) و شرکت علی‌بابا کلود به رسمیت شناخته است. این دانشگاه همچنین برنده جذاب‌ترین کارفرمایان فارغ‌التحصیل
همچنین برنده جذاب‌ترین کارفرمایان فارغ‌التحصیل برای کار در سال ۲۰۲۱ توسط جایزه انتخاب فارغ‌التحصیلان (GCA) , شد. برنز (آسیا اقیانوسیه) توسط انجمن حسابداران مدیریت خبره از دیگر افتخارات این دانشگاه است. دانشگاه تونکو عبدالرحمان در ژوئن ۲۰۰۲ از طریق بنیاد آموزش تونکو عبدالرحمان به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی تأسیس شد و در مجموع ۴۱۱ دانش آموز در ژوئن ۲۰۰۲ برای اولین پذیرش آن ثبت نام کردند. از سال ۲۰۱۶، این دانشگاه به ۲۰۴۹۰ دانشجو رسیده‌است. در ابتدا، دانشگاه تنها هشت رشته تحصیلی ارائه می‌کرد، اما اکنون بیش از
هشت رشته تحصیلی ارائه می‌کرد، اما اکنون بیش از ۱۱۰ رشته، از جمله برنامه‌های پایه، کارشناسی و همچنین دوره‌های کارشناسی ارشد ارائه می‌کند. در حال حاضر این دانشگاه دارای ۹ دانشکده، ۳ مؤسسه دانشگاهی، ۳ مرکز دانشگاهی، ۳۲ مرکز تحقیقاتی، ۲۹۰ شریک دانشگاهی و ۱۸۳ شریک صنعتی است.
اوکا شوهی ; – ) نویسنده و ناقد ادبی اهل ژاپن بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یومیوری و جایزه ادبی نوما شده‌است.
پروتئین ۱ متصل‌شونده به فاکتور ۴ئی آغازکنندهٔ ترجمه یوکاریوتی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"EIF4EBP1"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
کامی کاتسوایچیرو ; – ) نویسنده، ناقد ادبی و عضو آکادمی هنر ژاپن اهل ژاپن بود. پیوند به بیرون. ]
گیاه‌پارچ یقه‌سفید (نام علمی: Nepenthes albomarginata)، یک گونه از سرده گیاه پارچ در سوماترا، بورنئو و شبه‌جزیره مالزی می‌باشد.
پی۷۰-اس۶ کیناز ۱ () یک آنزیم و نوعی پروتئین کیناز است که در انسان توسط ژن «"RPS6KB1"» کُدگذاری می‌شود. این مولکول یک پروتئین کیناز اختصاصی سرین/ترئونین است که در مسیر PI-3K، مولکول پائین‌دستی فسفاتیدیل‌اینوزیتول (۳٬۴٬۵) تری‌فسفات و کیناز ۱ وابسته به فسفواینوزیتید و سوبسترای پروتئین اس۶ ریبوزومی است. فسفریلاسیون پروتئین اس۶ موجب تحریک بیوسنتز پروتئین در ریبوزوم می‌شود. پی۷۰-اس۶ کیناز ۱ همچنین مولکولِ هدفِ پائین‌دستی MTOR است. اهمیت بالینی. تقویت شدگی نواحی ژنی این پروتئین در برخی از انواع سرطان‌ها همچون
ژنی این پروتئین در برخی از انواع سرطان‌ها همچون سرطان پستان دیده شده‌است. فقدان یا کمبود این پروتئین سبب کاهش تشکیل چربی می‌شود و شاید بتوان در آینده از این روش در درمان چاقی استفاده کرد. پی۷۰-اس۶ کیناز ۱ یکی از پروتئین کینازهایی است که در عضله‌سازی و رشد ماهیچه دخالت دارد. تمرین بدنی ساخت پروتئین را از طریق فسفریلاسیون (فعال کردن) پی۷۰-اس۶ کیناز ۱ در مسیری که به mTOR، به ویژه mTORC1 وابسته است، تحریک می‌کند. این پروتئین با مولکول‌های کوآنزیم A سینتتاز بیوفانکشنال و مولکولِ هدفِ راپامایسین در پستانداران
و مولکولِ هدفِ راپامایسین در پستانداران تعامل پروتئین-پروتئین دارد.