payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ۳۵۰ گسترش یافت. قبل از سال ۱۹۹۷، اهداف شامل شش مدل بود که مهارت‌های حل مسئله، سلامت و بهداشت، پیشگیری از مرگ و میر کودکان، مدیریت مالی، رهبری و پویایی گروه و مطالعات امکان‌سنجی برای پروژه‌های درآمدزا را پوشش می‌داد. در سال ۱۹۹۷، توستن هفتمین مدل در مورد حقوق بشر و سلامت زنان را اضافه کرد که شامل اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی برش دستگاه تناسلی زنان بر سلامتی بود. پس از گذراندن این مرحله، زنان مالیکوندا بامبارا، روستایی در غرب سنگال، به‌طور جمعی تصمیم گرفتند که تمرین بریدن آلت زنانه را کنار بگذارند، و
که تمرین بریدن آلت زنانه را کنار بگذارند، و جنبشی را آغاز کردند که از آن زمان تاکنون نزدیک به ۹۰۰۰ جامعه آفریقایی را به ترک این عمل سوق داده‌است. توستن تا سال ۱۹۹۷ به‌طور انحصاری در سنگال کار کرد، زمانی که اجرای اهدافش را در جوامع بورکینافاسو در یک مشارکت شش ساله آغاز کرد، که در نتیجه منجر به این شد که ۲۳ منطقه بورکینایی قصد خود را برای ترک دائمی بریدن آلت زنانه اعلام کردند. در سال ۲۰۰۲، توستان پیشنهادات برنامه‌ای خود را برای اولین بار گسترش داد و طرحی به نام پروژه زندان را در یک زندان سنگال در تی‌یس،
به نام پروژه زندان را در یک زندان سنگال در تی‌یس، سومین شهر بزرگ سنگال و محل آن زمان مقر توستان، اجرا کرد. پروژه زندان و هدف آن فراهم کردن منابع برای کمک به آنها برای توسعه مهارت‌های درآمدزای ارزشمند، بازگرداندن تماس با خانواده و ادغام مجدد در جامعه است و در نتیجه نرخ تکرار جرم را نیز کاهش می‌دهد. در طول دهه ۲۰۰۰، با افزایش تقاضا برای اجرای برنامه، توستن به گسترش خود ادامه داد و دفاتر ملی در گینه (۲۰۰۳)، گامبیا (۲۰۰۶)، موریتانی (۲۰۰۷)، گینه بیسائو (۲۰۰۸) و مالی (۲۰۰۹) افتتاح کرد. علاوه بر این دفاتر تعطیل
مالی (۲۰۰۹) افتتاح کرد. علاوه بر این دفاتر تعطیل شده در سومالی، سودان و جیبوتی بازگشایی شدند. در سال‌های اخیر، توستن دو کمپین بزرگ را به نام‌های پروژه تغییر نسل در ۳ سال و پروژه نسل پیشرفت در تلاش برای ارتقای توانمندسازی زنان و دختران و کنار گذاشتن شیوه‌های سنتی مضر راه‌اندازی کرده‌است. غرب آفریقا در طول پروژه تغییر نسل در ۳ سال، که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به طول انجامید، اهداف توستن را در ۱۵۰ منطقه در سراسر گینه، گینه بیسائو، مالی و موریتانی اجرا کرد که به‌طور مستقیم به بیش از ۹۰۰۰ نفر رسید و بیش از ۳۵۰ منطقه
مستقیم به بیش از ۹۰۰۰ نفر رسید و بیش از ۳۵۰ منطقه را به ترک بریدن آلت زنانه، کودک همسری و سایر سنت‌های مضر، علاوه بر تعهد به حمایت از حقوق بشرهدایت کرد. توستن متعاقباً پروژه نسل پیشرفت را در سال ۲۰۱۷ راه‌اندازی کرد و دوباره مستقیماً به ۱۵۰ منطقه در یک دوره سه ساله در گینه، گینه بیسائو، مالی و گامبیا دسترسی پیدا کرد. از سال ۲۰۱۴، توستن با بنیاد بیل و ملیندا گیتس برای بهبود سیستم‌های نظارت و ارزیابی خود مشارکت داشته‌است و این سازمان اکنون از چارچوب نتایجی که با همکاری این بنیاد توسعه یافته‌است استفاده می‌کند
همکاری این بنیاد توسعه یافته‌است استفاده می‌کند که تأثیرات را در پنج حوزه کلیدی اندازه‌گیری می‌کند: سلامت، حکومت، توانمندسازی اقتصادی، محیط زیست و آموزش. در سال ۲۰۱۵، در پاسخ به علاقه گسترده به مدل تحت رهبری جامعه خود، توستان مرکز آموزش توستن را در تی‌یس برای شرکت کنندگان خارجی باز کرد. جایی که یک برنامه آموزشی ۱۰ روزه در مورد رویکرد خود به توسعه تحت رهبری جامعه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برای فعالان جامعه، اعضای سازمان‌ها و دولت‌های محلی، ملی و بین‌المللی و نمایندگان دانشگاه‌ها و رسانه‌ها ارائه می‌دهد.
و نمایندگان دانشگاه‌ها و رسانه‌ها ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۱۷، ملچینگ از سمت مدیرعاملی به سمت مدیر خلاقیت توستن رفت و النا بونومتی به عنوان مدیرعامل جانشین او شد. اگرچه برنامه توستن جامع نگر است، توستان به دلیل موفقیتش در تسریع ترک کودک‌همسری و بریدن اندام تناسلی زنان ، سنتی که برای قرن‌ها در اکثر مناطق آفریقا وجود داشته‌است، به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌است. به گفته یونیسف، بریدن اندام تناسلی زنان یک «عمل اجتماعی خوداجباری» یا هنجار اجتماعی است که خانواده‌ها احساس می‌کنند باید با آن مطابقت کنند تا از طرد شدن
می‌کنند باید با آن مطابقت کنند تا از طرد شدن توسط جامعه خود جلوگیری کنند. به‌طور کلی، بریدن آلت زنانه بر روی دختران جوان بین سنین دو تا پنج سال انجام می‌شود، اگرچه نوجوانان نیز اغلب این عمل را انجام می‌دهند. در سال ۱۹۹۷، توستن شروع به ارائه اطلاعاتی در مورد اثرات احتمالی بریدن آلت زنانه در یک مدل که حقوق بشر و سلامت زنان را پوشش می‌دهد، کرد. توستن ابتدا در طرح موضوع بریدن آلت زنانه در برنامه‌های خود تردید داشت و معتقد بود که این عمل بسیار حساس است و می‌تواند کارش را تضعیف کند، اما اصرار کارمندان در این
کارش را تضعیف کند، اما اصرار کارمندان در این زمینه در نهایت سازمان را به گنجاندن اطلاعاتی در مورد این عمل سوق داد. رویکرد. نظریه تغییر توستن عمدتاً بر اساس کار گری مکی، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو است که در سال ۱۹۹۶ در مقاله "بازنگری جامعه‌شناختی آمریکا" این فرضیه را مطرح کرد که بریدن آلت زنانه، مانند عمل بستن پا در چین، پایان خواهد یافت. به سرعت هنگامی که مردم شروع به پایان دادن به این عمل به‌طور جمعی کردند تا توانایی زن برای ازدواج در گروه قومی خود را حفظ کنند. توستان، با مشاوره و نظرات مکی، از آن
را حفظ کنند. توستان، با مشاوره و نظرات مکی، از آن زمان این ایده را به یک نظریه تغییر گسترده تبدیل کرده‌است که فرض می‌کند بریدن آلت زنانه را می‌توان به‌طور پایدار تنها در صورتی رها کرد که هم افراد و هم شبکه‌های اجتماعی گسترده آنها به عنوان یک فرد در فرایند تصمیم‌گیری دخیل باشند. شرکا، جوایز و قدردانی. حمایت کنندگان توستن عبارتند از: بنیاد گرین باوم، آژانس همکاری توسعه بین‌المللی سوئد (SIDA)، یونیسف، صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی، صندوق جهانی والاس، و بنیاد
انکشاف بین‌المللی، صندوق جهانی والاس، و بنیاد ویلیام و فلورا هیولت و دیگران. در آگوست ۲۰۰۷، توستن جایزه سوادآموزی کینگ سجونگ یونسکو و در سپتامبر ۲۰۰۷، توستان جایزه بشردوستانه کنراد را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، توستن و مؤسس آن، مولی ملچینگ، توسط بنیاد اسکول با جایزه اسکول برای کارآفرینی اجتماعی شناخته شدند. بنیاد سسیلیا سارکوزی از توستن در سال ۲۰۱۲ در بهبود سیستم‌های بهداشتی و مراقبت از مادر در سطح جامعه تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۳، مولی ملچینگ در چهارمین اجلاس سالانه زنان در جهان با جایزه «زنان تأثیرگذار» تجلیل
زنان در جهان با جایزه «زنان تأثیرگذار» تجلیل شد. ملچینگ در سال ۲۰۰۲ جایزه بشردوستانه برجسته سارجنت شرایور را از انجمن ملی سپاه صلح برای همکاری با توستان دریافت کرد. این جایزه به داوطلبان سپاه صلح بازگشته اعطا می‌شود که همچنان به کمک مستمر و متمایز به اهداف بشردوستانه در داخل یا خارج از کشور ادامه می‌دهند یا کارآفرینان اجتماعی نوآوری هستند که اقدامات آنها تغییرات بلندمدت قابل توجهی را به همراه خواهد داشت.
عمر السعید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الانتاج الحربی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
احمد سلیمان () بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
سعد سلیط () بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
احمد شرویده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه، باشگاه فوتبال انپی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
محمد شریف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
محمد شمیس (؛ زاده نامشخص – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
محمد سعد شحاته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
فؤاد صدقی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
محمد صدیق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی زمالک، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال مقاولون عرب، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال المصری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
احمد ساری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مصر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک مصر، باشگاه ورزشی الاهلی، و باشگاه فوتبال الاتحاد اسکندریه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
کمربند امنیت دریایی یا رزمایش مرکب دریایی که با چمدان‌واژهٔ چی‌ایرو نیز شناخته می‌شود، یک رزمایش دریایی سه‌جانبه است که چین، ایران و روسیه به‌عنوان شُرکا در آن شرکت می‌کنند. اولین بار درسال ۲۰۱۹ برگزارشد و قرار است هرسال برگزار شود. تاریخچه. ۲۰۱۹. اولین دوره این تمرین در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ آغازشد و چهار روز به طول انجامید. منطقه عملیاتی بخش شمالی اقیانوس هند بود. یگان‌های شرکت کننده در این رزمایش عبارت بودند از: ۲۰۲۰. به دلیل دنیاگیری ویروس کوید-۱۹ لغو شد. ۲۰۲۱. چین در نسخه دوم رزمایش زمانی که توسط روسیه و
چین در نسخه دوم رزمایش زمانی که توسط روسیه و ایران در ۱۶ فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد، غایب بود. بعداً اعلام شد که نیروی دریایی هند و چین نیز به آن ملحق خواهند شد، اما هیچ‌کدام درنهایت در آن شرکت نکرنند. در ۱۸ فوریه ۲۰۲۱، وب سایت رسمی نیروی دریایی هند با صدور بیانیه‌ای شرکت در رزمایش را تکذیب کرد. خبرگزاری آنادولو ترکیه گزارش داد که نیروی دریایی هند در آخرین لحظه این طرح را لغو کرده است، زیرا تهران گفته است که چین نیز می‌تواند به رزمایش بپیوندد و هندی‌ها به دلیل درگیری‌های مرزی اخیر نمی‌خواهند با چینی‌ها همراه شوند.
مرزی اخیر نمی‌خواهند با چینی‌ها همراه شوند. ۲۰۲۲. نسخه سوم این رزمایش در اواخر ژانویه ۲۰۲۲ در منطقه‌ای به وسعت ۱۷۰۰۰ کیلومتر مربع (۶۵۶۰ مایل مربع) در شمال اقیانوس هند برگزار شد. این شامل مجموعه ای از تمرینات تاکتیکی مانند خاموش کردن آتش در کشتی‌های در حال سوختن، رهاسازی یک کشتی ربوده شده و شلیک به اهداف هوایی در شب بود. ۲۰۲۳. چهارمین دوره این رزمایش از ۲۴ اسفند به مدت ۴ روز در شمال اقیانوس هند برگزار شد. ۲۰۲۴. در تاریخ ۱۴۰۲/۱۲/۲۳ با حضور چین و روسیه آغاز شد و از سال‌های دیگر خیلی بیشتر رسانه‌ای شد و با
شد و از سال‌های دیگر خیلی بیشتر رسانه‌ای شد و با حضور قدرتمند چین و روسیه و ایران این رزمایش انجام شد. ۲۰۲۵. رزمایش «کمربند امنیت دریایی-۲۰۲۵» روز دوشنبه ۲۰ اسفند در نزدیکی بندر چابهار ایران برگزار خواهند کرد. این رزمایش بر حملات دریایی، کنترل آسیب‌ها و عملیات جست‌وجو شروع شد و در ۲۲ اسفند با برگزاری رژه یگان‌های شرکت کننده از مقابل ناوشکن جمهوری اسلامی ایران «جماران» در منطقه شمال اقیانوس هند پایان یافت.
اسلام سری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الاهلی و باشگاه فوتبال پتروجت اشاره کرد.
کریم طارق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال مصر، زیر ۲۳ سال مصر، و مصر بازی کرده‌است.
جمیل الزبیر (; زاده نامشخص – درگذشته ) بازیکن فوتبال اهل مصر بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
احمد یاسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
زمین‌لرزه ۱۹۷۶ صباح () در ساعت ۱۰:۵۶ دقیقه صبح روز ۲۶ ژوئیه، نزدیک لاهاد داتو در شرق ایالت صباح، مالزی رخ داد. این زمین لرزه با بزرگای ۶٫۳ ریشتر، یکی از قویترین زمین لرزه‌ها در مالزی است که توسط دستگاه لرزه‌نگاری به ثبت رسیده است.
مردان عقرب ( یا آکراباملو) در چندین اسطوره زبان اکدی از جمله "انوما الیش" و نسخه بابلی "حماسه گیلگمش" به نمایش درآمده‌است. مردان عقرب دارای سر، تنه و بازوهای مرد و بدن عقرب هستند. اسطوره شناسی. آنها ابتدا توسط تیامات خلق شدند تا با خدایان جوانتر برای قتل همسرش آپسو جنگ کنند. در "حماسه گیلگمش" آنها بیرون دروازه های خدای خورشید شماش در کوه های ماشو نگهبانی می‌دهند. اینها به ایرکالا، سرزمین تاریکی، ورود می‌کنند. مردان عقرب در حالی که شماش هر روز به بیرون سفر می‌کند درها را به روی او باز می‌کنند و هنگامی که
می‌کند درها را به روی او باز می‌کنند و هنگامی که شبانه به دنیای زیرین باز می‌گردد درها را به دنبال او می‌بندند. آنها همچنین به مسافران در مورد خطری که فراتر از پست آنها است هشدار می‌دهند. سرهایشان آسمان را لمس می‌کند، «هورش حیرت انگیز است» و «نگاهشان مرگ است». این ملاقات گیلگمش، در راه اوتناپیشتیم، با قوم عقرب که از ورودی تونل محافظت می‌کند، در "Iškār Gilgāmeš" ، لوح IX، سطرهای ۴۷-۸۱ شرح داده شده است.
ماشو، آن‌گونه که در "حماسه گیلگمش" اساطیر بین‌النهرین توصیف شده‌است، کوه سرو بزرگی است که گیلگمش -شاه قهرمان پس از خروج از جنگل سرو، جنگلی به گستره ده هزار لیگ، در سفر خود به دیلمون از طریق تونلی می‌گذرد. سیدوری، علوی، در ساحل زندگی می‌کرد و با «آب‌های مرگ» مرتبط بود که گیلگمش برای رسیدن به اوتناپیشتیم در جستجوی راز زندگی ابدی باید از آن عبور می‌کرد. موقعیت واقعی ممکن برای داستان. مکان مربوطه در واقعیت موضوع حدس و گمان بوده‌است زیرا هیچ مدرک تأیید کننده‌ای پیدا نشده‌است. جفری اچ تیگای پیشنهاد می‌کند که در
پیدا نشده‌است. جفری اچ تیگای پیشنهاد می‌کند که در نسخه سومری، از طریق ارتباط با خدای خورشید اوتو، کوه سرو به‌طور ضمنی در شرق قرار دارد، در حالی که در نسخه‌های اکدی، مقصد گیلگمش از شرق حذف شده‌است. و «به صراحت در شمال غرب، در لبنان یا نزدیک آن واقع شده‌است».
فرانکو فراگاپانه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال مینه‌سوتا یونایتد در لیگ برتر فوتبال ایالات متحده آمریکا بازی می‌کند. فراگاپانه متولد لاس هراس، استان مندوسا، در سال ۲۰۰۵ در سن ۱۲ سالگی به تیم جوانان باشگاه فوتبال بوکا جونیورز پیوست. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال آرژانتین بازی کرده‌است.
پیگلت (انگلیسی: Piglet) یک شخصیت خیالی از کتاب‌های وینی پو اثر ای. ای. میلن است. پیگلت نزدیک‌ترین دوست وینی پو در میان بقیه حیواناتی است که در داستان‌ها هستند. اگرچه او یک «حیوان بسیار کوچک» با حالتی ترسو است، اما سعی می‌کند شجاع باشد و گاهی بر ترس‌های خود غلبه می‌کند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39404403&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-08-07T06:39:21Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Lvova&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;، حذف شده: با استفاده از &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40011631&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; آگنس اینگلیس (۱۸۷۰–۱۹۸۲) یک آنارشیست متولد دیترویت، میشیگان بود که معمار اصلی کتابخانه و مجموعه لبادی در
بود که معمار اصلی کتابخانه و مجموعه لبادی در دانشگاه میشیگان شد. اوایل زندگی. اگنس اینگلیس در ۳ دسامبر ۱۸۷۰ در دیترویت، میشیگان از خانواده اگنس (نام خانوادگی لامبی) و ریچارد اینگلیس به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند یک خانواده محافظه کار و مذهبی بود و در آکادمی دخترانه ماساچوست تحصیل کرد. والدین او اهل اسکاتلند بودند. پدرش پزشک بود و در سال ۱۸۷۴ درگذشت، مدتی بعد، خواهرش بر اثر سرطان درگذشت و مادرش نیز در سال ۱۸۹۹ قبل از اینکه آگنس سی ساله شود، درگذشت. پس از مرگ مادرش، آگنس در دانشگاه میشیگان در رشته تاریخ و
مادرش، آگنس در دانشگاه میشیگان در رشته تاریخ و ادبیات مشغول تحصیل شد و همزمان از خانواده بزرگ خود کمک هزینه دریافت می‌کرد. او قبل از فارغ‌التحصیلی دانشگاه را ترک کرد و چندین سال به عنوان مددکار اجتماعی در هال هاوس شیکاگو، خیابان فرانکلین در دیترویت و YWCA در آن آربر کار می‌کرد. در خلال دورانی که در این مکان‌ها کار می‌کرد، با شرایط کارگران مهاجر در ایالات متحده آشنا شده و با آنها ابراز همدردی کرد و در نهایت این موضوع اعتقادات سیاسی قوی‌ای را در تجربیاتش ایجاد کرد. در سال ۱۹۱۵ اینگلیس با اما گلدمن و کمی بعد
کرد. در سال ۱۹۱۵ اینگلیس با اما گلدمن و کمی بعد با معشوقه و رفیق گلدمن الکساندر برکمن آشنا شد و با او دوست شد. با شروع جنگ جهانی اول فعالیت‌های رادیکال خود را افزایش داد و بیشتر وقت و پول خانواده خود را به ویژه در سالهای وحشت ۱۹۱۹–۱۹۲۰ برای حمایت قانونی از مهاجران استفاده کرد. مجموعه لبادی. آگنس با جوزف لبادی دوست شد و در سال ۱۹۲۴ متوجه شد که کتاب‌ها و موارد مربوط به جنبش‌های رادیکال که او در سال ۱۹۱۱ به دانشگاه میشیگان اهدا کرده بود، به سختی مورد توجه قرار گرفته بود. این مجموعه بدون پردازش باقی ماند و در
گرفته بود. این مجموعه بدون پردازش باقی ماند و در یک قفس قفل شده نگهداری شد. آنگاه او شروع به کار داوطلبانه تمام وقت کرد، و با دقت سازماندهی و فهرست‌نویسی آنچه را که به عنوان مجموعه لبادی شناخته می‌شود، را آغاز کرد. کمک‌های او به مجموعه بی‌نظیر بود. او از روش‌های غیرمتعارفی برای تنظیم مجموعه استفاده کرد. بر روی کارت‌های فهرست، بر پایه نظرات شخصی گاهی، اطلاعات کتاب‌شناختی را به موارد اضافه می‌کرد. پس از چند سال، اینگلیس و لبادی، نامه‌هایی به ۴۰۰ رادیکال ارسال کردند و از آنها خواستار مشارکت در تجربیات شخصی و
کردند و از آنها خواستار مشارکت در تجربیات شخصی و سازماندهی تلاش‌هایشان شدند. در ابتدا، واکنش ضعیفی از سوی آنان دیده شد، اما در طول ۲۸ سال بعد، حجم عظیمی از نشریات، نوشته‌ها و مطالب مستند را به این مجموعه اهدا کردند. این مطالب شامل مقالات راجر بالدوین، الیزابت گورلی فلین و رالف چاپلین بودند. همچنین، اینگلیس به بسیاری در تحقیقات و انتشاراتشان کمک کرد، مانند هنری دیوید با تراژدی‌های مارکت و جیمز جی. مارتین با مردی علیه دولت. تلاش‌های اینگلیس در سراسر ایالات متحده شناخته شده بود و پس از چند دهه از مرگ بسیاری
شناخته شده بود و پس از چند دهه از مرگ بسیاری از آنارشیست‌ها، خانواده‌های آنان مجموعه‌های خود را به مجموعه لبادی اهدا کردند. تخمین زده می‌شود که تلاش‌های او اندازه مجموعه اصلی کتابخانه را تقریباً بیست برابر افزایش داد. مرگ. اینگلیس در ۳۰ ژانویه ۱۹۵۲ در میشیگان درگذشت، اما یک کتابخانه گسترده و جامع در مورد جنبش‌های اجتماعی رادیکال از خود بر جای گذاشت. با مرگ او اما برخی از کارهای ظریف سازماندهی مجموعه کتابخانه از بین رفت.
نری فرانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل پاراگوئه است که در پست مهاجم بازی ‌می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
آندری فراسکارلی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل است که در پست مدافع بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل و زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده‌است.
در چین، تعداد زنان به‌طور قابل توجهی کمتر از مردان است، که منجر به نسبت جنسی انسانی نامتعادل می‌شود. این پدیده ناشی از تأثیرات فرهنگی و سیاست‌های دولت است. گاهی اوقات از این رخداد به عنوان زنان مفقود یا دختران گمشده چین یاد می‌شود. معایب زن در بقای کودکان در سراسر چین نشان دهنده الگوی طولانی تبعیض جنسیتی است. ترجیح دادن پسران در چین به دلیل توانایی آنها در نگاه داشتن نام خانوادگی، ارث و ثروت و این ایده که آنها معمولاً پس از بزرگتر شدن از والدین خود مراقبت می‌کنند، رایج است. محدود کردن توانایی والدین برای
می‌کنند، رایج است. محدود کردن توانایی والدین برای داشتن فرزندان متعدد، آنها را مجبور می‌کند که به دلایل منطقی و بلندمدت برای داشتن فرزند پسر یا دختر فکر کنند. والدین چینی از خانواده‌های پرجمعیت حمایت می‌کنند و پسران را به دختران ترجیح می‌دهند تا منابع خانواده‌شان را بیشتر کنند. نتیجه تبعیض و ترجیح مردان، کمبود زنان و نسبت جنسی بسیار نامتعادل در جمعیت چین است. نسبت جنسی در چین نسبتاً دارای بیشترین انحراف در حوزه جهانی است. در دسامبر ۲۰۱۶، محققان دانشگاه کانزاس گزارش دادند که زنان مفقود ممکن است تا حد زیادی
گزارش دادند که زنان مفقود ممکن است تا حد زیادی ناشی از گزارش ناقص اداری باشد و ثبت نام تأخیری زنان می‌تواند حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون زن مفقود از سال ۱۹۸۲ را تشکیل دهد محققان دریافتند که زنان گزارش‌نشده در سرشماری‌های دولتی دهه‌ها بعد به دلیل تأخیر در ثبت نام ظاهر می‌شوند، زیرا خانواده‌ها سعی می‌کردند هنگام تولد دختران از مجازات جلوگیری کنند. نتیجه نشان داد که اختلاف جنسیتی احتمالاً در تحلیل‌های قبلی اغراق‌آمیز بود. پیشینه. آمارتیا سن متوجه شد که در چین، توسعه سریع اقتصادی با بدتر شدن مرگ و میر زنان و نسبت جنسی
اقتصادی با بدتر شدن مرگ و میر زنان و نسبت جنسی بالاتر همراه شد. اگرچه چین به‌طور سنتی علیه زنان تبعیض آمیز بوده‌است، اما پس از سال ۱۹۷۹، سال پس از اجرای اصلاحات اقتصادی و اجتماعی در دوران دنگ شیائوپینگ، کاهش قابل توجهی در جمعیت زنان چین رخ داد. سن به این نتیجه رسید که سه دلیل وجود دارد که چرا محیط برای زنان چینی بدتر شده‌است، به ویژه از سال 1979: سیاست تک‌فرزندی در سال ۱۹۷۹ در تلاش برای کنترل اندازه خانواده‌ها به اجرا گذاشته شد که به معنای داشتن یک «خانواده تک فرزندی» برای اکثر خانواده‌های چینی به استثنای
تک فرزندی» برای اکثر خانواده‌های چینی به استثنای برخی موارد بود. به دلیل ترجیح شدید پسر، این اقدامات اجباری منجر به بی‌توجهی دختران و در مواردی منجر به نوزادکشی دختر شد. به نظر نمی‌رسد چین لقاح انتخابی جنسی یا شیوه‌های قبل از بارداری را نظام مند کند؛ بنابراین فرض بر این است که ۱۰ درصد از کودکان دختر در برخی از مراحل پس از لقاح ناپدید می‌شوند: چه در رحم، و چه در اوایل دوران نوزادی. مرگ و میر نوزادان دختر در سال‌های اولیه پس از اصلاحات در سال ۱۹۷۹ به‌طور چشمگیری افزایش یافت و برخی از آمارها نشان می‌دهد که
افزایش یافت و برخی از آمارها نشان می‌دهد که مرگ و میر نوزادان دختر از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ دو برابر شده‌است یک بحران عمومی در خدمات بهداشتی پس از اصلاحات اقتصادی به وجود آمد زیرا قبلاً بودجه برنامه‌های مراقبت بهداشتی گسترده روستایی چین عمدتاً از سوی تیپ‌ها و گروه‌های تولید کشاورزی تأمین می‌شد. هنگامی که اصلاحات اقتصادی این ساختارهای سنتی را لغو کرد، سیستم مسئولیت خانوار جایگزین آنها شد، که به این معنی بود که کشاورزی در خانواده متمرکز می‌ماند و دسترسی به امکانات عمومی در سیستم مراقبت بهداشتی روستایی گسترده چین
عمومی در سیستم مراقبت بهداشتی روستایی گسترده چین محدود می‌شد. به‌طور کلی، تأثیر محدودیت در خدمات پزشکی خنثی بود، اما در یک جامعه روستایی چین که به مردان و زنان نگاه می‌کرد، کاهش خدمات بهداشتی به‌طور قابل توجهی بر زنان و کودکان دختر تأثیر گذاشت. سیستم مسئولیت خانه شامل کاهش مشارکت زنان در کار کشاورزی مزدبگیرانه بود. در همان زمان، فرصت‌های شغلی خارج از کشاورزی عموماً برای زنان کمیاب بود. با توجه به رویکرد تعارضات، «چه کسی کار مولد انجام می‌دهد و چه کسی تا چه اندازه در شکوفایی خانواده کمک می‌کند، می‌تواند
چه اندازه در شکوفایی خانواده کمک می‌کند، می‌تواند بسیار تأثیرگذار باشد»، تأثیر این تغییر سیستماتیک بر زنان درون خانواده منفی بود، زیرا زنان قدرت چانه زنی کمتری داشتند. این واقعیت خانواده‌ها را برانگیخت تا پسران را بر دختران ترجیح دهند، که به کاهش مراقبت از کودکان دختر کمک کرد. دلایل نسبت جنسی بالا در چین ناشی از ترکیبی از انتخاب جنسیت فرزند، سیاست تک فرزندی، دسترسی آسان به سقط جنین بر پایه جنسیت، کمبود غذا، و تبعیض و سوء استفاده از زنان است. ترجیح پسر در فرهنگ تاریخی و سنتی چین. ترجیح پسر در فرهنگ
در فرهنگ تاریخی و سنتی چین. ترجیح پسر در فرهنگ پدرسالاری کنفسیوس‌گرایی چینی یک سنت است. پسران به چند دلیل ترجیح داده می‌شوند: مردم فکر می‌کنند پسران به نسل خانواده ادامه می‌دهند، نام خانوادگی را حفظ می‌کنند، ظرفیت دریافت دستمزد بالاتری دارند، عبادت اجدادی را انجام می‌دهند و عموماً ارث می‌گیرند، در حالی که دختران اغلب به عنوان یک بار اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند. پس از ازدواج، آنها معمولاً اعضای خانواده شوهر خود می‌شوند و مسئولیت والدین سالخورده یا بیمار را ندارند. با پیشرفت‌های اجتماعی-اقتصادی، مدرن‌سازی و
با پیشرفت‌های اجتماعی-اقتصادی، مدرن‌سازی و افزایش موقعیت زنان، ترجیح پسر در بسیاری از مناطق شهری در چین کاهش یافته‌است، اما در برخی از خانواده‌های کاملاً سنتی و مناطق روستایی همچنان ادامه دارد و تحت سیاست تک فرزندی مجدداً خود را نشان می‌دهد. بیشترین کمبود زنان در بخش‌هایی از مناطق روستایی چین ظاهر می‌شود که در آن به ازای هر ۱۰۰ زن، ۱۴۰ تولد پسر وجود دارد. اقدامات تنظیم خانواده در قرن بیستم. مائوتسه تونگ در طول رهبری خود از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶ بین این باور که جمعیت‌های بزرگ منبع قدرت هستند و خطرات افزایش جمعیت
بزرگ منبع قدرت هستند و خطرات افزایش جمعیت را تشخیص می‌داد، رفت و برگشت از خود نشان داد. اگرچه او توصیه‌های اقتصاددانان را در مورد ایجاد احتمالی یک سازمان تنظیم خانواده در سراسر کشور در اواسط دهه ۱۹۵۰ در نظر گرفت، مائو بعداً به حمایت از رشد سریع جمعیت در طول جهش بزرگ به جلو بازگشت. در دهه ۱۹۶۰، زمانی که نرخ رشد جمعیت پس از یک قحطی در سراسر کشور افزایش یافت، کمیسیون‌های تنظیم خانواده در سراسر کشور ایجاد شد. با این حال، کمپین‌های کنترل جمعیت زمین را تحت پوشش قرار ندادند، اما تا پس از سال ۱۹۷۱، زمانی که تعدادی
ندادند، اما تا پس از سال ۱۹۷۱، زمانی که تعدادی از اقدامات داوطلبانه، مانند سن ازدواج، فواصل ثابت سال‌ها بین تولدها و محدودیت دو فرزند، توسط دولت مرکزی مورد حمایت قرار گرفت. پس از مرگ مائو، دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۸ به قدرت رسید. تحت رهبری او، اقدامات پیشگیری از بارداری به سیاست‌های اولویت دار در زمینه تنظیم خانواده تبدیل شد. دنگ بر این باور بود که کنترل جمعیت برای رشد اقتصادی ضروری است و برای رسیدن به این هدف تا حد زیادی در کنترل تولید مثل پیش رفت. در میان یک فرهنگ سیاسی فوری اقتصادی و جاه طلبی توسعه ای،
یک فرهنگ سیاسی فوری اقتصادی و جاه طلبی توسعه ای، دولت سیاست تک فرزندی را در سال ۱۹۷۹ اجرا کرد. سیاست تک فرزندی. در طول دهه ۱۹۷۰، چین رونق قابل توجهی از جمعیت را تجربه کرد. در تلاش برای بهبود شرایط محیطی و اقتصادی از طریق محدود کردن رشد جمعیت، چین سیاست تک فرزندی خود را در سال 1979 اجرا کرد. این سیاست تعدادی از قوانین را وضع می‌کرد که ترکیب خانواده‌های چینی را تحت تحریم دولت قرار می‌داد: هر خانوار مجاز به تولد یک بار بود و در صورت تخطی از مقررات، عواقب مختلفی از جریمه تا عقیم‌سازی اجباری را به دنبال داشت.
از جریمه تا عقیم‌سازی اجباری را به دنبال داشت. این سیاست در مناطق شهری که تراکم مسکونی معمولاً بیشتر بود، به شدت اجرا می‌شد و تأثیرات آن بسته به منطقه متفاوت بود: این سیاست در میان اقلیت‌های قومی در چین به‌شدت اجرا نمی‌شد، و تعدادی استثنا در میان اکثریت مردم هان وجود داشت. همچنین برای خانواده‌هایی که اولین و تنها فرزندشان معلولیت داشتند کمک هزینه در نظر گرفته شد. ژو فنگ چن، مدیر مرکز کودکان چینی در پکن، اظهار داشت: «غیرقابل انکار است که تک فرزندی جامعه ای متفاوت را ایجاد می‌کنند، ما ابتدا باید فرصت‌ها و
متفاوت را ایجاد می‌کنند، ما ابتدا باید فرصت‌ها و توانایی‌های تک فرزندی را در ارتباطات اجتماعی، تعامل و رشد افزایش دهیم.» تک فرزندی در چین از تجربیاتی که مادر و پدرشان تجربه کرده‌اند محروم هستند. رفاه آنها در معرض خطر تلقی می‌شود. آنها ممکن است رفتار کلیشه ای تک فرزندی را نشان دهند یا به عنوان لوس، خودخواه و غیر اجتماعی شناخته شوند. سیاست تک فرزندی «مهم‌ترین و گسترده‌ترین پیامدهای برای جمعیت و توسعه اقتصادی چین» خوانده شده‌است. آزادی‌های تولید مثلی جمعیت چین به عنوان ابزاری سیاسی برای نوسازی اجتماعی مورد
به عنوان ابزاری سیاسی برای نوسازی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت. سیاست تک فرزندی ترجیح سنتی برای پسران را برجسته کرد. نتایج آن شامل افزایش نرخ سقط جنین بر اساس جنسیت، رها کردن کودکان دختر، و در برخی موارد، نوزادکشی دختر بود. این سیاست همچنین منجر به افزایش گزارش کمتر تولد و فرزندخواندگی دختران شد. همه این عوامل به پدیده شدید «زنان مفقود» کمک کردند که پیامدهای اجتماعی آن را می‌توان در فراوانی مردان مجرد و افزایش ربوده شدن و قاچاق زنان برای ازدواج و کار جنسی مشاهده کرد. سیاست یک فرزند در سال ۲۰۱۶ پایان یافت