payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در طول زندگی خود خشونت فیزیکی و/یا جنسی را از طرف شریک زندگی خود تجربه کرده‌است. علاوه بر این، تجاوز جنسی در مقایسه با سایر اشکال خشونت جرم کمتری محسوب می‌شود. بر اساس نظرسنجی جنایات و قربانیان نیوزلند در سال ۲۰۱۹، تنها ۱۵ درصد از قربانیان باور داشتند که تجاوز جنسی جرم است. داده‌ها در مورد خشونت خانگی علیه زنان در نیوزیلند بسیار کم است. داده‌ها تا حد زیادی به شیوه‌های گزارش‌دهی و ضبط ان‌ها وابسته است و بعید است که به‌طور دقیق نشان دهنده وقوع خشونت خانگی علیه زنان در نیوزیلند باشد. در سال ۲۰۱۳، نزدیک به
علیه زنان در نیوزیلند باشد. در سال ۲۰۱۳، نزدیک به ۶۷۴۹ مورد «تجاوز زنان» توسط پلیس نیوزیلند ثبت شده‌است. در سال ۲۰۱۳، توسط دادگاه خانواده مطابق با مفاد قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵ حکم در این مورد صادر شد در سال ۲۰۱۳، مجموعه ملی پناهندگان مستقل زنان ۸۱۷۲۰ تماس بحران دریافت کرد و ۲۹۴۰ زن (و کودک) به خدمات خانه امن دسترسی داشتند. مطالعه چند رشته‌ای سلامت و توسعه دنیدن، بر روی ۱۰۳۷ فرد متولد شده در دنیدن طی سال‌های ۱۹۷۲–۱۹۷۳، نشان داد که در سن ۲۱ سالگی، ۲۷ درصد از زنان مطالعه گزارش کردند که مورد آزار جسمی شریک
از زنان مطالعه گزارش کردند که مورد آزار جسمی شریک زندگی قرار گرفته‌اند. پایگاه داده آمار جنایات پلیس نیوزیلند با مجموع ۲۹۶۴۳ قربانی، برای دوره ژوئیه ۲۰۱۴ تا اوت ۲۰۱۹ نشان می‌دهد که تقریباً ۹۰٪ از همه قربانیان تجاوز جنسی بالای ۱۵ سال زن هستند. در بررسی جنایت و ایمنی نیوزلند در سال ۲۰۰۹، که داده‌های نظرسنجی را در مورد جرم و جنایت در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد، جرایم جنسی ۵ درصد از کل جرایم گزارش‌شده در این نظرسنجی را به خود اختصاص دادند. تقریباً از هر چهار زن نیوزلندی یک نفر در طول زندگی خود تماس جنسی ناخواسته ای را
یک نفر در طول زندگی خود تماس جنسی ناخواسته ای را تجربه می‌کند که اغلب توسط فردی شناخته شده‌است. تجاوز جنسی هر سال تقریباً ۱٫۲ میلیارد دلار نیوزیلند به اقتصاد نیوزلند خسارت وارد می‌کند. در نیوزلند در سال ۲۰۰۸، حدود ۶۰۷ مورد به دلیل تجاوز به عنف تحت تعقیب قرار گرفتند که تنها ۲۹ درصد آنها منجر به محکومیت شدند. یک مقاله وزارت دادگستری که به بررسی بهبود قوانین خشونت جنسی می‌پردازد، گزارش داد که حدود ۹۰ درصد تجاوزها گزارش نمی‌شود. از پرونده‌های پلیسی که بین ۱ ژوئیه ۲۰۰۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ به عنوان تجاوز جنسی یک
۲۰۰۵ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ به عنوان تجاوز جنسی یک بزرگسال کدگذاری شده‌اند، ۹۵ درصد تخلفات مربوط به زنان بوده‌است. از مجرمان شناسایی شده، ۹۹ درصد مرد بودند. قانون. خشونت خانگی. قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵ برای تضمین حمایت قانونی از قربانیان هرگونه خشونت خانگی فیزیکی، جنسی و روانی وضع شد. قانون خشونت خانگی ۱۹۹۵، از طریق دادگاه خانواده، یک آیین دادرسی مدنی را برای دریافت «حکم حمایتی» ارائه می‌کند که مرتکبین خشونت خانگی را ملزم می‌کند در برنامه‌های «توقف خشونت» برای پیشگیری از خشونت خانوادگی شرکت کنند. دادگاه‌های کیفری
از خشونت خانوادگی شرکت کنند. دادگاه‌های کیفری همچنین ممکن است در حین صدور حکم برای یک جرم خشونت خانگی فرمان‌های حمایتی صادر کنند. جرایم جنسی. جرایم جنسی در قانون جرایم ۱۹۶۱ تعریف شده‌است. این جرم مستلزم آن است که متهم رضایت شخص قربانی را نداشته و به دلایل معقول معتقد به رضایت آن شخص نباشد. در سال ۲۰۰۹ گروه ویژه اقدام علیه خشونت جنسی گزارشی شامل توصیه‌هایی در مورد پیشگیری از خشونت جنسی، ایجاد خدمات تخصصی برای قربانیان و مجرمان، اصلاح عدالت کیفری و رویکردهای پایان دادن به خشونت جنسی تهیه کرد. این گزارش تکمیل
دادن به خشونت جنسی تهیه کرد. این گزارش تکمیل طرح پیشگیری از خشونت جنسی، بررسی بودجه خدمات پشتیبانی بحران، تغییرات قانونی در طرح شرکت جبران حوادث، اصلاحات قانونی قانون جرایم ۱۹۶۱ و بررسی عدالت جایگزین در موارد جرایم جنسی را توصیه کرد. دولت نیوزیلند در سپتامبر ۲۰۱۰ به این گزارش پاسخ داد، اما کمیته رفع تبعیض علیه زنان در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد که بسیاری از توصیه‌های این گزارش هنوز اجرا نشده‌است.
ممنتو موری (به لاتین "به خاطر داشته باش که می‌میری.)، عبارت هنری و نمادین که یادآور اجتناب ناپذیر بودن مرگ است. این مفهوم ریشه در فیلسوفان دوران باستان کلاسیک و مسیحیت دارد و در هنر و معماری تدفین از دوره قرون وسطی به بعد ظاهر شد. رایج‌ترین نقش‌مایه آن جمجمه ای است که اغلب با یک یا چند استخوان همراه است. این به تنهایی برای برانگیختن استعار کافی است، اما نقوش دیگری مانند تابوت، ساعت شنی و گل‌های پژمرده نشان‌دهنده ناپایداری زندگی انسان است. اغلب اینها در اثری که موضوع اصلی آن چیز دیگری است، مانند پرتره، به
که موضوع اصلی آن چیز دیگری است، مانند پرتره، به کار می‌روند. "وانیتاس" یک سبک هنری است که مرگ موضوع اصلی آن می‌باشد. تلفظ و ترجمه. در انگلیسی، این عبارت معمولاً , تلفظ می‌شود. "Memento" دومین شخص مفرد امر فاعل "meminī" است، به معنی «به خاطر سپردن، به خاطر داشتن»، که معمولاً به عنوان یک هشدار عمل می‌کند: «به خاطر بسپار!» واژه "Morī" مصدر کنونی فعل مجهول "moror" «مردن» است. به سخنی دیگر «مرگ را به خاطر بسپار» یا «به یاد داشته باشید که می‌میرید». تاریخچه مفهوم. در دوران باستان کلاسیک. دموکریتوس فیلسوف، خود را
در دوران باستان کلاسیک. دموکریتوس فیلسوف، خود را به خلوت رفتن و رفت و آمد به مقبره‌ها عادت می‌داد. در "فائدون" افلاطون، در لحظاتی که مرگ سقراط بازگو می‌شود، بیان می‌شود که تمرین صحیح فلسفه، جملهٔ «حقیقت چیزی جز مرگ و مرده بودن نیست» است. "رواقیون دوران باستان در استفاده از این مفهوم برجسته بودند. نامه‌های سنکا مملو از دستورهایی برای تعمق در مورد مرگ است. رواقی اپیکتتوس به شاگردان خود گفت که هنگام بوسیدن فرزند، برادر یا دوست خود، باید به خود یادآوری کنند که فانی هستند و لذت آنها را محدود می‌کند، همان‌طور که
هستند و لذت آنها را محدود می‌کند، همان‌طور که «کسانی که در پیروزی‌های خود پشت سر انسان می‌ایستند و به آنها یادآوری می‌کنند که فانی هستند». مارکوس آئورلیوس از خواننده (خود) دعوت کرد تا در "تأملاتش" «به این نکته توجه کند که همه چیزهای فانی چقدر زودگذر و بی‌اهمیت هستند»." در برخی روایت‌های مربوط به پیروزی روم، یک همراه یا غلام پشت سر ژنرال پیروز یا نزدیک آن می‌ایستاد و گهگاه مرگ خود را به او یادآور می‌شد یا از او می‌خواست «به پشت سر نگاه کند». نسخه ای از این هشدار اغلب به عنوان «به یاد داشته باش، سزار، تو
هشدار اغلب به عنوان «به یاد داشته باش، سزار، تو فانی هستی» به انگلیسی ارائه می‌شود، برای مثال در کتاب "فارنهایت ۴۵۱". در یهودیت. چندین آیه در عهد عتیق بر یادآوری مرگ تأکید دارند. در مزمور ۹۰، موسی دعا می‌کند که خدا به قوم خود بیاموزد که «روزهای خود را بشمارند تا قلبی خردمند به دست آورند» (). در کتاب جامعه، واعظ اصرار می‌ورزد که «رفتن به خانه عزا بهتر از رفتن به خانه عید است، زیرا این پایان همه بشریت است و زندگان آن را به دل می‌گیرند» (). در اشعیا، عمر انسان با عمر کوتاه علف مقایسه شده‌است: «علف پژمرده
با عمر کوتاه علف مقایسه شده‌است: «علف پژمرده می‌شود، گل پژمرده می‌شود، چون نفس خداوند بر آن می‌دمد، بی‌گمان مردم علف هستند» (Is. 40:7). در اوایل مسیحیت. عبارت "ممنتو موری" با رشد مسیحیت توسعه یافت که بر بهشت، جهنم و نجات روح در زندگی پس از مرگ تأکید داشت. ترتولیان، نویسنده مسیحی قرن دوم، ادعا می‌کرد که در طول راهپیمایی پیروزمندانه روم، در هنگام جشن افتخار یک ژنرال پیروز، کسی پشت سر وی می‌ایستاد، تاجی را بالای سرش می‌گرفت و زمزمه می‌کرد: " Respice post te. Hominem te memento" ("مراقب شما [تا زمان پس از
Hominem te memento" ("مراقب شما [تا زمان پس از مرگتان] هستم و به یاد داشته باشید که شما [فقط] یک انسان هستید."). اگرچه در دوران مدرن این به یک استناد استاندارد تبدیل شده‌است، در واقع هیچ تاریخ‌نگار دیگری این قصیده را را تأیید نکرده و ممکن است به جای یک گزارش تاریخی دقیق، منشأ در اخلاقیات مسیحی داشته باشد. در اروپا از دوران قرون وسطی تا دوران ویکتوریا. فلسفه. بعدها این اندیشه در مسیحیت مورد استفاده قرار گرفت، که تأکید شدید آن بر قضاوت الهی، بهشت، جهنم و نجات روح، مرگ را در خط مقدم آگاهی قرار داد. در بافت
روح، مرگ را در خط مقدم آگاهی قرار داد. در بافت مسیحی، "ممنتو موری" یک هدف اخلاقی کاملاً مخالف با مضمون "nunc est bibendum" (اکنون زمان نوشیدن است) از دوران باستان کلاسیک به دست می‌آید. برای مسیحی، چشم‌انداز مرگ برای تأکید بر پوچی و زودگذر بودن لذت‌های زمینی، تجملات و دستاوردها، و در نتیجه دعوت به تمرکز افکار خود بر چشم‌انداز زندگی پس از مرگ است. یک دستور کتاب مقدس که اغلب با "ممنتو موری" مرتبط است «در همه کارهایت به عقوبت پایان خود توجه کن. و تو هرگز گناه نخواهی کرد.» (تعبیر لاتین ولگاته از حکمت یشوع بن
نخواهی کرد.» (تعبیر لاتین ولگاته از حکمت یشوع بن سیراخ ). این امر در آیین‌های چهارشنبه خاکستر، زمانی که خاکستر بر سر نمازگزاران می‌گذارند با این جمله: «به یاد دار که از خاک هستی و به خاک برمی گردی» بیان می‌شود. "ممنتو موری" بخش مهمی از سبک‌های زاهدانه بوده‌است و به عنوان وسیله ای برای به کمال رساندن شخصیت با پرورش جدایی و فضایل دیگر و معطوف ساختن توجه به جاودانگی روح و زندگی پس از مرگ است. معماری. واضح‌ترین مکان‌ها برای جستجوی ممنتو موری در هنر و معماری تشییع جنازه است. شاید چشمگیرترین مورد برای اذهان
تشییع جنازه است. شاید چشمگیرترین مورد برای اذهان معاصر، مقبره "ترانزیت" باشد، مقبره ای که جسد پوسیده متوفی را به تصویر می‌کشد. این معماری در قرن پانزدهم تبدیل به یک مد در مقابر ثروتمندان شد و نمونه‌های باقی‌مانده هنوز هم یادآور بیهودگی دارایی‌های زمینی هستند. بعدها، سنگ‌های مقبره پیوریتن‌ها در ایالات متحده غالباً جمجمه‌های بالدار، اسکلت‌ها یا فرشتگان را نشان می‌دادند که شمع‌ها را خاموش می‌کردند. نمونه دیگری از "ممنتو موری" توسط کلیساهای استخوانی مانند Capela dos Ossos در اوورا یا سرداب کاپوچین در رم است.
dos Ossos در اوورا یا سرداب کاپوچین در رم است. در این کلیساها، دیوارها به‌طور کامل یا جزئی توسط بقایای انسان، عمدتاً استخوان، پوشیده شده‌است. در ورودی Capela dos Ossos این جمله نوشته شده‌است: «ما استخوان‌هایی که اینجا برهنه دراز کشیده‌ایم، منتظر استخوان‌های شما هستیم.» هنر تجسمی. از ساعت‌ها برای نشان دادن این موضوع استفاده شده‌است که زمان زندگی روی زمین با گذشت هر دقیقه کوتاه‌تر می‌شود. ساعتهای عمومی با شعارهایی مانند "ultima forsan" ("شاید آخرین ساعت") یا "omnes(آسیب‌پذیر)، ultima necat" ("همه زخمی
یا "omnes(آسیب‌پذیر)، ultima necat" ("همه زخمی می‌شوند و در آخر کشته خواهند شد") و "tempus fugit" ("زمان می‌گریزد") تزئین می‌شوند. ماری، ملکه اسکاتلند، ساعت بزرگی داشت که به شکل جمجمه ای نقره ای و با خطوط هوراس مزین به جملهٔ "مرگ رنگ پریده با همان سرعت بر کلبه‌های فقرا و برج‌های پادشاهان می‌کوبید." شده بود. در اواخر شانزدهم و تا قرن هفدهم، جواهرات ممنتو موری مرسوم بود. این جواهرات شامل حلقه‌های عزا، آویزها، نگارآویز و سنجاق‌های سینه بود. این قطعات نقش‌های کوچکی از جمجمه، استخوان و تابوت را به‌علاوه پیام‌ها
از جمجمه، استخوان و تابوت را به‌علاوه پیام‌ها و نام‌های درگذشتگان، با فلزات گرانبها و میناکاری نشان می‌دادند. در همان دوره، ژانر هنری به نام "وانیتاس" در لاتین به معنای «تهی» یا «غرور» ظهور کرد. نقاشی‌های وانیتاس که مخصوصاً در هلند محبوب بودند، مجموعه‌ای از اشیاء نمادین مانند جمجمه‌های انسان، شمع‌های ناودان، گل‌های پژمرده، حباب‌های صابون، پروانه‌ها و ساعت شنی را نشان می‌دادند. مجامع وانیتاس در ترکیب، ناپایداری تلاش‌های انسان و زوالی را که با گذشت زمان اجتناب‌ناپذیر است، نشان می‌داد. ادبیات. "ممنتو موری از
است، نشان می‌داد. ادبیات. "ممنتو موری از جمله" موضوعات مهم ادبی است. تأملات ادبی معروف در مورد مرگ در نثر انگلیسی عبارتند از «"هیدروتافیا»" از توماس براون، «"زندگی مقدس و مرگ مقدس»" و «"دفن سنگدان»" اثر جرمی تیلور. این آثار بخشی از فرقه مالیخولیا متعلق به دوره جاکوبین بودند که پایان دوره الیزابت را نشان داد. در اواخر قرن هجدهم، سوگواره ادبی یک سبک رایج بود. مرثیه توماس گری "نوشته شده در حیاط کلیسایی روستایی" و "اندیشه‌های شبانه" ادوارد یانگ از این سبک هستند. موسیقی. جدا از ژانر رکوئیم و موسیقی خاکسپاری،
موسیقی. جدا از ژانر رکوئیم و موسیقی خاکسپاری، سنت غنی "ممنتو موری" در موسیقی اولیه اروپا نیز وجود دارد. به‌ویژه آنهایی که در طی همه‌گیریهای مکرر طاعون خیارکی از دهه ۱۳۴۰ به بعد با مرگ همیشگی مواجه بودند، سعی کردند با پیش‌بینی پدیده‌های اجتناب‌ناپذیر در سرودها، خود را سر سخت‌تر کنند. اشعار اغلب به زندگی به عنوان یک دره اشک ضروری و خدادادی و به مرگ به عنوان باج می‌نگریستند و به مردم یادآوری می‌کردند که زندگی‌های بدون گناه داشته باشند تا در روز حساب شانسی داشته باشند. دو مصراع لاتین زیر (همراه با ترجمه) نمونه
باشند. دو مصراع لاتین زیر (همراه با ترجمه) نمونه ای از "ممنتو موری" در موسیقی قرون وسطی است: دنسی ترسناک. "دنسی ترسناک" یکی دیگر از نمونه‌های شناخته شده تم "ممنتو موری" است که با تصویر رقصی از تجسم مرگ که ثروتمندان و فقیران را به‌طور یکسان با خود می‌برد. این تصویر و تصاویر مشابه از مرگ در بسیاری از کلیساهای اروپایی دیده می‌شود. نگارخانه. سلام زاهدان سنت پل فرانسه. "ممنتو موری" سلامی بود که توسط زاهدان سنت پل فرانسه (۱۶۲۰–۱۶۳۳) که به برادران مرگ نیز معروف بودند، استفاده می‌شد. در آمریکای پیوریتن. جامعه
بودند، استفاده می‌شد. در آمریکای پیوریتن. جامعه پیوریتن‌ها در قرن هفدهم آمریکای شمالی به هنر با دیده تحقیر می‌نگریست زیرا معتقد بودند که هنر مؤمن را از خدا دور می‌کند و اگر از خدا دور باشد، تنها می‌تواند به شیطان ملحق شود. با این حال، پرتره‌ها به عنوان سوابق تاریخی در نظر گرفته شده و به همین دلیل مجاز بودند. توماس اسمیت، یک پیوریتن قرن هفدهمی، در بسیاری از نبردهای دریایی شرکت می‌کرد و همچنین دستی در نقاشی داشت. در خودنگاره او، ما این تعقیب‌ها را در کنار یک "یادگار" پیوریتن معمولی با جمجمه می‌بینیم که حاکی
"یادگار" پیوریتن معمولی با جمجمه می‌بینیم که حاکی از آگاهی او از مرگ قریب‌الوقوع است. روز مردگان در مکزیک. بسیاری از هنرهای ممنتو موری با فستیوال مکزیکی روز مردگان، از جمله آب نبات‌های جمجمه ای شکل و نان‌های تزئین شده با استخوان مرتبط است. این موضوع همچنین در آثار حکاکی مکزیکی خوزه گوادالوپ پوسادا، که در آن افراد از طبقات مختلف زندگی به صورت اسکلت به تصویر کشیده شده‌اند، دیده می‌شود. از دیگر مظاهر "ممنتو موری" در مکزیک "Calavera" است. یک ترکیب ادبی در قالب شعر که معمولاً به افتخار شخصی که هنوز زنده است
شعر که معمولاً به افتخار شخصی که هنوز زنده است نوشته می‌شود، اما طوری نوشته می‌شود که گویی آن شخص مرده‌است. این آهنگ‌ها لحن کمدی دارند و اغلب در طول روز مردگان از یک دوست به دوست دیگر ارائه می‌شوند. فرهنگ معاصر. رومن کرزناریچ پیشنهاد می‌کند که ممنتو موری موضوع مهمی برای بازگرداندن به افکار و سیستم اعتقادی ما است. آلبر کامو می‌گوید: «با مرگ کنار بیایید، پس از آن هر چیزی ممکن است.» ژان پل سارتر بیان کرد که زندگی زود به ما داده می‌شود و در پایان کوتاه می‌شود، در حالی که در هر مرحله از راه از بین می‌رود و
در حالی که در هر مرحله از راه از بین می‌رود و تأکید می‌کند که پایان تنها آغاز هر روز است. مفاهیم مشابه در ادیان و فرهنگ‌های دیگر. در بودیسم. تمرین بودایی "ماراناساتی" دربارهٔ مرگ مراقبه می‌کند. این کلمه ترکیبی از "مارنا" «مرگ» (هم خانواده هندواروپایی لاتین "mori") و ساتی به معنی «آگاهی» است که بسیار نزدیک به "واژه ممنتو موری" است. در ذن ژاپن و فرهنگ سامورایی. در ژاپن، تأثیر تفکر ذن بودایی در مورد مرگ بر فرهنگ بومی را می‌توان با نقل قول زیر از رساله کلاسیک در مورد اخلاق سامورایی، "هاگاکوره" سنجید:روش
در مورد اخلاق سامورایی، "هاگاکوره" سنجید:روش سامورایی، صبح به صبح، تمرین مرگ است، با توجه به اینکه آیا اینجا خواهد بود یا آنجا، تصور زیباترین شیوه مردن، و قرار دادن ذهن خود در مرگ. اگرچه این ممکن است سخت‌ترین کار باشد، اما اگر کسی [بتواند] این را تمرین کند، از آن پس کاری نیست که قادر به فعل آن نباشد. در بودیسم تبتی. در بودیسم تبتی، تمرین ذهنی تحت عنوان لوجونگ وجود دارد. مراحل اولیه لوجونگ کلاسیک با «چهار فکری که ذهن را برمی‌گرداند» یا به معنای واقعی‌تر، «چهار تفکر برای ایجاد انقلاب در ذهن» آغاز می‌شود.
«چهار تفکر برای ایجاد انقلاب در ذهن» آغاز می‌شود. دومین مورد از این چهار، تفکر در ناپایداری و مرگ است. به‌طور خاص، شخص در جملات زیر تأمل می‌کند: لالیتویستارا سوترا. مطلب زیر از Lalitavistara Sūtra، اثری مهم در قانون کلاسیک سانسکریت است: اوداناوارگا. یک آیه بسیار معروف در قوانین پالی، سانسکریت و تبت بیان می‌کند: در آثار بودایی تبتی مدرن تر. یانگ تانگ رینپوچه، استاد معاصر تبتی، در متن کوتاه خود «خلاصه دیدگاه، مراقبه و رفتار» را اینطور بیان می‌کند: قانون تبت همچنین شامل مواد فراوانی در مورد آمادگی مراقبه برای
شامل مواد فراوانی در مورد آمادگی مراقبه برای فرایند مرگ و باردوی دوره میانی بین مرگ و تولد مجدد است. در میان آنها می‌توان به «کتاب مردگان تبتی» معروف، در تبتی "باردو تودول" اشاره کرد. در اسلام. «یاد مرگ» ( , "تذکرة الموط" ; مشتق از "تذکره"، عربی برای "تذکر" یا "اندرز")، از زمان محمد، پیامبر اسلام در مدینه، موضوع اصلی معنویت اسلامی بوده‌است. مفهوم آگاهی از مرگ در قرآن استوار بوده و دستورات مکرری برای توجه به سرنوشت نسل‌های پیشین وجود دارد. همچنین در احادیث نیز به مؤمنان توصیه شده که «اغلب به یاد مرگ،
نیز به مؤمنان توصیه شده که «اغلب به یاد مرگ، نابودکننده لذت‌ها» باشند. معمولاً برخی، صوفیان را «اهل قبور» نیز می‌نامند، زیرا بر اساس تعالیم محمد برای زیارت قبور، به قبرستان‌ها رفت و آمد می‌کردند تا در فانی و باطل بودن زندگی دنیوی تأمل کنند. غزالی آخرین کتاب خود یعنی «احیاء علوم‌الدین» را به شرح این موضوع اختصاص داده‌است. ایسلند. هاوامال ("سخنان اعلا")، مجموعه ایسلندی قرن سیزدهمی که به‌طور شاعرانه به خدای اودین نسبت داده می‌شود، شامل دو بخش است - Gestaþáttr و Loddfáfnismál - ضرب‌المثل‌های عرفانی بسیاری را
و Loddfáfnismál - ضرب‌المثل‌های عرفانی بسیاری را ارائه می‌دهد که فلسفه ممنتو موری را بیان می‌کند، معروف‌ترین شماره Gestaþáttr است.
حق رأی زنان در بریتانیا () در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به زنان در بریتانیا داده شد. این حق توسط جنبش مبارزه برای حق رأی زنان در بریتانیا از طریق مصوبات پارلمان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به موفقیت رسید. این جنبش در دوران ویکتوریا تبدیل به یک جنبش ملی شد. زنان تا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ و قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ به صراحت از رأی‌دهی در بریتانیا منع نشده بودند. در سال ۱۸۷۲ مبارزه برای حق رأی زنان با تشکیل انجمن ملی حق رأی زنان و بعداً اتحادیه ملی جوامع حق رأی زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و
زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و همچنین در انگلستان، جنبش‌های حق رأی زنان در ولز، اسکاتلند و سایر بخش‌های بریتانیا شتاب بیشتری گرفت. این جنبش‌ها تا سال ۱۹۰۶ افکار جامعه را به نفع حق رأی زنان تغییر داد. در این مرحله بود که کارزار مبارزاتی با تشکیل اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) آغاز شد. وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ منجر به تعلیق سیاست‌های حزبی، از جمله مبارزات انتخاباتی مبارزاتی شد. لابی گری بی سر و صدا انجام شد. در سال ۱۹۱۸، یک دولت ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب
ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب کرد که به همه مردان بالای ۲۱ سال و همچنین زنان بالای ۳۰ سال که حداقل شرایط مالکیت را داشتند، از حق رأی برخوردار شدند. این اقدام اولین قدمی بود که تقریباً همه مردان بالغ را در سیستم سیاسی شامل می‌شد و شروعی برای حضور زنان کرد. در سال ۱۹۲۸ دولت محافظه کار قانون ۱۹۲۸ نماینده مردم (Equal Franchise) را تصویب کرد که حق امتیاز را برای همه افراد اعم از زن و مرد بالای ۲۱ سال یکسان می‌دانست. زمینه. تا زمانی که قانون اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رأی‌دهنده» را
اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رأی‌دهنده» را مشخص کرد، تعداد کمی از زنان می‌توانستند از طریق مالکیت در انتخابات پارلمانی رأی دهند، اگرچه این امر نادر بود. در انتخابات دولت محلی، زنان حق رأی را بر اساس قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ از دست دادند. در قانون حق رأی شهرداری ۱۸۶۹ زنان مجرد حق رأی دریافت کردند. این حق در قانون دولت محلی ۱۸۹۴ تأیید شد و شامل برخی از زنان متأهل شد که بیش از ۷۲۹۰۰۰ زن واجد شرایط رأی‌دادن در انتخابات محلی در انگلستان و ولز شدند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رأی‌دهی در
تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رأی‌دهی در انتخابات دولت محلی در انگلستان ثبت نام کردند. در مجموعه منحصربه‌فرد نظرسنجی‌های مرزی که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ بر اساس قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴ انجام شد، زنان نیز با همان شرایطی که مردان (یعنی همه ساکنان محله بالای ۲۱ سال) در حق رأی قرار گرفتند. این جلسات برای تعیین اینکه آیا ساکنان محله‌هایی که در مرز سیاسی بین انگلستان و ولز قرار دارند. قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴، کمیسران کلیسای ولز را موظف کرده بود که نظرات «کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند
«کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند «به همه افراد ۲۱ ساله یا بیشتر، اعم از مرد یا زن، اجازه دهند که صدای خود را داشته باشند». هم قبل و هم بعد از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ عده ای طرفدار این بودند که زنان باید در انتخابات پارلمانی حق رأی داشته باشند. پس از تصویب قانون اصلاحات، هنری هانت نماینده مجلس استدلال کرد که هر زنی که مجرد، مالیات دهنده و دارای اموال کافی است باید اجازه رأی‌دهی داشته باشد. یکی از این زنان ثروتمند، مری اسمیت، در این سخنرانی به عنوان مثال مورد معرفی قرار گرفت. شواهدی وجود دارد که نشان
مورد معرفی قرار گرفت. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ویلیام لاوت، یکی از نویسندگان منشور خلق، مایل بود حق رأی زنان را به عنوان یکی از خواسته‌های کمپین درج کند، اما به این دلیل که اجرای منشور را به تأخیر می‌اندازد، این کار را نکرد. در این زمان بیشتر زنان آرزویی برای کسب رأی نداشتند. یک کتاب نظرسنجی از سال ۱۸۴۳ وجود دارد که به وضوح نام ۳۰ زن را در میان کسانی که رأی داده‌اند نشان می‌دهد. این زنان نقش فعالی در انتخابات داشتند. در فهرست، ثروتمندترین رأی‌دهندگان زن، گریس براون. با توجه به نرخ‌های بالایی که او
زن، گریس براون. با توجه به نرخ‌های بالایی که او پرداخت کرد، گریس براون مستحق چهار رأی بود. لیلی ماکسول در سال ۱۸۶۷ پس از قانون اصلاحات بزرگ در سال ۱۸۳۲ رأی برجسته‌ای در بریتانیا به صندوق انداخت مکسول، صاحب مغازه، شرایط ملکی را داشت که در غیر این صورت اگر مرد بود، واجد شرایط رأی دادن بود. به اشتباه، نام او به ثبت نام انتخابات اضافه شده بود و بر این اساس او موفق شد در یک انتخابات میان‌دوره‌ای رأی دهد - رأی او بعداً توسط دادگاه دعاوی مشترک غیرقانونی اعلام شد. فشار بیرونی برای حق رأی زنان در این زمان توسط
شد. فشار بیرونی برای حق رأی زنان در این زمان توسط مسائل فمینیستی به‌طور کلی کاهش یافت. حقوق زنان در دهه ۱۸۵۰ به‌طور فزاینده ای برجسته می‌شد، زیرا برخی از زنان در حوزه‌های اجتماعی بالاتر از اطاعت از نقش‌های جنسیتی که به آنها دیکته شده بود خودداری می‌کردند. اهداف فمینیستی در این زمان شامل حق شکایت از شوهر سابق پس از طلاق که در سال ۱۸۵۷ به دست آمد و حق زنان متأهل برای داشتن دارایی که به‌طور کامل در سال ۱۸۸۲ پس از برخی امتیازات توسط دولت در سال ۱۸۷۰ به دست آمد بود. موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و
موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و تنها با انتخاب جان استوارت میل در سال ۱۸۶۵ دوباره مطرح شد. او با نشان دادن حمایت مستقیم از حق رأی زنان در سمت خود ایستاد و در آستانه دومین قانون اصلاحات نماینده مجلس بود. گروه‌های نخستین. در همان سالی که جان استوارت میل انتخاب شد (۱۸۶۵)، انجمن بحث زنان اول، انجمن کنزینگتون، تشکیل شد که در مورد اینکه آیا زنان باید در امور عمومی مشارکت داشته باشند یا خیر. اگرچه انجمنی برای حق رأی پیشنهاد شد، اما به این دلیل که ممکن است توسط افراط‌گرایان تصرف شود، رد شد. زنان در
است توسط افراط‌گرایان تصرف شود، رد شد. زنان در نقش‌های برجسته. املین پنکهرست یکی از چهره‌های کلیدی بود که پوشش رسانه ای شدیدی از جنبش حق رأی زنان به دست آورد. پنکهورست، در کنار دو دخترش کریستابل و سیلویا، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان را تأسیس و رهبری کرد، سازمانی که بر اقدام مستقیم برای کسب رأی متمرکز بود. همسرش ریچارد پنکهورست نیز از ایده‌های حق رأی زنان حمایت می‌کرد. او نویسنده اولین لایحه حق رأی زنان بریتانیایی و قوانین مالکیت زنان متأهل در سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت به
و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت به خط مقدم نبرد حق رأی برود. او به همراه دو دخترش کریستابل پنکهرست و سیلویا پنکهرست به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان (NUWSS) پیوست. املین با تجربه خود در این سازمان، اتحادیه حق رأی زنان را در سال ۱۸۸۹ و اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) را در سال ۱۹۰۳ تأسیس کرد WSPU که از سال‌ها عدم فعالیت دولت و وعده‌های دروغین ناامید شده بود، موضعی ستیزه جویانه اتخاذ کرد که آنقدر تأثیرگذار بود که بعداً به مبارزات حق رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات
رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات متحده وارد شد. پس از سال‌ها مبارزه و ناملایمات، سرانجام زنان حق رأی به دست آوردند، اما املین اندکی پس از آن درگذشت. یکی دیگر از چهره‌های کلیدی میلیسنت فاوست بود. او رویکردی مسالمت آمیز به مسائل ارائه شده به سازمان‌ها و راه‌های رساندن امتیاز به جامعه داشت. او از قانون دارایی زنان متأهل حمایت کرد. دو رویداد او را تحت تأثیر قرار داد تا بیشتر درگیر شود: مرگ شوهرش و تقسیم جنبش حق رأی بر سر موضوع وابستگی به احزاب سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی
سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی حمایت می‌کرد، اطمینان حاصل کرد که بخش‌های جدا شده با هم متحد شوند تا با همکاری یکدیگر قوی تر شوند. به دلیل اقداماتش، او رئیس NUWSS شد. در سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۱۲، او از لایحه‌ای برای اعطای حق رأی به زنان مجرد و بیوه یک خانواده حمایت کرد. او با حمایت از بریتانیا در جنگ جهانی اول، فکر می‌کرد که زنان به عنوان بخشی برجسته از اروپا به رسمیت شناخته می‌شوند و مستحق حقوق اولیه مانند رأی هستند. میلیسنت فاوست از خانواده ای رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و
رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و فمینیست انگلیسی و اولین زنی بود که مدرک پزشکی در بریتانیا کسب کرد. الیزابت در سال ۱۹۰۸ به عنوان شهردار آلدبورگ انتخاب شد و برای حق رأی سخنرانی کرد.
بقعه امامزاده سیدمحمد، بنایی مذهبی_تاریخی مربوط به دوره صفویان تا دوره قاجار است و در روستای بارده از توابع شهرستان بن واقع شده‌است. این اثر در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ باشماره ثبت ۲۲۹۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تلما رکا (اسپانیایی: Telma Reca) زادهٔ ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۴ و مرگ به تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹م، در سن ۷۵ سالگی، یک روان‌پزشک آرژانتینی بود.تلما رکا از پیشگامان روان‌شناسی و روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان بود و در ایجاد تخصص روان‌شناسی کودک درآرژانتین، نقشی مهم داشت. در نتیجهٔ فعالیت وی تقسیمات جدید اداری در دستگاه بهداشت و سلامت دولتی در آرژانتین به وجود آمد.
حق رأی زنان در مکزیک () در سال ۱۹۵۳ به آنان داده شد. مبارزه برای حق رأی زنان در مکزیک به قرن نوزدهم بازمی‌گردد که در سال ۱۹۵۳ به دست آمد. تاریخچه. قانون اساسی لیبرال مکزیک در سال ۱۸۵۷ زنان را از رأی‌دهی در مکزیک یا تصدی پست منع نمی‌کرد، اما قوانین انتخابات حق رأی را برای مردان محدود می‌کرد و در عمل زنان نه شرکت می‌کردند و نه تقاضای مشارکت در سیاست می‌کردند. سالها جنگ داخلی و مداخله فرانسه هرگونه توجه به نقش زنان در زندگی سیاسی مکزیک را به تعویق انداخت، اما در دوران جمهوری بازسازی شده و پورفیریاتو