payamvha/North_RAG huggingface dataset:
Linux و macOS منتقل کردند. در سال ۲۱۷، توسعه Picard به رهبری Sambhav Kothari از سر گرفته شد. با سرعتی سریع پیشرفت کرد، بک‌اند آن با تغییر به Python 3، PyQt5 و یک رابط کاربری جدید و بهبودیافته، دستخوش تغییرات زیادی شد. نسخه توسعه Picard در PyPi نیز در دسترس قرار گرفت و از Windows، Linux و macOS پشتیبانی می‌کرد. فرمت‌های فایل پشتیبانی شده. Picard از این فرمت‌های فایل صوتی پشتیبانی می‌کند:
فیلم انتقام‌جویانه یا کیفرستانی یک ژانر سینمایی است که در آن قهرمان یا قهرمانان، رفتاری انتقام‌جویانه دارند و قانون را در دستان خود می‌گیرند. فیلم‌های کیفرستانی معمولاً فیلم‌های انتقامی هستند که در آن سیستم حقوقی قهرمان‌های داستان را با شکست مواجه می‌کند و باعث می‌شود که آنها به انتقام‌جو تبدیل شوند. به عنوان مثال می‌توان به فیلم‌هایی چون؛ آخرین اژدها (۱۹۸۵)، مجازات مرگ (۲۰۰۷)، ۲۲ گلوله (۲۰۱۰)، نجات دهنده (۲۰۱۴)، مندی (۲۰۱۸)، (۲۰۱۹) انتقام‌جو (۲۰۱۹) یا زن جوان آتیه‌دار (۲۰۲۰) اشاره کرد. تاریخچه. در سینمای
آتیه‌دار (۲۰۲۰) اشاره کرد. تاریخچه. در سینمای ایالات متحده، فیلم‌های انتقام‌جویانه در طول دهه ۱۹۷۰ با آثاری مانند آرزوی مرگ و هری کثیف، که هر دو دنباله‌های متعددی دریافت کردند، شهرت یافتند. فیلم آرزوی مرگ در سال ۱۹۷۴ به عنوان شروع رسمی این ژانر توصیف شده‌است. موفق‌ترین آنها از نظر مالی در سال ۱۹۸۰ فیلم نابودگر است.
"چاکرا قلب با نام اصلی اناهاتا یا "اناهات مرکز چهارم چرخ و گل نیلوفری موسوم به اناهاتا (آناهاتا) است، که در ناحیه قلب واقع شده‌است و قرارگاه دم حیاتی و جان و روان است. این مرکز عرفانی به صورت نیلوفری سرخ است که دوازده گلبرگ طلائی دارد و مطابق با عنصر هوا است. شبکه قلب. یوگی معبر نیرو را در مراکز مختلف احساس و تجارب لازم را برای سطوح بالاتر ترکیب می‌کند. معمولاً شبکه قلب (Cardiacplexus) را با اناهات، (Anahat) چاکرای دوازده پره ای تشخیص می‌دهد که در واقع در درون نخاع فقراتی است. اناهات نادا. مرحلهٔ روحی تکامل
نخاع فقراتی است. اناهات نادا. مرحلهٔ روحی تکامل معنوی یوگی را در سطح استغراق روانی، در حالت جذبه(trance)، لایا یوگا می‌نامند، که معمولاً مراحل تمرکز ذهن یا تفکر عمیق، مقدم بر این مرحله است؛ و سرانجامِ این مرحله، تجرد روانی است که از طریق تثبیت روان بر انتارناندا (Antarnanda)، حاصل می‌گردد، یعنی صداهای شنیداری درونی که شبیه تیک تاک زنگ ساعت، نوای فلوت، طبل زدن، رعد و غیره است، که آنها را موسیقای اناهات نادا (Anahat Nada) می‌گویند.
آدو ای. بونتی (Addo E. Bonetti) (۴ آوریل۱۹۲۶–۶ ژوئن۲۰۲۱)، سیاستمدار و تفنگدار نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان عضو دموکرات از سال ۱۹۶۷ تا سال ۱۹۷۹ نمایندهٔ حوزه‌ی 175م و 65م در مجلس نمایندگان کنتیکت بود. قبل از حرفهٔ سیاسی، در جریان جنگ دوم جهانی در نیروهای دریایی ایالات متحده خدمت کرد. بونتی در شهر تورینگتون ایالت کنتیکت متولد و در مدرسهٔ عالی تورینگتون آموزش دید. پس از فراغت از مدرسه، در نیروهای دریایی ایالات متحده خدمت کرد و پس از مجروحیت در نبرد ایوو جیما، مدال شجاعت پرپل هارت برایش اهدا شد. پس
ایوو جیما، مدال شجاعت پرپل هارت برایش اهدا شد. پس از خدمت در نیروهای دریایی، با آغاز کمپین برای کرسی در کمیتهٔ دموکرات شهر، هیئت بررسی مالیات و کارمند شهرداری، وارد سیاست محلی شد. وی از ناحیهٔ یک‌صدو هفتادو پنجم در مجلس ایالتی انتخاب شد و الی انتخابات سال ۱۹۷۲ با مخالفت جدی مواجه نشد. بونتی و نماینده جان جی. میسیکوسکی، درگیر رقابت بر سر کرسی ناحیه شصت و پنجم شدند و بونتی در ابتداء شکست خورد تا این‌که نتایج ابتدائی باطل شد و انتخابات جدید برگزار شد که بوتنی در این انتخابات برنده شد. او تا سال ۱۹۷۹ در مجلس
در این انتخابات برنده شد. او تا سال ۱۹۷۹ در مجلس ایالتی خدمت کرد. بونتی در سال ۲۰۲۱ فوت نمود. اوایل زندگی و آموزش. آدو ای. بونتی در ۴ آوریل ۱۹۲۶ شهر تورینگتون ایالت کنتیکت در خانوادهٔ تیریسا برت و دومینیکو بونتی، متولد شد. وی از مدرسهٔ عالی تورینگتون فارغ شد. در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۴۴ در نیروهای دریایی ایالات متحده به‌خاطر سربازی نام‌نویسی کرد و در جریان جنگ دوم جهانی خدمت کرد. در جریان جنگ در اثر اصابت نارنجک در کلاه ایمنیش در نبرد ایوو جیما در ۱۲ مارس سال ۱۹۴۵، زخم برداشت و در ۸ ماه ژوئن مدال شجاعت پرپل هارت
زخم برداشت و در ۸ ماه ژوئن مدال شجاعت پرپل هارت برایش اهدا شد. بونتی در ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۴۶ به‌طور افتخاری از نیروهای دریایی ترخیص شد. بونتی با لئوس ای. سجوگرین ازدواج نمود و تا مرگش در سال ۱۹۷۴ با وی زندگی کرد. حرفه. سیاست‌های محلی. بونتی به‌عنوان بخشی از فهرست نامزدهای انتخاباتی رقیب در فهرست نامزدهای انتخاباتی مورد تأیید حزب دموکرات در سال ۱۹۶۰، برای کرسی کمیتهٔ دموکرات شهر در تورینگتون کاندید شد، اما برنده نشد و فهرست نامزدهای انتخاباتی بیست و چهار نفره بونتی حتی یک کرسی هم بدست نیاورد. بونتی در فهرست
بونتی حتی یک کرسی هم بدست نیاورد. بونتی در فهرست بیست و چهار نفره از جمله کاندیدایی بود که بالاترین رای را بدست آورده بود. بونتی پس از استعفای گیدو دا آنجلیس و انتصاب وی در شغلی در زندان لیچفیلد، در هیئت ارزیابی مالیات تعیین شد اما در انتخاب مجدد در سال ۱۹۶۱ برنده نشد. بونتی در سال ۱۹۶۲ از طرف حزب دموکرات به‌عنوان یکی از سی و دو قاضی صلح معرفی شد. در سال ۱۹۶۵ با تأیید کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتون، کاندید کرسی کارمند شهرداری شد اما انتخابات را به فرد برونی باخت. وی عضو سازمان دموکراتان جوان آمریکا بود و به
وی عضو سازمان دموکراتان جوان آمریکا بود و به عنوان حساب‌دار سازمان دموکراتان جوان تورینگتون خدمت کرد. در سال‌های۱۹۶۲ و ۱۹۶۸، به عنوان نماینده در حزب دموکرات ایالتی کنتیکت انتخاب شد. مجلس نمایندگان ایالت کنتیکت. انتخابات‌ها. بونتی درجریان انتخابات سال ۱۹۶۶ با معرفی حزب دموکرات، از ناحیه یک‌صدو هفتادو پنجم، کاندید مجلس نمایندگان کنتیکت شد و جان سلیفون، کاندید جمهوری‌خواه را شکست داد. بونتی گزارشی از مبالغ یا مصارف در جریان کمپین ارائه نکرد اما گروه شهروندان در حمایت از بونتی، ۴۳۱ دلار از طرف وی مصرف نمود در
حمایت از بونتی، ۴۳۱ دلار از طرف وی مصرف نمود در حالی‌که سلیفون ۹۲ دلار جمع‌آوری و ۹۲ دلار هزینه کرد. بونتی با شکست دادن جوزف پروسینو نامزد جمهوری‌خواه و یکی از اعضای شورای شهر، در انتخابات سال ۱۹۶۸ مجدداً برنده شد. در انتخابات سال ۱۹۷۰، سلیفون، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داد. بونتی و نماینده جان جی. میسیکوسکی، هردو پس از ناحیه‌بندی مجدد قانونی سال ۱۹۷۲، به ناحیهٔ شصت و پنجم انتقال نمودند. کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتون با پنجاه و نه رای در برابر دو رای، کاندیداتوری در مرحلهٔ مقدماتی حزب دموکرات، را تأیید
در مرحلهٔ مقدماتی حزب دموکرات، را تأیید نکرد. بونتی در انتخابت مقدماتی با اختلاف یک رای توسط میسیکوسکی شکست خورد و شمارش مجدد آرا با یک رای پیروزی میسیکوسکی را ابقا کرد. با این وجود، قاضی جورج سدین، نتایج مرحلهٔ مقدماتی را به دلیل رای اشتباه یک جمهوری‌خواه در مرحلهٔ مقدماتی، باطل اعلام کرد. بونتی در دور دوم مرحله مقدماتی میسیکوسکی را شکست داد و در انتخابات عمومی در برابر ادوین آر. چادویک، کاندید جمهوری‌خواه به پیروزی رسید. در انتخابات سال ۱۹۷۴، ویلیام تی. بررنتی، کاندید جمهوری‌خواه را شکست داد. در انتخابات
کاندید جمهوری‌خواه را شکست داد. در انتخابات مجدد در سال ۱۹۷۶، در مقابل جورج اچ. کریستین، کاندید جمهوری‌خواه، پیروز شد. بونتی برای انتخاب مجدد در سال۱۹۷۸ کاندید نشد و کمیتهٔ دموکرات شهر تورینگتو، میسیکوسکی را تأیید کرد. میسیکوسکی جانشین وی در مجلس ایالتی، انتخاب شد. دوران تصدی شغلی. بونتی در جریان انتخابات فرمانداری سال ۱۹۷۴، از الا گراسو برای نامزی حزب دموکرات‌ها حمایت نمود. بونتی در سال ۱۹۷۵، توسط رئیس جیمز جی. کانلی الی ۱۷ مارس سال ۱۹۷۶، در کمیتهٔ مشورت مالی منصوب شد. در جریان تصدی در این سمت، به عنوان
مالی منصوب شد. در جریان تصدی در این سمت، به عنوان نائب رئیس کمیتهٔ تخصیص {پول و بودجه} خدمت کرد. اواخر زندگی. بونتی در سال ۱۹۷۹ تصمیم داشت تا برای کرسی شهرداری شهر تورینگتون، کاندید شود. متعاقب مرگ ادوراد سالیوان، بونتی توسط کمیسیون خدمات سالمندان، مدیر خدمات سالمندان انتخاب شد. با وجودی‌که این کمیسیون بونتی را به‌عنوان مدیر پیشنهاد نموده بود، اما شهردار مایکل جی. کانوی، در عوض وی مارگارت مورفی را به‌عنوان مدیر منصوب نمود. جورج پی. آویتابیل، رئیس این کمیسون در اعتراض به این تصمیم استعفا کرد. بونتی بعدها به
در اعتراض به این تصمیم استعفا کرد. بونتی بعدها به عنوان دستیار جان گروپو، رهبر اکثریت مجلس کار نمود. رابرت ام. فالتین، کارمند شهرداری تورینگتون، پس از محکومیت به مجازات نقدی ۵٬۰۰۰ دلاری و حبس تعلیقی به مدت یک‌سال به دلیل عدم ارائه اظهارنامه مالیات بر عایدات فدرال در سال ۱۹۷۷، اعلام کرد که برای دورهٔ هفتم در سال ۱۹۸۱ کاندید نمی‌شود. بونتی برای کاندیداتوری درخواست داد و فرانک کاپرا، نامزد مورد تأیید کمیتهٔ دموکرات شهر در مرحلهٔ مقدماتی شکست داد. در انتخابات عمومی، ریچارد زهراک، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داد.
ریچارد زهراک، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داد. در انتخابات سال ۱۹۸۵ مجدداً در برابر روگر اف. پولیک، کاندید جمهوری‌خواه به پیروزی رسید و کاندیدی بود که بیشترین آرا را در انتخابات‌های شهر تورینگتون بدست آورد. در سال ۱۹۸۹ بدون مخالفت، مجدداً پیروز انتخابات شد. بونتی دیگر کاندید نشد و فرانک آر. وایلوت در سال ۱۹۹۲ به‌جای وی انتخاب شد. بونتی در جریان انتخابات فرمانداری سال ۱۹۸۶، از فرماندار ویلیام اونیل، حمایت کرد. در جریان انتخابات شهرداری تورینگتون در سال ۱۹۹۵، از مری جان گرینگ حمایت کرد و رهبری کمپین او را به
از مری جان گرینگ حمایت کرد و رهبری کمپین او را به عهده داشت. بونتی در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۱ به عمر ۹۵ فوت نمود.
آنتونیو رانی‌یری (۸ سپتامبر ۱۸۰۶ – ۴ ژانویه ۱۸۸۸) نویسنده، میهن‌پرست و سیاستمدار ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر دوستی صمیمی دوران نوجوانانه‌اش با جاکومو لئوپاردی (۱۷۹۸–۱۸۳۷)، مشهورترین شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه. آنتونیو رانی‌یری، اولین فرزند فرانچسکو رانی‌یری، یک مقام دولتی، و ماریا لوئیزا کانزو، در ۸ سپتامبر ۱۸۰۶ در ناپل (پادشاهی دو سیسیل) به دنیا آمد. آنتونیو رانی‌یری که از دوران نوجوانی لیبرال بود و مظنون به همکاری با کاربوناری‌ها بود، مجبور شد در سال ۱۸۲۷ ناپل را
با کاربوناری‌ها بود، مجبور شد در سال ۱۸۲۷ ناپل را ترک کند و در سال بعد در فلورانس (دوک نشین بزرگ توسکانی)، شهری که برای پناهندگان سیاسی باز بود، ساکن شد. دوستی با جاکومو لئوپاردی. در سال ۱۸۳۰ او به سراسر اروپا سفر کرد و سرانجام به ایتالیا بازگشت و زندگی مشترک هفت ساله خود را با جاکومو لئوپاردی آغاز کرد تا اینکه لئوپاردی درگذشت. پس از اقامت در رم و فلورانس برای دنبال کردن معشوقه رانیری، مادالنا پلزت، بازیگر، او و لئوپاردی با فانی تارگیونی توزتی (۱۸۰۱–۱۸۸۹) اشراف‌زاده آشنا شدند که هر دو دوستش داشتند:
اشراف‌زاده آشنا شدند که هر دو دوستش داشتند: رانی‌یری با موفقیت، لئوپاردی نه. در سال ۱۸۳۳، رانیری به همراه لئوپاردی به ناپل نقل مکان کرد. رانیری به دلیل زندگی مشترک جنجالی با لئوپاردی و غیر متعارف بودن تفکر لئوپاردی، استقبال خوبی در زادگاهش از او نشد. با این وجود، او خود را وقف تاریخ‌نگاری و ادبیات کرد، که مورد علاقه لئوپاردی و نزدیک به افکار او بود. نوشته‌های او که نشانه‌های ضد روحانیت، حمله به مؤسسات و میهن‌پرستی ایتالیایی بود، او را با سانسور دچار مشکل کرد. جنجال‌های درگذشت و خاکسپاری لئوپاردی. برای دفاع
جنجال‌های درگذشت و خاکسپاری لئوپاردی. برای دفاع از خود در برابر اپیدمی وبا، در سال ۱۸۳۶ رانی‌یری به همراه لئوپاردی به توره دل گرکو (ناپل)، در خانه روستایی یکی از دوستانش نقل مکان کرد. در ۱۴ ژوئن ۱۸۳۷، هنگامی که آنها به ناپل بازگشتند، طبق گفته رانی‌یری، لئوپاردی بر اثر ورم قلب درگذشت. البته این ظن قوی وجود دارد که شاعر بر اثر وبا مرده است و رانی‌یری دروغ گفته است تا مرگی دردناک را پنهان کند. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۰ شناسایی رسمی بقایای لئوپاردی انجام شد و در تابوت (آنقدر کوچک که اسکلت مردی با قوز مضاعف را در خود
(آنقدر کوچک که اسکلت مردی با قوز مضاعف را در خود جای نمی‌داد) فقط قطعاتی از استخوان‌ها (از جمله دنده‌ها، مهره‌هایی که نشانه‌های بدشکلی داشتند) پیدا شد. همچنین تمام استخوان ران چپ که شاید برای یک فرد کوتاه قد مانند لئوپاردی خیلی بلند باشد، و شکسته استخوان ران دیگر، یک کفش پاشنه‌دار و چند پارچه کهنه، در حالی که اثری از جمجمه و بقیه اسکلت وجود نداشت یافت شد. سال‌های آخر. چهل سال پس از مرگ لئوپاردی، رانی‌یری اثری را منتشر کرد که شهرت او را تا به امروز باعث شد، خاطرات هفت سال همکاری با جاکومو لئوپاردی (۱۸۸۰)،
خاطرات هفت سال همکاری با جاکومو لئوپاردی (۱۸۸۰)، خاطراتی که پس از آن جنجال‌های تلخی را به دنبال داشت. در سال ۱۸۶۱، رانی‌یری به عنوان نماینده پارلمان پادشاهی ایتالیا انتخاب شد و تا سال ۱۸۸۱ مکرراً نماینده پارلمان بود. در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۲ سناتور پادشاهی ایتالیا شد. او در ۴ ژانویه ۱۸۸۸ در پوتیچی (ناپل) درگذشت.
آلن استیفنسن بوید (Alan Stephenson Boyd) (۲۰ ژوئیه۱۹۲۲–۱۸ اکتبر ۲۰۲۰)، وکیل و مسئول اجرایی حمل و نقل بود که چندین شرکت بزرگ را رهبری کرد و در سمت‌های مختلف حمل و نقل به دولت ایالات متحده خدمت کرد. وی نخستین وزیر حمل و نقل ایالات متحده بود که توسط لیندون جانسون در این سمت منصوب شده بود. علاوه براین، در سمت‌های اجرائی ادارهٔ هوانوردی غیرنظامی و وزارت بازرگانی ایالات متحده خدمت کرد و رئیس شرکت راه‌آهن امترک بود. اوایل زندگی و آموزش. بوید در ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۲۲ در شهر جکسون‌ویل ایالت فلوریدا در خانوادهٔ کلرینس و
شهر جکسون‌ویل ایالت فلوریدا در خانوادهٔ کلرینس و الیزابت (استیفنسن) متولد شد. جان استیفنسن، تولیدکننده ماشین و کسی‌که نخستین تراموای یا اتوبوس برقی شهری را اختراع و به ثبت رساند، پدربزرگ مادری بوید بود. زمانی‌که بوید دوازده ساله بود پدرش فوت نمود. در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان مک‌کلنی-گلن فارغ شد و به آموزش در دانشگاه فلوریدا ادامه داد. اما در اخیر سال دوم تحصیلی دانشگاه را ترک کرد. متعاقب ترک دانشگاه در سال ۱۹۴۲ به نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده پیوست و تا پایان جنگ دوم جهانی در آنجا ماند. بوید در ۳ آوریل سال
جنگ دوم جهانی در آنجا ماند. بوید در ۳ آوریل سال ۱۹۴۳ با فلاویل جونیتا تاونسیند آموزگار دبیرستان، عروسی کرد. آن‌ها جمعاً یک پسر بنام (مارک) داشتند. بوید پس از ترک خدمت در سال ۱۹۴۵، به کالج برگشت و در سال ۱۹۴۸ مدرک کارشناسی حقوق را از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه ویرجینیا بدست آورد. حرفه. وظایف اولیه. بوید در فلوریدا وکالت کرد و مأمور بررسی مقررات صنعت ترابری یا حمل و نقل بود. در سال ۱۹۵۹ توسط دوایت آیزنهاور در اداره هوانوردی غیرنظامی منصوب شد. توسط جان اف کنیدی به ریاست این اداره ارتقا یافت. دوید با استانداردسازی
ریاست این اداره ارتقا یافت. دوید با استانداردسازی کاهش کرایه سفر و تصویب یارانه‌های دولتی به‌منظور تشویق خدمات خطوط هوایی برای شهرهای کوچک، به صنعت خطوط هوایی کمک کرد. در سال ۱۹۶۵ توسط لیندون جانسون، معاون وزارتخانهٔ بازرگانی برای حمل و نقل منصوب شد. زمانی‌که از کاهش محدودیت‌های دولتی در صنعت دریایی حمایت کرد و پس از محکوم نمودن استخدام کارمندان اضافی خط آهن، مورد تنفر رهبران کارگر قرار گرفت. بوید عضوی از کمیته یی بود که برای ایجاد وزارت ترابری یا حمل و نقل ایالات متحده لابی‌گری می‌کرد و تعداد زیادی از
نقل ایالات متحده لابی‌گری می‌کرد و تعداد زیادی از سازمان‌های دولتی مرتبط با صنعت ترابری یا حمل و نقل را دور هم جمع کرد. وزیر حمل و نقل. بوید در ماه نوامبر سال ۱۹۶۶ نخستین وزیر حمل و نقل شد. او در این مقام در بسیاری از نواحی از جمله در فرودگاه، سیستم کنترل ترافیک هوایی، مصونیت خودرو، آموزش رانندگی، می‌خوارگی یا اعتیاد به الکل و پروژهٔ زیباسازی شاهراه (پروژهٔ شخصی بانوی نخست لیدی برد جانسون)، کار کرد. یکی از منابع قدرت بوید کنترل بر بودجهٔ شاهراه‌های بین‌الایالتی بود. تلاش وی برای تقویت خدمات قطار مسافربری
بود. تلاش وی برای تقویت خدمات قطار مسافربری به ناکامی انجامید. پس از این که ریچارد نیکسون در ژانویه سال ۱۹۶۹ رئیس‌جمهور ایالات متحده شد، بوید وزارت حمل و نقل را رها کرد تا رئیس راه‌آهن مرکزی ایلینوی شود، سمتی که از سال ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۷۲ آن را به عهده داشت. دولت فدرال در مورد تضاد منافع احتمالی بوید در این سمت تحقیقات انجام داد، زیرا راه‌آهن مذکور قبل از استعفای بوید از این وزرات کمک دریافت کرده بود، اما در اثر تحقیقات هیچ نوع خلاف کاری پیدا نشد. بوید سپس الی ۲۰ ژوئن سال ۱۹۸۲ رئیس امترک و رئیس شرکت صنایع
الی ۲۰ ژوئن سال ۱۹۸۲ رئیس امترک و رئیس شرکت صنایع ایرباس بود. در سال ۱۹۹۴ رئیس شرکت وارنر بلو و ماهان، شرکت مشورتی مستقر در واشینگتن DC که بالای سرمایه‌گذاری‌های جدید فناوری کار می‌کند، شد. اواخر زندگی و مرگ. پس از این که بوید بازنشسته شد، او و همسرش به سیاتل رفتند. بوید در ازای کمک‌هایش به هوانوردی تجاری در سال ۱۹۹۴ به دریافت جایزهٔ تونی جانس مفتخر گردید. او هم چنان جایزهٔ سال ۲۰۰۹ فیلیپ چی. کلس را به‌خاطر یک عمر دستاورد، از روزنامهٔ هفتهٔ هوانوردی و فناوری فضائی دریافت کرد. در این تقدیرنامهٔ رسمی چنین
فضائی دریافت کرد. در این تقدیرنامهٔ رسمی چنین آمده‌است: «.. به خاطر خدمات دائمی اش به هوانوردی از جمله شکل‌دادن به سیاست در ایالات متحده». بوید در ماه اوت سال ۲۰۱۶ زندگی‌نامهٔ خود را تحت عنوان افتخار بزرگ: زندگی من حمل و نقل قرن بیستم را شکل می‌دهد، منتشر کرد. بوید در ۱۸ اکتبر سال ۲۰۲۰ در خانهٔ سالمندان در راونا در شهر سیاتل درگذشت. وی ۹۸ ساله بود و در پنج سال اخیر زندگی از ناحیهٔ ضعف بینایی رنج می‌برد.
ماسیمو یوسا گینی ؛ (زادهٔ میلادی) یک معمار، طراح و استاد دانشگاه اهل ایتالیا است که به خاطر پیشگامی در جنبش بولیدیست، و مشارکتش در گروه ممفیس که معماران دیگری از جمله اتوره سوتساس، مایکل گریوز را در آن حضور داشتند، شهرت دارد. یوسا گینی به دلیل طراحی‌های ساده و ارگانیک خود شناخته شده‌ است، و به دلیل «توانایی رؤیایی خود در ترکیب رشته‌ها، فرم‌ها و ابعاد فراتر از مرزها در هنر، طراحی و معماری» ستایش شده‌ است. او در سرتاسر جهان بسیار کار کرده است و مجموعۀ بزرگی از مبلمان را طراحی کرده است که بازتابگر طرح‌های
از مبلمان را طراحی کرده است که بازتابگر طرح‌های آینده نگرانۀ آثار معماری او است. در سال ۱۹۹۰ میلادی او شرکت "یوسا گینی آسوچاتی" (همکاران) را راه‌اندازی کرد که امروزه در میلان، بولونیا، مسکو و میامی فعالیت می‌کند. تحصیلات. ماسیمو یوسا گینی که در بولونیا به دنیا آمد، تا زمانی که به اشتیاق خود برای معماری پی‌برد، به دنبال تصویرسازی بود. او در پلی‌تکنیک میلان تحصیل کرد، پس از فارغ‌التحصیلی به دهۀ پر سرعت ۱۹۸۰ میلادی رانده شد، دوره‌ای که الهام‌بخش کار او بود و در آن با ایده‌های رسانه و جنبش بازی می‌کرد. او در
در آن با ایده‌های رسانه و جنبش بازی می‌کرد. او در این دوره فعالیت‌های هنری مختلفی از جمله طراحی مبلمان و طراحی صحنه برای یک شبکۀ تلویزیونی ایتالیایی را تجربه کرد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، طراحی‌های عجیب و غریب او عاملی برای دعوت شدن به گروه ممفیس گردید. این انجمن پیشرفتۀ معماری و طراحی، بیشتر به عنوان نوعی آموزش برای معمار جوان عمل کرد. در اینجا بود که او چندین اثر نمادین از جمله بوفۀ «برتراند» و صندلی دسته‌دار «اتلو» را تکمیل کرد که یکی از آن‌ها اخیراً در مجموعۀ دیوید بویی موسیقی‌دان فقید به حراج گذاشته شد. او
دیوید بویی موسیقی‌دان فقید به حراج گذاشته شد. او قبلاً در دانشگاه ساپینزا در رم تدریس می‌کرد، استاد کمکی در دانشگاه فنی هنگ کنگ بود و در حال حاضر در دانشگاه فرارا تدریس می‌کند. بولیدیسم. یوسا گینی را یکی از پدران بولیدیسم می‌دانند، سبکی که او آن را «روشی برای روایت گذار از مادیت به ترسیم چیزهایی که در آن جنبۀ بصری و رسانه‌ای با توجه به هدف عملکردی شیء غلبه دارد» خلاصه می‌کند (۴۰). می‌توان آن را به عنوان یک سبک رنگارنگ توصیف کرد که در دهۀ ۱۹۸۰ میلادی میلادی تأسیس شد که عناصری را از آینده‌گری به عاریت گرفته‌
شد که عناصری را از آینده‌گری به عاریت گرفته‌ است و مجذوب تعامل انسان و ماشین است. معماری. ماسیمو در سال ۱۹۹۰ میلادی، "یوسا گینی آسوچاتی" را به همراه همسرش میلنا موسی تأسیس کرد. شرکت او از آن زمان با بسیاری از گروه‌های بین‌المللی کار کرده‌ است و فضاهای مسکونی، تجاری و عمومی را در مقیاس بزرگ توسعه داده است. یکی از پروژه‌های قابل توجه او در فروشگاه کارخانهٔ فراری است، که در آن سبک پویا، آینده‌نگر و به طرز چشمگیری ایتالیایی او شفاف است. دفتر او تا حد زیادی بر تجربهٔ انسان مدرن در کار معماری خود متمرکز است، به
انسان مدرن در کار معماری خود متمرکز است، به ویژه اینکه چگونه رسانه‌ها و ارتباطات و حمل و نقل همه در طراحی حضور دارند. لمس رنگارنگ ماسیمو یوسا گینی همیشه به کار او سرزندگی می‌بخشد و به پروژه‌هایش بازیگوشی می‌بخشد. به غیر از شرکت‌هایی که قبلاً ذکر شد، او در توسعهٔ جهانی برندهایی مانند: آی‌بی‌ام، کیکو میلانو، گروه کاپیتال، آلیتالیا و بسیاری دیگر کمک کرده‌ است. کار یوسا گینی مورد تجلیل قرار گرفت و توسط لوکا زوی، نمایشگاه‌گردان پاویون ایتالیا در بینال معماری ونیز ۲۰۱۲ میلادی، برای نمایشگاه «معماری دِل ساخت
ونیز ۲۰۱۲ میلادی، برای نمایشگاه «معماری دِل ساخت ایتالیا» با پروژهٔ "«سئات پاجینه جیاله»" "(صندلی صفحات زرد)" (تورین) انتخاب شد. طراحی محصول. چندین محصول یوسا گینی در پروژۀ تاریخی ممفیس به نمایش درآمد. سبک او بسیار به روح آن نمایشگاهی است که عقل‌گرایی را رد می‌کرد و دکوراسیون را تحسین می‌کرد. طراحی یوسا گینی بسیار بازیگوش است و این ویژگی منحصر به فرد را در تمام مقیاس‌ها حفظ کرده‌ است. او در طول سال‌ها همه چیز از ظروف غذاخوری گرفته تا مبلمان و تجهیزات حمل‌ونقل عمومی را طراحی کرده و با برندهای تولیدی مانند
عمومی را طراحی کرده و با برندهای تولیدی مانند آلسی و دوراویت همکاری داشته‌ است. بسیاری از پروژه‌های طراحی شده توسط او در همۀ مقیاس‌ها بخشی از مجموعه‌های موزه‌های مختلف هستند و تقدیرنامه‌ها و یادکردهای بسیاری دریافت کرده‌اند، از جمله جایزۀ طراحی خوب از آتنائوم شیکاگو و جایزۀ روسکو، جایزۀ طراحی سبز آای‌آی (چین)، جایزۀ طراحی محصول آی‌اف و جایزهٔ رد دات. یوسا گینی همچنان به طراحی مبلمان در ماموریت‌های خود اهمیت زیادی می‌دهد و به تمام کارهای خود کیفیت سفارشی منحصر به فردی می‌بخشد. مبلمان ماسیمو باعث ایجاد
منحصر به فردی می‌بخشد. مبلمان ماسیمو باعث ایجاد انسجام در کار او می‌شود و کمک می‌کند تا دیدگاه‌های رنگارنگ او را زنده کند. آثار. پروژه‌های زیر در وب‌گاه یوسا گینی فهرست شده‌ است، در زیر منتخبی از آثار قابل توجه ذکر شده‌ است:
آندرو جان بیمیلر (Andrew John Biemiller) (۲۳ ژوئیه ۱۹۰۶–۳ آوریل ۱۹۸۲)، سیاستمدار آمریکایی و کارمند اتحادیهٔ کارگری بود. پیشینه. بیمیلر در ۲۳ ژوئیه ۱۹۰۶ در سنداسکی ایالت اوهایو متولد شد و در مدارس دولتی آنجا آموزش دید. در سال ۱۹۲۶ مدرک BA را از دانشگاه کرنل بدست آورد، از سال ۱۹۲۶ تا سال ۱۹۲۸ در دانشگاه سیراکیوس تاریخ تدریس می‌کرد و سپس از سال ۱۹۲۹ تا سال ۱۹۳۱ در مدرسهٔ عالی دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد، کلاس‌ها کارشناسی را تدریس می‌کرد و به همین‌گونه در مدرسهٔ تابستانی برین مار برای کارگران، تدریس می‌نمود.
تابستانی برین مار برای کارگران، تدریس می‌نمود. بیمیلر پس از فراغت از دانشگاه در حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد و مدیر کمپین نورمن توماس، کاندیدای سوسیالیست ریاست‌جمهوری سال ۱۹۳۲ بود. در سال ۱۹۳۳ به‌هدف فعالیت به حزب به ملواکی رفت و از سال ۱۹۳۳ تا سال ۱۹۳۶ به عنوان مدیر آموزش حزب خدمت کرد، از سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۳۶ سردبیر روزنامهٔ ملواکی لیدر (یک روزنامهٔ سوسیالیسست) بود و با سازمان‌های مختلفی کار می‌کرد. وی به یکی از اعضای فعال فدراسیون ترقی‌خواهان کشاورز- کارگر و حزب سوسیالیست تبدیل شد. بیمیلر
کشاورز- کارگر و حزب سوسیالیست تبدیل شد. بیمیلر عضو فدراسیون معلمان آمریکا و انجمن روزنامه‌های ایالات متحده بود، در هیئت اجرایی شورای مشاغل فدراسیون ملواکی خدمت کرد و نائب رئیس ناحیهٔ ترنر ویسکانسین بود. وظایف دولتی. مجلس قانون‌گذاری. در سال ۱۹۳۶ در تکت انتخاباتی حزب مترقی ویسکانسین (سوسیالیست‌ها و ترقی‌خواهان نوعی ائتلاف انتخاباتی را عملی می‌کردند اما پیشینهٔ‌اش واضحاً او را یک سوسیالیست فعال معرفی می‌نماید)، از حوزهٔ انتخابیه دوم شهرستان ملواکی (محله‌های دوم و دهم شهر ملواکی) به مجلس قانون‌گذاری ایالتی
دوم و دهم شهر ملواکی) به مجلس قانون‌گذاری ایالتی ویسکانسین انتخاب شد و با ۶٬۷۶۷ رای در برابر ۵۸۶۷ رای کرتلو و ۲۱۲۹ رای در برابر آلیکس کلی جمهوری‌خواه، کلارنس کرتلو نماینده دموکرات را کنار زد. بیمیلر در کمیته‌های دائمی قضائی و رفاه عمومی، کمیته مشترک ویژهٔ «قانون‌گذاری در مورد ادارهٔ دولت ایالتی» و شاید مهم‌تر از همه در «کمیتهٔ موقت» که در سال ۱۹۳۷ توسط قانون‌گذاران به‌منظور بحث روی سازماندهی مجدد دولت ویسکانسین تشکیل شده بود، منصوب شد. در سال ۱۹۳۸ با کسب ۵٬۰۹۸ رای در برابر ۲۹۳۴ ادوارد جی. مولر جمهوری‌خواه
رای در برابر ۲۹۳۴ ادوارد جی. مولر جمهوری‌خواه و۲۸۴۸ رای ویلیام دبلیو. مورفی دموکرات، مجدداً به مجلس انتخاب شد. به کار خود در کمیتهٔ قضائی ادامه داد و در کمیتهٔ ویژه «نیازهای درآمد دولت برای دوسال جاری» و کمیتهٔ قوانین عنوان خودرو، منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ با کسب ۷٬۸۱۲ رای در برابر ۴٬۸۶۹ رای اتوکهرین، نماینده پیشین سوسیالیست ایالت (که اکنون به عنوان جمهوری‌خواه وارد رقابت‌های انتخاباتی شده بود) و ۴۰۹۵ رای المیر فوریستر دموکرات، یک‌بار دیگر مجدداً انتخاب شد. بیمیلر به کمیتهٔ لوایح نهایی (لایحه ثبت نام شده نسخه
به کمیتهٔ لوایح نهایی (لایحه ثبت نام شده نسخه نهایی) و کمیتهٔ اضافی ویژهٔ «فعالیت‌های خراب‌کارانه و آمریکا ستیزانهٔ گروه‌های خاصی کارمندان دخیل در تولید نیازمندی‌های دفاع ملی»، انتقال شد. پیشینهٔ رسمی وی او را دیگر در فهرست اعضای فعال حزب سوسیالیست ذکر نمی‌کند بلکه وی را به‌عنوان یکی از اعضای فدراسیون حزب ترقی‌خواه توصیف می‌کند. و رهبر رایزنشی (رهبر فراکسیون مجلس) حزب ترقی‌خواه در مجلس شد. بیمیلرتا سال ۱۹۴۲ زمانی‌که به‌خاطر اشغال یک پست در هیئت تولیدات جنگی به واشینگتن رفت، به کار به عنوان سازمان‌دهندهٔ
به واشینگتن رفت، به کار به عنوان سازمان‌دهندهٔ اتحادیه فدراسیون کارگری ایالت ویسکانسین، ادامه داد. بار دیگر کاندید نشد و مایکل اف. اوکانل، جانشین وی در کنگره شد. کنگره. بیمیلر در سال ۱۹۴۴ به عنوان دموکرات (بیمیلر در آن موقع حزب سوسیالیست و حزب ترقی‌خواه را ترک کرده بود) از حوزهٔ انتخابیهٔ پنجم کنگره ایالت ویسکانسین مستقر در ملواکی در کنگره هفتاد و نهم انتخاب شد و با کسب ۸۸٬۶۰۶ رای در برابر ۷۸٬۸۳۴ رای تهیل، ۴٬۷۵۸ رای ادوین نپه نمایندهٔ پیشین ایالتی سوسیالیست و ۲٬۱۰۳ رای آیروین آرون کنشگر سیاسی مستقل، لوئیس
و ۲٬۱۰۳ رای آیروین آرون کنشگر سیاسی مستقل، لوئیس دی. تیل نمایندهٔ جمهوری‌خواه را کنار زد. در انتخابات مجدد سال ۱۹۴۶، توسط چارلز جی. کریستین شکست خورد و به‌عنوان مدیر آموزش سیاسی اتحادیه تودوزها به کار آغاز کرد. در جریان این مدت با تعداد زیادی سوسیالیست‌ها و ترقی‌خواهان پیشین همراه شد تا در تأسیس سازمان سیاسی آمریکایی‌ها برای اقدام دموکراتیک، کمک نماید. با هیوبرت هامفری در قسمت درخواست موفقیت‌آمیز پلانک قوی حقوق مدنی در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها که نماینده و رئیس کمیتهٔ معرفی کننده پلانک این کنوانسیون بود،
رئیس کمیتهٔ معرفی کننده پلانک این کنوانسیون بود، همکاری کرد. بعد از کنگره. بیمیلر پس از این‌که کرسی خود را در کنگره از دست داد تا پایان دورهٔ دولت ترومن در وزارت کشور (داخله) کار کرد. از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۵۶، به عنوان نمایندهٔ تقنین (لابی‌گر) برای فدراسیون کارگری آمریکا و سپس از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۸ مدیر ریاست قانون‌گذاری (سرلابی‌گر) فدراسیون کارگران آمریکا - کنگره سازمان‌های صنعتی، خدمت کرد. در این جریان به‌ویژه در دولت‌های کندی و جانسون، نقشی مهمی در تصویب حقوق مدنی، قانون بیمهٔ پزشکی سال‌مندان و سایر
حقوق مدنی، قانون بیمهٔ پزشکی سال‌مندان و سایر اسناد تقنینی اجتماعی و اقتصادی داشت. میراث. بیمیلر به عنوان قانون‌گذار، عضو کنگره، و فعال و مدافع کارگری، در اکثریت قوانین مهم دوران خود نقش داشته‌است. وی در ۳ مه آوریل سال ۱۹۸۲ در بتزدا ایالت مریلند درگذشت. مقالات وی در مرکز کارل آلبرت در دانشگاه اکلاهما موجود است.