payamvha/North_RAG huggingface dataset:
314 چند سوختی هدایت می‌شود که در جلوی بدنه در سمت چپ راننده قرار می‌گیرد. رادارها و سیستم آتش یاب را نیز نیرو می‌دهد. رادار و لیزر. Gepard دارای دو رادار است - یک رادار جستجوی عمومی در عقب برجک و یک رادار ردیابی در جلو بین اسلحه‌ها. برخی از آنها مجهز به مسافت‌یاب لیزری در بالای رادار ردیابی هستند. اسلحه. اسلحه‌ها ۹۰ کالیبر هستند، با سرعت ، برد مؤثر . هر تفنگ دارای سرعت شلیک ۵۵۰ گلوله در دقیقه است، سرعت شلیک ترکیبی ۱۱۰۰ گلوله در دقیقه است که - در حالت نامحدود - زمان شلیک مداوم ۳۵ ثانیه قبل از تمام شدن مهمات
- زمان شلیک مداوم ۳۵ ثانیه قبل از تمام شدن مهمات (با ۶۴۰ گلوله AA برای هر دو اسلحه) می‌دهد. . شلیک انفجاری علیه اهداف هوایی استاندارد است، ۲۴ گلوله برای هر اسلحه برای مجموع ۴۸ گلوله در حالت محدود و ۴۸ گلوله برای هر تفنگ برای مجموع ۹۶ گلوله در حالت عادی. ۴۰ گلوله سوراخ دار زره معمولاً به صورت تکی با اسلحه‌های متناوب شلیک می‌شوند. آنها برای دفاع شخصی در برابر اهداف زمینی زرهی سبک در نظر گرفته شده‌اند. مهمات. Gepard از مهمات ۳۵×۲۲۸ میلی‌متری استفاده می‌کند. انواع. دو نوع Gepard در خدمت وجود دارد. نسخه
انواع. دو نوع Gepard در خدمت وجود دارد. نسخه هلندی‌ها دارای رادار متفاوتی است.
پروستامیدها دسته‌ای از مواد فعال فیزیولوژیکی و لیپید-مانند هستند که از نظر شیمیایی با پروستاگلاندین‌ها مرتبط هستند. آنها به‌طور طبیعی در انسان و سایر حیوانات وجود دارند. اولین پروستامید به نام پروستامید E2 در سال ۱۹۹۷ کشف شد. بیوشیمی. پروستامیدها در بدن از آناندامید که اتانولامید آراشیدونیک اسید (ARA) است، سنتز می‌شود. این مسیر موازی با سنتز پروستاگلاندین‌ها از خود ARA است. آنزیم‌های درگیر حداقل تا حدی مشابه آنزیم‌هایی هستند که مسئول سنتز پروستاگلاندین هستند. تصور می‌شود که پروستامیدها از طریق یک گیرنده خاص
تصور می‌شود که پروستامیدها از طریق یک گیرنده خاص (یا چندین گیرنده) که از گیرنده‌های پروستاگلاندین متمایز است، عمل می‌کنند. تا سال ۲۰۱۵ چنین گیرنده ای شناسایی نشده‌است. نامگذاری. نام پروستامیدها از پروستاگلاندین مربوطه گرفته شده‌است. به عنوان مثال، پروستامید E2 اتانول آمیدِ پروستاگلاندین E2 (دینوپروستون) است. اهمیت بالینی. داروی ضد گلوکوم بیماتوپروست از مشتقات پروستامید F2α است و تصور می‌شود که مکانیسم اثر مشابهی دارد.
اتانول‌آمیدها آمیدهایی هستند که از کربوکسیلیک اسیدها و اتانول‌آمین به وجود می‌آیند. برخی از اتانول‌آمیدها به طور طبیعی وجود دارند، مانند آناندامید، پالمیتوئیل‌اتانول‌آمید و پروستامیدها که نقش فیزیولوژیکی به عنوان انتقال دهنده‌های عصبی لیپیدی و آوتاکوئیدها دارند. ساختار کریستالی آنزیم غشایی NAPE-PLD نشان داده‌است که چگونه این اتانول‌آمیدهای درون زا از غشای سلولی تولید می‌شوند و اسیدهای صفراوی در تولید آنها نقش دارند. اتانول آمیدها را می‌توان با حرارت دادن استرها با اتانول‌آمین به صورت سنتزی تهیه کرد.
دی‌اتانول‌آمیدها ترکیبات رایجی هستند که در لوازم آرایشی به عنوان عامل کف‌زا یا امولسیفایر استفاده می‌شوند. از نظر شیمیایی، آمیدهایی هستند که از دی‌اتانول‌آمین و کربوکسیلیک اسیدها، معمولاً اسیدهای چرب، تشکیل می‌شوند. مثال‌ها عبارتند از:
میشل پل فورنیره (۴ آوریل ۱۹۴۲–۱۰ مه ۲۰۲۱) قاتل زنجیره‌ای فرانسوی بود که به قتل ۱۲ نفر در فرانسه و بلژیک در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۳ اعتراف کرد. او پس از اینکه در ژوئن ۲۰۰۳ به دلیل تلاش برای آدم‌ربایی یک دختر نوجوان در سینه دستگیر شد، در سال ۲۰۰۴ به قتل ۹ نفر - هشت زن و یک مرد - که همسرش مونیک پیرت اولیویه (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۴۸) نیز از آنها مطلع بود، اعتراف کرد. او در هفت مورد از این قتل‌ها در ۲۸ مه ۲۰۰۸ مجرم شناخته شد و به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط محکوم شد، در حالی که اولیویه به اتهام همدستی به
محکوم شد، در حالی که اولیویه به اتهام همدستی به حداقل ۲۸ سال حبس ابد محکوم شد. در فوریه ۲۰۱۸، فورنیره به قتل دو زن دیگر اعتراف کرد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸، او و اولیویه به قتل فریدا هامیچه، آخرین زنی که فورنیره در سال ۲۰۰۴ به قتل آنها اعتراف کرده بود، محکوم شدند. فورنیره بار دوم به حبس ابد محکوم شد و اولیویه نیز ۲۰ سال دیگر حبس گرفت. در مارس ۲۰۲۰، فورنیره به کشتن «استل موزن» اعتراف کرد که در سال ۲۰۰۳ از گورمانت ناپدید شده بود. مرگ. Fourniret در ۱۰ مه ۲۰۲۱ در سن ۷۹ سالگی پس از بستری شدن در بیمارستان به دلیل
سن ۷۹ سالگی پس از بستری شدن در بیمارستان به دلیل مشکلات تنفسی درگذشت.
پروندهٔ استل موزن یک پرونده جنایی فرانسوی است که در ۹ ژانویه ۲۰۰۳ با ناپدید شدن استل موزن در شهر گورمانت فرانسه آغاز شد. استل موزن دختری نه ساله بود که در حال بازگشت از مدرسه ناپدید شد. این ناپدید شدن مدت‌ها حل نشده باقی ماند و تحقیقات به بن‌بست رسید؛ اما شانزده سال و نیم بعد، در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹، میشل فورنیره، قاتل سریالی پدوفیل که قبلاً به حبس ابد محکوم شده بود، مظنون اصلی شناخته شد: او به اتهام «آدم‌ربایی و حبس کاذب به دنبال مرگ» متهم شد. سپس، در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، مونیک اولیویه، همسر سابقش، ادعا کرد که او
۲۰۲۰، مونیک اولیویه، همسر سابقش، ادعا کرد که او واقعا استل موزین را کشته‌است. سرانجام در ۶ مارس ۲۰۲۰ این ادعا با اعترافات میشل فورنیره تأیید شد. هر ساله راهپیمایی به یاد استل موزین برگزار می‌شود.
لشکر ششم چترباز یکی از لشکرهای هوابرد نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت. هنگ شانزدهم قبل از اینکه لشکر شاهد نبرد باشد به جبهه شرقی منتقل شد و بعداً به عنوان هنگ 3 Fallschirm-Grenadier-Grenadier دوباره طراحی شد و به لشکر Fallschirm-Panzergrenadier 2 Hermann Göring اختصاص یافت. باقی‌مانده لشکر به نبرد در نرماندی فرستاده شد. تا جولای هنگ‌های هفدهم و هجدهم تلفات سنگینی را هم در افراد و هم از نظر تجهیزات متحمل شده بودند. اعضای بازمانده برای بازسازی به هلند منتقل شدند و در
بازمانده برای بازسازی به هلند منتقل شدند و در اواخر سال در آنجا شاهد نبرد بودند، به ویژه در طول عملیات قرقاول(Operation Pheasant). در اوایل سال ۱۹۴۵، در نبرد Reichswald شرکت کرد و در ماه مه به نیروهای متفقین تسلیم شد.
سرگئی ایوانوویچ داوژینکو (زاده ۳۰ ژوئن ۱۹۷۲) قاتل زنجیره‌ای اوکراینی، عامل سابق پلیس ماریوپل است. او به ارتکاب ۱۹ قتل در فاصلهٔ نوامبر ۱۹۹۸ تا مه ۲۰۰۲ در شهر زادگاهش اعتراف کرد. در میان قربانیان او یک دختر ۱۲ ساله، چهار کارمند وزارت امور داخلی اوکراین و یک شهروند یوگسلاوی وجود دارد.
واحد نظامی لشکر ۲۱۲ پیاده‌نظام یک لشکر پیاده‌نظام آلمانی در جنگ جهانی دوم بود. تاریخچه لشکر. لشکر ۲۱۲ پیاده‌نظام آلمان در اوت ۱۹۳۹ تشکیل شد و تا مارس ۱۹۴۱ در آلمان در پادگان باقی ماند، زمانی که سه ماه را به عنوان یک واحد دفاع ساحلی در امتداد کانال انگلیسی گذراند. در نوامبر ۱۹۴۱ به جبهه شرقی منتقل شد و در نزدیکی لنینگراد و در امتداد جبهه ولخوف به گروه ارتش شمالی پیوست. با گروه ارتش شمال تا تابستان ۱۹۴۴ ادامه یافت، زمانی که به لیتوانی عقب رانده شد و به کنترل مرکز گروه ارتش منتقل شد. این لشکر در ماه آگوست یا
مرکز گروه ارتش منتقل شد. این لشکر در ماه آگوست یا سپتامبر در آنجا نابود شد و بازماندگان بلافاصله به عنوان لشکر 578 Volksgrenadier بازسازی شدند که تقریباً به محض تشکیل به لشکر 212 Volksgrenadier تغییر نام داد. این بخش تعدادی از افسران و درجه داران با تجربه را در اختیار داشت. نیروهای جایگزین دریافت شده بیشتر از بایرن بودند. این لشکر که با پرسنل کامل بازسازی شده بود، دارای نقاط ضعفی بود که تقریباً در تمام بخش‌های Volksgrenadier مشترک بود: تجهیزات ارتباطی کافی و کمبود اسلحه‌های تهاجمی. لشکر بازسازی شده در
و کمبود اسلحه‌های تهاجمی. لشکر بازسازی شده در دسامبر ۱۹۴۴ به جبهه غرب منتقل شد. این لشکر به سپاه LXXX ارتش هفتم آلمان اختصاص داده شد که شانه جنوبی ارتش آلمان را تشکیل می‌داد که در آردن حمله می‌کردند. "ژنرال اریش براندنبرگر"، فرمانده ارتش هفتم آلمان، لشکر 212 Volksgrenadier را به عنوان بهترین لشکر خود ارزیابی کرد. به همین دلیل مأموریت حفاظت از جناح جنوبی ارتش هفتم به آن محول شد. در مقابل لشکر ۴ پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده قرار داشت، آنها باید تا آنجا که ممکن بود واحدهای آمریکایی را شناسایی کنند تا از
ممکن بود واحدهای آمریکایی را شناسایی کنند تا از انتقال ذخایر در برابر جلوگیری کنند. اگرچه نیروهای تحت فرمان Franz Sensfuß برتری عددی داشتند، اما از یک نظر در مضیقه بودند: آمریکایی‌ها تانک داشتند، در حالی که آنها نداشتند. در ۱۶ دسامبر، پس از عبور موفقیت‌آمیز از رودخانه Sauer، لشکر 212 Volksgrendier توانست به طریق خطوط آمریکایی نفوذ کند، به خیابان‌های Echternach فشار آورد و تمام مقاومت‌های اصلی را تحت تأثیر قرار دهد. آنها همچنین توانستند یک گروه جنگی نسبتاً بزرگ ایالات متحده را در بردورف محاصره کنند اما شکست
ایالات متحده را در بردورف محاصره کنند اما شکست نداند. طی دو روز بعد، آنها توانستند قبل از حفاری برای دفع ضد حملات متعدد آمریکایی‌ها، تا شیدگن نفوذ کنند. با این حال، پس از چند روز پیشرفت آهسته، حمله آردن به‌طور فزاینده ای غیرقابل اجرا به نظر می‌رسید. در ۲۸ دسامبر، براندنبرگر به لشکر ۲۱۲ فولکس گرنادیر دستور داد تا به مواضع اولیه خود عقب‌نشینی کند. این لشکر در عملیات‌های دفاعی بعدی در امتداد رود راین شرکت کرد تا اینکه در اواخر جنگ به آمریکایی‌ها تسلیم شد.
لوئیز انریکه مندز لازو (به ؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر بازنشستهٔ کوبایی در دستهٔ میان‌وزن کشتی فرنگی است. او برندهٔ مدال طلای مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۱۹۹۹) و نیز برندهٔ مدال طلای دو دورهٔ بازی‌های پان امریکن (۱۹۹۹، ۲۰۰۳) است. او همچنین دارای هفت عنوان قهرمانی مسابقات قهرمانی پان امریکن است. او ملی‌پوش دستهٔ ۸۵ کیلوگرم کوبا در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود که با شکست برابر حمزه یرلی‌کایا از ترکیه به مقام پنجم رسید.
لشکر ۶ استرالیا () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی استرالیا است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۶ منحل گردید. لشکر ۶ در سال ۱۹۱۷ در طول جنگ جهانی اول برای مدت کوتاهی تشکیل شد، اما قبل از ورود به عملیات، برای تأمین نیروی کمکی منحل شد. تا شروع جنگ جهانی دوم، که به عنوان واحدی از نیروی دوم امپراتوری استرالیا تشکیل شد. در طول سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱، این لشکر در لشکرکشی شمال آفریقا، لشکرکشی یونان، کرت و سوریه خدمت کرد و علیه آلمانی‌ها، ایتالیایی‌ها و فرانسوی‌های ویشی جنگید. در سال ۱۹۴۲، این لشکر، خاورمیانه را ترک
جنگید. در سال ۱۹۴۲، این لشکر، خاورمیانه را ترک کرد و برای مقابله با تهدید ورود ژاپن به جنگ به استرالیا بازگشت. بخشی از این لشکر برای مدت کوتاهی در سیلان مستقر شد، قبل از اینکه به لشکرکشی گینه نو متعهد شود. در گینه نو، تیپ‌های تشکیل دهنده آن نقش عمده‌ای در ضدحمله موفقیت‌آمیز در امتداد مسیر کوکودا، در بونا-گونا و اطراف سالامائو-لای در سال‌های ۱۹۴۲-۱۹۴۳ داشتند. در اواخر سال‌های ۱۹۴۳-۱۹۴۴، این لشکر در استرالیا مجدداً سازماندهی شد و سپس به عنوان یک واحد کامل در یکی از آخرین عملیات‌های استرالیا در طول جنگ در
در یکی از آخرین عملیات‌های استرالیا در طول جنگ در اطراف آیتاپه-وواک در سال‌های ۱۹۴۴-۱۹۴۵ شرکت کرد.
موتولاکشمی ردی (به انگلیسی: Muthulakshmi Reddy؛ ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۶–۲۲ ژوئیه ۱۹۶۸) یک زن پزشک اهل هند بود. او یک فعال حقوق زنان و اصلاح طلب اجتماعی بود. او اولین دانشجوی دختر پذیرفته‌شده در مؤسسات معتبر هند، و اولین زنی بود که به‌عنوان جراح در یک بیمارستان دولتی کار کرد و اولین قانون‌گذار زن در تاریخ هند بریتانیا شد. موتولاکشمی ردی در سال ۱۹۲۶ به شورای قانون‌گذاری مدرس (چنای امروزی) وارد شد. این نامزدی آغاز تلاش او برای «اعتلای حقوق زنان و حذف آزارهای اجتماعی و تلاش برای برابری در معیارهای اخلاقی» تا به آخر عمر
برای برابری در معیارهای اخلاقی» تا به آخر عمر بود. او که با نابرابری جنسیتی مبارزه می‌کرد، از تلاش‌های گاندی برای استقلال هند حمایت کرد. زندگی. موتولاکشمی در سال ۱۸۸۳ در ایالت جنوبی شاهزاده پودوکوتای تامیل نادو به‌دنیا آمد. با وجود محدودیت‌های مختلفی که دختران در هند در آن زمان با آن مواجه بودند او به‌عنوان یک دختر جوان، در برابر خواسته والدینش برای ازدواج زودهنگام مقاومت کرد و آن‌ها را متقاعد کرد که مستحق تحصیل است. او پس از گذراندن امتحانات، به کالج مهاراجا رفت، که قبلاً یک مدرسه پسرانه بود. علی‌رغم
رفت، که قبلاً یک مدرسه پسرانه بود. علی‌رغم تهدیدهای دانش‌آموزان مبنی بر اخراج از مدرسه، او بورسیه تحصیلی گرفت و با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و اولین دانشجوی دختر در کالج پزشکی مدرس شد. به این ترتیب او تحصیلات عالی خود را به پایان رساند و در حرفه پزشکی پذیرفته شد. در سال ۱۹۰۷، او به کالج پزشکی مدرس پیوست و در آن‌جا به رکورد علمی درخشانی دست یافت. با چندین مدال طلا و جایزه در سال ۱۹۱۲ فارغ‌التحصیل شد و یکی از اولین پزشکان زن در هند شد. اندکی بعد، او تحت‌تأثیر آنی بسانت و سپس مهاتما گاندی قرار گرفت. او طبابت
آنی بسانت و سپس مهاتما گاندی قرار گرفت. او طبابت را رها کرد و به شورای قانون‌گذاری مدارس پیوست، و در آن‌جا برای افزایش سن قانونی ازدواج و مبارزه با استثمار دختران فعالیت کرد. نام او در چندین عنوان برای اولین بار مطرح است: اولین دانشجوی دختری که در کالج مردانه پذیرفته شد، اولین زن جراح خانه در بیمارستان دولتی زایشگاه و چشم‌پزشکی، اولین زن قانون‌گذار در هند بریتانیا، اولین رئیس سازمان اجتماعی دولتی هند. عضو هیئت مشورتی رفاه، اولین زن معاون رئیس شورای قانون‌گذاری، و اولین رئیس زن شرکت مدارس اووی هوم (Avvai
و اولین رئیس زن شرکت مدارس اووی هوم (Avvai Home). او پس از از دست دادن خواهر خود به‌دلیل سرطان، مؤسسه سرطان آدایار را در سال ۱۹۵۴ راه‌اندازی کرد، که یکی از معتبرترین مراکز انکولوژی در جهان است و هر ساله حدود ۸۰٫۰۰۰ بیمار را درمان می‌کند. زندگی شخصی. موتولاکشمی در سال ۱۹۱۴، زمانی که بیست و هشت ساله بود با ساندارا ردی (Sundara Reddy) با این قید ازدواج کرد که او قول داده بود «همیشه به او به‌عنوان یک فرد برابر احترام بگذارد و هرگز از خواسته‌های او عبور نکند.» آن‌ها مطابق با قانون ازدواج بومی ۱۸۷۲ ازدواج کردند.
مطابق با قانون ازدواج بومی ۱۸۷۲ ازدواج کردند. او پس از ازدواج با ساندارا ردی نام خانوادگی خود را به ردی تغییر داد. جمینی گانسان، بازیگر معروف تامیل، پسر برادر موتولاکشمی ردی راماسامی است. جوایز و تالیفات. کتاب "«تجربه من به‌عنوان قانون‌گذار»" ابتکارات او را در رابطه با اصلاحات اجتماعی که توسط او در مجلس قانون‌گذاری مدارس انجام شد، بازگو می‌کند. در سال ۱۹۵۶ دولت هند به پاس خدمات شایسته‌اش به ملت نشان پادما بوشان را به او اعطا کرد. ردی الهام‌بخش جایزه‌ای بود که به زنانی که در زمینه پیش‌گیری از سرطان خدمت
که به زنانی که در زمینه پیش‌گیری از سرطان خدمت کرده‌اند اعطا می‌شود. بزرگداشت. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۹، گوگل یک دودل را در بزرگداشت تولد ۱۳۳ سالگی او ارائه کرد. در سال ۲۰۲۲ یک مونوگراف نوشته «وی‌آر دویکا» (VR Devika) منتشر شد به نام، «"موتولاکشمی ردی— پیشرو در جراحی و حقوق زنان»"، که بر کمک‌های این پزشک افسانه‌ای، اصلاح‌طلب اجتماعی و فمینیست در توسعه امور زنان در هند تأکید داشت.
الکل‌های چرب (یا الکل‌های بلند زنجیر) معمولاً الکل‌های اولیه با وزن مولکولی بالا و با زنجیره بدون شاخه جانبی هستند. شاخه‌های کربنی می‌توانند از تعداد کمی کربن (۴ تا ۶ کربن) تا تعداد زیاد (۲۲ تا ۲۶ کربن) که از چربی‌ها و روغن‌های طبیعی به دست می‌آیند، متغیر باشند. طول دقیق زنجیره بر اساس منبع الکل چرب، متفاوت است. برخی از الکل‌های چرب مهم تجاری عبارتند از: لوریل، استئاریل و اولئیک الکل. این ترکیبات مایعات روغنی بی‌رنگ (برای تعداد کربن کمتر) یا جامدات مومی هستند، اگرچه نمونه‌های ناخالص ممکن است زرد به نظر
هستند، اگرچه نمونه‌های ناخالص ممکن است زرد به نظر برسند. الکل‌های چرب معمولاً دارای تعداد زوج اتم کربن و یک گروه الکل منفرد (–OH) متصل به کربن انتهایی هستند. برخی الکل‌های چرب غیر اشباع و برخی شاخه‌دار هستند. این ترکیبات به‌طور گسترده‌ای در صنعت استفاده می‌شوند. مانند اسیدهای چرب، معمولاً با تعداد اتم‌های کربن موجود در مولکول به آنها اشاره می‌شود، مانند «الکل C12»، که الکلی است که ۱۲ کربن دارد، برای مثال دودکانول.
آلکیل پلی‌گلیکوزیدها (APGها) دسته ای از سورفکتانت‌های غیر یونی هستند که به‌طور گسترده در انواع کاربردهای آرایشی، خانگی و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این سورفکتانت‌ها معمولاً از مشتقات گلوکز و الکل‌های چرب، قابل تجزیه و مشتق‌شده از قندها هستند. مواد خام معمولاً نشاسته و چربی هستند و محصولات نهایی معمولاً مخلوط‌های پیچیده‌ای از ترکیبات با قندهای مختلف هستند که از انتهای آبدوست و گروه‌های آلکیل با طول متغیر که انتهای آبگریز را تشکیل می‌دهند، تشکیل شده‌اند. هنگامی که از گلوکز مشتق می‌شوند، به عنوان آلکیل
هنگامی که از گلوکز مشتق می‌شوند، به عنوان آلکیل پلی‌گلوکوزید شناخته می‌شوند. کاربردها. APG برای تقویت تشکیل کف در مواد شوینده استفاده می‌شود. همچنین در صنعت مراقبت شخصی کاربرد دارد، زیرا زیست تخریب‌پذیر است و برای پوست‌های حساس بی خطر است. فرآوری. آلکیل گلیکوزیدها از ترکیب یک قند مانند گلوکز با یک الکل چرب در حضور کاتالیزورهای اسیدی در دماهای بالا تولید می‌شوند.
لیگ بین‌المللی فوتبال ۱۹۶۲ سومین دوره از مسابقات لیگ بین‌المللی فوتبال بود. چلنج کاپ آمریکا. تیم قهرمان این دوره، آمریکا آرجی با تیم برنده سال قبل، دوکلا پراگ بازی کرد و تیم چکسلواکی برنده شد.
واکنش گِربه که به نام مارسل گِربه (۱۸۶۱–۱۹۳۸) نامگذاری شده‌است، یک واکنش آلی است که یک الکل اولیه را با از دست دادن یک اکی‌والان آب به الکل دیمر بتا-آلکیله تبدیل می‌کند. این فرایند از آن جهت حائز اهمیت است که مواد اولیه ارزان قیمتِ ساده را به محصولات با ارزش‌تر تبدیل می‌کند. عیب اصلی این واکنش این است که واکنش باعث تولید مخلوطی از فرآورده‌ها می‌شود. سازوکار. سازوکار واکنش برای این واکنش یک توالی چهار مرحله ای است. در مرحله اول الکل به آلدهید اکسید می‌شود. سپس این واسطه‌ها در یک تراکم آلدول به آلیل آلدهید
سپس این واسطه‌ها در یک تراکم آلدول به آلیل آلدهید واکنش نشان می‌دهند که در ادامه کاتالیزورِ هیدروژناسیون به الکل کاهش می‌یابد. واکنش کانیزارو یک واکنش رقابتی است که در آن دو مولکول آلدهید به صورت نامتناسب واکنش می‌دهند و الکل و کربوکسیلیک اسید مربوطه را تشکیل می‌دهند. واکنشِ جانبیِ دیگر واکنش تیشچنکو است.
در شیمی آلی، فرایند زیگلر (که سنتز زیگلر-آلفول نیز نامیده می‌شود) روشی برای تولید الکل‌های چرب از اتیلن با استفاده از یک ترکیب آلی آلومینیوم‌دار است. این واکنش الکل‌های اولیه خطی با زنجیره کربنی زوج تولید می‌کند. در این فرآیند از یک ترکیب آلومینیوم برای اولیگومریزه کردن اتیلن استفاده می‌شود و به گروه آلکیل به‌دست‌آمده اجازه می‌دهد تا اکسیژن دار شود. معمولاً محصولات هدف الکل‌های چرب هستند که در غیر این صورت از چربی‌ها و روغن‌های طبیعی مشتق می‌شوند. از الکل‌های چرب در فرآوری مواد غذایی و شیمیایی استفاده
چرب در فرآوری مواد غذایی و شیمیایی استفاده می‌شود. این مواد به دلیل ماهیت آمفیپاتیک مفید هستند. این روش سنتز به افتخار کارل زیگلر، که این فرآیند را در سال ۱۹۵۵ توصیف کرد، نامگذاری شده است.
ریوکا راویتس (، متولد ۱۹۷۶) یک مدیر سیاسی حریدی اسرائیلی است. از سال ۱۹۹۹، او برای سیاستمدار اسرائیلی روون ریولین، ابتدا به عنوان رئیس دفتر و مشاور مبارزات انتخاباتی و از زمان انتخاب وی به عنوان رئیس‌جمهور اسرائیل در سال ۲۰۱۴، به عنوان رئیس ستاد وی کار کرده‌است. او به دلیل اینکه مادر ۱۲ فرزند حریدی در یک موقعیت سیاسی برجسته است، پوشش رسانه ای گسترده‌ای دریافت کرده‌است. سنین جوانی و تحصیل. او در سال ۱۹۷۶ در اسرائیل از پدر و مادر مهاجر آمریکایی به دنیا آمد. او دومین نفر از ۱۰ خواهر و برادر است. وی در مدرسه
او دومین نفر از ۱۰ خواهر و برادر است. وی در مدرسه ابتدایی و دبیرستان در سیستم مدرسه بیس یاکوف شرکت کرد، و با مدرک تدریس انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. بعدها، پس از چندین سال کار برای روون ریولین در کنست، او مدرک مدیریت و علوم کامپیوتر را در دانشگاه آزاد اسرائیل دریافت کرد. سپس مدرک مدیریت ارشد کسب‌وکار را در آن مؤسسه به دست آورد، و از سال ۲۰۱۷، در حال کار بر روی مدرک دکترای سیاست عمومی در دانشگاه حیفا است. حرفه. پس از ازدواج در سن ۱۸ سالگی، راویتس شروع به کار پاره وقت به عنوان معلم کرد. با این حال، دستمزدش پایین
وقت به عنوان معلم کرد. با این حال، دستمزدش پایین بود - ۷۰۰ شیکل در ماه - بنابراین وقتی پدرشوهرش، خاخام آبراهام راویتز، رئیس کمیته مالی کنست، به یک دستیار پارلمانی نیاز داشت، برای این کار درخواست داد. سه سال بعد، به دلیل قانون جدیدی که مقامات دولتی را از استخدام اعضای خانواده منع می‌کرد، مجبور شد کار راویتس را ترک کند. او سپس به عنوان دستیار پارلمانی رووین ریولین، یکی دیگر از اعضای کمیته مالی، با حقوق ۴۵۰۰ شیکل در ماه شروع به کار کرد. او در ادامه به عنوان رئیس دفتر او خدمت کرد و بسیاری از مبارزات انتخاباتی
دفتر او خدمت کرد و بسیاری از مبارزات انتخاباتی او را مدیریت کرد، از جمله مبارزات انتخاباتی موفقیت‌آمیز او برای ریاست کنست در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۹، و انتخاب او به‌عنوان رئیس‌جمهور اسرائیل در سال ۲۰۱۴، و پس از آن رئیس دفتر وی شد. او به عنوان رئیس ستاد، راویتز بر کل کارکنان ریولین نظارت می‌کند و تمام جلسات و بازدیدهای دولتی او را چه در اسرائیل و چه در خارج از کشور را برنامه‌ریزی می‌کند. او همچنین هدایایی را که در بازدیدهای دولتی داده می‌شود را انتخاب می‌کند. او بر صدها نامه هفتگی صادر شده از دفتر رئیس‌جمهور
او بر صدها نامه هفتگی صادر شده از دفتر رئیس‌جمهور نظارت می‌کند، از جمله بسیاری از آنها که به زبان‌های خارجی ترجمه می‌شوند. او ریولین را در بیشتر حضورهایش در رویدادهای محلی و همچنین دیدارهای خارجی با سران کشورها همراهی می‌کند. راویتز موقعیت پرمخاطب خود را فرصتی برای نشان دادن تعهد مذهبی خود و ساختن کیدوش هاشم (تقدس نام خدا) می‌داند. او لباس صنیوت می‌پوشد و موهایش را با کلاه گیس می‌پوشاند. او با همکاران مرد برادری نمی‌کند و در «روزهای تجمیع کارکنان» شرکت نمی‌کند و از دست دادن در هنگام احوالپرسی با مردان،
و از دست دادن در هنگام احوالپرسی با مردان، به‌هنگام هلاخا، خودداری می‌کند. در جریان دیدار ریولین در سال ۲۰۱۵ از واتیکان، عکسی که پاپ فرانسیس را در حال تعظیم به راویتس نشان می‌داد در حالی که او ایستاده بود، منجر به جنجال در رسانه‌ها شد که نشان می‌داد این زن حریدی به دلیل اینکه فرانسیس صلیب بر سر داشت از تعظیم در سلام خودداری کرده‌است. گزارش‌های خبری بعداً روشن کردند که راویتز ابتدا به جای دست دادن به فرانسیس تعظیم کرد و او با تعظیم خود پاسخ داد، زیرا از قبل از حساسیت‌های مذهبی او مطلع شده بود. در سفر با
از حساسیت‌های مذهبی او مطلع شده بود. در سفر با رئیس‌جمهور، او قوانین شبات و کشروت را نیز رعایت می‌کند. در جریان سفر ریولین به ایالات متحده در اواخر دوره ریاست جمهوری خود، پرزیدنت بایدن با شنیدن اینکه او مادر ۱۲ فرزند است، در مقابل راویتس زانو زد. زندگی شخصی. او در سن ۱۸ سالگی با کرد که بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ معاون شهردار بیتار عیلیت بود. خانواده در اواخر سال ۲۰۱۸ به Kiryat Ye'arim (Telz-Stone) نقل مکان کردند، آنجا شوهرش برای عضویت در شورای محلی انتخاب شد. در ژانویه ۲۰۱۹ در انتخابات ویژه ای که پس از مرگ
در ژانویه ۲۰۱۹ در انتخابات ویژه ای که پس از مرگ ناگهانی شهردار قبلی برگزار شد، به عنوان شهردار انتخاب شد. این زوج نه دختر و دو پسر دارند. آنها در خانه کارگر ندارند، هر چند یک نفر چند ساعت در هفته به نظافت منزل کمک می‌کند. ریوکا از شب قبل غذا درست می‌کند و به فرزندانش تکیه می‌کند تا لباس‌های خود را آماده کنند. او در روزهای جمعه، شبات و تعطیلات یهودیان از کار مرخصی می‌گیرد. علیرغم مسیر شغلی غیر سنتی او، برای یک زن حریدی، او و همسرش یک خانواده مذهبی هستند. آنها در خانه به اینترنت دسترسی ندارند و هیچ روزنامه
در خانه به اینترنت دسترسی ندارند و هیچ روزنامه ای اعم از سکولار یا مذهبی نمی‌آورند.
ویرجینیا لئونه بیکودو (به پرتغالی: Virgínia Leone Bicudo؛ سائوپائولو، ۲۱ نوامبر۱۹۱۰–۲۰۰۳) یک زن جامعه‌شناس و روانکاو اهل برزیل بود. او اولین غیرپزشکی بود که به عنوان روانکاو شناخته شد و نقش او برای توسعه و نهادینه کردن روانکاوی در برزیل ضروری بود. در زمینه جامعه‌شناسی، او با عنوان موضوع پایان‌نامه کارشناسی ارشدش در سال ۱۹۴۵ پیشگام در مطالعه روابط نژادی بود. زندگی. بیکودو در ۲۱ نوامبر سال ۱۹۱۰ در سائوپائولو متولد شد. مادرش یک مهاجر ایتالیایی و خدمتکار خانه بود و پدرش که مردی سیاه‌پوست بود آرزو داشت پزشک شود.
و پدرش که مردی سیاه‌پوست بود آرزو داشت پزشک شود. پس از اینکه دانشکده‌های پزشکی درخواست این پدر را به دلیل رنگ پوستش رد کردند، او تصمیم گرفت برای تحصیل فرزندانش سرمایه‌گذاری کند. بیکودو جاه‌طلبی‌های والدینش را به ارث برد و درس خواندن را در سنین جوانی در اولویت قرار داد. در سال ۱۹۳۰ از اسکولا کائتانو د کامپوس فارغ‌التحصیل شد. او قبل از شروع به کار به عنوان متصدی روان‌پزشکی، دوره ای را در آموزش بهداشت عمومی گذراند. بیکودو به سرعت ارتقا یافت و به عنوان سرپرست در کلینیک نوزاد گرا در سائوپائولو کار کرد. در سال
در کلینیک نوزاد گرا در سائوپائولو کار کرد. در سال ۱۹۳۶، بیکودو در مدرسه آزاد جامعه‌شناسی و سیاست، اولین مؤسسه آموزش عالی برزیل که علوم اجتماعی تدریس می‌کرد، ثبت نام کرد. او تنها زن حاضر در برنامه بود. در دوران تحصیل در این دانشکده، او در مورد زیگموند فروید چیزهایی آموخت. او دو سال بعد با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. بیکودو معتقد بود که می‌تواند از روانکاوی برای درک بهتر تنش‌های نژادی در برزیل استفاده کند، که تأثیر قابل توجهی بر زندگی او و پدرش گذاشته بود. بیکودو همچنین تحصیلات تکمیلی را در همان دانشکده
بیکودو همچنین تحصیلات تکمیلی را در همان دانشکده دنبال کرد. پایان‌نامه او اولین کار کارشناسی ارشد در برزیل بود که بر روابط نژادی متمرکز بود. این باعث شد تا او برای شرکت در یک پروژه تحقیقاتی یونسکو که به تجزیه و تحلیل نژاد در کشورهای مختلف می‌پرداخت دعوت شود. تحقیقات او به این نتیجه رسید که برزیل یک دموکراسی نژادی نیست، که با اعتقادات استاد مشاور او در تضاد بود و باعث شد که آثار او منتشر نشود. پس از بازگشت به برزیل، به دلیل نداشتن مدرک پزشکی با بیکودو در محافل دانشگاهی مانند یک شیاد رفتار شد. در سال ۱۹۵۹ به
دانشگاهی مانند یک شیاد رفتار شد. در سال ۱۹۵۹ به لندن نقل مکان کرد و نزد برخی از برجسته‌ترین روانکاوان آن زمان تحصیل کرد. او سخنرانی‌هایی را از طریق بی‌بی‌سی به برزیل مخابره کرد تا کارش را به اطلاع عموم برساند. پس از بازگشت به برزیل در سال ۱۹۵۹، بیکودو مؤسسه روانکاوی انجمن روانکاوی برازیلیا را تأسیس کرد. او همچنین مجری «دنیای ذهنی ما»، یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های رادیویی برزیل بود، در حالی که ستونی را در روزنامه با همین عنوان نوشت. تلاش‌ها و انعطاف‌پذیری بیکودو زمینه را برای نسل‌های روانکاو زن آینده فراهم
زمینه را برای نسل‌های روانکاو زن آینده فراهم کرد.
انریکه د لا مورا (Enrique de la Mora y Palomar؛ ۱۶ ژوئن ۱۹۰۷–۹ مه ۱۹۷۸) یک معمار اهل مکزیک بود که ساختمان‌های برجسته دانشگاهی و کلیساهای کاتولیک رومی را طراحی کرد و در آنها سقف‌های هذلولی-پارابولوئید استفاده کرد. به‌طور کلی او همراه با فلیکس کاندلا اسپانیایی به عنوان یکی از مشهورترین اکسپرسیونیست‌های ساختاری در مکزیک در نظر گرفته می‌شود. که تاحدی تصویر شهرهای معاصر مکزیک را شکل داد. د لا مورا با سقف‌های پوسته‌ای سهمی هذلولی که به عنوان سقف‌های زینی نیز شناخته می‌شوند، تلاش کرد تا ساختمان‌هایی از نظر ساختاری
می‌شوند، تلاش کرد تا ساختمان‌هایی از نظر ساختاری کارآمد با زیبایی‌شناسی مدرن ایجاد کند زندگی و آثار. د لا مورا در ۱۹ نوامبر ۱۹۰۷ در گوادالاخارا، شهری در غرب مکزیک به دنیا آمد. پدرش مانوئل د لا مورا و دل کاستیو نگرته، مهندس و معمار برجسته‌ای بود. د لا مورا جوان به دنبال راه پدرش در مدرسه ملی معماری مشغول تحصیل شد و در سال ۱۹۳۳ فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد، او کار خود را با طراحی فروشگاه بزرگ El Puerto de Liverpool در مکزیکو سیتی آغاز کرد. د لا مورا در طی دو دهه بعد بیش از ۱۰۰ پروژه معماری از جمله ساختمان‌های