payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او به عنوان راوی سریال عمل می‌کند. وی با مادر و خواهرش زندگی می‌کند. پدرش قبل از آغاز سریال بر اثر سرطان درگذشت. او قبلاً با لکسی دوست صمیمی بود و او را از دوران پیش‌دبستانی می‌شناخت. داستان فصل نخست، عمدتاً حول رابطه رو با ژولز می‌چرخد. الکساندرا «لکسی» هاوارد. لکسی در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۲ به دنیا آمد. او بهترین دوست دوران کودکی «رو» و خواهر کوچکتر کیسی است. او بیشتر سال‌های نوجوانی خود را زیر سایهٔ خواهر بزرگترش می‌گذراند و همیشه احساس می‌کند که یک بیگانه و مشاهده‌کننده ی زندگی خود است. او که مصمم است کارهای
ی زندگی خود است. او که مصمم است کارهای بیشتری انجام دهد و در نهایت در کانون توجه قرار بگیرد، نمایشنامه‌ای را در فصل ۲ بر اساس همه چیزهایی که در اطرافش اتفاق افتاده است می‌نویسد. در همان زمان، او پس از فهمیدن یک سازگاری غیرمنتظره با فزکو، مثل برخی علایق مشترک غیرمعمول (مانند فیلم کنار من بمان) در سال ۱۹۸۶، به فزکو نزدیک‌تر می‌شود. لکسی اشاره می‌کند که مادرش (و مادر کیسی) یهودی است. (فصل ۲، قسمت ۱) فزکو. فز یک فروشندهٔ مواد مخدر محلی است که رابطه نزدیکی با «رو» دارد. او توسط مادربزرگش که اکنون معلول است بزرگ
دارد. او توسط مادربزرگش که اکنون معلول است بزرگ شده است. وی با اشتری که او را شریک تجاری خود می‌داند زندگی می‌کند و با اینکه به نظر می‌رسد با هم نسبتی ندارند، مانند یک برادر با او رفتار می‌کند. او رابطه با لکسی را در فصل ۲ آغاز می‌کند. کال جیکوبز. کال پدر سخت‌گیر نیت است. او با مارشا که دوست‌دختر دبیرستانی‌اش بود ازدواج کرده و دارای سه فرزند هستند. مادلین «مدی» پرز. مدی در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱ به دنیا آمد. او دوست‌دختر همیشگی نیت بوده است و بعداً دوست‌دختر سابق نیت محسوب می‌شود. او با کت و کیسی و همچنین بی‌بی
نیت محسوب می‌شود. او با کت و کیسی و همچنین بی‌بی بهترین دوست است. ناتانیل «نیت» جیکوبز. نیت یک ورزشکار دبیرستانی است که مسائل خشم مربوط به ناامنی جنسی خود را پنهان می‌کند. او در طول فصل ۱ با مدی رابطه دارد و در طول فصل ۲ رابطه مخفیانه‌ای با کیسی برقرار می‌کند. کاترین «کت» هرناندز. کت در ۱۵ آگوست ۲۰۰۱ به دنیا آمد. او دختری است که برای مثبت‌نگری به بدن می‌جنگد درحالی که به تمایلات جنسی خود هم پاسخ می‌دهد. او یک دختر نوجوان بزرگ اندام با موهای بلند، پوست عاج و چشمان قهوه‌ای تیره است. در ابتدای فصل نخست، او
و چشمان قهوه‌ای تیره است. در ابتدای فصل نخست، او عینک گربه‌ای می‌پوشد و لباس‌های روزمره‌اش اغلب از پیراهن‌ها، تاپ‌ها و لباس‌های معمولی تشکیل شده‌اند و آرایش مینی‌مالیستی را ترجیح می‌دهد. لزلی بنت. لزلی مادر «رو» و جیا است. لزلی پس از از دست دادن شوهرش به تنهایی از فرزندانش مراقبت می‌کند. جورجیا «جیا» بنت. جیا خواهر کوچکتر «رو» است. تابستان پیش، جیا متوجه شد که «رو» به دلیل مصرف بیش از حد در حال استفراغ و خفگی است که درآخر به او آسیب وارد کرد. ژولز وان. ژولز در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به دنیا آمد. او یک دختر
ژولز در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به دنیا آمد. او یک دختر تراجنسیتی است که پس از نقل‌مکان به شهر، وارد یک رابطه آشفته با «رو» و همچنین دیگران می‌شود. کریستوفر «کریس» مک‌کی. مک‌کی یک بازیکن جوان فوتبال و دوست‌پسر سابق کیسی است که برای هم‌رنگ شدن با دانشگاه با مشکل مواجه می‌شود. کاساندرا «کیسی» هاوارد. کیسی خواهر بزرگتر لکسی و دوست‌دختر سابق مک‌کی است. در ابتدا نیت با گذشته جنسی بدنام کیسی او را آزار می‌دهد. او بهترین دوست مدی است و با کت و بی‌بی دوست صمیمی است. خواهرش لکسی اشاره می‌کند که مادر آنها یهودی است. (فصل ۲،
لکسی اشاره می‌کند که مادر آنها یهودی است. (فصل ۲، قسمت ۱) علی. علی مردی است که در حال بهبودی از اختلال سوءمصرف مواد است و اغلب در جلسات معتادان گمنام «رو» صحبت می‌کند و در نهایت اسپانسر او می‌شود. اشتری. اشتری برادر کوچک فز و فروشنده مواد مخدر است. او یک شخصیت تکرارشونده در طول فصل ۱ است، اما در فصل ۲ تبدیل به شخصیت اصلی می‌شود. او پس از شلیک گلوله به سر توسط یکی از اعضای تیم گروه ویژه در جریان یورش پلیس به خانه‌ای که با فز مشترک است به نظر می رسد که کشته می‌شود. ایتان دیلی. ایتان علاقه‌مند به عشق ورزيدن
می‌شود. ایتان دیلی. ایتان علاقه‌مند به عشق ورزيدن به کت است که بعداً دوست‌پسر او هم می‌شود. الیوت. الیوت دوست نو آشنای «رو» است.
نیل اسمیت براون (Neill Smith Brown) (۱۸ آوریل ۱۸۱۰–۳۰ ژانویه ۱۸۸۶)، سیاستمدار و دیپلمات آمریکایی بود که از سال ۱۸۴۷ الی ۱۸۴۹ به عنوان دوازدهمین فرماندار تنسی و از سال ۱۸۵۰ الی ۱۸۵۳ به عنوان سفیر آمریکا در روسیه ایفای وظیفه نمود. وی همچنین چندین دوره در مجلس نمایندگان تنسی خدمت کرد و در دوره ۱۸۵۵–۱۸۵۷ ریس مجلس بوده است. براون عضو دائمی ویگ، سال‌ها برای نگهداشتن تنسی در اتحادیه تا زمان جنگ داخلی کمپین کرد. اگرچه هنگام شروع جنگ از ائتلاف حمایت کرد. اوایل زندگی. براون پسر دانکن و مارگارت اسمیت در شهرستان گیلز،
براون پسر دانکن و مارگارت اسمیت در شهرستان گیلز، تنسی به‌دنیا آمد. اجداد او اسکاتلندی-ایرلندی، پدربزرگش «آنگس براون» سرباز پیشین انقلاب آمریکا و پدرش یک عضو سرسخت ویگ بود. براون وارد آکادمی مانول لیبور در اسپرینگ هیل تنسی شد و برای تأمین مصارف مشغول تدریس در مدرسه‌ای در شهرستان تنسی گردید. بعد از تحصیل در رشته حقوق تحت هدایت قاضی جیمز تریمبل او در سال ۱۸۳۴ در دادگاه پذیرفته شد و برای مدت کوتاهی در پولاسکی تنسی کار کرد. در سال ۱۸۳۵ براون به تکزاس نقل مکان نمود اما به دلیل نبودن نظم سریع از آنجا دلسرد شد و
اما به دلیل نبودن نظم سریع از آنجا دلسرد شد و بعد از چند ماه به تنسی برگشت. در سال ۱۸۳۶، او با اولین داوطلب‌های سواره تنسی در جنگ دوم سیمونل مبارزه کرد و سرانجام به رتبه استوار یکم رسید. سیاست تنسی. براون یکی از بنیان‌گذاران حزب ویگ بود. او در سال ۱۸۳۶ برای هاگ لاوسن وایت رأی داد و برای هنری هریسون و هنری کلی در انتخابات‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴ به ترتیب کمپین نمود. او در سال ۱۸۳۷ به مجلس نمایندگان تنسی انتخاب شد و در جریان دوره ۱۸۳۷ – ۱۸۳۹ تبدیل به جوانترین عضو مجلس گردید. در سال ۱۸۴۳، براون برای مبارزه در مقابل
گردید. در سال ۱۸۴۳، براون برای مبارزه در مقابل آرون وی براون دموکرات پیشین برای کرسی کنگره ناحیه ۶ برخاست اما متحمل شکست شد. در سال ۱۸۴۷، براون در انتخابات ویگ برای فرمانداری پیروز گردید. حریف او بار دیگر هم آرون براون بود که در سال ۱۸۴۵ به عنوان فرماندار انتخاب شده بود. آرون براون همکار رئیس‌جمهور جیمز ک پالک حامی سرسخت جنگ مکزیک-آمریکا بود، در حالیکه نایل براون مخالف آن بود. در ابتدا جنگ، مطلوب بود اما تنسی‌ها تا سال ۱۸۴۷ از آن خسته شدند و نایل براون با تفاوت اندک توانست در انتخابات پیروز شود. ویگ‌ها
تفاوت اندک توانست در انتخابات پیروز شود. ویگ‌ها همچنین توانستند کنترل مجلس ایالت را به‌دست گیرند. در یگانه دوره فرمانداری براون، او از تکمیل شدن یک مدرسه ایالتی برای نابینایان در ناشویل و یک مدرسه برای ناشنوایان در ناکسویل نظارت کرد که هر دو در اوایل آن دهه در جریان حکومت هم حزبی او فرماندار جیمز سی جونز راه اندازی شدند. براون همچنین قانونی را امضاء کرد که در آن خواستار تأسیس مدارس دولتی واقعی در سراسر ایالت شد، مگر برای اجرا به دولت‌های محلی سپرده شد و نتیجه خیلی اندک به‌دست آمد. پایان جنگ مکزیکو-آمریکا
خیلی اندک به‌دست آمد. پایان جنگ مکزیکو-آمریکا مسئله توسعه برده‌داری در سرزمین‌های تازه به دست آمده را مطرح نمود. براون با «ویلموت پرویزو» که خواستار ممنوعیت برده‌داری در تمام سرزمین‌های گرفته شده در نتیجه جنگ بود، مخالفت کرد. مگر اختلاف در حزب ملی ویگ روی این مسئله به تصویر حزب برای برده نگهداشتن تنسی آسیب رساند. گرچه براون در سال ۱۸۴۹ در یک کمپین رقابتی مبارزه کرد، مگر پیشنهاد او برای انتخاب مجدد توسط «ارتشبد ویلیام تروسدیل» ناکام گردید. براون پس از شکست در رقابت برای فرمانداری حکومت در سال ۱۸۴۹،
شکست در رقابت برای فرمانداری حکومت در سال ۱۸۴۹، رئیس‌جمهور «زکری تایلر»، به اصرار سناتور حزب ویگ ایالت تنسی «جان بل»، در ۲ مه سال ۱۸۵۰ براون را سفیر آمریکا به روسیه گماشت. براون در اواخر ژوئیه سال ۱۸۵۰ وارد سنت پترزبورگ شد و در ۱۳ اوت ۱۸۵۰ به امپراتور نیکولاس معرفی گردید. براون که با آب و هوای ناهنجار روسیه ناآشنا بود، پس از چند ماه از ورودش بیمار گردید و در ژانویه ۱۸۵۱ برای مدت کوتاه از سمت سفیر با بیان «آب و هوای روسیه برای اسکان انسان نامناسب است» کناره‌گیری نمود. اگرچه در مارس ۱۸۵۱ پس از بهبودی استعفای
نمود. اگرچه در مارس ۱۸۵۱ پس از بهبودی استعفای خود را پس گرفت. براون در زمان پرآشوب در روابط روس-آمریکا وارد روسیه شد. امپراتور از انقلاب‌های اخیر ۱۸۴۸ که به‌طور عمده شامل شورش‌های دموکراتیک علیه رژیم‌های سلطنتی بود، نگران و مطلع شد که بسیاری از آمریکایی‌ها طرفدار این شورش‌ها بودند. همین‌طور که آمریکایی‌ها نیز از دخالت روسیه در انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان و برکناری رهبر طرفدار دموکراسی لاخوس کوسوت عصبانی بودند و بعضی از آمریکایی‌ها خواستار مداخله به نمایندگی از انقلابیون شدند. هرچند براون شخصاً از کارهای نیکولاس
شدند. هرچند براون شخصاً از کارهای نیکولاس ناراضی بود، با این‌حال به رهبران آمریکا هشدار داد که کوسوت یک شخص دردسرساز است و به این نتیجه رسید که مداخله آمریکا فاجعه بار خواهد بود. براون دیدگاه نسبتاً بدبینانه‌ای به جامعه روسیه داشت. او اظهارداشت که روس‌ها فاقد روح اختراع هستند و همواره نوآوری‌های سایر کشورها را هم در صنعت و هنر کپی کردند. او نوشت که «روس‌ها هر چیزی که دارند، قرض گرفته شده به‌جز از اقلیم نامرغوب شان». به این منظور اخلاق کاری نیکولاس را ستود که فکر می‌کرد امپراتور بخش‌های مختلف خود را مدیریت
فکر می‌کرد امپراتور بخش‌های مختلف خود را مدیریت زره بینی می‌کند. براون همواره از تأخیرهای اداری ناامید و سانسور پُست و رسانه توسط روس‌ها را وحشتناک خواند. او همچنین از افزایش اسلاووفیلی که به اعتقاد او نمی‌توانست با فرهنگ غرب رقابت کند متعجب شده بود. براون علی‌رغم تردید دربارهٔ جامعه روس‌ها، آمریکا را وادر نمود تا در بازار وسیع روسیه رقابت کند. او امپراتور را متقاعد به ترک افزایش مالیات بر واردات پنبه نمود و رضایت روس‌ها برای پیمان کلیتون-بولویر بین آمریکا و بریتانیا را حاصل نمود. براون در آخرین هفته‌های
و بریتانیا را حاصل نمود. براون در آخرین هفته‌های ریاستش، نسبت به وقوع جنگ کریمه و تأثیر احتمالی این چنین جنگ به عواید تجاری آمریکا اظهار نگرانی نمود. بحران تجزیه. براون پس از برگشت از روسیه نقش خود را به عنوان رهبر ویگ‌های تنسی از سرگرفت. بعد از سقوط حزب ملی ویگ، او خود را در ردیف حزب آمریکایی (Know Nothings) قرارداد و در سال ۱۸۵۵ بار دیگر به مجلس نمایندگان ایالتی انتخاب شد که اینبار نمایندگی شهرستان دیویدسن را به‌عهده گرفت و بعد از مدت کوتاه به‌عنوان رئیس انتخاب شد. در اواسط دهه ۱۸۵۰ براون به نمایندگی از
انتخاب شد. در اواسط دهه ۱۸۵۰ براون به نمایندگی از کاندیدا ریاست جمهوری میلار فیلمور در سراسر ایالت کمپین نمود، ولی تاحد زیادی توسط سیاستمدار دموکرات و فرماندار آینده کنفدراسیون (ایشام هارس) که به نمایندگی از (جیمز بیوکانان) کمپین می‌نمود، تحت شعاع قرار گرفت. در سال ۱۸۶۰ براون در کنوانسیون حزب اتحادیه مشروطه شرکت کرد و در معرفی همکار تنسی خود جان بیل به عنوان نامزد ریاست جمهوری حزب کمک نمود.
برفراز قله بوده‌ام نام آخرین سخنرانی محبوب مارتین لوتر کینگ جونیور است. کینگ برای حمایت از اعتصاب کارگران فاضلاب به ممفیس، در ایالت تنسی سفر کرد. کارگران سیاهپوست در ۱۱ مارس ۱۹۶۸ در اعتراض به نابرابری دستمزد و شرایط کار تحمیل شده توسط شهردار وقت هنری لوئب، برای راهپیمایی بیرون آمده بودند. در آن زمان، در ممفیس به کارگران سیاهپوست بسیار کمتر از سفیدپوستان دستمزد پرداخت می‌شد. بسیاری از کارگران سیاهپوست به دلیل شرایط غیر ایمن در محل کار کشته می‌شدند. علاوه بر این، بر خلاف کارگران سفیدپوست، کارگران سیاه‌پوست
این، بر خلاف کارگران سفیدپوست، کارگران سیاه‌پوست اگر به دلیل شرایط جوی نامساعد سر کار نمی‌رفتند، هیچ حقوقی دریافت نمی‌کردند. در نتیجه، بیشتر سیاهپوستان مجبور بودند حتی در هنگام باران و برف کار کنند. در تاریخ ۳ آوریل، مارتین لوتر کینگ به معد میسون در ممفیس رفت تا به نسبت به نابرابری حقوق سیاهپوستان به سخنرانی بپردازد. پرواز وی به ممفیس به دلیل تهدید بمب‌گذاری به تأخیر افتاد اما او این سخنرانی خود را انجام داد. مارتین لوتر وقتی به پایان سخنرانی نزدیک شد، به احتمال ترور خود اشاره کرد. او روز بعد از این
به احتمال ترور خود اشاره کرد. او روز بعد از این سخنرانی ترور شد.
نیوتون بیتمن (Newton Bateman) (زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲ – درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۸۹۷)، مدیر آکادمیک، آموزشی و ویراستار آمریکایی اهل نیوجرسی بود. بیتمن در فقر بزرگ شد و در جوانی به همراه خانواده‌اش به ایلینوی آمده و سپس به کالج ایلینوی راه یافت. هنگامی که فارغ‌التحصیل شد، دوباره برای امرار معاش تلاش کرد تا آن که یک نیکوکار ناشناس مبلغ زیادی پول برای وی فرستاد. او از آن پول برای تأسیس یک مدرسهٔ خصوصی در سنت لوئیس، میزوری استفاده کرد. او بعدها بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۳ به عنوان سرپرست مدارس شهرستان مورگان، ایلینوی
به عنوان سرپرست مدارس شهرستان مورگان، ایلینوی انتخاب شده و سپس بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۵ به عنوان سرپرست آموزش عمومی ایلینوی خدمت نمود. بیتمن استعفا داد تا رئیس کالج ناکس شود. وی در اواخر زندگی یک دایرةالمعارف دولتی منتشر کرد. بیتمن یکی از هم‌قطاران آبراهام لینکلن بود و منبع گزارشی جنجالی از دیدگاه‌های مذهبی اوست. زندگی‌نامه. نیوتون بیتمن ۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲ در بریجتون، نیوجرسی چشم به جهان گشود. پدرش بافنده‌ای بود که با رشد صنعتی‌سازی مبارزه کرد و هنگامی که نیوتون یازده ساله بود خانواده‌اش را به غرب برد. مادرش در
یازده ساله بود خانواده‌اش را به غرب برد. مادرش در راه نقل خانهٔ جدیدشان واقع در مردوسیا، ایلینوی بر اثر همه‌گیری وبای آسیایی جان باخت. خانواده‌اش همچنان به مبارزه با فقر ادامه داد. نیوتون برای کمک به خانواده، پادوی حقوقدان برجسته در جکسون‌ویل، ایلینوی شد. او عاشق دختر آن حقوقدان شد ولی شرایط اجتماعی مناسبی برای درخواست ازدواج از او را نداشت. با این حال این موضوع الهام‌بخش وی برای ادامهٔ تحصیل شد. بیتمن برای جمع‌آوری پول مورد نیاز تحصیل چوب می‌برید. او پیش از پذیرفته شدن در کالج ایلینوی در سال ۱۸۳۹، در بخش
پذیرفته شدن در کالج ایلینوی در سال ۱۸۳۹، در بخش مقدماتی آن شرکت کرد. هم‌کلاسی‌های او شوخ‌طبعی وی را می‌پسندیدند. بیتمن نخستین کلاس خود را زمانی برگزار کرد که خود در آنجا مشغول به تحصیل بود. این کلاس یک دورهٔ لاتین برای بخش مقدماتی کالج بود. او در ژوئن ۱۸۴۳ فارغ‌التحصیل شده و پس از آن قصد داشت پروتستان شود. وی دورهٔ کوتاهی در مدرسهٔ علوم دینی لین در سینسیناتی، اوهایو تحصیل کرد اما به دلیل نداشتن پشتوانهٔ مالی به ناچار اخراج شد. سپس برای یک نمایندگی کتاب مشغول به کار شد و به فروش نقشه پرداخت ولی دوباره به
به کار شد و به فروش نقشه پرداخت ولی دوباره به فقر دچار شد. یک نیکوکار گمنام مقداری پول برای او فرستاد که بیتمن در سال ۱۸۴۵ از آن برای ساختن یک مدرسهٔ خصوصی در شمال سنت لوئیس، میزوری استفاده کرد. اگرچه همچنان از لحاظ مالی درگیر بود، اما اعتباری به عنوان یک رهبر محلی در عرصهٔ آموزش کسب کرد. دانشگاه میزوری در سال ۱۸۴۷ بیتمن را به عنوان استاد ریاضیات استخدام کرد. هنگامی که یک مدرسهٔ رایگان در بخش غربی جکسون‌ویل، ایلینوی در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد، از بیتمن برای سرپرستی دعوت کردند. او خیلی زود رئیس مدرسهٔ شهرستان
دعوت کردند. او خیلی زود رئیس مدرسهٔ شهرستان مورگان، ایلینوی در جکسون‌ویل شد. در حالی که او به اتحادیهٔ دبیران ایالتی پیوست و از ایجاد دانشگاه صنعتی ایلینوی و دانشگاه ایالتی ایلینوی طرفداری کرد. بیتمن در سال ۱۸۵۵ به عنوان نایب‌رئیس انجمن معلمان ایلینویز منصوب شد و نشریه آن را به نام معلم ایلینوی ویرایش کرد. وی در سال ۱۸۵۸ تنها ویراستار انتشارات و سرپرست آکادمی زنان جکسون‌ویل خوانده می‌شد. حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بیتمن را برای دفتر سرپرست آموزش عمومی ایلینوی منصوب کرد. او انتخاب شده و در ژانویه
ایلینوی منصوب کرد. او انتخاب شده و در ژانویه ۱۸۵۹ در آن دفتر شروع به کار کرد. وی در نخستین دورهٔ انتصاب خود اطمینان حاصل کرد که تمام مدارس جدید برای بازگشایی، گواهی‌نامهٔ ایالتی دریافت کنند. او در سال ۱۸۶۱ برای یک دورهٔ دو سالهٔ دیگر نیز انتخاب شد. بیتمن در انتخابات سال ۱۸۶۱ شکست خورد ولی مجدد در سال ۱۸۶۴ با موفقیت انتخاب شد و آن سمت را برای یک دههٔ دیگر نیز حفظ کرد. وی در آخرین سال گزارش ۸۳ صفحه‌ای شامل پیشنهاد انتخاب کتب برای کتابخانه‌های مدارس منتشر کرد. به بیتمن در طول دوره‌های انتصاب خود به عنوان
کرد. به بیتمن در طول دوره‌های انتصاب خود به عنوان سرپرست ایالت، ریاست کالج‌های مختلفی پیشنهاد می‌شد. او در سال ۱۸۷۵ ریاست کالج ناکس در گیلزبرگ، ایلینوی را پذیرفت. او مدرسه را در هجده سال بعدی رهبری کرد و از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۹۱ عضو هیئت سلامت ایلینوی نیز بود. در سال ۱۸۹۳، او به دلیل از دست دادن سلامتیش استعفا داد و به استادی افتخاری مدرسه منصوب شد. بیتمن تنها یک کلاس را تدریس می‌نمود و بیشتر زمان خود را صرف گردآوری دایرةالمعارف تاریخی ایلینوی می‌کرد. بیتمن در سال ۱۸۵۰ با سارا دیتون ازدواج کرد گرچه همسرش در ۱۶
۱۸۵۰ با سارا دیتون ازدواج کرد گرچه همسرش در ۱۶ مه ۱۸۵۷ چشم از جهان فروبست. آنها یک پسر به نام کلیفورد راش و یک دختر داشتند. او در سال ۱۸۵۹ با آنی ان تایلر ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. آنها همچنین یکی از دختران یتیم خواهر/برادر خود را به سرپرستی پذیرفتند. آنی ان تایلر در سال ۱۸۷۷ و بیتمن در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۷ در گیلزبرگ چشم از جهان فروبستند. بیتمن در قبرستان امید به خاک سپرده شد. نام او بر مدرسه ابتدایی نیوتون بیتمن در شیکاگو نهاده شده‌است. بیتمن و لینکلن. نیوتون بیتمن دوست و متحد سیاسی آبراهام لینکلن بود.
بیتمن دوست و متحد سیاسی آبراهام لینکلن بود. همگامی که می‌خواست از عمارت پارلمان ایالتی ایلینوی در اسپرینگفیلد، ایلینوی به جهت مسائل سایسی بازدید کند، او در اتاق کنار سرپرست ساکن بود. لینکلن به عنوان مزاح بیتمن را «دوست کوچک» یاد می‌کرد، زیرا که او قد بلند و بیتمن کوتاه بود. آنها در سال ۱۸۶۰ طی اقامت هفت‌ماهه نزد لینکلن در طول نامزدی برای ریاست جمهوری با یکدیگر صمیمی شده بودند. تعامل بین آن دو به دلیل شیوهٔ به تصویر کشیدن عقاید مذهبی لینکلن برای زندگی‌نویسان جالب است. هنگامی که جوزایا گیلبرت هلند به دنبال
جالب است. هنگامی که جوزایا گیلبرت هلند به دنبال حقایقی درمورد زندگی لینکلن بود، با بیتمن مصاحبه کرد. بر اساس اظهارات بیتمن، لینکلن از او خواسته بود به دفترش بیاید تا تعداد آرا در اسپرینگفیلد، ایلینوی را پیش‌بینی کنند. این پیش‌بینی نتیجهٔ انتخابات، رأی‌های مورد نظر تمام رأی دهندگان اسپرینگفیلد، ایلینوی را نشان داد و لینکلن مضطرب شده بود.
پُلی‌بنزوکسازین‌ها () که با نام رزین‌های بنزوکسازین نیز شناخته می‌شوند، محصولات پلیمریزاسیون پخت شده‌ای هستند که از مونومرهای بنزوکسازین مشتق می‌شوند. مونومرها. بنزوکسازین‌ها ترکیبات هتروسیکلی دوحلقه‌ای حاوی یک اتم اکسیژن و یک اتم نیتروژن در یک حلقه شش عضوی غیراشباع مضاعف، به ویژه یک حلقه ۱و۳-اکسازین، هستند که به یک حلقه بنزن متصل شده‌است. نام سیستماتیک آیوپاک برای مونومر جایگزین‌نشدهٔ اولیه، ۳و۴-دی هیدرو-۳-فنیل-۲ اچ-۱و۳-بنزوکسازین است. بنزوکسازین‌ها محصولاتی از اتصال بین یک آمین، یک فنول و فرمالدئید هستند
از اتصال بین یک آمین، یک فنول و فرمالدئید هستند که برای تولید رزین‌های گرماسخت یا پلیمرهای گرماسخت استفاده می‌شوند. به‌دلیل در دسترس بودن و ارزان بودن مواد اولیه (آمین‌ها، فنل‌ها و فرمالدئید) و همچنین سهولت تهیه (واکنش تک‌ظرفی)، بنزوکسازین‌های متنوعی در دسترس هستند. پژوهش‌های بسیاری وجود دارند که بر روی دماهای مختلف پخت، و خواص پلیمر، مانند اتصال عرضی، از بنزوکسازین‌های مشتق شده از فنل‌های جایگزین تمرکز می‌کنند. بنزوکسازین‌های تجاری توسط هانتسمن بر پایه بیسفنول‌ها هستند: بیسفنول ای، بیسفنول-اف، تیودیفنل یا
هستند: بیسفنول ای، بیسفنول-اف، تیودیفنل یا دی سیکلوپنتادین دی فنل. سنتز. بنزوکسازین‌ها را می‌توان با فرایند تک‌ظرفی با حرارت دادن یک آمین آروماتیک، یک فنل و فرمالدئید تهیه کرد. از طرف دیگر، می‌توان آن‌ها را به‌صورت متوالی نیز تهیه کرد. پخت. پخت بنزوکسازین‌ها با پلیمریزاسیون حرارتی حلقه‌گشا یا بدون کاتالیزور انجام می‌شود (کاتالیزورها دمای پخت را کاهش می‌دهند). بنزوکسازین‌ها را می‌توان برای تولید مواد سفت و سخت هموپلیمریزه کرد، یا می‌توان آن‌ها را با مونومرهای دیگر کوپلیمر کرد تا خواص را تنظیم کند. پلیمرها.
دیگر کوپلیمر کرد تا خواص را تنظیم کند. پلیمرها. نتیجهٔ گرم کردن مونومرهای بنزوکسازین، یک ماتریس پلیمری گرماسخت با وزن مولکولی بالا است. از کامپوزیت‌های آن در مواردی استفاده می‌شود که عملکرد مکانیکی افزایش‌یافته، مقاومت در برابر شعله و آتش در مقایسه با رزین‌های اپوکسی و فنلی مورد نیاز باشد. پلی بنزوکسازین‌ها دسته‌ای از پلیمرهای بدون هالوژن با کارایی بالا هستند. کاربردهای اصلی رزین‌های پلی بنزوکسازین در پلاستیک تقویت‌شده با الیاف و به عنوان چسب می‌باشد. آنها جایگزین رزین‌های اپوکسی، فنلی و بیسمالیمیدی هستند.
رزین‌های اپوکسی، فنلی و بیسمالیمیدی هستند. به‌دلیل مقاومت برتر در برابر مواد شیمیایی، اشتعال‌پذیری کم و پایداری حرارتی عالی، برای قطعاتی که در معرض دماهای بالا و محیط‌های خورنده قرار دارند، استفاده می‌شود. نمونه‌ها شامل پوشش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی و حرارتی، چسب‌ها، پیش‌آغشته‌ها و کپسول‌کننده‌ها و همچنین ورقه‌های بدون هالوژن برای بردهای مدار چاپی است. پلی بنزوکسازین‌ها همچنین در صنایع خودروسازی و هوافضا برای کاربردهایی که خواص حرارتی و مکانیکی برتر نسبت به رزین‌های معمولی مورد نیاز است، استفاده
نسبت به رزین‌های معمولی مورد نیاز است، استفاده می‌شوند. کوپلیمرها. گزارش شده‌است که امکان کوپلیمریزاسیون بنزوکسازین‌ها با مونومرهای دیگر مانند اپوکسی و یورتان وجود دارد. این کوپلیمریزاسیون می‌تواند منجر به افزایش چگالی شبکه اتصالات عرضی و در نتیجه بهبود خواص شود. در حقیقت، داده‌های تجربی بهبود خواص حرارتی را نشان می‌دهند. دمای انتقال شیشه‌ای و تخریب به‌واسطهٔ کوپلیمریزاسیون نیز نشان‌دهندهٔ بهبودهایی بوده‌اند.
اتوکار برزینا (; – ) نویسنده، شاعر، و آموزگار اهل کشور چکسلواکی بود. برزینا در شهر کوچک پوتشاتکی، در شهرستان پلهرژیموف به دنیا آمد و از چشم‌انداز اسرارآمیز استان ویسوچینا، در بوهم و موراویا الهام گرفت و تمام زندگی خود را در آنجا گذراند. تقریباً همه آثار او در مدت ۱۳ سال خلق شدند، زمانی که او به عنوان معلم در نووا ریشه، شهر کوچکی با صومعه کار می‌کرد. او مرتباً برای مطالعه کتاب‌های مختلف فیلسوفان قرون وسطی، به‌ویژه عرفان‌های آلمانی و فرانسوی، از کتابخانه بزرگ بازدید می‌کرد و به این ترتیب از شوک ناشی از مرگ
بازدید می‌کرد و به این ترتیب از شوک ناشی از مرگ ناگهانی پدر و مادرش رهایی یافت. در حوالی سال ۱۸۹۵ او به پرسش‌هایی دربارهٔ معنی زندگی فکر کرد و اولین کتاب شعر خود را به نام «فاصله‌های مرموز» نوشت که جدایی او از دنیای بیرون و جستجوی آرامش او در هنر را بیان می‌کرد. برزینا در کتاب دوم خود، Svítání na západě (۱۸۹۶)، درد را به عنوان وسیله‌ای برای شناخت بررسی کرد و مرگ را کلید درک رمز و راز زندگی دانست. کتاب سوم او، Větry od pólů (۱۸۹۷)، نشان می‌دهد که او تمرکز خود را از درد شخصی خود به موضوع همبستگی انسانی تغییر
را از درد شخصی خود به موضوع همبستگی انسانی تغییر می‌دهد. احساس تعلق به «همه چیز» در کتاب بعدی او Stavitelé chrámu بیشتر قابل درک است و در آخرین کتاب شعر او، Ruce (1901) به اوج خود رسید. ششمین دفتر شعر برزینا، Země، ناتمام ماند. برزینا همچنین به دلیل دوستی‌هایی که با دیگر شخصیت‌های فرهنگی چک از جمله مجسمه‌ساز نمادگرا فرانتیشک بیلک، منتقد ادبی، جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی، امانوئل چالوپنی، شاعر، نثر نویس و کشیش یاکوب دمل، و فیلسوف و نویسنده مشهور لادیسلاو کلیما، مورد توجه است.
مرکز کارتر یک سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۸۲ توسط رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده جیمی کارتر تأسیس شد. او و همسرش روزالین کارتر درست پس از شکست او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۹۸۰ با دانشگاه اموری شراکت کردند. این مرکز در یک ساختمان مشترک در مجاورت کتابخانه و موزه جیمی کارتر در زمین پارکی، در محل محله تخریب شده کپن هیل، در دو مایلی (۳) کیلومتر) مرکز شهر آتلانتا، جورجیا واقع شده‌است. کتابخانه و موزه در تملک و اداره بایگانی و سوابق ملی ایالات متحده است، در حالی که مرکز توسط هیئت
ملی ایالات متحده است، در حالی که مرکز توسط هیئت امنایی اداره می‌شود که متشکل از رهبران تجاری، مربیان، مقامات دولتی سابق، و نیکوکاران است. در سال ۲۰۰۲، رئیس جمهور کارتر جایزه صلح نوبل را به دلیل فعالیت‌های خود برای «یافتن راه حل‌های مسالمت آمیز برای درگیری‌های بین المللی، پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر، و ارتقای توسعه اقتصادی و اجتماعی» از طریق مرکز کارتر دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، او زندگی‌نامه ای با عنوان "فراتر از کاخ سفید: برقراری صلح، مبارزه با بیماری، ساختن امید" نوشت که ۲۵ سال اول مرکز کارتر را روایت
امید" نوشت که ۲۵ سال اول مرکز کارتر را روایت می‌کند.
نیکلاس بیدل (Nicholas Biddle) (۲۷ فوریه ۱۸۴۴–۸ ژانویه ۱۷۸۶)، از سرمایه‌گذاران آمریکایی بود که به عنوان سومین و آخرین نفر، ریاست بانک دوم این کشور را بر عهده داشت (فعالیت رسمی این بانک طی سال‌های ۱۸۱۶–۱۸۳۶ بود). بیدل در دوران حیاتش به عنوان سردبیر، دیپلمات، نویسنده و سیاستمدار نیز مشغول به کار شد و در هر دو مجلس قانون‌گذاری ایالت پنسیلوانیا خدمت کرد. البته او را بیشتر به این عنوان می‌شناسند که در مناقشه سیاسی موسوم به نبرد بانکی از مخالفان سرسخت و جدی اندرو جکسون بوده‌است. نیکولاس جوان که در خانواده سرشناس
جکسون بوده‌است. نیکولاس جوان که در خانواده سرشناس بیدل از اهالی فیلادلفیا متولد شده بود برای بسیاری از چهره‌های صاحب منصب از جمله جان آرمسترانگ جونیور و جیمز مونرو کار کرد. به علاوه، در مجلس قانون‌گذاری پنسیلوانیا در برابر انتقادات ناشی از باورهای جفرسونی به دفاع از کارایی و مزیت وجود یک بانک ملی پرداخت. از سال ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۶، بیدل ریاست بانک دوم را عهده‌دار بود و درست در همین زمان با هدف جلوگیری از بروز بحران اقتصادی، او کنترل ذخیره پول ملی و نرخ سود را در دست گرفت. به تشویق هنری کِلِی و سهامداران اصلی بانک
گرفت. به تشویق هنری کِلِی و سهامداران اصلی بانک دوم، بیدل در سال ۱۸۳۲ لایحهٔ تمدید مجوز فدرال این بانک را تقدیم کنگره کرد. این موضوع به تصویب کنگره رسید و سپس به دفتر اندرو جکسون ارسال شد. جکسون که با اغلب بانک‌ها خصومت عمیقی داشت، این مصوبه را وتو کرد و بدین‌ترتیب با ورود به یک مناقشهٔ سیاسی عظیم موسوم به نبرد بانکی، به تنش‌ها دامن زد. به محض اینکه جکسون سپرده‌های دولتی را از بانک دوم به سایر بانک‌ها منتقل کرد، بیدل اقدام به افزایش نرخ بهره نمود و متعاقب آن یک رکود اقتصادی نسبی شکل گرفت. مجوزِ فدرال بانک
یک رکود اقتصادی نسبی شکل گرفت. مجوزِ فدرال بانک دوم در سال ۱۸۳۶ از درجه اعتبار ساقط شد ولی این بانک به واسطه مجوز صادره از ایالت پنسیلوانیا به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۴۱ به‌طور کامل منحل شد. اجداد و اوان زندگی. نیکلاس در تاریخ ۸ ژانویه ۱۷۸۹ در ایالت پنسیلوانیا و در یک خانواده سرشناس اهل فیلادلفیا متولد شد. اجداد خانواده بیدل به همراه ویلیام پن که از زمین‌داران معروف کوئیکر بود، به مستعمره پنسیلوانیا مهاجرت کردند و بعدها در سلسله مبارزات استعماری پیش از انقلاب حضور یافتند. نیکلاس جوان
استعماری پیش از انقلاب حضور یافتند. نیکلاس جوان تحصیلات مقدماتی خود را در یک مؤسسه آموزشی در فیلادلفیا سپری کرد؛ پیشرفت او در آنجا چنان سریع بود که توانست خود را به گروه فارغ‌التحصیلان ۱۷۹۹ دانشگاه پنسیلوانیا برساند. بیدل در سیزده سالگی کلیه دروس را با موفقیت پشت سر گذاشته بود ولیکن به دلیل سن و سالی که داشت، اجازه فارغ‌التحصیلی به وی ندادند. به همین دلیل والدینش او را به پرینستون فرستادند (که بعدها «کالج نیوجرسی» نام گرفت). او به عنوان دانشجوی سال دوم به آنجا رفت و در سال ۱۸۰۱ با درجهٔ ممتازی فارغ‌التحصیل