payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با کاترین لامب ازدواج کرد و دو فرزند از وی داشت. حرفه. کمپین‌های اولیه. بوریسیوس با نامزدی حزب اتحادیه آزادی در انتخابات سال ۱۹۷۶، کاندیداتوری خود را برای کرسی مجلس سنای ایالتی ورمونت اعلام کرد اما در میان پنج کاندید در جایگاه چهارم قرار گرفت. وی با نامزدی حزب اتحادیه آزادی برای یک کرسی از جملهٔ شش کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن کاندید شد اما در جایگاه اخیر قرار گرفت. در جریان انتخابات سال ۱۹۸۰ برای کسب نامزدی دموکرات‌ها برای کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن به رقابت پرداخت اما در انتخابات
از شهرستان چیتندن به رقابت پرداخت اما در انتخابات مقدماتی شکست خورد. با این همه، حزب شهروندان بعداً نامزدی خود را برای رقابت به وی واگذار کرد، اما در میان نه کاندید در جایگاه هشتم را به خود اختصاص داد. بوریسیوس به عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی در شهرستان آدیسون خدمت کرد. پس از خروج برنی سندرز از حزب در سال ۱۹۷۷، به‌عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی برگزیده شد و تا زمانی‌که پس از استعفااش در سال ۱۹۷۸، جک کروین جایگزین وی شد، در این سمت خدمت کرد. در سال ۱۹۸۰، ارل گاردنر، جیمز فرانکو و بوریسیوس که همه اعضای پیشین
گاردنر، جیمز فرانکو و بوریسیوس که همه اعضای پیشین حزب اتحادیه آزادی بودند، در تأسیس حزب شهروندان در ورمونت همکاری کردند. بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید نائب فرمانداری شد و در کنوانسیون ایالتی حزب نامزدی وی مورد تأیید قرار گرفت. وی نامزدی حزب شهروندان را بدون مخالفت بدست آورد اما در انتخاباتی که پیتر پلیمپتون اسمیت، نامزد جمهوری‌خواه برندهٔ آن شد، شکست خورد. بوریسیوس برای دریافت بیشترین حمایت ایالتی در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید حزب شهروندان شد، اما این حزب جایگاه والای حزب را که پس از انتخابات سال ۱۹۸۲
جایگاه والای حزب را که پس از انتخابات سال ۱۹۸۲ بدست آورده بود از دست داد، زیرا هیچ‌یکی از کاندیدان ایالتی آن‌ها بیش از ۵٪ آرای مردم را بدست نیاوردند. سیاست‌های محلی. انتخابات. بوریسیوس در سال ۱۹۸۱ نامزدی حزب شهروندان را بدست آورد تا از حوزهٔ انتخابیه دوم برای کرسی شورای شهر در برلینگتون ایالت ورمونت کاندید شود. ماریون فیشر، عضو دموکرات آن زمان شورای شهر، از مناظره با بوریسیوس خودداری کرد. بوریسیوس فیشر را در انتخابات شکست داد و نخستین عضو حزب شهروندان بود که در ایالات متحده در این اداره انتخاب شد. وی پس از
در ایالات متحده در این اداره انتخاب شد. وی پس از هزینهٔ ۶۱۷ دلار در برابر ۶۴۱ دلار سورل، در انتخابات سال ۱۹۸۳ علیه اسنتر سورل، نامزد دموکرات و عضو سابق مجلس سنای ایالتی مجدداً برنده شد. در انتخابات سال ۱۹۸۵ با نامزدی ائتلاف ترقی‌خواه، در برابر جان اچ. بارتلیت جونیور نامزد دموکرات، برنده شد. بوریسیوس با جمع‌آوری ۱٬۶۳۰ دلار و ۲٬۰۸۸ دلار و بدهی باقی‌مانده ۴۵۸ دلار، در برابر ریک شارپ، نامزد دموکرات در انتخابات سال ۱۹۸۷ مجدداً برنده شد. بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۹ در عوض نامزدی در ریاست شهرداری، به دنبال
سال ۱۹۸۹ در عوض نامزدی در ریاست شهرداری، به دنبال انتخاب مجدد در شورای شهر شد و آین سی. گالبرت، نامزد حزب دموکرات و آین گرت دایمودستون، نامزد حزب اتحادیه آزادی را شکست داد. دانا کلارک، در انتخابات سال ۱۹۹۱ جانشین بوریسیوس انتخاب شد. بوریسیوس، جانتان لئوپولد خزانه دار شهر و پیتر کلاول مدیر توسعه اجتماعی و اقتصادی، به احتمال زیاد کاندیدان مورد نظر ائتلاف در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۹ محسوب می‌شدند. جین برگمن، رئیس ائتلاف بیان داشت که به باور وی گزینه‌های موجود در انجمن حزبی، لئوپولد، بوریسیوس و کلاول خواهند
در انجمن حزبی، لئوپولد، بوریسیوس و کلاول خواهند بود. بوریسیوس نام خود را برای بررسی داد اما به‌طور فعالانه برای جلب حمایت ائتلاف کمپین نکرد. بوریسیوس در انجمن حزبی سخنرانی کرد و و از کلاول که برندهٔ نامزدی ائتلاف شد، حمایت کرد. دورهٔ تصدی. برنی سندرز که از حمایت حزب شهروندان برخوردار بود، گوردون پاکت دموکرات شهردار فعلی را با ده رای در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۱ شکست داد. سندرز متعاقب پیروزی در انتخابات سال ۱۹۸۱، به‌علت مخالفت یازده عضو از سیزده عضو هیئت انجمن شهرداری با وی، با چالش‌های در شورای شهر مواجه
شهرداری با وی، با چالش‌های در شورای شهر مواجه شد. شورا با اقدامات پیشنهادی سندرز مخالفت کرد و رای وی را در مورد قانون‌گذاری نادیده گرفت. بوریسیوس و سادی وایت تنها اعضای شورای شهر بودند که با سندرز متحد بودند. پس از انتخابات‌های سال ۱۹۸۲، ازجمله سیزده عضو شورای شهر، پنج عضو آن طرفدار سندرز بودند. اما، اعضای جمهوری‌خواه و دموکرات شورای شهر با هم متحد شدند و پس از شش دوره رای‌گیری با هشت رای در برابر پنج رای رابرت پترسون جمهوری‌خواه را به‌جای سدی وایت حامی سندرز، به‌عنوان رئیس انتخاب کردند و مانع دریافت
سندرز، به‌عنوان رئیس انتخاب کردند و مانع دریافت سمت‌ها توسط اعضای شورای شهر طرفدار سندرز شدند. اعضای طرفدار سندرز در جریان انتخابات شورای شهر در سال ۱۹۸۴، یک کرسی را از حزب دموکرات بدست آوردند و ترکیب شورای شهر به شش عضو حزب ترقی‌خواه، پنج عضو جمهوری‌خواه و دو عضو دموکرات، رسید. بوریسیوس پس از سی و یک دوره رای‌گیری، رئیس شورای شهر انتخاب شد و تا سال ۱۹۸۵ در این سمت خدمت کرد. بوریسیوس یگانه عضو ائتلاف ترقی‌خواه بود که در جریان اداره سندرز، به عنوان رئیس در شورای شهر خدمت کرد.
جرج پریالت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رزیتا"، "خون و شن"، "دلبر و دغل"، "سامسون"، "روری در تالاب گرفتاری‌ها" و "ثروت" اشاره کرد.
جنویو ویلهلمینا گانت (؛ زادهٔ ) هنرپیشه بریتانیایی-هلندی است که با بازی در نقش پانسی پارکینسون در "هری پاتر و زندانی آزکابان" (۲۰۰۴)، به شهرت رسید. زندگینامه. گانت در لندن، انگلستان زاده و بزرگ شد، او دختر بازیگر هلندی فردریک دو گروت و بازیگر بریتانیایی فیونا گانت زاده شد و بزرگ شد. او دو خواهر و برادر به نام‌های الوین و الیور دارد و بازیگری را از ۱۲ سالگی شروع کرد. گانت در مدرسه گودولفین و لاتیمر در لندن تحصیل کرد. او با مدرک زبان انگلیسی از کالج نیونهام، کمبریج فارغ‌التحصیل شد.
حفاظت دریایی که به عنوان حفاظت اقیانوسی نیز شناخته می‌شود، حفاظت و نگهداری اکوسیستم در اقیانوس‌ها و دریاها از طریق مدیریت برنامه‌ریزی شده به منظور جلوگیری از بهره‌برداری بی‌رویه از این منابع دریایی است. حفاظت دریایی با مطالعه گیاهان دریایی و منابع جانوری و عملکردهای اکوسیستم انجام می‌شود و با واکنش به اثرات منفی آشکار دیده‌شده در محیط مانند انقراض گونه‌ها، نابودی زیستگاه و تغییر در کارکرد اکوسیستم هدایت می‌شود و بر محدود کردن انسان تمرکز می‌کند. - باعث آسیب به اکوسیستم‌های دریایی، بازسازی اکوسیستم‌های
آسیب به اکوسیستم‌های دریایی، بازسازی اکوسیستم‌های آسیب‌دیده دریایی و حفظ گونه‌ها و اکوسیستم‌های آسیب‌پذیر زندگی دریایی می‌شود. حفاظت دریایی یک رشته نسبتاً جدید است که به عنوان پاسخی به مسائل زیست‌شناختی مانند انقراض و تغییر زیستگاه‌های دریایی گسترش یافته‌است. حفاظت‌گرایان دریایی به منظور تعیین چگونگی انجام این کار بر ترکیبی از اصول علمی مشتق از زیست‌شناسی دریا، بوم‌شناسی، اقیانوس‌نگاری و علوم شیلات و همچنین عوامل انسانی مانند تقاضا برای منابع دریایی، حقوق دریایی، اقتصاد و سیاست تکیه می‌کنند. به بهترین وجه
اقتصاد و سیاست تکیه می‌کنند. به بهترین وجه از گونه‌های دریایی و اکوسیستم‌ها حفاظت و نگهداری می‌کند. حفاظت دریا را می‌توان به عنوان زیرشاخه‌ای از زیست‌شناسی حفاظت توصیف کرد.
ونوس اوربینو (به ) نام یک نقاشی از دوره‌ی رنسانس است که به‌دست تیسین کشیده شده‌است. این تابلو، که اکنون در گالری اوفیتزی شهر فلورانس نگهداری می‌شود، به‌درخواستِ نجیب‌زاده‌ای ایتالیایی در آغاز جوری ساخته شده بود که قابل‌حمل باشد (ابعاد ). این نقاشی الگوی دیگر هنرمندان برای بازنمایی برهنگی زنانه در آثارشان شد؛ ازجمله شاهکارهایی همچون "زن زیبای حرمسرا" از ژان آگوست‌دومینیک انگر، "ماخای برهنه" از فرانسیسکو گویا، و به‌ویژه "المپیا" از مانه. تابلویی سفارشی. "ونوس اوربینو" را گویدوبالدو دلا رووره، جانشین فرانچسکو
اوربینو" را گویدوبالدو دلا رووره، جانشین فرانچسکو ماریا دلا رووره دوک اوربینو، سفارش داد. دوک ۲ سال پیش‌تر پرتره‌ای از همان مدل به‌نام "زیبا" خریده بود. گویدوبالدو دلا روور در نامه‌ای از "زن برهنه" نوشته‌است؛ این عبارت خود نشان می‌دهد که بحث اسطوره در اینجا صرفاً بهانه است. آرمیدگی ونوس به‌راستی بر زیبایی و جذابیت بدن زنانه صحه می‌گذارد. در سده‌ی ۱۶ میلادی، تصاویر را دارای قدرت جادویی می‌دانستند و توصیه می‌شد زوج‌ها نگاره‌ای از زنان و مردان زیبا و برهنه را از دیوار اتاق‌خوابشان آویزان کنند؛ زیرا باور
را از دیوار اتاق‌خوابشان آویزان کنند؛ زیرا باور داشتند که اگر زن هنگام باروری به آن بدن‌های زیبا بنگرد، فرزندش زیباتر خواهد شد. گمان می‌رود که این تابلو، ایزدبانو ونوس را سرتاپا برهنه به‌تصویر می‌کشد. این نقاشی شاید از "ونوس درسدا" یا "ونوس خفته" از جورجونه الگو گرفته شده باشد. در این نگاره، زن برهنه با تکیه بر بازوی راستش دراز کشید و سرش را بر بالشتکی گذاشته‌است؛ موهایش بر شانه‌اش ریخته و چند گل رز میان انگشتانش دارد. او خویشتن را تماماً در معرض نمایش گذاشته‌است، و تنها فَرج خود را با دست چپش به‌گونه‌ای
و تنها فَرج خود را با دست چپش به‌گونه‌ای غریزی و محجوبانه می‌پوشاند. سگ کوچکی جلوی پای او در خود فرو رفته‌است. چیدمان صحنه همانند کاخ‌های دوره‌ی رونسانس است. در پس‌زمینه، دو خدمتکار دور صندوق لباس سرگرم کاری هستند. رونگاری‌ها. سال ۱۸۲۲، انگر تابلوی تیسین را رونگاشت. این رونگاری در موزه هنر والترز در بالتیمور ایالات متحده نگهداری می‌شود. در آغاز جمهوری سوم فرانسه، ویکتور موتز نیز یک رونگاری از ونوس اوربینو را برای موزه‌ی کوتاه‌مدت رونگاری‌ها نقاشی کرد. این نسخه سپس به موزه ماکون داده شد. تندیس‌ها. لورنتسو
نسخه سپس به موزه ماکون داده شد. تندیس‌ها. لورنتسو بارتولینی مضمون این نقاشی را گرفت و به‌شکل تندیس درآورد. این تندیس برپایه‌ی نقاشی است که انگر به همین منظور برای او کشید. تندیس اصلی در موزه فابر در مونپلیه نگهداری می‌شود؛ تندیس دیگری نیز از روی آن ساخته شده که متعلق‌به صابون‌سازان آ و اف پیرز است و در نگارخانه‌ی هنر لیدی لور نزدیک لیورپول نگهداری می‌شود.
ویلیام تاد آکین (William Todd Akin) (زادهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۴۷ – درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۲۰۲۱)، سیاستمدار جمهوری‌خواه آمریکایی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳، نمایندهٔ دومین حوزهٔ انتخاباتی میزوری بود. او متولد شهر نیویورک و بزرگ‌شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. آکین پس از گرفتن مدرک کارشناسی از مؤسسهٔ پلی‌تکنیک ووستر در ماساچوست، در سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و در صنایع کامپیوتر و فولاد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸، او به عضویت مجلس نمایندگان میزوری درآمد و تا سال ۲۰۰۰ در مجلس ایالتی خدمت کرد. سپس به عضویت مجلس نمایندگان
مجلس ایالتی خدمت کرد. سپس به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده درآمد و تا سال ۲۰۱۳ در آنجا خدمت کرد. فعالیت آکین در کنگره، پس از شکست او در تلاش برای برکناری سناتور دموکرات، کلر مک‌کسکیل در انتخابات ۲۰۱۲ به پایان رسید. آکین که در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان پیروز شده بود، در نظرسنجی‌های پیش از انتخابات، از کلر مک‌کسکیل جلوتر بود تا اینکه اظهار داشت، زنانی که قربانی آنچه که او «تجاوز مشروع» می‌نامید، به ندرت باردار می‌شوند. آکین در نهایت به خاطر این اظهار نظر عذرخواهی کرد، اما درخواست‌های مبنی برای
اظهار نظر عذرخواهی کرد، اما درخواست‌های مبنی برای کناره‌گیری از انتخابات را نپذیرفت. او از کلر مک‌کسکیل با ۳۹٫۲ درصد به ۵۴٫۷ درصد شکست خورد. در کتابی که در ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد، آکین از اظهارات نخستین خود دفاع کرد و بیان داشت که از عذرخواهی خود پشیمان است. اوایل زندگی، تحصیلات و کسب و کار. آکین متولد شهر نیویورک و بزرگ‌شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. والدینش نانسی پری (نام تولد: بیگلو) و پل بیگلو آکین بودند. پدرجد آکین، توماس راسل آکین، در سال ۱۹۱۱، شرکت فولاد لکلدی را در سنت لوئیس تأسیس کرد. در آخر، این شرکت به
را در سنت لوئیس تأسیس کرد. در آخر، این شرکت به پدربزرگش، ویلیام آکین، و سپس به پدرش، پل رسید. پدرش از نسل سوم فارغ‌التحصیلان دانشگاه هاروارد بود که در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان افسر در نیروی دریایی خدمت کرد. آکین از مدرسهٔ جان باروز، مدرسه‌ای غیرانتفاعی در حومهٔ شهر سنت لوئیس، و از مؤسسهٔ پلی‌تکنیک ووستر در ووستر، ایالت ماساچوست، فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۷۰، مدرک کارشناسی علوم با گرایش مهندسی مدیریت گرفت. او پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان افسر مهندس در گارد ملی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و سپس تا سال
گارد ملی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و سپس تا سال ۱۹۸۰ در نیروی ذخیرهٔ ارتش بود. او پس از ترک خدمت تمام‌وقت، در شرکت آی بی ام، به فروش عمدهٔ سیستم‌های کامپیوتری مشغول و سپس به عنوان مدیر در کسب و کار خانوادگی در حوزهٔ فولاد مشغول به کار شد. آکین در سال ۱۹۸۴، از حوزهٔ علمیه، مدرک کارشناسی ارشد الهیات گرفت و در آنجا به مطالعهٔ زبان‌های یونانی، عبری و تفسیر محافظه‌کارانهٔ متون مقدس پرداخت. او به کلیسا ملحق نشد. آکین از فعالان دیرین ضد سقط جنین و در مقطعی، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن مخالفان سقط جنین میزوری بود. او
هیئت مدیرهٔ انجمن مخالفان سقط جنین میزوری بود. او حداقل هشت بار مابین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۸، در حالی که در مقابل کلینیک‌های سقط جنین در ایلینوی و میزوری تظاهرات می‌کرد، به جرم تخطی از قانون دستگیر شد. او اظهار داشت که تظاهرات مسالمت‌آمیز بودند و برای دفاع از عقایدش عذرخواهی نخواهد کرد. او در آن دوران از نام «ویلیام آکین» استفاده می‌کرد. پس از آن دوره، زمانی که برای منصب سیاسی نامزد شد، از نام «تاد آکین» استفاده کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. در سال ۲۰۰۰، با کناره‌گیری جیم تلنت، نمایندهٔ ایالات
سال ۲۰۰۰، با کناره‌گیری جیم تلنت، نمایندهٔ ایالات متحده که برای فرمانداری نامزد شده بود، آکین برای گرفتن کرسی مجلس در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان شرکت کرد. مشارکت اندک رأی دهندگان به خاطر باران شدید به آکین کمک کرد که تنها با ۵۶ رأی در این انتخابات مقدماتی تنگاتنگ پیروز شود. او دو کاندید شناخته‌شده، جین مک‌ناری، مدیر اجرایی سابق شهرستان سنت لوئیس و فرانک فلوترون، سناتور ایالتی را شکست داد. آکین در شبی که در انتخابات مقدماتی پیروز شد، اظهار داشت که «در پایگاه انتخاباتی من زلزله خواهد شد.» آکین در
«در پایگاه انتخاباتی من زلزله خواهد شد.» آکین در انتخابات همگانی، تد هاوس، سناتور ایالتی دموکرات را با ۵۵ درصد آرا شکست داد. او دیگر هرگز با چنین رقابت تنگاتنگی مواجه نشد و برای پنج بار مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، آکین با کسب ۶۷٫۹ درصد آرا مجدداً انتخاب شد. دوران تصدی. آکین در سال ۲۰۰۸ از اتحادیهٔ محافظه‌کاران آمریکا، امتیاز ۹۶٪ و در سال ۲۰۰۷، امتیاز ۱۰۰ درصد را به دست آورد. آکین در بیشتر دوران تصدی خود، در فهرست رسمی مجلس با عنوان «نمایندهٔ سنت لوئیس» ثبت شده بود، هرچند که منطقهٔ او شامل هیچ بخشی از
ثبت شده بود، هرچند که منطقهٔ او شامل هیچ بخشی از شهر سنت لوئیس نبود. مسائل اجتماعی. آکین مخالف صریح سقط جنین در هر شرایطی، از جمله دلایل سلامتی یا در موارد تجاوز جنسی یا زنای با محارم، و مخالف تحقیقات سلول‌های بنیادی جنینی بود. او در سخنرانی سال ۲۰۰۸ در صحن مجلس، متخصصین سقط جنین را «تروریست» نامید و ادعا کرد که عمل «سقط جنین» روی زنانی که واقعاً باردار نبوده‌اند، «امری رایج» برای متخصصین سقط جنین است. آکین از حامیان حق نگهداری و حمل اسلحه بود و رتبه A از انجمن ملی سلاح داشت. او از حامیان سرسخت ممنوعیت
انجمن ملی سلاح داشت. او از حامیان سرسخت ممنوعیت دولتی دربارهٔ پوکر آنلاین بود. وی با لایحهٔ طرح همگانی آموزش همهٔ کودکان مخالفت کرد. او معتقد بود که دولت فدرال نباید دربارهٔ آموزش تصمیم بگیرد، بلکه دولت محلی باید بر آموزش عمومی نظارت داشته باشد. مسائل نظامی. آکین زمانی را صرف کار روی مسائل نظامی و کهنه سربازان کرد. او در کمیتهٔ یگان‌های نیروی مسلح مجلس، به عنوان رئیس کمیتهٔ فرعی نیروهای دریایی و توان نظامی که به مسائل مربوط به نیروهای دریایی و هوایی رسیدگی می‌کند، خدمت کرد. او در کمیتهٔ فرعی نیروی دریایی و
خدمت کرد. او در کمیتهٔ فرعی نیروی دریایی و کمیتهٔ فرعی نظارت و تحقیقات به عنوان جمهوری‌خواه بلندپایه خدمت کرد. او همچنین لوایح مربوط به کهنه سربازان به ویژه لایحهٔ ثبت سوختگی به خاطر سوزاندن پسماند در فضای باز و بدون نظارت را مطرح کرد که برای کهنه سربازان عراق و افغانستان که در معرض این سوختگی قرار گرفته بودند، یک بایگانی ایجاد می‌کند. آکین مخالف لغو خط مشی شهر دوور بود که در آن پوشش رسانه‌ای از تابوت سربازانی که از خارج از کشور به خانه بازمی‌گشتند را با استناد به مسائل مربوط به حریم خصوصی و رعایت احترام
به مسائل مربوط به حریم خصوصی و رعایت احترام ممنوع می‌کرد. زندگی شخصی. آکین در ژوئن ۱۹۷۵ با لولی بو، فارغ‌التحصیل دانشگاه هالینز، ازدواج کرد. آنها صاحب شش فرزند شدند. لولی طرفدار تحصیل در خانه بود و همهٔ فرزندانش در خانه آموزش دیدند. سه پسر آنها به آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس رفته و عضو تفنگداران دریایی ایالات متحده شدند. یکی از پسران آکین در حمله به فلوجهٔ عراق شرکت داشت. آکین و همسرش سال‌ها در خانهٔ دوران کودکی آکین، خانه‌ای که متعلق به پدرش بود، در شهر تون اند کانتری در ایالت میزوری
پدرش بود، در شهر تون اند کانتری در ایالت میزوری زندگی کردند. وضعیت سلامتی و وفات. در آوریل ۲۰۰۱، آکین برای درمان سرطان پروستات که در «مرحلهٔ ابتدایی» بود، تحت عمل جراحی قرار گرفت. او در ۳ اکتبر ۲۰۲۱، در ۷۴ سالگی بر اثر سرطان در خانهٔ خود درگذشت.
جسلین ون ترامپ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "روری در تالاب گرفتاری‌ها" و "خوشی یک روز" اشاره کرد.
توماس بردلی (Tom Bradley) (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷–۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸)، سیاستمدار و مأمور پلیس آمریکایی بود که از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۹۳ به عنوان سی و هشتمین شهردار شهر لس آنجلس خدمت کرد. وی نخستین و تا به حال یگانه شهردار سیاه‌پوست شهر لس آنجلس بود و ۲۰ سال شهرداری وی طولانی‌ترین دورهٔ تصدی شهرداری در تاریخ این شهر است. بردلی با انتخابش به‌عنوان شهردار در ۱۹۷۳، دومین شهردار سیاه‌پوست بود که شهردار یکی از شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا شد. بردلی در سال ۱۹۹۳ پس از کاهش میزان محبوبیتش در نتیجهٔ شورش‌های ۱۹۹۲، بازنشسته شد.
محبوبیتش در نتیجهٔ شورش‌های ۱۹۹۲، بازنشسته شد. بردلی که عضو حزب دموکرات بود، در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای سمت فرمانداری کالیفرنیا نیز کاندید کرد، اما در هردو مرتبه توسط جرج دکمجیان، کاندید حزب جمهوری‌خواه، شکست خورد. پویایی نژادی که به نظر می‌رسید مسبب شکست نادر و غیر منتظرهٔ وی در سال ۱۹۸۲ بود، راه را برای شکل‌گیری اصطلاح «اثر بردلی» هموار کرد. بردلی در سال ۱۹۸۵، به دریافت نشان اسپینگارن از طرف انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) مفتخر گردید. اوایل زندگی و آموزش. بردلی که پدربزرگ اش برده بود، در ۲۹ ماه
و آموزش. بردلی که پدربزرگ اش برده بود، در ۲۹ ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ در خانوادهٔ لی توماس و کرینر بردلی یکی از کشاورزان مستأجر فقیر که در یک کلبهٔ چوبی کوچک در اطراف شهر کالورت ایالت تگزاس زندگی می‌کرد، متولد شد. بردلی چهار خواهر و برادر داشت که عبارت بودند از لاورنس، ویلیا مای، ایلیس (که به فلج مغزی مبتلا بود) و هووارد. خانوادهٔ بردلی برای پنبه چیدن به آریزونا نقل مکان کرد و بعداً در سال ۱۹۲۴ در جریان مهاجرت بزرگ به منطقهٔ تیمپل – الوارادو شهر لس آنجلس رفت، لی در آن‌جا به عنوان باربر راه‌آهن یآچیسون، توپکا و
در آن‌جا به عنوان باربر راه‌آهن یآچیسون، توپکا و سانتافه، و کرینر به عنوان مستخدمه کار می‌کردند. بردلی در دبستان روزمونت، دبیرستان مقدماتی لافایت و دبیرستان پلی‌تکنیک آموزش دید و نخستین دانش‌آموز سیاه‌پوست بود که رئیس اتحادیهٔ پسران آن دبیرستان انتخاب شد و نخستین کسی بود که رسماً در انجمن افتخار ملی افسیسان معرفی شد. بردلی کاپیتان تیم مسابقهٔ دویدن و تکل عمومی شهر تیم فوتبال دبیرستان بود. در سال ۱۹۳۷ از طریق یک بورسیهٔ ورزشی به دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس رفت و به عضویت انجمن برادری کاپا آلفا پسی درآمد.
رفت و به عضویت انجمن برادری کاپا آلفا پسی درآمد. عکاسی برای جیمی دورنتی طنزپرداز، یکی از جمله مشاغلی بود که بردلی در دوران کالج انجام می‌داد. اوایل حرفه. بردلی در سال ۱۹۴۰ تحصیلات خود را رها کرد و در اداره پلیس لس آنجلس وارد شد. وی یکی از ۴۰۰ مأمور پلیس سیاه‌پوست در ادارهٔ پلیس دارای ۴۰۰۰ مأمور پلیس بود. وی از «فروشگاه بزرگ مرکز شهر که با اینکه مأمور پلیس بود به او اعتبار نداد و رستورانی که به سیاه‌پوستان غذا نمی‌داد»، حکایت می‌کرد. بردلی بر یک گزارشگر روزنامه تایمز چنین اظهار داشت: زمانی‌که به اداره پلیس
تایمز چنین اظهار داشت: زمانی‌که به اداره پلیس آمدم در واقع دو مأموریت برای مأمورین سیاه‌پوست در نظر گرفته شده بود. یا باید در بخش خیابان نیوتن کار می‌کردند که اکثریت بخش‌های آن جامعه سیاه‌پوست بود یا به عنوان ترافیک قسمت مرکزی شهر. آن‌ها نمی‌توانستند با یک مأمور سفیدپوست کار کنند و این امر الی سال ۱۹۶۴ ادامه داشت. بردلی و ایتل آرنولد در کلیسای باپتیست نیو هوپ با همدیگر خود آشنا شدند و در ۴ ماه مه سال ۱۹۴۱ ازدواج کردند. آن‌ها سه دختر داشتند که عبارت بودند از لورائنی، فایلیز و بیبی که در روز تولدش فوت کرد.
لورائنی، فایلیز و بیبی که در روز تولدش فوت کرد. بردلی و خانمش «برای خرید نخستین خانه شان در پارک لایمرت که در آن‌زمان کاملاً بخش‌های مربوط به سفیدپوستان ناحیهٔ کرنشاو بود، به یک میانجی سفیدپوست نیاز داشتند». بردلی همزمان با این‌که مأمور پلیس بود، در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه جنوب‌غربی به تحصیل ادامه داد و پس از بازنشستگی از اداره پلیس، به عنوان وکیل به وکالت آغاز کرد. به‌مجرد ترک سمت شهرداری در سال ۱۹۹۳، به عنوان کارمند حقوقی متخصص مسائل تجارت بین‌الملل در شرکت حقوقی بروبیک، فلیگر و هاریسون، به کار شروع کرد.
حقوقی بروبیک، فلیگر و هاریسون، به کار شروع کرد. بردلی زمانی وارد سیاست شد که تصمیم گرفت رئیس انجمن یونایتد شود. این انجمن بخشی از شورای حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا متشکل از یک گروه لیبرال و اصلاح‌طلب بود که در دههٔ ۱۹۵۰ توسط دموکرات‌های جوان با الهام از کمپین‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری آدلای استیونسون، سازماندهی شده بود. اعضای این انجمن کاملاً سفیدپوستان و تعداد زیادی یهودیان بودند و در نتیجه پیدایش ائتلافی بود که در کنار لاتین‌ها چندین مرتبه بردلی را به پیروزی انتخاباتی رسانید. انتخاب بردلی برای فعالیت در
انتخاباتی رسانید. انتخاب بردلی برای فعالیت در یک گروه دموکرات، وی را در مخالفت با نمایندگان فقیر و تماماً سیاه‌پوست مرتبط با سازمان سیاسی جسی اِم آنرو، عضو آینده‌دار مجلس قانون‌گذاری ایالتی، یکی دیگر از نیروهای سیاسی در جامعهٔ آمریکایی آفریقا تبار، قرار داد. مرحلهٔ نخست حرفهٔ سیاسی بردلی به درگیری با رهبران آمریکایی آفریقایی‌تبار چون مروین دایملی، نائب فرماندار اسبق و نماینده پیشینی مجلس نمایندگان ایالات متحد آنرو، سپری شد. شورای شهر لس آنجلس. در ماه ژوئن سال ۱۹۶۱ پس از انتخاب چارلز ناوارو به عنوان بازرس
سال ۱۹۶۱ پس از انتخاب چارلز ناوارو به عنوان بازرس شهر، سمت حوزهٔ انتخابیه دهم خالی شد. بردلی، ستوان یکم پلیس که در خیابان شماره ۳۳۹۷ وللاند زندگی می‌کرد، یکی از ۱۲ نفری بود که برای این سمت درخواست داد. شورای شهر که از صلاحیت تعیینات بست‌ها برخوردار بود، جئو اِی. هولینگزوورث را در عوض وی در این سمت منصوب کرد. پس از این‌که این سمت دوباره برای به انتخابات رفت، بردلی در ماه آوریل سال ۱۹۶۳ مجدداً در برابر هولینگزوورث به رقابت پرداخت. در این سمت دو نامزد وجود داشت، هولینگزوورث و بردلی و به همین‌گونه دو انتخابات
هولینگزوورث و بردلی و به همین‌گونه دو انتخابات ــ انتخابات نخست برای دورهٔ منقضی نشدهٔ بازرس ناوارو بود که در ۳۰ ماه ژوئن به پایان می‌رسید و انتخابات دوم برای یک دورهٔ کامل چهار ساله که در ۱ ژوئیه به پایان می‌رسید. بردلی انتخابات اول را با کسب ۱۷۷۶۰رأی در مقابل ۱۰۵۴۰رأی و انتخابات دوم را با کسب ۱۷۵۵۲ رأی در برابر ۱۰۴۰۰رأی، برنده شد. بردلی در این موقع از نیروهای پلیس بازنشسته شده بود و به‌عنوان نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار که به شواری شهر انتخاب شده بود در ۱۵ ماه آوریل سال ۱۹۶۳ در ۴۵ سالگی به‌عنوان عضو
در ۱۵ ماه آوریل سال ۱۹۶۳ در ۴۵ سالگی به‌عنوان عضو شواری شهر سوگند یاد کرد.
توماس جان کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زادۀ ۱۴ اوت ۱۹۵۲)، دانشگاهی، آموزگار و سیاستمدار آمریکایی است. او استاد حقوق در مدرسه حقوق دیل ئی. فولر و استاد اقتصاد در مدرسه تجارت و اقتصاد جورج آرگیروس در دانشگاه چپمن در اورنج کالیفرنیا است. او رئیس مدرسه حقوق دانشگاه چپمن از ۲۰۱۱–۲۰۱۶ میلادی، هدایتگر امور مالی برای ایالت کالیفرنیا از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، جمهوری‌خواه سابق پنج دوره‌ای عضو کنگره ایالات متحده از حوزه انتخابیه ۱۲م و ۱۵م کالیفرنیا، عضو سابق سنای ایالتی کالیفرنیا، استاد سابق دانشکده حقوق استنفورد، رئیس سابق
استاد سابق دانشکده حقوق استنفورد، رئیس سابق مدرسه کسب‌وکار هاس و استاد سابق مدیریت اجرایی کسب‌وکار در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی است. او در ۲۰۰۰ میلادی از کرسی خانه نمایندگان برای شرکت در سنای ایالات متحده بازنشسته شد، اما به‌طور قاطع از داین فاینستاین که آن زمان بر سر کار بود شکست خورد. او در ۸ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی در سومین تلاش برای سنای ایالات متحده شکست خورده و مجدد برای کرسی باربارا باکسر دموکرات کمپین زد، اما نامزدی جمهوری‌خواهان را از کارلی فیورینا باخت. کمبل عضوی از انجمن حزبی اصلاحگران «issue one»
کمبل عضوی از انجمن حزبی اصلاحگران «issue one» است. تا بدین تاریخ، او آخرین جمهوری‌خواهی است که به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دوازدهم کنگره خدمت نموده‌است. اوان زندگی. کمبل که در شیکاگو متولد شده بود، دانشجوی ممتاز کلاس کالج مقدماتی سنت ایگناتیوس در ۱۹۶۹ بود. او به تحصیلات خود ادامه داد و مدارک B.A. و M.A. را از دانشگاه شیکاگو (۱۹۷۳)، یک J.D. از مدرسه حقوق هاروارد (۱۹۷۶) و سپس Ph.D در اقتصاد از دانشگاه شیکاگو (۱۹۸۰) را دریافت نمود. او به عنوان دبیر قاضی دادگاه عالی، بارون وایت از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ میلادی خدمت
عالی، بارون وایت از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ میلادی خدمت کرده و سال قبل آن نیز دبیر قاضی دادگاه استیناف جورج ئی. مک‌کینون بود. مربی او میلتون فریدمن بود. پدر تام کمبل در خانواده دموکرات بزرگ شد، او در ۱۹۸۰ به حزب جمهوری‌خواه پیوست. کمبل در کانون وکلای ۱۹۷۶ میلادی پذیرفته شد و در شیکاگو وارد فعالیت‌های خصوصی شد. او همکار کاخ سفید در دفاتر رئیس دفتر و شورا (۱۹۸۰–۱۹۸۱) بود. سپس او در اداره ریگان به عنوان هدایتگر کمیته رقابت کمیسیون تجاری فدرال از ۱۹۸۱–۱۹۸۳ فعال بود و جوانترین شخصی که تا آن زمان در آن سمت خدمت کرده بود.
شخصی که تا آن زمان در آن سمت خدمت کرده بود. حرفه کنگره و سنای ایالتی. کمبل برای نامزدی جمهوری‌خواه در حوزه انتخابیه ۱۲م کالیفرنیا شرکت کرد که شامل خانه او در کمبل و کمپ دانشگاه استنفورد می‌شد. حوزه انتخابیه ۱۲م به‌طور سنتی جزو استحکامات میانه‌روی جمهوری‌خواهی بود، اما طی سال‌ها روابط دوستانه‌اش با دموکرات‌ها افزایش یافته بود. کمبل متصدی دوره اول گزینه اولیه جمهوری‌خواهان، ارنی کانیو را شکست داده و به فاصله کمی معارض دموکرات خود، ناظر شهرستان سن مائتو، آنا اشو را شکست داد. او دو دوره قبل از تلاش ناموفق برای
را شکست داد. او دو دوره قبل از تلاش ناموفق برای نامزدی کرسی جمهوری‌خواه سنا که توسط آلن کرانستون خالی شده بود، خدمت کرده بود. او گزینه اولیه جمهوری‌خواهان را از یک جمهوری‌خواه که به میزان قابل توجهی محافظه‌کارتر بود، یعنی بروس هرشنسون باخته بود. خود بروس هرشنسون از عضو زن دموکرات کنگره، باربارا باکسر باخته بود. حرفه سیاسی در هر صورت در معرض خطر بود. حوزه او به عنوان حوزه ۱۴م شماره گذاری مجدد شده بود و به میزان قابل توجهی دموکرات تر از سلفش بود. اشو کرسی را برد و هنوز هم آن را در اختیار دارد؛ هیچ