payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رابرت ئی. آرمسترانگ (Robert E. Armstrong) (۲۴ سپتامبر ۱۹۲۵–۲۱ اوت ۲۰۰۸)، از سیاستمدارن آمریکایی بود که به عنوان شهردار فورت‌وین، عضو پیشین شورای شهرستان آلن و مدیر ورزشی سابق دبیرستان اسنایدر خدمت کرد. تحصیلات. شهردار باب آرمسترانگ از فارغ‌التحصیلان دبیرستان سنترال شهر فورت‌وین بود (که در سال ۱۹۷۱ بسته شد)، وی درسال ۱۹۴۳ در مسابقات قهرمانی برای تیم بستکتبال ایالتی بازی کرد. او وارد دانشگاه ایندیانا شد و در سال ۱۹۴۹ مدرک کارشناسی خود را در رشته آموزش و بهداشت، تربیت‌بدنی و تفریحات از این دانشگاه دریافت کرد.
تربیت‌بدنی و تفریحات از این دانشگاه دریافت کرد. وی همچنین در سال ۱۹۵۴ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت شد. آرمسترانگ در دانشگاه ایندیانا عضو انجمن برادری سیگمانو بود و در هر دو تیم فوتبال و بسکتبال این دانشگاه بازی می‌کرد و آموزش می‌دید. او از اعضای ثابت انجمن فارغ‌التحصیلان و همچنین باشگاه دانشگاه ایندیانا بود و در انجمن آی-منز نیز عضویت داشت. آرمسترانگ دوره کارورزی تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه پردو، مؤسسه پیشگامان وابسته به دانشگاه هاروراد، دانشگاه کالیفرنیا، دانشگاه سنت فرانسیس، دانشگاه‌های
کالیفرنیا، دانشگاه سنت فرانسیس، دانشگاه‌های ایندیانا – پردو و دانشگاه ایالتی ایندیانا سپری کرد. خدمت نظامی. آرمسترانگ از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ در خدمت نیروی هوایی ارتش آمریکا بود. او در حال فراگیری آموزش‌های لازم بود تا بتواند به عنوان خلبان در جنگ جهانی دوم شرکت کند که جنگ خاتمه یافت. بدین‌ترتیب دوران خدمت نظامی او خیلی زود به پایان رسید. البته باب همواره یکی از اعضای فعال قرارگاه ۴۷ لژیون آمریکایی بود. فعالیت‌های سیاسی. در سال ۱۹۷۵ آرمسترانگ در رقابتی نزدیک و با کسب ۲۷۱۴۵ رأی در برابر ۲۶۷۶۱ رأی بر ایوان
و با کسب ۲۷۱۴۵ رأی در برابر ۲۶۷۶۱ رأی بر ایوان لباموف، شهردار دموکرات وقت فورت‌وین، به پیروزی رسید. در نتیجه تلاش‌های او، این شهر به عنوان خواهرخوانده تاکااوکای ژاپن معرفی شد. طی دورانی که آرمسترانگ در شهرداری حضور داشت، تمرکز اصلی بر روی افزایش بودجه شهر بود. براساس گزارشی که در روزنامه نیوز سنتینل منتشر شد: «او در زمینه احیای ظرفیت مناطق مرکزی شهر مطالعات گسترده‌ای انجام داد تا شاید با از حاشیه بیرون راندن این مناطق، امکان بهره‌برداری از آنها فراهم شود.» باب آرمسترانگ در انتخابات ۱۹۷۱ شهرداری‌ها،
شود.» باب آرمسترانگ در انتخابات ۱۹۷۱ شهرداری‌ها، کاندیدای شورای شهر فورت‌وین شد. آرمسترانگ پیش از اینکه شهردار شود مسئولیت‌های دیگری در بخش‌های مختلف فورت‌وین و آلن‌کانتی بر عهده داشت. اوایل ۱۹۹۰، نماینده ناحیه دوم در شورای شهرستان آلن بود. او دوازده سال این سمت را در اختیار داشت و طی سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ ریاست این شورا را عهده‌دار بود. در سال ۲۰۰۲، او و سه نفر دیگر از اعضای شورا (از جمله دوست صمیمی باب، بیل اشنایزر) در عرصه انتخابات، رقابت را به کاندیدهای جوان‌تر واگذار کردند. آرمسترانگ به عنوان یکی از
جوان‌تر واگذار کردند. آرمسترانگ به عنوان یکی از اعضای دوره سیزدهم مجمع گزینشگران ایالت ایندیانا انتخاب شد و در تارخ ۱۵ دسامبر ۱۹۸۰ به رونالد ریگان رأی داد. حضور در حزب جمهوریخواه. آرمسترانگ از سال ۱۹۵۸ به عنوان نماینده به کنوانسیون ایالتی جمهوریخواهان راه یافت. او در دوره دوم ریاست جمهوری رونالد ریگان به عضویت کمیته آموزش ایالت ایندیانا درآمد و در سال ۱۹۸۰ در شبکه تلویزیونی وین‌تی‌وی به عنوان تحلیلگر سیاسی حضور پیدا می‌کرد و در حمایت از رونالد ریگان (رئیس‌جمهور)، رابرت اور (فرماندار)، دن کویل (سناتور) و دن
رابرت اور (فرماندار)، دن کویل (سناتور) و دن کوتس (نماینده کنگره) سخن می‌گفت. اشتباه در نام. ساکنان فورت‌وین پیوسته شهردار سابق، رابرت ای. آرمسترانگ را با یکی دیگر از ساکنان این شهر به نام رابرت اِی. آرمسترانگ اشتباه می‌گیرند. شهرت نام رابرت آرمسترانگ سبب شد تا رابرت اِی. آرمسترانگ بدون هزینه تبلیغات و سابقه کاری مرتبط، در انتخابات هیئت‌مدیره مدارس فورت‌وین پیروز شود و به آن راه یابد. علی‌رغم تلاش دو روزنامه محلی نیوزسنتینل و ژورنال‌گزت برای مطلع ساختن عموم مردم از این تمایز، همچنان این مشکل پابرجاست. در
مردم از این تمایز، همچنان این مشکل پابرجاست. در سال ۲۰۰۸، رابرت اِی. آرمسترانگ بدون اینکه ریالی برای کمپین انتخاباتی خود هزینه کند، به عنوان کاندیدای جمهوری‌خواهان یکی از کرسی‌های آزاد شورای شهرستان آلن را از آن خود کرد. فعالیت‌های آموزشی. آرمسترانگ از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۱ به استثنای مدتی که شهردار بود، مدیریت و مدیریت ورزشی دبیرستان اسنایدر را بر عهده داشت. پیش از آن نیز معلم دبیرستان‌های بوسول در شهر بوسول، واشینگتن‌جونیور و سنترال در فورت‌وین ایالت ایندیانا بود. وی به عنوان مدیر ارشد ورزشی دبیرستان اسنایدر،
وی به عنوان مدیر ارشد ورزشی دبیرستان اسنایدر، یکی از بنیانگذاران انجمن مدیران ورزشی بینامدرسه‌ای ایالت ایندیانا بود و در سال تحصیلی ۱۹۶۹–۱۹۷۰ ریاست این انجمن را بر عهده داشت. او در دبیرستان اسنایدر مسئولیت هدایت و مدیریت کلیه برنامه‌های ورزشی، بودجه، کارکنان و همچنین تجهیزات ورزشی، برنامه‌ریزی و اولویت استفاده، گواهی‌ها و ثبت‌نام ورزشکاران و مسئولان را عهده‌دار بود. به علاوه وی مسئول روابط عمومی اسنایدر و مشاور تحصیلی نیز محسوب می‌شود. در ۱۹۹۲، اهدای بورسیه تحصیلی رابرت ای. آرمسترانگ در دبیرستان آر. نلسون
تحصیلی رابرت ای. آرمسترانگ در دبیرستان آر. نلسون اسنایدر آغاز شد. این بورسیه هر سال به یکی از ورزشکاران موفق برای ادامه تحصیل در کالج اعطا می‌شود. تاکنون ۱۷ مورد بورسیه به دانشجویان تعلق گرفته‌است تا به آنها در پیشبرد تحصیلات‌شان یاری برساند. مشارکت اجتماعی. آرمسترانگ با راه‌اندازی باشگاه شنا و تنیس پوکاهونتاس در سال ۱۹۵۹ پایه‌گذار باشگاه‌های تابستانی شنا در محلات شهر فورت‌وین بود. او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۳، مربیگری و مدیریت تیم‌های شنای باشگاه شنا و تنیس پوکاهونتاس و همچنین باشگاه لیک‌فارست را بر عهده داشت.
و همچنین باشگاه لیک‌فارست را بر عهده داشت. در زمان مربیگریش، تیم پوکاهونتاس به مدت ۷ سال و لیک‌فارست به مدت ۳ سال بدون شکست به کار خود ادامه دادند. آرمسترانگ از اعضای کلیسای تثلیث لوتری انگلیسی در شهر فورت‌وین بود و مدت زیادی در آنجا به عنوان راهنما و خادم کلیسا خدمت کرد. آرمسترانگ که از اعضای هیئت امنای کتابخانه آلن‌کانتی بود، در ساخت شعبه دیگری از این کتابخانه نقش داشت. او در بهار ۲۰۰۸ از این سمت استعفا داد. هیئت امنای کتابخانه آلن‌کانتی در جلسه ۲۴ آوریل ۲۰۰۸، دستورالعمل شماره ۵–۲۰۰۸ را با عنوان
آوریل ۲۰۰۸، دستورالعمل شماره ۵–۲۰۰۸ را با عنوان «دستورالعمل تجلیل از رابرت ای. آرمسترانگ به پاس خدمات ویژه‌اش به کتابخانه و جامعه» به تصویب رساند. آرمسترانگ در بسیاری از سازمان‌ها و نهادهای اجتماعی نیز عضویت داشت یا در آنها شرکت می‌کرد که از آن جمله می‌توان به قرارگاه ۴۷ لژیون آمریکایی‌ها، هیئت صلیب سرخ فورت‌وین (دریافت‌کننده جایزه کمک‌های داوطلبانه به صلیب سرخ)، انجمن تاریخ فورت وین، مجمع شهری فورت‌وین؛ انجمن جانورشناسی فورت‌وین (عضو مؤسس)؛ انجمن اداری فورت‌وین (رئیس سابق این انجمن)؛ باشگاه ضیافت
فورت‌وین (رئیس سابق این انجمن)؛ باشگاه ضیافت جمهوریخواهان آلن‌کانتی و تعدادی از کمیته‌های اتاق بازرگانی اشاره کرد. خانواده. باب آرمسترانگ در ۹ سپتامبر ۱۹۴۸ با همسرش نیلا ازدواج کرد. نیلا در مدارس دولتی فورت‌وین معلم مهدکودک بود و در فعالیت‌های سیاسی باب، فعالانه مشارکت داشت. نیلا آرمسترانگ در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۲ در فورت‌وین ایالت ایندیانا درگذشت. این زوج صاحب سه پسر به نام‌های دانیل، داگلاس و دیوید، پنج نوه و شش نتیجه بودند. دانیل (که نام همسرش لیندا است) استاد شیمی و بیوشیمی در دانشگاه تگزاس واقع در شهر
استاد شیمی و بیوشیمی در دانشگاه تگزاس واقع در شهر آرلینگتون و بورسیه مؤسسه رابرت ای. ولچ است. او دارای سه فرزند نیز هست (لینکلن، راس و کالین). داگلاس (که نام همسرش پگی است) دو دختر دارد (مگان و الیزابت) و دیوید که با سازمان حمل‌ونقل ایندیانا در راستای نظارت بر بودجه‌ای همکاری می‌کند که از سوی دولت فدرال در اختیار آژانس‌های دولتی منطقه قرار گرفته‌است.
پل آلنبی (نام انگلیسی؛ "گشر آلنبی")، که در اردن به‌طور رسمی به عنوان پل ملک حسین () شناخته می‌شود. "جسر الملک حسین") که اعراب فلسطینی آن را پل الکرامه می‌نامند، پلی است که از رود اردن در نزدیکی شهر اریحا می‌گذرد و کرانه باختری را به اردن متصل می‌کند. این پل در حال حاضر تنها نقطه خروج و ورود تعیین شده برای فلسطینیان کرانه باختری است که به خارج از کشور سفر می‌کنند. ۳۸۱ متر (1250 ft) زیر سطح دریا، پایین‌ترین گذرگاه آبی ثابت در جهان است. تاریخ. در سال ۱۸۸۵ دولت عثمانی متصرفات اورشلیم پلی در این مکان ساخت. در
عثمانی متصرفات اورشلیم پلی در این مکان ساخت. در سال ۱۹۱۸ ژنرال بریتانیایی ادموند آلنبی پلی بر روی بقایای سلف عثمانی ساخت. اولین بار توسط زلزله ۱۹۲۷ جریکو، زمانی که از هم پاشید و به داخل رودخانه سقوط کرد، ویران شد. در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۶ در عملیات شب پل‌ها توسط پالماخ مجدداً ویران شد و به این ترتیب یکی از ارتباطات زمینی اصلی بین فلسطین تحت قیمومت بریتانیا و ماوراء اردن قطع شد. تخریب بعدی در طول جنگ شش روزه ۱۹۶۷ رخ داد، پس از آن در سال ۱۹۶۸ با یک پل موقت خرپایی جایگزین شد. در سال ۱۹۹۴، پس از معاهده صلح اسرائیل و
شد. در سال ۱۹۹۴، پس از معاهده صلح اسرائیل و اردن، یک گذرگاه آسفالته مدرن جدید در مجاورت گذرگاه چوبی قدیمی با کمک دولت ژاپن ساخته شد. گذرگاه مرزی پل آلنبی. از زمان پیمان صلح اسرائیل و اردن در سال ۱۹۹۴، "ترمینال پل آلنبی" توسط سازمان فرودگاه‌های اسرائیل اداره می‌شود. به عنوان گذرگاه مرزی بین کرانه‌های غربی و شرقی رود اردن عمل می‌کند. مقامات اردن پل را به عنوان یک نقطه ورودی مرزی بین‌المللی می‌شناسند، اما برخلاف دیگر گذرگاه‌های مرزی این کشور با اسرائیل، به دارندگان گذرنامه خارجی در این گذرگاه روادید ورود صادر
گذرنامه خارجی در این گذرگاه روادید ورود صادر نمی‌کنند، و گذرنامه‌های مسافران خروجی را مهر نمی‌کنند. فلسطینی‌هایی که به خارج از کشور سفر می‌کنند می‌توانند از پل آلنبی برای خروج از کرانه باختری به اردن استفاده کنند و سپس از فرودگاه بین‌المللی ملکه علیا در امان برای پرواز به خارج از کشور استفاده کنند. مجوزهای سفر از سوی مقامات اسرائیلی و اردن، با سختگیری‌های متفاوت بسته به شرایط سیاسی حاکم، مورد نیاز است. شهروندان اسرائیلی به جز زائران مکه که در حال انجام مراسم حج تمتع و حج عمره هستند، مجاز به استفاده از این
حج تمتع و حج عمره هستند، مجاز به استفاده از این گذرگاه نیستند. گردشگرانی که مایل به سفر به اردن هستند، بسته به ملیت خود، ممکن است از قبل ویزای اردن را داشته باشند. گردشگران و ساکنان قدس شرقی ممکن است مستقیماً به یک پایانه اسرائیلی سفر کنند، اگرچه فلسطینیان ساکن کرانه باختری باید روند خروج را از پایانه مرزی ویژه فلسطین در شهر اریحا آغاز کنند. طرف اردنی پل دارای شعبه ای از بانک اردن برای مبادله ارز است. در هنر. گذرگاه آلنبی محل آهنگی است که در سال ۱۹۷۱ توسط نوریت هیرش، "گشر بیلی" (پل بیلی - اشاره به پل
نوریت هیرش، "گشر بیلی" (پل بیلی - اشاره به پل خرپایی موقت) که توسط یوهورام گاون خوانده شده‌است.
راس رابرت بارنت (Ross Robert Barnett) (زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۹۸۷)، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ میلادی فرماندار میسیسیپی بود. وی از اعضای معروف دکسیکرات‌ها بود، دموکرات‌های جنوبی که از جدایی نژادی در ایالات متحده حمایت می‌کردند. اوایل زندگی. پس‌زمینه و تحصیلات. بارنت در استندینگ پاین در شهرستان لیک، میسیسیپی بدنیا آمده و کوچکترین فرزند از ده فرزند جان ویلیام بارنت، کهنه‌سرباز ارتش مؤتلفه و ویرجینیا آن (نام تولد: چادویک) بود. وی در جریان جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده خدمت کرد، پس از آن شغل‌های
در ارتش ایالات متحده خدمت کرد، پس از آن شغل‌های مختلف را انجام داده و همزمان مدرک لیسانس خود را در ۱۹۲۲ میلادی از کالج میسیسیپی در کلینتون کسب کرد. چهار سال بعد وی مدرک لیسانس حقوق (ال‌ال‌بی) خود را از دانشگاه میسیسیپی در آکسفورد کسب کرد، جاییکه وی برای دانشجویان کلاس اول تدریس نیز می‌کرد. بخاطر اینکه بتواند پول پس‌انداز نماید، وی به عنوان مستخدم مدرسه، آرایشگر، تنظیم کننده سازهای موسیقی و فروشنده خانه به خانه محصولات ویرور آلومینیوم کار کرد. حرفه حقوقی. زمانی که وی هنوز دانشجوی دانشگاه میسیسیپی بود،
زمانی که وی هنوز دانشجوی دانشگاه میسیسیپی بود، نخستین پرونده حقوقی خود را پیش برد که در مورد حق تصرف یک گاو بود، پروندهٔ که وی آنرا برنده شده و ۲٫۵۰ دلار فیس دریافت کرد؛ نخستین پرونده واقعی وی به عنوان وکیل مدافع، وکالت از یک زن سیاه‌پوست بود که بخاطر ارزش یک زین زنانه همسر خود را به دادگاه کشانده بود، وی این پرونده را در دادگاه ابتدائی باخت اما در دادگاه شهرستان برنده شده و توانست ۷٫۵۰ دلار برای خود کسب کند. پس از مدتی تلاش و ناکامی در پیدا کردن کار در یک بنگاه حقوقی موجود، وی جایی را در نزدیکی دفتر حقوقی
حقوقی موجود، وی جایی را در نزدیکی دفتر حقوقی چارلز کریسلر اجاره کرد و به زودی بنگاه حقوقی خود را تأسیس نمود؛ بارنت طی دو و نیم دهه آینده به یکی از موفق‌ترین وکلای مدافع ایالت تبدیل شد، وی در پرونده‌های خسارت در مقابل شرکت‌های بزرگ تخصص داشت و بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار سالانه درآمد بدست می‌آورد. بیشتر مشتریان وی سفید پوستان و سیاه پوستان فقیر بودند؛ داستانهای نیز گفته می‌شود که زمانی یک مرد سیاه‌پوست در حادثه ترافیکی مجروح شد و وقتی که از وی پرسیده شد تا با کدام دکتر تماس بگیرند، وی جواب داد با «دکتر راس بارنت».
تماس بگیرند، وی جواب داد با «دکتر راس بارنت». رابرت فیرلی، رئیس مدرسه حقوق دانشگاه میسیسیپی، وی را چنین توصیف نمود: «وی یک وکیل ماهر نبود، اما وی در تحت تأثیر قراردادن هیئت منصفه خیلی ماهر بود، به هر حال من فکر نمی‌کنم هرگز کسی راس را متهم به ندانستن قانون کرده باشد». وی اغلب مهارت‌های خود را وقف آرمانهایش می‌کرد و از ۱۹۴۳ میلادی به بعد برای دو سال به عنوان رئیس انجمن وکلای میسیسیپی خدمت کرد. زندگی شخصی. بارنت در ۱۹۲۹ میلادی با یک معلم مدرسه، مری پرل کراوفورد، ازدواج کرد و حاصل همزیستی طولانی مدت این زوج
ازدواج کرد و حاصل همزیستی طولانی مدت این زوج دو دختر و یک پسر بود. زندگی سیاسی. قدم‌های اولیه. بارنت با پولی که از حق‌الوکاله‌های خود بدست آورده بود سعی کرد تا وارد حوزه سیاست شود، وی دو بار به عنوان نامزد دموکرات در ۱۹۵۱ و ۱۹۵۵ میلادی در انتخابات فرمانداری میسیسیپی شرکت کرد، اما ناموفق بود. در آن روزها، میسیسیپی یک ایالت تک-حزبی و تحت تسلط دموکرات‌ها بود و انتخابات مقدماتی دموکرات تنها مبارزه معنی‌دار شمرده می‌شد. وی در سومین تلاش خود در انتخابات ۱۹۵۹ توانست نامزدی در انتخابات مقدماتی را قطعی نماید و
توانست نامزدی در انتخابات مقدماتی را قطعی نماید و کارزار انتخاباتی وی غالباً بر جدایی نژادی و چاپ بروشورهای تبلیغاتی با متن «رهبری پویا – حفظ جدایی نژادی و بهبود استاندارد زندگی مان» و اظهاراتی چون «سیاه‌پوستان متفاوت هستند، چون خدا آنها را متفاوت خلق کرده‌است تا آنها را مجازات نماید. پیشانی وی بزرگ و سیاه است. بینی وی متفاوت است. لب وی متفاوت است و رنگ وی که به یقین متفاوت است» استوار بود. هیچ جمهوری‌خواه حتی در انتخابات ثبت نام نکرد و بارنت در انتخابات سراسری هیچ رقیبی نداشت. وی در ۱۹ ژانویه ۱۹۶۰ مراسم
هیچ رقیبی نداشت. وی در ۱۹ ژانویه ۱۹۶۰ مراسم تحلیف را انجام داد. هنگام خدمت به عنوان فرماندار، وی از جشن صد سالگی جنگ داخلی آمریکا تجلیل به عمل آورد. بارنت به مکان‌های جنگ داخلی آمریکا سفر کرد تا به «فرزندان افول کرده میسیسیپی» ادای احترام کند. فرمانداری. در جریان خدمت به عنوان فرماندار، بارنت که یکی از طرفداران سرسخت جدایی نژادی بود، بخاطر جنجال‌های پرهیاهوی خود با جنبش‌های حقوق مدنی که در دوره خدمت وی غالب بودند، معروف شد. بارنت زمینه بازداشت اعضای جنبش مسافران آزادی را در ۱۹۶۱ میلادی فراهم نموده و آنها
آزادی را در ۱۹۶۱ میلادی فراهم نموده و آنها را در زندان پارچمن فارم محبوس کرد. هرچند جرم مسافران آزادی ناچیز بود، اما آنها در زندان به‌طور لخت بازرسی بدنی شدند، تخت خواب آنها از آنها گرفته شد و مورد تحقیر و رفتار وحشیانه قرار گرفتند. طبق گزارش‌ها، بارنت به محافظان می‌گفت که «روحیه آنها را بشکنید، نه استخوان‌های آنها را». اگرچه این رویکرد مورد تأیید ایالت قرار گرفت، اما وی این کارها را بیشتر بخاطر پوشاندن انتقاداتی انجام می‌داد که بخاطر دلایل زیادی متوجه وی بود: ناتوانی در به انجام رساندن وعده اشتغال زایی
بود: ناتوانی در به انجام رساندن وعده اشتغال زایی برای کاریابان؛ انتصاب آشنایان به سمت‌های خالی و تلاش برای رهانیدن ادارات دولتی از چنگ مجلس قانون‌گذاری. بارنت همچنین عضو جنبش سفیدپوستان برتری طلب بنام شورای شهروندان، بود. در ۱۹۶۲ میلادی، اداره ایالتی مسئول دانشگاه‌ها و کالج‌ها در سطح ایالات، مؤسسات تحصیلات عالی، بارنت را به عنوان رئیس این اداره انتصاب نمود تا وی بتواند در مقابل تلاش‌های جیمز مریدیت برای از بین بردن جدایی نژادی در جاییکه بارنت آموزش دیده بود، دانشگاه میسیسیپی، مقابله نماید. با به مخاطره
بود، دانشگاه میسیسیپی، مقابله نماید. با به مخاطره افتادن اعتبار مدرسه پزشکی ایالت و سایر دانشگاه‌ها بخاطر دخالت‌های سیاسی، هیئت مدیره مؤسسات تحصیلات عالی مجبور گردید تا پس از اغتشاشات در محیط دانشگاه تصمیم خود را تغییر دهد. بارنت به اتهام تحقیر محکوم به پرداخت ۱۰۰۰۰ دلار جریمه و حبس گردید، اما وی هرگز جریمه را نه پرداخت و یک روز را هم در زندان سپری نکرد. دلیل آن این بود که دادگاه استیناف حوزه پنجم ایالات متحده آمریکا بخاطر «پیروی قابل ملاحظه از دستورهای دادگاه» و «بنا بر تغییر در شرایط و اوضاع» این اتهامات
و «بنا بر تغییر در شرایط و اوضاع» این اتهامات را فسخ (مدنی) و مختومه اعلام کرد (جزایی). تنها دو قانون‌گذار میسیسیپی با تلاش‌های بارنت برای عدم پیروی از مقامات فدرال، جو وروتین و کارل وایزنبرگ، مخالفت کردند. وی در ۱۳ سپتامبر گفت که، «هیچ موردی در تاریخ وجود ندارد که نژاد قفقازی از ادغام اجتماعی جان سالم بدر برده‌است. ما از جام نسل‌کشی نخواهیم نوشید». شبی قبل از شورش ۱۹۶۲ دانشگاه میسیسیپی بخاطر اعتراض به ورود مریدیت به دانشگاه، بارنت سخنرانی شانزده-کلمه‌ای خود تحت عنوان «من میسیسیپی را دوست دارم» را در بازی
تحت عنوان «من میسیسیپی را دوست دارم» را در بازی فوتبال دانشگاه میسیسیپی در جکسون ایراد کرد. شورشیان دانشگاه میسیسیپی با گربه‌های وحشی کنتاکی مسابقه داشتند. ۴۱۰۰۰ هوادار حاضر در استادیوم با تکان دادن هزاران پرچم ایالات مؤتلفه از وی حمایت کردند. در وقت نیمه بازی، یک پرچم غول پیکر ایالات مؤتلفه در میدان بازی به نمایش درآورده شد. جمعیت جمله «ما راس را می‌خواهیم!» را فریاد زدند. بارنت به میدان بازی رفت، میکروفن را با فاصله ۵۰-یارد گرفت و به جمعیت پر جوش و خروش گفت: من میسیسیپی را دوست دارم! من مردم آنرا دوست
گفت: من میسیسیپی را دوست دارم! من مردم آنرا دوست دارم! رسم و رواج مان را دوست دارم. من عاشق میراث مان هستم و به آن ارج می‌گذارم. تا دهه ۱۹۶۰ میلادی، بیشتر شهروندان میسیسیپی جدایی نژادی را به انجیل نسبت می‌دادند. بارنت، معلم باپتیستِ یکشنبه-مدرسه، اعلام نمود که «خدای متعال خود نخستین طرفدار جدایی نژادی بود. او مردان سیاه را در آفریقا گذاشت. … او ما را سفید خلق کرد چون می‌خواست ما سفید باشیم و او می‌خواست تا ما همین‌طور باقی بمانیم». بارنت گفت که میسیسیپی بزرگترین درصد جمعیت سیاه پوستان آمریکایی را داشت، چون
درصد جمعیت سیاه پوستان آمریکایی را داشت، چون «آنها روش زندگی ما را در اینجا دوست دارند، و آن روش جدایی نژادی است».
ویوین آگوستوس مارشال قهرمان شیرجه، هنرمند وودویل و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "در کنار امواج غم‌زده دریا" اشاره نمود.
سیمئون ابن بالدوین (Simeon Eben Baldwin) (زادهٔ ۵ فوریه ۱۸۴۰ – درگذشتهٔ ۳۰ ژانویه ۱۹۲۷)، کارشناس قضایی، استاد حقوق و سیاستمدار اهل ایالات متحده بود که به عنوان ۶۵امین فرماندار کنتیکت خدمت کرد. تحصیلات. بالدوین که پسر کارشناس حقوق، فرماندار کنتیکت و سناتور ایالات متحده راجر شرمن بالدوین و ایملی پاتکین پرکینز بود، در نیوهیون، کنتیکت بدنیا آمد و بیشتر عمر خود را در آنجا گذراند. وی هنگامی که پسربچه بود در مدرسه دستور زبان هاپکینز در نیوهیون، کنتیکت آموزش دید. پس از فراغت از مدرسه، وی در تمامی فعالیت‌های مدرسه
از فراغت از مدرسه، وی در تمامی فعالیت‌های مدرسه خود فعال بود، اما به‌طور خاص وی برای چندین سال به عنوان رئیس هیئت امنای این مدرسه خدمت کرد؛ در رویداد تجلیل از دویست و پنجاه سالگی تأسیس این مدرسه در ۱۹۱۰ میلادی، وی خطابه‌ای در مورد تاریخچه آن ایراد نمود؛ مدت کوتاهی قبل از مرگ وی، زمانی که نیاز شد تا مدرسه به ساختمان جدید منتقل گردد، وی یکی از بزرگترین کمک‌کننده‌های مالی انفرادی به این مدرسه بود و کمک‌های مالی وی این امکان را فراهم نمود تا یک مجموعه ساختمان‌های جدید برای این مدرسه که وی دوست داشت از آن به
جدید برای این مدرسه که وی دوست داشت از آن به عنوان چهارمین مؤسسه آموزشی کهن در ایالات متحده یاد نماید، تأسیس گردید. پس از اتمام مدرسه دستور زبان هاپکینز، وی به کالج ییل رفته و با کلاس ۱۸۶۱ از آنجا فارغ‌التحصیل گردید. اطلاعات زیادی در مورد چهار سال کالج وی در دسترس نیست. وی در طول این مدت یک دفتر خاطرات با خود نگه می‌داشت و در پنجاه و پنجمین گردهمایی کلاس خود خاطراتی را از روی آن دفتر خواند، اما این دفتر حالا در دسترس نیست. خصیصه‌های آموزشی که وی بعدها از خود نشان داد در دوران کالج نیز بد نبوده‌است و
از خود نشان داد در دوران کالج نیز بد نبوده‌است و می‌توان آنرا از این حقایق استنتاج نمود که وی عضو سازمان‌های سرفرازان فی بیتا کاپا (Phi Beta Kappa) و محفل مخفی جمجمه و استخوان (Skull &amp; Bones) بود. این چنین اسناد نشان دهنده این است که هیچ چیز غیرمعمولی در مورد این دانشجوی جوان در دوران دانشگاه وجود نداشت و اینکه شاعر ادوارد راولاند سیل نیز در کلاس وی آموزش می‌دید و دو دوست دیگر وی، تریسی پیک و فرانکلین بودویچ دیکستر، نیز همانند وی بعدها تأثیرات فراوانی بر زندگی دانشگاه داشتند. سال‌های اولیه. بعد از
بر زندگی دانشگاه داشتند. سال‌های اولیه. بعد از فراغت از کالج، وی برای مدت دو سال در دانشگاه ییل، هاروارد و دفتر حقوقی پدر خود به آموزش حقوق پرداخت. وی در ۱۸۶۳ میلادی مجوز فعالیت در حوزه قضایی را کسب کرده و کار در حوزه حقوق را آغاز کرد. هفده سال خدمت وی به عنوان دستیار قاضی و قاضی کال دادگاه عالی ایالتی خود و چهار سال خدمت وی به عنوان فرماندار، علاوه بر سایر فعالیت‌های که در اواخر زندگی انجام داد، ظاهراً به‌طور غیر صریح به هم‌عصران پسین وی این حقیقیت را می‌رساند که وی حداقل به اندازه هر کسی دیگری یک وکیل
که وی حداقل به اندازه هر کسی دیگری یک وکیل موفق بود. با کارکردن به عنوان وکیل، وی هم در داخل و هم خارج از ایالات خود معروف گردیده و به موفقیت مالی که معمولاً رشته حقوق به همراه دارد، دست یافت. وی به جنبه عملی کار یک وکیل بسیار مشتاق بود و هرگز این شوق خود را از دست نداد. وی تقریباً تا آخرین روزهای زندگی خود یک دفتر حقوقی داشت، به‌طور روزانه در صورت مساعد بودن وضعیت سلامتی خود به آن سر می‌زد و همواره به کتابخانه خود می‌افزود. وی حتی در اواخر زندگی خود کتابی را تحت عنوان مرد جوان و حقوق در ۱۹۱۹ میلادی نوشت
را تحت عنوان مرد جوان و حقوق در ۱۹۱۹ میلادی نوشت که نشان می‌داد حقوق هنوز هم در دل وی قرار دارد. در ۱۸۷۸ میلادی، وی یکی از بنیانگذاران کانون وکلای دادگستری آمریکا را تأسیس نموده و از ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۱ میلادی به عنوان رئیس کانون وکلای دادگستری آمریکا خدمت کرد. وی برای دوازده سال (۱۹۰۷ – ۱۹۱۹ میلادی) به عنوان مدیر ارشد دفتر حقوق تطبیقی (و همچنین دبیر ژورنال آن، آنول بولیتین، برای حقوق‌شناسی عمومی) در کانون وکلای دادگستری آمریکا خدمت کرد. وی در ۱۹ اکتبر ۱۸۶۵ با سوزان میرس وینچنستر، دختر ادمون ونچستر و هاریت میرس،
میرس وینچنستر، دختر ادمون ونچستر و هاریت میرس، ازدواج کرد. سیمئون و سوزان باهم سه فرزند داشتند: فلورانس، راجر و هلن. وی در اواسط زندگی خود به‌طور فعال مشغول تدریس حقوق بود. وی در این عرصه نیز از خود قابلیت نشان داد. کسی که نزد وی آموزش دید و همانند وی به عنوان قاضی ارشد دادگاه استیناف کنتیکت خدمت کرد، می‌گوید که دانشجویان قدیمی وی، کار وی به عنوان معلم «را نسبت به سایر کارهای وی، بیشتر مجزا و تاثیرگذارتر بر زندگی انسان می‌دانند. احتمالاً در آن روزهای که وی تدریس می‌کرد، نصفی از سایر معلم‌ها حقوق در شهر ما
تدریس می‌کرد، نصفی از سایر معلم‌ها حقوق در شهر ما هم نمی‌توانست در کلاس وی شرکت کند» (ژورنال کانون وکلای دادگستری آمریکا، فوریه ۱۹۲۷، صفحه ۷۴). اقدام کانون مدارس حقوقی آمریکا مبنی بر انتخاب وی به عنوان رئیس این کانون در ۱۹۰۲ میلادی نیز می‌تواند گویای این تأثیر وی به عنوان استاد باشد. وی در ۱۸۶۹ میلادی به عنوان استاد در مدرسه حقوق ییل گماشته شد، مدرسه‌ای که نزدیک به نابودی بود. مشارکت فعالانه وی در امور این مدرسه برای پنجاه سال ادامه یافت و در سال ۱۹۱۹ میلادی بود که وی به عنوان استاد افتخاری بازنشسته شد.
بود که وی به عنوان استاد افتخاری بازنشسته شد. احیای مجدد این مدرسه حقوق، به‌طور گسترده ناشی از فعالیت وی بود. وی تعداد استادان را افزایش داد، دوره‌های آموزشی جدید اضافه کرد، دوره‌های آموزشی فوق لیسانس را توسعه بخشید و برای یک مدت زیادی مسئولیت مالی برای حضور این مدرسه را پذیرفت (ژورنال مدرسه حقوق ییل، مارس ۱۹۲۷، صفحه ۶۸۰). یکی از ویژگی‌های شخصیتی وی این بود که، زمانی چندی قبل از مرگ وی رویکرد آموزشی مدرسه به سیستم به اصطلاح «سیستم پرونده» تغییر داده شد، قاضی بالدوین همانند سایر هم‌عصران خود، به این رویکرد
بالدوین همانند سایر هم‌عصران خود، به این رویکرد انتقاد کرد، اما وی برای یک لحظه هم در وفاداری خود به این مدرسه تغییر نیاورد و این امر چندین سال بعد در وصیت نامه بسیار سخاوتمندانه وی بخاطر آورده شد. علاوه بر کار به عنوان وکیل دادگستری و استاد، وی به‌طور فعالی در امور عمومی نیوهیون نیز شرکت کرد. وی در کمیسیون پارک‌های عمومی، در شورای عمومی نیوهیون و در هیئت مدیره بیمارستان نیوهیون خدمت کرد. وی که عمیقاً به کارهای مذهبی علاقمند بود، به عنوان رئیس باشگاه کنگره‌گرای نیوهیون و انجمن مسیحی مردان جوان (YMCA) خدمت
نیوهیون و انجمن مسیحی مردان جوان (YMCA) خدمت کرد. وی از ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۶ میلادی ریاست انجمن تاریخی مستعمره نیوهیون را برعهده داشت و مقالات زیادی در رابطه با موضوع تاریخ برای این انجمن نوشت. زندگی سیاسی. اگرچه وی در مسائل محلی بیشتر شرکت داشت، اما شرکت وی در مسائلی که مرتبط با کل ایالت می‌شد، به مراتب متنوع تر بود. هرچند وی هرگز یک سیاستمدار نبود و تا آخرین روز زندگی خود هیچگاه به دنبال افتخارات و سمت‌های دولتی نرفت و آنها را جستجو نکرد، اما وی در همان اوایل با زندگی سیاسی ایالت پیوند داده شد.
ویکتور آلدریج (Victor Aldridge) (زاده ۲۵ اکتبر ۱۸۹۳ – درگذشت ۱۷ آوریل ۱۹۷۳)، معروف به «مدیر مدرسه هوسیر»، پرتاب‌کننده راست دست آمریکایی در لیگ برتر بیسبال بود که برای تیم‌های شیکاگو کابز، پایرتز پیتسبورگ و نیویورک جاینتز بازی می‌کرد. او به عنوان یک پرتاب‌کننده منحنی عالی، شناخته شده بود. او قبل از دوران حرفه‌ایش، مدیر مدرسه بود، از این رو نام مستعار او شکل گرفت. مهم‌ترین اقدامات او به عنوان یک بازیکن در طول سری جهانی ۱۹۲۵ رخ داد، جاییکه آلدریج بازی‌های دوم و پنجم را به پایان رساند و پیروز شد، او فقط اولین
و پنجم را به پایان رساند و پیروز شد، او فقط اولین مسابقه فاجعه‌بار را در هفتمین بازی سری جهانی داشته‌است. پس از بازنشستگی از بیسبال، به عنوان سناتور ایالتی در مجمع عمومی ایندیانا مشغول به کار شد. آلدریج یکی از اعضای تالار مشاهیر بیسبال ایندیانا است که در ۲۰۰۷ معرفی شد. زندگی شخصی. ویک آلدریج در شهرک کوچک کیل، ایندیانا به دنیا آمد و در مدرسهٔ ابتدایی تمپی در کیل، ایندیانا که در فاصلهٔ کوتاهی از خانه‌اش قرار داشت، تحصیل کرد. او در مدرسه ترینیتی اسپرینگز، ایندیانا تحصیل کرد و در آنجا در تیم ترینیتی اسپرینگز،