payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اژدهای مهربان من یا اژدهایان فلوری (انگلیسی: Florrie's Dragons) یک مجموعه انیمیشن کودکانه است که توسط ویش فیلمز و کلوکورک زو تولید و توسط استودیو ۱۰۰ انیمیشن ساخته شده است. این سریال بر اساس کتابی برای کودکان به نام "اژدهای عزیز" ساخته شده است. این مجموعه توسط آن ورومبو، خالق "باغ‌وحش خیابان ۶۴"، که مجموعه مربوط به آن است، ایجاد شد. این سریال عمدتاً در دیزنی جونیور در بریتانیا پخش شد. خلاصه داستان. داستان دربارۀ پرنسس فلوری و پنج اژدهای اوست که به حل یک مشکل به آن‌ها کمک می‌کند و ایده‌های خلاقی دارد.
بلو پروتوکل (به انگلیسی: Blue Protocol) یک بازی کامپیوتری با تم انیمه ای و بسیار معروف است که از سال 2019 در حال ساخت است و توسط شرکت ژاپنی باندای نامکو آنلاین ساخته شده و در طول این مدت زمان طولانی که در حال ساخت بوده شرکت در سکوت بوده و تعداد زیادی پلیر منتظر این بازی بودند و نسخه ژاپنی این بازی در 24 خرداد 1402 شمسی ریلیز می شود. تیم توسعه. تیم توسعه این بازی توسط مدیر توسعه فوکوزاکی، تولید کننده اجرایی باندای نامکو آنلاین شیموکا و مدیر کل مدیریت سوزوکی ایجاد شده است.
ایناروس دوم که با نام ایناروس نیز شناخته می‌شود، (حدوداً ۴۶۰ پیش از میلاد) یک فرمانروای شورشی مصری بود که پسر یک شاهزاده مصری به نام پسامتیک، احتمالاً از نسل قدیمی سائیت و نوه پسامتیک سوم بود. او در سال ۴۶۰ پیش از میلاد با کمک متحدان آتنی خود به فرماندهی دریاسالار چاریتیمید بر ضد ایرانیان قیام کرد و ارتش ایران به فرماندهی ساتراپ هخامنش را شکست داد. ایرانیان به ممفیس عقب‌نشینی کردند، اما آتنیان سرانجام در سال ۴۵۴ پیش از میلاد توسط ارتش ایرانی به رهبری بغابوخش دوم، ساتراپ سوریه و آرتاباز یکم، ساتراپ فریگیه
دوم، ساتراپ سوریه و آرتاباز یکم، ساتراپ فریگیه هلسپونت، پس از دو سال محاصره شکست خوردند. ایناروس دستگیر شد و به شوش برده شد، جایی که گفته می‌شود در سال ۴۵۴ پیش از میلاد به صلیب کشیده شد. منشأ درگیری‌های مصر. او از ماریا (بالا فاروس) و بخشی از دلتای نیل در اطراف سائیس بر لیبیایی‌ها سلطنت داشت. ایناروس با کمک آمیرتائوس، همچنین از سایس، که باتلاق‌های شمالی را تصرف کرد، باجگیران را در حین جمع‌آوری مزدوران بیرون راند. هنگامی که خشایارشا در سال ۴۶۵ پیش از میلاد ترور شد، پسرش اردشیر یکم جانشین او شد، اما به زودی
شد، پسرش اردشیر یکم جانشین او شد، اما به زودی چندین قسمت از شاهنشاهی هخامنشی شورش کردند، که عمده‌ترین آنها باختر و مصر بودند. ایناروس مصری، ساتراپ پارسی مصر هخامنش، عموی اردشیر را شکست داد و کنترل مصر سفلی را به‌دست گرفت. وی با یونانیان که هنوز رسماً با ایران در جنگ بودند تماس گرفت و در سال ۴۶۰ پیش از میلاد، آتن یک نیروی اعزامی متشکل از ۲۰۰ کشتی و ۶۰۰۰ پیاده‌نظام سنگین‌اسلحه (هوپلیت) را برای حمایت از ایناروس اعزام کرد. سپاهیان مصر و آتن نیروهای محلی پارسی مصر را شکست داده و شهر ممفیس، به جز ارگ پارسی که
مصر را شکست داده و شهر ممفیس، به جز ارگ پارسی که چندین سال در محاصره آنها بود را تصرف کردند. محاصره ممفیس (۴۵۹–۴۵۵ پیش از میلاد). آتنی‌ها و مصری‌ها برای شکست دادن نیروهای محلی پارسی در مصر که در قلعه سفید مستقر شده بودند اقدام به محاصره دژ کردند. بدیهی است که محاصره پیشرفت خوبی نداشته و احتمالاً حداقل چهار سال به طول انجامیده است، زیرا توسیدید می‌گوید که کل اعزام آنها ۶ سال طول کشید، و در این زمان ۱۸ ماه آخر با محاصره پروسوپتیس اشغال شد. به گفته توسیدید، ابتدا اردشیر بغابوخش (مگابازوس) را برای امتحان و
ابتدا اردشیر بغابوخش (مگابازوس) را برای امتحان و رشوه دادن به اسپارتی‌ها برای حمله به آتن فرستاد تا نیروهای آتن را از مصر بیرون بکشد. وقتی این امر ناکام ماند، او در عوض ارتش بزرگی را زیر نظر بغابوخش دوم ساتراپ سوریه جمع کرد و آن را به مصر اعزام کرد. دیودور سیسیلی نیز با جزئیات بیشتر، کمابیش همین داستان را نقل می‌کند. پس از ناکامی تلاش برای رشوه، اردشیر بغابوخش و آرتاباز یکم ساتراپ فریگیه هلسپونت را با دستوراتی برای سرکوب شورش، به فرماندهی ۳۰۰هزار سرباز منصوب کرد. آنها ابتدا از پارس به کیلیکیه رفتند و
منصوب کرد. آنها ابتدا از پارس به کیلیکیه رفتند و ناوگان به اندازه ۳۰۰ کشتی از کیلیکیه، فنیقی و قبرسی‌ها را جمع کردند و یک سال به آموزش مردان خود پرداختند. سپس عازم مصر شدند. با این حال، تخمین‌های مدرن، با توجه به این که سلب قدرت از ساتراپی‌های تنش‌زا از بیش از این حد، غیرعملی بود، تعداد نیروهای ایرانی را در رقم نسبتاً کمتری از بیست و پنج هزار نفر قرار می‌دهد. توسیدید از آرتاباز یکم، که توسط هرودوت گزارش شده است که در دومین تهاجم ایرانیان به یونان شرکت کرده است، نامی نمی‌برد. دیودور ممکن است در مورد حضور او
نامی نمی‌برد. دیودور ممکن است در مورد حضور او در این لشکرکشی اشتباه کند.به وضوح ممکن است که نیروهای ایرانی مدت طولانی را در آموزش گذرانده باشند، زیرا چهار سال طول کشید تا آنها به پیروزی در پاپریمیس پاسخ دهند. اگرچه هیچ‌یک از نویسندگان جزئیات زیادی را بیان نکردند، اما روشن است که بغابوخش سرانجام به مصر رسید، وی توانست سریع محاصره ممفیس را از بین ببرد، مصریان را در جنگ شکست دهد و آتنی‌ها را از ممفیس دور کند. محاصره پروسوپی تیس (۴۵۵ پیش از میلاد). آتنی‌ها اکنون دوباره به جزیره پروسوپی تیس در دلتای نیل، جایی
سیسیلی، تخلیه رودخانه مصری‌ها (که توسیدید از آنها نام نمی‌برد) را وادار به تسلیم به پارسیان کرد. پارسی‌ها که نمی‌خواستند در حمله به آتنی‌ها تلفات سنگینی متحمل شوند، در عوض به آنها اجازه دادند آزادانه به سیرنه عزیمت کنند. از آنجا که شکست در لشکرکشی مصر باعث وحشت واقعی آتن از جمله انتقال خزانه اتحادیه دلوس به آتن شد، احتمالاً نسخه توسیدید صحیح است.
ویکتوریا ساموئیلوونا توکاروا (به انگلیسی: Viktoriya Samuilovna Tokareva) (متولد ۲۰ نوامبر ۱۹۳۷، لنینگراد)، رمان‌نویس، سردبیر و فیلمنامه‌نویس روسی می‌باشد. او نویسنده فیلم‌نامه‌های "آقایان ثروت،" "میمینو، یک سگ روی پیانو بود"، و "کلاه" است. زندگی‌نامه. متولد ۱۹۳۷ در لنینگراد، در خانواده مهندس سامویل ناسونوویچ شفتر (۱۹۰۷–۱۹۴۵)، یهودی الاصل، اهل شهر زابوریه، ناحیه لپل، استان ویتبسک. مادر - ناتالیا استپانونا خلوپوا (۱۹۱۳–۱۹۹۵)، اصالتاً روسی-اوکراینی، اهل شهر گورلووکا، منطقه دونتسک - به عنوان گلدوزی در یک آتلیه
منطقه دونتسک - به عنوان گلدوزی در یک آتلیه و کنار آن به عنوان یک تایپیست‌کار می‌کرد. پدرش‌به شبه نظامیان فراخوانده شد، متعاقباً به شدت بیمار شد، بهدلیل سرطان مری در بیمارستان بستری شد و در ژانویه ۱۹۴۵ درگذشت. در طول جنگ، یک مادر و دو دختر: ویکتوریا (۱۹۳۷) و رجینا (۱۹۳۶) به روستای کیکنور، منطقه کیروف، جایی که تمام خانواده پدر اعزام شدند، سکونت گزیدند. عشق به ادبیات او در ۱۳ سالگی، زمانی که مادرش داستان چخوف «ویولن روچیلد» را خواند خودش را نشان داد. با این حال، اشتیاق به ادبیات بلافاصله به میل برای نویسنده
اشتیاق به ادبیات بلافاصله به میل برای نویسنده شدن تبدیل نشد: به عنوان یک دختر، توکاروا تصمیم گرفت در رشته پزشکی تحصیل کند. اما درخواست او رد شد و او مجبور شد آموزش موسیقی دریافت کند و به مدت چهار سال پیانو تمرین کند، ابتدا در یک مدرسه موسیقی و در کالج موسیقی لنینگراد (او در سال ۱۹۵۸ فارغ‌التحصیل شد) و سپس در کنسرواتوار دولتی N.A. Rimsky-Korsakov لنینگراد. ویکتوریا توکاروا پس از ازدواج به مسکو نقل مکان کرد. او در مدرسه موسیقی کودکان به عنوان معلم آواز کار کرد و در همان زمان شروع به نوشتن نثر کرد، سپس به
کرد و در همان زمان شروع به نوشتن نثر کرد، سپس به عنوان ویراستار در استودیو فیلم مسفیلم مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۲، تحت حمایت شاعر سرگئی میخالکوف، توکاروا وارد VGIK در بخش فیلمنامه‌نویسی شد، که در سال ۱۹۶۷ از آن فارغ‌التحصیل شد. در سال دوم تحصیل در مؤسسه، به توصیه ولادیمیر ووینوویچ، اولین داستان کوتاه خود را با نام «روزی بدون دروغ» (انتشار «گارد جوان») منتشر کرد. او در تلویزیون به عنوان یک نویسنده کار می‌کرد. در سال ۱۹۷۱ به اتحادیه نویسندگان اتحاد جماهیر شوروی پیوست. کتاب‌های نوشته شده در دهه ۱۹۹۰ عبارتند
پیوست. کتاب‌های نوشته شده در دهه ۱۹۹۰ عبارتند از پایان مبارک (۱۹۹۵)، شادترین روز (۱۹۹۵)، به جای من (۱۹۹۵)، و اسب‌های بالدار(۱۹۹۶) که در مجلات «دنیای جدید» و «جوانی» منتشر شده‌اند. در سال ۱۹۶۸، او جایزه گوساله طلایی باشگاه ۱۲ صندلی Literaturnaya Gazeta را دریافت کرد و یکی از سه نفر اولی شد که این جایزه به او اهدا می‌شود. خانواده. شوهر - ایگور دیاچنکو. دختر - ناتالیا توکاروا (متولد ۱۹۶۵)، فیلمنامه‌نویس، روانکاو. او با والری تودوروفسکی ازدواج کرد. نوه - پیوتر تودوروفسکی، فیلمنامه‌نویس و کارگردان (متولد ۱۹۸۶).
فیلمنامه‌نویس و کارگردان (متولد ۱۹۸۶). نوه - Ekaterina Todorovskaya (متولد ۱۹۹۵) آثار سینمایی. توکاروا از اواخر دهه ۱۹۶۰ کار خود را با کارگردانان مختلف سینمای شوروی آغاز کرد. بسیاری از فیلمنامه‌های توکاروا اقتباسی ازداستان‌ها یا کتاب‌های او هستند، از جمله "۱۰۰ گرم برای شجاعت" (۱۹۷۶)، "قبل از امتحان" (۱۹۷۷)، و "طلسم" (۱۹۸۳). سه فیلم "جنتلمن‌های ثروتمند" (۱۹۷۱، فیلمنامه با الکساندر سری و گیورگی دانلیا)، "میمینو" (۱۹۷۷، فیلمنامه با رواز گابریادزه و گیورگی دانلیا) و "یک سگ روی پیانو بود" (۱۹۷۸) بسیار موفق
دانلیا) و "یک سگ روی پیانو بود" (۱۹۷۸) بسیار موفق بودند. "میمینو" در سال ۱۹۷۸ جایزه دولتی و در سال ۱۹۷۷ مدال طلای جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو را دریافت کرد. جوایز. نشان افتخار (۱۱ دسامبر ۱۹۸۷) - برای خدمات در ادبیات شوروی
مبارزات دموکراتیک ژوئن () که به نام‌های جنبش دموکراسی ژوئن و خیزش دموکراتیک ژوئن نیز شناخته می‌شود، یک جنبش سراسری طرفدار دموکراسی در کره جنوبی بود که از ۱۰ تا ۲۹ ژوئن ١٩٨٤ اعتراضات گسترده‌ای را برانگیخت. تظاهرات دولت حاکم را مجبور به برگزاری انتخابات و ایجاد اصلاحات دموکراتیک دیگر کرد که منجر به تأسیس جمهوری ششم، دولت کنونی کره جنوبی شد. در ۱۰ ژوئن، رئیس‌جمهور وقت چون دو هوان، روه تای-وو را به عنوان رئیس‌جمهور بعدی اعلام کرد. تعیین علنی جانشین به عنوان آخرین توهین به بازنگری در قانون اساسی کره جنوبی برای
توهین به بازنگری در قانون اساسی کره جنوبی برای اجازه انتخابات مستقیم رئیس‌جمهور تلقی می‌شد. اگرچه فشار بر رژیم، در قالب تظاهرات دانشجویان و سایر گروه‌ها، مدتی بود که افزایش یافته بود، اما این اعلامیه اعتراضات گسترده و مؤثری را در پی داشت. عدم تمایل به توسل به خشونت جهت سرکوب مردم قبل از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ سئول (که توجه جهانی را به خود جلب کرد), و اعتقاد به اینکه روه تای-و می‌تواند با توجه به اختلافات درون اپوزیسیون به هر حال در انتخابات رقابتی پیروز شود. , چون و و هوان روه تای-وو به خواسته‌های
شود. , چون و و هوان روه تای-وو به خواسته‌های اصلی انتخابات ریاست جمهوری مستقیم و احیای آزادی‌های مدنی موافقت کردند. اگرچه روه در دسامبر با یک رأی اکثریت به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، تحکیم دموکراتیک کره جنوبی به‌طور کامل در جریان بود. زمینه. انتخابات غیر مستقیم ریاست جمهوری. از زمان اجرای قانون اساسی یوشین در سال ۱۹۷۲ توسط پارک چونگ هی، رئیس‌جمهور وقت، رؤسای جمهور کره جنوبی به‌طور غیرمستقیم توسط کنفرانس ملی اتحاد انتخاب می‌شدند. این سیستم حتی پس از ترور پارک و سپس چوی کیو-ها که خودش پس از کودتای دوازدهم
و سپس چوی کیو-ها که خودش پس از کودتای دوازدهم دسامبر جانشین چونگ شد، پابرجا ماند. از آنجایی که انتخابات توسط خود حکومت انتخاب شده بود، هیچ نوع کنترل دموکراتیکی بر قدرت ریاست جمهوری را نشان نمی‌داد. چونگ به دنبال ارتقای جایگاه داخلی و بین‌المللی خود با ارائه پوششی از نمایندگی دموکراتیک، انتخابات پارلمانی را در سال ۱۹۸۵ برگزار کرد. با وجود اینکه حزب حاکم تنها دو مقام را از دست داد، نتیجه یک پیروزی اخلاقی بزرگ برای مخالفان به رهبری کیم دای جونگ و کیم یانگ‌سام بود. خواسته اصلی اپوزیسیون انتخابات مستقیم ریاست
بود. خواسته اصلی اپوزیسیون انتخابات مستقیم ریاست جمهوری بود، و چونگ تلاش کرد تا با راه اندازی کمپین تأخیر، مشورت و تعویق این امر را خنثی کند. یک کمیته پارلمانی چندین ماه در مورد پیشنهادات مختلف بحث کرد اما در ۱۳ آوریل ١٩٨٤، چونگ این کمیته را تا بعد از المپیک تعلیق کرد. این اقدام ناآرامی‌ها را تشدید کرد، اما تظاهرات‌های ناشی از آن حکومت را تحت تأثیر قرار نداد و چونگ تصمیم گرفت به برنامه خود برای انتصاب روه به عنوان جانشین خود ادامه دهد. در طول این دوره، جنبش کارگری، دانشجویان دانشگاه و به ویژه کلیساها در یک
کارگری، دانشجویان دانشگاه و به ویژه کلیساها در یک اتحاد متقابل برای اعمال فشار فزاینده بر حکومت پیوستند. این امر، بخشی از جامعه مدنی را بسیج کرد، علاوه بر اپوزیسیون سیاسی، هسته مقاومت را تشکیل داد که در وقایع سرنوشت‌ساز ژوئن عمومیت یافت. شکنجه و مرگ باک جونگ چئول. در دهه ۱۹۸۰، بسیاری از فعالان دانشجویی پس از وقایع قتل عام گوانگجو در سال ۱۹۸۰، علیه دیکتاتوری چون دو هوان در حال مبارزه بودند. باک جونگ چول، رئیس شورای دانشجویی در بخش زبان‌شناسی دانشگاه ملی سئول بود. در جریان تحقیقات امنیتی، باک که بازداشت شده
بود. در جریان تحقیقات امنیتی، باک که بازداشت شده بود از اعتراف به محل اختفای یکی از فعالان همکار خود خودداری کرد. در طول بازجویی، مقامات از تکنیک‌های القای حس غرق‌شدن برای شکنجه او استفاده کردند، که در نهایت منجر به مرگ او در ۱۴ ژانویه ١٩٨٤ شد. اطلاعات مربوط به وقایع مرگ باک جونگ چئول در ابتدا سرکوب شد. با این حال، در ۱۸ مه، انجمن کشیشان کاتولیک برای عدالت (CPAJ) حقیقت را برای مردم فاش کرد و احساسات عمومی بیشتر برانگیخته شد. این انجمن به افتخار او تظاهراتی را در ۱۰ ژوئن برنامه‌ریزی کرد. مرگ لی هان یول. با
را در ۱۰ ژوئن برنامه‌ریزی کرد. مرگ لی هان یول. با تشدید تظاهرات، دانشجویان در دانشگاه یانسه سوگند یاد کردند که در میدان حاضر شوند و در روز ۹ ژوئن در دانشگاه تظاهرات کردند. در جریان اعتراض، لی هان یول، دانشجوی دانشگاه یانسه، با نفوذ یک نارنجک گاز اشک آور به جمجمه اش به شدت مجروح شد. تصویر جراحت او به سرعت به نماد اعتراضات بعدی در هفته‌های بعد تبدیل شد. وی سرانجام در ۱۴ ژوئیه پس از موافقت حکومت با خواسته‌های مردم بر اثر شدت جراحات جان باخت. بیش از ۱٫۶ میلیون شهروند در مراسم تشییع جنازه ملی او شرکت کردند.
شهروند در مراسم تشییع جنازه ملی او شرکت کردند. تظاهرات اصلی. قانون اساسی ۱۹۸۰ رئیس‌جمهور را به یک دوره هفت ساله محدود کرده بود ولی چون دو هوان هیچ تلاشی برای اصلاح این سند نکرد تا به او اجازه دهد دوباره در سال ۱۹۸۷ نامزد شود. با این حال، در حالی که حکومت او تا حدودی ملایم تر از پارک بود، او در برابر درخواست‌ها برای باز کردن بیشتر رژیم مقاومت کرد. در ۱۰ ژوئن، روه تای-وو به عنوان نامزد ریاست جمهوری در همایش حزب عدالت دموکراتیک در جامسیل آرنا نامزد شد. تظاهرات بزرگی در سرتاسر کشور برگزار شد و حدود ۲۴۰۰۰۰ نفر
بزرگی در سرتاسر کشور برگزار شد و حدود ۲۴۰۰۰۰ نفر در ۲۲ شهر از جمله سئول شرکت کردند. بسیاری از افراد از هر طبقه اجتماعی به شرکت کنندگان پیوستند و از تظاهرات حمایت کردند. در ۱۸ ژوئن، تظاهرات ملی برای طرد نارنجک‌های گاز اشک آور، ۱٫۵ میلیون نفر را در حداقل ۱۶ شهر به خیابان‌ها آورد. سرانجام، کارگران یقه سفید که پیش از این در حاشیه مانده بودند، با پرتاب رول دستمال توالت، کف زدن و حمایت خود را اعلام کردند. در ۱۹ ژوئن، چون دستور بسیج ارتش را صادر کرد، اما از ترس تکرار کشتار خشونت‌آمیز گوانگجو، ظرف چند ساعت آنها را
کشتار خشونت‌آمیز گوانگجو، ظرف چند ساعت آنها را لغو کرد. در ۲۶ ژوئن، راهپیمایی بزرگ ملی صلح توسط گوک بون (ستاد جنبش ملی برای دستیابی به قانون اساسی دموکراتیک - بیش از ۱ میلیون نفر) برگزار شد. که مردم در ۳۴ شهر شرکت کردند و ۳۴۶۷ نفر بازداشت شدند. سرانجام، رو تائه وو اعلامیه ۲۹ ژوئن را صادر کرد و با وعده اصلاح قانون اساسی و آزادی کیم دای جونگ، در برابر خواسته‌های معترضان تسلیم شد. پیامدها. اقدام بزرگ کارگری ١٩٨٤. پس از خیزش دموکراتیک ژوئن، اتحادیه کارگری گروه هیوندای موتور در اولسان در ۵ ژوئیه تأسیس شد.
گروه هیوندای موتور در اولسان در ۵ ژوئیه تأسیس شد. بسیاری از کارگران در سراسر کشور شروع به تأسیس اتحادیه‌های کارگری کردند و اقداماتی را برای خواستار شرایط بهتر مانند اعتصابات و اعتصابات انجام دادند. در عرض یک سال، ۴۰۰۰ اتحادیه جدید به نمایندگی از حدود ۷۰۰۰۰۰ کارگر تأسیس شد و اعضای اتحادیه از ۱٫۰۶ میلیون در سال ۱۹۸۶ به ۱٫۹۸ میلیون در سال ۱۹۹۰ افزایش یافت. یک کارگر به نام لی سوک کیو، پس از اصابت گاز اشک آور در ۲۲ اوت کشته شد و کارگران هیوندای در ۲ سپتامبر تالار شهر اولسان را اشغال کردند. در ۲۹ سپتامبر، دولت
شهر اولسان را اشغال کردند. در ۲۹ سپتامبر، دولت اعلام کرد که اقداماتی را برای تبدیل کردن کارگران به طبقه متوسط انجام خواهد داد. نهمین متمم قانون اساسی. پس از اعلامیه ۲۹ ژوئیه، سرانجام اصلاح قانون اساسی به‌طور جدی آغاز شد. در ۱۲ اکتبر لایحه قانون اساسی تصویب شد و در ۲۸ اکتبر تصویب شد. در ۲۵ فوریه ۱۹۸۸، زمانی که رو تائه وو به عنوان رئیس‌جمهور جدید به سرکار آمد، قانون اساسی جدید رسماً اجرایی شد. قانون اساسی دهم حقوق شهروندی را تقویت کرد. حقوق طبیعی و قانونی به صراحت مشخص شد، انتخابات ریاست جمهوری مستقیم اجرا
صراحت مشخص شد، انتخابات ریاست جمهوری مستقیم اجرا شد و قدرت رئیس‌جمهور به نفع مجلس ملی کره جنوبی کاهش یافت. اولین انتخابات دموکراتیک در کره جنوبی. روه نامزدی خود را در ۱۰ ژوئن به عنوان نامزد ریاست حزب عدالت دموکراتیک حفظ کرد و جانشین منتخب چون باقی ماند. روه از حمایت قانونی کافی در میان رای‌دهندگان کره ای برای رقابت در انتخابات دسامبر ١٩٨٤ برخوردار بود. دو هفته قبل از انتخابات ریاست جمهوری، پرواز ۸۵۸ کورین ایر که به سمت بانکوک پرواز می‌کرد منفجر شد. افشای توطئه کره شمالی علیه هواپیما و ورود کیم هیون هویی،
کره شمالی علیه هواپیما و ورود کیم هیون هویی، یکی از عوامل این حمله به سئول، یک روز قبل از انتخابات، فضای سودآوری را برای رو تائه وو ایجاد کرد. انتخابات سرانجام در ۱۶ دسامبر برگزار شد. در نهایت رو تائه وو برنده شد و ۳۶٫۶ درصد از آرا را با مشارکت ۸۹٫۲ درصدی دریافت کرد. آرای مخالفان به دو بخش تقسیم شد و کیم یانگ سام ۲۸ درصد و کیم دائه جونگ ۲۷ درصد آرا را به دست آوردند. این انتخابات سرآغاز جمهوری ششم کره جنوبی بود. در فرهنگ عامه. فیلم "" به کارگردانی جانگ جون هوان خیزش دموکراتیک ژوئن را به تصویر می‌کشد که
هوان خیزش دموکراتیک ژوئن را به تصویر می‌کشد که چگونه مرگ پارک جونگ چول جرقه اعتراض‌های دموکراسی‌خواهانه را در سراسر کشور برانگیخت که مسیر تاریخ کره را در ژوئن ١٩٨٤ تغییر داد.
هر تیم در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۱ باید یک تیم ۲۳ نفره (که سه نفر از آنها باید دروازه‌بان باشند) را معرفی می‌کرد. تعویض بازیکن مصدوم تا ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیم مجاز بود. الاهلی. سرمربی: پیتسو موسیمانه الهلال. سرمربی: لئوناردو ژاردیم الجزیره. سرمربی: مارسل کایزر پیرائه. سرمربی: نایا بنت چلسی. سرمربی: توماس توخل مونتری. سرمربی: خاویر آگیره پالمیراس. سرمربی: آبل فریرا
نوک‌تخت‌های دلیر یا مگس‌گیرهای دلیر یک سرده از پرندگان نوگرمسیری از خانواده مگس‌گیرهای ژیان‌مرغان است. این یکی از دو سرده دارای پرندگان نوک‌تخت (flatbills) و دیگری "Rhynchocyclus" است. این سرده توسط پرنده‌شناس اتریشی کارل ادوارد هلمایر در سال ۱۹۲۷ با نوک‌تخت زردزیتونی ("Tolmomyias sulphurescens") به عنوان گونه نماد برپا شد. نام سردهٔ "Tolmomyias" ترکیبی از واژهٔ یونان باستان ' به معنی «دلیری» و «جسارت» و واژهٔ نولاتین ' به معنی «مگس‌گیر» است. این سرده هفت گونه دارد.
نوک‌تخت زرد زیتونی یا مگس‌گیر زرد زیتونی گونه‌ای از پرندگان خانواده ژیان‌مرغان است که در جنگل‌های گرمسیری و نیمه‌گرمسیری و جنگل‌های آمریکای مرکزی و جنوبی یافت می‌شود، اما در محدوده آن تغییرهای چشمگیری در پرها، رنگ عنبیه و صدا وجود دارد که سبب گمانه‌زنی‌هایی مبنی بر وجود بیش از یک گونه می‌شود. پرهای آن به‌طور کلی زرد مایل به سبز، چشم تا نوک سفید، تاج اغلب مایل به خاکستری و برخی از زیرگونه‌ها دارای لکه تیره روی گوش هستند. نوک تخت در بالا سیاه و در پایین صورتی کم‌رنگ یا خاکستری است. شبیه نوک‌تخت لبه‌زرد است،
کم‌رنگ یا خاکستری است. شبیه نوک‌تخت لبه‌زرد است، اما برخلاف نوک‌تخت تاج‌خاکستری است.
نوک‌تخت تاج‌خاکستری یا مگس‌گیر تاج‌خاکستری گونه‌ای از پرندگان خانواده ژیان‌مرغان است که در جنگل‌های مرطوب آمازون و جنگل‌های اقیانوس اطلس در آمریکای جنوبی یافت می‌شود. شباهت زیادی به نوک‌پهن‌های لبه‌زرد و زردزیتونی دارد، اما فک پایین آن تیره با پایهٔ کم‌رنگ است. این پرنده نسبتاً رایج با طیف گسترده‌ای است و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت آن را در رده " کمترین نگرانی " ارزیابی کرده‌است.
نوک‌تخت لبه‌زرد یا نوک‌تخت زیمر گونه‌ای از پرندگان خانواده ژیان‌مرغان است که در جنگل‌های نمناک در جنوب آمریکای مرکزی، و Choco و آمازون در آمریکای جنوبی یافت می‌شود. تفاوت‌های چشمگیری (به ویژه صدا) بین جمعیت‌های شرق و غرب آند وجود دارد، که سبب پیشنهادهایی می‌شود که این دو باید به عنوان گونه‌های جداگانه در نظر گرفته شوند، در این صورت، جمعیت غرب آند نام انگلیسی لبه‌زرد با نام علمی "T. flavotectus" را حفظ می‌کند، در حالی که جمعیت آمازون با نام علمی "T. assimilis" با نام انگلیسی Zimmer's flatbill (یا flycatcher)
با نام انگلیسی Zimmer's flatbill (یا flycatcher) را حفظ کرده‌است.
برچیدن (یا برچیدن حشرات) یک راهبرد تغذیه‌ای توسط پرندگان است که در آن طعمه‌های بی‌مهرگان، عمدتاً بندپایان، را با کندن آنها از شاخ و برگ یا زمین، از شکاف‌هایی مانند صخره‌ها و زیر بام خانه‌ها، یا حتی، از جانوران زنده، مانند کنه و شپش را برمی‌چینند. این رفتار با شکار هوایی حشرات در هوا یا تعقیب حشرات متحرک مانند مورچه‌ها در تضاد است. برچیدن در پرندگان به غذایابی برای بذر یا میوه اطلاق نمی‌شود. حشره‌یابی یک راهبرد تغذیه‌ای رایج برای برخی از گروه‌های پرندگان است، از جمله کمرکgی‌ها، چره‌ریسک‌ها (شامل جوجه‌ها)،
از جمله کمرکgی‌ها، چره‌ریسک‌ها (شامل جوجه‌ها)، سسکها، دارخزک‌های، مگس‌گیران جهان قدیم، ژیان‌مرغان جهان قدیم، سسکان جهان قدیم، لیکویان، سرودخوان، چرخ‌ریسک‌نمایان، مرغ‌های مگس و کوکوها. بسیاری از پرندگان بستگی به در دسترس بودن منابع مختلف غذا و فرصت‌های لحظه‌ای، از چندین راهبرد تغذیه‌ای استفاده می‌کنند.
هیپسیستارها یا فرقه تئوس هیپسیستوس () یعنی پرستندگان هیپسیستوس (زبان یونانی: Ὕψιστος، خدای «برترین»)، گروهی مذهبی بودند که به خدای متعالی اعتقاد داشتند. تجدید نظرهای بعدی این دین یونانی به سمت توحید تنظیم شد زیرا در بین مردم بیشتر مورد توجه قرار گرفت. این اصطلاح برای اولین بار در نوشته‌های گریگوری نازیانزنوس (Orat. xviii، ۵) و گریگوری نیسا (برخلاف Eunom. ii)، حدود ۳۷۴ پس از میلاد دیده می‌شود. این اصطلاح به مجموعه ای از کتیبه‌هایی مربوط می‌شود که مربوط به حدود ۱۰۰ پس از میلاد تا حدود ۴۰۰ پس از میلاد است،
حدود ۱۰۰ پس از میلاد تا حدود ۴۰۰ پس از میلاد است، عمدتاً نذری‌های کوچک. اما همچنین شامل محراب‌ها و سنگ نگاره‌هایی است که به تئوس هیپسیستوس، یا گاهی به سادگی هیپسیستوس، عمدتاً در مسیحیت اولیه کاپادوکیه، بیتینی و پنتوس و سواحل دریای سیاه یافت می‌شود که امروزه بخشی از روسیه هستند. برخی از محققان مدرن این گروه یا گروه‌ها را با ترسایان ذکر شده در اعمال رسولان، غیریهودی (جنتیل) با یهودیت معبد دوم می‌شناسند. فرقه تئوس هیپسیستوس، نمونه ای از توحید پاگانی. استیون میچل در پاسخ به منتقدان مقاله او در سال ۱۹۹۹ در مورد
در پاسخ به منتقدان مقاله او در سال ۱۹۹۹ در مورد «فرقه تئوس هیپسیستوس»، نه تنها دیدگاه خود را مبنی بر اینکه این فرقه نوعی پرستش «توحیدی پاگانی» (Pagan Monotheism) جدا از یهودیت و مسیحیت در جهان روم و روم متأخر بود، بیان می‌کند، بلکه اسناد جدیدی را برای نشان دادن گسترش این فرقه از سراسر حوزه مدیترانه شرقی، در اطراف، دریای سیاه، در مصر، و خاور نزدیک باستان اضافه می‌کند. این فرقه شاید بهترین شواهد را برای «یکتاپرستی پاگانیسم» به عنوان یک دین ارائه دهد. با این حال مشکلات همچنان باقی است. آیا این وقف کنندگان به
مشکلات همچنان باقی است. آیا این وقف کنندگان به این خدا به خدایان یا الهه‌های دیگر نیز وقفی تقدیم کرده‌اند؟ آ مقاله میچل با این بیان به پایان می‌رسد: «ما نمی‌توانیم کیش [تئوس هیپسیستوس] را یکتاپرستانه بنامیم به معنایی کاملاً انحصاری که در مورد یهودیت و مسیحیت باستان به کار می‌رود، بلکه شامل یک سری مناسک و اعمال منسجم و صریح است. که مبتنی بر اعتقاد به خدای یکتا و متعالی بود که نمی‌توانست به شکل انسانی نمایش داده شود» (ص ۱۹۷). اذعان به اینکه تئوس هیپسیستوس دقیقاً شبیه سایر ادیان توحیدی نیست، همان‌طور که میچل
شبیه سایر ادیان توحیدی نیست، همان‌طور که میچل به درستی استدلال می‌کند، به این معنا نیست که عناصر توحید را نمی‌توان در آن و در دیگر فرقه‌های پاگانیسم یافت. اما این عدم انحصار، امکان ادعای اینکه توحید پاگانیسم نیز دارای عناصر شرک است را باز می‌کند.
یهودیت معبد دوم () به دین یهودیت اشاره دارد که در طول دوره معبد دوم، که با ساخت معبد دوم اورشلیم در حدود ۵۱۶ قبل از میلاد آغاز شد و با محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ میلادی توسط رومیان پایان یافت. دوره دوم معبد با ظهور جریان‌های مذهبی متعدد و همچنین تحولات فرهنگی، مذهبی و سیاسی گسترده در میان یهودیان مشخص می‌شود. این شاهد پیشرفت قانون کتاب مقدس عبری، کنیسه و فرجام‌شناسی یهودی بود. علاوه بر این، ظهور مسیحیت اولیه در سالهای پایانی دوره معبد دوم آغاز شد. بر اساس سنت یهودی، پیامبری اصیل (נְבוּאָה‎،
شد. بر اساس سنت یهودی، پیامبری اصیل (נְבוּאָה‎، نِوواه) در اوایل دوران معبد دوم پایان یافت؛ این امر باعث شد که یهودیان در زمانی که بیش از همیشه به هدایت الهی نیاز داشتند، از راهنمایی آسمانی خود محروم شوند. تحت سلطه هلنیستی، افزایش نفوذ فرهنگ یونانی بر یهودیت موجب نارضایتی یهودیان سنت‌گرا شد که به باورهای سخت‌گیرانه توحیدی پایبند بودند. مخالفت با تأثیرات هلنیستی بر آیین‌ها و سنت‌های مذهبی یهودی یکی از عوامل اصلی شورش مکابیان علیه امپراتوری سلوکی بود. پس از تأسیس دودمان حَسمونی، یهودیت سنتی توسط مکابیان در
تأسیس دودمان حَسمونی، یهودیت سنتی توسط مکابیان در سراسر سرزمین اسرائیل احیا شد، زیرا آن‌ها قلمرو مستقل خود را گسترش دادند. سال‌های پایانی دوران معبد دوم شاهد شکل‌گیری چندین اندیشه مسیحایی یهودی بود. از حدود ۱۷۰ پیش از میلاد تا ۳۰ میلادی، پنج نسل پیاپی از «زوگوت» (رهبران دینی دوگانه) مسئول امور روحانی یهودیان بودند. در اواخر دوران معبد دوم، چندین مکتب یا گروه یهودی پدیدار شدند. فریسیان، گروهی محترم و تأثیرگذار، معتقد بودند که هم تورات مکتوب و هم سنت‌های نیاکان به‌طور برابر الزام‌آورند و اعضای آن‌ها هم از
به‌طور برابر الزام‌آورند و اعضای آن‌ها هم از میان کاهنان و هم از میان مردم عادی بودند. صدوقیان، که از کاهنان عالی‌رتبه و اشراف‌زادگان تشکیل می‌شدند، باور به رستاخیز مردگان را رد می‌کردند. اسینیان، آیین‌های معبد را نقد می‌کردند، کاهنان را نامشروع و مناسک را معیوب می‌دانستند. آن‌ها انتظار پیروزی نیکی بر بدی را داشتند و برخی از آن‌ها زندگی در انزوا را برمی‌گزیدند. با این حال، بیشتر یهودیان به هیچ گروه خاصی وابسته نبودند و به اجرای سنت‌های رایج مانند رعایت شبات، جشن گرفتن اعیاد، حضور در کنیسه، زیارت معبد،
شبات، جشن گرفتن اعیاد، حضور در کنیسه، زیارت معبد، پیروی از قوانین غذایی و ختنه نوزادان پسر خود پایبند بودند. پس از ویرانی معبد در سال ۷۰ میلادی، یهودیت از آیین‌های معبدمحور از جمله قربانی‌های مذهبی فاصله گرفت و خود را با ساختاری جدید و بدون مرکز مقدس تطبیق داد. فرقه‌گرایی یهودی از میان رفت، در حالی که فریسیان – که بعدها جای خود را به خاخام‌ها دادند – به نیروی اصلی تبدیل شدند. این گذار بر رعایت تورات، اعمال اخلاقی، نیایش جمعی و قوانین خاخامی تمرکز یافت و موجب پیدایش یهودیت ربانی شد؛ شکلی از یهودیت که از
موجب پیدایش یهودیت ربانی شد؛ شکلی از یهودیت که از دوران باستان متأخر تاکنون شکل غالب این دین بوده است.