payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسلح سودان تقریباً کنترل کامل شمال خارطوم را به‌دست گرفتند و با تشدید حملهٔ خود، آمادهٔ بازپس‌گیری پایتخت، خارطوم، شدند. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع مسئولیت سرنگونی یک هواپیمای ایلیوشین ساخت روسیه در نیالا را برعهده گرفتند. در همین حال، نیروهای واکنش سریع دولتی رقیب را در نایروبی، پایتخت کنیا، اعلام کردند که دولت همسو با نیروهای مسلح سودان از به‌رسمیت‌شناختن آن خودداری کرد. آزادسازی خارطوم. در ۲۰ مارس ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که تنها ۵۰۰ متر با کاخ ریاست‌جمهوری سودان فاصله دارند و روز
متر با کاخ ریاست‌جمهوری سودان فاصله دارند و روز بعد آن را تصرف کردند. در ۲۲ مارس، نیروهای مسلح سودان همچنین ساختمان‌های بانک مرکزی سودان و سازمان اطلاعات عمومی سودان را در خارطوم بازپس گرفتند. این نیروها همچنین جزیرهٔ توتی را که در محل تلاقی نیل آبی و نیل سفید واقع است، پس از پیشروی از طریق پل توتی بازپس گرفتند. در ۲۶ مارس، آن‌ها فرودگاه بین‌المللی خارطوم و جبل اولیا، که به‌عنوان آخرین پایگاه نیروهای واکنش سریع در پایتخت شناخته می‌شد، را بازپس گرفتند و البرهان در همان روز آزادسازی خارطوم را اعلام کرد. در
در همان روز آزادسازی خارطوم را اعلام کرد. در ۲۰ مه، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که ایالت خارطوم را از وجود نیروهای واکنش سریع پاک‌سازی کرده‌اند. عملیات‌های آوریل ۲۰۲۵. در آوریل ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع حملهٔ گسترده‌ای را در دارفور شمالی آغاز کردند که هدف آن تصرف الفاشر، آخرین مرکز ایالتی در این منطقه تحت کنترل نیروهای مسلح سودان بود. از ۱۱ آوریل، حملات زمینی و هوایی نیروهای واکنش سریع الفاشر و اردوگاه‌های آوارگان اطراف، از جمله اردوگاه پناهندگان زمزم و ابو شوق را هدف قرار داد. تا ۱۳ آوریل، نیروهای واکنش
شوق را هدف قرار داد. تا ۱۳ آوریل، نیروهای واکنش سریع پس از نبردهای شدید که بیش از ۲۰۰ غیرنظامی، از جمله کودکان و کارکنان امداد را به‌کشته داد، مدعی کنترل اردوگاه زمزم شدند. نیروهای مسلح سودان اتهامات نیروهای واکنش سریع دربارهٔ نظامی‌کردن اردوگاه را رد کردند، در حالی که گروه‌های حقوق بشری موارد گسترده‌ای از سوءاستفاده توسط نیروهای واکنش سریع، از جمله قتل‌های هدفمند و خشونت جنسی، را مستند کردند. عملیات‌های مه ۲۰۲۵. در ۱ مهٔ ۲۰۲۵، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که النهود، یک شهر راهبردی در کردفان غربی که
کردند که النهود، یک شهر راهبردی در کردفان غربی که پیش‌تر توسط نیروهای مسلح سودان برای اعزام نیرو به دارفور استفاده می‌شد، را تصرف کرده‌اند. در ۵ مه، نیروهای واکنش سریع برای نخستین بار بندر سودان را با پهپاد هدف قرار دادند. با وجود ناکامی‌های اولیه، الخوی در کردفان غربی در ۱۱ مه توسط نیروهای مسلح سودان بازپس گرفته شد، و در ۱۳ مه، شهر الحمادی در کردفان جنوبی که مرکز اداری قبیله حوازمه به‌شمار می‌رود، نیز همراه با برخی پایگاه‌های جنوبی ام درمان که پیش‌تر در اختیار نیروهای واکنش سریع بود، از جمله محلهٔ الجامعه
نیروهای واکنش سریع بود، از جمله محلهٔ الجامعه و تمام محلهٔ الشقله، بازپس گرفته شد. در ۱۹ مه، نیروهای مسلح سودان وادی العطرون در الملحه را که در یک جادهٔ راهبردی میان ایالت شمالی و دارفور شمالی قرار دارد، تصرف کردند. تا ۲۰ مه، نیروهای مسلح سودان مدعی شدند که نیروهای واکنش سریع را به‌طور کامل از ایالت خارطوم بیرون رانده‌اند. در ۲۱ مه، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که ایالت نیل سفید را از حضور نیروهای واکنش سریع پاک‌سازی کرده‌اند. در ۲۳ مه، نیروهای مسلح سودان از تصرف شهر راهبردی الدبیبات در کردفان جنوبی خبر
از تصرف شهر راهبردی الدبیبات در کردفان جنوبی خبر دادند. عملیات‌های ژوئن ۲۰۲۵. در ۱۰ ژوئن، بخشی از مثلث مرزی میان سودان، لیبی و مصر در جبل العوینات توسط نیروهای واکنش سریع و ارتش ملی لیبی (LNA) به رهبری خلیفه حفتر مورد حمله قرار گرفت که به‌طور مستقیم وارد قلمرو تحت کنترل نیروهای مسلح سودان شدند. در ۱۱ ژوئن، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که به‌طور کامل بر این منطقه مسلط شده‌اند؛ نیروهای مسلح سودان عقب‌نشینی کرده و ارتش ملی لیبی را به‌دلیل این حملات محکوم کردند. تا ۱۶ ژوئن، نیروهای واکنش سریع کل مرز
کردند. تا ۱۶ ژوئن، نیروهای واکنش سریع کل مرز سودان-لیبی را به تصرف خود درآوردند. در ۲۲ ژوئن، پس از چند روز نبرد، جنبش خلق برای آزادی سودان – جناح الحلو جادهٔ ارتباطی کادوقلی و دلنج را قطع کرده و آن‌ها را در محاصره قرار داد. در ۲۶ ژوئن، نیروهای مسلح سودان ملکن را در جبههٔ نیل آبی به‌عنوان بخشی از تلاش‌ها برای حذف پایگاه‌های نیروهای واکنش سریع بازپس گرفتند. نیروهای مسلح سودان در ۲۸ ژوئن ضدحمله‌ای انجام دادند و جادهٔ میان دلنج و کادوقلی را بازگشایی کردند. عملیات‌های ژوئیه ۲۰۲۵. در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، نیروهای مسلح
ژوئیه ۲۰۲۵. در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، نیروهای مسلح سودان اعلام کردند که کنترل منطقهٔ اطراف کزقیل را که مناطق کردفان شمالی و کردفان جنوبی را به هم متصل می‌کند، به‌دست گرفته‌اند. تلفات و جنایات جنگی. بر اساس اعلام سازمان ملل متحد، ۷۰۰٬۰۰۰ کودک در سودان به‌دلیل جنگ با سطوح حاد سوءتغذیه مواجه‌اند. طبق اعلام سازمان ملل، در دارفور «کمبود مواد غذایی و افزایش شدید قیمت‌ها باعث تعطیلی آشپزخانه‌های محلی شده است. گرسنگی و سوءتغذیه گسترده موجب چندین مرگ شده و برخی از ساکنان را وادار به خوردن خوراک دام کرده است». بر اساس
را وادار به خوردن خوراک دام کرده است». بر اساس گزارشی که در نوامبر ۲۰۲۴ توسط "لو موند" منتشر شد، این جنگ ممکن است بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی را در اثر بمباران‌ها، کشتارها، گرسنگی و بیماری کشته باشد. مجموع تلفات احتمالاً به‌طور قابل توجهی بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ نفر است. گزارشی در نوامبر ۲۰۲۴ از دانشکدهٔ بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن برآورد کرد که تنها در ایالت خارطوم، بین آوریل ۲۰۲۳ تا ژوئن ۲۰۲۴، بیش از ۶۱٬۰۰۰ نفر جان باخته‌اند. در اوایل درگیری، پزشکان حاضر در میدان هشدار دادند که آمار اعلام‌شده شامل همهٔ قربانیان
هشدار دادند که آمار اعلام‌شده شامل همهٔ قربانیان نمی‌شود، زیرا مردم به‌دلیل محدودیت‌های رفت‌وآمد نمی‌توانستند به بیمارستان‌ها برسند. کمی پس از آغاز جنگ، سخنگوی هلال احمر سودان گفت که تعداد قربانیان «کم نیست». سلطنت دار مسالیت در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ اعلام کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۵٬۰۰۰ نفر کشته و حدود ۸٬۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند. یک رهبر قبیلهٔ مسالیت نیز در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۳ به شبکهٔ خبری آین سودان گفت که بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در این ایالت کشته شده‌اند. دادستان‌های سودانی بیش از ۵۰۰ پروندهٔ مفقودشدن در سراسر کشور ثبت
بیش از ۵۰۰ پروندهٔ مفقودشدن در سراسر کشور ثبت کردند که برخی از آن‌ها ناپدید شدن قهری بوده و عمدتاً به نیروهای واکنش سریع نسبت داده شده است. در ۲ مهٔ ۲۰۲۴، در یک جلسهٔ استماع سنای آمریکا دربارهٔ جنگ، برآورد شد که بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نفر کشته شده‌اند، اما این رقم را کمتر از واقعیت و با ضریب خطای ۱۰ تا ۱۵ دانستند و گفتند تلفات واقعی می‌تواند تا ۱۵۰٬۰۰۰ نفر باشد. تا ۲۷ مهٔ ۲۰۲۴، داده‌های پروژهٔ داده‌های رویداد و مکان درگیری مسلحانه ۱۷٬۰۴۴ کشته را ثبت کرده‌اند. در ۲۹ مارس ۲۰۲۵، «گروه سودانی دفاع از حقوق و
در ۲۹ مارس ۲۰۲۵، «گروه سودانی دفاع از حقوق و آزادی‌ها» اعلام کرد که از آغاز جنگ تاکنون ۵۰٬۰۰۰ پروندهٔ مفقودشدن ثبت کرده است. دارفور. در الجنینه، دارفور غربی، درگیری‌های قومی که در آخرین هفتهٔ آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد، دست‌کم ۱٬۱۰۰ کشته برجای گذاشت، در حالی که سلطنت دار مسالیت اعلام کرد بیش از ۵٬۰۰۰ نفر کشته و حدود ۸٬۰۰۰ نفر در این شهر زخمی شده‌اند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، یکی از رهبران قبیلهٔ مسالیت ادعا کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر کشته شده‌اند و ۸۰٪ از ساکنان الجنینه گریخته‌اند. قتل‌عام‌ها در شهرهایی
ساکنان الجنینه گریخته‌اند. قتل‌عام‌ها در شهرهایی مانند طویله و مستری ثبت شد، و یک گور دسته‌جمعی در الجنینه کشف شد که حاوی اجساد ۸۷ نفر کشته‌شده در درگیری‌ها بود. چندین روشنفکر، سیاستمدار، حرفه‌ای و اشراف نیز ترور شدند. بیشتر این جنایات به نیروهای واکنش سریع و شبه‌نظامیان عرب متحد آن‌ها نسبت داده شد. دولت بریتانیا، شاهدان و سایر ناظران، خشونت در منطقه را معادل پاک‌سازی قومی یا حتی نسل‌کشی توصیف کردند، و گروه‌های غیرعرب مانند مسالیت را قربانیان اصلی دانستند. «مجیب‌الرحمن یعقوب»، معاون کمیسر امور پناهندگان در
یعقوب»، معاون کمیسر امور پناهندگان در دارفور غربی، این خشونت‌ها را بدتر از جنگ دارفور در سال ۲۰۰۳ و نسل‌کشی رواندا در ۱۹۹۴ خواند. دو تبعهٔ یونانی که در ۱۵ آوریل در کلیسایی گرفتار شده بودند، هنگام تلاش برای خروج و در حین تبادل آتش، از ناحیهٔ پا مجروح شدند. یک کارگر مهاجر فیلیپینی و یک دانشجوی اندونزیایی در مدرسه‌ای در خارطوم بر اثر اصابت گلولهٔ سرگردان زخمی شدند. در ۱۷ آوریل، سفیر اتحادیهٔ اروپا در سودان، ایدن اوهارا از ایرلند، توسط «مردان مسلح ناشناس با لباس نظامی» در خانه‌اش مورد حمله قرار گرفت؛ او جراحات
نظامی» در خانه‌اش مورد حمله قرار گرفت؛ او جراحات جزئی برداشت و توانست از ۱۹ آوریل به کار بازگردد. در ۲۳ آوریل، به یک کاروان تخلیهٔ فرانسوی تیراندازی شد که به زخمی‌شدن یک نفر انجامید. دولت فرانسه بعداً تأیید کرد که این فرد یک سرباز فرانسوی بوده است. یک کارمند سفارت مصر در جریان مأموریت تخلیه بر اثر اصابت گلوله زخمی شد. تلفات اتباع خارجی. غیرنظامیان، از جمله ۱۵ سوری، ۱۵ اتیوپیایی و ۹ اریتره‌ای در سراسر کشور کشته شده‌اند. یک شهروند هندی که در خارطوم کار می‌کرد، در ۱۵ آوریل بر اثر اصابت گلولهٔ سرگردان جان
در ۱۵ آوریل بر اثر اصابت گلولهٔ سرگردان جان باخت. دو آمریکایی کشته شدند که یکی از آن‌ها استادی در دانشگاه خارطوم بود و هنگام تخلیه با ضربات چاقو به قتل رسید. یک دختر دو سالهٔ اهل ترکیه کشته شد و والدینش پس از اصابت موشک به خانه‌شان در ۱۸ آوریل زخمی شدند. ده دانشجوی جمهوری دموکراتیک کنگو در حملهٔ هوایی نیروهای مسلح سودان به دانشگاه بین‌المللی آفریقا در خارطوم در ۴ ژوئن کشته شدند. نیروهای مسلح سودان ادعا کردند که دستیار وابستهٔ نظامی مصر با آتش نیروهای واکنش سریع در حالی که با خودرویش در خارطوم حرکت می‌کرد،
سریع در حالی که با خودرویش در خارطوم حرکت می‌کرد، کشته شد، اما سفیر مصر این موضوع را تکذیب کرد. تخلیهٔ شهروندان خارجی. آغاز خشونت باعث شد دولت‌های خارجی اوضاع سودان را زیر نظر بگیرند و به سمت تخلیه و بازگرداندن شهروندان خود حرکت کنند. از جمله کشورهایی که شمار زیادی از اتباعشان در سودان حضور دارند مصر است که بیش از ۱۰٬۰۰۰ شهروند در این کشور دارد، و ایالات متحده که بیش از ۱۶٬۰۰۰ شهروند دارد که بیشتر آن‌ها دارای تابعیت مضاعف هستند. تلاش‌ها برای تخلیه به دلیل درگیری‌ها در پایتخت خارطوم، به‌ویژه در داخل و اطراف
در پایتخت خارطوم، به‌ویژه در داخل و اطراف فرودگاه، با مشکل مواجه شد. این امر باعث شد که تخلیه‌ها از طریق جاده به پورت سودان در دریای سرخ که حدود ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۰ مایل) در شمال‌شرقی خارطوم قرار دارد انجام شود، و از آنجا مستقیماً با هواپیما یا کشتی به کشورهای مبدأ یا کشورهای ثالث منتقل شوند. دیگر تخلیه‌ها از طریق گذرگاه‌های مرزی زمینی یا پروازهای هوایی از مأموریت‌های دیپلماتیک و مکان‌های تعیین‌شدهٔ دیگر با مشارکت مستقیم ارتش‌های برخی کشورهای مبدأ انجام شد. برخی از مراکز ترانزیت مورد استفاده در طول این عملیات
از مراکز ترانزیت مورد استفاده در طول این عملیات شامل بندر جده در عربستان سعودی و جیبوتی بود که میزبان پایگاه‌های نظامی ایالات متحده، چین، ژاپن، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی است. جنایت‌های جنگی. در الجنینه، دارفور غربی، نیروهای واکنش سریع و میلیشیاهای عرب بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر غیرعرب را کشتند. در ۲۲ ژوئیه، یکی از رهبران قبیلهٔ ماسالیت ادعا کرد که تنها در دارفور غربی بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر کشته شده‌اند و ۸۰٪ از ساکنان الجنینه گریخته‌اند. کشتارهای جمعی علیه ماسالیت در شهرهایی مانند طویله، سربا، ارداماتا، کوتوم و
در شهرهایی مانند طویله، سربا، ارداماتا، کوتوم و میسترِی ثبت شده است، در حالی که گورهای دسته‌جمعی در اطراف الجنینه کشف شد. دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده، شاهدان و سایر ناظران خشونت در منطقه را معادل پاکسازی قومی یا حتی نسل‌کشی توصیف کردند، و گروه‌های غیرعرب مانند ماسالیت قربانیان اصلی بودند. نیروهای واکنش سریع و میلیشیاهای عرب همچنین به دزدی‌های گسترده، غارت مواد غذایی که برای تغذیهٔ ۴٫۴ میلیون نفر در نظر گرفته شده بود، و خشونت جنسی علیه زنان سودانی و خارجی، به‌ویژه زنان ماسالیت و غیرعرب متهم شده‌اند.
به‌ویژه زنان ماسالیت و غیرعرب متهم شده‌اند. سازمان‌های غیردولتی برآورد کرده‌اند که شمار واقعی قربانیان خشونت جنسی ممکن است تا ۴٬۴۰۰ نفر باشد. از سازمان ملل خواسته شد تحقیقاتی را آغاز کند و به دولت‌ها توصیه شد که منابعی برای کمک به بازماندگان اختصاص دهند. نیروهای واکنش سریع و میلیشیاهای عرب در سودان همچنین به شکنجه و قتل هدفمند روشنفکران، سیاستمداران، متخصصان و رهبران قبایل متهم شده‌اند. قربانیان شاخص شامل آدم زکریا اسحاق، پزشک و فعال حقوق بشر، و خامیس اباکر، فرماندار دارفور غربی، بودند که ربوده، شکنجه و
فرماندار دارفور غربی، بودند که ربوده، شکنجه و اعدام شد. نیروهای واکنش سریع همچنین خانواده‌های مخالفان خود، مانند خانوادهٔ مصطفی تمبور را هدف قرار دادند. نیروهای مسلح سودان و نیروهای واکنش سریع به تهدید، حمله و کشتن روزنامه‌نگاران و فعالان در طول درگیری متهم شده‌اند. سندیکای روزنامه‌نگاران سودان بیش از ۴۰ مورد نقض را تنها در ماه مه ۲۰۲۳ ثبت کرد. چندین روزنامه‌نگار زخمی یا کشته شدند و ۱۳ روزنامه فعالیت خود را متوقف کردند. کارکنان کمک‌های بشردوستانه نیز هدف قرار گرفتند که ۱۸ نفر از آن‌ها کشته و بسیاری دیگر
قرار گرفتند که ۱۸ نفر از آن‌ها کشته و بسیاری دیگر بازداشت شدند. دیوان کیفری بین‌المللی و عفو بین‌الملل در حال تحقیق دربارهٔ جنایت‌های جنگی و جنایت‌های علیه بشریت ارتکاب‌یافته در طول جنگ هستند. نیروهای مسلح سودان نیروهای واکنش سریع را عامل ارتکاب این جنایت‌ها معرفی کردند. ژنرال عبدالفتاح البرهان (فرمانده نیروهای مسلح سودان) کمیته‌ای را برای تحقیق دربارهٔ این اتهامات تشکیل داد. چندین کشور پیش‌نویس قطعنامه‌ای را به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد برای تحقیق دربارهٔ این جنایت‌ها ارائه کردند. شورای حقوق بشر
دربارهٔ این جنایت‌ها ارائه کردند. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به ایجاد کمیتهٔ حقیقت‌یاب دربارهٔ این جرایم رأی مثبت داد. دیده‌بان حقوق بشر و هیئت کمک‌های انتقالی یکپارچهٔ سازمان ملل در سودان خواستار اقداماتی برای حفاظت از غیرنظامیان شدند. در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) به شورای امنیت سازمان ملل گزارش داد که در منطقهٔ دارفور سودان جنایت‌های جنگی و جنایت‌های علیه بشریت در حال وقوع است، از جمله یک بحران شدید انسانی با بیش از ۳۰ میلیون نفر نیازمند کمک، در میانهٔ درگیری‌های جاری. دخالت خارجی.
کمک، در میانهٔ درگیری‌های جاری. دخالت خارجی. در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، عفو بین‌الملل گزارش داد که حجم زیادی از سلاح‌ها و مهمات تازه‌ساخت از چین، روسیه، ترکیه، یمن، امارات متحدهٔ عربی و صربستان به سودان منتقل می‌شود. چاد. در ۷ ژوئن ۲۰۲۳، حسین الامین چاو-چاو، یک مخالف چادی که به همان گروه قومی حمیدتی تعلق دارد و مدعی است که رهبر جنبش مبارزه با ستمدیدگان در چاد (MFOC) است که علیه دولت رئیس‌جمهور محمد دبی می‌جنگد، ویدئویی منتشر کرد که مشارکت خود را در حملهٔ نیروهای واکنش سریع به کارخانه مهمات یرموک در خارطوم نشان
واکنش سریع به کارخانه مهمات یرموک در خارطوم نشان می‌داد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳، جنبش آزادی‌بخش سودان-مناوی و جنبش عدالت و برابری (JEM) دولت چاد را به حمایت از نیروهای واکنش سریع و «تأمین تجهیزات نظامی و مزدوران از طریق باز کردن قلمرو و حریم هوایی خود» متهم کردند. گزارشی از ا"فریکا آنالیست" ادعا کرد که سربازان چادیِ متعلق به یک فرماندهی مشترک چادی-سودانی تحت فرمان عثمان بحر، محموله‌ای از تجهیزات نظامی را که برای نیروهای واکنش سریع در راه از انجامنا بود رهگیری کرده و آن را به جنبش عدالت و برابری تحویل دادند که
و آن را به جنبش عدالت و برابری تحویل دادند که این جنبش آن را تکذیب کرد. "اکونومیست" ارتباطی میان دریافت حمایت مالی دولت نظامی چاد از امارات متحدهٔ عربی و اجازهٔ آن برای حمایت از نیروهای واکنش سریع از طریق فرودگاه امجاراس مطرح کرد. پس از اتهامات معاون فرماندهٔ نیروهای مسلح سودان، یاسر العطا، مبنی بر حمایت دولت چاد از نیروهای واکنش سریع، دولت چاد بی‌نتیجه خواستار عذرخواهی از سفیر سودان شد و در ۱۷ دسامبر چهار دیپلمات سودانی را از کشور اخراج کرد. در ۵ نوامبر ۲۰۲۴، دولت سودان شکایتی را به کمیسیون آفریقایی حقوق
دولت سودان شکایتی را به کمیسیون آفریقایی حقوق بشر و ملت‌ها ارائه کرد و خواستار غرامت از چاد به دلیل حمایت از نیروهای واکنش سریع شد و چاد را به نقض قوانین بین‌المللی متهم کرد. چین. گزارش ۲۰۲۴ عفو بین‌الملل چین را به‌عنوان تأمین‌کنندهٔ سلاح‌هایی که به تشدید درگیری دامن می‌زنند و ناقض تحریم تسلیحاتی دارفور است، برجسته کرد. سلاح‌های ساخت اخیر چین هم در اختیار نیروهای مسلح سودان و هم نیروهای واکنش سریع شناسایی شده‌اند، هرچند موضع رسمی چین از اذعان به حمایت مستقیم از هر یک از طرف‌ها خودداری می‌کند. چین در ابتدا
از هر یک از طرف‌ها خودداری می‌کند. چین در ابتدا به اصل عدم مداخله پایبند بود، شهروندان خود را تخلیه کرد و بدون جانب‌داری خواستار صلح شد. این رویکرد مشابه رفتار چین در درگیری‌های گذشته بود که در آن ثبات برای حفاظت از منافع اقتصادی در اولویت قرار داشت. راهبرد چین در سودان با ابتکار کمربند و جاده گره خورده است و هدف آن تضمین مسیرهای تجاری دریای سرخ و پیوندهای زیرساختی است. جنگ داخلی این جاه‌طلبی‌ها را به تأخیر انداخت و ترجیح چین به داشتن یک دولت باثبات و همکار در خارطوم را تقویت کرد. برخلاف روسیه که به‌طور
در خارطوم را تقویت کرد. برخلاف روسیه که به‌طور نظامی از نیروهای واکنش سریع حمایت کرده یا ایالات متحده که به دنبال تحریم و میانجی‌گری است، چین تداوم اقتصادی را بر همسویی ایدئولوژیک مقدم می‌دارد. در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، چین ۱۲۵۰ تُن کمک غذایی اضطراری اهدا کرد که قرار است میان همهٔ ایالت‌ها توزیع شود. مصر. در ۱۵ آوریل، نیروهای واکنش سریع از طریق توییتر مدعی شدند که نیروهای مصری را در نزدیکی مروی اسیر کرده‌اند، و یک هواپیمای نظامی با نشان‌های نیروی هوایی مصر. در ابتدا، هیچ توضیح رسمی دربارهٔ حضور نیروهای مصری داده
هیچ توضیح رسمی دربارهٔ حضور نیروهای مصری داده نشد، در حالی که مصر و سودان به دلیل تنش‌های دیپلماتیک با اتیوپی همکاری نظامی داشته‌اند. بعدتر نیروهای مسلح مصر اعلام کردند که حدود ۲۰۰ سرباز این کشور برای انجام تمرینات با ارتش سودان در این کشور حضور داشته‌اند. در همان زمان، گزارش شد که نیروهای مسلح سودان، نیروهای واکنش سریع را در پایگاه هوایی مروی محاصره کرده‌اند. در نتیجه، ارتش مصر اعلام کرد که برای حفظ امنیت پرسنل خود اوضاع را تحت نظر دارد. نیروهای واکنش سریع بعداً اعلام کردند که برای بازگرداندن سربازان به
بعداً اعلام کردند که برای بازگرداندن سربازان به مصر همکاری خواهند کرد. در ۱۹ آوریل، نیروهای واکنش سریع اعلام کردند که سربازان را به خارطوم منتقل کرده‌اند و «در فرصت مناسب» آن‌ها را تحویل خواهند داد. از میان نیروهای مصری اسیرشده، ۱۷۷ نفر آزاد شده و همان روز با سه هواپیمای نظامی مصری که از فرودگاه خارطوم به پرواز درآمدند، به مصر بازگردانده شدند. ۲۷ سرباز باقی‌مانده که از نیروی هوایی مصر بودند، در سفارت مصر پناه گرفتند و بعداً تخلیه شدند. در ۱۶ آوریل ۲۰۲۳، نیروهای واکنش سریع مدعی شدند که نیروهایشان در پورت
واکنش سریع مدعی شدند که نیروهایشان در پورت سودان مورد حملهٔ هواگردهای خارجی قرار گرفته‌اند و نسبت به هرگونه مداخلهٔ خارجی هشدار دادند. به گفتهٔ سیا، کامرون هادسون، تحلیل‌گر پیشین این سازمان، جنگنده‌های مصری بخشی از این کارزارهای بمباران علیه نیروهای واکنش سریع بوده‌اند و یگان‌های نیروهای ویژهٔ مصر نیز اعزام شده و اطلاعات و پشتیبانی تاکتیکی در اختیار نیروهای مسلح سودان قرار داده‌اند. "وال‌استریت ژورنال" گزارش داد که مصر برای حمایت از ارتش سودان، جنگنده و خلبان اعزام کرده است. در ۱۷ آوریل، تصاویر ماهواره‌ای
اعزام کرده است. در ۱۷ آوریل، تصاویر ماهواره‌ای به‌دست‌آمده توسط "The War Zone" نشان داد که یک جنگندهٔ میگ-۲۹اِم۲ نیروی هوایی مصر منهدم و دو فروند دیگر آسیب دیده یا منهدم شده‌اند در پایگاه هوایی مروی. یک فروند گوییژو جی‌ال-۹ نیروی هوایی سودان نیز در میان هواگردهای منهدم‌شده بود. پس از سردرگمی اولیه، نیروهای واکنش سریع توضیح دادند که پرسنل رزمی و پشتیبانی مصر پیش از آغاز درگیری‌ها برای انجام تمرینات با ارتش سودان حضور داشته‌اند. اریتره. اریتره به‌عنوان متحد نیروهای مسلح سودان شناخته می‌شود و در مرزهای شرقی
نیروهای مسلح سودان شناخته می‌شود و در مرزهای شرقی سودان حمایت نظامی ارائه می‌دهد. در جریان یک سفر دولتی به اسمره در نوامبر ۲۰۲۴، البرهان از رئیس‌جمهور ایسایاس آفورکی به‌خاطر حمایت اریتره از نیروهای مسلح سودان تشکر کرد. حمایت اریتره به‌عنوان موازنه‌ای در برابر گروه‌های مخالف اریتره و احتمال افزایش نفوذ آن‌ها در صورت پیشروی نیروهای واکنش سریع در مرز شرقی سودان دیده می‌شود. رئیس‌جمهور آفورکی تلویحاً آمادگی نظامی اریتره برای واکنش در صورت پیشروی نیروهای واکنش سریع به مرزهایش را بیان کرده است. اتیوپی. اتیوپی در
به مرزهایش را بیان کرده است. اتیوپی. اتیوپی در ابتدا از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کرد که به‌عنوان متحدی دیده می‌شد که به اتیوپی در نبرد با جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای در جنگ تیگرای کمک کرده است. اتیوپی همچنین برای مقابله با نفوذ مصر در سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کرد. با این حال، در ژوئیهٔ ۲۰۲۴، نخست‌وزیر آبی احمد به پورت سودان سفر کرد و با البرهان دیدار نمود که نشانهٔ تغییر موضع نسبت به درگیری بود. حمیدتی، فرمانده نیروهای واکنش سریع، پیش‌تر در دسامبر ۲۰۲۳ به اتیوپی سفر کرده بود تا برای گفت‌وگو با
۲۰۲۳ به اتیوپی سفر کرده بود تا برای گفت‌وگو با نیروهای مسلح سودان فشار وارد کند. در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، مقام‌های ارشد سودانی اتیوپی را متهم کردند که با اعزام میلیشیاهای مورد حمایت ارتش خود به منطقهٔ مورد مناقشهٔ الفشقه از جنگ داخلی سودان سوءاستفاده می‌کند؛ جایی که این نیروها با پشتیبانی نیروی دفاع ملی اتیوپی کشاورزان را مسدود کرده و زمین‌ها را تصرف کرده‌اند. گزارش‌ها حاکی از آن است که این نیروها با حمایت سربازان منظم اتیوپی، کشاورزان سودانی را در شرایط خلأ امنیتی ناشی از جابه‌جایی یگان‌های سودانی بیرون
امنیتی ناشی از جابه‌جایی یگان‌های سودانی بیرون کرده‌اند. هرچند سودان بیشتر بخش‌های الفشقه را در سال ۲۰۲۰ بازپس گرفت، اما عقب‌نشینی‌های اخیر نیروها موجب نفوذهای تازه شده است—و بازرگانان در القلابات در مرز گزارش دادند که یک گروه مسلح اتیوپیایی از مرز عبور کرده و به بازار دام حمله کرده و سپس عقب‌نشینی کرده است. ایران. یک تحقیق بی‌بی‌سی در ژوئن ۲۰۲۴ فاش کرد که ایران با تأمین پهپاد برای هر دو طرف، تحریم تسلیحاتی سازمان ملل را نقض کرده است. تحلیل‌گران این اقدام را بخشی از راهبرد ایران برای مقابله با نفوذ امارات
بخشی از راهبرد ایران برای مقابله با نفوذ امارات در سودان و تضمین دسترسی به دریای سرخ می‌دانند. هرچند مقام‌های سودانی دریافت کمک ایران را رد کردند، منابع متعدد — از جمله رویترز — تأثیر آن را در میدان نبرد تأیید کردند. کنیا. نیروهای مسلح سودان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ نقش میانجی‌گری کنیا را رد کردند و رئیس‌جمهور ویلیام روتو را به داشتن ارتباط با حمیدتی، رهبر نیروهای واکنش سریع، و پناه دادن به اعضای این نیرو متهم کردند. سرلشکر یاسر العطا، با بالا بردن سطح تنش، روتو را «مزدور» خواند و او را به اعزام نیرو به سودان به
«مزدور» خواند و او را به اعزام نیرو به سودان به چالش کشید. سودان بعداً تهدید کرد که از ایگاد خارج خواهد شد مگر این‌که روتو از ریاست کمیتهٔ میانجی‌گری آن برکنار شود. کنیا این اتهامات را بی‌اساس خواند و بر بی‌طرفی خود تأکید کرد. در پاسخ، "انانیموس سودان" در اواخر ژوئیه به وب‌سایت‌های دولتی کنیا حمله سایبری کرد. تنش‌ها در فوریهٔ ۲۰۲۵ زمانی شدت گرفت که کنیا میزبان نشستی در نایروبی شد که در آن نیروهای واکنش سریع و متحدانش منشوری را برای تشکیل یک دولت موازی سودان بدون مشارکت نیروهای مسلح سودان امضا کردند. سودان
بدون مشارکت نیروهای مسلح سودان امضا کردند. سودان این اقدام را محکوم کرده و آن را تلاشی برای تضعیف حاکمیت خود دانست. تحلیل‌گران به تغییر موضع کنیا پس از سفر روتو به امارات در ژانویهٔ ۲۰۲۵ و امضای توافق اقتصادی اشاره کردند و احتمال دادند که نفوذ امارات در پس اقدامات کنیا باشد. ارتش ملی لیبی. ارتش ملی لیبی مورد حمایت مصر، تحت فرماندهی خلیفه حفتر، پیش از آغاز درگیری‌ها هواگردهایی را برای انتقال تجهیزات نظامی به نیروهای واکنش سریع اعزام کرد. حفتر و ارتش ملی لیبی با گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی روسی، برای
با گروه واگنر، یک شرکت نظامی خصوصی روسی، برای انجام این پروازها همکاری کردند. حمایت حفتر از جناحی متفاوت در سودان نسبت به دولت مصر، از سوی "نیو عرب" نشانه‌ای از ضعف مصر به دلیل بحران اقتصادی و اتکای این کشور به حفتر برای کنترل شرق لیبی — که یک نگرانی امنیتی برای دولت مصر محسوب می‌شود — توصیف شد. "نیو عرب" همچنین نقش ارتش ملی لیبی در این درگیری را نشانگر تغییر جهت‌گیری دیپلماتیک آن از تکیهٔ عمده بر مصر به تکیهٔ عمده بر امارات متحدهٔ عربی دانست. روسیه. در بخش عمده‌ای از جنگ داخلی سودان، روسیه برای هر دو طرف،
عمده‌ای از جنگ داخلی سودان، روسیه برای هر دو طرف، یعنی نیروهای واکنش سریع و نیروهای مسلح سودان، سلاح ارسال کرده است. این وضعیت از میانهٔ سال ۲۰۲۴ تغییر کرد و دولت روسیه شروع به ترجیح نیروهای مسلح سودان کرد، هم‌زمان با مذاکرات روسیه و نیروهای مسلح سودان دربارهٔ ساخت یک پایگاه دریایی روسیه در شمال پورت سودان. گروه واگنر. بر اساس گزارش سی‌ان‌ان، گروه واگنر موشک سطح‌به‌هوا به نیروهای واکنش سریع تحویل داده و این تجهیزات را از سوریه برداشته و بخشی را با هواپیما به پایگاه‌های تحت کنترل حفتر در لیبی رسانده تا سپس
پایگاه‌های تحت کنترل حفتر در لیبی رسانده تا سپس به نیروهای واکنش سریع تحویل شوند، و بخش دیگری را مستقیماً در مواضع این نیرو در شمال‌غرب سودان پیاده کرده است. مقام‌های آمریکایی گفتند که واگنر پیشنهاد داده سلاح‌های بیشتری از انبارهای موجود خود در جمهوری آفریقای مرکزی به نیروهای واکنش سریع تحویل دهد. در ۶ سپتامبر، گزارش شد که واگنر کاروانی با بیش از ۱۰۰ خودرو حامل سلاح را از چاد به پادگان نیروهای واکنش سریع در الزروق اعزام کرده است. سرلشکر یاسر العطا نیز گروه واگنر را به آوردن مزدور از چندین کشور آفریقایی
واگنر را به آوردن مزدور از چندین کشور آفریقایی برای جنگ در کنار نیروهای واکنش سریع متهم کرد. رئیس گروه واگنر، یوگنی پریگوژین، و نیروهای واکنش سریع این اتهامات را رد کردند. با بهبود روابط دولت روسیه و نیروهای مسلح سودان در میانهٔ سال ۲۰۲۴، طرف اخیر به‌طور علنی اعلام کرد که گروه واگنر دیگر در سودان فعالیت نمی‌کند. این ادعا از سوی یک منبع دیپلماتیک و شاهدان عینی که با میدل ایست آی گفتگو کرده‌اند، رد شد. عربستان سعودی. عربستان سعودی با وجود انکار رسمی، به نیروهای مسلح سودان کمک نظامی و مالی ارائه کرده است،
مسلح سودان کمک نظامی و مالی ارائه کرده است، زیرا در پی مقابله با نفوذ امارات متحدهٔ عربی در سودان است که از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کند. در مقابل، سودان به ائتلاف عربستان در یمن کمک نظامی ارائه کرده است. در مارس ۲۰۲۵، البرهان در نخستین سفر خود به خارج از سودان پس از بازپس‌گیری خارطوم توسط نیروهای مسلح سودان، به عربستان سعودی رفت و در آنجا از حمایت عربستان برای وحدت سودان و مبارزه با نیروهای واکنش سریع قدردانی کرد. سودان جنوبی. از زمان آغاز خشونت‌های تازه در سودان در سال ۲۰۲۳، سودان جنوبی نقش میانجی‌گر
در سودان در سال ۲۰۲۳، سودان جنوبی نقش میانجی‌گر را بر عهده گرفته و خواستار صلح شده و با ایگاد و اتحادیه آفریقا تعامل کرده است، هرچند به دلیل پیچیدگی درگیری و تعدد جناح‌ها، موفقیت محدودی داشته است. سودان جنوبی به‌شدت نگران اثرات سرریز این بحران — مانند جریان پناهجویان و بی‌ثباتی اقتصادی — است و می‌داند که ثبات شکنندهٔ خودش با سرنوشت سودان گره خورده است. تنش‌ها زمانی بیشتر شد که در فوریهٔ ۲۰۲۵ نیروهای واکنش سریع سودان با SPLM-N، یک گروه شورشی در نزدیکی مرز سودان جنوبی، متحد شدند. کارشناسان هشدار می‌دهند که