payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که به صورت تکه‌تکه در واکنش به رویدادهای محلی، به ویژه درک ناتوانی ارتش ایالات متحده در کنترل عراق، به وجود آمد. از آغاز سال۲۰۰۵، نیروهای شورشی در اطراف چندین جناح اصلی، از جمله ارتش اسلامی در عراق و انصار السنه، متحد شدند. از توجیه مذهبی برای حمایت از اقدامات سیاسی این گروه‌ها و نیز پایبندی آشکار به سلفی گری استفاده شد و کسانی که مخالف جهاد بودند را به عنوان بی ایمان معرفی کردند. این رویکرد در افزایش خشونت فرقه ای نقش داشت. ارتش ایالات متحده همچنین معتقد بود که بین۵ تا ۱۰درصد از نیروهای شورشی عرب غیر
بود که بین۵ تا ۱۰درصد از نیروهای شورشی عرب غیر عراقی هستند. شبه‌نظامیان مستقل شیعه خود را حول ایدئولوژی فرقه‌ای می‌دانستند و سطوح مختلفی از نفوذ و قدرت را در اختیار داشتند. برخی از شبه نظامیان در تبعید تأسیس شدند و تنها پس از سرنگونی صدام حسین به عراق بازگشتند، مانند سازمان بدر. برخی دیگر از زمان فروپاشی دولت ایجاد شدند، که بزرگترین و یکنواخت‌ترین آنها ارتش مهدی بود که توسط مقتدی صدر تأسیس شد و تصور می‌شد حدود ۵۰۰۰۰ جنگجو دارد. درگیری و تاکتیک. اهداف غیرنظامی. حملات به اهداف غیرنظامی و غیرنظامی به‌طور جدی
حملات به اهداف غیرنظامی و غیرنظامی به‌طور جدی در اوت۲۰۰۳ به عنوان تلاشی برای ایجاد هرج و مرج و اختلافات فرقه ای آغاز شد. تلفات عراق طی چند سال آینده افزایش یافت. حملات بمب و خمپاره. حملات بمب‌گذاری‌شده به غیرنظامیان معمولاً مکان‌های شلوغی مانند بازارها و مساجد در شهرها و مناطق شیعه‌نشین را هدف قرار می‌دهند. برای مثال، بمب‌گذاری‌های ۲۳ نوامبر ۲۰۰۶ در شهر صدر حداقل ۲۱۵ نفر را کشت و صدها نفر دیگر را در ناحیه شهر صدر بغداد مجروح کردند که جرقه‌های حملات تلافی‌جویانه را برانگیخت، و بمب‌گذاری در بازار بغداد در ۳
را برانگیخت، و بمب‌گذاری در بازار بغداد در ۳ فوریه ۲۰۰۷ حداقل ۱۳۵ کشته و بیش از ۳۰۰ زخمی برجای گذاشت. بمب‌گذاری‌های هماهنگ شده در ۲ مارس ۲۰۰۴ عاشورای عراق (شامل بمب‌گذاری‌های خودرو، بمب‌گذاران انتحاری و حملات خمپاره‌ای، نارنجکی و راکتی) حداقل ۱۷۸نفر را کشت و حداقل ۵۰۰نفر را مجروح کرد. بمب‌گذاری‌های انتحاری. از اوت ۲۰۰۳،خودروهای بمب‌گذاری شده به‌طور فزاینده ای به عنوان سلاح توسط ستیزه‌جویان سنی، عمدتاً افراط گرایان القاعده استفاده می‌شد. خودروهای بمب‌گذاری شده، که در ارتش به عنوان وسایل انفجاری دست‌ساز با
شده، که در ارتش به عنوان وسایل انفجاری دست‌ساز با وسیله نقلیه (VBIED) شناخته می‌شوند، به عنوان یکی از موثرترین سلاح‌های ستیزه‌جویان ظاهر شدند که نه تنها علیه اهداف غیرنظامی بلکه علیه ایستگاه‌های پلیس و مراکز استخدام عراقی نیز هدف قرار گرفتند. این بمب‌های دست‌ساز خودرو اغلب توسط افراط گرایان کشورهای مسلمان خارجی با سابقه ستیزه جویانه مانند عربستان سعودی، الجزایر، مصر و پاکستان هدایت می‌شدند. جوخه‌های مرگ. قتل‌هایی که به سبک جوخه‌های مرگ در عراق انجام می‌شد به روش‌های مختلف انجام می‌شد. آدم‌ربایی، و به دنبال
روش‌های مختلف انجام می‌شد. آدم‌ربایی، و به دنبال آن شکنجه اغلب شدید (مانند سوراخ کردن پاهای مردم با مته) و قتل به سبک اعدام، گاهی اوقات در ملاء عام (در برخی موارد، سر بریدن)، به عنوان تاکتیک دیگر ظاهر شد. در برخی موارد نوارهای اعدام برای اهداف تبلیغاتی توزیع می‌شد. اجساد معمولاً چند بار در کنار جاده یا مکان‌های دیگر انداخته می‌شدند. چندین قتل‌عام در مقیاس بزرگ نیز وجود داشت، مانند قتل‌عام حی الجهاد که در آن حدود ۴۰ سنی در واکنش به انفجار خودروی بمب‌گذاری شده که منجر به کشته شدن ده‌ها شیعه شد، کشته شدند.
شده که منجر به کشته شدن ده‌ها شیعه شد، کشته شدند. جوخه‌های مرگ اغلب شیعیان ناراضی بودند، از جمله اعضای نیروهای امنیتی، که سنی‌ها را برای انتقام از عواقب شورش علیه دولت تحت سلطه شیعه کشتند. داده‌های پروژه شمارش بدن عراق نشان می‌دهد که ۳۳درصد از مرگ و میر غیرنظامیان در طول جنگ عراق ناشی از اعدام پس از ربوده شدن یا دستگیر شدن بوده‌است. اینها عمدتاً توسط بازیگران ناشناس از جمله شورشیان، شبه نظامیان فرقه ای و جنایتکاران انجام شد. چنین قتل‌هایی در دوره خشونت‌های فرقه‌ای۲۰۰۶–۲۰۰۷ بسیار بیشتر اتفاق افتاد. حمله به
فرقه‌ای۲۰۰۶–۲۰۰۷ بسیار بیشتر اتفاق افتاد. حمله به اماکن مذهبی. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، انفجاری بسیار تحریک‌آمیز در مسجد العسکری در شهر سامرا عراق، یکی از مقدس‌ترین مکان‌های شیعیان، که گمان می‌رود در اثر بمبی که توسط القاعده در عراق کار گذاشته شده بود، روی داد.. اگرچه در این انفجار هیچ آسیبی وارد نشد، اما مسجد به شدت آسیب دید و بمباران منجر به خشونت در روزهای بعد شد. بیش از ۱۰۰جسد با سوراخ گلوله روز بعد پیدا شد و حداقل ۱۶۵نفر گمان می‌رود که کشته شده باشند. پس از این حمله، ارتش ایالات متحده محاسبه کرد که میانگین
این حمله، ارتش ایالات متحده محاسبه کرد که میانگین میزان قتل در بغداد از ۱۱به ۳۳مرگ در روز سه برابر شده‌است. ده‌ها مسجد عراق پس از آن مورد حمله یا تصرف نیروهای فرقه ای قرار گرفتند. به عنوان مثال، در ۲۵ مارس۲۰۰۷، یک مسجد اهل سنت در شهر هسوه در جنوب عراق به انتقام تخریب یک مسجد شیعیان در شهر در روز قبل به آتش کشیده شد. در چندین مورد کلیساهای مسیحی نیز مورد حمله افراط گرایان قرار گرفتند. بعداً، بمب‌گذاری دیگر العسکری در ژوئن۲۰۰۷ روی داد. اقلیت مسیحی عراق نیز به دلیل عقاید متضاد کلامی، هدف سنی‌های القاعده قرار
دلیل عقاید متضاد کلامی، هدف سنی‌های القاعده قرار گرفت. فرارهای فرقه ای. برخی از نیروهای عراقی ارتش یا پلیس را ترک کردند و برخی دیگر از خدمت در مناطق متخاصم خودداری کردند. به عنوان مثال، برخی از اعضای یک فرقه از خدمت در محله‌های تحت سلطه فرقه‌های دیگر خودداری کردند.همچنین گزارش شده که سربازان کُرد از شمال عراق که اکثراً سنی بودند اما عرب نبودند، ارتش را ترک کردند تا از درگیری داخلی در بغداد جلوگیری کنند. جدول زمانی. برای اطلاعات بیشتر در مورد رویدادها در یک سال خاص، به صفحه جدول زمانی مرتبط مراجعه کنید. رشد
خاص، به صفحه جدول زمانی مرتبط مراجعه کنید. رشد فرار پناهندگان. تا سال۲۰۰۸، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل تخمین پناهندگان را به ۴٫۷میلیون نفر رساند که ۲ میلیون آواره در داخل و ۲٫۷میلیون آواره خارج از کشور بودند. در آوریل۲۰۰۶، وزارت آوارگان و مهاجرت تخمین زد که «تقریبا ۷۰۰۰۰آواره عراقی، به ویژه از پایتخت، در شرایط وخیم تر زندگی می‌کنند»، به دلیل خشونت‌های فرقه ای مداوم. سازمان ملل گفت که تقریباً ۴۰درصد از طبقه متوسط عراق فرار کرده‌اند. بیشتر آنها از آزار و شکنجه سیستماتیک فرار می‌کردند و تمایلی به
آزار و شکنجه سیستماتیک فرار می‌کردند و تمایلی به بازگشت نداشتند.پناهندگان در فقر فرورفته بودند، زیرا به‌طور کلی از کار در کشورهای میزبان خود منع می‌شدند. مقاله ای در ۲۵می۲۰۰۷ اشاره کرد که در هفت ماه گذشته تنها ۶۹نفر از عراق در ایالات متحده پناهنده شده‌اند. استفاده از برچسب «جنگ داخلی».. استفاده از اصطلاح «جنگ داخلی» بحث‌برانگیز بوده‌است و تعدادی از مفسران اصطلاح «درگیری داخلی» را ترجیح می‌دهند. یک نظرسنجی از بیش از ۵۰۰۰شهروند عراقی نشان داد که ۲۷٪از ساکنان عراقی مورد نظر موافق بودند که عراق در یک جنگ داخلی
مورد نظر موافق بودند که عراق در یک جنگ داخلی قرار دارد، در حالی که ۶۱٪فکر می‌کردند عراق اینطور نیست. دو نظرسنجی مشابه از آمریکایی‌ها که در سال۲۰۰۶ انجام شد، نشان داد که بین ۶۵تا۸۵درصد بر این باور بودند که عراق درگیر جنگ داخلی است. در ایالات متحده، این اصطلاح سیاسی شده‌است. معاون رئیس مجلس سنای ایالات متحده، دیک دوربین، در انتقاد از سخنرانی رئیس‌جمهور به ملت توسط جرج دبلیو بوش در ۱۰ ژانویه۲۰۰۷، به «جنگ داخلی در عراق» اشاره کرد. ادوارد وانگ در ۲۶ نوامبر۲۰۰۶ گزارشی از گروهی از اساتید آمریکایی در دانشگاه
گزارشی از گروهی از اساتید آمریکایی در دانشگاه استنفورد را نقل کرد مبنی بر اینکه شورش در عراق به تعریف کلاسیک جنگ داخلی تبدیل شده‌است. خلاصه ای طبقه‌بندی نشده از ۹۰ صفحه برآورد اطلاعات ملی ژانویه۲۰۰۷، با عنوان "چشم‌انداز ثبات عراق: راه چالش‌برانگیز پیش رو"، در مورد استفاده از اصطلاح «جنگ داخلی» موارد زیر را بیان می‌کند: ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده، بری مک کافری، گزارشی را در ۲۶ مارس ۲۰۰۷، پس از سفر و تجزیه و تحلیل وضعیت عراق،منتشر کرد. این گزارش وضعیت را «جنگ داخلی درجه پایین» نامیده‌است. در صفحه ۳
را «جنگ داخلی درجه پایین» نامیده‌است. در صفحه ۳ گزارش می‌نویسد: عراق درگیر جنگ داخلی درجه کم است که با کشته شدن ۳۰۰۰ شهروند در ماه به سطوح فاجعه باری بدتر شده‌است. جمعیت در ناامیدی است. زندگی در بسیاری از مناطق شهری اکنون ناامید است. تعداد انگشت شماری از جنگجویان خارجی (۵۰۰+) - و چند هزار عامل القاعده، از طریق بمب‌گذاری‌های انتحاری که مکان‌های مقدس شیعیان و غیرنظامیان بی گناه را هدف قرار می‌دهند، به مبارزه علنی جناحی دامن می‌زنند. از نیروی پلیس به عنوان یک شبه نظامی شیعه که مسئول هزاران قتل غیرقانونی است،
شبه نظامی شیعه که مسئول هزاران قتل غیرقانونی است، بیم آن می‌رود. جستارهای وابسته. مناسبت‌ها: عمومی: فیلم های
تاتا ۴۰۷ () یک خودروی کامیون سبک است که توسط تاتا موتورز تولید شده‌است. این خودرو که در سال ۱۹۸۶ عرضه شد، تاتا تا سال ۲۰۱۱ بیش از ۵۰۰۰۰۰ دستگاه از این خودرو فروخت. ۴۰۷ دارای بار ۲٫۲۵ تن، طول کلی ۴٫۷ متر و شعاع چرخش ۵٫۵ متر است. این خودرو از مرسدس-بنز هانوماگ مشتق شده‌است.
ایگور کاستیوکویچ ( ; زاده دسامبر ۱۹۷۶، ساراتوف) شخصیت سیاسی روسیه و معاون دومای دولتی هشتم است. او در سال ۲۰۰۳ در بخش گسترش ورزش در وزارت سیاست‌گذاری جوانان، ورزش و گردشگری استان ساراتوف آغاز به کار کرد. او این پست را برای اینکه رئیس کانون ورزشهای رزمی در استان ساراتوف شود، ترک کرد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، او مدیریت مدرسه ورزشی کودکان و نوجوانان ساراتوف در هنرهای رزمی را بر عهده داشت. در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۲۰، او ریاست شورای ملی آیکیدو روسیه را بر عهده داشت. وی در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس بخش پروژه‌های جوانان جبهه
سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس بخش پروژه‌های جوانان جبهه خلق روسیه منصوب شد. از سپتامبر ۲۰۲۱، او به عنوان معاون دومای دولت هشتم خدمت کرده‌است. او یکی از اعضای دومای دولتی است که وزارت خزانه داری ایالات متحده در ۲۴ مارس ۲۰۲۲ در پاسخ به حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ تحریم کرد. در ۱۸ آوریل، پس از اشغال شهر توسط نیروهای روسی در ۲ مارس، کاستیوکویچ به عنوان شهردار "واقعی" خرسون منصوب شد.
خانواده رومانوف امپراتوری روسیه (نیکلای دوم، همسرش الکساندرا فئودورونا، و پنج فرزندشان: اولگا، تاتیانا، ماریا، آناستازیا، و الکسی) توسط انقلابیون بلشویک تحت رهبری یاکوف یوروفسکی به دستور شورای منطقه‌ای اورال در یکاترینبورگ در شب ۱۶–۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ تیرباران شده و با سرنیزه کشته شدند. در آن شب، همچنین همراهان آن‌ها، یوجین بوتکین پزشک دربار، ندیمه آنا دمیدوا، الکسی تروپ، و سرآشپز، ایوان خاریتونوف نیز به قتل رسیدند. اجساد آن‌ها سپس به جنگل کوپتیاکی برده شد و آنها به‌وسیلهٔ نارنجک، آتش و اسید، مثله، متلاشی و دفن
به‌وسیلهٔ نارنجک، آتش و اسید، مثله، متلاشی و دفن شدند تا از شناسایی آن‌ها جلوگیری شود. پس از انقلاب فوریه، خانواده رومانوف و خادمان آن‌ها پیش از انتقال به توبولسک، سیبری پس از انقلاب اکتبر، در کاخ الکساندر، زندانی شده بودند. آن‌ها سپس پیش از اعدام در ژوئیهٔ ۱۹۱۸ به خانه‌ای در یکاترینبورگ، در نزدیکی کوه‌های اورال منتقل شدند. بلشویک‌ها در ابتدا فقط مرگ نیکلای دوم را اعلام کردند. طی هشت سال آینده، رهبری شوروی انبوهی از اطلاعات نادرست و ضد و نقیض مربوط به سرنوشت این خانواده را منتشر کرد، از ادعای این که
سرنوشت این خانواده را منتشر کرد، از ادعای این که رومانوف‌ها در سپتامبر ۱۹۱۹ توسط انقلابیون جناح چپ به قتل رسیده‌اند، تا این‌که حکومت در آوریل ۱۹۲۲ به‌طور کامل مرگ آن‌ها را انکار کرد. حکومت شوروی سرانجام در سال ۱۹۲۶ به‌دنبال انتشار تحقیقات انجام‌شده در فرانسه در سال ۱۹۱۹ توسط یک مهاجر سفید، این قتل را تصدیق کرد، اما گفت که اجساد نابود شده‌اند و کابینه لنین در این زمینه مسئول نیست. سرپوش گذاشتن شوروی بر این قتل‌ها به شایعات دامن زد و کلاهبرداران مختلفی ادعا کردند که یکی از کودکان رومانوف و از بازماندگان
کردند که یکی از کودکان رومانوف و از بازماندگان آن‌ها هستند. محل دفن، در سال ۱۹۷۹ توسط الکساندر آودونین، کارآگاه آماتور کشف شد. اتحاد جماهیر شوروی وجود این بقایا را تا سال ۱۹۸۹ و دورهٔ "گلاسنوست" به‌طور علنی تأیید نکرد. هویت بقایای این اجساد، بعداً با تجزیه و تحلیل و تحقیقات پزشکی قانونی و تست دی‌ان‌ای و با کمک کارشناسان انگلیسی تأیید شد. در سال ۱۹۹۸، ۸۰ سال پس از اعدام، بقایای خانوادهٔ رومانوف در یک تشییع جنازهٔ دولتی در کلیسای جامع پتر و پل در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. در این تشییع جنازه، اعضای کلیدی
به خاک سپرده شد. در این تشییع جنازه، اعضای کلیدی کلیسای ارتدکس روسیه که در مورد صحت بقایای اجساد، تردید داشتند، شرکت نکردند. در سال ۲۰۰۷، گور دوم کوچک‌تر که حاوی بقایای دو کودک رومانوف گم‌شده از گور بزرگ‌تر بود، توسط باستان‌شناسان آماتور کشف شد. با تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای، تأیید شد که آن‌ها بقایای الکسی و یکی از خواهران او هستند. در سال ۲۰۰۸، پس از کشمکش‌های حقوقی قابل‌توجه و طولانی، دفتر دادستانی کل روسیه، از خانوادهٔ رومانوف با عنوان «قربانیان سرکوب‌های سیاسی» یاد کرد. یک پروندهٔ جنایی توسط دولت روسیه پس
یاد کرد. یک پروندهٔ جنایی توسط دولت روسیه پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۳ باز شد، اما هیچ‌کس به‌دلیل این‌که تمامی عاملان آن قتل‌ها، مرده بودند، تحت تعقیب قرار نگرفت. بر اساس نسخهٔ رسمی دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تزار سابق نیکلای رومانوف به همراه اعضای خانواده و همراهانش به دستور شورای منطقه‌ای اورال و به‌ دست جوخهٔ اعدام، کشته شده‌اند. اکثر مورخان دستور اعدام را به دولت مسکو، به‌ویژه به ولادیمیر لنین و یاکوف اسوردلوف نسبت می‌دهند که می‌خواستند از نجات خانوادهٔ امپراتوری روسیه، توسط لژیون چکسلواکی در جریان
امپراتوری روسیه، توسط لژیون چکسلواکی در جریان جنگ داخلی روسیه جلوگیری کنند. این مورد توسط بخشی از دفتر خاطرات لئون تروتسکی تأیید می‌شود. یک تحقیق دیگر در سال ۲۰۱۱ به این نتیجه رسید که علی‌رغم باز شدن بایگانی‌های دولتی در سال‌های پس از فروپاشی شوروی، هیچ سند مکتوبی که ثابت کند لنین یا اسوردلوف دستور اعدام را صادر کرده‌اند، یافت نشد. با این‌حال، آن‌ها قتل‌ها را پس از چند سال از وقوع، تأیید کرده بودند. منابع دیگر، استدلال می‌کنند که لنین و دولت مرکزی شوروی می‌خواسته‌اند محاکمه رومانوف‌ها را توسط تروتسکی
می‌خواسته‌اند محاکمه رومانوف‌ها را توسط تروتسکی به‌عنوان دادستان انجام دهند، اما شورای محلی اورال، تحت فشار انقلابیون سوسیالیست چپ و آنارشیست‌ها، به ابتکار خود، این اعدام‌ها را انجام داده‌است. زمینه‌ها. در ۲۲ مارس ۱۹۱۷، نیکلای که از سلطنت خلع شده بود و نگهبانان، وی را «نیکلای رومانوف» خطاب می‌کردند، به خانوادهٔ خود در کاخ الکساندر در تزارسکوئه‌سلو ملحق شد. او توسط دولت موقت به همراه خانواده‌اش در حصر خانگی قرار گرفت و محبوس شد. در اوت ۱۹۱۷، دولت موقت الکساندر کرنسکی، پس از تلاش ناموفق برای فرستادن
الکساندر کرنسکی، پس از تلاش ناموفق برای فرستادن رومانوف‌ها به بریتانیا، که توسط نیکلای و پسرعموی اول مشترک الکساندرا، پادشاه جورج پنجم، اداره می‌شد، رومانوف‌ها را به توبولسک سیبری فرستاد تا از آن‌ها از موج فزایندهٔ انقلاب، محافظت کند. آن‌ها در آن‌جا در عمارت فرماندار سابق با آسایش قابل‌توجهی زندگی می‌کردند. پس از به قدرت رسیدن بلشویک‌ها در اکتبر ۱۹۱۷، شرایط آن‌ها سخت‌تر و صحبت در دولت در مورد محاکمهٔ نیکلای بیشتر شد و بی‌احترامی به این خانواده، شدت گرفت. نگهبان‌ها برای توهین به دختران نیکلای، نقاشی‌های
نگهبان‌ها برای توهین به دختران نیکلای، نقاشی‌های زشتی را روی حصارها می‌کشیدند. در ۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۰ خدمتکار آن‌ها اخراج شدند و آن‌ها مجبور شدند کره و قهوه را کنار بگذارند. با افزایش قدرت بلشویک‌ها، دولت در ماه آوریل، نیکلای، الکساندرا و دخترشان ماریا را به رهبری واسیلی یاکولف به یکاترینبورگ منتقل کرد. پسر خردسال آن‌ها، الکسی که هموفیلی شدید داشت، برای همراهی با والدینش ناتوان بود و با خواهرانش اولگا، تاتیانا و آناستازیا ماند و تا مه ۱۹۱۸ توبولسک را ترک نکرد. این خانواده سپس با چند نفر باقی‌مانده در خانهٔ
این خانواده سپس با چند نفر باقی‌مانده در خانهٔ ایپاتیف در یکاترینبورگ زندانی شدند که با عنوان "خانهٔ هدف ویژه" نام‌گذاری شده بود. خانهٔ هدف ویژه. خانوادهٔ امپراتوری در خانهٔ ایپاتیف در انزوای شدید نگه داشته شدند. صحبت کردن به‌زبانی غیر از روسی به‌شدت ممنوع بود. آن‌ها اجازهٔ دسترسی به چمدان خود را که در یک خانهٔ بیرون از آن‌جا نگهداری می‌شد، نداشتند. دوربین‌ها و تجهیزات عکاسی آن‌ها نیز مصادره شد. به خدمتگزاران دستور داده شد که رومانوف‌ها را فقط با نام و نام خانوادگی خود خطاب کنند. خانواده، تحت بازرسی منظم
خانوادگی خود خطاب کنند. خانواده، تحت بازرسی منظم وسایل خود، و تلاش برای برداشتن دستبندهای طلای الکساندرا و دخترانش از دست آن‌ها قرار گرفتند. پنجره‌های تمام اتاق‌های خانواده مهر و موم شده بود و با روزنامه پوشانده شد (بعداً در ۱۵ مه با رنگ سفید رنگ‌آمیزی شد). پس از درخواست‌های مکرر رومانوف‌ها، یکی از دو پنجرهٔ اتاق خواب تزار و تزارینا در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ باز شد. به نگهبانان دستور داده شد که بر همین اساس نظارت خود را افزایش دهند و به زندانیان هشدار داده شد که از پنجره به بیرون نگاه نکنند یا سعی نکنند به کسی در
پنجره به بیرون نگاه نکنند یا سعی نکنند به کسی در بیرون علامت دهند، در غیر این‌صورت به آن‌ها شلیک خواهد شد. از این پنجره، آن‌ها تنها می‌توانستند مناره کلیسای جامع ووزنسنسکی واقع در جادهٔ مجاور خانه را ببینند. در ۱۱ ژوئیه، پس از این‌که الکساندرا هشدارهای مکرر فرمانده، یاکوف یوروفسکی، مبنی بر عدم نزدیک شدن به پنجره را نادیده گرفت، یک توری آهنی روی آن نصب شد. فرماندهٔ گارد و دستیاران ارشدش در هر زمان به تمام اتاق‌های خانواده، دسترسی کامل داشتند. زندانیان موظف بودند هر بار که می‌خواهند اتاق‌های خود را ترک کنند
هر بار که می‌خواهند اتاق‌های خود را ترک کنند تا از حمام و دستشویی استفاده کنند، زنگ بزنند. جیره‌بندی شدید آب برای زندانیان پس از شکایت نگهبانان مبنی بر تمام شدن مرتب آب اعمال شد. تفریح فقط دو بار در روز در باغ به مدت نیم ساعت صبح و بعدازظهر مجاز بود. به زندانیان دستور داده شد که با هیچ‌یک از نگهبانان گفتگو نکنند. جیرهٔ غذایی عمدتاً چای و نان سیاه برای صبحانه و کتلت یا سوپ با گوشت برای ناهار بود. به زندانیان اطلاع داده شد که «دیگر اجازه ندارند مانند تزارها زندگی کنند». در اواسط ژوئن، راهبه‌های صومعه
زندگی کنند». در اواسط ژوئن، راهبه‌های صومعه نوو-تیخوینسکی به‌صورت روزانه غذای خانواده را می‌آوردند، که بیشتر آن‌ها توسط نگهبانان مصرف می‌شد. این خانواده اجازه ملاقات یا دریافت و ارسال نامه را نداشتند. شاهزاده هلن صربستان در ماه ژوئن از خانه بازدید کرد، اما نگهبانان با اسلحه از ورود او به خانه ممانعت کردند. در ۱۴ ژوئیه، یک کشیش و شماس برای رومانوف‌ها مراسم عبادت برگزار کردند. صبح روز بعد، چهار خدمتکار برای شستن کف خانهٔ پوپوف و خانه ایپاتیف استخدام شدند. آن‌ها آخرین غیرنظامیانی بودند که خانواده را زنده
آن‌ها آخرین غیرنظامیانی بودند که خانواده را زنده دیدند. در هر دو مورد، آن‌ها تحت دستورهای سختگیرانه بودند که با خانواده وارد گفتگو نشوند. یوروفسکی همیشه در طول عبادت و زمانی که خدمتکاران خانه در حال تمیز کردن اتاق خواب با خانواده بودند مراقب بود. ۱۶ مرد نگهبان داخل خانه، در شیفت کاری در زیرزمین، راهرو و فرماندهی می‌خوابیدند. نگهبانان خارج از خانه، به رهبری پاول مدودف، ۵۶ نفر بودند که خانهٔ پوپوف را اشغال کرده بودند. به نگهبانان اجازه داده شد زنان را برای جلسات سکس و نوشیدنی به خانهٔ پوپوف و اتاق‌های
جلسات سکس و نوشیدنی به خانهٔ پوپوف و اتاق‌های زیرزمین خانه ایپاتیف بیاورند. ده پست نگهبانی در داخل و اطراف خانهٔ ایپاتیف قرار داشت و قسمت بیرونی، در روز و شب گشت‌زنی می‌شد. در اوایل ماه مه، نگهبانان، پیانو را از اتاق غذاخوری که زندانیان می‌توانستند آن را بنوازند، به دفتر فرماندهی در کنار اتاق خواب رومانوف‌ها منتقل کردند. نگهبانان در حالی که آهنگ‌های انقلابی روسی می‌خواندند و مشروب می‌خوردند و سیگار می‌کشیدند، پیانو می‌زدند. آن‌ها همچنین به گرامافون مصادره‌شدهٔ رومانوف‌ها گوش می‌دادند. دستشویی آن‌ها نیز
رومانوف‌ها گوش می‌دادند. دستشویی آن‌ها نیز توسط نگهبانان استفاده می‌شد که شعارهای سیاسی را روی دیوارها می‌نوشتند. تعداد نگهبانان خانهٔ ایپاتیف در زمان کشته شدن خانوادهٔ امپراتور، به ۳۰۰ نفر رسید. هنگامی که یوروفسکی در ۴ ژوئیه جایگزین الکساندر آودیف شد، اعضای قدیمی گارد داخلی را به خانهٔ پوپوف منتقل کرد و آن‌ها دیگر به اتاق رومانوف‌ها دسترسی نداشتند. نگهبانان جدید با این تفاهم استخدام شدند که در صورت لزوم، آماده خواهند شد تا تزار را بکشند و سوگند یاد کردند که در این زمینه، رازنگه‌دار باشند. در آن مرحله چیزی
در این زمینه، رازنگه‌دار باشند. در آن مرحله چیزی در مورد کشتن خانواده یا خدمتکاران گفته نشد. برای جلوگیری از تکرار فراترنالیسم که در زمان آودیف رخ داده بود، یوروفسکی عمدتاً خارجی‌ها را انتخاب کرد. نیکلای در روز ۸ ژوئیه در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که «لتونیایی‌های جدید نگهبانی می‌دهند» و آن‌ها را با عنوان "Letts" توصیف می‌کند - اصطلاحی که معمولاً در روسیه برای طبقه‌بندی افراد اروپایی و غیر روس استفاده می‌شود. رهبر گاردهای جدید، آدولف لپا، لیتوانیایی بود. در اواسط ژوئیهٔ ۱۹۱۸، نیروهای لژیون چکسلواکی در
در اواسط ژوئیهٔ ۱۹۱۸، نیروهای لژیون چکسلواکی در حال نزدیک شدن به یکاترینبورگ بودند تا از راه‌آهن سراسری سیبری که کنترل آن را در دست داشتند، محافظت کنند. آن‌ها در ۲۵ ژوئیه، شهر را تصرف کردند. در ۱۳ ژوئیه، در آن سوی جادهٔ خانهٔ ایپاتیف، تظاهراتی از سربازان ارتش سرخ، انقلابیون سوسیالیست و آنارشیست‌ها در میدان ووزنسنسکی برگزار شد و خواستار برکناری شوروی یکاترینبورگ و واگذاری کنترل شهر به آن‌ها شدند. این شورش، با خشونت توسط گروهی از گاردهای سرخ به رهبری پیتر ارماکوف سرکوب شد، و نیروهای او به‌سمت معترضان آتش
ارماکوف سرکوب شد، و نیروهای او به‌سمت معترضان آتش گشودند. برنامه‌ریزی برای اعدام. شورای منطقه‌ای اورال در جلسه‌ای در ۲۹ ژوئن، موافقت کرد که خانوادهٔ رومانوف باید اعدام شوند. فیلیپ گولوشچیوکین در ۳ ژوئیه با پیامی مبنی بر اصرار بر اعدام تزار وارد مسکو شد. تنها هفت نفر از ۲۳ عضو کمیته اجرایی مرکزی حضور داشتند که سه نفر از آن‌ها لنین، اسوردلوف و فلیکس ژرژینسکی بودند. آن‌ها موافقت کردند که هیئت رئیسهٔ شورای منطقه‌ای اورال، باید جزئیات عملی اعدام خانواده را سازماندهی کند و در مورد روز دقیقی که وضعیت نظامی حکم
کند و در مورد روز دقیقی که وضعیت نظامی حکم می‌کند، تصمیم بگیرد و برای تأیید نهایی با مسکو تماس بگیرد. قتل همسر و فرزندان تزار نیز مورد بحث قرار گرفت، اما برای جلوگیری از هرگونه عواقب سیاسی، این موضوع، یک راز دولتی نگه داشته شد. ویلهلم فون میرباخ، سفیر آلمان، بارها از بلشویک‌ها در مورد رفاه خانواده سؤال کرد. دیپلمات دیگر، کنسول بریتانیا توماس پرستون، که در نزدیکی خانهٔ ایپاتیف زندگی می‌کرد، اغلب توسط پیر گیلیارد، سیدنی گیبس و شاهزاده واسیلی دولگوروکوف تحت فشار قرار می‌گرفت تا به رومانوف‌ها کمک کند.
تحت فشار قرار می‌گرفت تا به رومانوف‌ها کمک کند. دولگوروکوف پیش از این‌که توسط گریگوری نیکولین، دستیار یوروفسکی به قتل برسد، یادداشت‌هایی از سلول زندانش به بیرون، قاچاق کرد. درخواست‌های پرستون برای اجازهٔ دسترسی به خانواده به‌طور مداوم رد می‌شد. گولوشچیوکین در ۱۲ ژوئیه با خلاصه‌ای از بحث خود در مورد رومانوف‌ها با مسکو، به همراه دستورالعمل‌هایی مبنی بر این‌که هیچ چیز مربوط به مرگ آن‌ها نباید مستقیماً به لنین اطلاع داده شود، به یکاترینبورگ گزارش داد. در ۱۴ ژوئیه، یوروفسکی در حال نهایی کردن محل اعدام و دفن و
یوروفسکی در حال نهایی کردن محل اعدام و دفن و چگونگی از بین بردن حداکثری شواهد بود. او مکرراً با پیتر ارماکوف، که مسئول تیم امحا و نابودی اجساد بود و ادعا می‌کرد که حومه‌های دورافتادهٔ شهر را می‌شناسد، مشورت می‌کرد. یوروفسکی می‌خواست خانواده و خدمتکاران را در فضای کوچک و محدودی که نمی‌توانستند از آن فرار کنند جمع کند. اتاق زیرزمینی که برای این منظور انتخاب شده بود دارای یک پنجرهٔ میله‌دار بود که مسدود می‌شد تا صدای تیراندازی و فریادها به بیرون منتشر نشود. تیراندازی و ضربات چاقو به آن‌ها در شب و در هنگام
تیراندازی و ضربات چاقو به آن‌ها در شب و در هنگام خواب یا کشتن آن‌ها در جنگل منتفی بود. برنامهٔ یوروفسکی این بود که همهٔ ۱۱ زندانی را به‌طور همزمان اعدام کند. او همچنین در نظر داشت که باید از تجاوز جنسی به زنان یا جستجوی جواهرات در اجساد جلوگیری کند. او که قبلاً مقداری جواهرات را ضبط کرده بود، گمان می‌کرد که جواهرات بیشتری در لباس آن‌ها پنهان شده‌است. (آن‌ها پس از اعدام، اجساد را برای به‌دست آوردن جواهرات بیشتر، برهنه کردند. این اقدام به همراه امحا و مثله کردن، با هدف جلوگیری از شناسایی بقایای اجساد در
کردن، با هدف جلوگیری از شناسایی بقایای اجساد در آینده توسط بازرسان انجام شد). در ۱۶ ژوئیه، شوروی اورال به یوروفسکی اطلاع داد که نیروهای ارتش سرخ در همهٔ جهات عقب‌نشینی می‌کنند و اعدام نمی‌تواند بیش از این به تعویق بیفتد. یک تلگرام رمزگذاری شده برای تأیید نهایی توسط گلوشچیوکین و گئورگی صفروف در حدود ساعت ۶ بعد از ظهر برای لنین در مسکو ارسال شد. هیچ سابقهٔ مستندی از پاسخ مسکو به این تلگرام وجود ندارد، اما یوروفسکی اصرار داشت که دستوری از سوی CEC برای ادامهٔ کار، توسط گولوشچیوکین در حوالی ساعت ۷ بعد از ظهر به
توسط گولوشچیوکین در حوالی ساعت ۷ بعد از ظهر به او داده شده‌است. این ادعا با ادعای آلکسی آکیموف یکی از گاردهای سابق کرملین مطابقت داشت که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اظهار داشت که اسوردلوف به او دستور داده‌است که تلگرافی ارسال کند که تأییدیهٔ CEC را در مورد «محاکمه» (کد اعدام) تأیید کند. ساعت ۸ شب، یوروفسکی رانندهٔ خود را فرستاد تا کامیونی برای حمل اجساد، تهیه کند. هدف دیگر، این بود که آن کامیون را در نزدیکی ورودی زیرزمین، با موتور روشن، پارک کنند تا صدای شلیک گلوله را پنهان کنند. یوروفسکی و پاول مدودف برای استفاده
را پنهان کنند. یوروفسکی و پاول مدودف برای استفاده در آن شب، ۱۴ تفنگ جمع‌آوری کردند: دو تپانچه براونینگ (یکی M1900 و دیگری M1906)، دو تپانچهٔ کلت ام۱۹۱۱، دو موزر سی۹۶، یک اسمیت و وسون و هفت ناگانت ام۱۸۹۵. در دفتر فرماندهی، یوروفسکی پیش از توزیع تفنگ‌ها، قربانیان را برای هر قاتل تعیین کرد. آرماکوف تنها کسی بود که مأمور کشتن دو زندانی (الکساندرا و بوتکین) شد. یوروفسکی به افراد خود دستور داد که «برای جلوگیری از خونریزی بیش از حد و افزایش سرعت کار، مستقیماً به قلب شلیک کنند.» حداقل دو تن از لِت‌ها، یک اسیر جنگی
شلیک کنند.» حداقل دو تن از لِت‌ها، یک اسیر جنگی اتریشی مجارستانی به نام آندراس ورهاس و آدولف لپا که خود مسئول گروه لِت بود، از پذیرفتن مسئولیت شلیک به زنان، خودداری کردند. یوروفسکی آن‌ها را به‌دلیل شکست «در آن لحظهٔ مهم در انجام وظیفهٔ انقلابی خود» به خانه پوپوف فرستاد. اجرای اعدام. حوالی نیمه‌شب ۱۷ ژوئیه، یوروفسکی به پزشک رومانوف، یوجین بوتکین، دستور داد تا خانوادهٔ خوابیده را بیدار کند و از آن‌ها بخواهد که لباس‌های خود را بپوشند، به این بهانه که خانواده به‌دلیل هرج و مرج قریب‌الوقوع در یکاترینبورگ به
به‌دلیل هرج و مرج قریب‌الوقوع در یکاترینبورگ به مکانی امن منتقل خواهند شد. به زندانیان گفته شد که در اتاق سرداب منتظر کامیونی که آن‌ها را به خانهٔ جدید منتقل می‌کند، بمانند. چند دقیقه بعد، جوخهٔ اعدام پلیس مخفی را آوردند و یوروفسکی دستوری که کمیتهٔ اجرایی اورال به او داده بود را با صدای بلند خواند:نیکلای الکساندرویچ، به‌دلیل این موضوع که بستگان تو، به حملات خود علیه روسیهٔ شوروی ادامه داده‌اند، کمیتهٔ اجرایی اورال، تصمیم به اعدام تو گرفته‌است! نیکلای رو به خانواده‌اش برگشت و گفت: چی؟ چی؟ یوروفسکی به‌سرعت،