payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که عزیمت آنها تحت تأثیر شرایط جسمی کورنلیا بود که از بیماری سل رنج می‌برد. کورنلیا ادی ولز در بهار ۱۸۵۶، بر اثر بیماری، چشم از جهان فروبست. چند ماه بعد دیوید ولز از اسب خود افتاده، روز بعد از دنیا رفت و این گونه تراژدی تکمیل شد. دو پسر یتیم ۹ و ۱۱ ساله با کشتی عازم نیویورک شده و سپس اقوام شان تا برلینگتون آنها را همراهی کردند. آنها در آنجا به خانوادهٔ بارنز ملحق شده و خانواده‌ای پنج نفره را تشکیل دادند. همان‌طور که بالاتر بیان شد، کالب و الیزابت بارنز در سال ۱۸۶۰ صاحب پسری به نام فردریک دبلیو بارنز شدند.
۱۸۶۰ صاحب پسری به نام فردریک دبلیو بارنز شدند. پس از او، چارلز ای بارنز در سال ۱۸۶۲ به دنیا آمد. حال پنج فرزند در خانه حضور داشتند که شامل سه بارنز و دو ولز می‌شد. فعالیت وکالت. هنگامی که کالب بارنز خود را در جامعه جدید خود تثبیت کرد، یک دفتر وکالت افتتاح کرد. در ابتدا او با جیمز استرنگ که او را از نیویورک می-شناخت، شریک شد. استرنگ به تازگی به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان گرویده بود و خیلی زود با پیروانش به میشیگان نقل مکان کرد. بارنز در سال ۱۸۴۷ یک بانک ساخت و دفتر کار خود را در طبقه بالایی آن تأسیس
ساخت و دفتر کار خود را در طبقه بالایی آن تأسیس کرد. سال‌ها بعد، آگهی درگذشت کوتاهی توسط کانون وکلای ایالتی ویسکانسین منتشر شد و بارنز را با عبارت «موفقیت بزرگ» ستود. او را با ویژگی-های برجسته‌اش وکیل نمونه خطاب کردند: دفتر سیاسی. کالب بارنز در سال ۱۸۴۳ نامزد نمایندگی توسط حزب ویگ (آمریکا) شد. روزنامه بیان کرد: «این موضوع بلیط خوبی است و یکی از دوستانش از اهالی شهرستان گفت که او با اکثریت آرا انتخاب خواهد شد». از بدشانسی بارنز، دموکرات‌ها با بیش از دویست رأی بیشتر در شهرستان راسین پیروز شدند. بارنز حزب خود
بیشتر در شهرستان راسین پیروز شدند. بارنز حزب خود را تغییر داد و در سال ۱۸۴۸، سالی که ویسکانسین ایالت شد، به نمایندگی از بخش یورک‌ویل، روچستر و برلینگتون از طرف حزب دموکرات، نامزد مجلس شد. او با اختلاف سه رأی رقابت را به ساموئل چپمن که نمایندهٔ حزب ویگ بود، باخت. او سال بعد، از طرف حزب دموکرات دوباره نامزد شد که این بار به همراه سه نامزد دیگر دموکرات و یک نامزد مستقل، به نمایندگی مجلس انتخاب شدند. بارنز در سال ۱۸۵۰ برای یک دورهٔ یک ساله وارد مجلس ایالتی ویسکانسین شد. او در سال ۱۸۵۵ مجدداً انتخاب شده و برای
شد. او در سال ۱۸۵۵ مجدداً انتخاب شده و برای یک دورهٔ دیگر خدمت کرد. بارنز در سال ۱۸۶۲ نامزد حزب دموکرات برای مجلس سنای ایالتی ویسکانسین بود. این بار، رقیب او از حزب جمهوری‌خواه بود که در نهایت در انتخابات نیز رقیبش پیروز شد. بارنز سال بعد، یکی از دو نمایندهٔ صاحب کرسی از بخش راسین در مجمع ایالتی دموکراتیک شد. تعهد او به عرصهٔ سیاست دیرینه و گسترده بود. بیماری و مرگ. در سال‌های بعد بارنز با بدتر شدن وضعیت سلامتی خود، به بانکداری روی آورد که برای او کاملاً سودآور بود. یکی از همکاران این تغییر را اینگونه
سودآور بود. یکی از همکاران این تغییر را اینگونه توضیح داد: وضعیت سلامتی بارنز که بسیار وخیم بود به وی هشدار داده بود که دیگر توان پاسخگویی به نیازهای یک زندگی حرفه‌ای و فعال را به او نمی‌دهد؛ بنابراین او چندین سال قبل، از حرفهٔ وکالت بیرون آمده و به تجارت روی آورده بود. وی همان موفقیت در حرفهٔ قبلیش را به شغل جدیدش منتقل کرد. بارنز نیز مهارت‌های مالی خود را در خدمت به جامعه خود به کار گرفت. هنگامی که اولین هیئت مدرسه برلینگتون در سال ۱۸۵۸ تشکیل شد، او داوطلب شد تا به عنوان خزانه‌دار آن خدمت کند. الیزابت
شد تا به عنوان خزانه‌دار آن خدمت کند. الیزابت ادی بارنز در فوریهٔ ۱۸۶۴ و پس از گذشت کمتر از دو دهه از ازدواج شان، بر اثر بیماری سل چشم از جهان فروبست. بیماری‌ای که هشت سال پیش از آن نیز خواهرش را از وی گرفته بود. پسران کوچک بارنز در آن زمان به ترتیب دو و چهار ساله بودند و دخترش کورنلیا دوازده و پسران ولز تقریباً هجده و بیست سال داشتند. این خانواده در کنار یکدیگر ماندند گرچه کورنلیا بارنز تقریباً از ابتدا تا آخر دههٔ بعدی زندگی خود را در کنار عمهٔ بزرگش در لانگ آیلند، نیویورک زندگی کرد. سلامتی کالب بارنز پس
آیلند، نیویورک زندگی کرد. سلامتی کالب بارنز پس از مرگ همسرش به سرعت رو به افول رفت و او در اکتبر سال ۱۸۶۶ چشم از جهان فروبست. دوست نزدیک او در برلینگتون بیان کرد: نزدیک به یک ربع قرن می‌گذرد و او همچنان در میان ما جایگاه برجسته‌ای دارد، جای او را به راحتی نمی‌توان پُر کرد. او مدت‌ها وکیل و مشاور مورد اعتماد و دوست نزدیک و ارزشمند ما بود و هنوز نمی‌توانیم فقدان حضورش را درک کنیم. پسر او، چارلز ادوارد بارنز مقاله‌نویس روزنامه بود که برای نیویورک تریبون می‌نوشت. پس از سفرهایی به هند، چین و ژاپن به فلاشینگ،
پس از سفرهایی به هند، چین و ژاپن به فلاشینگ، نیویورک بازگشت و داستان‌های کوتاه، شعر و رمان‌های درام منتشر کرد. در اواخر زندگیش، یک ستاره‌شناس مطرح، شده بود.
ناکاجیما کی-۴۹ دونریو (呑龍، «اژدهای طوفان») یک بمب‌افکن سنگین دو موتوره ژاپنی متعلق به دوران جنگ جهانی دوم بود. این هواپیما برای انجام مأموریت‌های بمباران در روز بدون حفاظت توسط جنگنده‌های اسکورت طراحی شده بود. کی-۴۹ که یک هواپیمای تک‌بال، میان‌بال و با ساختار تمام فلزی بود، یکی از اولین هواپیماهای ژاپنی دارای چرخ عقب جمع شونده بود. در طول جنگ جهانی دوم، متفقین در گزارش‌های خود نام این هواپیما را «هلن» گزارش می‌کردند.
سیاهرگ پیشانی یا ورید فرونتال (frontal vein) که سیاهرگ بالاقرقره‌ای (supratrochlear) هم نامیده می‌شود، در یک شبکه سیاهرگی از پیشانی شروع می‌شود و با شاخه‌های پیشانی سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می‌کند. این سیاهرگ‌ها همگرا می‌شوند و یک تنه منفرد را تشکیل می‌دهند که به موازات رگ سمت مقابل نزدیک خط میانی پیشانی به سمت پایین می‌رود. این دو سیاهرگ در ریشه بینی توسط یک شاخه عرضی به نام قوس بینی به هم متصل می‌شوند که تعدادی سیاهرگ کوچک از پشت بینی دریافت می‌کند. در ریشه بینی سیاهرگ‌ها از هم جدا می‌شوند و هر
در ریشه بینی سیاهرگ‌ها از هم جدا می‌شوند و هر کدام در زاویه میانی چشمخانه به سیاهرگ بالاچشمخانه‌ای می‌پیوندند و سیاهرگ زاویه ای را تشکیل می‌دهند. گاهی سیاهرگ‌های پیشانی به هم می‌پیوندند و یک تنه را تشکیل می‌دهند که در ریشه بینی به دو سیاهرگ زاویه‌دار تقسیم می‌شود.
چارلز ادیسون. بوتل (Charles Addison Boutelle) (۹ فوریه ۱۸۳۹–۲۱ مه ۱۹۰۱)، ملوان آمریکایی، ناخدا، افسر نیروی دریایی، کهنه سرباز جنگ داخلی، سردبیر روزنامه، ناشر، سیاستمدار محافظه‌کار جمهوری‌خواه و نمایندهٔ نُه دوره‌ای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین در کنگره ایالات متحده بود. بلاند دومین نمایندهٔ ایالات متحده با سابقهٔ طولانی خدمت از مِین است، اولی آن همکار او توماس براکت رید بود. اوایل زندگی. بوتل در داماریسکوتا شهرستان لینکلن ایالت مِین در خانوادهٔ چارلز و لوسی ای. (کورتیز) بوتل متولد شد. در سال ۱۸۴۸ خانواده‌اش از
(کورتیز) بوتل متولد شد. در سال ۱۸۴۸ خانواده‌اش از داماریسکوتا به برانزویک در ایالت مِین نقل مکان نمود. بوتل در مدارس دولتی برانزویک درس خواند و بعداً در سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۵۱ در آکادمی بارموث پذیرفته شد. حرفهٔ نیروی دریایی. پدر بلاند ناخدا بود و خود چارلز در سن پانزده سالگی ملوان شد. یازده سال آینده را به‌عنوان ملوان سپری کرد و به توانائی خود و بدون اتکاء به دیگران در ۱۸۶۰ میلادی ناخدا شد. به‌منظور سهم گرفتن در جنگ کشور، از یک سفر دریایی دو ساله در سال ۱۸۶۲ برگشت و داوطلبانه به نیروی دریایی خدمت کرد و در ۵
برگشت و داوطلبانه به نیروی دریایی خدمت کرد و در ۵ آوریل سال ۱۸۶۲ به سرپرستی کاپیتان کشتی گماشته شد. بلاند در پاول جانیز که یک ناوچهٔ توپ‌دار بخار دوطرفه و دو چرخه بود و به گردان‌های هوایی محاصره اقیانوس‌اطلس جنوبی اختصاص داده شده بود، خدمت کرد. در جریان این مأموریت ناو کم عمق، به جمع‌آوری اطلاعات، گشت‌زنی در راه‌های خروجی رودخانه و پاسداری در برابر ترافیک دریایی مؤتلفه (که در تلاش دوام دادن به محاصره دریایی خط ساحل جورجیا بود)، مشغول بود. مأموریت بعدی بلاند بر کشتی ساساکوس بود، یک ناوچهٔ توپدار بخار دوسره
بر کشتی ساساکوس بود، یک ناوچهٔ توپدار بخار دوسره که مشغول محاصره چارلستون و ویلمینگتون بود. در ۵ مه سال ۱۸۶۴ زمانی‌که در آن کشتی جنگی مأموریت داده شد، کشتی او همراه با سایر کشتی‌های جنگی اتحادیه با کشتی سی‌اس‌اس البمارل زرهی کنفدراسیون وارد جنگ شد. در جریان این درگیری ساساکوس با البمارل که در تلاش فرار بود، برخورد کرد. ساساکوس مستقیماً از سمت راست دیگ بخار برخورد کرد و پس از انفجار دیگ، آسیب قابل توجهی را متحمل شد. در جریان آن نبرد از بوتل «به‌خاطر رفتار شجاعانه» یادآوری شد و این کار سبب شد که به درجه
شجاعانه» یادآوری شد و این کار سبب شد که به درجه ستوان داوطلب که بالاترین درجهٔ اعطاء شده برای افسران داوطلب خارج از نیروهای دریایی دائمی بود، ارتقا یابد. متعاقباً استوان بوتل، فرماندهی کشتی جنگی نایاناز یکی دیگر از کشتی‌های بخار کم عمق و زره پوش سبک معروف به 'تینکلادز' را به‌عهده گرفت. در جریان فرماندهی بوتل، کشتی جنگی نایاناز در ۵ ماه اوت سال ۱۸۶۴ تحت فرماندهی دریاسالار دیوید فراگوث در نبرد خلیج موبایل شرکت نمود که در آنجا تسلیم‌گیری ناوگان کنفدراسیون به ستوان بوتل نسبت داده شد. پس از پیروزی در نبرد
به ستوان بوتل نسبت داده شد. پس از پیروزی در نبرد موبایل، بوتل به فرماندهی نیروهای دریایی اتحادیه در باریکهٔ می‌سی‌سی‌پی گماشته شد. ستوان بوتل الی پایان جنگ زمانی‌که داوطلبانه ترک خدمت کرد، به خدمت در نیروهای دریایی ادامه داد. در ۱۴ ژانویه سال ۱۸۶۶ ترخیص افتخاری برایش اعطاء گردید. به‌زودی پس از خروج از خدمت در نیروی دریایی در ۱۶ مه سال ۱۸۶۶ در آگوستا زادگاه عروس با الیزابت («لیزی») هادسدون دختر وکیل و معاون ایالت مِین، ارتشبد جان. ال. هادسدون ازدواج نمود. آن‌ها جمعاً سه دختر به‌نام‌های گرس هادسدون بوتل،
آن‌ها جمعاً سه دختر به‌نام‌های گرس هادسدون بوتل، الیزابت بوتل و آن («آنی») کورتیز بوتل، داشتند. در سال ۱۸۹۰ آن بوتل رزم‌ناو محافظت شده به‌نام نیوآرک که نخستین رزم‌ناو مدرن نیروهای دریایی ایالات متحده بود، را طراحی کرد. سردبیر روزنامه و ناشر. بوتل پس از جنگ، کاپیتان یک کشتی بخار که بین نیویورک و ویلمینگتون رفت و آمد می‌کرد، شد. بوتل مدت کوتاهی با یکی از بنگاه‌های دلالی نیویورک همکاری می‌کرد اما در سال ۱۸۷۰ برای سمت سردبیری یک روزنامهٔ جمهوری‌خواه به‌نام دیلی ویگ و کوریر بانگر، پیشنهاد شد. بوتل این سمت را
ویگ و کوریر بانگر، پیشنهاد شد. بوتل این سمت را به‌عهده گرفت و خانوادهٔ نو تشکیل خود را به بانگر در ایالت خود در مِین انتقال داد که تا پایان عمر در آنجا زندگی نمودند. بوتل یک سردبیر پویا بود و این روزنامه تحت رهبری او به یکی از تأثیرگذارترین روزنامه در ایالات شمال‌شرقی ایالات متحده تبدیل شد. به‌مجرد مرگ جی.اچ. لایند مالک روزنامه، بوتل همراه با یک شریک به‌نام بی.ای. بور در ۱۵ مه سال ۱۸۷۴ روزنامهٔ دیلی ویگ و کوریر را خرید. بوتل به کنترل فعالانه سردبیری ادامه داد تا این‌که بیماری و رقابت روزافزون او را مجبور
داد تا این‌که بیماری و رقابت روزافزون او را مجبور ساخت که روزنامه را در مارس ۱۹۰۰ به فروش برساند. حرفهٔ سیاسی. مواضع سرمقالهٔ جمهوری‌خواه شدیداً محافظه کارانهٔ بوتل، او را بیشتر به سیاست‌های ایالتی و ملی کشاند. در سال ۱۸۷۶ به‌عنوان نمایندهٔ ناحیه‌ای در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سینسیناتی انتخاب شد و به‌عنوان رئیس انجمن مِین (جیمز. جی) بلین در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۰ خدمت کرد. بوتل با کسب شهرت بیشتر در حزب جمهوری‌خواه ایالتی، نماینده ایالت مِین در کمیتهٔ ملی جمهوری‌خواهان در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۴ معرفی
ملی جمهوری‌خواهان در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۴ معرفی جیمز. جی. بلین، انتخاب شد. وی نمایندهٔ کل و رئیس هیئت نمایندگی ایالت مِین در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان سال ۱۸۸۸ بود که در جریان آن پیامی تلگرافی مبنی بر رد نامزدیش را از شهر بلین قرائت نمود. از سال ۱۸۷۵ تا سال ۱۸۸۲ عضو کمیتهٔ ایالتی جمهوری‌خواه مِین بود. عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده. به‌عنوان یک انتخاب مسلم برای کنگره، بوتلر در ۲۴ ژوئن سال ۱۸۸۰ در نخست به‌عنوان کاندیدا جمهوری‌خواه برای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین (شامل شهرستان‌های آروستوک، پنوبوسکات،
کنگره مِین (شامل شهرستان‌های آروستوک، پنوبوسکات، پیسکاتاکوئیس و واشینگتن) کاندیدا شد اما با تفاوت کم (با ۸۵۵ رأی) توسط جورج دبلیو لاد از حزب گرین‌بک که متصدی برحال همان پُست بود، شکست خورد. در انتخابات سال ۱۸۸۲ با اکثریت قابل توجه آرا، نمایندهٔ کل ایالت مِین در کنگره چهل و هشتم انتخاب شد و متعاقباً در تمامی انتخابات بعدی نمایندهٔ ناحیهٔ چهارم انتخاب شد تا اینکه در سال ۱۹۰۱ استعفا کرد. بوتل، عضو مجلس نمایندگان آمریکا با بهره‌گیری از پیشینهٔ کار در نیروی دریایی، به‌عنوان رئیس کمیتهٔ امور نیروهای دریایی در
به‌عنوان رئیس کمیتهٔ امور نیروهای دریایی در کنگره‌های پنجاه و یکم، پنجاه و چهارم، پنجاه و پنجم و پنجاه و ششم خدمت کرد. در جریان تصدی در این سمت، رهبری قدرت‌مندی را در مدرن سازی نیروی دریایی ایجاد کرد و در توسعهٔ اولین کشتی‌های جنگی فولادی همراه با صنایع حامی ساخت و ساز و تجهیز آن‌ها، نقش کارساز و اساسی داشت. پیشرفت کارخانهٔ کشتی‌سازی بت آیرون ورکز را می‌توان تا یک حدی به جایگاه رهبری وی نسبت داد. بوتل عضو کنگره که یک سخنران کاریزماتیک کمتر از یک نویسنده نبود، در حمایت از مواضع جمهوری‌خواهان در مباحث بزرگ
در حمایت از مواضع جمهوری‌خواهان در مباحث بزرگ عصر خود، سرسخت بود. از بوتل به‌ویژه به‌خاطر سخنرانی در رابطه با مسئلهٔ الحاق هاوایی (کنگره پنجاه و سوم) و اختلاف مرزی بین بریتانیایی کبیر و ونزوئلا (کنگره پنجاه و چهارم) یادآوری می‌شود؛ این موارد دو مسئله مهم سیاست خارجی دومین حکومت دموکرات‌ها تحت رهبری گروور کلیولند (۱۸۹۲–۱۸۹۶) بود. در ماه آوریل سال ۱۸۹۸، بوتل از جملهٔ شش نماینده‌ای بود که بر ضد اعلان جنگ علیه اسپانیا رأی داد.
ناکاجیما کی-۳۴ یک هواپیمای ترابری سبک ژاپنی در دوران جنگ جهانی دوم بود. کی-۳۴ هواپیمایی تک‌بال، دو موتوره و بال‌پایین بود. ارابه‌های فرود آن یکی پایین دم و دو دیگر زیر بدنه اصلی و به شکل جمع شونده بودند. در طول جنگ اقیانوس آرام، متفقین از نام تورا در گزارش های خود برای این هواپیما استفاده می کردند. کتابشناسی - فهرست کتب.
سیاهرگ گوشی پسین (Posterior auricular vein) یا ورید گوشی خَلفی از سیاهرگ‌های سر است. این سیاهرگ از شبکه‌ای با سیاهرگ پس‌سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی آغاز می‌شود و از پشت لاله گوش فرومی‌رود و به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی (ورید ژوگولار خارجی) تخلیه می‌شود. ساختار. سیاهرگ گوشی پسین از بالای کنار سر آغاز می‌شود، در شبکه‌ای که با شاخه‌های سیاهرگ پس‌سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می‌کند. از پشت لاله گوش پایین می‌آید. به بخش خلفی سیاهرگ پشت‌آرواره‌ای (ورید رتروماندیبولار) می‌پیوندد.&lt; به داخل سیاهرگ گردنی
می‌پیوندد.&lt; به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی تخلیه می‌شود. سیاهرگ گوشی پسین، سیاهرگ نیزه‌ای‌پستانکی (استیلوماستوئید) و برخی از شاخه‌ها را از سطح جمجمه گوش دریافت می‌کند. موردهای متفاوت. اگر دگرگونی‌هایی در سیاهرگ گردنی بیرونی وجود داشته باشد، سیاهرگ گوشی خلفی ممکن است به سیاهرگ گردنی درونی (ورید ژوگولار داخلی) یا سیاهرگ گردنی پسین تخلیه شود. اهمیت بالینی. پوست ناحیه لاله‌گوشی‌پستانکی (اوریکولوماستوئید) سر ممکن است به صورت زبانه‌ای پیوند زده شود و سیاهرگ گوشی پسین را با خود نگه دارد.
خیلی باحال برای کشتن یک فیلم کمدی اکشن چینی محصول ۲۰۲۲ است که بر اساس فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" در سال ۲۰۰۸ ساخته شده‌است. وی شیانگ در نقش یک بازیگر آماتور که برای ایفای نقش اصلی در یک فیلم دعوت می‌شود و در نهایت به موقعیت خطرناکی کشیده می‌شود، بازی می‌کند. این فیلم در چین در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) و در ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ منتشر شد و این اولین کارگردانی فیلم بلند ژینگ ونژانگ (邢文雄) است. این فیلم ۲۱۷ میلیون دلار در گیشه فروش داشته‌است. داستان. وی چنگ‌گونگ، یک بازیگر تازه‌کار توسط میلان،
وی چنگ‌گونگ، یک بازیگر تازه‌کار توسط میلان، یک بازیگر زن، دعوت شده تا در فیلمی در نقش «کارل قاتل» بازی کند. هنگامی که او دعوت را می‌پذیرد، خود را درگیر یک توطئه خطرناک می‌بیند. تولید. "خیلی باحال برای کشتن" اقتباسی از فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" محصول ۲۰۰۸ کوکی میتانی است. این فیلم توسط ژینگ ونژانگ، یکی از نویسندگان "مردم من، وطن من" نوشته و کارگردانی شده‌است. این اولین کارگردانی فیلم سینمایی زینگ است. این فیلم توسط یان فی و پنگ دامو تولید شد. فیلمبرداری در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ آغاز شد و در همان روز اعلام شد که فیلم
ژوئن ۲۰۲۱ آغاز شد و در همان روز اعلام شد که فیلم در سال نوی چینی ۲۰۲۲ اکران خواهد شد. به گفته بازیگر ژو دایونگ، وی شیانگ برای یکی از صحنه‌های فیلم باید ایتالیایی صحبت می‌کرد، زبانی که هرگز آن را مطالعه نکرده بود و در مورد صحبت کردن احساس استرس می‌کرد. وی در مصاحبه‌ای گفت که خدمه به او مترجمی دادند که بعد از فیلمبرداری با او صحبت کرد و به او کمک کرد تا خطوط را حفظ کند. انتشار. این فیلم در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) در چین اکران شد و در تعداد محدودی از شهرهای ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ اکران شد.
ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ اکران شد. این تنها کمدی ناب بود که برای اکران در سال نوی چینی ۲۰۲۲ برنامه‌ریزی شده بود. استقبال. این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌های سال نوی چینی ۲۰۲۲ بوده‌است. این فیلم در شش روز اول اکران ۲۱۷ میلیون دلار از جمله ۱۱۰٫۵ میلیون دلار در اولین آخر هفته اکران خود فروخت. این فیلم بازخوردهای مثبتی از مخاطبان نمایش اولیه دریافت کرد، و در روز انتشار آن، میانگین امتیاز ۹٫۲ را در مائویان دریافت کرد.
چارلز رِی برایتون (Charles Ray Brayton) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۸۴۰ - درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰)، سیاستمدار و لابیگر آمریکایی بود. یک جمهوری‌خواه "نیویورک تایمز" او را «رئیس نابینای رود آیلند» خطاب می‌کرد که با نجیب‌زاده سیاسی بدنام شهر نیویورک، ویلیام «رئیس» توید شباهت داشت. زندگی‌نامه. چارلز آر. برایتون در وارویک، رود آیلند در خانواده ویلیام دانیل برایتون و آنا ماد (کلارک) برایتون متولد گردید. در سال ۱۸۵۷، پدرش به عنوان یک جمهوری‌خواه به نمایندگی از رود آیلند در کنگره ایالات متحده انتخاب شد. او در سال ۱۸۵۹، شروع به
ایالات متحده انتخاب شد. او در سال ۱۸۵۹، شروع به تحصیل در دانشگاه براون در پراویدنس کرد، اما در نیمه سال دوم تحصیل خود را ترک کرد تا به سومین توپخانه سنگین رود آیلند در ارتش اتحادیه جنگ داخلی آمریکا بپیوندد. در سال ۱۸۶۱، او به عنوان ستوان یکم منصوب شد، در سال ۱۸۶۳ به درجه سرهنگ دوم و در آوریل ۱۸۶۴ به سرهنگ ارتقا یافت. وی در اکتبر سال ۱۸۶۴، با افتخار از خدمت مرخص شد. در مارس ۱۸۶۵، همراه با تعداد دیگر، درجه افتخاری سرتیپ (ترفیع افتخاری) را دریافت کرد. در همان سال، درست یک ماه قبل از پایان جنگ، با آنتوانت
سال، درست یک ماه قبل از پایان جنگ، با آنتوانت پرسیوال بلدن ازدواج کرد. ظهور سیاسی. برایتون در مارس سال ۱۸۶۷، به عنوان کاپیتان درگروه هفدهم پیاده‌نظام ارتش منظم منصوب شد و در ژوئیه همان سال استعفا داد. او سپس به عنوان رئیس پُسته‌خانه بندر رویال، در کارولینای جنوبی، شهری که در طول جنگ به تصرف آن کمک کرده بود، منصوب شد. او پیش از بازگشت به وارویک به عنوان منشی شهر، در تعدادی از انتصابات سیاسی خدمت کرد، موقعیتی که پدرش نیز بر عهده داشت. در سال ۱۸۷۰ او قرارش از جانب رئیس‌جمهور اولیسیس اس. گرانت را به عنوان
از جانب رئیس‌جمهور اولیسیس اس. گرانت را به عنوان کنسول در شهرستان کورک در ایرلند نپذیرفت. در سال ۱۸۷۴، او مسئول پستخانه پراویدنس و در سال ۱۸۸۰ به عنوان رئیس پلیس ایالتی رود آیلند منصوب گردید. برایتون رئیس کمیته ایالتی جمهوری‌خواه شد، موقعیتی که او برای تقریباً سی سال بعد از آن برای تبدیل شدن به «رئیس» مؤثر سیستم سیاسی تحت کنترل جمهوری‌خواهان ایالت استفاده کرد. در سال ۱۸۹۶، او به کمیته ملی جمهوری‌خواهان معرفی شد و به عنوان نماینده کنوانسیون ملی ۱۹۰۰ جمهوری‌خواهان که رئیس‌جمهور وقت ویلیام مک کینلی را نامزد
که رئیس‌جمهور وقت ویلیام مک کینلی را نامزد کرد، ایفای وظیفه نمود. از دست دادن بینایی. در سال ۱۹۰۰، برایتون از هر دو چشم دچار آب ریزی (آب مروارید) شد و در سال ۱۹۰۱ تحت یک عمل جراحی ناموفق یکی از چشمانش را از دست داد. با پیشرفت آب ریزی، او از نظر عملکردی بینایی چشم باقی مانده‌اش را نیز از دست داد. قانون برایتون. درسال ۱۹۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایالتی پس از مرگ ویلیام گرگوری، استاندار جمهوری‌خواه، انشعاب گردید. برایتون خواستار تصویب قانونی شد که قدرت را از مقام استانداری به مجلس سنای ایالتی جمهوری‌خواه منتقل
استانداری به مجلس سنای ایالتی جمهوری‌خواه منتقل می‌کرد. این قانون که به «قانون برایتون» معروف شد، تقریباً تمام اختیارات انتصاب را به سنای ایالت اعطا کرد و استاندار را به انتصاب منشی خصوصی خودش و تعداد کمی از مناصب رسمی کوچک محدود کرد. در سال ۱۹۰۳، زمانیکه لوسیوس اف. سی گاروین دموکرات به عنوان استاندار انتخاب شد، این قانون عملی گردید. قانون مذکور الی انقلاب سبز «بدون خون» سال ۱۹۳۵ تا زمانیکه دموکرات‌ها کنترل سنای ایالت را به‌دست گرفتند، لازم الاجرا باقی ماند. مباحثه لابی‌گری. در سال ۱۹۰۶ زمانیکه نامزد
ماند. مباحثه لابی‌گری. در سال ۱۹۰۶ زمانیکه نامزد دموکرات‌ها، جیمز ایچ. هایگینز، نارضایتی مردم عام را از نفوذ برایتون به عنوان محور اصلی مبارزات انتخاباتیش اعلام کرد، برایتون به یک مسئله تبدیل شد. به قول هایگینز «شرارت‌های لابی‌گری» به یک «امتیاز و انحصار ظالمانه» در دستان برایتون مبدل شده بود. هیگینز در انتخابات پیروز شد و انتقادات او توسط نیویورک تایمز منعکس شد که از برایتون به عنوان «ظالم رود آیلند» خواند و گفت که «به مدت چهل سال کنترل برایتون بر شورای عمومی و در نتیجه بر تمام قوانین، عملاً مطلق
شورای عمومی و در نتیجه بر تمام قوانین، عملاً مطلق بوده‌است». برایتون خارج از ساختمان دفتر ایالتی رود آیلند، در دفتر هانتر سی وایت، کلانتر ارشد هرستان پراویدنس فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، یکی از اولین اقدامات استاندار هیگینز دستور اخراج برایتون توسط وایت بود که برایتون را به عنوان یک «آفت اخلاقی و سیاسی» در پرداخت حقوق در راه‌آهن نیویورک، نیوهون و هارتفورد، شرکت تلفن پراویدنس، شرکت رود آیلند و غیره توصیف کرد. وایت از دستور امتناع ورزید و گفت که موضوع خارج از حیطه اختیارات دفتر استانداری است و استاندار را به
حیطه اختیارات دفتر استانداری است و استاندار را به «گستاخی» و فرصت طلبی سیاسی متهم کرد. برایتون در دفاع از خود در برابر اتهامات رفتار نادرست از جانب مشتریانش، گفت: «من توسط حزبم قربانی شده‌ام، مردم چیزهای گوناگون در مورد من گفته‌اند که عمدتاً دروغ است، من به پیمانه‌ای که تجسم یافته‌است، بد نیستم. اما من خیلی به حرف‌های مردم اهمیتی نمی‌دهم. کاری که من انجام داده‌ام به نفع حزب جمهوری‌خواه بوده و هر بار که از هر شرکتی یک حق المشاوره ثابت گرفته‌ام، همیشه مشروط بر این بوده که اگر خلاف مصلحت حزبم باشد از آن
بر این بوده که اگر خلاف مصلحت حزبم باشد از آن پرونده صرف نظر خواهم کرد». بازنشستگی و وفات. برایتون نتوانست که سامویل پی. کولت را در سنای ایالت متحده تعیین کند. جورج پی. ویتمور، متصدی جمهوری‌خواه در نهایت کرسی خود را در برابر همکاران حزب جمهوری‌خواه‌اش کولت و رابرت هیل ایوز گدارد دموکرات حفظ کرد. اگرچه مبارزات طولانی کرسی نماینده رود آیلند را در شصتمین دور کنگره از مارس ۱۹۰۷ الی ژانویه ۱۹۰۸ خالی گذاشت. در ژوئیه ۱۹۰۷، برایتون از کمیته اجرایی کمیته مرکزی ایالتی حزب جمهوری‌خواه استعفا داد. او اواخر سال دفاتر
حزب جمهوری‌خواه استعفا داد. او اواخر سال دفاتر وایت را در کاخ ایالتی تخلیه کرد و اظهار داشت که او برای سرپیچی از خواسته‌های فرماندار هیگینز معطل مانده‌است. ژنرال برایتون یکی از اعضای فعال گروه نظامی وفادار ایالات متحده، انجمن جنگ‌های استعماری و همچنین ارتش بزرگ جمهوری بود. برایتون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰ در پراویدنس در اثر دیابت و عوارض شکستگی لگن ناشی از سقوط پایدار درگذشت و در گورستان سوان پاینت در پراویدنس به‌خاک سپرده شد.
نمای خوب یک فیلم درام چینی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی ون مویه است. این دومین فیلم بلند ون است. این داستان عمدتاً داستان مرد جوانی به نام جینگ هائو را روایت می‌کند که برای نجات خواهرش، ناامیدانه از فرصتی که برای راه اندازی کسب و کار پیدا کرده‌است استفاده می‌کند، سرنوشت خود را تغییر می‌دهد و افراد اطراف خود را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فیلم در اکتبر ۲۰۲۱ کامل شد و در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (اولین روز سال نو چینی) در چین اکران شد. این فیلم ۲۱۱ میلیون دلار فروش در سراسر جهان فروش داشته است. خلاصه. جینگ هائو ۲۰ ساله به
جهان فروش داشته است. خلاصه. جینگ هائو ۲۰ ساله به شنژن آمد تا تنها با خواهر کوچکش زندگی کند. خواهر و برادرها زندگی گرم و در عین حال سختی دارند. در تلاش برای پرداخت هزینه جراحی گران‌قیمت خواهرش، جینگ هائو به‌طور اتفاقی فرصتی به دست می‌آورد و فکر می‌کند زندگی بهتری در راه است، اما به‌طور غیرمنتظره با یک شکست جدی مواجه می‌شود. تحت فشار زمان و پول، جینگ هائو، که راهی برای نجات ندارد، تصمیم می‌گیرد که یک قمار ناامید کننده را انجام دهد. آیا این می‌تواند بارقه امید را برای زندگی عادی پریشان او روشن کند؟ تولید. در
را برای زندگی عادی پریشان او روشن کند؟ تولید. در ۵ اوت ۲۰۲۱، مشخص شد که جکسون یی نقش اول دومین فیلم بلند ون مویه را بر عهده خواهد داشت. اولین فیلم این کارگردان "مردن برای زنده ماندن" است. فیلمبرداری در شنژن و در طول تابستان و پاییز آغاز شد، خدمه و بازیگران دو بازخیزی مجدد کووید-۱۹ و چهار طوفان را تحمل کردند. علیرغم وجود بارندگی طبیعی کافی، از باران مصنوعی استفاده شد، تا بتوان بر اساس نیاز و دید خود آن را کنترل کرد. فیلمبرداری در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. استقبال. "نمای خوب" به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های
استقبال. "نمای خوب" به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های صنعت فیلم چین تبدیل شده‌است که در رسانه‌های اجتماعی تیتر اخبار را به خود اختصاص داده‌است. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود از رتبه پنجم به سوم رسید و ۱۰۴٫۴ میلیون دلار فروخت. برخی از منتقدان فیلم را به‌عنوان «یکی از بهترین تولیدات داخلی در سال‌های اخیر که بر رؤیاها، تلاش‌ها و احساسات مردم عادی در یک پس‌زمینه تاریخی عظیم تمرکز دارد» تحسین کردند. با «تکنیک‌های پیچیده و [طرح] قانع‌کننده»، تجربه‌ای را برای ساخت فیلم‌های مشابه در آینده فراهم می‌کند». این فیلم
فیلم‌های مشابه در آینده فراهم می‌کند». این فیلم «همچنین ادای احترام به مردم عادی است که در پیشرفت و توسعه چشمگیر کشور در چند دهه گذشته سهیم بوده‌اند».
آپاچی بود و برای عملکردش مدال افتخار گرفت. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۷، بیوفورد زیر نظر مأمور رسیدگی به امور سرخ‌پوستان، جان کلام، به عنوان رئیس پیشاهنگان و فرماندهٔ پاسبانان آپاچی سن کارلوس خدمت کرد. او و کلام به خاطر دستگیری جرونیمو در اوجو کالینته در سال ۱۸۷۷ مورد تمجید قرار گرفتند و بیوفورد تا حد زیادی عامل تبدیل پاسبانان سن کارلوس به یکی از معتبرترین نهادهای اعمال قانون درایالت‌های جنوب غربی آمریکا در دوران غرب وحشی بود. او طی سال‌های پس از بازنشستگی، به دامدار و معدن‌کاوی موفق تبدیل شد. بیوفورد که در طول
و معدن‌کاوی موفق تبدیل شد. بیوفورد که در طول زندگیش، شخصیتی محبوب و پیشگام داشت، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۵، به عنوان نمایندهٔ شهرستان گراهام در مجلس قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. کوه بیوفورد در شهرستان مریکوپا به احترام او نام‌گذاری شده‌است. اوایل زندگی. بیوفورد در ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶، با نام ولفورد چپمن بریدول در شهرستان واشینگتن، ایالت مریلند چشم به جهان گشود و بعدها به همراه خانواده‌اش به ویرجینیا نقل مکان کرد. او در ۱۴ سالگی و با شروع جنگ داخلی آمریکا، از خانه فرار کرد تا به ارتش مؤتلفه بپیوندد.
از خانه فرار کرد تا به ارتش مؤتلفه بپیوندد. او به خاطر سنش و برای آنکه پدرش او را به خانه بازنگرداند، با نام مستعار کلی بیوفورد در ارتش نام‌نویسی کرد. در بدو امر، بیوفورد اولین سال جنگ را به عنوان طبل‌زن در ارتش ویرجینیای شمالی به فرماندهی ژنرال رابرت ای لی گذراند، اما در عرض یک سال به سرباز پیادهٔ ارتش تبدیل شد. در سال ۱۸۶۳، او یکی از ۴۵۰۰ مردی بود که در حملهٔ پیکت در نبرد گتیزبورگ شرکت کرد. او پیش از پایان جنگ، دست کم در سه درگیری مجروح شد: زخم گلوله در کاسهٔ زانو، دست چپ و شکم. حرفهٔ نظامی. در سال ۱۸۶۹،