payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده‌اند. اگرچه روستای کلیسا مرکز تاریخی است، بزرگ‌ترین مرکز یا مرکز اداری ممکن است در روستای دیگری باشد. به عنوان مثال، آسکولا دارای یک دهکده کلیسا است، اما مرکز اداری آن در موننین‌کوله است. روستاها هیچ نقش اداری ندارند، اگرچه برخی دارای انجمن‌های داوطلبانه روستایی هستند. ۷۴۵ منطقه شهری به‌طور رسمی در فنلاند به رسمیت شناخته شده‌است که ۴۹ مورد از آنها بیش از ۱۰۰۰۰ سکنه و شش منطقه بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر جمعیت دارند. هر شهرداری دارای یک نشان خاندان مشخص است. آنها در مرزهای شهرداری نصب می‌شوند و در اسناد رسمی به
در مرزهای شهرداری نصب می‌شوند و در اسناد رسمی به نمایندگی از شهرداری نشان داده می‌شوند. نشان‌های بسیاری از شهرداری‌ها در دوران مدرن طراحی شده‌است که بسیاری از آنها توسط گوستاف فون نومرز طراحی شده‌است. علاوه بر این، شهرداری‌هایی مانند وانتا از سال ۲۰۱۵ و هلسینکی از سال ۲۰۱۷ دارای نشان‌واره متمایز از نشان خود هستند. منطقه پایتخت. مشخصاً، منطقه پایتخت یا هلسینکی بزرگ، ترتیبات خاصی ندارد. این منطقه از چهار شهر کاملاً مستقل تشکیل شده‌است که یک شهرک پیوسته را تشکیل می‌دهند. هلسینکی بزرگ از نظر جمعیت و مساحت
تشکیل می‌دهند. هلسینکی بزرگ از نظر جمعیت و مساحت نسبتاً سریع رشد کرده‌است: شهرداری‌های مجاور که تنها ۵۰ سال پیش روستایی در نظر گرفته می‌شدند، به حومه شهر تبدیل شده‌اند و پیش‌بینی می‌شود که این رشد ادامه یابد. ادغام هلسینکی و بخشی از سیپو، یک شهرداری روستایی با ۴۰ درصد سوئدی زبان در مجاورت هلسینکی بزرگ، توسط دولت در سال ۲۰۰۶ بر خلاف نظر شورای شهرداری سیپو تصویب شد. این منطقه عملاً تبدیل به یک حومه جدید (و فنلاندی زبان) با چند برابر جمعیت در سیپو خواهد شد. ادغام و اصلاحات. در حال حاضر یک بحث سیاسی داغ در
ادغام و اصلاحات. در حال حاضر یک بحث سیاسی داغ در فنلاند در مورد اصلاح سیستم شهرداری وجود دارد. اساساً، تعداد زیادی از شهرداری‌های کوچک برای ارائه خدمات عمومی مضر تلقی می‌شوند که در طول سال‌های توسعه کشاورزی فنلاند به وجود آمده‌اند. در نتیجه، پیشنهاداتی مبنی بر ادغام‌های تحمیلی توسط دولت وجود داشته‌است. کمیته ای به رهبری وزیر سابق امور منطقه ای و شهری، هانس مانینن، ایجاد یک سیستم دو لایه از شهرداری‌ها با اختیارات مختلف را پیشنهاد کرد، در حالی که انجمن مقامات محلی و منطقه ای فنلاند سیستمی را ترجیح داد که در
محلی و منطقه ای فنلاند سیستمی را ترجیح داد که در آن شهرداری‌ها واحدهایی با حداقل ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر باشند. رقم میانه فعلی ۴۷۰۰ است. این طرح از اصلاحات مشابهی در دانمارک الهام گرفته شده بود. اخیراً در مورد ادغام‌های داوطلبانه بسیاری توافق شده‌است. ده ادغام در سال ۲۰۰۵، یک مورد در سال ۲۰۰۶، ۱۴ مورد در سال ۲۰۰۷ و یک مورد در سال ۲۰۰۸ به سرانجام رسید. در سال ۲۰۰۹، تعداد بیشتری نیز وجود داشت که بسیاری از آنها بیش از دو شهرداری را ادغام کردند. چندین شهر در سال ۲۰۰۹ با شهرداری‌های روستایی اطراف در همن‌لینا، سالو،
با شهرداری‌های روستایی اطراف در همن‌لینا، سالو، کوولا، سینه‌یوکی، نانتالیلوهیا، راسه‌پوری، یووسکوله و اولو ادغام شدند. در مجموع، ۳۲ ادغام با ۹۹ شهرداری انجام شد که تعداد شهرداری‌ها را به میزان ۶۷ کاهش داد. سال ۲۰۰۹ همچنین پایان رسمی آخرین "محله در فنلاند" بود، شهری که توسط یک شهرداری احاطه شده بود اما نام مشترکی داشت در یووسکوله. چهار ادغام در سال ۲۰۱۰، شش ادغام در سال ۲۰۱۱، ده مورد در سال ۲۰۱۳، سه ادغام در سال ۲۰۱۵، چهار ادغام در سال ۲۰۱۶، دو مورد در سال ۲۰۱۷، یک مورد در سال ۲۰۲۰ و یک مورد در سال ۲۰۲۱
۲۰۱۷، یک مورد در سال ۲۰۲۰ و یک مورد در سال ۲۰۲۱ صورت گرفت. در دوره ۲۰۰۵–۲۰۲۱، تعداد شهرداری‌ها به‌طور داوطلبانه از ۴۴۴ به ۳۰۹ کاهش یافت. در سال ۲۰۱۲، دولت کاتاینن طرح گسترده‌ای را با هدف ادغام شهرداری‌ها برای رسیدن به هدف جمعیت ۲۰۰۰۰ نفر در هر شهرداری منتشر کرد. منطقه کلان‌شهری نیز به عنوان هدف توسط یک کمیته دولتی پیشنهاد شده‌است، به طوری که شهرداری‌هایی که در آنها بیش از ۳۵ درصد از نیروی کار رفت و آمد می‌کنند، مشمول ادغام خواهند شد.
خارش هفت‌ساله یک نمایشنامه سه‌بازیگره محصول ۱۹۵۲ به نویسندگی جرج اکسلرد است. در محصول برادوی اصلی، تام ایول و ونسا براون نقش‌های اصلی را ایفا کردند. اصطلاحی که برای عنوان انتخاب شد، که اشاره به کاهش علاقه در یک رابطه تک‌همسری پس از گذشتن هفت سال از ازدواج دارد، توسط روان‌شناسان مورد استفاده قرار گرفته‌است. این نمایشنامه مورد اقتباس در فیلم "خارش هفت‌ساله" (۱۹۵۵) به کارگردانی و نویسندگی بیلی وایلدر و بازیگری مریلین مونرو و ایول قرار گرفت.
پژوهش در زمینه ناهنجاری‌های مادرزادی () یک ژورنال دانشگاهی با داوری همتا در زمینهٔ ناهنجاری‌های مادرزادی که از سوی «انجمن پژوهش و پیشگیری از نقص مادرزادی» و توسط شرکت انتشاراتی جان وایلی و پسران منتشر می‌شود. «انجمن پژوهش و پیشگیری از نقص مادرزادی» در سال ۱۹۶۰ به نام اولیهٔ «انجمن تراتولوژی» بنیان نهاده شد. این نشریه هم‌اکنون در فصل ۱۱۱ از چاپ خود قرار دارد و ویراستارش «میشل فکمانس» است. این نشریه در سال ۱۹۶۸ با نام «تراتولوژی» منتشر شد که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ به صورت فصلی، از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷ هر دو ماه
۱۹۷۱ به صورت فصلی، از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷ هر دو ماه یکبار و از سال ۱۹۸۸ به بعد، به صورت ماهانه منتشر می‌شد. این ژورنال، نشریهٔ رسمی «انجمن پژوهش و پیشگیری از نقص مادرزادی» است. بر اساس گزارش‌های استنادی مجلات، ضریب تأثیر این مجله در سال ۲۰۲۰ برابر با ۲٫۳۴۴ بود.
کانی غنی از کلسیم - آلومینیوم () یا (CAI) به یک کانی در اندازه‌های زیر میلی‌متری تا سانتیمتری، غنی از محتوای فلز کلسیم و آلومینیوم به صورت تداخل و با رنگ روشن است که در شهاب‌سنگ‌های کندریت کربن‌دار یافت می‌شود. چهار "CAI" که با استفاده از تاریخ‌یاب ایزوتوپی سرب-سرب (کرونومتر Pb-Pb) تاریخ‌گذاری شده‌اند، میانگین وزن سنی ۰٫۱۶ ± ۴۵۶۷٫۳۰ میلیون سال را دارند.از آنجایی که "CAI"‌ها قدیمی‌ترین جامدهای دارای تاریخ هستند، این سن معمولاً برای تعیین سن منظومهٔ شمسی استفاده می‌شود.
پردیس سینمایی اطلس مال یک پردیس سینمایی در مرکز خرید اطلس مال شهر تهران، ایران است. این پردیس سینمایی که در منطقه نیاوران قرار دارد، در بهمن ۱۴۰۱ همزمان با چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر با سه سالن سینما با ظرفیت ۳۱۳ صندلی افتتاح شده‌است.
&lt;mapframe latitude="37.5499995" longitude="71.466667" zoom="7" text="قریه بهشار ، ولسوالی شغنان ، ولایت بدخشان ، افغانستان" width="300" height="200" align="left" /&gt;بهشار یکی از دهکده های ولسوالی شغنان می باشد که با تأسیس این ولسوالی در سال ۱۳۶۶ به عنوان مرکز آن تعیین گردید است. جغرافیا. مساحت قریه بهشار ۳۳۱.۴۹۳ کیلومترمربع است این قریه از شرق متصل به آمو دریا پیوست به کشور تاجکستان از غرب به خنج و دولت شاهی از جنوب شرقی به قریه ده مرغان از جنوب به قریه ویر از جنوب غربی به قریه غارجوین پستیو و از شمال
ویر از جنوب غربی به قریه غارجوین پستیو و از شمال به قریه سرچشمه احاطه گردیده است. مردم. باشندگان این قریه را شغنانیان تشکیل می‌دهند که به زبان شغنی حرف می‌زنند و مردم بهشار به زبان فارسی نیز آشنایی دارند. بیشتر از چهار صد خانواده در این دهکده زندگی می کنند و اکثریت مردم این قریه اسماعیلیه مذهب هستند. تنها دو خانواده از از باشندگان شیعیان دوازده امامی و یک خانواده سنی می‌باشند. ناحیه ها. قریه بهشار دارای چهارده ناحیه بوده که شامل : روم باغ ، سبدیج ، لاچید ، پرویز ، رداج ، بهر پنجه قلعه ، بزخ ، رجیستک ، باور
، رداج ، بهر پنجه قلعه ، بزخ ، رجیستک ، باور ، خاور ، دشت ، اندیز و یازگام میباشند.
ایستگاه راه آهن آپرین بزرگترین ایستگاه قطار های باری در ایران است و با نام گار آپرین یا بندر خشک آپرین شناخته میشود . ناحیه. این ایستگاه در استان تهران و در شهر اسلامشهر واقع شده است . اتصالات این ایستگاه :
حسین ولی نژاد (زاده ۱۳۴۰)، معروف به حسین بخشی فرزند مرحوم «بخشی سلطان رضا» از دوتارنوازان و خوانندگان سرشناس موسیقی مقامی خطه شمال خراسان است. زندگی‌نامه. حسین ولی نژاد آموزش دوتار را نزد پدرش و در محضر اساتیدی همچون همراه بخشی گلیانی، حاج حیدر کارگر، علی اکبر بخشی گلیانی فرا گرفته که بیش از ۳۰ سال سابقه فعالیت مستمر در حوزه موسیقی مقامی و در جشنواره‌های مختلف موسیقی موفق به کسب مقام‌های برتر شده است. او یکی از آخرین نسل بخشی‌های خراسان، چند سالی است که داوری جشنواره ملی موسیقی جوان را در بخش موسیقی نواحی
جشنواره ملی موسیقی جوان را در بخش موسیقی نواحی عهده‌دار است. حسین ولی نژاد بخشی شیروانی دیپلم افتخار و جایزه ۵۰۰ دلاری جشنواره بین‌المللی موسیقی اقوام راه ابریشم ۲۰۱۹ در کشور ازبکستان را از آن خود کرد. وی همچنین در مرداد سال ۱۴۰۰ موفق به کسب مدرک درجه یک هنری از شورای ارزشیابی هنرمندان کشور شد.
حمیدرضا الداغی (۲۷ شهریور ۱۳۵۶ – ۸ اردیبهشت ۱۴۰۲) شهروند اهل ایران بود که در سبزوار، خراسان رضوی در دفاع از دختری جوان مقابل مزاحمت خیابانی با ضربات متعدد چاقو شهید شد. کمی پس از آن، رسانه‌های وابسته به نظام جمهوری اسلامی از مرگ وی به‌عنوان «شهید آمر به معروف»، «شهید نهی از منکر» و «شهید عفت و غیرت» یاد کردند؛ و بنیاد شهید و امور ایثارگران، کشته‌شدن وی را «شهادت» نامید. از طرفی دیگر، مادر وی اعلام کرد پسرش اهل «جهاد» و «بسیج» نبود. با این وجود، منتقدان ادعای شهادت از طرف حامیان جمهوری اسلامی را «مصادره» و
شهادت از طرف حامیان جمهوری اسلامی را «مصادره» و «سوءاستفاده» از الداغی عنوان کردند. زندگی شخصی. حمیدرضا الداغی در ۲۷ شهریور ۱۳۵۶ در سبزوار به دنیا آمد. او بازیکن سابق هندبال کشوری و عضو تیم دانشگاه تربت جام در تمامی رده‌های سنی بود و در دههٔ ۱۳۷۰ در رقابت‌های لیگ دسته یک عضو تیم نمایندهٔ سبزوار بود. او در تربت‌جام با برادرش تحصیل کرد و در کلاس‌های آموزش رزمی با همدیگر تمرین می‌کردند. به گفتهٔ برادرش، پس از اینکه الداغی در مبارزات رزمی دماغ یکی از دوستانش را شکست، ورزش تکواندو را کنار گذاشت. رشته تحصیلی او
شکست، ورزش تکواندو را کنار گذاشت. رشته تحصیلی او در مقطع کارشناسی علوم اجتماعی بود اما سپس مدرک کارشناسی معماری گرفت و در یک دفتر مهندسی در نزدیکی شهرداری سبزوار به کار طراحی و نقشه‌کشی ساختمان می‌پرداخت. وی ازدواج کرده و صاحب یک فرزند دختر بود. کشته شدن. در ساعت ۹ شب، ۸ اردیبهشت ۱۴۰۲، حمیدرضا الداغی در حالی که در راه کلاس دخترش بود؛ با مشاهده «مزاحمت چند مرد جوان برای یک دختر» با آن‌ها درگیر شد و بر اثر اصابت ضربات چاقو جان خود را از دست داد. در ویدئوهای منتشرشده از دوربین‌های مداربسته در محل کشته‌شدن
منتشرشده از دوربین‌های مداربسته در محل کشته‌شدن حمیدرضا الداغی، چند مرد جوان دیده می‌شوند که دختری جوان را احاطه کرده و با چاقو او را تهدید می‌کنند. با ورود الداغی در دفاع از زن جوان و شروع درگیری، این افراد با چاقو چند ضربه به کمر، دست و سینه او می‌زنند. با انتشار خبر کشته‌شدن او، رسانه‌های نزدیک به جمهوری اسلامی او را «شهید آمر به معروف»، «شهید نهی از منکر» و «شهید عفت و غیرت» نامیدند. مادر او در مصاحبه با علی رضوانی در برنامه «بدون تعارف»، اعلام کرد پسرش «نه بسیجی بود؛ نه جهادی بود، انسان بود؛ شرف داشت»
«نه بسیجی بود؛ نه جهادی بود، انسان بود؛ شرف داشت» و این که از روی ظاهر نمی‌توان قضاوت کرد. مادر الداغی همچنین گفت «چون حمید دختر ۱۵ ساله داشت نمی‌توانست چنین صحنه‌ای را تحمل کند و ببیند دختر مردم را ببرند». خواهرش نیز او را با وجود زندگی و ظاهر معمولی، «فوق‌العاده غیرتی، ناموس پرست و مؤمن واقعی» توصیف کرد. همسر الداغی در مصاحبه‌ای که خبرگزاری مهر منتشر کرده، می‌گوید که اقدام او به خاطر «هیچ جناح» و «هیچ سیاستی» نبود، بلکه آن را مصداق «امر به معروف و نهی از منکر» و برخاسته از «مردانگی، غیرت و جوانمردی»
از منکر» و برخاسته از «مردانگی، غیرت و جوانمردی» دانست. همسر وی همچنین با اشاره به ویدئوی منتشر شده از درگیری، در بخشی از مصاحبه خود ادعا کرد «فیلم آنقدر واضح است که هیچ حرف و حدیثی ندارد. حمید از دختری دفاع کرد که بی‌حجاب نبود و آن پسر هم مأمور نبود و خودش هم بسیجی نیست. او حق مظلوم را گرفته است. هیچ‌کس نمی‌تواند این اقدام را به هیچ موضوع دیگری بچسباند، نه داخل و نه خارج». کمی پس از آن، پرونده کشته‌شدن وی به‌صورت ویژه در دادگستری خراسان رضوی پیگیری شد. همچنین سرپرست بنیاد شهید و امور ایثارگران در سبزوار
سرپرست بنیاد شهید و امور ایثارگران در سبزوار اعلام کرد «احراز رسمی شهادت حمیدرضا الداغی» توسط شورای تأمین استان مورد تأیید قرار گرفت. واکنش‌ها. وریا غفوری بازیکن فوتبال و کاپیتان سابق باشگاه فوتبال استقلال تهران، محمدباقر قالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی، حسین سلامی فرمانده‌کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، عطاءالله مهاجرانی سیاستمدار، انسیه خزعلی معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهور، اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهور پیشین و مسیح علی‌نژاد روزنامه‌نگار به کشته‌شدن او واکنش نشان
علی‌نژاد روزنامه‌نگار به کشته‌شدن او واکنش نشان دادند. تحلیل و گزارش‌ها. به باور خبرگزاری میزان (وابسته به قوه قضائیه) حمیدرضا الداغی «شهید نهی از منکر» است حسین سلامی، فرمانده سپاه پاسداران هم با انتشار بیانیه‌ای عنوان کرد که تلاش‌های به گفته او، «شیطانی و فریبکارانه دشمن» در ترویج «منکر» و تخریب «معروف» به ثمر نخواهد نشست. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، نیز در صحن علنی مجلس از «نقش بر آب شدن نقشه دشمن» گفت و ادعا کرد: «شهید الداغی در زمانهٔ طعنه‌ها و تخریب‌ها، واجب امر به معروف و نهی از منکر
و تخریب‌ها، واجب امر به معروف و نهی از منکر را در چشم مردم ایران جلوه داد». خبرگزاری مهر نیز با ادعای این‌که «جوان غیور سبزواری در راه پاسداری از ناموس کشورش به شهادت رسید»، نوشت: قاتلین حمیدرضا الداغی با وجود آن‌که متواری شده بودند «در کمتر از ۱۰ ساعت دستگیر و به مراجع قضایی تحویل داده شدند». همچنین خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مدعی شد «حمیدرضا الداغی چهاردهمین شهیدی است که در استان خراسان رضوی در راه امر به معروف و نهی از منکر به شهادت می‌رسد». به باور تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی،
شهادت می‌رسد». به باور تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی، جمهوری اسلامی مرگ حمیدرضا الداغی را دستاویزی کرده تا بحث «امر به معروف و نهی از منکر» خود را پیش ببرد. «تلویزیون من‌وتو» در گزارش خود اعلام کرد «منتسبین به حکومت از همان ابتدا تلاش کردند تا از حمیدرضا یک چهره بسیجی و ولایت‌مدار بسازند که برای امر به معروف و نهی از منکر در این کار مداخله کرده و جانش را از دست داده است». همچنین این شبکه تلویزیونی با پخش تصاویری از الداغی در کنار همسرش که بدون حجاب دیده می‌شود، مدعی شد «او نه تنها بسیجی نبوده، بلکه فردی بود از
مدعی شد «او نه تنها بسیجی نبوده، بلکه فردی بود از جنس مردمی که در هفت ماه گذشته صف‌شان را به‌طور کل از حکومت جدا کردند». همچنین ادعا کرد «تلاش حکومت برای پروژه شهیدسازی او شکست خورد». «بخش فارسی صدای آمریکا» در گزارش خبری تصویری خود گفت: «گرچه بسیاری از هوادارن حکومت از این اتفاق ناگوار می‌خواستند سوءاستفاده کنند و روی موج احساسات جامعه سوار شده بودند و با استفاده از نام شهید و امر به معروف می‌خواستند حمیدرضا را بسیجی اعلام کنند ولی صحبت‌های مادر حمیدرضا در گفتگو با خبرگزاری صداوسیما به صراحت به این
در گفتگو با خبرگزاری صداوسیما به صراحت به این سناریوی حکومت پایان داد». «رادیو فردا» می‌نویسد: رسانه‌های نزدیک به جمهوری اسلامی او را «شهید امر به معروف» نامیدند و تلاش کردند با مصادره او، بر سیاست‌های جمهوری اسلامی در خصوص قانون حجاب اجباری تأکید کنند. «کیهان لندن» نیز نوشت: «شهیدسازی از حمیدرضا الداغی در شرایطی که جمهوری اسلامی هزاران نیروی بسیجی و لباس‌شخصی را در قالب آمر به معرف و با هدف سازماندهی نیروهای نیابتی علیه مردم در سطح جامعه به کار گرفته است، نشان می‌دهد که این سازماندهی به بهانه «مبارزه با
نشان می‌دهد که این سازماندهی به بهانه «مبارزه با بی‌حجابی» با مقاومت مدنی شهروندان روبرو شده و به عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم و حکومت کمک می‌کند». «ایران‌وایر» در گزارش خود با سرخط «حمیدرضا الداغی؛ شکست پروژه شهیدسازی» مرگ وی را «شهید سازی» و «شهید دزدی» توسط نظام جمهوری اسلامی ایران توصیف کرد. مسیح علی‌نژاد نوشت: «به شهادت نزدیکانش او قبلاً در جریان انقلاب «زن زندگی آزادی» توسط همین بسیجی‌ها که امروز جسم بی‌جانش را مصادره کرده‌اند، با شوکر مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفته بود. خانواده این جوان به شدت زیر
و شتم قرار گرفته بود. خانواده این جوان به شدت زیر فشار هستند تا سناریوی امنیتی جمهوری اسلامی را تکرار کنند و بگویند فرزندشان بسیجی بوده است. نگذاریم این داعشی‌ها نام و یاد شریف این جوان آزاده و شجاع را مصادره کنند.» نامگذاری‌ها. نام میدان «سه گوش» در محل کشته‌شدن حمیدرضا الداغی در سبزوار به «شهید حمیدرضا الداغی» تغییر داده شد. همچنین نام خیابان محل زندگی وی به خیابان «جوانمرد» تغییر یافت و کوچه محل زندگی الداغی «کوی غیرت» نامیده شد. شورای شهر تهران اعلام کرد یکی از معابر پایتخت را به نام «شهید حمیدرضا
کرد یکی از معابر پایتخت را به نام «شهید حمیدرضا الداغی» نامگذاری خواهد کرد. یکی از خیابان‌های ریوند از توابع بخش باشتین در شهرستان داورزن نیز به نام «شهید حمیدرضا الداغی» نامگذاری شد. نشان‌ها. در ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۲، نشان ملی فردوسی در بخش «حماسه‌سازی» به الداغی اهدا شد و برادر وی این جایزه را دریافت کرد. همچنین در حاشیه جشنواره شهید غیرت، «نشان عالی سربداران» به مادر الداغی اهدا شد. انتشار تصاویر خصوصی. بعد از رسانه‌ای شدن «کشته‌شدن حمیدرضا الداغی»، چند عکس از الداغی و همسر وی که حجاب اسلامی بر سر نداشت در
از الداغی و همسر وی که حجاب اسلامی بر سر نداشت در اینترنت فاش شد. همسر وی در واکنش، به رسانه‌های ایران گفت تصاویر خصوصی خود در کنار شوهرش، توسط فردی «ضد حکومت» در خارج از کشور انتشار یافته. وی این عمل را «تجاوز به حریم خصوصی» عنوان کرد و مدعی شد تلفن همراه او را هک کردند. او خطاب به منتشرکننده تصاویر گفت: «شما اگر مرد بودید قبل از انتشار از ما اجازه می‌گرفتید». مادر الداغی نیز با اعلام این که در حال پخش کردن «تصاویر خانوادگی» فرزندش هستند این اقدام را «گناه» دانست و افزود که این افراد باید جواب بدهند.
دانست و افزود که این افراد باید جواب بدهند. اعدام قاتل. قوه قضائیه روز سوم آذر ۱۴۰۲، بدون انتشار نام، اعلام کرد «قاتل» حمیدرضا الداغی اعدام شده است. میزان در گزارشی آورده که براساس کیفرخواست صادر شده، اتهام متهم ردیف اول این پرونده «مباشرت در ارتکاب قتل عمدی و نیز ارتکاب جرح عمدی با چاقو، مشارکت در ایراد جرح عمدی با سلاح سرد، آدم‌ربایی، مزاحمت برای بانوان، اخلال در نظم و آسایش عمومی و تظاهر به تهدید در ملأ عام» بوده است. متهم ردیف دوم پرونده هم «به معاونت در قتل عمدی حمیدرضا الداغی، ارتکاب جرح عمدی با
در قتل عمدی حمیدرضا الداغی، ارتکاب جرح عمدی با چاقو، مشارکت در ایراد جرح عمدی با چاقو، تظاهر و تهدید با چاقو در ملأ عام و اخلال در نظم و آسایش عمومی» متهم شده است. فیلم و بزرگداشت. مستند "جوانمرد" به کارگردانی محمد خوشدل‌فر در مورد کشته‌شدن او و ابعاد مختلف آن ساخته شد که در آن با قاتلین، افراد حاضر در صحنه و خانواده الداغی مصاحبه شده و به ریشه‌های شخصیتی مقتول و قاتلین می‌پردازد. از این مستند در تیر ۱۴۰۲ با حضور خانواده الداغی رونمایی شد. همچنین در آذر ۱۴۰۲ جشنواره‌ای هنری با نام شهید غیرت در دانشگاه حکیم
جشنواره‌ای هنری با نام شهید غیرت در دانشگاه حکیم سبزواری در بزرگداشت الداغی برگزار شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2023-05-05T06:08:52Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;AKhaleghizadeh&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;AKhaleghizadeh صفحهٔ اثر فریب‌گر را به اثر فریبگر منتقل کرد: &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;37079954&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
فریبگر (برگرفته از هلندی "de" "kooi"، به معنای واقعی کلمه «قفس» یا احتمالاً "end kooi"، «قفس اردک») معمولاً یک شخص، وسیله یا رویدادی است که شبیه چیزی است که یک فرد یا یک گروه ممکن است باشد. اما این تنها برای به دام انداختن دادن آنها است. فریبگر برای سده‌ها به‌ویژه در شکار و همچنین در زمان جنگ و ارتکاب یا حل‌وفصل جنایت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. فریبگر در جنگ یک وسیله کم‌هزینه است که برای نمایش یک وسیله واقعی از تجهیزات نظامی در نظر گرفته شده‌است.
مرغابی فریبگر وسیله‌ای برای گرفتن مرغابی وحشی یا دیگر گونه‌های پرندگان آبزی است. فریبگرها نسبت به شکار مرغابی با تفنگ ساچمه‌زنی مزیت داشتند زیرا گوشت مرغابی دارای گلوله سرب نبود. در نتیجه، می‌توان قیمت بالاتری برای آن در نظر گرفت. از فریبگرها هنوز برای شکار مرغابی استفاده می‌شود، اما اکنون از آنها برای پژوهش‌های پرنده‌شناسی نیز استفاده می‌شود که در آن پرندگان پس از گرفتن رها می‌شوند.
مگس مصنوعی یا دام مگس نوعی دام ماهیگیری است که معمولاً در ورزش ماهیگیری با مگس استفاده می‌شود (اگرچه ممکن است در شکل‌های دیگر ماهیگیری نیز استفاده شود). به‌طور کلی، مگس‌های مصنوعی تقلیدی از حشرات آبزی هستند که غذای طبیعی گونه‌های ماهی هدف هستند که مگس‌گیران تلاش می‌کنند آنها را صید کنند. مگس‌های مصنوعی با بستن مگس ساخته می‌شوند که در آن خزها، پرها، نخ‌ها یا هر یک از مواد بسیار دیگر بر روی قلاب ماهی بسته می‌شوند. مگس‌های مصنوعی ممکن است برای نمایش انواع طعمه‌های بالقوه ماهیان آب شیرین و آب شور ساخته شوند، از
بالقوه ماهیان آب شیرین و آب شور ساخته شوند، از جمله حشرات آبزی و خشکی‌زی، سخت‌پوستان، کرم‌ها، تخم‌ریزی، طعمه ماهی‌های کوچک، خزندگان، دوزیستان، پستانداران و حتی پرندگان. گفته می‌شود که الگوهای مگس مصنوعی مؤثر به دلیل توانایی آنها در قرار دادن ماهی در مخزن ماهیگیر مگس‌ها را می‌کشند. هزاران الگوی مگس مصنوعی وجود دارد که بسیاری از آنها با نام‌های توصیفی و اغلب عجیب و غریب هستند.
پیتر جفری تیلور (انگلیسی: Peter Geoffrey Taylor)، (۱۹۲۶ - ۲۰۱۱) یک گیاه‌شناس بریتانیایی بود که در طول زندگی حرفه‌ای خود در گیاه‌شناسی در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی کیو کار می‌کرد. تیلور در سال ۱۹۲۶ به‌دنیا آمد و در سال ۱۹۸۴ به کارکنان هرباریوم در کیو پیوست. او اولین گونه جدید خود را با نام‌ "علف‌انبانی پنج‌انگشت" در سال ۱۹۵۴ منتشر کرد. در سال 1973، تیلور به سرپرستی بخش ارکیده هرباریوم منصوب شد و به گفته کیو، "تحت هدایت او، آرایه‌بندی ارکیده احیا شد و ارتباطات باغبانی آن تقویت شد." یکی از کانون‌های اصلی
باغبانی آن تقویت شد." یکی از کانون‌های اصلی گیاه‌شناسی تیلور، سرده علف‌انبانی بود. او گونه‌های زیادی را در این جنس تألیف کرد و جامع‌ترین تک‌نگاشت را در مورد این سرده در سال ۱۹۸۶ ارائه کرد و در سال ۱۹۸۹ با عنوان "سرده‌های علف‌انبانی: تک‌نگاشت آرایه‌بندی" () اصلاح شد. گیاه‌مثانه‌های "علف‌انبانی پنج‌انگشت" () "و علف‌انبانی مودار" () به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند و همچنین "آکاسیا تیلور" (Acacia taylorii)، "چیتوپوا تیلور" (Chaetopoa taylorii)، "گیاه‌تابدار تیلور" (Genlisea taylorii)، "ایندیگوفرا تیلور"
تیلور" (Genlisea taylorii)، "ایندیگوفرا تیلور" (Indigofera taylorii)، "پلاتیستل تیلور" (Platystele taylorii)، "اسپرماکوک تیلور" (Spermacoce taylorii)، "کارینا تیلوریانا" (Karina tayloriana) و "فیلانتوس تیلوریانوس" (Phyllanthus taylorianus). سرده گیاه‌تابدار تیلوریا (و با گسترش گیاه‌تابدار بخش تیلوریا) نیز به نام او نام‌گذاری شده‌اند.
ویلهلم سولپیز کورز (انگلیسی: Wilhelm Sulpiz Kurz)، (۵ مه ۱۸۳۴–۱۵ ژانویه ۱۸۷۸) گیاه‌شناس آلمانی و مدیر باغ در بوگور، جاوه غربی و کلکته بود. او در هند، اندونزی، برمه، مالزی و سنگاپور کار کرد. زندگی. او در آگسبورگ نزدیک مونیخ به دنیا آمد و شاگرد کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس بود. او در دانشگاه مونیخ در رشته گیاه‌شناسی، کانی‌شناسی و شیمی تحصیل کرد. بدبختی‌های خانوادگی در سال ۱۸۵۴ باعث شد که او تحصیل را رها کند و به هلند نقل مکان کند و در آنجا به‌عنوان داروساز کار می‌کرد. او سپس به خدمات پزشکی ارتش استعمار هلند
می‌کرد. او سپس به خدمات پزشکی ارتش استعمار هلند پیوست و در سپتامبر ۱۸۶۵ به جاوه رفت. او در مارس ۱۸۵۷ به بانکا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۵۹ به اکسپدیشنی به بوری، سولاوسی (Celebes) پیوست. در سپتامبر همان سال، او به باغ گیاه‌شناسی در بویتنزورگ (Buitenzoorg) پیوست و در آنجا به یک کتابخانه بزرگ دسترسی داشت و با گیاه‌شناسان کار می‌کرد. در سال ۱۸۶۴ توسط توماس اندرسون، که از مستعمرات هلند بازدید می‌کرد تا کشت گنه‌گنه را بررسی کند، مشتاق شد تا با او به‌عنوان متصدی هرباریوم به کلکته بازگردد، پستی که او تا زمان مرگش به
به کلکته بازگردد، پستی که او تا زمان مرگش به نفع گیاه‌شناسی هند بود. در سال ۱۸۶۶ کورز برای مطالعه گیاگان جزایر آندامان فرستاده شد. هنگامی که در آندامان جنوبی بود، توسط محکومان مورد حمله قرار گرفت و در جنگل بسته شد که منجر به ترک پروژه و بازگشت او به کلکته شد. در سال ۱۸۶۷ از او خواسته شد تا متون گیاه‌شناسی را برای افسران جنگل در برمه بریتانیا بنویسد که او را به سفر و جمع‌آوری در منطقه سوق داد. در نوامبر ۱۸۷۷ او کلکته را به مقصد پنانگ ترک کرد، اما پس از رسیدن در دسامبر بیمار شد و در ۱۵ ژانویه ۱۸۷۸ درگذشت.
در دسامبر بیمار شد و در ۱۵ ژانویه ۱۸۷۸ درگذشت. کارها. اثر اصلی کورز، فلور جنگلی برمه بریتانیا، کلکته، ۱۸۷۷، ۲ جلد است. او همچنین مقالاتی در مجله انجمن آسیایی بنگال و مجله گیاه‌شناسی () نوشت.
غذای طبیعی و غذای کاملاً طبیعی اصطلاح‌هایی در برچسب‌گذاری و بازاریابی مواد غذایی با چندین تعریف هستند که اغلب به غذاهایی اشاره می‌کنند که توسط فرآوری تولید نمی‌شوند. در برخی از کشورها مانند انگلستان، اصطلاح «طبیعی» تعریف و تنظیم شده‌است. در کشورهای دیگر، مانند ایالات متحده، اصطلاح "طبیعی" برای برچسب‌های مواد غذایی اعمال نمی‌شود، اگرچه مقررات وزارت کشاورزی ایالات متحده دربارهٔ برچسب‌گذاری ارگانیک وجود دارد. این اصطلاح برای توصیف غذاهایی است که دارای ترکیب‌های ذاتی یک غذای فرآوری نشده هستند.
فرهنگ جامع زندگی‌نامه نوعی دایرةالمعارف است که به اطلاعات بیوگرافی محدود می‌شود. بسیاری تلاش می‌کنند تا شخصیت‌های اصلی یک کشور را پوشش دهند ( با محدودیت‌هایی مانند افراد زنده، یا فقط افراد فوت شده ). برخی دیگر از این نظر تخصصی هستند که نام‌های مهمی را در یک زمینه موضوعی مانند معماری یا مهندسی پوشش می‌دهند. تاریخ در تمدن اسلامی. طریف خالدی مدعی شد که ژانر فرهنگ‌های زندگی‌نامه‌ای « محصول منحصر به فرد فرهنگ مسلمانان عرب » است. اولین نمونه موجود از فرهنگ زندگینامه مربوط به قرن نهم، عراق است و در قرن شانزدهم
مربوط به قرن نهم، عراق است و در قرن شانزدهم میلادی به شکلی محکم و قابل احترام از نگارش تاریخی تبدیل شد. قدیمی‌ترین زندگی‌نامه‌ در ابتدا بر زندگی پیامبر اسلام و صحابه ایشان متمرکز بوده است، که یکی از اولین نمونه‌ها، "کتاب طبقات عمده" اثر ابن سعد البغدادی بود و سپس شروع به مستندسازی زندگی بسیاری دیگر از آثار تاریخی کرد. شخصیت‌هایی (از حاکمان تا علما) که در قرون وسطی جهان اسلام زندگی می‌کردند. بزرگ‌ترین فرهنگ زندگینامه شناخته شده‌ای که تاکنون تولید شده‌است، "تاریخ دمشق" نام دارد که توسط مورخ مسلمان ابن عساکر
دمشق" نام دارد که توسط مورخ مسلمان ابن عساکر تألیف شده‌است.
دنیل الیور (انگلیسی: Daniel Oliver)، همکار انجمن سلطنتی (۶ فوریه ۱۸۳۰، نیوکاسل از تاین – ۲۱ دسامبر ۱۹۱۶) گیاه‌شناس انگلیسی بود. او کتابدار هرباریوم، باغ گیاه‌شناسی سلطنتی، کیو از ۱۸۶۰ تا ۱۸۹۰ و نگهبان آنجا از ۱۸۶۴ تا ۱۸۹۰ و استاد گیاه‌شناسی در دانشگاه کالج لندن از ۱۸۶۱ تا ۱۸۸۸ بود. در سال ۱۸۶۴، زمانی که در دانشگاه یوسی‌ال بود، درس‌هایی در زیست‌شناسی ابتدایی را بر اساس مطالبی که در دست‌نویس جان استیونز هنسلو به جا مانده بود و توسط دختر هنسلو، آن هنسلو بارنارد از چلتنهام به‌تصویر کشیده شده بود، منتشر کرد. با