payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دی آویلس، فرانسوی‌ها را از شمال شرقی فلوریدا با حمله به دژ مستحکم آنها در فورت کارولین در "ریویر دو مای" (که بعدها توسط اسپانیایی‌ها "ریو د سان خوان" نامیده شد و بعداً به انگلیسی رودخانه سنت جانز نامیده شد) عقب راندند.. آنها ریبو و شاید ۳۵۰ مستعمره فرانسوی دیگر را که کشتی غرق شده بودند، کشتند. حکومت اسپانیا. در سال ۱۵۷۳ فرانسیسکن‌های اسپانیایی ساختمان مبلغان سانتا ماریا د سنا را در جزیره تأسیس کردند، که آن‌ها را "Isla de Santa María" نامیدند. در اوایل قرن هفدهم، اسپانیایی‌ها مردم موکاما را از سکونتگاه‌های
اسپانیایی‌ها مردم موکاما را از سکونتگاه‌های قبلی خود به سانتا ماریا د سنا کوچاندند در سال ۱۶۸۰، حملات بریتانیا به جزیره سنت کاترین، جورجیا، منجر به این شد که بومیان مسیحی گوآل ساختمان مبلغین سانتا کاتالینا د گوآل را رها کرده و به ساختمان‌های مبلغین اسپانیایی در "جزیره سانتا ماریا" نقل مکان کنند. در سال ۱۷۰۲، پس از اینکه جیمز مور فرماندار استعماری کارولینای جنوبی با نیروی استعمار بریتانیایی و متحدان بومیان آمریکایی اش به فلوریدا حمله کرد، اسپانیایی‌ها این ساختمان‌ها را رها کردند. بنیانگذار و فرماندار
این ساختمان‌ها را رها کردند. بنیانگذار و فرماندار استعماری جورجیا، جیمز اوگلتورپ این جزیره را به افتخار شاهزاده آملیا (۱۷۱۰–۱۷۸۶)، دختر جورج دوم بریتانیای کبیر، به «جزیره آملیا» تغییر نام داد، اگرچه هنوز در تملک اسپانیا بود. Oglethorpe پس از دستور به پادگان Highlanders اسکاتلند برای ساختن یک قلعه در لبه شمال غربی جزیره، با مقامات استعماری اسپانیا برای انتقال جزیره به حاکمیت بریتانیا به توافق رسید. فیلیپ پنجم، پادشاه اسپانیا، این قرارداد را لغو کرد. حکومت بریتانیا. اوگلتورپ در سال ۱۷۴۲ نیروهای خود را بیرون
اوگلتورپ در سال ۱۷۴۲ نیروهای خود را بیرون کشید. این منطقه به یک منطقه مرزی بین مستعمرات انگلیس و اسپانیا تبدیل شد تا اینکه معاهده پاریس (۱۷۶۳) جنگ هفت ساله را حل کرد، که در آن بریتانیا فرانسه را شکست داد. بر اساس این معاهده، اسپانیا برای ببه دست آوردن دوباره کنترل هاوانا، کوبا، فلوریدا را با بریتانیای کبیر مبادله کرد. این معاهده تمام مالکیت زمین اسپانیایی در فلوریدا را باطل کرد. اعلامیه سال ۱۷۶۳ رودخانه سنت ماری را به عنوان مرز شمال شرقی فلوریدای شرقی تعیین کرد. در دوره اولیه حکومت بریتانیا، این جزیره به
کرد. در دوره اولیه حکومت بریتانیا، این جزیره به نام جزیره اگمونت شناخته می‌شد، پس از لرد اگمونت که مزرعه ای به وسعت ۱۰۰۰۰ هکتار داشت که تقریباً کل جزیره را پوشش می‌داد. احتمالاً مقر آن به اصطلاح «محل سکونت جدید» در سمت جنوبی دهانه نهر اگان در مجاورت رودخانه آملیا، محل شهر قدیمی کنونی بوده‌است. اگمونت در سال ۱۷۷۰ به تازگی توسعه خود از جزیره را آغاز کرده بود، زمانی که جرارد دو برام نقشه خود را به نام "طرح آملیا، جزیره اگمونت امروزی "را تهیه کرد. این بیشترنقشه توسعه برنامه‌ریزی شده در انتهای شمالی را به تصویر
توسعه برنامه‌ریزی شده در انتهای شمالی را به تصویر می‌کشد. اگمونت در دسامبر ۱۷۷۰ درگذشت، پس از آن بیوه اش لیدی اگمونت کنترل املاک وسیع فلوریدا را به دست گرفت. او به توسعه مزرعه ادامه داد و استیون ایگان را به عنوان نماینده خود برای مدیریت آن منصوب کرد. با کار اجباری آمریکایی‌های آفریقایی‌تباربرده شده، او محصولات سودآور نیل را در آنجا تولید کرد. تا اینکه مزرعه توسط نیروهای آمریکایی از گرجستان در سال ۱۷۷۶ نابود شد. بازگشت حکومت اسپانیا. در اواخر دهه ۱۷۷۰ و اوایل دهه ۱۷۸۰، در طول جنگ انقلاب آمریکا، وفاداران به
دهه ۱۷۸۰، در طول جنگ انقلاب آمریکا، وفاداران به دولت بریتانیایی که از چارلستون و ساوانا گریختند، با عجله ساختمان‌های جدیدی را در این شهرک بنا کردند و شهر بداهه خود را هیلزبورو نامیدند. اسپانیا در سال ۱۷۸۳، تحت شرایط توافق جدید ایالات متحده با بریتانیای کبیر، مالکیت فلوریدا را به دست آورد. بندر آملیا یک مکان برای وفاداران به دولت بود که مستعمره را ترک می‌کردند. ساختمان‌ها را خراب کردند و الوارها را با خود بردند. در ژوئن ۱۷۸۵، پاتریک تونین، فرماندار سابق بریتانیا، فرماندهی خود را به شهر هیلزبورو منتقل کرد، و
فرماندهی خود را به شهر هیلزبورو منتقل کرد، و از آنجا به انگلستان رفت و در اواخر همان سال، سربازان و وفاداران را تخلیه کرد. پس از تخلیه بریتانیا، مری ماتیر، فرزندانش و یک کارگر برده تنها ساکنان جزیره آملیا بودند. او از فرماندار تونین حق مالکیت بلوف مشرف به رودخانه آملیا را دریافت کرده بود. پس از تبادل پرچم در سال ۱۷۸۴، ولیعهد اسپانیا به ماتایر اجازه داد تا در جزیره بماند. برای اعطای مالکیت قبلی بریتانیا، مقامات اسپانیایی در محدوده شهر امروزی ساحل فرناندینا به او واگذار کردند. محل حق مالکیت اولیه Mattair،
به او واگذار کردند. محل حق مالکیت اولیه Mattair، شهر قدیمی Fernandina امروزی است. در سال ۱۷۸۳،معاهده دوم پاریس به جنگ انقلاب پایان داد و فلوریدا را به اسپانیا بازگرداند. ساکنان بریتانیایی فلوریدا باید ظرف ۱۸ ماه این منطقه را ترک می‌کردند مگر اینکه با اسپانیا سوگند وفاداری می‌کردند. در ژوئن ۱۷۹۵، شورشیان آمریکایی به رهبری ریچارد لانگ به پادگان اسپانیایی در جزیره آملیا حمله کردند. سرهنگ چارلز هاوارد، افسر ارتش اسپانیا، متوجه شد که شورشیان یک آتشبار ساخته‌اند و پرچم فرانسه را برافراشته اند. در ۲ آگوست، او
و پرچم فرانسه را برافراشته اند. در ۲ آگوست، او نیروهای اسپانیایی قابل توجهی را جمع‌آوری کرد، از رودخانه Sisters Creek و رودخانه ناسائو عبور کرد و به آنها حمله کرد. شورشیان از طریق سنت ماری به گرجستان فرار کردند. در سال ۱۸۱۱، نقشه‌بردار جورج جی اف کلارک، شهر فرناندینا را ساخت، که توسط انریکه وایت، فرماندار استان فلوریدا شرقی اسپانیا، به افتخار فردیناند هفتم پادشاه اسپانیا نامگذاری شد. "جنگ میهنی" به رهبری آمریکا. در ۱۶ مارس ۱۸۱۲، جزیره آملیا توسط شورشیان ایالات متحده که خود را " میهن پرستان جزیره آملیا "
متحده که خود را " میهن پرستان جزیره آملیا " می‌نامند، تحت فرماندهی ژنرال جورج ماتیوس، فرماندار سابق جورجیا، مورد تهاجم و تصرف قرار گرفت. این اقدام به‌طور ضمنی توسط رئیس‌جمهور جیمز مدیسون تأیید شد. ژنرال ماتیوس به خانه‌ای در سنت ماری، جورجیا، ۹ مایل در آن سوی کامبرلند ساوند از فرناندینا در انتهای شمال غربی جزیره نقل مکان کرد. در همان روز، ۹قایق توپدار آمریکایی به فرماندهی کمودور هیو کمپبل خطی را در بندر تشکیل دادند و اسلحه‌های خود را به سمت شهر نشانه رفتند. از نقطه پیتر، ژنرال ماتیوس به سرهنگ لودویک اشلی
از نقطه پیتر، ژنرال ماتیوس به سرهنگ لودویک اشلی دستور داد که پرچمی را برای دون جوستو لوپز، فرمانده قلعه و جزیره آملیا بفرستد و خواستار تسلیم شدن او شود. لوپز نیروی برتر را تصدیق کرد و بندر و شهر را تسلیم کرد. جان اچ. مکینتاش، جورج جی اف کلارک، جوستو لوپز و دیگران مواد کاپیتولاسیون را امضا کردند. میهن پرستان استانداردهای خود را بالا بردند. روز بعد، ۱۷ مارس، یک گروه از ۲۵۰ سرباز معمولی ایالات متحده از پوینت پیتر آورده شد و دولت تازه تأسیس پاتریوت شهر را به ژنرال متیوس تسلیم کرد. او رسماً به نام ایالات متحده
متیوس تسلیم کرد. او رسماً به نام ایالات متحده تصرف کرد و دستور داد پرچم پاتریوت زده شود و پرچم ایالات متحده فوراً برافراشته شود. این بخشی از طرح ژنرال ماتیوس و رئیس‌جمهور مدیسون برای ضمیمه کردن فلوریدا شرقی بود، اما کنگره از احتمال کشیده شدن به جنگ با اسپانیا در حالی که درگیر جنگ ۱۸۱۲ علیه بریتانیای کبیر بود، نگران شد. زمانی که جیمز مونرو، وزیر امور خارجه، مجبور شد متیوز را از مسئولیت خود خلاص کند، این تلاش از بین رفت. مذاکرات برای خروج نیروهای آمریکایی در اوایل سال ۱۸۱۳ آغاز شد. در ۶ می، ارتش پرچم را در
اوایل سال ۱۸۱۳ آغاز شد. در ۶ می، ارتش پرچم را در فرناندینا پایین آورد و نیروهای باقیمانده خود را از رودخانه سنت ماری به گرجستان برد. اسپانیا این منطقه را تصرف کرد و کنترل جزیره را دوباره به دست گرفت. در سال ۱۸۱۶ اسپانیایی‌ها ساخت قلعه جدید سن کارلوس را برای محافظت از فرناندینا تکمیل کردند. گرگور مک گرگور و جمهوری فلوریدا. شورش‌ها و تلاش‌های بی‌سابقه ادامه یافت. گرگور مک گرگور، یک سرباز ثروتمند اسکاتلندی‌تبار، ارتشی متشکل از ۱۵۰ مرد، از جمله نیروهای استخدام شده از چارلستون و ساوانا، برخی کهنه سربازان جنگ
شده از چارلستون و ساوانا، برخی کهنه سربازان جنگ ۱۸۱۲ و ۵۵ تفنگدار را در حمله به فورت سن کارلوس در ۲۹ ژوئن ۱۸۱۷ رهبری کرد. فرمانده، فرانسیسکو مورالس، به پرچم اسپانیا کوبید و فرار کرد. مک گرگور پرچم خود را، «صلیب سبز فلوریدا»، یک صلیب سبز روی زمینی سفید، بر فراز قلعه برافراشت و «جمهوری فلوریدا» را اعلام کرد. در ۴ سپتامبر، در مواجهه با تهدید تلافی جویانه اسپانیایی‌ها، و کمبود پول و تقویت کافی، مک گرگور برنامه‌های خود برای فتح فلوریدا را رها کرد و با اکثر افسرانش، فرناندینا را به مقصد باهاما ترک کرد و یک گروه
فرناندینا را به مقصد باهاما ترک کرد و یک گروه کوچک از مردان را در فورت سن کارلوس ترک کرد. پادگان و نیرویی از نیروهای نامنظم آمریکایی، که توسط برام یاشو و جارد ایروین، نماینده سابق کنگره پنسیلوانیا سازماندهی شده بود، تلاش اسپانیایی‌ها برای احراز مجدد اقتدار را دفع کردند. نبرد جزیره آملیا. در ۱۳ سپتامبر، نبرد جزیره آملیا زمانی آغاز شد که اسپانیایی‌ها یک باتری از چهار توپ برنجی را در تپه مک لور در شرق قلعه نصب کردند. آنها با حدود ۳۰۰ مرد، با پشتیبانی دو قایق توپدار، فرناندینا را گلوله‌باران کردند. نیروهای
توپدار، فرناندینا را گلوله‌باران کردند. نیروهای ایروین شامل نود و چهار مرد، کشتی‌های خصوصی "مورگیانا" و "سنت جوزف"، و "ژوپیتر" بود. قایق‌های توپدار اسپانیایی در ساعت ۳:۳۰ شروع به تیراندازی کردند بعد از ظهر و باتری روی تپه به توپخانه پیوست. اسلحه‌های فورت سن کارلوس، در بلوف رودخانه در شمال غربی تپه، و اسلحه‌های "سنت جوزف" از جزیره آملیا دفاع کردند. گلوله‌های توپ دو نفر را کشت و دیگر سربازان اسپانیایی را که در زیر مجموعه بودند زخمی کردند. شلیک تا تاریک شدن هوا ادامه داشت. فرمانده اسپانیایی که متقاعد شده بود
ادامه داشت. فرمانده اسپانیایی که متقاعد شده بود نمی‌تواند جزیره را تصرف کند، نیروهای خود را عقب کشید. خصوصی فرانسوی لوئی میشل آوری. هابارد و اروین بعداً با دزد دریایی فرانسوی الاصل لوئیس میشل آوری، که ظاهراً از طرف جمهوری انقلابی مکزیک ادعای مالکیت جزیره آملیا را مطرح کرد، به نیروهای خود پیوستند. او قبلاً با مک گرگور در ماجراجویی‌های فیلیباستر آمریکای جنوبی مرتبط بود، آوری همچنین در میان گروهی از بوکانیر مستقر در جزیره گالوستون، تگزاس رهبر بود. آوری کنترل آملیا را به عهده گرفت، یک نهاد اداری به نام «شورای
را به عهده گرفت، یک نهاد اداری به نام «شورای عالی فلوریدا» ایجاد کرد. او به دبیران خود پدرو گوآل و ویسنته پازوس دستور داد تا قانون اساسی را تنظیم کنند، و از تمام فلوریدا دعوت کرد تا برای دور انداختن یوغ اسپانیایی متحد شوند. برای چند ماهی که آئوری جزیره آملیا را کنترل کرد، پرچم جمهوری انقلابی مکزیک برافراشته بود. «ایالت‌های وابسته» مفروض او هنوز در آن زمان با اسپانیایی‌ها در جنگ برای استقلال می‌جنگیدند. اشغال آمریکا. ایالات متحده قصد داشت فلوریدا را ضمیمه کند و یک نیروی دریایی فرستاد که جزیره آملیا را در ۲۳
و یک نیروی دریایی فرستاد که جزیره آملیا را در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۷ تصرف کرد. آوری جزیره را در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۷ به کمودور جی دی هنلی و نیروهای آمریکایی سرگرد جیمز بنکهد تسلیم کرد. او بیش از دو ماه به عنوان یک مهمان ناخواسته در جزیره ماند. بانک، هد فرناندینا را اشغال کرد و رئیس‌جمهور جیمز مونرو قول داد که آن را «در امانت برای اسپانیا» نگه دارد. این قسمت در تاریخ فلوریدا به عنوان ماجرای جزیره آملیا شناخته شد. واگذاری فلوریداها توسط اسپانیا به ایالات متحده. اگرچه اسپانیا از مداخله ایالات متحده در فورت سن کارلوس عصبانی
از مداخله ایالات متحده در فورت سن کارلوس عصبانی بود، اما فلوریدا را واگذار کرد. اعلامیه معاهده آدامز اونیس در ۲۲ فوریه ۱۸۲۱، دو سال پس از امضای آن در سال ۱۸۱۹، به‌طور رسمی هم فلوریدا شرقی و هم آنچه از ادعاهای اسپانیا در غرب فلوریدا باقی مانده بود، به ایالات متحده منتقل شد. هم آن سالی بود که مکزیک از اسپانیا استقلال یافت. ارتش ایالات متحده از این قلعه استفاده چندانی نکرد و به زودی آن را رها کرد. متعاقباً، این جزیره به صورت خصوصی توسط کشاورزان سفیدپوست با استفاده از کار سیاهان برده شده به صورت مزارع توسعه
از کار سیاهان برده شده به صورت مزارع توسعه یافت. در طول جنگ داخلی آمریکا. در روزهای قبل از جنگ داخلی آمریکا، هواداران کنفدراسیون که خود را هنگ سوم داوطلبان فلوریدا می‌نامیدند، در ۸ ژانویه ۱۸۶۱ کنترل فورت کلینچ را به دست گرفتند. این دو روز قبل از جدایی فلوریدا بود. واقع در انتهای شمالی جزیره، در دست ساخت بوده‌است. کارگران فدرال سایت را رها کردند. ژنرال کنفدراسیون رابرت ای لی در نوامبر ۱۸۶۱ و دوباره در ژانویه ۱۸۶۲ طی بررسی استحکامات ساحلی از فورت کلینچ بازدید کرد. نیروهای اتحادیه کنترل فدرالی جزیره را در ۳
کرد. نیروهای اتحادیه کنترل فدرالی جزیره را در ۳ مارس ۱۸۶۲ بازگرداندند. آنها ۲۸ قایق توپدار به فرماندهی کمودور ساموئل فرنسیز دوپونت داشتند. این جزیره بردگان را به اتحادیه جذب کرد، جایی که آنها آزادی را به دست آوردند. در سال ۱۸۶۳٬۱۲۰۰ آزادگان و فرزندانشان و ۲۰۰ سفیدپوست در جزیره زندگی می‌کردند. این یکی از مکان‌های متعددی بود که آزادگان در نزدیکی نیروهای اتحادیه جمع می‌شدند. در سال ۱۸۶۲، وزیر جنگ، ادوارد ام. استنتون، از طرفداران لغو ممنوعیت در شمال برای کمک به مراقبت از هزاران برده آزاده که در نزدیکی نیروهای
مراقبت از هزاران برده آزاده که در نزدیکی نیروهای اتحادیه در مناطق کارولینای جنوبی و فلوریدا اردو زده بودند، درخواست کرد. در میان کسانی که پاسخ دادند ساموئل جی می از سیراکوز، نیویورک بود که «انجمن امداد آزادگان» را در شهر سازماندهی کرد. بودجه برای حمایت از دو معلم در جزیره آملیا جمع‌آوری شد. یکی کلویی مریک اهل سیراکوز بود. او به جزیره رفت و در آنجا به آزادگان آموزش داد، در سال ۱۸۶۳ یک مدرسه و یتیم خانه تأسیس کرد و کمک‌های مستمری را در سیراکوز برای پوشاک و تدارکات برای فقرای جزیره جمع‌آوری کرد. او پس از
و تدارکات برای فقرای جزیره جمع‌آوری کرد. او پس از ازدواج با فرماندار هریسون رید فلوریدا در سال ۱۸۶۹ به حمایت خود از آموزش و رفاه در کل ایالت ادامه داد. تا سال ۱۸۷۲ حدود یک چهارم کودکان در سن مدرسه توسط مدارس دولتی جدید خدمات رسانی می‌شدند. مناسبت‌ها. جزیره آملیا میزبان جشنواره سالانه میگوی Isle of Eight Flags (با بیش از ۱۵۰۰۰۰ بازدیدکننده در ماه مه)، جشنواره جاز جزیره آملیا، جشنواره موسیقی مجلسی جزیره آملیا، جشنواره فیلم جزیره آملیا، رویداد خیریه خودروسازی Amelia Island Concours است.d'Elegance و جشنواره
Amelia Island Concours است.d'Elegance و جشنواره بلوز جزیره آملیا. جزیره آملیا محل اصلی فیلمبرداری فیلم "ایالت آفتاب" به کارگردانی جان سایلس در سال ۲۰۰۲ بود."ماجراهای جدید پیپی جوراب بلند" نیز در سال ۱۹۸۸ در آنجا فیلمبرداری شد. جزیره آملیا به مدت ۲۸ سال (۱۹۸۰ تا ۲۰۰۸) میزبان مسابقات انجمن تنیس زنان بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۸ به عنوان مسابقات قهرمانی Bausch &amp; Lomb شناخته می‌شد. از سال ۲۰۰۹ جزیره آملیا میزبان مسابقات آزاد سالانه پتانک آمریکا از بازی پتانک، شکلی از بولز بوده‌است. گلف. جزیره آملیا دارای پنج
شکلی از بولز بوده‌است. گلف. جزیره آملیا دارای پنج زمین گلف است:
آلیسیا روبیو (؛ زادهٔ بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خشم مردی صبور" اشاره کرد.
فیلیپ ال جیلین (۱۹۲۳–۲۰۰۴) روزنامه‌نگار و نویسنده آمریکایی بود. وی در دوون، پنسیلوانیامتولدشد و در سال ۱۹۴۳ از دانشگاه ییل فارغ التحصیل شد. وی به تفنگداران دریایی ایالات متحده اضافه شد و در ایوو جیما جنگید . در سال ۱۹۴۶ وی به نام خبرنگار خارجی به "وال استریت ژورنال" اضافه شد و به نام رئیس دفتر روزنامه در پاریس و لندن خدمت نمود و بعدها جنگ ویتنام را پوشش داد. در سال ۱۹۶۷ او به نام معاون سردبیر صفحه تحریریه توسط "واشنگتن پست" استخدام شد و به زودی سردبیر ارشد شد. وی در سال ۱۹۷۰جایزه پولیتزر را برای نوشتن
شد. وی در سال ۱۹۷۰جایزه پولیتزر را برای نوشتن سرمقاله کسب کرد. در سال ۱۹۷۹ وی در مسئله های خاورمیانه برای "پست" تخصص داشت. فیلیپ نویسنده "لیندون بی جانسون و جهان می باشد"که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد.
تنازع بقاء (")، ستیزه و رقابت برای زنده ماندن است. رقابت زیستی. تنازع در راه بقا یا ستیزه برای ماندن عبارت است از رقابت زیستی یا رقابت زنده ماندن و این یکی از قوانین داروین است که بقای انواع گیاهان و حیوانات را تفسیر می‌کند. قانون تنازع بقاء. خلاصه این قانون این است که تمام موجودات برای به دست آوردن غذا و هر آنچه موجب بقای آنان گردد، و هستی آنها را رشد دهد، با یکدیگر در رقابت‌اند، به نحوی که در کشاکش زندگی فقط، قوی‌تر باقی می‌ماند و فقط آنکه شایسته‌تر است می‌تواند خود را حفظ کند. بنا بر این جنگ و ستیز در
می‌تواند خود را حفظ کند. بنا بر این جنگ و ستیز در راه بقا علت تحول و پیشرفت است و این امر با انتخاب طبیعی ممکن می‌گردد که شبیه انتخاب صناعی است. انتخاب طبیعی. کارکرد اصل انتخاب طبیعی را در هفت مرحله بیان کرد:
توسعه پایدار بوم‌شناختی یا توسعه پایدار اکولوژیکی () بخشی از توسعه پایدار زیست‌محیطی است که می‌توان تا حدی از طریق استفاده از اصل احتیاطی به آن دست یافت. وقتی با تهدید و آسیب جدی محیط مواجه هستیم نداشتن علم و تکنولوژی قابل اطمینان نباید عاملی برای به تعویق‌انداختن جلوگیری از تخریب محیط زیست گردد. در اهمیت اصل مهم برابری بین نسل‌ها همین بس که نسل حاضر باید اطمینان حاصل کند که سلامت، تنوع و بهره‌دهی محیط زیست به نفع نسل‌های آینده باید حفاظت و ارتقاء یابد. برای رشد و شکوفایی این جنبش، باید قویا از عوامل
برای رشد و شکوفایی این جنبش، باید قویا از عوامل زیست‌محیطی در ارزیابی دارایی‌ها و خدمات لازم برآورد واقعی داشته باشیم تا انگیزه بیشتری برای حفظ تنوع زیستی و یکپارچگی اکولوژیکی ایجاد شود. دیدگاه‌های سیاسی. حمایت سیاسی دولت مؤثر برای توسعه پایدار بوم‌شناختی امری ضروری است. بسیج دولت‌ها برای توسعه را می‌توان به برنامه‌های عملیاتی تبدیل کرد که برای توسعه پایدار بسیار مهم هستند. تلاش‌های توسعه می‌تواند تحت تأثیر الگوهای ترتیبات خانوادگی، نگرش‌های کاری، اخلاق اجتماعی، به‌ویژه مسئولیت‌های افراد، سلسله‌ مراتب
اجتماعی، به‌ویژه مسئولیت‌های افراد، سلسله‌ مراتب اختیارات، کیفیت آموزش علمی و اجرای و درجه ثبات خانگی، به‌ویژه آزادی از درگیری‌های اجتماعی قرار داشته باشد. سیاست ملی و برنامه‌ریزی توسعه پایدار زیست‌محیطی به سه شرط نیاز دارد: ارزش‌های عملی که افراد باید به آنها متعهد باشند، مقامات سیاسی که منافع بلندمدت را بر دستاوردهای اقتصادی فوری ترجیح می‌دهند، و برخورداری از سیاستی با اهداف سیاسی مطلوب و شایسته. کانادا با استفاده از شاخص‌های پایدار زیست‌محیطی به عنوان ابزار راهنمای توسعه، سیاستی مبتنی بر واقعیت‌های
ابزار راهنمای توسعه، سیاستی مبتنی بر واقعیت‌های موجود محیط زیست را برای توسعه پایدار اتخاذ کرده‌است. در سطح شهرداری، بسیاری از شهرها نیز از شاخص‌های مبتنی بر شواهد و شاخص‌های زیست‌محیطی به عنوان ابزاری برای توسعه سیاست‌ها استفاده می‌کنند. انجمن‌های توسعه پایدار بوم‌شناختی. استراتژی حفاظت جهانی در سال ۱۹۸۰ منتشر و به یکی از تشویق‌کننده‌ترین تحولات تبدیل شد که از برنامه‌ای هدفمند برای تغییرات سیاسی در مورد پایداری اکولوژیکی استفاده می‌کند. این موضوع یک تغییر سیاست اساسی برای جنبش جهانی حفاظت از محیط زیست را
سیاست اساسی برای جنبش جهانی حفاظت از محیط زیست را به دنبال داشت. تمرکز سنتی به جای پیش‌گیری به درمان تبدیل شد و روند رو به رشد در جذب اهداف حفاظت و امر توسعه را تأیید کرد. اموری که کلیدهای یک جامعه پایدار از نظر زیست‌محیطی محسوب می‌شوند. به‌طور خاص، تمرکز بر حفاظت حیات وحش به سمت نگرانی برای گونه‌های گسترده‌تر سوق داده شد. این امور اصول توسعه پایدار را ترویج می‌کنند و به نگرانی‌های ناشی از تخریب محیط زیست به دلیل تصمیمات توسعه اقتصادی رسیدگی می‌کند. سه هدف اصلی حفاظت محیط زیست به قرار زیر است: کمپین جهانی.
حفاظت محیط زیست به قرار زیر است: کمپین جهانی. تلاش‌های دیگری مانند کمپین جهانی برای بیوسفر موانع زیست‌محیطی را دائماً در برابر مقامات دولتی و علمی قرار می‌دهد. نیکلاس پولونین، رئیس سابق بنیاد حفاظت از محیط زیست، معتقد بود که نقطه شروع تلاش برای کمپین جهانی در سال ۱۹۶۶ در کنفرانس یونسکو در فنلاند رخ داد. این کنفرانس شرایطی را بررسی کرد که مانع از توسعه پایدار زیست‌محیطی مانند رشد سریع جمعیت، تکثیر جنگ‌افزار هسته‌ای و کاهش منابع طبیعی می‌شود. به‌طور مشابه، گزارش جهانی ۲۰۰۰ به رئیس‌جمهور، شرایط آینده
گزارش جهانی ۲۰۰۰ به رئیس‌جمهور، شرایط آینده زیست‌محیطی را ارائه داد که در صورت تغییر نکردن سیاست‌های عمومی، مؤسسه‌ها و نرخ‌های پیشرفت فناوری، احتمالاً بدتر خواهند شد. یافته‌ها و پیشنهادهای و این نوع تلاش‌های طرفداران محیط زیست و بنیاد حفاظت از محیط زیست را بر آن داشت تا پروژه کمپین جهانی را آغاز کنند. این پیشنهادهای شامل موارد زیر می‌باشند:
شورای رهبری امارت اسلامی افغانستان، شورای عالی، ( یا شورای داخلی) شورایی برای رهبر امارت اسلامی افغانستان است. رهبر امارت اسلامی بنا به صلاحدید خود، شورا را تشکیل می‌دهد و ریاست آن را برعهده دارد. او دارای اقتدار نهایی است و ممکن است در هر زمانی، آن را نادیده بگیرد یا دور بزند. این نقش کلیدی در هدایت شورش طالبان از کویته در پاکستان ایفا کرد، که منجر شد در آن زمان، به طور غیررسمی با عنوان شورای کویته شناخته شود. در جریان شورش طالبان، یک مدل تصمیم گیری مبتنی بر اجماع در میان اعضای شورای کویته استفاده شد. پس
بر اجماع در میان اعضای شورای کویته استفاده شد. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، رهبر هبت‌الله آخندزاده، قدرت را متمرکز کرد و بیشتر از طریق سه معاون خود شروع به برقراری ارتباط کرد. در مارس ۲۰۲۳، آکسفورد آنالیتیکا گزارش داد که او برای چندین ماه شورای رهبری را تشکیل نداده است، در عوض با شورای محلی آخوندهای ولایت قندهار، مشورت کرده است. تاریخچه. پس از سقوط حکومت طالبان در سال ۲۰۰۲، این شورا ده نفر را تشکیل داد که در دولت مناصب را اشغال کردند، از جمله هشت رهبر کهنه‌کار بلندپایه از منطقه جنوب افغانستان،
رهبر کهنه‌کار بلندپایه از منطقه جنوب افغانستان، یک نفر از پکتیکا و یک نفر از پکتیا. سپس تعداد اعضای مجلس شورا در مارس ۲۰۰۳ به ۳۳ عضو افزایش یافت. در ماه اکتبر ۲۰۰۶، شورا از ۱۳ عضو اصلی تشکیل شد. مقامات امنیتی پاکستان قبلاً طالبان افغانستان، شورای شورای کویته و طالبان پاکستان را سه نهاد جداگانه می‌دانستند. اما در اوایل سال ۲۰۱۰ آنها سیاست خود را تغییر دادند، تصمیم گرفتند که با سه سازمان به عنوان یک سازمان برخورد کنند و اقدامات سختی را علیه شورای شورای کویته انجام دادند. نه تن از ۱۸ فرمانده آن در اواخر فوریه
دادند. نه تن از ۱۸ فرمانده آن در اواخر فوریه و اوایل مارس ۲۰۱۰ دستگیر شدند. در ماه اوت ۲۰۱۹، برخی از رهبران طالبان، از جمله حافظ احمد الله، برادر هبت الله آخوندزاده، امیر طالبان، در یک انفجار بمب در مسجد خیرالمدریس، که محل اصلی ملاقات طالبان بود، کشته شدند. در ۲۹ می ۲۰۲۰، گزارش شد که ملا محمد یعقوب، پسر ملا عمر، پس از ابتلای چند تن از اعضای مجلس شورای کویته به ویروس کرونا، به عنوان رهبر طالبان فعالیت می‌کرد. در ۷ می ۲۰۲۰، ملا یعقوب رئیس کمیته نظامی طالبان شد.
موافقت پارلمان بریتانیا برای تهاجم به عراق توسط اعضای منتخب مجلس عوام بریتانیا درآستانه تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق در یک سری دو رأی در ۱۸ مارس۲۰۰۳ به دولت تونی بلر داده شد. پیشینه مشروطه. هیچ الزام قانون اساسی برای ولیعهد وجود ندارد که پیش از متعهد ساختن نیروهای بریتانیا به اقدام نظامی، بدنبال هرگونه تأیید صریح پارلمان باشد. براساس اختیارات سلطنتی، حاکم می‌تواند دستور شروع عملیات نظامی را صادر کند، که معمولاً بتوصیه دولت اعلی حضرت صادر می‌شود. با این حال، مناقشات سیاسی در مورد شرکت در اقدام نظامی، که مشروعیت
سیاسی در مورد شرکت در اقدام نظامی، که مشروعیت قانونی و همچنین مسائل سیاست خارجی را پوشش می‌داد، سال‌ها مورد بحث بود. در اوایل سال۱۹۹۹، تام دالیل، نماینده ضد جنگ، یک لایحه قانون ده دقیقه‌ای به نام لایحه اقدام نظامی علیه عراق (تصویب پارلمان) را پیشنهاد کرده بود تا «لازم به تصویب قبلی توسط اکثریت ساده مجلس عوام برای اقدام نظامی توسط نیروهای انگلیسی علیه عراق باشد. به دالیل اجازه داده شد تا بیل خود را بیاورد، است، اما نمی‌توان دربارهٔ آن بحث و رأی‌گیری کرد، زیرا به‌عنوان لایحه‌ای که بر اختیارات سلطنتی تأثیر
به‌عنوان لایحه‌ای که بر اختیارات سلطنتی تأثیر می‌گذارد، قبل از بحث در پارلمان به رضایت ملکه نیاز بود (معروف به رضایت ملکه). دولت به ملکه الیزابت دوم توصیه کرد که از رضایت خودداری کند، که طبق کنوانسیون قانون اساسی چنین کرد. مناظرات در سال ۲۰۰۳ قبل از ۱۸ مارس. استقرار نیروهای بریتانیا به عربستان سعودی و کویت، همراه با نیروهای ایالات متحده، پیشروی آشکاری برای اقدام نظامی بود. چندین بحث در مورد سیاست بریتانیا در عراق برگزار شد. سرانجام، در ۱۷ مارس۲۰۰۳،رئیس‌جمهور ایالات متحده بوش به صدام حسین اولتیماتوم داد که
ایالات متحده بوش به صدام حسین اولتیماتوم داد که ظرف ۴۸ ساعت قدرت را ترک کند وگرنه با اقدام نظامی مواجه خواهد شد. آرای قبلی سیاست دولت برای مقابله با عراق از طریق سازمان ملل را تأیید کرده بود. مناظره ۱۸ مارس. حاکم این اختیار را دارد که به عنوان اعمال اختیارات سلطنتی، بدون تأیید پارلمان اعلام جنگ کند. قبل یا بعد از شروع جنگ‌های قبلی، معمولاً در پارلمان بحث می‌شد. با این حال، برای اولین بار رای‌گیری انجام شد و به پارلمان اجازه داد تا موضع خود را در مورد اعلان جنگ مشخص کند، حتی اگر «صرفاً نمادین» و «برای دولت
جنگ مشخص کند، حتی اگر «صرفاً نمادین» و «برای دولت الزام آور نبود». این مناظره در ۱۸ مارس ۲۰۰۳ برگزار شد و از ظهر تا ۱۰ ادامه داشت. حزب کارگر و محافظه کار هر دو متعهد به تأیید تهاجم بودند، اما یک چهارماز نمایندگان حزب کارگر به این حمله رای منفی دادند. لیبرال دموکرات‌ها که از هر ۱۲نماینده یکی در پارلمان داشتند نیز با این تهاجم مخالفت کردند. اگر رأی از بین می‌رفت، بسیاری از وزرای کارگر استعفا می‌دادند، از جمله نخست‌وزیر تونی بلر، که در سخنرانی خود پیشنهاد کرد که در صورت عدم تصویب رأی استعفا می‌دهد. اعضای جبهه
در صورت عدم تصویب رأی استعفا می‌دهد. اعضای جبهه یک حزب طبق سنت باید از آن سمت کناره‌گیری کنند تا بتوانند علیه حزب خود رای دهند. ازمیان برخی از صفوف این احزاب فراتر ازاستعفای رابین کوک محقق نشد. دولت طرحی را بمجلس ارائه کرد که درآن آمده بود:این مجلس تصمیمات خود در ۲۵ نوامبر۲۰۰۲ و ۲۶ فوریه۲۰۰۳ را برای تأیید قطعنامه۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل متذکر می‌شود. به رسمیت می‌شناسد که سلاح‌های کشتار جمعی و موشک‌های دوربرد عراق و تداوم عدم پایبندی آن به قطعنامه‌های شورای امنیت، تهدیدی برای صلح و امنیت بین‌المللی است.
امنیت، تهدیدی برای صلح و امنیت بین‌المللی است. خاطرنشان می‌کند که در ۱۳۰روز پس از تصویب قطعنامه۱۴۴۱، عراق به طور فعال، بدون قید و شرط و بلافاصله با بازرسان تسلیحاتی همکاری نکرده‌است و فرصت نهایی برای تبعیت را رد کرده‌است و در حال نقض اساسی تعهدات اجباری پی در پی شورای امنیت سازمان ملل است. قطعنامه ها؛ متأسف است که علیرغم تلاش‌های دیپلماتیک مستمر دولت اعلیحضرت، امکان دستیابی به قطعنامه دوم در سازمان ملل وجود ندارد، زیرا یکی از اعضای دائم شورای امنیت در علناً قصد خود را برای استفاده از وتوی خود در هر شرایطی
قصد خود را برای استفاده از وتوی خود در هر شرایطی اعلام کرده‌است. نظر دادستان کل کشور را متذکر می‌شود که چون عراق از اجرای قطعنامه۱۴۴۱ خودداری کرده و عراق در زمان قطعنامه۱۴۴۱ به نقض مادی ادامه می‌دهد، اختیار توسل به زور بر اساس قطعنامه۶۷۸ احیا شده و امروز نیز ادامه دارد. بر این باور است که بریتانیا باید از اقتدار سازمان ملل متحد همان‌طور که در قطعنامه۱۴۴۱ و بسیاری از قطعنامه‌های قبل از آن آمده‌است، حمایت کند و بنابراین از تصمیم دولت اعلیحضرت مبنی بر اینکه بریتانیا باید از همه ابزارهای لازم برای تضمین خلع