payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امتحان دینی برای عضویت خودداری کرد و این کار را به‌خاطر استقبال از ویگ‌های سابق طرفدار برده‌داری و ضد مهاجر از جمله کریاویوها همچون بولینی، انجام داد. بولینی در سال ۱۸۵۶ مسئول ثبت اسناد منطقه چهارم شهری نیواورلئان انتخاب شد و مسئولیت محاکمه و مجازات پرونده‌های آزار و اذیت عمومی و جرایم قباحت را به‌عهده داشت. ناحیهٔ چهارم در سال ۱۸۵۲ به نیواورلئان ادغام شد؛ جفرسون پاریش و فرانسیس برادر بزرگ بولینی به عنوان شهردار شهر لافایت آن زمان خدمت نمودند. عضو کنگره. بولینی در سال ۱۸۵۹ در یک رقابت نامزدی «گرم، تنگاتنگ
در سال ۱۸۵۹ در یک رقابت نامزدی «گرم، تنگاتنگ و جدی» برای رقابت نامزد حزب آمریکایی برای ناحیهٔ اول کنگره لوئیزیانا انتخاب شد. بولینی، قاضی تی.جی.هنت پسر عضو ارشد حزب ویگ و چارلز دیدیر دروکس نمایندهٔ ایالت را شکست داد. بولینی با اختلاف دو رای دروکس را در کنوانسیون حزبی شکست داد. بولینی با اکثریت نسبی ۴۹٫۱۳ درصد آرا و شکست دادن امیل لاسره نمایندهٔ اسبق دموکرات و چارلز بینوین نامزد حقوق ایالات پیروز انتخابات ماه نوامبر بولینی در جریان کنگره سی و ششم بر کرسی کمیتهٔ مطالبات خصوصی زمین تکیه زد. بولینی در انتخابات
مطالبات خصوصی زمین تکیه زد. بولینی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ علناً از استیون. ای داگلاس نامزد دموکرات حمایت کرد. بولینی شدیداً با جدایی لوئیزیانا برای پیوستن به ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون آمریکا مخالفت کرد و در یک سخنرانی در کنگره در ۵ فوریه سال ۱۸۶۱ اظهار داشت که او نه به کنوانسیون جدایی لوئیزیانا، بلکه به مردمی که او را انتخاب کرده‌اند، پاسخگو خواهد بود. بولینی در ادامه گفت که اگر موکلینش بخواهند که از قدرت کناره‌گیری نماید، این کار را خواهد کرد اما یک شخص طرفدار اتحادیه باقی خواهد ماند. بولینی
اما یک شخص طرفدار اتحادیه باقی خواهد ماند. بولینی پس از خروج لوئیزیانا از اتحادیه در ۲۶ ژانویه سال ۱۸۶۱ الی پایان دوره خدمتش در ۳ مارس سال ۱۸۶۱ کرسی خود را از دست نداد. پس از جدایی. بولینی به نیو اورلئان برگشت و در انتخابات ماه نوامبر سال ۱۸۶۱ برای سمت قاضی صلح رقابت نمود که شکست خورد. طبق گزارش‌ها بولینی به‌علت حمایت از اتحادیه چندین مرتبه وارد جنگ تن به تن شد (حداقل یک مرتبه در ماه بین اواخر سال ۱۸۶۱ و اواسط سال ۱۸۶۲) که سبب شکستن دست چپ و فلج شدن بازویش شد. تا سال ۱۸۶۳ از جنگ‌های تن به تن او گزارش داده
شد. تا سال ۱۸۶۳ از جنگ‌های تن به تن او گزارش داده می‌شد. در سال ۱۸۶۲ رئیس‌جمهور لینکلن پس از صدور اعلامیه آزادی بردگان، بولینی را استخدام نمود تا معلوم سازد که آیا نواحی نیواورلئانان تحت اشغال و سایر بخش‌های لوئیزیانا قادر به برگذاری انتخابات زودهنگام به‌خاطر فرستادن نماینده به کنگره هستند یا خیر. همین‌که انتخابات تأیید شد، بولینی برای انتخاب مجدد در کرسی خالی خود در کنگره کاندیدا شد اما به آسانی توسط بنجامین فلاندرز که حمایت بنجامین بوتلر فرماندار نظامی اتحادیه برای لوئیزیانا را با خود داشت، شکست خورد.
اتحادیه برای لوئیزیانا را با خود داشت، شکست خورد. بولینی در مقابل ۲٬۱۸۴ رأی فلاندرز، صرفاً ۱۳۶ رأی به‌دست‌آورد. بولینی شکست خود در انتخابات را به دخالت بوتلر در انتخابات نسبت داد که بوتلر دخالت در انتخابات را رد نمود و بعدها (به دروغ) شایع شد که بوتلر در یک نبرد تن به تن به بوتلر شلیک کرده‌است. هرچند لینکلن در نظر داشتن تا بولینی را پس از ترک کنگره در سمتی در نیو اورلئان منصوب نماید اما پس از این‌که بولینی در تلاش برای انتخاب مجدد شکست خورد، لینکلن تمایل کمتری برای یافتن یک سمت حمایتی برای وی نشان داد.
کمتری برای یافتن یک سمت حمایتی برای وی نشان داد. بولینی بعد به واشینگتن برگشت و در ماه فوریه سال ۱۸۶۴ در همان‌جا در خانهٔ پدر خانمش فوت نمود. بولینی در مقبرهٔ خانوادهٔ پارکر در قبرستان کنگره به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. بولینی به چندین زبان صحبت می‌کرد. از فرانسوی و اسپانیایی در منزل خانوادگیش و در مکاتبات با پسرهای عمویش در اروپا استفاده می‌کرد، در حالی‌که در نامه با خانمش از انگلیسی استفاده می‌نمود. بولینی در کنگره وظیفه را با انگلیسی انجام می‌داد با این وجود در جریان بحث در رابطه با انتخاب رئیس کنگره سی
در جریان بحث در رابطه با انتخاب رئیس کنگره سی و ششم، بولینی با پرسیدن این سؤال که اگر وی از اظهارات مستثنی قرار داده شده باشد «چون به زبان انگلیسی صحبت نمی‌نماید»، به کنایهٔ امرسون اتریج پاسخ داد که گفته بود «هر مرد دوست من که چهره صادق دارد، زبان انگلیسی صحبت می‌نماید، به کتاب مقدس انجیل سوگند یاد می‌نماید و قانون اساسی را با حرف 'ک' نمی‌نویسد». بولینی زمانیکه به واشینگتن رسید، مجرد بود اما در ۱ مه سال ۱۸۶۰ با مری الیزابت پارکر دختر جورج پارکر بازرگان واشینگتن، ازدواج نمود. این عروسی «احتمالاً پر زرق و
ازدواج نمود. این عروسی «احتمالاً پر زرق و برق‌ترین عروسی بود که تا آن‌زمان در کلان‌شهرهای فدرال برگزار شده بود». رئیس‌جمهور جیمز بیوکنن، چندین تن از دبیران کابینه و تعداد زیادی از اعضای کنگره در این مراسم شرکت نموده بودند. سال‌های بعد این مراسم اشتباهاً به‌عنوان محلی شناخته شد که بوکنن از جدایی کارولینای جنوبی باخبر شد؛ با این وجود این واقعه تا ماه دسامبر سال ۱۸۶۰ اتفاق رخ نداد. این زوج دو دختر به‌نام‌های کورین و فلیسی داشتند. اودت لی فونتهه دختر فلیسی آوازخوان اپرا در قرن بیستم بود. در سال ۱۸۶۷ به‌عنوان
اپرا در قرن بیستم بود. در سال ۱۸۶۷ به‌عنوان بخشی از حل و فصل اختلاف طویل‌المدت ملک، کنگره سی و نهم قانونی را تصویب نمود که برمبنای آن یک ششم زمین‌های اهدا شده به ژان آنتوان برنارد دوتریو در سال ۱۸۶۷ به پاس وفاداری بولینی به اتحادیه، به الیزابت مری بیوهٔ بولینی و دخترش اهدا شد.
پاتریک اوردنیک (؛ زادهٔ ) نویسنده و مترجم اهل کشور جمهوری چک است که در فرانسه زندگی می‌کند. اوردنیک دوران جوانی خود را در پراگ گذراند. در سال ۱۹۸۴ به فرانسه مهاجرت کرد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان سردبیر و سرپرست بخش ادبیات فصلنامه L'Autre Europe بود. وی در سال ۱۹۹۲ در تأسیس دانشگاه آزاد نوآلاگت نقش داشت و از سال ۱۹۹۵ در آنجا سخنرانی می‌کرد. جوایز. او برندهٔ جایزه ملی ادبیات چک شده‌است.
ویلم زاوادا (; – ) شاعر، مترجم و روزنامه‌نگار اهل کشور چکسلواکی بود. زاوادا در خانواده یک کارگر آهنگری به دنیا آمد، پدرش در طول جنگ جهانی اول درگذشت، رویدادی که تأثیر زیادی بر کارهای آینده او گذاشت. مادرش او و دو برادرش را در شرایط فقیرانه بزرگ کرد. زاوادا از دکترای خود در فلسفه در دانشگاه کارل فارغ‌التحصیل شد و فعالیت ادبی خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، زاوادا معروف‌ترین اثر خود را نوشت، «پانیچیدا»، اثری که برای همدلی با کشته شدگان جنگ جهانی اول و همچنین تأملی مالیخولیایی در مورد خود زندگی بود. زاوادا در
مالیخولیایی در مورد خود زندگی بود. زاوادا در دهه ۳۰ بیشتر به عنوان سردبیر مجله کار می‌کرد. پس از حمله آلمان نازی به چکسلواکی، او منزوی‌تر شد و «Hradní věž» را نوشت که در مورد کنار آمدن او با سرنوشت کشورش بود. پس از تسلیم آلمان، او به حزب کمونیست چکسلواکی پیوست، اما در سیاست حزب دخالتی نداشت. در سال ۱۹۴۸ به ریاست کتابخانه ملی چکسلواکی منصوب شد و در سال ۱۹۴۹ از سمتش استعفا داد. در سال ۱۹۵۸ مجدداً به‌طور موقت به عنوان رئیس کتابخانه منصوب شد. در سال ۱۹۶۶ مقام هنرمند ملی به او اعطا شد.
توسعه با کاربری ترکیبی یا توسعه با استفاده ترکیبی () نوعی توسعه املاک و مستغلات، طراحی شهری، برنامه‌ریزی شهری و/یا یک نوع منطقه‌بندی است که کاربری‌های متعدد مانند مسکونی، تجاری، فرهنگی، سازمانی، یا سرگرمی، در یک فضا، که در آن این عملکردها تا حدی از نظر فیزیکی و عملکردی یکپارچه هستند، و ارتباطات عابران پیاده را فراهم می‌کند. توسعه با کاربری مختلط ممکن است برای یک ساختمان واحد، یک بلوک یا محله، یا در سیاست منطقه‌بندی در کل شهر یا سایر واحدهای اداری اعمال شود. این پروژه‌ها ممکن است توسط یک توسعه دهنده خصوصی،
این پروژه‌ها ممکن است توسط یک توسعه دهنده خصوصی، سازمان (شبه) دولتی یا ترکیبی از آنها تکمیل شود. توسعه با کاربری مختلط ممکن است ساخت و ساز جدید، استفاده مجدد از یک ساختمان موجود یا سایت براون فیلد یا ترکیبی باشد.
جان پرایس بوکانان (John Price Buchanan) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۴ مه ۱۹۳۰)، سیاستمدار و مدافع کشاورزان آمریکایی بود. او به عنوان فرماندار تنسی از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ خدمت کرد و در اواخر دهه ۱۸۸۰ رئیس اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی بود. یگانه دوره کاری بوکانان به عنوان فرماندار توسط نبرد زغال‌سنگ کریک که یک شورش مسلحانه معدنچیان زغال‌سنگ کریک به منظور پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم ایالتی بود، به هم خورد. اوایل زندگی. بوکانان پسر توماس و ربکا (شانون) بوکانان، زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ شهرستان
ربکا (شانون) بوکانان، زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ شهرستان ویلیامسون، تنسی بود. او به مدارس عمومی رفت و در سال ۱۸۶۴ به عنوان سرباز به سواره نظام چهارم آلاباما به ارتش مؤتلفه پیوست. پس از پایان جنگ او به شهرستان رادرفورد تنسی، جاییکه مشغول کشاورزی و دامپروری شد، نقل مکان کرد. تا دهه ۱۸۸۰ مزرعه ۳۲۵ جریب فرنگی (۱۳۲ هکتاری) او یکی از موفق‌ترین مزرعه‌های شهرستان بود. او در سال ۱۸۸۶ و بار دیگر در سال ۱۸۸۸ به کرسی این شهرستان در مجلس نمایندگان تنسی انتخاب گردید. از جمله قوانین که او پشتیبانی می‌کرد، لایحه‌ای بود که کسب و
که او پشتیبانی می‌کرد، لایحه‌ای بود که کسب و کار کشاورزان را از مالیات تجاری ایالت معاف می‌نمود. در دهه‌های پس از نبردهای داخلی، کشاورزان تنسی با افت ارزش محصولات و صعود هزینه‌های حمل و نقل دست به گریبان بودند و خواستار تنظیم نرخ راه‌آهن شدند. فرماندار ویلیام بی. بیت در دور اول خود کمیسیون راه‌آهن را تأسیس کرده بود، اما حزب بوربون و بخش‌های اقتصادی آن در سال ۱۸۸۵ لایحه‌ای را که به این کمیسیون رسمیت می‌داد، لغو کردند که این عمل باعث خشم کشاورزان شد. کشاورزان این ایالت با تشکیل بخشی از اتحاد کشاورزان به نام
این ایالت با تشکیل بخشی از اتحاد کشاورزان به نام اتحادیه کشاورزان تنسی در سال ۱۸۸۸، بوکانان را به عنوان اولین رئیس خود انتخاب کردند. سال بعدی بوکانان با ادغام اتحادیه کشاورزان با یک گروه رقیب به‌نام چرخ کشاورزی، اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی (TFLU) را ایجاد کرد. فرمانداری. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، TFLU و هوادارانش جناح قابل توجهی از حزب ایالتی دموکرات‌ها را شامل می‌شدند که به دموکرات‌های «هایسید» یا «ولف – هت» معروف بودند. در کارزار انتخاب فرمانداران ۱۸۸۰، نماینده برحال رابرت لاو تیلور در پی برگزیده شدن مجدد
برحال رابرت لاو تیلور در پی برگزیده شدن مجدد نبود و در کنوانسیون ژوئیه حزب، جناح‌های مختلف نامزدهای خود را به نامزدی حزب مطرح کردند. جناح بوربون از نماینده کنگره جوسیاه پیترسن، جناح تازه جنوب از غول راه‌آهن جری باکستر و هایدها از بوکانان، حمایت کردند. بعد از شش روز و چندین دور رأی‌گیری، بوکانان پیروز اعلان شد. بسیاری از دموکرات‌ها به بوکانان تاختند و او را نامناسب‌ترین شخص برای احراز این کرسی خواندند و توسط روزنامه‌ها در سراسر ایالت به تمسخر گرفته شد. بوکانان به علاوه رأی کشاورزان، رأی کارگران را با وعده
به علاوه رأی کشاورزان، رأی کارگران را با وعده انتصاب یک تن از کارگران به عنوان کمیسر کار، از آن خود کرد. او استدلال می‌کرد که بانک‌ها و سرمایه‌داران از نفوذ سیاسی زیادی برخوردار هستند به این اساس او پیشنهاد تنظیم نرخ راه‌آهن را به آنها داد. در پی تقویت نفوذ در میان کشاورزان سفیدپوست، بوکانان علیه لایحه فدرال (لاج بیل) برای حفاظت حق رأی سیاه‌پوستان در جنوب، کمپین کرد. او در روز انتخابات توانست به راحتی با به‌دست آوردن ۱۱۳٬۵۴۹ رأی در برابر ۷۶٬۰۸۱ رأی نماینده جمهوری خواهان لیویس باکستر و ۱۱٬۰۸۲ رأی نماینده
جمهوری خواهان لیویس باکستر و ۱۱٬۰۸۲ رأی نماینده حزب ممنوعیت دیوید کاتو کیل، برنده شود. پس از مراسم سوگند وفاداری در اوایل سال ۱۸۹۱ بوکانان در همکاری با ائتلافی از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان هایسد در قوه مقننه ایالتی، لوایح متعددی را به هدف کمک به کشاورزان و کارگران وضع کرد که از آن جمله می‌توان به قوانین تنظیم محصولات کودی و به رسمیت شناختن روز کارگر، اعمال محدودیت بر شرکت‌های خارجی که در تنسی کسب و کار می‌کردند و قانونی که عالی رتبهٔ ایالتی کار را تأسیس می‌کرد، نام برد. او برای سمت اخیر جورج فورد فعال
می‌کرد، نام برد. او برای سمت اخیر جورج فورد فعال فدراسیون کارگری را منصوب کرد و همچنین قانونی را امضاء کرد که برنامه درسی مدارس دولتی ایالت را استاندارد می‌کرد و لایحه‌ای را وضع کرد که حقوق بازنشستگی کهنه سربازان مؤتلفه را فراهم می‌کرد. بوکانان مالیات سرانه ایالت را افزایش داد و محدودیت‌های متعدد رأی‌گیری را به هدف سرکوب رأی آفریقایی-آمریکایی وضع کرد. جنگ زغالسنگ کریک. در ژوئیه ۱۸۹۱ یک شورش مسلحانه به‌نام جنگ زغال‌سنگ کریک در شرق تنسی زمانی به‌وقوع پیوست که شرکت معدن زغال‌سنگ تنسی اقدام به جایگزینی
که شرکت معدن زغال‌سنگ تنسی اقدام به جایگزینی اعتصاب‌کنندگان در معدن بریسویل با افراد محکوم اجاره شده ایالت، کردند. اعتصاب‌کنندگان با جمع‌آوری محکومین آن‌ها را از طریق قطار به ناکسویل فرستادند و شرکت زغال‌سنگ تنسی (TCMC) خواستار این شدند که بوکانان با صدور هدایت به گارد ایالتی به این شورش پایان ببخشد. این امر حالت دشوار را به بوکانان که دربارهٔ حقوق کارگری کمپین کرده بود پیش کرد، اما به عنوان فرماندار موظف به اجرای قانون شد. علاوه بر این، در حالی که اتحادیه کشاورزان به دنبال پایان دادن به سیستم اجاره افراد
کشاورزان به دنبال پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم بود، بوکانان از این اقدام آنها حمایت نمود و استدلال کرد که این رویکرد سبب جلوگیری از ضایع شدن صدها هزار دلار دولت می‌گردد. در ۱۶ ژوئیه بوکانان که ریاست سه شرکت گارد ایالتی را داشت، شخصاً متهمین را از ناکسویل به نزدیکی‌های دیوارهای محافظتی دره زغال‌سنگ کریک اسکورت کرد. او با رهبران معدن‌چیان شامل در اعتصاب در نزدیکی بریسویل ملاقات کرد و به آن‌ها اطمینان داد در حالی که همکار با کارگران است، اما چاره‌ای جز حمایت از قانون ندارد. یکی از رهبران اعتصاب
جز حمایت از قانون ندارد. یکی از رهبران اعتصاب کنندگان، یک معدنچی سیاه‌پوست به‌نام اویجن مرل، اظهارات بوکانان را رد کرد و او استدلال می‌کرد که اگر بوکانان قصد اجرای قانون را دارد، پس باید قوانین را که در مورد ضرورت به مسئول وزن سنجی (شخص که زغال‌سنگ را وزن می‌کند و نظر به آن مزد معدنچی پرداخت می‌گردد) مستقل و پرداخت دستمزد آنها با ارز پذیرفته شده معمول که شرکت زغال‌سنگ تنسی همواره آن را نادیده گرفته بود، مورد حمایت قرار بدهد. روز بعد فرماندار بعد از اظهارات این مرد به نشویل بازگشت و دیوارهای محافظت شده دره
این مرد به نشویل بازگشت و دیوارهای محافظت شده دره را تحت حفاظت ۱۰۷ نگهبان رها کرد. در ۲۰ ژوئیه، درست چند روز پس از ترک دره توسط بوکانان، معدنچیان اعتصاب‌کننده به دنبال از پا درآوردن نگهبانانی که از دیوارهای محافظ وی در بریسویل و اطراف معدن زغال‌سنگ محافظت می‌کردند، بار دیگر محکومان را به ناکسویل فرستادند. بوکانان پس از ملاقات با رهبران کارگری و تجاری در ناکسویل در مورد آتش‌بس ۶۰ روزه با معدنچیان مذاکره کرد و موافقت کرد که جلسه ویژه قوه مقننه ایالتی را برای پایان دادن به سیستم اجاره محکومان فراخواند. او
پایان دادن به سیستم اجاره محکومان فراخواند. او همچنین دوازده شرکت گارد را برای حفاظت از انبارهای معدن زغال‌سنگ کریک فراخواند. قوه مقننه ایالتی در جلسه ویژه‌ای در سپتامبر ۱۸۹۱ نشستی را برگزار کردند تا سیستم اجاره افراد محکوم و رویدادهای پیرامون جنگ زغال‌سنگ کریک را مورد بحث قرار بدهند. بوکانان پیشنهاد کرد که قراردادهای موجود را برای حفاظت از معدن‌چیان خود سر اصلاح کنند و خواستار ایجاد یک بازداشتگاه ایالتی شد. در حالی که قوه مقننه حقوق دسترسی معدن‌چیان به مسئول وزن سنجی مستقل و پرداخت ارز پذیرفته شده را
مسئول وزن سنجی مستقل و پرداخت ارز پذیرفته شده را تأیید می‌کرد، از پایان دادن به سیستم اجاره فرد محکوم خودداری کرد و لوایح را تصویب کرد که دخالت در امور افراد محکوم ایالتی را جرم حساب کرد.
بیوه سیاه (موسیقی متن فیلم اصلی) موسیقی فیلم "بیوه سیاه" محصول ۲۰۲۱ استودیو مارول است. موسیقی متن توسط لورن بالفه ساخته شد و آلبوم موسیقی متن آن توسط هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. زمینه. مشخص شد که الکساندر دسپلات در ژانویه ۲۰۲۰ موسیقی "بیوه سیاه" را می‌سازد.در اواخر پس از تولید فیلم، لورن بالف جایگزین دسپلات به عنوان آهنگساز شد، که دسپلات در می ۲۰۲۰ تأیید کرد.موسیقی بالف به صورت دیجیتالی توسط مارول میوزیک و هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد.کارگردان فیلم "بیوه سیاه"، کیت شورتلند، معتقد بود
فیلم "بیوه سیاه"، کیت شورتلند، معتقد بود که بالف یک «پارتیتور روحی که واقعاً روسی است» ساخته‌است. بالف از صدای مترو لندن برای یک ارکستر ۱۱۸ نفره و یک گروه کر ۶۰ صدایی که اشعار روسی را می‌خواند، با گروه کر مردانه ۴۰ صدایی و گروه کر زنان ۲۰ صدایی استفاده کرد که با و بدون اشعار به اجرای قطعه می‌پردازد. این اشعار توسط الکساندر پوشکین، لئو تولستوی و میخائیل لرمانتوف از شعر روسی اقتباس شده‌است. بالف گفت که «موسیقی ارتش سرخ نیز تاثیر زیادی داشت» و او «می‌خواست با تم یلنا به ارتش سرخ استحکام بخشد.» بالف از سازهای
تم یلنا به ارتش سرخ استحکام بخشد.» بالف از سازهای کلیشه‌ای روسی مانند بالالایکا اجتناب کرد، زیرا آنها «با فیلم سازگاری نداشتند» و می‌توانستند «به یک پارودی تبدیل شوند». لیست آهنگ. تمام موسیقی ساخته شده توسط لورن بالفه. موسیقی اضافی. جلدی از «بوی روح نوجوان نیروانا» توسط به خشم فکر کن (Think Up Anger)با حضور مالیا جی در تیتراژ ابتدایی فیلم استفاده شده‌است.همچنین «پای آمریکایی» اثر دان مک‌لین، آهنگ مورد علاقه یلنا بلووا در دوران کودکی، «هیجان‌های ارزان» اثر سیا و شان پل، «باند با مار مبارزه می‌کند» اثر جان
سیا و شان پل، «باند با مار مبارزه می‌کند» اثر جان بری، «آتشان یا زینا» از احمد محمد الگامل و «برخیزید ای سربازان نجات». تم "انتقام" جویان آلن سیلوستری نیز در موسیقی بالف اشاره شده‌است.
خوزه آبرگو (José Abrego) (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۳ آوریل ۱۸۷۸)، در ۱۸۳۴ میلادی، به عنوان عضو «کوسموپولیتن کامپانیا» که بخشی از مستعمره هیجار-پادریس بود، به آلتا کالیفرنیا رسید. این مستعمره توسط خوزه ماریا هیجار و دون خوزه ماریا پادریس رهبری می‌شد. آبرگو در مونته‌ری، کالیفرنیا به تجارت پرداخته و در سمت‌های مختلف دولتی کار کرد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه‌دار این قلمرو خدمت نمود. پس از جنگ آمریکا و مکزیک، او به فعالیت بازرگانی خود ادامه داد. او بسیار ثروتمند شد و خانه‌ای ساخت که تا امروز در
او بسیار ثروتمند شد و خانه‌ای ساخت که تا امروز در مونته‌ری حفظ شده است. آبرگو متولد مکزیکوسیتی در کشور مکزیک بود. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته‌ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. آبرگو در ۱۸۷۸ میلادی درگذشت. یکی از پسران او به‌نام آبیمایل با آدلایدا لیس که دختر روسالیا والیجو بود، ازدواج کرد. رسیدن به آلتا کالیفرنیا. در ۱۷ اوت ۱۸۳۳ میلادی و در ۱۶ آوریل ۱۸۳۴ میلادی، دیپوتاکیون (مجلس قانون‌گذاری)
آوریل ۱۸۳۴ میلادی، دیپوتاکیون (مجلس قانون‌گذاری) قلمرو آلتا کالیفرنیا قانونی را برای سکولار-سازی مأموریت‌های مذهبی کالیفرنیا تصویب کرد. در مکزیک، سرپرست-رئیس‌جمهور وقت مکزیک، والنتین گومز فاریاس که یک اصلاح‌طلب لیبرال بود، خوزه ماریا دی هیجار و دی. خوزه ماریا پادریس را به عنوان رهبر گروه ۲۳۹ نفری مستعمره‌نشین‌ها گماشت تا آلتا کالیفرنیا را لیبرال سازند. هیجار که یک زمین‌دار ثروتمند بود، به‌جای فیگویروا به عنوان فرماندار گماشته شده و پادریس که افسر ارتش بود، به عنوان فرمانده ارتش گماشته شد. مستعمره‌نشین‌ها
به عنوان فرمانده ارتش گماشته شد. مستعمره‌نشین‌ها معمولاً دهقانان و صنعت کاران داوطلب بودند که به دقت از سوی فاریاس انتخاب شده بودند. هدف وی این بود تا حاکمیت مکزیک در کالیفرنیا را تقویت و مدرنیته نماید و از آن به عنوان دیواری در مقابل تأثیرات روزافزون روسیه و ایالات متحده استفاده کند. خوسی فیگویروا، فرماندار آلتا کالیفرنیا، متهم شده بود که زمین‌های مأموریت فرانسیسکو را از مالکیت مذهبی به مالکیت عمومی درآورده است. او مصمم بود که باید نصف زمین‌های مأموریت‌های مذهبی طی یک تراست به مردمان بومی داده شود.
مذهبی طی یک تراست به مردمان بومی داده شود. شایعاتی از مکزیک پخش شد که هیجار می‌خواهد املاک مأموریت‌های مذهبی را غصب کند و اینکه پادریس مأمورهای را از میان همراهان خود برای نظارت از زمین‌های باقی‌مانده مأموریت‌های مذهبی انتخاب کرده‌است. آنها براین باور بودند که ساکنین تازه رسیده برنامه داشتند تا زمین‌های مأموریت‌های مذهبی را به مالکیت خود درآورند. فیگویروا منتظر نماند و در ۹ اوت ۱۸۳۴، برنامه سکولار سازی که توسط خوسی انتونیو کاریلو نوشته شده بود را منظور کرد. مورلوس در ۱ سپتامبر ۱۸۳۳ به سن‌دیگو و لان تاتالنی
مورلوس در ۱ سپتامبر ۱۸۳۳ به سن‌دیگو و لان تاتالنی در ۲۵ سپتامبر به مونته‌ری رسیدند. هیجار که در لس آنجلس بود، به عنوان فرماندار نظامی پنداشته می‌شد. پادریس تصور می‌کرد که وی یک فرماندار غیرنظامی خواهد شد. به زودی همگی از طریق خبررسان مطلع شدند که آنتونیو لوپز سانتا آنا رئیس‌جمهور مکزیک شده بود و خوسی فیگویروا هنوز هم فرماندار آلتا کالیفرنیا بود. برخی اعضای مستعمره هیجار-پادریس یک شورش کوتاه-مدت را بر علیه فیگویروا در لس آنجلس راه‌اندازی کردند که مغلوب گردید. فیگویروا هر دو فرد، هیجار و پادریس، را دستگیر
فیگویروا هر دو فرد، هیجار و پادریس، را دستگیر نموده و هیجار و برخی از وفادارترین هم‌دستان او را دوباره به مکزیک فرستاد. آبرگو، اگناسیو کورونل، خوسی نوی، آستین الویرا و برخی دیگر در کالیفرنیا ماندن و برای موفقیت و شکوفایی آن کار کردند. زندگی در مونتری. آبرگو در مکزیک یک کلاه فروش بود و این تجارت خود را در مونته‌ری نیز ادامه داد. وی در ۱۸۳۴ میلادی خانهٔ تک-طبقه‌ای به سبک خانه‌های مونته‌ری ساخت که تا امروزه استفاده می‌شود. در دسامبر ۱۸۳۴، آبرگو فروشگاهی که حالا معروف به پاچیکو هاوس است در مقابل خانه‌اش باز
معروف به پاچیکو هاوس است در مقابل خانه‌اش باز کرد. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته‌ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. پس از تکمیل شدن بخشی از خانه، آنها به خانه خود نقل مکان نمودند و جاهای باقی‌مانده خانه بعداً تکمیل گردید. آبرگو نخستین کسی بود که آیینه قد-نما را به آلتا کالیفرنیا آورد، چیزی که نشان‌دهنده ثروتمندی وی بود. گفته می‌شود زمانی که دختر وی برای نخستین بار خود را در مقابل آن آیینه دید، به
برای نخستین بار خود را در مقابل آن آیینه دید، به شوهر خود گفت، «این دختر دوست داشتنی چه کسی است؟» شاعر، نویسنده و مورخ بایارد تیلور در کتاب خود ال دورادو در مورد مهمانی نوشت که وی در ۱۸۴۹ میلادی در خانه آبرگو شرکت کرده بود. خوزه و خوزفا آبرگو ۱۸ فرزند داشتند. آنها کل عمر ازدواج خود را در خانه‌ای که خوزه ساخته بود، سپری کردند و تمامی فرزندان آنها در همان خانه به دنیا آمده بود. در ۱۸۴۱ میلادی، خوزه نخستین پیانو را به قیمت ۶۰۰ دلار [حدود ۱۷٬۴۴۹ دلار امروزی] خریداری کرد که در ۱۸۴۳ میلادی به کالیفرنیا آورده شد.
کرد که در ۱۸۴۳ میلادی به کالیفرنیا آورده شد. خوزه یادداشتی با متن ذیل نوشت و آنرا در داخل این پیانو گذاشت: پیانوی آبرگو یک ابزار شش-اکتاو بود که توسط شرکت برایتکپف و هرتل در لایپزیگ ساخته شده بود. این پیانو توسط شرکت براونز و فوکی مقیم بالتیمور که در واردات کالاهای مرغوب آلمانی تخصص داشت، وارد شده بود. پیانو تا سال ۱۸۹۲ در خانه وی وجود داشت. در ۱۹۳۴ میلادی، پیانو در مالکیت جولیا «دولس» بولادا دادویس، نوه خوزه آبرگو قرار داشت و آنرا در خانه‌اش در ترس پینو در نزدیکی هالیستر نگهداری می‌کرد. وی این پیانو را به
نزدیکی هالیستر نگهداری می‌کرد. وی این پیانو را به انجمن تاریخی کالیفرنیا تقدیم کرد و انجمن آنرا در دفاتر خود در خیابان مک‌آلیستر در سان فرانسیسکو نگهداری می‌نمود. آبرگو در نهایت نُه قطعه زمین در جاده آبرگو را خریداری نموده بود. وی از زمره خانواده‌های آسوده و طبقه-میانی بود که دارایی اش حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ دلار (حدود ۷۵۳٬۹۸۱ دلار امروزی) تخمین زده شده بود. آبرگو در ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ میلادی به عنوان سرپرست مأموریت‌مذهبی سن انتونیو گماشته شد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه‌دار قلمرو خدمت کرد. در خلال
میلادی به عنوان خزانه‌دار قلمرو خدمت کرد. در خلال مدتی که وی مسئول امور مالی قلمرو بود، از وی به عنوان یک فرد صادق و توانا یادآوری می‌شد. بعدتر وی در بخش گمرک مشغول خدمت شد و در ۶ اکتبر ۱۸۴۵ به عنوان نماینده مجلس قانون‌گذاری انتخاب گردید.
جوزف بارتولومیو (Joseph Bartholomew) (۱۵ مارس ۱۷۶۶–۳ نوامبر ۱۸۴۰)، از فرماندهان نیروهای شبه‌نظامی ایندیانا بود و در درگیری‌های نظامی متعددی ادای وظیفه کرد. به علاوه وی به کار زراعت، شکار و تله‌گذاری نیز اشتغال داشت و نقشه‌بردار خودآموخته و سیاستمدار هم بود. شهرستان بارتولومیو در ایالت ایندیانا و جادهٔ بارتولومیو به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. زندگی خانوادگی. بارتولومیو در نیوجرسی متولد شد. در دو سالگی و درست زمانی که پدرش از دنیا رفت، خانواده او به لورل‌هیل در پنسیلوانیا نقل مکان کردند. بارتولومیو در سال
در پنسیلوانیا نقل مکان کردند. بارتولومیو در سال ۱۷۸۸ با کریستیانا پیکن‌پاگ ازدواج کرد و سپس به همراه مادرش راهی کنتاکی شمالی، جایی در حوالی لوئیزویل کنونی، شدند. در سال ۱۸۰۰، او خانواده خود را به سرزمین تازه بنا نهاده شده ایندیانا و ناحیه‌ای به نام کلارکس‌گرانت برد که در نزدیکی شهرک چارلزتاون در ایندیانای جنوبی قرار داشت. در ۱۸۰۹ همسر او هنگام تولد دهمین فرزندشان از دنیا رفت. در ژوئن ۱۸۱۱ بارتولومیو با الیزابت مک‌نات وصلت کرد. او نیز در سال ۱۸۲۴ بر اثر جراحات ناشی از سقوط از اسب درگذشت. پس از آن جوزف دیگر
ناشی از سقوط از اسب درگذشت. پس از آن جوزف دیگر تن به ازدواج نداد. در حال حاضر نوادگان او در بخش‌های مختلف ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کنند. دخترش مارتا و چندین تن از نوه‌هایش از نخستین کسانی بودند که به سنت مذهبی مورمونیسم گرویدند و بسیاری از آنها نیز در کلیسای عیسی مسیحِ قدیسان آخرالزمان غسل تعمید شدند. فعالیت‌های نظامی. بارتولومیو در هنگامه وقوع جنگ انقلابی آمریکا تنها ده سال داشت، با این حال به شبه‌نظامیان محلی پیوست تا به مقابله با قبایل بومی آمریکا برود که به سوی مرزهای غربی یورش برده بودند. پس از
برود که به سوی مرزهای غربی یورش برده بودند. پس از نقل مکان به کنتاکی، وی همچنان در خدمت نیروهای شبه‌نظامی محلی بود و در بسیاری از درگیری‌هایی که با بومیان آمریکا رخ داد، حضور داشت. طی نبرد سرخ‌پوستان شمال‌غربی (نبرد لیتل تِرتل)، بارتولومیو به عنوان پیشاهنگ در خدمت ژنرال آنتونی واین (ملقب به مَدآنتونی واین) بود و در زمان امضاء پیمان گرین‌ویل نیز حضور داشت. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۸۰۳ و پس از عزیمت به ایندیانا مأموریت یافت تا با درجه سرگردی به شبه‌نظامیان کلارک‌کانتی ملحق شود. سه سال بعد، او به سرهنگ دومی ارتقاء
ملحق شود. سه سال بعد، او به سرهنگ دومی ارتقاء یافت. در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۱۱، او در نبرد تیپه‌کانو شرکت کرد. بارتولومیو که به تازگی به مقام کلنلی رسیده بود هدایت یکصد و بیست نفر از شبه‌نظامیان تحت امر فرماندار ویلیام هنری هریسون را بر عهده گرفت. در این جنگ، گلوله‌ای به بارتولومیو اصابت کرد و باعث شد او از ناحیه دست راست به شدت مجروح شود. به پاس شیوه رهبری بارتولومیو در نبرد تیپه‌کانو او ارتقای درجه یافته و به مقام سرتیپی نائل آمد. مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای ایندیانا در ۴ دسامبر ۱۸۱۱ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر
در ۴ دسامبر ۱۸۱۱ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه «بدین وسیله مجلس حاضر مراتب تشکر و قدردانی خود را نثار کلنل لوک دِکر، کلنل جوزف بارتولومیو، افسران کادری، افسران وظیفه و تمام اعضای گروه‌های شبه‌نظامی تحت امر آنها می‌کند که بامداد هفتم نوامبر ۱۸۱۱ در کسوت ارتشی به فرماندهی عالی‌جناب ویلیام هنری هریسون و در نبردی شکوهمندانه در برابر پیامبر شاونی و مریدانش رشادت، قهرمانی و دلاوری‌های مثال‌زدنی از خود نشان دادند». درست زمانی که پسر بارتولومیو به ناگاه بیمار شد، او در منطقه محل سکونتش داوطلبانه به عنوان سرباز