payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعطیل رسمی، تعطیلات ملی یا تعطیلات عمومی روزهای تعطیلی هستند که عموماً توسط قانون تعیین شده‌اند تا یک روز غیر کاری در طول سال را مشخص کنند. تأثیرات. کارکرد اجتماعی اصلی تعطیلات عمومی، هماهنگ‌کردن اوقات فراغت است. این هماهنگی معضلاتی همچون ازدحام بیش از حد جمعیت برای استفاده از امکانات اوقات فراغت و سیستم‌های حمل و نقل را به همراه دارد و مزایایی همچون ایجاد مناسبت‌های اجتماعی ملی هم دارد. تعطیلات رسمی بخش مهمی از ملت‌سازی است و به نمادهای مهم ملت اعتبار می‌بخشد. تعطیلی‌ها می‌توانند با هدف تقویت وحدت ملی،
تعطیلی‌ها می‌توانند با هدف تقویت وحدت ملی، انسجام اجتماعی و هویت مردمی به کار گرفته شوند. این روزهای نمادین و سالانه فرصت‌هایی را برای دولت‌های ملی فراهم می‌کنند تا موقعیت کشور را تقویت کنند. سابین مارشال استدلال می‌کند که تعطیلات عمومی را می‌توان به عنوان مکان‌های خاطره در نظر گرفت، که بازنمایی‌های خاصی از رویدادهای تاریخی و قهرمانان ملی یا وقایع عمومی خاص را یادآوری می‌کند. تعطیلات رسمی بر اساس کشور. در برخی کشورها، قوانین ملی وجود دارد که کارفرما باید برای برخی یا همه تعطیلات رسمی حقوق افزونی بپردازد و
برخی یا همه تعطیلات رسمی حقوق افزونی بپردازد و در کشورهای دیگر، چنین قوانینی وجود ندارد. اگرچه بسیاری از شرکت‌ها روزهای مرخصی را دو دسته مرخصی با حقوق یا بدون حقوق تقسیم می‌کنند تا افراد روز تعطیل رسمی را بدون کسر از حقوق، مرخصی بگیرند. تعطیلات رسمی کشورها با هم متفاوت هستند و ممکن است سالانه تغییر کنند. نپال با ۳۶ روز تعطیلات در سال، بیشترین تعطیلات رسمی را دارد. در این کشور ۶ روز کاری در هفته وجود دارد. هند با ۲۱ تعطیلات رسمی در رتبه دوم قرار دارد و پس از آن کشورهای کلمبیا و فیلیپین با ۱۸ تعطیلات و
پس از آن کشورهای کلمبیا و فیلیپین با ۱۸ تعطیلات و کشورهای چین و هنگ کنگ با ۱۷ تعطیلات رسمی در مقام‌های بعدی هستند. برخی از کشورها مانند کامبوج با هفته کاری شش روزه، تعطیلات بیشتری (۲۸ روز) برای جبران دارند. انتقادها. برخی از تعطیلات رسمی بحث‌برانگیز هستند. به عنوان مثال، در ایالات متحده یک تعطیلات فدرال به یاد کاشف کریستف کلمب وجود دارد که گفته می‌شود اروپائیان قاره آمریکا را در این روز کشف کردند. این امر منجر به اعتراض در رژه روز کلمب و درخواست برای تغییر تعطیلات عمومی شده‌است. برخی از ایالت‌ها این روز را
عمومی شده‌است. برخی از ایالت‌ها این روز را به عنوان روز مردم بومی به جای روز کلمب پذیرفته‌اند. تعطیلات با سبقهٔ مذهبی نیز مورد نقد هستند؛ زیرا به سکولاریسم لطمه زده و در برابر آزادی دینی افراد تبعیض قائل می‌شوند.
خشک در فرورفتگی‌های میان تپه‌های ماسه‌ای است. موقعیت و ویژگی‌ها. ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ بیشتر در ارتفاع کم در امتداد دامنه کوه قرار دارد، به ویژه در نواری به عرض ۲۰ کیلومتر از زمین‌های زیر کشت که به سمت شرق به طول ۳۰۰ کیلومتر تا شهر عشق‌آباد پایتخت ترکمنستان می‌رسد. بوم‌ناحیه پست بیابانی کاسپین نوار زمینی به عرض ۲۰ کیلومتر بین ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ و دریای خزر را اشغال می‌کند. در شمال این بوم‌ناحیه بیابان دیگری قرار دارد که بیابان جنوبی آسیای مرکزی نام دارد. در سمت جنوب، بوم‌ناحیه‌های استپ جنگلی و
نام دارد. در سمت جنوب، بوم‌ناحیه‌های استپ جنگلی و درختچه‌زارهای کپه‌داغ و جنگل‌های هیرکانی قرار دارد. وسعت این بوم‌ناحیه از غرب به شرق حدود ۳۵۰ کیلومتر و از شمال به جنوب ۲۰۰ کیلومتر است. اقلیم. اقلیم ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن از نوع نیمه‌خشک سرد (BSk) است. این اقلیم با اقلیم‌های استپی شناخته می‌شود که نوعی اقلیم میان اقلیم‌های مرطوب و بیابانی است و به‌طور معمول مقدار بارش در این اقلیم بالاتر از میزان تبخیر و تعرق است. میانگین دما در حداقل یک ماه کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲
دما در حداقل یک ماه کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲ درجه فارنهایت) است و میزان بارندگی ممکن است به ۲۰۰ میلی‌متر در سال برسد. گیاهان و جانوران. بخش اعظم ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ فاقد پوشش گیاهی است اما کشت قابل توجهی در نوار لبه شمالی کپه‌داغ وجود دارد. همچنین در ۵۰–۱۰۰ کیلومتری جنوبی منطقه، به‌ویژه در ایران، پوشش و کشت علفی وجود دارد. حفاظت. مناطق حفاظت‌شده اندکی در این بوم‌ناحیه وجود دارد. بخش کوچکی از پارک ملی گلستان در ایران در محدوده ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ قرار دارد.
لوسی وودوارد خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی-آمریکایی است. او برای آتلانتیک رکوردز, Verve, و GroundUP ضبط کرده‌است و برای راد استوارت، باربارا استرایسند، Snarky Puppy, سلین دیون, پینگ مارتینی, گوین دگراو, جو کاکر, چاکا کان, نیکا کوستا و رندی جکسون خوانندگی داشته‌است. او که اهل لندن، انگلستان است، دختر رهبر ارکستر بریتانیایی کری وودوارد و همسر آمریکایی‌اش جولی وودوارد (سردبیر فرهنگنامه موسیقی و موسیقی‌دانان نیو گروو) است. خانواده وودوارد زمانی که پدرش به عنوان مدیر موسیقی گروه کر مجلسی هلند منصوب شد، به
عنوان مدیر موسیقی گروه کر مجلسی هلند منصوب شد، به آمستردام نقل مکان کردند. دو سال بعد والدینش از هم جدا شدند و او به همراه مادر و برادرش به شهر نیویورک رفتند تا با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی کنند.
مجالس جهانگیری گزارشی از مجالس شبانه جهانگیرشاه گورکانی است. عبدالستار بن قاسم لاهوری این مجالس، که از ۲۴ رجب ۱۰۱۷ الی ۱۹ رمضان ۱۰۲۰ هجری قمری (۲۴ اکتبر ۱۶۰۸–۱۵ نوامبر ۱۶۱۱ میلادی) در بر می‌گیرد، را شرح و تفصیل داد و زمانی که جهانگیرشاه تصمیم گرفت خاطراتش را در قالب "توزک جهانگیری" تألیف کند، به کار خود پایان داد. این اثر به ۱۲۲ فصل (در نسخه، ۲۷۸ صفحه) تقسیم شده‌است که بیانگر گزارش‌های تاریخ است. نویسنده در هر فصل آن تاریخ برگزاری مجلس را هم بر حسب عهد هجری قمری و هم بر حسب سال سلطنت جهانگیر قید کرده. طول
قمری و هم بر حسب سال سلطنت جهانگیر قید کرده. طول فصل‌ها متفاوت است. مجموعه‌های بسیار کوتاهی وجود دارند که تنها شامل یک موضوع جزئی هستند، در حالی که مجموعه‌های دیگر با طیف وسیع‌تری از موضوعات سروکار دارند. در این مجالس، مکالمه معمولاً بدون هیچ ارتباط آشکاری از موضوعی به موضوع دیگر منتقل می‌شود. یک نسخه MS از مجالس جهانگیری در پاکستان به صورت خصوصی نگهداری می‌شود. محل نگهداری آن پس از مرگ خلیل الرحمن داوودی، مالک لاهوری کتاب، در سال ۲۰۰۲ مشخص نیست. این نسخه خطی در قرن دوازدهم هجری قمری به نستعلیق هندی نوشته
در قرن دوازدهم هجری قمری به نستعلیق هندی نوشته شده و شامل ۱۹۷ برگه است. نسخه خطی کامل نیست. قسمت‌هایی از فصل ۱۰۹ تا فصل ۱۱۸ وجود ندارد. در بخش‌هایی از این کتاب به مناظرهٔ یسوعی‌ها و مسلمانان اختصاص دارد.
امید کمرون فرخزاد (زاده ۱۹۶۹) پزشک، دانشمند و کارآفرین ایرانی-آمریکایی در زمینه توسعه نانوداروها است. فرخزاد استاد بیهوشی در دانشکده پزشکی هاروارد و مدیر اجرایی و یکی از بنیانگذاران Seer است، شرکتی که بر تجزیه و تحلیل عمیق و بی‌طرفانه پروتئومیک در مقیاس متمرکز است. بوستون گلوب او را در میان نوآوران برتر در ماساچوست و مجله بوستون بیزینس او را درمیان قهرمانان مراقبت‌های بهداشتی برای نوآوری‌هایش انتخاب کردند. او همچنین به عنوان دستیار ویراستار در ACS Nano مشغول به فعالیت است. فرخزاد به‌طور گسترده‌ای به عنوان
به فعالیت است. فرخزاد به‌طور گسترده‌ای به عنوان رهبر در زمینه نانوپزشکی و دارورسانی شناخته شده‌است. در سال ۲۰۱۶، او مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۸ در آکادمی ملی مخترعان انتخاب شد. حرفه. فرخزاد دوره رزیدنتی خود را در رشته بیهوشی و فلوشیپ پزشکی درد در بیمارستان زنان بریگام و دانشکده پزشکی هاروارد به پایان رساند. او یک دوره آموزشی تحقیقاتی پسا دکترا را با پروفسور رابرت لانگر در MIT در برنامه علوم و فناوری بهداشت هاروارد-MIT گذراند. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو هیئت علمی به دانشکده
او در سال ۲۰۰۴ به عنوان عضو هیئت علمی به دانشکده پزشکی هاروارد پیوست و پس از آموزش بالینی، به عنوان استاد بیهوشی مشغول به کار شد. او استفاده از عوامل هدف‌گیری خاص را برای تحویل عوامل شیمی درمانی به سلول‌های سرطانی موجود در یک بیمار سرطانی رایج کرده‌است. او فراتر از فنوتیپ سرطانی که به بیماری‌های مرتبط با تصلب شرایین پرداخته‌است، استفاده از پهپادهای نانو زیست تخریب‌پذیر هدفمند را نشان داده‌است که نوع خاصی از دارو را ارائه می‌دهد که باعث بهبودی می‌شود. این بازسازی محیط پلاک در انسان برای جلوگیری از پارگی
بازسازی محیط پلاک در انسان برای جلوگیری از پارگی پلاک و ترومبوز و جلوگیری از حملات قلبی و سکته پیش‌بینی می‌شود. فرخزاد در سال ۲۰۱۷ شرکت سیر (Nasdaq: SEER) را برای پیشبرد پلتفرم پروتئومیکس تبدیل‌کننده که از نانوذرات برای تجزیه و تحلیل ترکیبات پروتئینی یک نمونه استفاده می‌کند، تأسیس کرد.
مِی‌تری (؛ ) یک گروه پنج نفره آکاپلا اهل کره جنوبی است. اعضا. اعضای فعلی گروه:
استپ جنگلی و درختزارهای کپه‌داغ () یک بوم‌ناحیه (شناسه صندوق جهانی طبیعت: PA1008) در مرز جنوبی ترکمنستان و مرز شمال شرقی ایران است که با کوه‌های کپه‌داغ هم‌پوشانی دارد. این منطقه از تنوع زیستی بالایی برخوردار است، زیرا شامل محدوده کاملی از مناطق ارتفاعی (از تپه‌های کم ارتفاع نیمه‌بیابانی با ارتفاع ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) تا ارتفاعات صخره‌ای به بلندی بیش از ۲۸۰۰ متر (۹۲۰۰ فوت)) است. تنوع زیستگاه‌های این بوم‌ناحیه شامل دامنه‌های جنگلی ارس، علفزارهای کوهستانی و توگای (بیشه‌های رودخانه‌ای) است. موقعیت و ویژگی‌ها. این
(بیشه‌های رودخانه‌ای) است. موقعیت و ویژگی‌ها. این بوم‌ناحیه از دامنه‌های غربی کپه‌داغ در حدود ۱۰۰ کیلومتری شرق دریای خزر آغاز شده و به طول ۶۵۰ کیلومتر از شمال غربی تا جنوب شرقی و مرز ترکمنستان و ایران که عمدتاً از خط‌الرأس مرکزی اصلی کوه‌های کپه‌داغ می‌گذرد، امتداد یافته و در مرز این کشورها با افغانستان پایان می‌یابد. عرض این بوم‌ناحیه تنها حدود ۱۰۰ کیلومتر است. بوم‌ناحیه نیمه‌بیابانی کپه‌داغ پیرامون یک‌سوم غربی و بیابان جنوبی آسیای مرکزی در بقیه بخش‌های این بوم‌ناحیه به سمت شمال قرار دارد. حوضه‌های بیابان
بوم‌ناحیه به سمت شمال قرار دارد. حوضه‌های بیابان مرکزی ایران نیز در جنوب استپ جنگلی و درخت‌زارهای کپه‌داغ واقع شده‌است. اقلیم. اقلیم استپ جنگلی و درختزارهای کپه‌داغ در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن از نوع بیابانی سرد (BWk) است. این اقلیم دارای شرایط گرم بیابانی در تابستان بوده، اما خنک‌تر از بیابان‌های گرم است. زمستان‌های این اقلیم سرد و خشک است و میانگین دمای حداقل یک ماه به کمتر از ۰ درجه سانتیگراد (۳۲ درجه فارنهایت) می‌رسد. میزان بارندگی سالانه معمولاً ۳۰۰ میلی‌متر است. گیاهان و جانوران. به دلیل
۳۰۰ میلی‌متر است. گیاهان و جانوران. به دلیل احاطه‌شدن این منطقه از هر سو با مناطق بیابانی و نیمه بیابانی، گیاهان و جانوران آن نسبتاً ایزوله هستند و چندین گونه بوم‌زاد در آن وجود دارد. تا ۱۸ درصد از گیاهان گلدار این منطقه ممکن است بوم‌زاد باشند و یک منبع به ۳۳۲ گونه گیاهی بومی اشاره می‌کند. چشمه‌ها و نهرهای متعدد از علفزارهای سرسبز حمایت می‌کنند. یک نوع مشخص درختچه‌زار در این منطقه «شیبلیاک» است که افرای ترکمنی "(Acer tucomanicum)" را در خود جای داده‌ است. افرای ترکمنی درختی کوتاه به ارتفاع ۲–۳ متر است که
افرای ترکمنی درختی کوتاه به ارتفاع ۲–۳ متر است که با شرایط خشک سازگار بوده و می‌تواند پس از آتش‌سوزی یا اختلال دوباره رشد کند. دیگر گیاهان خشکی‌پسند این بوم‌ناحیه شامل زالزالک "(Crataegus)" و سیاه‌تلو "(Paliurus spina-christi)" است. حفاظت. مناطق حفاظت‌شده مهم در این بوم‌ناحیه عبارتند از:
هوشنگ میرزا (مارس ۱۶۰۴۲فوریه ۱۶۲۸) شاهزاده گورکانی و نوه سوم امپراتور مغول، اکبر، بود. او کوچک‌ترین پسر دانیال میرزا و چهارمین برادرزاده جهانگیرشاه بود. تولد و سال‌های اولیه. او در آغاز سال ۱۰۱۲ هجری قمری یا مارس ۱۶۰۴ میلادی به دنیا آمد و از سوی پدربزرگ پدری‌اش، اکبر، فرهنگ هوشنگ نام گرفت. او کوچک‌ترین پسر دانیال میرزا و یکی از دو نفر فرزندانی بود که همسر هندوی او، شاهزاده خانم اوجینیا پارامارا به دنیا آورد (فرزند دیگر یک دختر به نام ماهی بانو بیگم است). اگرچه شرایط دقیق ازدواج والدین او ثبت نشده‌است، اما
شرایط دقیق ازدواج والدین او ثبت نشده‌است، اما مشخص است که پدربزرگ مادریش، راجا دالپات اوجینیا، در سال ۱۵۹۹ علیه امپراتوری گورکانی شورش کرده بود. دانیال میرزا که در این هنگام صبه‌دار شهر الله‌آباد بود، برای سرکوب شورش اعزام شد. اما با ورود شاهزاده، دالپات به سرعت تسلیم شد و ادای احترام کرد. اعتقاد بر این است که در این زمان بود که راجا دختر خود را همسری دانیال درآورد. اما دالپات چند سال بعد به دستور شاهزاده سلیم (که بعداً امپراتور جهانگیر شد) و به اتهام مرگ یک افسر گورکانی در جریان شورش کوتاهش، قصاص گردید.
یک افسر گورکانی در جریان شورش کوتاهش، قصاص گردید. دانیال میرزا کمی بیش از یک سال پس از تولد هوشنگ در آوریل ۱۶۰۵، در اثر بیماری در دکن درگذشت. اکبر که به شدت تحت تأثیر مرگ پسر کوچکش قرار گرفته بود، خود نیز در اکتبر همان سال از دنیا رفت. به نظر می‌رسد که خانواده دانیال پس از مرگ او در برهانپور، پایتخت ولیعهدی او باقی مانده‌اند، زیرا در سال ۱۶۰۶ به همراه پزشک جهانگیر، مقرب خان، از این شهر به دربار انتقال یافتند. جهانگیر ورود فرزندان برادرش را در زندگی‌نامه خود "توزک جهانگیری" ثبت کرده‌است: گرویدن به مسیحیت.
"توزک جهانگیری" ثبت کرده‌است: گرویدن به مسیحیت. با آغاز سلطنت جهانگیر، مبلغان یسوعی برای چندین دهه در هند حضور داشتند. پیشرفت تدریجی در گسترش مسیحیت حاصل شده بود، تا جایی که جوامع کوچک اما پرشور نوکیشان در آگرا و لاهور وجود داشت. حتی این امید در مبلغان یسوعی وجود داشت که جهانگیر خودش هم ترک اسلام کند. در ژوئیه ۱۶۱۰، جهانگیر کشیشان یسوعی، پدران ژروم گزاویه و امانوئل پینیرو، را به دربارش در آگرا فراخواند. در آنجا جهانگیر هوشنگ و دو برادرش را به یسوعی‌ها سپرد تا تعمید دهند و به عنوان مسیحی بزرگ شوند. گفته
تا تعمید دهند و به عنوان مسیحی بزرگ شوند. گفته می‌شود که کشیش‌ها بسیار خوشحال بودند، به زانو افتادند و پای امپراتور را بوسیدند. سر ویلیام هاوکینز، نماینده کمپانی هند شرقی که در دربار حضور داشت، معتقد بود که جهانگیر تغییر دین را تنها برای کاهش حمایت برادرزاده‌هایش در میان اشراف مسلمان مجاز دانست، زیرا در غیر این صورت جانشینی فرزندان خودش برای تاج و تخت را پیچیده می‌کرد. از سوی دیگر، سفیر جیمز اول در هند، سر توماس رو، ادعا کرد که این کار به گونه ای انجام شد که جهانگیر بتواند به نوبه خود ادعای داشتن یک همسر
که جهانگیر بتواند به نوبه خود ادعای داشتن یک همسر پرتغالی را داشته باشد. با این حال، پس از سهماه آماده‌سازی شاهزاده‌ها برای غسل تعمید اعلام شد. هوشنگ، برادران بزرگترش طهمورث و بایسنقر، همراه با یک شاهزاده چهارم، نوه برادر اکبر، میرزا محمد حکیم، در صفوفی پر زرق و برق به رهبری مسیحیان شهر آگرا از قلعه به سوی کلیسای اکبر رفتند. شاهزاده‌ها سوار بر فیل‌هایی شده بودند، لباس‌هایی مانند اشراف پرتغالی با صلیب‌های طلایی به گردنشان آویختند. ناقوس‌های کلیسا به صدا آمد و با در دست داشتن شمع‌هایی در میان ابرهای کندر
و با در دست داشتن شمع‌هایی در میان ابرهای کندر وارد کلیسا شدند. آنها نذر غسل تعمید را که کشیش به فارسی گفته بود تکرار کردند و بر سرشان آب غسل تعمید پاشیدند. سرانجام نام پرتغالی به آنها داده شد و هوشنگ دُن هنریکو نامیده شد. طهمورث، بایسنقر و شاهزاده چهارم به ترتیب نام‌های دُن فیلیپ، دُن کارلو و دُن دوارته را به خود اختصاص دادند. با این حال، این تغییر آیین موقتی بود. چهار سال بعد (احتمالاً پس از کاهش ترس از جانشینیشان) شاهزادگان به اسلام بازگشتند و یسوعیان با تلخی اظهار داشتند که «نور را رد کردند و به
با تلخی اظهار داشتند که «نور را رد کردند و به استفراغ خود بازگشتند».
هاینریش دیپولت گئورگ فرایهر فون لوتویتس (۶ دسامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۶۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌هایی تا سطح سپاه را فرماندهی کرد. سال‌های اولیه. هاینریش فون لوتویتس روز ۶ دسامبر سال ۱۸۹۶ در کرومپاخ در سیلزی در پادشاهی پروس در خاندانی زمین‌دار با سابقه بلند نظامی زاده شد. مادرش کلارا فون اونرو هم تباری از خاندانی نظامی پروسی داشت. هاینریش دانش‌آموز خوبی در مدرسه بود. با مهارت در سوارکاری، در پی آغاز جنگ جهانی اول قصد در رسته سواره‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی
قصد در رسته سواره‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شود که پدرش این اجازه را به او نداد. به هر حال لوتویتس در سن هفده سالگی داوطلب خدمت نظامی شد و به عنوان سرباز وظیفه به جبهه غربی فرستاده شد. با نفوذی که برادرش داشت، روز ۴ دسامبر سال ۱۹۱۴ درجه ستوان دوم به صورت افتخاری به او اعطا شد. لوتویتس دوره آموزش افسری کوتاهی را گذراند و روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۱۵ با همان درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. بلافاصله در هنگ ۴۸ پیاده‌نظام قرار گرفت و شروع به خدمت در پشت خط مقدم آن کرد. گفته می‌شود این مسئله هم
در پشت خط مقدم آن کرد. گفته می‌شود این مسئله هم تحت نفوذ پدرش برای در امان نگاه داشتن او از خطر بوده‌است. با این حال خود لوتویتس از این جایگاه راضی نبود و مکرراً درخواست‌های کتبی به مقامات بالا می‌فرستاد که وظیفه‌ای در خط مقدم به او بدهند. این درخواست‌ها در نهایت سال ۱۹۱۷ ثمر داد و او به فرماندهی یک دسته منصوب شد که آن را تابستان همان سال در نبردهای خونین سنگرها در شمال فرانسه هدایت کرد. در این مدت با نشان دادن عملکرد متمایز نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود تا این که خود به شدت مجروح شد.
را دریافت نمود تا این که خود به شدت مجروح شد. لوتویتس تا بهار سال ۱۹۱۸ در آلمان در بیمارستان بستری بود. سپس به عنوان فرمانده یک دسته سواره‌نظام به هنگ نخبه ۱ اولان منتقل شد. با پایان جنگ از این هنگ هیچگاه در رزمگاه استفاده نشد و به پادگان خود در بریک در سیلزی بازگشت. رایسشور. لوتویتس پس از جنگ اواخر سال ۱۹۱۹ با درجه ستوان دوم در رایشسور پذیرفته شد و در همان هنگ پیشین که هم‌اکنون هنگ ۸ سواره‌نظام نامیده می‌شد، باقی ماند. او در نهایت روز ۱ آوریل سال ۱۹۲۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۷ وارد دوره
به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۷ وارد دوره آموزشی افسران ارشد ستادی در دانشکده منطقه نظامی خود شد. اوایل سال ۱۹۲۸ فارغ‌التحصیل گردید و به عنوان افسر اداری در همان دانشکده خدمت کرد. لوتویتس از ماه آوریل سال ۱۹۲۹ دوره آموزشی ویژه‌ای برای افسران آرایش‌های موتوریزه را گذراند. به شکل موفقی در رزمایش مختلف یگان‌های موتوریزه مشارکت داشت. او خود مدرس مفاهیم رزم مکانیزه در مراکز آموزشی مناطق نظامی دیگر شد. لوتویتس روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ به درجه سروان سواره‌نظام (ریتمایستر) ترفیع گرفت. سه هفته بعد وارد دوره
(ریتمایستر) ترفیع گرفت. سه هفته بعد وارد دوره آموزشی هدایت آتش توپخانه در آرایش‌های موتوریزه شد. سپس به بریک بازگشت و فرمانده گردان ۱ هنگ ۸ سواره‌نظام پیشین خود، شد. مقرر گشت این گردان موتوریزه شود و لوتویتس بر این فرایند و همچنین آموزش نیروهای آن در راهکنش‌های مرتبط نظارت کرد. در ادامه فرماندهی گردان ۳ موتوریزه به او سپرده شد. این گردان شامل‌های پنزر ۱ بود. ورماخت. لوتویتس روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و همان روز رسماً به رسته نیروهای زرهی منتقل شد. با این وجود همچنان مهارت خود در زمینه
منتقل شد. با این وجود همچنان مهارت خود در زمینه سوارکاری را دنبال کرد. او رهبر تیم سوارکاری آلمان در المپیک ۱۹۳۶ برلین بود. با وجود عملکرد بسیار خوب تیم، خود لوتویتس نتوانست مدال طلا بگیرد. شاید بدین جهت، پس از این بازی‌ها به عنوان افسر ذخیره به ستاد هنگ ۴ سواره‌نظام در اینستربورک در پروس شرقی منتقل شد. در جریان گسترش سریع نیروهای مسلح آلمان، این هنگ تابستان سال ۱۹۳۷ موتوریزه و لوتویتس با تجربه در این زمینه روز ۱۲ اکتبر همان سال به عنوان فرمانده آن برگزیده شد تا بر این فرایند نظارت کند. البته پس از پایان
شد تا بر این فرایند نظارت کند. البته پس از پایان کار فرمانده هنگ به افسر ارشدتر دیگری محول گشت و جایگاه لوتویتس به فرماندهی گردان ۱ آن تقلیل یافت. او روز ۱ مارس سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، لوتویتس فرماندهی گردان شناسایی تیپ ۱ سواره‌نظام را در دست گرفت. این گردان بیشتر طول نبرد لهستان را در جایگاه ذخیره در کونیکسبرک در پروس شرقی گذراند. یگان لوتویتس روز ۱۴ سپتامبر در ورشو به تیپ خود ملحق گشت. لوتویتس دو روز بعد مجروح شد
به تیپ خود ملحق گشت. لوتویتس دو روز بعد مجروح شد و برای درمان به کونیکسبرک منتقل گردید. بازگشت او به راس گردان تا اوایل سال ۱۹۴۰ به طول انجامید. این گردان در جریان نبرد فرانسه در مناطق شرقی باقی گذاشته شد. لوتویتس در این مدت وقت خود را با شکار و سوارکاری پر می‌کرد. به هر صورت از این شرایط بسیار سرخورده بود. این بیکاری در نهایت هنگام تشکیل لشکر هجدهم زرهی در پاییز سال ۱۹۴۰ در نهایت به پایان رسید. بنابر درخواست اختصاصی سرتیپ والتر نرینگ، فرمانده این لشکر، لوتویتس همانند گذشته، مأمور به نظارت بر موتوریزه سازی
همانند گذشته، مأمور به نظارت بر موتوریزه سازی هنگ ۱۰۱ پیاده‌نظام و آموزش آن در این ارتباط شد. پس از اتمام مناسب کار، لوتویتس، در عین ناباوری، به عنوان افسر ذخیره منطقه نظامی شماره ۱، به کونیکسبرک بازگردانده شد. نرینگ و همچنین سپهبد هاینتس گودریان اعتراض خود نسبت به این مسئله را دفتر پرسنل نیروی زمینی ابراز داشتند. بدین لوتویتس مقام فرماندهی نگرفت اما دست به عنوان ذخیره به لشکر یکم زرهی منتقل شد. لوتویتس هفته نخست عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نظاره‌گر نبردهای گروه ارتش شمال بود. به هر صورت در نهایت پس
گروه ارتش شمال بود. به هر صورت در نهایت پس از کشته شدن فرمانده هنگ ۵۹ پیاده‌نظام لشکر بیستم زرهی، لوتویتس روز ۲۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ به عنوان جایگزین او به ناحیه رود نیمان فرستاده شد. در جریان تهاجم لشکر به سمت رود دونیا، یگان او روز ۷ ژوئیه بر با یک یورش پر سرعت بر روستای اولا در بلاروس مسلط گشت و خط دشمن را شکست. لوتویتس در تعقیب دشمن، با جلو افتادن از مابقی نیروهای لشکر خود، در یک حمله غافلگیرکننده شهر کلیدی ویتبسک را روز ۱۰ ژوئیه تسخیر کرد. او موضع توانست این موضع را در مقابل ضدحملات شدید ارتش سرخ حفظ کند؛
موضع را در مقابل ضدحملات شدید ارتش سرخ حفظ کند؛ تا این که مابقی لشکر دو روز دیگر به آن‌جا رسید. لوتویتس باز هم دست از تعقیب دشمن نکشید و با فاصله کمی آن را دنبال می‌کرد. هنگ ۵۹ پیاده‌نظام در این مدت مداوما درگیر رزم بود و در این حین خود را به ۱۰۰ کیلومتری مسکو رساند. لوتویتس به جهت این عملکرد روز ۱ نوامبر به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و روز ۲۰ دسامبر نشان صلیب آلمانی طلایی را دریافت کرد. با آغاز ضدحمله زمستانی ارتش سرخ، هنگ ۵۹ پیاده‌نظام به آرامی تا شرق خط رودهای دسنا-اوکا عقب رانده شد. زان پس عملیات‌ها به سبب
دسنا-اوکا عقب رانده شد. زان پس عملیات‌ها به سبب گل‌آلودی بهاره منطقه متوقف گردید. لشکر بیستم زرهی در این مدت استراحت و بازسازی به ناحیه بریانسک رفت. گردان ۱ هنگ لوتویتس به نفربرهای زرهی مجهز گشت. لشکر اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به ناحیه اریول فرستاده شد. این نیروبخشی از عملیات فریب بود که شوروی را به تصور قرار داشتن تهاجم تابستانه ورماخت در بخش مرکزی خط مقدم انداخت. لوتویتس به خوبی از پس این مأموریت برآمد و با نبردی سخت شهر لیوْنی را تسخیر کرد. بدین چهت روز ۲۷ مه سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب
روز ۲۷ مه سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد و روز ۸ ژوئن به فرماندهی تیپ ۲۰ تفنگ‌دار متشکل از دو هنگ ۵۹ و ۱۰۱ پیاده‌نظام، منصوب گشت. سرتیپ ویلهلم فون توما، مافوق لوتویتس در این زمان، او را «سربازی پرشور و حرفه‌ای» توصیف کرده‌است. واکنش شوروی به اقدامات آلمانی‌ها در مرکز خط مقدم، منجر به ادامه درگیری‌های سنگین شد. لوتویتس در حال سرکشی از مواضع پیشین، اواخر ماه ژوئیه در میانه یک درگیری نزدیک در شرق لیونی مجروح شد. سه هفته در یک بیمارستان خط مقدم در بریانسک بستری بود. روز ۲۰ اوت به
خط مقدم در بریانسک بستری بود. روز ۲۰ اوت به جایگاه خود بازگشت. تا این زمان دیگر مشخص شده بود که تمرکز تهاجم آلمان بر مناطق جنوبی است و درگیری‌ها در مرکز فروکش کرد. لوتویتس مابقی سال ۱۹۴۲ را بخش نسبتاً غیرفعال ورونژ-لیونی گذراند. در این مدت سرتیپ والتر دوورت، فرمانده لشکر برای بهبود سلامتی به آلمان بازگردانده شد تا لوتویتس از روز ۱۰ اکتبر به صورت موقت لشکر را فرماندهی کند. با ناتوانی دوورت در بازگشت به خدمت، لوتویتس روز ۱ دسامبر به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و در جایگاه فرماندهی لشکر بیستم زرهی تثبیت و دائمی شد.
جایگاه فرماندهی لشکر بیستم زرهی تثبیت و دائمی شد. لشکر بیستم زرهی اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ به ناحیه اریول منتقل گردید تا از این مرکز مهم تدارکاتی آلمان محافظت کند. لوتویتس در مواجهه با حملات قدرتمند دشمن، قادر به حصول این مقصود شد؛ تا این که بارندگی بهاره مجدداً عملیات‌ها را از ماه مارس متوقف کرد. لشکر برای یک بازسازی سریع دیگر دوباره به بریانسک رفت. روز ۴ مه درحالی‌که لشکر آماده بازگشت به خط مقدم می‌شد، لوتویتس دستور گرفت فرماندهی لشکر را به سرتیپ مورتیمر فون کسل بسپارد و خود به برلین برود. ارتشبد کورت
فون کسل بسپارد و خود به برلین برود. ارتشبد کورت فون سایتسلر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، لوتویتس را مسئول ستاد ویژه‌ای برای بازرسی از لشکرهای در حال تشکیل زرهی برای جبهه شرقی کرد. کار این ستاد در موازات با فعالیت بازرسی کل نیروهای زرهی گودریان که مستقل از فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان عمل میٰ‌کرد، بود. لوتویتس در این مدت روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. در پی شکست آلمان در تهاجم در ناحیه کورسک در ماه ژوئیه، لوتویتس به خط مقدم رفت و گزارشی از این نبرد تهیه کرد. به هر صورت به این گزارش هیچ
از این نبرد تهیه کرد. به هر صورت به این گزارش هیچ توجهی نشد. لوتویتس از روز ۲۵ سپتامبر سال ۱۹۴۳ تا روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ در زمره افسران ذخیره بود. نبرد نرماندهی. لوتویتس ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ از طرف فرماندهی عالی نیروی زمینی برای بازرسی از لشکرهای زرهی به فرانسه فرستاده شد. پس از بازگشت به برلین در روز ۲۵ ژانویه، به توصیه گودریان، در مقام فرماندهی لشکر دوم زرهی در جبهه شرقی جایگزین سرتیپ وولرات لوبه شد. روز ۱ فوریه به بوبرویسک در بلاروس پرواز کرد تا بقایای این لشکر را برای انتقال به فرانسه آماده کند. تجهیزات
لشکر را برای انتقال به فرانسه آماده کند. تجهیزات لشکر پشت سر باقی گذاشته شد. روز ۱۷ فوریه قرارگاه خود را در قلعه‌ای در حومه آمین در فرانسه مستقر و کار بازسازی لشکر را آغاز کرد. نیروهای جایگزین تامین‌شده برای این لشکر عموماً سربازان وظیفه ۱۷ یا ۱۸ ساله و تعدادی سربازان بازیابی‌شده از جراحت در جبهه شرقی بودند. لوتویتس سعی کرد این افراد را در یگان‌ها به خوبی پخش کند تا هیچ‌یک صرفاً متشکل از نیروهای تازه‌کار نباشد. او افسران دارای نشان‌های عالی را به جایگاه‌های بالاتر ارتقا داد. با پیش‌بینی تلفات در میان آن‌ها
بالاتر ارتقا داد. با پیش‌بینی تلفات در میان آن‌ها در نبردهای آتی، این افراد برای فرماندهی سطح بالاتر هم آموزش دیدند. لشکر دوم زرهی بدین شکل ساختار نسبتاً مناسبی یافت و در قالب گروه زرهی غرب تحت امر سپهبد لئو گیر فون شْوِپنبورگ قرار گرفت. پیاده‌سازی متفقین در نرماندی روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴ به وقوع پیوست. لشکر دوم زرهی از روز ۱۰ ژوئن وارد نبرد نرماندی شد. جهت اجتناب از تحمل آسیب از برتری هوایی دشمن، نیروهای با بهره‌گیری از آموزش‌های پیشین در این زمینه، در راهپیمایی‌های شبانه یا در پوشش مه صبحگاهی، با طی میانگین
شبانه یا در پوشش مه صبحگاهی، با طی میانگین ۱۰۰ کیلومتر در روز از روز ۱۴ ژوئن در عرض دو روز خود را به موضع آغاز ضدحمله در ناحیه رود اودون رساند. عوامل شناسایی متفقین قادر به شناسایی این حرکت نشدند و ضدحمله لشکر دوم زرهی از روز ۱۴ ژوئن نیروهای بریتانیایی مورد هدف را غافلگیر کرد. در این حال یک سپاه بریتانیایی در تلاش بود از جناح چپ شهر کلیدی کائن را دور بزند و لوتویتس موظف بود جلوی آن را بگیرد و دشمن را عقب براند. او عملکرد نسبتاً موفقی داشت و مواضعی را پس گرفت. او پیش‌بینی عکس‌العمل دشمن، پیش از آغاز