payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد. رقبای قابل توجه. در حالی که تعدادی از مدال آوران هنر المپیک حداقل به شهرت ملی دست یافته‌اند، تعداد کمی از آنها را می‌توان هنرمندان شناخته شده در سطح جهانی در نظر گرفت. در واقع، در بازی‌های ۱۹۲۴ اعضای هیئت داوران شناخته‌شده‌تری نسبت به هنرمندان حضور داشتند و هنرمندانی مانند سلما لاگرلوف و ایگور استراوینسکی در مورد آثار وارد شده داوری می‌کردند. با قضاوت بر اساس مدال‌های کسب شده، نقاش لوکزامبورگ ژان ژاکوبی موفق‌ترین هنرمند المپیک است که مدال طلا را برای نقاشی "Étude de Sport" در سال ۱۹۲۴ و برای طراحی
نقاشی "Étude de Sport" در سال ۱۹۲۴ و برای طراحی "راگبی" در سال ۱۹۲۸ به دست آورد. هنرمند سوئیسی ، الکس دیگلمان، سه مدال، یک مدال طلا در سال ۱۹۳۶ (برای پوستر خود "Arosa I Placard")، و یک نقره و یک برنز در کلاس هنرهای کاربردی و صنایع دستی ۱۹۴۸، هر دو با پوسترهای تجاری، به دست آورد. یوزف پترسن، نویسنده دانمارکی، در سال‌های ۱۹۴۸، ۱۹۳۲ و ۱۹۲۴ مدال نقره را در سه نوبت به دست آورد. تنها دو نفر در مسابقات ورزشی و هنری مدال‌های المپیک را کسب کرده‌اند. والتر دبلیو. وینانس، آمریکایی که در انگلستان زندگی می‌کرد، در
وینانس، آمریکایی که در انگلستان زندگی می‌کرد، در مسابقات آهوهای دونده (دبل شوت) در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۸ به عنوان تیرانداز به مدال طلا رسید. در سال ۱۹۱۲، او مدال دیگری در تیراندازی - این بار نقره - در مسابقات تیمی آهوهای دونده به دست آورد. تا آن زمان، او قبلاً برای مجسمه‌اش "«تروتر آمریکایی»" مدال طلا گرفته بود. دیگر قهرمان المپیک با موفقیت در هر دو زمینه آلفرد هانوش از مجارستان است. او به عنوان یک شناگر در المپیک ۱۸۹۶ آتن دو مدال طلا کسب کرد. بیست و هشت سال بعد، به دلیل طراحی ورزشگاهش که با همکاری
هشت سال بعد، به دلیل طراحی ورزشگاهش که با همکاری دژو لوبر طراحی شده بود، مدال نقره معماری دریافت کرد. دو رئیس کمیته بین‌المللی المپیک نیز از جمله شرکت کنندگان در مسابقات هنری المپیک بوده‌اند. در سال ۱۹۱۲، پیر دو کوبرتن، با نام مستعار "ژرژ هورود و مارتین اشباخ" وارد "ورزش "Ode to Sport"" شد که برنده مدال طلا شد. آوری بروندیج که به عنوان یک ورزشکار در بازی‌های ۱۹۱۲ شرکت کرد، در المپیک ۱۹۳۶ و ۱۹۳۲ وارد آثار ادبی شد و در سال ۱۹۳۲ جایزه افتخاری را کسب کرد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۵۲ به عنوان رئیس IOC خدمت می‌کرد.
سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۵۲ به عنوان رئیس IOC خدمت می‌کرد. جان کاپلی بریتانیایی، برنده مدال نقره در رقابت‌های حکاکی و قلمزنی در سال ۱۹۴۸، ۷۳ سال سن داشت و او را به مسن‌ترین مدال آور المپیک در تاریخ تبدیل کرد. مسن‌ترین مدال آور المپیک خارج از مسابقات هنری، تیرانداز سوئدی اوسکار شواهن است که آخرین مدال خود را در سن ۷۲ سالگی به دست آورد.
شورش فوجیوارا نو هیروتسوگو ، یک شورش ناموفق در دوره نارا به رهبری فوجیوارا نو هیروتسوگو (藤原広嗣) در مجمع‌الجزایر ژاپن، در سال ۷۴۰ بود. هیروتسوگو، ناراضی از قدرت‌های سیاسی، ارتشی را در دازایفو، کیوشو تشکیل داد اما توسط نیروهای دولتی شکست خورد. منبع تاریخی. شورش فوجیوارا نو هیروتسوگو به‌طور پراکنده مستند شده است و بیشتر آنچه در مورد آن شناخته شده است، از جمله تاریخ‌های دقیق، از یک منبع تاریخی به نام شوکو نیهونگی نشات می‌گیرد. این کتاب که در سال ۷۹۷ تکمیل شد، یکی از شش تاریخ ملی است که توسط امپراتوری سفارش داده
از شش تاریخ ملی است که توسط امپراتوری سفارش داده شده است و از سال ۶۹۷ تا ۷۹۱ را پوشش می‌دهد. این سند ارزشمندی برای مورخان است، اگرچه همه تاریخ‌های موجود در آن را نباید دقیق در نظر گرفت.
فوجیوارا نو تانتسوگو (؛ 737 – ) یک نجیب ژاپنی در اواخر دوره نارا بود. او نوه سانگی (ژاپن) فوجیوارا نو اوماکای، بنیانگذار فوجیوارا شیکیکه بود. او به رتبه دربار ریتسوری shō san-mi (正三位) و مقام چوناگون رسید. او پس از مرگ رتبه شو ایچی (正一位) و مقام دایجو دایجین را دریافت کرد. ترور. در سال ۷۸۵، بلافاصله پس از حرکت پایتخت، تانتسوگو در حین نظارت بر ساخت و ساز با یک تیر شلیک شد و روز بعد درگذشت. امپراتور کانمو در آن زمان غایب بود و از ولایت یاماتو بازدید می‌کرد. اوتومو نو تاکیوشی (大伴竹良) ابتدا برای این ترور دستگیر شد
نو تاکیوشی (大伴竹良) ابتدا برای این ترور دستگیر شد و پس از تحقیقات، ده نفر دیگر از جمله اوتومو نو تسوگوهیتو (大伴継人) و سائکی نو تاکاناری (佐伯高成) اعدام شدند. اوتومو نو یاکاموچی، که یک ماه قبل از این حادثه درگذشت، به عنوان سرکرده آن شناسایی شد و از فهرست مقام‌های گذشته حذف شد. چند نفر دیگر نیز درگیر و تبعید شدند.
موزه مردم‌شناسی سرعین با هدف شناسایی فرهنگ و پوشش و شغل منطقه در اسفند ماه ۱۴۰۲ افتتاح و در معرض عموم قرار گرفت. تنوع فرهنگی و بالاخص موقعیت جغرافیایی در دامنه کوه سبلان و آب گرم‌های متعدد طبیعی منشعب از کوه سبلان و همچنین هنل‌های متعدد و پیست اسکی آلوارس در تنوع فرهنگی منطقه تأثیر داشته است که این موزه روایتگر همین تنوع فرهنگی می‌باشد.
گونزالو گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم برایباشگاه فوتبال رئال مادرید بازی می‌کند. دوران باشگاهی. گارسیا قبل از پیوستن به آکادمی جوانان رئال مادرید در سال ۲۰۱۴، محصول جوانان اس‌ئی‌کی، سانتا باربارا، و جاراما ریس است. او قبل از بازگشت به باشگاه فوتبال رئال مادرید، یک سال سابقه حضور در آکادمی مایورکا را در فصل ۱۹–۲۰۱۸ داشت که خانواده‌اش به آنجا نقل مکان کردند. در ژانویه ۲۰۲۲، او به باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا پیوست و اولین حضور خود را با آنها در مارس ۲۰۲۲ انجام داد. او یک
حضور خود را با آنها در مارس ۲۰۲۲ انجام داد. او یک گلزن پرکار در لیگ فوتبال جوانان در فصل ۲۰۲۲–۲۳ بود، جایی که او بهترین گلزن بود و سه‌گانه داخلی زیر ۱۹ سال را به دست آورد، که باعث شد او به تیم باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا به‌صورت دائمی منتقل شود. در ۲۹ اوت ۲۰۲۳، گارسیا پس از مصدومیت وینیسیوس جونیور، اولین دعوت خود را به تیم بزرگسالان دریافت کرد. او برای اولین بار در لیست بازیکنان رئال مادرید برای بازی لا لیگا مقابل باشگاه فوتبال ختافه در ۲ سپتامبر ۲۰۲۳ نام گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی
نام گرفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال اسپانیا و زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است. سبک بازی. گارسیا یک مهاجم همه‌کاره است که می‌تواند در خط جلو، به عنوان وینگر در هر دو طرف، مهاجم مرکزی یا به عنوان مهاجم دوم بازی کند. او در بازی باز یک تهدید دائمی و در هنگام انتقال کشنده است. او یک بازیکن فیزیکی است که می‌تواند از بدنش برای ایجاد فضا و محافظت از توپ استفاده کند. او یک گلزن پرکار است که در ۲۵ درصد از گل‌های رده زیر ۱۹ سال، هنگام کسب سه‌گانه داخلی نقش داشت.
چلبک یا نان سیستانی یکی از نان‌های سنتی سیستان می‌باشد و می‌توان آنرا برای صبحانه یا عصرانه استفاده کرد. چلبک قدری طعم بی نظیر و خوش‌مزه ای دارد که زبان زد خاص و عام است. مواد تشکیل دهنده. مواد تشکیل دهنده این نان خوشمزه شامل نمک، شکر، روغن و آرد، آب ولرم، ماست، نمک و خمیر مایه می‌باشد. طرز تهیه. آب و خمیر مایع را مخلوط کرده و ده دقیقه زمان می‌دهیم سپس نمک را افزوده اب را کم‌کم اضافه می‌کنیم تا خمیر به دست آید خمیر را در ظرف گذاشته و در جای گرم قرار می‌دهیم و صبر می‌کنیم تا خمیر عمل آید چانه‌های کوچکی از
و صبر می‌کنیم تا خمیر عمل آید چانه‌های کوچکی از خمیر برداشته و در کف دست باز می‌کنیم قرص‌های کوچک نان را در روغن سرخ کرده و پس از بیرون آوردن از ماهیتابه روی آن شکر می‌ریزیم و میل می‌کنیم.
شارلوت، لیدی مورچیسون (؛ ۱۸ آوریل ۱۷۸۸ – ۹ فوریهٔ ۱۸۶۹) زمین‌شناس بریتانیایی بود که در همپشر انگلستان زاده شد. او با رودریک مورچیسون، زمین‌شناس سدهٔ نوزدهم، ازدواج کرد. چندین بار در طول زندگی او، این زوج در سراسر قاره اروپا سفر کردند و از مکان‌هایی مانند فرانسه، آلپ و ایتالیا دیدن کردند. او همچنین طرح‌های هنری متعددی از ویژگی‌های زمین‌شناسی، مانند صخره‌ها و فسیل‌ها، در انگلستان طی سفرهای خود در سراسر کشور (از جمله سواحل یورک‌شر در سال ۱۸۲۶) ایجاد کرد. شارلوت مجموعه قابل‌توجهی از فسیل‌ها را طی سفرهایش و
مجموعه قابل‌توجهی از فسیل‌ها را طی سفرهایش و همچنین با مطالعه و نقاشی به عنوان یک کار مادام العمر ساخت. او با استفاده از آنچه که از سوی نقاش پل سندبی آموخته بود، طرح‌های زمین‌شناسی از ویژگی‌های مهم را ایجاد کرد. او در بسیاری از طرح‌های خود، اغلب بر ویژگی‌های زمین‌شناسی با جزئیات تمرکز نمی‌کرد، اما در عوض تصویری احساسی‌تر از مناظر طبیعی پدیدآورد. او همچنین از طریق کار خود به شوهرش کمک کرد تا بسیاری از نشریاتش را گسترش دهد. بسیاری از تصاویر او، مانند «دره گوسائو»، در آثاری که همسرش منتشر کرد گنجانده شد.
گوسائو»، در آثاری که همسرش منتشر کرد گنجانده شد. شارلوت همچنین اغلب به‌عنوان منبع تأثیر قابل توجه در کار همسرش شناخته می‌شود. او در یکی از سفرهایی که با همسرش داشت به مالاریا مبتلا شد و تا پایان عمر دچار عوارض این بیماری بود تا اینکه در ۸۰ سالگی در بلگریو اسکوئر لندن درگذشت. جنازهٔ او در گورستان برومپتون لندن دفن شد. در رسانه. مورچیسون توسط بازیگر ایرلندی سرشه رونان در فیلم درام رمانتیک "آمونیت" (۲۰۲۰) به تصویر کشیده شده‌است. این فیلم او را در رابطه عاشقانهٔ حدس و گمانی با ماری انینگ به تصویر می‌کشد.
حدس و گمانی با ماری انینگ به تصویر می‌کشد. یادمان. در روز جهانی زن در سال ۲۰۲۳، دانشگاه ادینبرو به پاس مشارکت مورچیسون در علوم زمین، نام یک سالن سخنرانی در پردیس کینگز بیلدنز را به نام شارلوت تغییر داد.
کارین جیمز () منتقد فیلم، روزنامه‌نگار، مدرس دانشگاه و نویسنده آمریکایی است. زندگی. جیمز در پراویدنس بزرگ شد و دکترای خود در ادبیات انگلیسی را از دانشگاه براون گرفت. او به‌عنوان روزنامه‌نگار مستقل در "نیویورک تایمز"، "نیوزدی"، "تی‌وی گاید" و "وگ" آغاز به کار کرد. او در نهایت جایگاه سه هفته‌ای در "نقد کتاب نیویورک تایمز" دریافت کرد و بعداً به کارمند دائمی تبدیل شد. جیمز به‌عنوان گزارشگر فرهنگی به سمت این روزنامه روزانه رفت. او در سال ۱۹۹۵، به‌عنوان منتقد تلویزیون آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۹۷، از سوی "تایمز"
آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۹۷، از سوی "تایمز" به عنوان نخستین منتقد ارشد تلویزیون این مجله معرفی شد. یک سال بعد، او اولین رمان خود را به "نام گلوری" منتشر کرد که با نقدهای خوبی روبرو شد. در سال ۲۰۰۶، او دومین رمان خود را منتشر کرد: "آنچه کارولین می‌دانست: رمان". او تا سال ۲۰۱۰، "تایمز" را ترک کرد و به نقد فیلم بازگشت. او سپس در مجله "ماری کلر" آغاز به کار کرد و در عین حال کار مستقل نیز انجام می‌داد. سال بعد، جیمز برای "ایندی‌وایر" در بخش "James on Screens" می‌نوشت. او برای "وال‌استریت ژورنال" و "هالیوود
می‌نوشت. او برای "وال‌استریت ژورنال" و "هالیوود ریپورتر" می‌نویسد و استادیار مطالعات فیلم در دانشگاه کلمبیا است.
کمیته مشترک آب اسرائیل و فلسطین یک مرجع مشترک اسرائیل و فلسطین است که در سال ۱۹۹۵ در جریان پیمان اسلو ۲ ایجاد شد. هدف این کمیته مدیریت زیرساخت‌های مرتبط با آب و فاضلاب در کرانه باختری، به‌ویژه تصمیم‌گیری در مورد نگهداری زیرساخت‌های موجود و تصویب پروژه‌های جدید است. اگرچه در ابتدا قرار بود این ارگان موقت برای یک دوره پنج ساله موقت باشد، اما این کمیته کماکان از سال ۲۰۱۵ پابرجا است. شکل‌گیری. کمیته مشترک آب اسرائیل و فلسطین (JWC) در سپتامبر ۱۹۹۵ به عنوان بخشی از پیمان اسلو ۲ تأسیس شد. در اصل، قرار بود این
از پیمان اسلو ۲ تأسیس شد. در اصل، قرار بود این کمیته برای یک دوره پنج ساله موقت باشد. نقش این کمیته نظارت بر منابع آب در کرانه باختری، به استثنای آب رودخانه اردن است. از سال ۲۰۱۴، فعالیت این کمیته هنوز در حال اجرا است. کارکرد. این کمیته تعداد مساوی نمایندگان از هر دو طرف دارد. بر اساس پیمان اسلو ۲، تمام تصمیمات کمیته باید با اجماع صورت گیرد، به این معنی که هر طرف حق وتو دارد. براساس پژوهش‌های دانشگاه کلمبیا عدم تقارن قدرت بین طرفین عملاً به اسرائیل در تصمیمات مربوط به اجرای توافقات دست بالا را می‌دهد. در
مربوط به اجرای توافقات دست بالا را می‌دهد. در حالی که کمیته جنبه‌های فنی پروژه‌های جدید را بررسی می‌کند، ابعاد سیاسی آن منوط به تصمیمات دولت‌های اسرائیل و فلسطین است. در سال ۲۰۰۹، سازمان عفو بین‌الملل از کمیته به دلیل «نهادینه کردن سیستم تبعیض‌آمیز ذاتی کنترل اسرائیل بر منابع فلسطینی -که از زمان اشغال فلسطین توسط اسرائیل از سه دهه قبل وجود داشته است-» انتقاد کرد. فلسطینی‌ها باید برای هر پروژه ای که شامل برداشت آب از آبخوان کوهستانی و سایر پروژه‌های مرتبط با آب در منطقه C (۶۰ درصد کرانه باختری) باشد،
با آب در منطقه C (۶۰ درصد کرانه باختری) باشد، تأییدیه کمیته را دریافت کنند. این تصمیم همچنین بر نواحی A و B که به صورت محصور در منطقه C وجود دارند نیز تأثیر می‌گذارد. مقامات اسرائیلی نه تنها مقدار آبی را که فلسطینی‌ها مجاز به برداشت از سفره کوهستانی هستند تعیین می‌کنند، بلکه حتی مقدار کمی از آب باران را که روستاییان فلسطینی جمع‌آوری می‌کنند را نیز کنترل می‌کنند. در مقابل، تشکیلات خودگردان هیچ قدرت یا ابزاری برای نظارت بر مقدار آبی که اسرائیل از آبخوان کوهستانی در کرانه باختری یا داخل اسرائیل استخراج
کوهستانی در کرانه باختری یا داخل اسرائیل استخراج می‌کند، ندارد. بانک جهانی خاطرنشان کرد: «این کمیته نقش خود را در ارائه یک چارچوب حاکمیت مشارکتی مؤثر برای مدیریت مشترک منابع و سرمایه‌گذاری انجام نداده است… این کمیته به دلیل عدم تقارن‌های اساسی نظیر قدرت، ظرفیت، اطلاعات و منافع به عنوان یک نهاد «مشترک» مدیریت منابع آب عمل نمی‌کند. از این رو از توسعه یک رویکرد توافقی برای حل تعارضات مدیریت آب جلوگیری می‌شود.» یکی از ناظران یک کمک کننده بزرگ بین‌المللی که در جلسات کمیته شرکت کرده است، معتقد است که این کمیته
جلسات کمیته شرکت کرده است، معتقد است که این کمیته در عمل تقریباً به‌طور کامل در دست نمایندگان اسرائیل است. وی «تعامل بین دو طرف در این دیدارها را تمرین انقیاد و تحقیر» خواند. به گفته سازمان آب فلسطین، اسرائیل تعداد زیادی از درخواست‌های فلسطینی‌ها برای اجرای پروژه‌های آبی را رد می‌کند یا تنها پس از تاخیرهای طولانی با آنها موافقت کرده است. بسیاری از پروژه‌های پیشنهادی حتی توسط PWA به کمیته ارائه نمی‌شود، زیرا آنها مطمئن بودند که طرف اسرائیلی به هیچ وجه با تلاش‌های ناموفق قبلی موافقت نمی‌کند. در حالی که
تلاش‌های ناموفق قبلی موافقت نمی‌کند. در حالی که مقامات اسرائیلی فعالیت‌های فلسطینی‌ها را کنترل می‌کنند و آنها را مجبور می‌کنند تا به دستورات خود عمل کنند، تشکیلات خودگردان فلسطین هیچ قدرت یا ابزاری برای نظارت بر مقدار آبی که اسرائیلی‌ها استخراج می‌کنند (از جمله در شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری) را ندارد. اسرائیلی‌ها همچنین مقادیر آب باران جمع‌آوری شده توسط روستاییان فلسطینی را کنترل می‌کنند. به گفته PWA، ارتش اسرائیل اغلب تانکرهای کوچک آب فلسطینی و چاه‌های جمع‌آوری آب باران سطحی را تخریب می‌کند. گروه
جمع‌آوری آب باران سطحی را تخریب می‌کند. گروه غیردولتی فلسطینی هیدرولوژی (PHG) از اسرائیل انتقاد کرده است که عملاً هر پروژه فلسطینی را وتو می‌کند، این در حالی است که اسراییل با اتکا به نیروی نظامی تمام پروژه‌های مدنظر را بدون تأیید کمیته اجرا می‌کند. به گفته این گروه غیردولتی کمیته در سال‌های اولیه توافق موقت توانست به درستی عمل کند، اما بلافاصله پس از اتمام دوره پنج ساله موقت و با شروع انتفاضه دوم، بسیار ناکارآمد شد. در یک مطالعه جامع در سال ۲۰۱۳ توسط محقق انگلیسی جان سلبی (Jan Selby)، عملکرد کمیته مشترک
انگلیسی جان سلبی (Jan Selby)، عملکرد کمیته مشترک آب در دوره ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۸ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این محقق انگلیسی تأکید کرد که در سال‌های مورد مطالعه، سازمان آب فلسطین تمامی درخواست‌های اسرائیل برای تأسیسات آبرسانی جدید برای شهرک‌های کرانه باختری را تأیید کرده بود. وی ادامه داد اسرائیل هر درخواست فلسطین برای چاه‌های جدید با استفاده از حوضه غربی آبخوان کوهستان را وتو کرده بود یا تأیید آن را به تأخیر انداخته بود. جان سلبی معتقد است «همکاری آبی اسرائیل و فلسطین - در قالب کمیته مشترک آب (JWC) - با تشدید
فلسطین - در قالب کمیته مشترک آب (JWC) - با تشدید بحران تأمین آب فلسطین همراه بوده است.» وی ادامه می‌دهد اسراییل از آب به عنوان ابزاری برای کنترل استفاده می‌کرد. تصویب پروژه‌ها توسط کمیته مشترک آب ضامن اجرای آن نیست. پس از اعطای مجوز، قبل از شروع هر کاری در منطقه C کرانه باختری، باید مجوزهای اضافی از ارتش اسرائیل دریافت شود. اخذ چنین مجوزهایی مستلزم یک فرایند بوروکراتیک طولانی است. بسیاری از درخواست‌ها رد می‌شوند، برخی دیگر در معرض تأخیر طولانی هستند. کارها، از جمله نصب یا تعمیر خطوط اصلی آب و لوله‌های
از جمله نصب یا تعمیر خطوط اصلی آب و لوله‌های تأمین، می‌توانند برای مدت‌های طولانی به دلایل «ملاحظات امنیتی» مسدود یا قطع شوند. سازمان عفو بین‌الملل اجرای پروژه حفر چاه در منطقه حزمه (شمال شرقی بیت‌المقدس) را بررسی کرد. با تصاحب بخش اعظم زمین‌های حزمه به نفع شهرک‌های اسرائیلی، این روستا دسترسی به چشمه‌ها و دیگر منابع آبی خود را از دست داد. تاییدیه دو چاه در سال ۲۰۰۰ درخواست شد و در آوریل ۲۰۰۱ توسط کمیته تأیید شد. پس از اخذ تاییدیه‌ها توسط کمیته فنی مشترک، این درخواست برای تأیید به وزارت دفاع اسرائیل ارسال
درخواست برای تأیید به وزارت دفاع اسرائیل ارسال شد. ارتش اسرائیل حفاری در مکان‌های مشخص شده را تأیید نکرد. در دسامبر ۲۰۰۴، مقامات اسرائیلی خواستار معرفی مکان‌های جایگزین دیگری شدند. در ادامه ارتش اسرائیل برنامه‌ریزی برای ساخت دیوار حائل را در اطراف بیت‌المقدس آغاز کرد. در سال ۲۰۰۸، اداره مدنی فلسطین برای حفاری چاه در مکان‌های جدید درخواست داد. این درخواست‌ها رد شدند زیرا در داخل دیوار برنامه‌ریزی شده قرار داشتند. ساکنان روستای فلسطینی به‌طور کامل به آب فروخته شده توسط شرکت ملی آب اسرائیل مکوروت وابسته
فروخته شده توسط شرکت ملی آب اسرائیل مکوروت وابسته هستند. احداث یک چاه جدید در منطقه رجیب توسط کمیته و همچنین ارتش اسرائیل مورد تأیید قرار گرفت و از سال ۲۰۰۳ در دست ساخت بود. پس از پیروزی حماس در انتخابات شهرداری، بودجه به‌طور موقت متوقف شد. هنگامی که در نهایت چاه در سال ۲۰۰۸ نزدیک به اتمام بود، ارتش اسرائیل دستور توقف کار را داد و آن را به فاصله ۲۵ متری به مکانی غیرممکن منتقل کرد. ساخت و ساز تصفیه خانه فاضلاب شهر سلفیت ابتدا در اوایل سال ۱۹۹۷ توسط کمیته و نیروهای دفاعی اسراییل تأیید شد. در سال ۱۹۹۸ اسراییل
دفاعی اسراییل تأیید شد. در سال ۱۹۹۸ اسراییل به دلیل اینکه ساخت این تصفیه خانه مانع از گسترش شهرک سازی‌ها در اطراف آریل (شهر) بود؛ مانع از ادامه کار شد. در سال ۲۰۰۱، اسرائیل بخشی از خسارت مالی ناشی از تعویق در ساخت تصفیه خانه را به عنوان غرامت به سازندگان آلمانی پرداخت کرد. در سال ۲۰۰۷، ارتش اسرائیل پیشنهاد کرد زباله‌های مناطق فلسطینی مذکور را به اسرائیل منتقل کند. اسراییل مدعی بود یک تصفیه خانه فلسطینی «خطرات زیست‌محیطی بیشتری ایجاد می‌کند و به چشم‌انداز آسیب می‌رساند»، بنابراین ارتش پیشنهاد داد که فاضلاب
می‌رساند»، بنابراین ارتش پیشنهاد داد که فاضلاب فلسطین را در اسرائیل نیز تصفیه کند. سازمان آب فلسطین این موضوع را رد کرد، زیرا باید هزینه‌های تصفیه و آب بازیافتی را بپردازد. در چنین شرایطی تخلیه فاضلاب تصفیه نشده آریل (شهر) در مناطق مجاور ادامه دارد.
انگلیسی فیلادلفیا یا انگلیسی دره دلاور گونه یا گویشی از انگلیسی آمریکایی بومی فیلادلفیا است که در منطقهٔ کلان‌شهری فیلادلفیا در سراسر دره دلاور، از جمله جنوب شرقی پنسیلوانیا، شهرستان‌های شمال دلاور (به‌ویژه نیوکاسل و کنت)، ساحل شرقی شمالی مریلند و تمام جنوب جرسی امتداد می‌یابد. به غیر از فیلادلفیا و احتمالاً بالتیمور، با این گویش در شهرهایی مانند ویلمینگتون، آتلانتیک سیتی، کامدن، واینلند و دوور سخن می‌گویند. فیلادلفیا انگلیسی یکی از گویش‌های زبان انگلیسی است که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است. انگلیسی
که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است. انگلیسی فیلادلفیا ویژگی‌های خاصی با انگلیسی نیویورکی و انگلیسی آمریکایی میدلند دارد، اگرچه خودش گویش متمایزی با این دو است. تاریخچه. انگلیسی فیلادلفیا تاریخچه پیچیده‌ای دارد. گویش‌وران گاهی ویژگی‌های مشترکی با گویش‌وران مناطق همسایه و همچنین ویژگی‌های منحصر به فردی با گویش‌وران محلی به اشتراک می‌گذارند.
نان وری یا کماج سیستانی یکی از انواع نان‌های سنتی سیستان و نوعی کماج است که توسط مردم سیستانی و در سیستان پخت می‌شود. وری کلمه ای در گویش سیستانی است که از طرز پخت آن به معنای (گذاشتن خمیر زیر خاک) گرفته شده‌است، در شیوه پخت آن ابتکار جالبی در طول تاریخ صورت گرفته‌است. شیوه پخت. دامداران سیستانی در کوچ ییلاقی شان به جنوب خراسان- جایی که سوختهای هیزمی و جنگلی بی نصیب اند - برای پخت کماج، شنهای کف رودخانه را با آتش بوته‌های بیابانی داغ می‌کنند. این سنگریزه‌ها حرارت را تا مدتی در خود نگه می‌دارند و هنگامی که
حرارت را تا مدتی در خود نگه می‌دارند و هنگامی که وری یا کماج سیستانی در آن پهن و پوشیده می‌شود به همان خوبی گل آتش آمیخته با خاکستر داغ پخته می‌شود.
اصطلاح «سده تحقیر» برای توصیف دوره‌ای در تاریخ چین به کار می‌رود که از جنگ نخست تریاک (۱۸۳۹–۱۸۴۲) شروع شد و در سال ۱۹۴۵ با تأسیس چین به عنوان یک قدرت بزرگ و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد یا تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ پایان یافت. وجه بارز این دوره، مداخله و انقیاد سلسله چینگ و حکومت جمهوری چین توسط قدرت‌های غربی و روسیه و امپراتوری ژاپن است. حقارت‌آمیز خواندن این دوره همزمان با رشد فضای ملی‌گرایی چینی در سایهٔ مخالفت با خواسته‌های ۲۱گانه دولت ژاپن در سال ۱۹۱۵ آغاز شد و با مخالفت‌های عمومی علیه
در سال ۱۹۱۵ آغاز شد و با مخالفت‌های عمومی علیه نوع رفتار چین در پیمان ورسای در سال ۱۹۱۹ قوت گرفت. جبههٔ ملی (کومینتانگ) و حزب کمونیست چین در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی با مخالفت گسترده علیه پیمان‌های ناعادلانه و از دست رفتن سرزمین‌های چینی، به عمومی‌تر شدن این اصطلاح کمک کردند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ استفاده از این اصطلاح شیوع بیشتری یافت. هر چند بعدها مفاد آن معاهدات رسماً پایان یافتند اما شاخصه‌های این قرن همچنان محور ملی‌گرایی چینی است و این اصطلاح به‌طور گسترده در ادبیات سیاسی و فرهنگ عامه استفاده می‌شود.
فونیا نو واتامارو ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره هی‌آن اهل ژاپن بود.
لوسی کاترین منگان (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) روزنامه‌نگار و نویسنده بریتانیایی است. او ستون‌نویس، نویسنده و منتقد تلویزیونی "گاردین" و عقیده‌نویس روزنامهٔ "آی" است. بخش عمده‌ای از نوشته‌های او وابسته به فمینیسم است. زندگی. منگان در کاتفورد در جنوب شرقی لندن با پدر و مادری که اصالتاً اهل لانکاشر بودند بزرگ شد. پدرش در تئاتر کار می‌کرد و مادرش پزشک بود. او زبان انگلیسی را در ترینیتی هال، کمبریج مطالعه کرد و به عنوان سلیسیتر صلاحیت داشت، اما در یک کتابفروشی کار کرد تا اینکه در سال ۲۰۰۳ در مجله "گاردین" تجربهٔ کاری
تا اینکه در سال ۲۰۰۳ در مجله "گاردین" تجربهٔ کاری به‌دست‌آورد. منگان یک ستون معمولی، نقدهای تلویزیونی و نوشته‌های گاه به گاه دیگری در "گاردین" می‌نویسد. کتاب "خانواده من و بلایای دیگر" (۲۰۰۹) مجموعه ای از ستون‌های روزنامه اوست. او همچنین کتاب‌هایی دربارهٔ دوران کودکی و ازدواجش نوشته است. اولین رمان او، "آیا ما هنوز سرگرم هستیم؟"، در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. کریستی مک‌لاکی، قدی درخشان به این رمان داد و کتاب را «یک اثر با نبوغ» توصیف کرد. منگان همچنین ستونی ثابت برای مجله "استایلیست" دارد و داور جایزه‌ای برای
برای مجله "استایلیست" دارد و داور جایزه‌ای برای بوک‌تراست نیز بوده است. او در سال ۲۰۱۳ جایزه ستون‌نویس سال را در جوایز انجمن ناشران حرفه‌ای دریافت کرد و در سال ۲۰۱۹ در جوایز مطبوعات بریتانیا در فهرست نهایی جایزه منتقد سال قرار گرفت. منگان و شوهرش یک پسر دارند.
امیر محمود (۲۱ فوریه ۱۹۲۳–۲۱ آوریل ۱۹۹۵) یک ژنرال نظامی اندونزیایی بود که شاهد عینی امضای سند سوپرسمار برای انتقال قدرت از رئیس‌جمهور سوکارنو به ژنرال سوهارتو بود. امیر محمود در ۲۱ فوریه ۱۹۲۳ در سیماهی، جاوه غربی به دنیا آمد. او دومین نفر از پنج خواهر و برادر بود و پدرش برای یک شرکت دولتی تحت دولت استعماری هلند کار می‌کرد.
فوجیوارا نو تادابومی ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره هی‌آن اهل ژاپن بود. در سال ۹۳۹ به عنوان مشاور شورا منصوب شد و به اشراف دربار ارتقا یافت. در سال ۹۴۰ برای سرکوب تایرا نو ماساکادو که شورشی را در منطقه کانتو به راه انداخته بود، به عنوان «اوئه‌مون نو کو» و شوگون شرق (征東大将軍) منصوب شد و با وجود ۶۸ سال سن، مسئول تعقیب ماساکادو شد. با این حال، قبل از رسیدن تادابومی به منطقه کانتو، ماساکادو توسط تایرا نو ساداموری، فوجیوارا نو هیده‌ساتو و دیگران (شورش تایرا نو ماساکادو) شکست خورده بود. سال بعد، در سال
نو ماساکادو) شکست خورده بود. سال بعد، در سال چهارم تنگی (دوره) (۹۴۱)، او به عنوان شوگون غرب (征西大将軍) منصوب شد تا فوجیوارا نو سومیتومو را که در دریای داخلی ستو شورش کرده بود، سرکوب کند، اما به دلیل تلاش‌های اوکورا هارومی (大蔵春実) و دیگران، فرصت جنگیدن پیدا نکرد و شورش توسط آنها شکست خورد. وی پس از شورش به عنوان وزیر امور عمرانی نیز خدمت کرد. او در ۲۶ ژوئن ۹۴۷، اولین سال از دوران تنریاکو (۹۴۷)، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
امیر المصری () بازیگر مصری-انگلیسی است. او برای بازی در فیلم لیمبو (۲۰۲۰) برنده بفتای اسکاتلند شد و نامزد جایزه فیلم مستقل بریتانیا شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان یک بریتانیایی موفق بفتا و یک ستاره اسکرین اینترنشنال در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد. المصری در کمدی مصری "رمضان مبروک ابوالعلمین حموده" (۲۰۰۸) برای اولین بار در جشنواره اسکار سینمای مصر جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد. المصری در اکتون لندن زندگی می‌کند. او مسلمان است.
من هستم… () یک مجموعه آنتولوژی درام با بازیگری زنانه از داستان‌های مستقل است که توسط دومینیک سویج برای کانال ۴ ساخته شده است. هر قسمت به‌دست سویج با همکاری بازیگر نقش اول ساخته و نوشته شده است. هر قسمت از "من هستم…" بر روی شخصیتی متمرکز است که عنوان قسمت از نام شخصیت گرفته شده است. هر داستان مستقل در حین مشارکت با بازیگر اصلی، با گفت‌وگوها و مضامین بداهه از جمله روابط، سلامت روان، و توانمندسازی به وجود آمده است.
امیر فریزر گاتمن ( ; ۲۵ آوریل ۱۹۷۶ – ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۷) خواننده، نوازنده، طراح رقص، بازیگر، کارگردان تئاتر و فعال حقوق دگرباشان جنسی اسرائیلی بود. امیر گاتمن یکی از اولین مشاهیر اسرائیل بود. او در ۹ سپتامبر ۲۰۰۹ با شریک قدیمی خود، یانای فریزر ازدواج کرد. گیلا آلماگور این مراسم را برگزار کرد. این اولین عروسی همجنسگرایان در اسرائیل بود که گاتمن را به نمادی از مبارزه برای حقوق مدنی همجنسگرایان تبدیل کرد. در ۲۵ فوریه ۲۰۱۳ فرزند این زوج با کمک یک مادر جایگزین در هند به دنیا آمد.
امیرخان ( ; 15 اوت ۱۹۱۲–۱۳ فوریه 1974) یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین خواننده‌های هندی در موسیقی سنتی هندوستانی بود. او بنیانگذار ایندور قارانا بود. امیرخان در یک خانواده موسیقیدان در کالانور هند به دنیا آمد. پدرش، شهمیر خان، یک نوازنده سارنگی و نوازنده قارانا بهندی‌بازار، در دربار هولکارهای ایندور خدمت می‌کرد. پدربزرگش تغییر خان خواننده دربار بهادرشاه ظفر بود.
پیچ‌خورده فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی اسکات الکساندر است. در این فیلم بازیگرانی همچون نرم مک‌دانلد، دیو شپل، الین استریچ، دنیل بنزالی، شرمان همسلی، دنی دویتو، سارا سیلورمن، مالکوم استوارت و لاکلین مونرو ایفای نقش کرده‌اند.
شاهزاده اوکی‌یوشی ; – زمان مرگ نامشخص) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره نانبوکوچو اهل ژاپن بود.
شاهزاده یوکی‌یوشی ; – ) سامورایی یک ژنرال و شوگون در دوره نانبوکوچو اهل ژاپن بود.
پسر نوبل فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی رندال میلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلن ریکمن، برایان گرینبرگ، شان هاتوسی، مری استینبرجن، بیل پولمن، دنی دویتو، الیزا دوشکو و لیندی بوت ایفای نقش کرده‌اند.