payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشده‌است. علل اجتماعی و مذهبی. تضاد ایدئولوژیک. جوزف پلشیا، استاد بازنشسته کلاسیک، می‌گوید که آزار و شکنجه ناشی از یک درگیری ایدئولوژیک بوده‌است. رومیان سزار را خدایی می‌دانستند. مسیحیان فقط یک الوهیت را می‌توانستند بپذیرند و آن سزار روم نبود. کایرنز تضاد ایدئولوژیک را اینگونه توصیف می‌کند: «حاکمیت انحصاری مسیح با ادعاهای سزار در مورد انحصاری خود در تضاد بود. حاکمیت.» در این برخورد ایدئولوژی‌ها، «یک مسیحی عادی تحت تهدید دائمی نکوهش و امکان محاکمه در مورد اتهام‌های هزینه‌های سرمایه می‌کرد». جوزف برایانت
اتهام‌های هزینه‌های سرمایه می‌کرد». جوزف برایانت ادعا می‌کند که اینطور نیست برای مسیحیان آسان است که دین خود را پنهان کنند و تظاهر به رومانیتاس کنند، زیرا چشم پوشی از دنیا جنبه ای از ایمان آنها بود که مستلزم «عدم انحراف از هنجارها و تعقیب‌های مرسوم» بود. مسیحی معیارهای اخلاقی دقیقی داشت که شامل پرهیز از تماس با کسانی بود که هنوز در اسارت شریر بودند. زندگی به عنوان یک مسیحی مستلزم شجاعت روزانه بود، «با انتخاب رادیکال مسیح یا جهان به روش‌های بی شماری بر ایمانداران تحمیل شده‌است». «حضور مسیحیان در جشنواره‌های
تحمیل شده‌است». «حضور مسیحیان در جشنواره‌های مدنی، بازی‌های ورزشی، و نمایش‌های تئاتری با خطراتی همراه بود، زیرا علاوه بر «دیوانگی گناه‌آمیز» و «فساد» برانگیخته شد. هر کدام به افتخار خدایان بت‌پرست برگزار می‌شد. مشاغل و مشاغل مختلف با اصول مسیحیت ناسازگار تلقی می‌شد که مهم‌ترین آنها خدمت سربازی و مناصب دولتی، ساخت بت‌ها و البته همه کارهایی که فرهنگ شرک را تأیید می‌کرد مانند موسیقی، بازیگری. و تدریس در مدرسه (ر.ک. هیپولیتوس، سنت رسولی ۱۶). حتی استفاده از جواهرات و لباس‌های خوب نیز توسط اخلاق‌گرایان مسیحی و
و لباس‌های خوب نیز توسط اخلاق‌گرایان مسیحی و مقامات کلیسایی، مانند استفاده از لوازم آرایشی و عطر، به شدت مورد قضاوت قرار گرفت.&lt;/blockquote &gt;در رم، از شهروندان انتظار می‌رفت که وفاداری خود را به رم با شرکت در آیین‌های مذهبی دولتی که روزهای جشن، دسته‌ها و هدایای متعددی در طول سال داشت، نشان دهند. مسیحیان به سادگی نمی‌توانستند، و بنابراین آنها به عنوان متعلق به یک دین غیرقانونی که ضد اجتماعی و خرابکارانه بود. خصوصی‌سازی. مک‌دونالد توضیح می‌دهد که خصوصی‌سازی دین عامل دیگری در آزار و اذیت بود، زیرا
دین عامل دیگری در آزار و اذیت بود، زیرا «مسیحیان فعالیت‌های خود را از خیابان‌ها به حوزه‌های خلوت‌تر خانه‌ها، مغازه‌ها و آپارتمان‌های زنان منتقل کردند… قطع کردن روابط عادی بین دین، سنت و نهادهای عمومی مانند شهرها و ملل".&lt; مک‌دونالد می‌افزاید که مسیحیان گاهی اوقات «شب‌ها، مخفیانه با هم ملاقات می‌کردند، و این نیز باعث ایجاد سوء ظن در میان جمعیت پاگان که به مذهب به عنوان یک رویداد عمومی عادت کرده بودند؛ شایعات فراوان بود که مسیحیان مرتکب «جنایت ظالمانه»، «شرارت»، و «اعمال شیطانی» می‌شدند. آدم‌خواری و زنا با
و «اعمال شیطانی» می‌شدند. آدم‌خواری و زنا با محارم (به عنوان ضیافت‌های توئستس و آمیزش ادیپودی) - به دلیل اعمال شایعه آنها در خوردن "خون و بدن" مسیح و به یکدیگر به عنوان "برادران" و "خواهران" اشاره می‌کنند." شمولیت. جوامع مسیحی اولیه از نظر طبقه‌بندی اجتماعی و سایر مقولات اجتماعی بسیار فراگیر بودند، بسیار بیشتر از انجمن‌های داوطلبانه روم.ناهمگونی مشخصه گروه‌های تشکیل شده توسط پولس رسول بود و نقش زنان بسیار بیشتر از هر یک از اشکال یهودیت یا بت‌پرستی موجود در آن زمان بود.&lt; به مسیحیان اولیه گفته می‌شد که
آن زمان بود.&lt; به مسیحیان اولیه گفته می‌شد که دیگران را دوست داشته باشند، حتی دشمنان را، و مسیحیان از هر طبقه و نوع یکدیگر را «برادر» و «خواهر». این شامل بودن طبقات و پیشینه‌های اجتماعی مختلف از باورهای مسیحیت اولیه در اهمیت انجام کار تبلیغی ناشی می‌شود. در میان یهودیان و غیریهودیان به امید تبدیل شدن به شیوه جدید زندگی مطابق با معیارهای انجیل ("مرقس ۱۶:۱۵–۱۶، غلاطیان ۵:۱۶–۲۶"). این امر توسط مخالفان مسیحیت به عنوان یک "اخلالگر و مهم‌تر از همه، یک تهدید رقابتی برای نظم سنتی طبقاتی/جنسیتی جامعه روم" تلقی
برای نظم سنتی طبقاتی/جنسیتی جامعه روم" تلقی شد. انحصار. ادوارد گیبون استدلال می‌کرد که گرایش نوکیشان مسیحی به کنار گذاشتن خانواده و کشورشان (و پیش‌بینی‌های مکرر آنها از بلایای قریب‌الوقوع)، باعث ایجاد احساس دلهره در همسایگان چندخداپرستشان شد. او نوشت:مسیحیان با پذیرش ایمان انجیل به گناهی غیرطبیعی و غیرقابل بخشش متحمل شدند. آنها پیوندهای مقدس عرف و تعلیم و تربیت را منحل کردند، نهادهای مذهبی کشورشان را زیر پا گذاشتند، و با گستاخی هر آنچه را که پدرانشان آن را درست می‌دانستند یا مقدس می‌دانستند، تحقیر
آن را درست می‌دانستند یا مقدس می‌دانستند، تحقیر می‌کردند. رد بت‌پرستی. بسیاری از مشرکان بر این باور بودند که اگر خدایان بت‌پرست به درستی مورد احترام قرار نگیرند، اتفاقات بدی رخ خواهد داد. بارت ارمن می‌گوید: «در پایان قرن دوم، دفاعیات مسیحی ترتولیان از این تصور گسترده شکایت کرد که مسیحیان سرچشمه همه بلاهایی هستند که خدایان بر ضد نژاد بشر آورده‌اند.» آنها فکر می‌کنند مسیحیان عامل هر بلای عمومی، هر مصیبتی که مردم با آن روبرو می‌شوند، هستند. اگر رود تیبر طغیان می‌کند و به بلندی دیوارهای شهر بالا می‌رود، اگر
می‌کند و به بلندی دیوارهای شهر بالا می‌رود، اگر رود نیل آب‌های خود را بر مزارع نمی‌فرستد، اگر آسمان باران نمی‌بارد، اگر زلزله‌ای رخ می‌دهد، اگر قحطی یا طاعون رخ می‌دهد، بلافاصله فریاد می‌زند: «مسیحیان به سوی شیرها» هویت رومی. مذهب رومی تا حد زیادی تعیین‌کننده «رومی بودن» بود. امتناع مسیحیان از قربانی کردن برای خدایان رومی به عنوان یک عمل مخالفت با این شخصیت فرهنگی و سیاسی و ماهیت خود رم تلقی شد. مک مولن از اوزبیوس نقل می‌کند که نوشته‌است مشرکان «کاملاً خود را متقاعد کرده‌اند که به درستی عمل می‌کنند و ما
را متقاعد کرده‌اند که به درستی عمل می‌کنند و ما مرتکب بزرگ‌ترین بی تقوایی هستیم». به گفته ویلکن، «جهان بینی شرک آلود رومیان آنها را به درک امتناع از پرستش خدایان دولتی، حتی به صورت نمادین، متمایل نکرد.» مک مولن توضیح می‌دهد که این بدان معناست که مسیحیان به‌طور مداوم در حالت تدافعی بودند و اگرچه آنها با توسل به فلسفه و عقل و هر چیزی که فکر می‌کردند ممکن است در برابر «تا پاتریا» (آداب و رسوم اجدادی) باشد، پاسخ دادند، اما نتوانستند دین روم را اجرا کنند و به دین خود ادامه دهند. آبل بیبلیوویچ می‌گوید که در میان
خود ادامه دهند. آبل بیبلیوویچ می‌گوید که در میان رومی‌ها، "تعصب چنان غریزی شد که در نهایت، صرف اعتراف به نام "مسیحی" می‌تواند زمینه کافی برای اعدام باشد. عوامل کمک کننده. نظام حقوقی روم. مورخ جویس ای. سالزبری اشاره می‌کند که ماهیت تصادفی آزار و شکنجه‌ها بین سال‌های ۶۴ و ۲۰۳ به بحث‌های زیادی در مورد اینکه چه چیزی مبنای قانونی آزار و شکنجه را تشکیل می‌داد، انجامیده‌است و پاسخ تا حدودی مبهم باقی مانده‌است ... کاندیدا ماس می‌گوید شواهد کمی وجود دارد که در این شهادت‌ها قانون روم معیار بوده باشد. مورخ جوزف پلشیا
قانون روم معیار بوده باشد. مورخ جوزف پلشیا اظهار می‌دارد که اولین مدرک قانون روم در مورد مسیحیان، شواهد تراژان است. تیموتی بارنز استدلال می‌کند که هیچ قانون رومی در مورد مسیحیان قبل از دقیانوس و قرن سوم وجود نداشته‌است. بارنز موافق است که واقعیت اصلی مبنای حقوقی آزار و شکنجه، رونوشت تراژان به پلینی است. پس از بازنویسی تراژان، (اگر نه قبل از آن)، مسیحیت در یک دسته خاص به جرم تبدیل شد. بحران قرن سوم. مورخان ۵۰ سال از ۲۳۵ تا ۲۸۴ پس از میلاد را بحران قرن سوم می‌نامند. در واقع زمان بسیار بدی بود که به نظر
می‌نامند. در واقع زمان بسیار بدی بود که به نظر می‌رسید امپراتوری در حال فروپاشی است و وجود آن در خطر جدی قرار داشت. امپراتوری تکه‌تکه شد. با جنگ‌های داخلی منجر به دو دولت جدا شده، یکی در شرق و دیگری در غرب. علاوه بر این، بلایای طبیعی نیز تلفات ویرانگری داشته‌است. یک بیماری همه گیر جمعیت زیادی از برخی شهرهای بزرگ را از بین برد. خشکسالی به‌طور جدی بهره‌وری کشاورزی مورد نیاز را کاهش داد. در نتیجه، فاجعه اقتصادی به دنبال داشت. بدتر از آن، در همان زمان، تهاجمات بربرها به مرزها افزایش یافت و تهدیدی برای
تهاجمات بربرها به مرزها افزایش یافت و تهدیدی برای تأثیرگذاری بر هسته امپراتوری بود. در داخل نیز هرج و مرج سیاسی کامل وجود داشت. این نیم قرن شاهد ترورهای مکرر امپراتورها و غاصب بود که ۲۱ امپراتور منصوب مشروع و ۳۸ غاصب داشتند. کسی نبود که امپراتوری را به اندازه کافی طولانی یا به اندازه کافی شایستگی رهبری کند که بتواند در میان مجموعه ای از شرایط فوق‌العاده ویرانگر ثبات ایجاد کند. ناکامی‌ها و شکست‌های رومیان این ظن را در بین مردم به وجود آورده بود که خدایان از آنها به خوبی حمایت نمی‌کنند و میل به پیدا کردن یک
آنها به خوبی حمایت نمی‌کنند و میل به پیدا کردن یک راه نجات تازه رواج پیدا کرده بود بنابراین به‌طور پنهانی اربابان شروع به پیوستن به بردگان خود و شوهران شروع به پیوستن به زنان خود کردند. نارضایتی خدایان. با چالش این دین نو، این احساس رو به رشد بود که خدایان رومی ناراضی هستند. البته دلایل زیادی برای این بلایای مختلف وجود داشت اما بسیاری از مردم باستان به دین متوسل شدند و عقیده داشتند که دلیل بلاها از بالاست، خدایان خوشحال نیستند هرچند مشخص نیست که اکثر اعضای نخبه اشراف، از جمله امپراتوران روم، شخصاً چنین
نخبه اشراف، از جمله امپراتوران روم، شخصاً چنین اعتقادی داشتند. برخی تقریباً به‌طور قطع آن را خرافات بی‌اساس می‌دانستند اما یا به دلیل اعتقادهای مذهبی شخصی خود، یا به دلیل اینکه آنها فایده سیاسی پذیرش چنین مفروضی و برداشت‌های گسترده را می‌دیدند، منجر به آزار و اذیت نسبتاً جدی مسیحیان شد که بسیاری از پوپولیست‌ها تصور می‌کردند که بخشی از مصیبت‌ها به خشم خدایان از وجود مسیحیان سرچشمه می‌گیرد. آزار و شکنجه نرون. در شب ۱۸ ژوئیه سال ۶۴ پس از میلاد، آتش‌سوزی بزرگ رم رخ داد. آتش به سرعت گسترش یافت و به مدت شش روز
رم رخ داد. آتش به سرعت گسترش یافت و به مدت شش روز بخش اعظم شهر از جمله کاخ امپراتور نرون را دربر گرفت. بلافاصله شایعه ای منتشر شد مبنی بر اینکه خود نرون با هدف به دست آوردن فضای خالی برای ساختن یک قصر جدید موجب این آتش‌سوزی شده‌است. او تقریباً به‌طور قطع مسئولیت این آتش‌سوزی را بر عهده نداشت. با این وجود، مردم رم او را گناهکار می‌دانستند. نرون از ترس اینکه اوباش رومی به او حمله کنند، به دنبال پیدا کردن مسئول برای وقوع این آتش‌سوزی گشت. او به یک اقلیت کوچک مذهبی غیرمحبوب یعنی مسیحیان اشاره کرد. مسیحیان هدف
غیرمحبوب یعنی مسیحیان اشاره کرد. مسیحیان هدف آسانی برای قربانی شدن بودند. مردم عادی روم شایعات مربوط به مسیحیان را باور می‌کردند. برخی فکر می‌کردند که مسیحیان آدمخواری می‌کنند زیرا مراسم عشای ربانی از ایمانداران می‌خواست که به‌طور نمادین گوشت و خون مسیح را بخورند. برخی دیگر معتقد بودند که مسیحیان زنای محارم را به این دلیل انجام می‌دهند که محبت به برادران و خواهران خود را موعظه می‌کنند. بسیاری بر این باور بودند که مسیحیان از انسانیت متنفرند زیرا اسرار خود را حفظ می‌کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره
خود را حفظ می‌کردند و از زندگی عادی اجتماعی کناره می‌گرفتند. بسیاری از مشرکان می‌ترسیدند که خدایان خشمگین شوند و مردم روم را مجازات کنند زیرا مسیحیان از شرکت در مراسم مذهبی قدیمی خودداری می‌کردند. این ترس‌ها و شایعات به نرون کمک کرد تا افکار عمومی را به سمت سرزنش مسیحیان به جای او برای آتش‌سوزی بزرگ رم سوق دهد. آزارهای اولیه به صورت پراکنده، ناشی از شرایط محلی و وابسته به نگرش فرماندار بود. علت اساسی آزار و شکنجه، پرستش نکردن خدایان توسط مسیحیان بود همان خدایانی که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت
که اعتقاد بر این بود که لطف آنها باعث موفقیت امپراتوری شده‌است. از آنجایی که دین مسیحیت هنوز غیرقانونی بود، دستور دستگیری، محاکمه و اعدام دسته جمعی آسان بود. شهدای مسیحی متحمل مرگ‌های وحشتناکی شدند. برای سال‌های متمادی، مسیحیان با این ابهام زندگی می‌کردند که هر لحظه ممکن است آزار و شکنجه دیگری رخ دهد. در سال ۱۱۰، امپراتور تراژان تلاش کرد تا بین اقلیت رو به رشد مسیحی و مشرکان رومی که خواستار نابودی فرقه مذهبی غیرقانونی بودند، به سازش برسد. اگرچه تراژان اجازه دستگیری مسیحیان را صادر کرد، اما جستجوی عمومی
دستگیری مسیحیان را صادر کرد، اما جستجوی عمومی برای جستجوی آنها را ممنوع کرد و به مقامات رومی دستور داد که فعالانه در اجتماعات مسیحی دخالت نکنند. برای بیش از ۱۰۰ سال، مسیحیان دین خود را آشکارا و با اندک مانعی از سوی مقامات رومی در هر نقطه از امپراتوری موعظه کردند و عمل کردند. سیستم جاده‌های عالی رم به مسیحیان کمک کرد تا انجیل را در سراسر امپراتوری گسترش دهند. و گشودگی مسیحیان به مردم از همه گروه‌ها و طبقات به آنها کمک کرد تا نوکیشان زیادی پیدا کنند اما در سال ۲۵۰ امپراتور دسیوس (دقیانوس) تلاش کرد تا دین
سال ۲۵۰ امپراتور دسیوس (دقیانوس) تلاش کرد تا دین پیگنیسم روم را احیا کند و مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار دهد. آزار و اذیت دقیانوس. اولین امپراتور روم که سیاستی را اتخاذ کرد که منجر به عواقب جدی برای مسیحیان شد، دقیانوس امپراتور روم در سال‌های ۲۴۹ تا ۲۵۱ پس از میلاد بود. این اغلب «آزار و اذیت دسیوس» نامیده می‌شود. دسیوس در سال ۲۴۹ در نتیجه پیروزی‌های نظامی به امپراتور روم تبدیل شد. او برای احیای «عصر طلایی» روم تلاش می‌کرد. احیای تقوا و خداترسی سنتی رومی از دیگر اهداف او بود و پس از انجام قربانی سالانه
از دیگر اهداف او بود و پس از انجام قربانی سالانه برای خدای رومی ژوپیتر در ۳ ژانویه ۲۵۰، او فرمانی صادر کرد که متن آن گمشده است و دستور می‌دهد همه در قربانی‌هایی برای خدایان در سراسر امپراتوری انجام دهند. یهودیان به‌طور خاص از این شرط مستثنی بودند. ژولیوس سزار سیاستی را تدوین کرده بود که به یهودیان اجازه می‌داد از اعمال مذهبی سنتی خود پیروی کنند، سیاستی که توسط آگوستوس دنبال شد و گسترش یافت. این امر به یهودیت جایگاه «مذهب مجاز» (مذهب تأیید شده) در سراسر امپراتوری داد. مقامات رومی به سنت در دین احترام
امپراتوری داد. مقامات رومی به سنت در دین احترام می‌گذاشتند و یهودیان از اعتقادات و اعمال اجداد خود پیروی می‌کردند. در روم به خوبی درک شده بود که یهودیان برای خدایان رومی قربانی نمی‌کردند یا در مقابل تصویری از امپراتور بخور نمی‌سوزانند. در مقابل، مسیحیان پدیده ای جدید بودند و از نظر مقامات رومی اصلاً دینی به نظر نمی‌رسید. در هر دو اولین ارجاعات رومی موجود به مسیحیت، پلینی جوان و تاسیتوس (تاریخ‌نگار) در "سالنامه (تاسیتوس)" حدود ۱۱۶، به مسیحیت به عنوان فرقه‌ای افراطی و خارج از سنت دین‌داری که مخل اجتماعی است،
افراطی و خارج از سنت دین‌داری که مخل اجتماعی است، اشاره کرده‌است. مسیحیان دین نیاکان خود را رها کرده بودند و به دنبال تغییر دین دیگران بودند که برای رومیان خطرناک به نظر می‌رسید. امتناع از قربانی کردن برای رفاه امپراتور فتنه‌انگیز به نظر می‌رسید. آزار و اذیت بزرگ دیوکلتیان. در سال ۲۹۷، امپراتور دیوکلتیان آخرین آزار و شکنجه وحشتناک مسیحی را آغاز کرد. دیوکلتیان در زمان بحران به قدرت رسیده بود. قیمت کالاها به سرعت در حال افزایش بود، قبایل آلمانی بخش غربی امپراتوری را تهدید می‌کردند و امپراتوری ایران در شرق
را تهدید می‌کردند و امپراتوری ایران در شرق حمله می‌کرد. دیوکلتیان با جسارت حرکت کرد. او کنترل قیمت را تعیین کرد. او حجم ارتش را دو برابر کرد. برای اداره آسانتر امپراتوری، او آن را به دو بخش تقسیم کرد: شرق یونانی زبان و غرب به زبان لاتین. دیوکلتیان که به وفاداری مسیحیان به دولت روم مشکوک بود، شروع به آزار و اذیت آنها کرد. او از همه سربازان مسیحی خواست که از ارتش روم استعفا دهند. او تجمع برای عبادت مسیحی را ممنوع کرد و دستور داد کلیساها و نوشته‌های مقدس را تخریب کنند. اعضای مسیحی دولت شکنجه و اعدام شدند.
تخریب کنند. اعضای مسیحی دولت شکنجه و اعدام شدند. فرمان‌های دیگری نیز به دنبال داشت که قیام‌های مسیحی در بخش‌های شرقی امپراتوری رخ داد، جایی که مسیحیت قوی‌ترین بود. اسقف‌ها و کشیشان دستگیر، شکنجه و به شهادت رسیدند. در سال ۳۰۴، روم فرمان داد که همه مسیحیان برای خدایان پاگان قربانی کنند یا با مرگ روبرو شوند. پس از بازنشستگی دیوکلتیان در سال ۳۰۵، جنگ داخلی برای تعیین جانشین او درگرفت. تقریباً یک دهه ادامه داشت. با این حال، آزار مسیحیان ادامه یافت. گالریوس، جانشین منتخب دیوکلتیان، از مسیحیان متنفر بود و جنگی
منتخب دیوکلتیان، از مسیحیان متنفر بود و جنگی برای نابودی آنها در امپراتوری شرقی ترتیب داد. جمعیت در عرصه‌های رومی فریاد می‌زدند: "بگذارید مسیحیان نباشند!" گالریوس وقتی دید که تلاش‌های او برای از بین بردن دین مسیحیت ناکام مانده‌است، ناامید شد. پایان آزار و اذیت. گالریوس که بر اثر سرطانی که به معنای واقعی کلمه بدنش را پوسیده بود، مرد، آزار و شکنجه را در سال ۳۱۱ به حالت تعلیق درآورد. سپس از مسیحیان درخواست کرد که برای سلامتی او دعا کنند. کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که
کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او اعلام کرد که هر فردی آزاد است «در پیروی از دینی که خود انتخاب می‌کند.» در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد. در سال ۳۹۵، امپراتور تئودوسیوس یکم مسیحیت را به عنوان دین دولتی جدید روم
یکم مسیحیت را به عنوان دین دولتی جدید روم معرفی کرد. مسیحیان که مدتها در حالت تدافعی بودند، به حمله به پیگن‌ها روی آوردند. آنها معابد را بستند و قربانی کردن برای خدایان رومی پاگان را ممنوع کردند. آنها حتی برخی از جشن‌های پاگان را به جشن‌های مسیحی تبدیل کردند. به عنوان مثال، کلیسا روز تولد خدای خورشید را در ۲۵ دسامبر به جشن میلاد مسیح تغییر دادند.
اکسید سزیم (نام IUPAC)، ترکیب معدنی متشکل از سزیم و اکسیژن است. چندین اکسید دوتایی (که فقط حاوی Cs و O) سزیم هستند شناخته شده‌است. اکسید سزیم ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
Chemical compound سزیم سوپراکسید (به انگلیسی: Caesium superoxide) ماده‌ای جامد و نارنجی‌رنگ است. آماده سازی. از واکنش سوزاندن سزیم در مقدار اضافی گاز اکسیژن، سزیم سوپراکسید به دست می‌آید. خواص شیمیایی. ساختار کریستالی سزیم سوپراکسید همانند کلسیم کاربید بوده که حاوی پیوند مستقیم اکسیژن-اکسیژن است. این ماده طبق معادله شیمیایی زیر با آب واکنش داده و هیدروژن پراکسید و سزیم هیدروکسید تشکیل می‌دهد. &lt;chem display="block"&gt;2CsO2(s) + 2H2O(l) -&gt; H2O2(aq) + 2CsOH(aq) + O2(g)&lt;/chem&gt; حرارت‌دادن این ماده
+ O2(g)&lt;/chem&gt; حرارت‌دادن این ماده تا تقریبا ۴۰۰ درجه سلسیوس باعث تجزیهشدن به سزیم پراکسید می‌شود. سزیم سوپراکسید طبق واکنش زیر با اوزون داده و با آزاد سازی گاز اکسیژن، تولید سزیم اوزونید می‌شود. &lt;chem display="block"&gt;CsO2(s) + O3(g) -&gt; CsO3(s) + O2(g)&lt;/chem&gt; آنتالپی تشکیل. آنتالپی استاندارد تشکیل (formula_1) سزیم سوپراکسید برابر با 295kJ/mol- می‌باشد.
Chemical compound پراکسید سزیم ترکیبی از سزیم و اکسیژن است. این می‌تواند از فلز سزیم با افزودن مقدار استوکیومتری در محلول آمونیاک یا اکسید کردن فلز جامد به طور مستقیم تشکیل شود. همچنین می‌تواند از تجزیه حرارتی سوپراکسید سزیم تشکیل شود: با حرارت دادن تا دمای ۶۵۰ درجه سانتیگراد، این ترکیب به مونوکسید سزیم و اکسیژن اتمی تجزیه می‌شود: پراکسید سزیم ارتعاش رامان را به دلیل وجود یون‌های پراکسید در ۷۴۳ سانتی متر -1 نشان می‌دهد، این ترکیب به دلیل عملکرد کم آن اغلب به عنوان پوششی برای فوتوکاتدها استفاده می‌شود.
پراکسید روبیدیم پراکسید روبیدیم با فرمول شیمیایی Rb2 O2 است. خواص. پراکسید روبیدیم یک جامد بی‌رنگ تا زرد روشن با ساختار کریستالی متعامد است.
غرفه ( "اتاق") یک اتاق طاقدار است که توسط بربرها برای ذخیره غلات استفاده می‌شد و اغلب به عنوان سازه‌های چند طبقه روی هم قرار می‌گیرند و گاهی اوقات به چهار طبقه می‌رسند. به طور سنتی، اتاق‌ها با هم به عنوان یک قصر، استحکاماتی که توسط روستاهای بربر در مغرب برای ذخیره مقادیر زیادی غلات استفاده می‌شد، در کنار هم قرار می‌گرفتند. در فرهنگ عامه. غرفه‌ها به طور برجسته در فیلم "" در نقش محل بردگان تاتویین، خانه آناکین اسکای واکر ظاهر شدند. این صحنه‌های فیلم غرفه‌هایی را از چندین مکان در جنوب تونس از جمله قصر اولاد
را از چندین مکان در جنوب تونس از جمله قصر اولاد سلطان و قصر حداده نشان می‌دهد. غرفه در مالت همچنین می‌تواند به معنای اتاقی خلوت در مزرعه، اتاق خواب، هر نوع انباری، پناهگاه حیوانات یا دیگر اتاق‌های سنتی کاربردی باشد.
غدد هاله پستان () که با نام‌های دیگری چون غدد مونتگومری، گلاندولا آرئولا، برجستگی‌های مونتگومری و برجستگی‌های هالهٔ پستان هم شناخته می‌شوند، حدود ۱۰ تا ۱۵ برجستگی بر روی هاله پستان است که معمولاً آرایشی دایره‌وار و گرد به‌دور نوک پستان دارد و به‌ویژه هنگامی که نوک پستان بیرون‌زده و سفت می‌شود، بهتر دیده می‌شوند. این برجستگی‌ها در واقع غدد چربی پوست هستند که ترشحات چرب و روغنی جهت نرم کردن نوک پستان در هنگام شیردهی تولید می‌کنند. عملکرد این غدد محافظت از پوست و ایجاد شرایطی برای قفل شدن دهان نوزاد و نوک
پوست و ایجاد شرایطی برای قفل شدن دهان نوزاد و نوک پستان است؛ بنابراین، این غدد شرایط بهتری برای تغذیه کافی نوزاد با شیر مادر را مهیا می‌کنند. علاوه بر این، پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد که آنها نوعی رایحه (فرومون) تولید می‌کنند که نوزادان را به سمت غذا جذب می‌کند. ساختار. غدد هاله پستان برجستگی‌های کوچک گردی هستند که در ناحیه هاله‌ای پستان و گاهی روی نوک پستان یافت می‌شوند. این غدد تحت اثر هورمون‌های بدن هستند و در سه زمان برجسته‌تر از قبل می‌گردند: (الف) دوران بارداری (۲) دوران بلوغ (۳) حوالی زمان قاعدگی.
بارداری (۲) دوران بلوغ (۳) حوالی زمان قاعدگی. عوامل دیگری که بر اندازه و تعداد این غدد اثر می گذارند عبارتند از: استرس عصبی، به‌هم خوردن تعادل هورمونی بدن، تغییرات فیزیکی بدن همچون افزایش یا کاهش وزن، برخی داروها، تحریک نوک پستان و استفاده از سینه‌بند‌های تنگ. گوناگونی. این برجستگی‌ها در دوران بارداری مشخص‌تر می‌شوند. تعداد غدد می‌تواند بسیار متفاوت باشد، معمولاً به‌طور متوسط از ۴ تا ۲۸ در هر پستان متغیر است. در حدود ۳۰ تا ۵۰ درصد از زنان باردار، این غدد کاملاً برجسته و قابل مشاهده است. در دوران بارداری،
برجسته و قابل مشاهده است. در دوران بارداری، این غدد علاوه بر نرم کردن نوک پستان، میکروب‌ها را نیز از آن ناحیه دور نگه می‌دارد و اجازه آلوده شدن شیر به میکروب‌های سطح پوست را نمی‌دهد. برجسته‌شدن غدد مونتگومری در اطراف نوک پستان ممکن است یکی از نخستین علائم بارداری باشد. این غدد ممکن است حتی قبل از اینکه متوقف‌شدن پریودهای ماهیانهُ برجسته و قابل مشاهده‌تر از قبل شوند. عملکرد. غدد هاله پستان ترشحات روغنی (مایع لیپوئید) تولید می‌کنند تا هاله و نوک پستان را نرم کرده و از آن محافظت کنند. ترکیبات فرار موجود در
کرده و از آن محافظت کنند. ترکیبات فرار موجود در این ترشحات نیز ممکن است همچون یک محرک بویایی اشتهاآور برای نوزاد عمل کند. هنگامی که نوک پستان تحریک می‌شود، این غدد بیشتر در معرض دید قرار می‌گیرند و برجسته می‌شوند. پوست روی دهانه سطحی روغن کاری شده و نسبت به بقیه نقاط هاله پستان صاف‌تر است. مواد مترشحه از این غدد به روان‌تر شدن جریان شیر کمک می‌کنند و دارای خاصیت ضدمیکروبی است. به همین دلیل، مهم است مادران شیرده نوک پستان‌های خود را با صابون یا سایر مواد شوینده نشویید (آب معمولی کافی است). همچنین از هرگونه
نشویید (آب معمولی کافی است). همچنین از هرگونه مواد ضدعفونی‌کننده یا سایر موادی که می‌تواند ناحیه اطراف نوک پستان‌ها را خشک کرده یا به آسیب برساند، خودداری کنند. در عوض، فقط سینه‌های خود را در طول دوش گرفتن روزانه با آب بشویید. اهمیت بالینی. غدد هاله پستان ممکن است مقادیر زیادی مواد روغنی ترشح کنند. این موضوع یک وضعیت بی‌اهمیت است و برخلاف گالاکتوره، به‌ندرت نشان‌دهنده مشکلی اساسی است. تاریخچه. غدد هاله پستان را با نام غدد مونتگومری یا برجستگی‌های مونتگومری نیز می‌شناسند و این نام‌گذاری به افتخار «ویلیام
نیز می‌شناسند و این نام‌گذاری به افتخار «ویلیام فدرستون مونتگومری» (۱۷۹۷–۱۸۵۹)، یک متخصص زنان و زایمان ایرلندی که نخستین بار آنها را در سال ۱۸۳۷ توصیف کرد، انجام شده‌است.
هراند-لوون رانوس (؛ زادهٔ در گردن (نیدرزاکسن)) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل ارمنستان است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶، باشگاه فوتبال بایرن مونیخ ۲ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ارمنستان بازی کرده است.
فرانچسکو گولیسانو (؛ ۵ آوریل ۱۹۲۹ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "معجزه در میلان" اشاره کرد.
پارادوکس غنی‌سازی اصطلاحی از بوم‌شناسی جمعیت است که توسط مایکل روزنزوایگ در سال ۱۹۷۱ ابداع شد. وی تأثیری را در شش مدل شکارچی-شکار توضیح داد که در آن افزایش غذای موجود برای طعمه، سبب بی‌ثباتی جمعیت شکارچی می‌شود. یک مثال رایج این است که اگر غذای طعمه‌ای مانند خرگوش بیش از حد باشد، جمعیت آن بدون محدودیت رشد می‌کند و سبب می‌شود که جمعیت شکارچی (مانند سیاهگوش) به‌طور ناپایدار بزرگ شود. این موضوع ممکن است سبب کاهش شدید (سقوط) در جمعیت شکارچیان شود و احتمالاً سبب ریشه‌کنی محلی یا حتی انقراض گونه شود. اصطلاح
سبب ریشه‌کنی محلی یا حتی انقراض گونه شود. اصطلاح "پارادوکس (تناقض)" از آن زمان برای توصیف این اثر به روش‌های کمی متناقض استفاده شده‌است. مفهوم اصلی کنایه بود؛ با تلاش برای افزایش گنجایش برد در یک اکوسیستم، می‌توان به‌طور مرگبار آن را نامتعادل کرد. از آن زمان، برخی از نویسندگان از این کلمه برای توصیف تفاوت بین برهم‌کنش‌های شکارچی-شکار مدل‌سازی شده و واقعی استفاده کردند. روزنزوایگ از مدل‌های معادله دیفرانسیل معمولی برای توصیف تغییرهای جمعیت طعمه استفاده کرد. غنی‌سازی به معنای افزایش گنجایش برد طعمه و نشان
غنی‌سازی به معنای افزایش گنجایش برد طعمه و نشان دادن بی‌ثباتی جمعیت طعمه، معمولاً در یک چرخه محدود، در نظر گرفته شد. رفتار چرخه‌ای پس از بی‌ثباتی در مقاله بعدی (مه ۱۹۷۲) و بحث (گیلپین و روزنزوایگ ۱۹۷۲) به‌طور کامل تری مورد بررسی قرار گرفت.
پلیس کارگری رفتاری است که در کلنی‌های پرده‌بالان اجتماعی (مورچه‌ها، زنبورهای عسل و زنبورهای بی‌عسل) دیده می‌شود که در آن زنبورهای کارگر تخم‌هایی را می‌خورند که توسط کارگران دیگر گذاشته شده‌است، نه تخم‌هایی که توسط ملکه گذاشته شده‌است. پلیس کارگری تضمین می‌کند که فرزندان ملکه در گروه غالب خواهند شد. در گونه‌های خاصی از مورچه‌ها، زنبورهای عسل و زنبورهای بی‌عسل، کارگران یا ملکه نیز ممکن است نسبت به کارگران بارور رفتار تهاجمی داشته باشند. پلیس کارگری به عنوان شکلی از اجبار برای ترویج تکامل رفتار نوع‌دوستانه در
از اجبار برای ترویج تکامل رفتار نوع‌دوستانه در جوامع حشرات فرااجتماعی پیشنهاد شده‌است. سازوکارهای پیشنهادی برای تشخیص تخم‌گذاری‌های کارگر یا کارگران بارور فعال شامل هیدروکربن‌های نشانگر روی سطح تخم‌های ملکه، هیدروکربن‌های کوتیکول روی کارگران بارور، و شناسایی جفت‌های لانه است. در موارد نادر، تخم‌های کارگری حامل هیدروکربن‌های تقلیدشده ملکه هستند و از پلیس فرار می‌کنند، وضعیتی که به عنوان "سندرم هرج و مرج" ("anarchic syndrome") شناخته می‌شود. همه شکل‌های پلیسی نیازمند حضور ملکه نیست. همچنین در چندین گونه از
نیازمند حضور ملکه نیست. همچنین در چندین گونه از مورچه‌ها دیده می‌شود که سلسله مراتبی از کارگران ماده باروری را ایجاد می‌کنند، جایی که افراد با رتبه بالا تولیدمثل می‌کنند.