payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماوراء اقیانوس اطلس در حال تغییر موقعیت سفرها بود. اولین سفر هر سال یک "کروز استرلینگ" است، به این دلیل که سایر کشتی‌های دریایی Caronia فقط با دلار آمریکا پرداخت می‌شوند و به جای مسیر مستقیم معمول، از مسیر جنوبی از طریق باهاما استفاده می‌کنند. کاهش تعداد مسافران در اقیانوس اطلس شمالی همچنین به این معنی بود که تعداد بیشتری از لاینرهای کانارد برای استفاده در سفرهای دریایی بازسازی شدند و طرح رنگ سبز مشابهی با "Caronia" دریافت کردند، که در سال ۱۹۶۲ به عنوان رنگ‌های رسمی مسافرتی خط معرفی شدند، زمانی که RMS
رنگ‌های رسمی مسافرتی خط معرفی شدند، زمانی که RMS "Mauretania" برای سفرهای دریایی رنگ‌آمیزی شد. (اگرچه در غیر این صورت به‌طور قابل توجهی برای نقش اقتباس نشده‌است). در سال ۱۹۶۳، RMS Franconia و RMS Carmania که به شدت بازسازی شد و به آن تغییر نام داد، همین روند را دنبال کردند. در این زمان، برنامه‌های سفر "Caronia" به یک الگوی سالانه تبدیل شده بود، هر سفر دریایی مکان ایده‌آل خود را در تقویم پیدا کرده بود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، سایر شرکت‌های کشتیرانی در حال رسیدن به کانارد بودند و کشتی‌های تفریحی مخصوص خود را
به کانارد بودند و کشتی‌های تفریحی مخصوص خود را می‌ساختند، که علاوه بر تجهیز بهتر از "Caronia"، بهتر از همیشه برای سفرهای دریایی مناسب بودند. کانارد برای همگام شدن با رقبای جدیدترش، تصمیم گرفت که در نوامبر ۱۹۶۵، "کارونیا" به مدت ده هفته در حوض خشک باشد، سوئیت‌های جدید و یک عرشه لیدو ساخته شود و فضای داخلی او به روز شود. ۱۹۶۶ با خود اعتصاب دریانوردان در بریتانیا را به همراه داشت که مسیرهای سفر "کارونیا را" به شدت ناراحت کرد. در نتیجه افزایش هزینه‌های عملیاتی، سال ۱۹۶۷ اولین سالی بود که "Caronia" برای صاحبانش
سال ۱۹۶۷ اولین سالی بود که "Caronia" برای صاحبانش سودی نداشت. به دلیل افزایش رقابت، کانارد تصمیم گرفت او را در پایان سال از خدمت کنار بگذارد. به‌طور مناسب، آخرین سفر "Caronia" برای Cunard یک گذرگاه بین اقیانوس اطلس از نیویورک به ساوتهمپتون بود. ۱۹۶۸–۱۹۷۴: سالهای پایانی. در اوایل سال 1968 "Caronia" به Star Shipping فروخته شد، یک شرکت متعلق به منافع ایالات متحده و پاناما. او به اس اس "کلمبیا" تغییر نام داد و برای بازسازی به یونان رفت. کانارد به "کارونیا" اجازه داده بود که از برنامه تعمیر و نگهداری خود عقب
داده بود که از برنامه تعمیر و نگهداری خود عقب بماند و موتورهای او نیاز به تعمیر اساسی داشتند. قطعات جایگزین از یک شرکت یونانی سفارش داده شد تا از سازنده اصلی. در حالی که او در حال بازسازی بود، اندرو کنستانینیدیس کنترل "کلمبیا" را به دست گرفت و سایر صاحبان Star Line را خریداری کرد و نام او را به SS "Caribia" تغییر داد. بازسازی او تکمیل شد و به او یک طرح رنگ کاملاً سفید جدید داده شد. او در پاناما ثبت شد و تناژ او به 25794 GRT کاهش یافت. فوریه ۱۹۶۹، "Caribia" اولین سفر دریایی خود را از نیویورک به دریای
اولین سفر دریایی خود را از نیویورک به دریای کارائیب آغاز کرد. این سفر به دلیل نقص در سیستم زباله او مانع شد. اوضاع در سفر دوم او بدتر شد، زمانی که انفجار در موتورخانه منجر به مرگ یکی از خدمه و سوختن شدید یکی دیگر شد. علاوه بر این، کشتی به مدت بیست ساعت تمام برق خود را از دست داد تا اینکه تعمیرات به او اجازه بازگشت به بندر را داد. این حادثه اعتماد عمومی به کشتی را تضعیف کرد. "کشتی Caribia" لنگان به نیویورک بازگشت تا دیگر سفری تجاری نداشته باشد. برنامه‌هایی برای احیای "کاریبیا" برای پنج سال آینده در نظر
برای احیای "کاریبیا" برای پنج سال آینده در نظر گرفته شد، اما او در نیویورک لنگر انداخت و بدهی‌های اسکله‌اش همچنان انباشته می‌شد. سرانجام در ژوئیه ۱۹۷۴ صاحبان او تسلیم شدند و کشتی زمانی بزرگ را برای قراضه فروختند. یدک‌کش اقیانوس آلمانی "هامبورگ" وظیفه یدک "کشی کشتی Caribia" را به حیاط شکن در تایوان واگذار کرد. در حالی که در نزدیکی هونولولو، کشتی در خطر واژگونی بود. اما تعمیرات انجام شد و ادامه یافت. این دو کشتی به سمت طوفان مری در نزدیکی گوام حرکت کردند. در ۱۲ آگوست ۱۹۷۴، ژنراتورهای "هامبورگ از" کار افتاد و
آگوست ۱۹۷۴، ژنراتورهای "هامبورگ از" کار افتاد و خدمه او مجبور شدند برای نجات کشتی خود، کشتی "Caribia" را قطع کنند. بادهای طوفان کشتی بی جان را به سمت موج شکن آپرا بندرگاه سوق داد و در آنجا غرق شد. کشتی شکسته "شده Caribia" که خطری برای کشتیرانی محلی بود، به سرعت از بین رفت. قبل از اینکه این اتفاق بیفتد، مشخص شد که او در کنار یک فرود کرافت در دوران جنگ کره که در همان مکان غرق شده بود، استراحت کرده بود. این لندینگ کرافت با تن‌ها مهمات شامل گلوله‌های ۲۲ میلی‌متری، ۴۰ میلی‌متری، ۵ اینچی و ۸ اینچی پر شده بود.
۴۰ میلی‌متری، ۵ اینچی و ۸ اینچی پر شده بود. این امر مستلزم حذف دقیق همه این مواد بیش از ۵ ماه قبل از ادامه حذف Caribia بود. حذف او بسیار فوری بود زیرا هالک Caribia ورودی بندر آپرا را مسدود کرد. از آنجایی که آپرا تنها بندر آب عمیق در گوام است، تأمین مجدد بسیاری از کالاهای حیاتی (مثلاً فرآورده‌های نفتی) غیرممکن یا دشوار می‌شود. هیچ کشتی تجاری یا نظامی نمی‌توانست بندر را ترک کند یا وارد بندر شود تا زمانی که قسمت‌های قابل توجهی از عقب او برای اولین بار برداشته نشده بود. تا ژانویه ۱۹۷۵، قسمت اعظم قسمت عقب
نشده بود. تا ژانویه ۱۹۷۵، قسمت اعظم قسمت عقب کاریبا برداشته شد، بنابراین دسترسی به بندر و از آن بازگردانده شد. پس از آن، خراش دادن به‌طور معمول روی کمان او ادامه یافت. آنچه از لاشه او باقی مانده بود در اواخر سال ۱۹۷۵ برداشته شد. زندگی او تنها ۲۵ سال پس از به خدمت گرفتن او به پایان رسید. علیرغم اینکه احتمالاً آینده‌نگرترین کشتی زمان خود بود، او تنها ۱۹ سال در خدمت بود.
RMS "Caronia" یک کشتی اقیانوس اطلس بخار فراآتلانتیک لاین Cunard بود. او در سال ۱۹۰۴ راه اندازی شد و در سال ۱۹۳۲ از بین رفت. در جنگ جهانی اول او ابتدا یک رزمناو تجاری مسلح (AMC) و سپس یک کشتی نظامی بود. was launched in 1905 as her sister ship, although the two had different machinery. When new, the pair were the largest ships in the Cunard fleet. ساختمان. John Brown &amp;amp; Company of Clydebank "Caronia" را در ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۴ راه اندازی کرد و در فوریه ۱۹۰۵ آن را تکمیل کرد. او تنها کشتی در ناوگان کانارد بود
را تکمیل کرد. او تنها کشتی در ناوگان کانارد بود که به نام یک آمریکایی نامگذاری شد و به نام کارو براون، نوه مأمور نیویورکی کانارد نامگذاری شد. "کارونیا" توسط موتورهای انبساط چهارگانه به پیش می‌رفت. "کارمانیا" دارای توربین‌های بخار بود و ثابت کرد که از بین این دو مقرون به صرفه تر است. گنجایش او بود فضای بار یخچال دار. سرویس. "کارونیا" در ۲۵ فوریه ۱۹۰۵ لیورپول را در اولین سفر خود به نیویورک ترک کرد. یک سفر دریایی موفق در سال ۱۹۰۶ از نیویورک به دریای مدیترانه منجر به استفاده مکرر از "Caronia" برای سفرهای
منجر به استفاده مکرر از "Caronia" برای سفرهای دریایی شد. در ۱۴ آوریل ۱۹۱۲، "Caronia" اولین هشدار یخ را در ساعت ۰۹:۰۰ به RMS "تایتانیک" ارسال کرد که در آن از «برگ‌ها، غرغرها و یخ‌های مزرعه» خبر می‌داد. در سال ۱۹۱۴ کانارد برای مدت کوتاهی "Caronia" را در خدمت بوستون قرار داد. در آغاز جنگ جهانی اول، دریاسالاری از او خواست تا یک رزمناو تجاری مسلح شود. او در خارج از نیویورک در گشت زنی قاچاق مستقر شده بود. او از سال ۱۹۱۶ تا پس از آتش‌بس در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ یک کشتی نظامی بود. آخرین وظایف او بازگرداندن سربازان
کشتی نظامی بود. آخرین وظایف او بازگرداندن سربازان کانادایی در سال 1919. او پس از جنگ به مسابقات لیورپول - نیویورک بازگشت. در سال ۱۹۲۰ "کارونیا" به جای زغال سنگ به نفت سوزی تبدیل شد. پس از بازگشت به خدمت، او در تعدادی مسیر مختلف قایقرانی کرد، از جمله: در سال ۱۹۳۱ کانارد "کارونیا" را گذاشت و سپس او را به قیمت ۲۰۰۰۰ پوند به هیوز بولکو و شرکت برای قراضه فروخت. در سال ۱۹۳۲ هیوز بولکوو او را به مبلغ ۳۹۰۰۰ پوند به کوبه کایون KK فروخت که نام او را به "Taiseiyo Maru" ("کشتی بزرگ اقیانوس" تغییر داد. کوبی کایون او را
("کشتی بزرگ اقیانوس" تغییر داد. کوبی کایون او را به اوزاکا فرستاد، جایی که کار تخریب در ۲۸ مارس ۱۹۳۳ آغاز شد.
این مقاله به روابط بین حکومت هنگ کنگ و جمهوری چین (تایوان) هم‌زمانی که جمهوری چین سرزمین اصلی چین را کنترل می‌کرد و هم پس از آن، زمانی که جمهوری چین به تایوان گریخت می‌پردازد. روابط رسمی و سیاست. از سال ۲۰۱۰، روابط بین هنگ کنگ و ROC از طریق شورای همکاری و ارتقای اقتصادی و فرهنگی هنگ کنگ-تایوان (ECCPC) و شورای همکاری اقتصادی و فرهنگی تایوان-هنگ کنگ (THEC) مدیریت می‌شود. در همین حال، دفتر اقتصادی و فرهنگی تایپه در هنگ کنگ (TECO) دفتر نمایندگی جمهوری چین در هنگ کنگ است، در حالی که دفتر اقتصادی، تجارت و فرهنگی
کنگ است، در حالی که دفتر اقتصادی، تجارت و فرهنگی هنگ کنگ (HKETCO) دفتر نمایندگی هنگ کنگ در جمهوری چین است. علاوه بر این، روابط با هنگ کنگ توسط شورای امور سرزمین اصلی نیز انجام می‌شود، اگرچه همه مقررات مربوط به سرزمین اصلی چین به‌طور خودکار در آن سرزمین‌ها اعمال نمی‌شود. در ماه مه ۲۰۲۱، هنگ کنگ دفتر HKETCO خود را در تایپه بست و ادعا کرد که تایوان «به شدت در امور هنگ کنگ دخالت کرده‌است.» در پاسخ، شورای امور سرزمین اصلی تایوان اعلام کرد که «ما از بی توجهی دولت هنگ کنگ به دموکراسی و حاکمیت قانون متأسفیم.» در
هنگ کنگ به دموکراسی و حاکمیت قانون متأسفیم.» در سپتامبر ۲۰۲۱، کریس تنگ، وزیر امنیت در هنگ کنگ، ادعا کرد که جشن‌های ده روزه جمهوری چین می‌تواند قانون امنیت ملی را نقض کند. تانگ همچنین مدعی شد که تایوان بخشی از چین است و هر کسی که بخواهد این دیدگاه را تغییر دهد با خطر دستگیری روبرو خواهد شد. روابط فرهنگی و اقتصادی. از نظر فرهنگی، اگرچه زبان اصلی منطقه‌ای هنگ‌کنگ کانتونی و زبان اصلی تایوان ماندارین است، اما هر دو منطقه برخلاف نویسه‌های چینی ساده‌شده، همچنان از حروف چینی سنتی استفاده می‌کنند. در هنگ کنگ، حتی
حروف چینی سنتی استفاده می‌کنند. در هنگ کنگ، حتی پس از سال ۱۹۴۹، روزنامه‌ها اغلب با استفاده از تقویم جمهوری چین تاریخ گذاری می‌شدند. اداره اوقات فراغت و خدمات فرهنگی هنگ کنگ (LCSD) در سال ۲۰۱۷ پس از حذف سال جمهوری سال (" ۶۶مین سال جمهوری چین") از یک بریده روزنامه هنگ کنگی مربوط به سال ۱۹۷۷ عذرخواهی کرد. بازیکنان فوتبال هنگ کنگی، مانند لام شونگ یی، اغلب عضو تیم فوتبال جمهوری چین بودند و تیم فوتبال جمهوری چین برنده مدال طلا در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ عمدتاً از هنگ کنگی‌ها تشکیل شده بود. در نتیجه جنگ، هیچ پرواز
کنگی‌ها تشکیل شده بود. در نتیجه جنگ، هیچ پرواز مستقیمی بین تایوان و سرزمین اصلی چین مجاز نبود؛ بنابراین بسیاری از مسافران تا سال ۲۰۰۳ که منشور کراس استریت ایجاد شد از طریق هنگ کنگ منتقل شدند. سفر بین اتباع دو منطقه محبوب است. در سال ۲۰۱۸، حدود ۱٫۷ میلیون نفر از اتباع تایوان به هنگ کنگ، که سومین مقصد پرسفر پس از ژاپن (۴٫۸ میلیون) و سرزمین اصلی چین (۴٫۱ میلیون) است سفر کردند. این ۱٫۷ میلیون شهروند پس از گردشگرانی از سرزمین اصلی چین، دومین گردشگران ورودی هنگ کنگ را به خود اختصاص دادند. پروازهای بدون توقف بین
را به خود اختصاص دادند. پروازهای بدون توقف بین فرودگاه‌های هنگ کنگ و تایپه (تائویوان)، تایچونگ، تاینان و کائوسیونگ انجام می‌شود. هنگ کنگ و تایوان پس از جنگ جهانی دوم سرمایه‌گذاری زیادی در آموزش و زیرساخت انجام دادند و باعث شد هر دو اقتصاد به‌طور قابل توجهی بهبود یابند و بخشی از چهار ببر آسیایی باشند.
کشاورزی بیابانی نوعی توسعه کشاورزی در بیابان است. از آنجایی که کشاورزی به آبیاری و منابع آب وابسته است، کشاورزی در مناطق خشک که آب کمیاب است به عنوان یک چالش مهم طبقه‌بندی می‌شود. با این حال، کشاورزی بیابانی توسط انسان‌ها هزاران سال است که انجام می‌شود. در صحرای نگب، شواهدی نشان دهنده وجود کشاورزی بیابانی در حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است. امروزه، نمونه‌هایی از کشاورزی مدرن بیابانی در دره امپریال در جنوب کالیفرنیا، استرالیا، عربستان سعودی، اسرائیل و فلسطین در حال انجام هستند. بهره‌وری آب برای رشد
و فلسطین در حال انجام هستند. بهره‌وری آب برای رشد گیاهان در کشاورزی بیابانی بسیار با اهمیت است. بازیافت آب، نمک‌زدایی و آبیاری قطره‌ای همگی روش‌های مدرنی هستند که این مناطق و کشورها علیرغم اینکه در آب و هوای خشک قرار دارند، کشاورزی خود را با استفاده از آن گسترش داده‌اند. تاریخچه. انسان‌ها هزاران سال است که کشاورزی می‌کنند و آن را اصلاح کرده‌اند. بسیاری از تمدن‌های اولیه مانند آشور باستان، اسرائیل/یهودا، مصر و تمدن دره سند در مناطق حاصلخیزی که بیابان آن را احاطه کرده بود، تأسیس شدند. با رشد این تمدن‌ها،
احاطه کرده بود، تأسیس شدند. با رشد این تمدن‌ها، توانایی کشت محصولات در بیابان اهمیت فزاینده ای پیدا کرد. البته از تمدن‌های اولیه نمونه‌هایی وجود دارد که عمدتاً در بیابان با کمبود منابع آب برای آبیاری یا بارندگی کم زندگی می‌کردند، از این نمونه‌ها می‌توان به قبایل مختلفی از سرخپوستان آمریکای غربی اشاره کرد. کشاورزی بیابانی بومیان آمریکا. قبایل مختلفی از بومیان آمریکایی این نوع از کشاورزی را انجام می‌دادند. این قبایل شامل مردمان باستانی پوئبلو، هوپی‌های دیرینه، توا، زونی، و بسیاری دیگر از قبایل منطقه‌ای، از
توا، زونی، و بسیاری دیگر از قبایل منطقه‌ای، از جمله قبایل ناواهوی (نسبتاً جدیدتر حدود ۱۰۰۰ تا ۱۴۰۰ میلادی) بودند. این قبایل مختلف به‌طور کلی توسط اشغالگران اسپانیایی منطقه به عنوان سرخپوستان سیناگوا، ("sinagua)" به معنای «بدون آب» شناخته می‌شدند، اگرچه این اصطلاح برای بومیان آمریکایی مدرن منطقه به کار نمی‌رود. به دلیل وابستگی زیاد به آب و هوا، عنصری که خارج از کنترل انسان تلقی می‌شود، اعتقادات مذهبی قابل توجهی، مناسک و نیایش حول محور رشد محصولات زراعی و به ویژه برای رشد چهار نوع ذرت اصلی آن منطقه شکل گرفت
ویژه برای رشد چهار نوع ذرت اصلی آن منطقه شکل گرفت که مشخصه این نوع ذرت‌ها رنگشان بود که شامل: قرمز، زرد، آبی و سفید بودند. حضور ذرت به‌عنوان یک نماد معنوی اغلب در دستان شخصیت‌های مختلفی همچون روح «یه» که در قالی‌های ناواهو نشان داده شده‌اند، یا در آیین‌های مرتبط با «دوشیزه ذرت» و دیگر کچیناهای هوپی، و در اشیاء فتیش قبایل مختلف منطقه دیده می‌شود. سرخپوستان آمریکا در صحرای سونوران و جاهای دیگر هم به آبیاری و هم به کشاورزی «آک چین» متکی بودند – نوعی کشاورزی که به «شست وشو» (دشت‌های دارای ویژگی سیلاب فصلی که
به «شست وشو» (دشت‌های دارای ویژگی سیلاب فصلی که تحت برف‌های زمستانی در زمستان و باران‌های تابستانی در تابستان شسته می‌شدند) وابسته بود. مردم آک چین این شکل طبیعی آبیاری را با کاشت پایین شیب از محل شستشو شده به کار می‌بردند و اجازه می‌دادند سیلاب روی محصولاتشان بلغزد. در دره رودخانه نمک، که در حال حاضر به عنوان شهرستان مریکوپا، آریزونا شناخته می‌شود، یک سیستم حاوی کانال‌های وسیع ایجاد شد و از حدود ۶۰۰ سال پس از میلاد تا ۱۴۵۰ سال پس از میلاد نگهداری شد. این کانال‌های چند صد مایلی، محصولات مناطق اطراف فونیکس،
چند صد مایلی، محصولات مناطق اطراف فونیکس، تمپ، چندلر و مسای آریزونا را تغذیه می‌کردند. متأسفانه، آبیاری شدید شوری سطحی خاک را افزایش داد و باعث شد که دیگر برای کشت محصولات مناسب نباشد. به نظر می‌رسد که این امر به رها شدن کانال‌ها و پذیرش کشاورزی آک چین کمک کرده‌است. کانال‌های باستانی به عنوان الگو و مدلی برای مهندسان آبیاری مدرن عمل کردند، بدین شکل که اولین نوع کانال‌های تاریخی «مدرن» عمدتاً با تمیز کردن کانال‌های هوهوکام یا بر فراز کانال‌های باستانی ساخته شده‌اند. ویرانه‌ها و کانال‌های باستانی سرخپوستان
شده‌اند. ویرانه‌ها و کانال‌های باستانی سرخپوستان هوهوکام مایه غرور ساکنان اولیه شده بود که تصور می‌کردند جامعه کشاورزی جدید خود به‌عنوان پرنده افسانه‌ای ققنوس از خاکستر جامعه هوهوکام برمی‌خیزد، از این رو آن را فونیکس، آریزونا نامیدند. سیستم این کانال‌ها بسیار چشمگیر است زیرا بدون استفاده از ابزار فلزی یا چرخ ساخته شده‌است. نیاز به دانش جغرافیا و هیدرولوژی برای مهندسین باستان نیز وجود داشته تا طرح ساخت کانال‌ها را به وجود آورند، اما علاوه بر آن تشکل سازمانی سیاسی-اجتماعی قابل توجهی نیز برای برنامه‌ریزی
سیاسی-اجتماعی قابل توجهی نیز برای برنامه‌ریزی استقرار نیروی کار، از جمله تأمین نیازهای فیزیکی کارگران و خانواده‌های آنها و همچنین حفظ و مدیریت منابع آب امری لازم بوده‌است. کشاورزی معاصر بیابانی. با افزایش جمعیت جهان، کشاورزی بیابانی بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده‌است. کشورها و مناطقی که امنیت آبی ندارند از افزایش جمعیت و در نتیجه افزایش تقاضا برای غذا مستثنی نیستند. خاورمیانه و شمال آفریقا شاید بزرگ‌ترین نمونه کشورهای در حال توسعه هستند که با کمی یا عدم امنیت آبی و غذایی دست و پنجه نرم می‌کنند. تخمین
امنیت آبی و غذایی دست و پنجه نرم می‌کنند. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۲۵، ۱٫۸ میلیارد نفر در کشورها یا مناطقی با کمبود شدید آب زندگی کنند. اسرائیل. کشاورزی در اسرائیل امروزی پیشگام چندین تکنیک برای کشاورزی بیابانی بوده‌است. اختراع آبیاری قطره ای توسط سیمخا بلاس منجر به گسترش وسیع کشاورزی در مناطق خشک شده‌است و در بسیاری از نقاط آبیاری قطره ای روش آبیاریذبه عنوان روش آبیاری استفاده می‌شود. مطالعات مختلفی همگی بدون تماقض به کاهش شدید مصرف آب در جریان کشاورزی با آبیاری قطره‌ای یا آبیاری شیمیایی را نشان
با آبیاری قطره‌ای یا آبیاری شیمیایی را نشان دادند، یه عنوان مثال یک مطالعه کاهش ۸۰ درصدی مصرف آب و افزایش ۱۰۰ درصدی در عملکرد محصول را نشان داده‌است. مشابه همین پژوهش (که در یک روستای جنوب صحرای آفریقا انجام شد) نشان داد که آبیاری قطره‌ای منجر به بهبود استاندارد زندگی در روستاهای مورد مطالعه تا ۸۰٪ شد. یکی دیگر از موانع بسیاری از کشورهای کم‌آب، منابع مصرفی آب است. اسراییل تمرکز خود را بر بازیافت آب از فاضلاب برای جلوگیری از دست دادن منابع آبی خود انتخاب کرده‌است. این کشور کوچک بیابانی تا سال ۲۰۱۱ از ۸۶
کرده‌است. این کشور کوچک بیابانی تا سال ۲۰۱۱ از ۸۶ درصد فاضلاب خود را مجدداً استفاده کرده‌است و ۴۰ درصد از کل آب مصرفی برای کشاورزی را فاضلاب بازیافتی تأمین می‌کند. نمک زدایی، آب لب‌شور و پساب نیز ۴۴ درصد از منابع آب اسرائیل را تشکیل می‌دهد.بزرگ‌ترین کارخانه نمک زدایی آب دریا در جهان، کارخانه نمک زدایی سورک واقع در تل آویو است. این کارخانه قادر است روزانه ۶۲۴۰۰۰ متر مکعب آب تولید کند. تولیدات کشاورزی اسرائیل از زمان استقلال این کشور در سال ۱۹۴۸ هفت برابر شده‌است و کل زمین‌های کشاورزی از ۱۶۵۰۰۰ هکتار به
شده‌است و کل زمین‌های کشاورزی از ۱۶۵۰۰۰ هکتار به ۴۲۰۰۰۰ هکتار افزایش یافته‌است. این کشور ۷۰ درصد غذای خود را (به ارزش دلار) تولید می‌کند. دره امپریال. دره امپریال، دره ای در صحرای سونوران است که به مدت ۹۰ سال در این منطقه در جنوب کالیفرنیا کشاورزی می‌شود. قبل از قرن بیستم، تعداد سکنه بسیار کمی در این منطقه وجود داشت. آب این منطقه از طریق کانال آل آمریکن، که از رودخانه کلرادو سرچشمه می‌گیرد، تأمین می‌شود. تخمین زده می‌شود که حدود ۲٫۳ درصد از سبزیجات مصرفی در زمستان در ایالات متحده در دره امپریال کاشته
در زمستان در ایالات متحده در دره امپریال کاشته می‌شوند. شهرستان امپریال بیشترین تولید بره و گوسفند را در کشور را نیز دارد. استرالیا. علیرغم اینکه استرالیا کشوری بسیار خشک است، کشاورزی در آن از زمان تأسیس این کشور، یکی از اجزای اصلی اقتصاد استرالیا بوده‌است. استرالیا گاو، گندم، شیر، پشم، جو، مرغ، بره، نیشکر، میوه‌ها، آجیل و سبزیجات تولید می‌کند. کشاورزی ۲٫۲ درصد از کل اشتغال استرالیا را فراهم می‌کند، و ۴۷ درصد از کل مساحت استرالیا را مزارع یا مزارع بزرگ پرورش دام() اشغال می‌کنند.
آلیس وود (۲۰ اکتبر ۱۸۷۳–۱۷ نوامبر ۱۹۴۹) که به‌طور حرفه ای با نام آلیس لوید یا آلیس هال شناخته می‌شود، هنرمند بریتانیایی سالن موسیقی بود که در آمریکا محبوبیت داشت. زندگی. لوید در هاکستون لندن در خانواده وود به دنیا آمد که شامل خواهر مشهور بزرگترش ماری بود که نام ماری لوید را برگزید. ده کودک بودند و بسیاری از آنها نام لوید را برای حضور در سالن موسیقی برگزیدند. ماری، آلیس و گریس در نقش «خواهران لوید» ظاهر شدند. خواهرش ماری لوید در بریتانیا محبوب بود و می‌گفت که یک صاحب تئاتر آمریکایی، پرسی جی ویلیامز، آلیس را
یک صاحب تئاتر آمریکایی، پرسی جی ویلیامز، آلیس را از طریق عواملش ثبت نام کرد. او به اشتباه فکر کرد که با خواهر بزرگترش ماری قرارداد گرفته‌است. آلیس در سال ۱۹۰۷ در ودویل در برادوی ظاهر شد و ادعا شد که نام او بلافاصله پس از اولین اجرایش در چراغ‌های تئاتر قرار گرفته‌است. گفته می‌شد که ماری برای تماشاگران آمریکایی خیلی خشن است و آنها آلیس را که خوددارتر هستند ترجیح می‌دهند. در سال ۱۹۰۸ او در کشتی اقیانوس پیمای RMS مورتانیا بود که یک ملخ شکسته به کشتی آسیب رساند. گزارش شد که آلیس به مدت یک ساعت آواز خواند تا
گزارش شد که آلیس به مدت یک ساعت آواز خواند تا مسافران را آرام کند در حالی که برق به کشتی بازگردانده شد. در سال ۱۹۰۹ او در اولین تور خود در غرب آمریکا در سیاتل ظاهر شد.
لفظ چین واحد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: پس از اینکه حزب کمونیست چین (ح‌ک‌چ) کومینتانگ را در جنگ داخلی چین و متعاقب آن عقب‌نشینی جمهوری چین به تایوان شکست داد، ح‌ک‌چ جمهوری خلق چین را در سرزمین اصلی چین تأسیس کرد در حالی که جمهوری چین بر تایوان و چندین جزیره دوردست حکومت می‌کرد. در طول این مدت، هر دو دولت به ادعای مشروعیت خود به عنوان دولت تمام چین ادامه دادند. در ابتدا، جهان بر سر به رسمیت شناختن بین‌المللی این دو دودسته بود، اما اکثر کشورها در دهه ۷۰، از جمله ایالات متحده آمریکا در سال
در دهه ۷۰، از جمله ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۹، جمهوری خلق چین را به جای جمهوری چین به رسمیت شناختند. ادبیات سیاست چین واحد ایالات متحده برای اولین بار در بیانیه مشترک آن با جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۲ مطرح شد. در دهه ۱۹۹۰ در زمان رئیس‌جمهور جمهوری چین لی تنگهوی، مواد الحاقی قانون اساسی جمهوری چین به تصویب رسید که عملاً تایوان را از یک کشور تک حزبی به یک دموکراسی تبدیل کرد و حقوق مدنی و سیاسی را محدود به شهروندان درون «منطقه آزاد» کرد (منطقه تحت کنترل واقعی آن، که بیشترش از تایوان تشکیل شده‌است)، اما
واقعی آن، که بیشترش از تایوان تشکیل شده‌است)، اما زبانش را در مورد ادعاهای ارضی یا قلمرو ملی تغییر نداد. متعاقباً، دیدگاه‌ها در مورد اصل چین واحد در جمهوری چین عمدتاً در امتداد مواضع حزبی دچار شکاف است: احزاب ائتلاف پان آبی (از جمله کومینتانگ) که از چین واحد با تفاسیر مربوطه حمایت می‌کنند، در حالی که احزاب ائتلاف پان-سبز (از جمله حزب مترقی دموکراتیک)) آن را رد می‌کنند. در همین حال، جمهوری خلق چین اصل چین واحد خود را حفظ کرده‌است.
فرمان ابوسعید بهادرخان به خانوادهٔ شیخ زاهد گیلانی عنوان یک فرمان حکومتی از سوی ابوسعید بهادرخان ایلخانی () به منظور پایان دادن به مناقشهٔ جانشینی شیخ زاهد گیلانی (۱۳۰۱–۱۲۱۸) مرشد است. بدرالدین محمود، نوهٔ شیخ زاهد گیلانی، معتقد بود که پس از درگذشت پدرش، جمال‌الدین علی، جانشینیِ جدش حق او بوده اما عموی ناتنی‌اش، شمس‌الدین محمد، اموال موروثی را تصرف کرده و قصد تصاحب ریاست را نیز داشته است. این فرمان از سوی ابوسعید در سال ۷۲۰ هـ.ق / ۱۳۲۰ م. به و در پاسخ به شکایت بدرالدین محمود صادر شد و چهار تن از امرای بزرگ
بدرالدین محمود صادر شد و چهار تن از امرای بزرگ ایلخانی با امضای خود، فرمان را تصدیق کردند. بدرالدین محمود در شکایت خود، به یک فرمان حکومتی استناد کرده بود که سند اثبات مدعای او بود و ابوسعید نیز بر همان اساس، شکایت او را پذیرفته بود. در حال حاضر، اثری از فرمان نخستین در دست نیست. فرمان ابوسعید برای نخستین بار در سال ۱۹۳۶ توسط پل پلیو باستان‌شناس فرانسوی در موزهٔ ملی ایران شناسایی و در مجموعهٔ "آثار ایران" معرفی شد. زبان‌شناس آمریکایی، با همکاری چندین زبان‌شناس و مورخ طی سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ برای خواندن و
و مورخ طی سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ برای خواندن و ترجمهٔ این سند مغولی تلاش کرد که تأیید فرضیهٔ نگارش صحیح اسم ابوسعید به صورت «بوسَعید» از مهم‌ترین یافته‌های او در این سند تاریخی بود. ولادیمیر مینورسکی مورخ روسی نیز با مطالعه بر روی نام ملک احمد که در متن فرمان آمده، نخستین پژوهش دربارهٔ تاریخ حکومت نیمه‌مستقلِ اسپهبدان و ارتباط آن با تالش صفوی را در سال ۱۹۵۴ ارائه نمود. با وجود پژوهش‌های مفصلِ کلیوز و مینورسکی، همچنان نتایج جدیدی از مطالعه بر روی سند مذکور به دست می‌آید. طی یکی از پژوهش‌ها بر روی فرمان
به دست می‌آید. طی یکی از پژوهش‌ها بر روی فرمان ابوسعید، ابوالعلاء سودآور سندپژوه ایرانی در سال ۲۰۰۳ اثبات کرد که روایت کتاب "صفوةالصفا" از انتقال جانشینی شیخ زاهد گیلانی به دامادش شیخ صفی‌الدین اردبیلی، یک جعل تاریخی است. شناسایی سند. آندره گُدار (۱۹۶۵–۱۸۸۱) باستان‌شناس فرانسوی که بنیان‌گذار و مدیر ادارهٔ عتیقیّات (بعدها ادارهٔ کل باستان‌شناسی) ایران بود، مجموعهٔ نشریه‌ای ادواری به زبان فرانسوی با نام "آثار ایران" از سال ۱۹۳۶ با هدف معرفی آثار باستانی ایران منتشر کرد. یکی از مقاله‌های منتشر شده، مقاله‌ای
منتشر کرد. یکی از مقاله‌های منتشر شده، مقاله‌ای از پُل پِلیو (۱۹۴۵–۱۸۷۸) باستان‌شناس فرانسوی با نام «اسناد مغولی موزهٔ تهران» بود که به معرفی سه سند دوران حکومت ایلخانان در موزهٔ ملی ایران اختصاص داشت. فرمان ابوسعید بهادرخان در سال ۷۲۰ هـ.ق / ۱۳۲۰ م. یکی از سه فرمان فوق است. البته (۱۸۷۲–۱۹۴۴) شرق‌شناس لهستانی در مقاله‌ای که همان سال نوشته بود، احتمال داد که فرمان یافته‌شده توسط پلیو، در سال ۱۳۰۱ از سوی غازان خان () صادر شده باشد. پلیو اسناد فوق را به صورت پراکنده و قطعه‌قطعه یافته بود. او احتمال ضعیفی قائل
و قطعه‌قطعه یافته بود. او احتمال ضعیفی قائل بود که این سه سند مرتبط به یکدیگر باشند. تاریخ ایجاد. تاریخ و مکان صدور فرمان در انتهای آن ذکر شده است: سال ۷۲۰ هجری قمری مطابق با ۱۳۲۰ میلادی است. اما تاریخ یادشده به‌صورت بیست‌ودومین روز از ماه هشتم را نباید از روی گاه‌شماری هجری محاسبه کرد بلکه باید از که یک گاه‌شماری شمسی–قمری بوده و شباهت بسیاری به گاه‌شماری چینی دارد، استفاده کرد. براساس محاسبات پلیو، تاریخ صدور فرمان تقریباً معادل ۲۴ سپتامبر ۱۳۲۰ بوده با این حال باید توجه شود که ممکن است اختلاف جزئی با
این حال باید توجه شود که ممکن است اختلاف جزئی با تاریخ حقیقی صدور فرمان داشته باشد زیرا تا زمان نگارش مقالهٔ پلیو، محاسبات ریاضی برای تطبیق دقیق گاه‌شماری چینی با گاه‌شماری میلادی صورت نگرفته بود.
نمایشی برای پایان زمان یک اپرای اوراتوریو کرال اثر کارل ارف آهنگساز آلمانی در قرن بیستم است که آخرین اثر بزرگ او ده سال طول کشید تا آن را بنویسد (۱۹۶۲ تا ۱۹۷۲) و آن را در سال ۱۹۷۲ بازبینی کرد. اورف ر این اثر نمایش کرامات ارائه می‌کند که خلاصه‌ای از دیدگاه او درباره آخرالزمان است که به یونانی باستان، لاتین و ترجمه آلمانی توسط ولفگانگ شادوالدت انجام شده است.
«در راه است (زیباترین لحظه)» ترانه‌ای از گروه پسرانهٔ کره‌ای بی‌تی‌اس است. این ترانه در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲، توسط بیگ هیت میوزیک و گروه موسیقی یونیورسال، به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین اولین آلبوم آنتولوژی گروه، "مدرک" منتشر شد. «در راه است (زیباترین لحظه)» نخستین تک‌آهنگ کره‌ای‌زبان گروه از زمان انتشار «زندگی ادامه دارد» (۲۰۲۰) بود. این قطعه که در سبک آلترناتیو هیپ هاپ است، در مجموع نقدهای مثبتی را از منتقدین دریافت کرد. متن این ترانه، با الهام از افکار گروه در مورد حرفه‌شان در نه سال گذشته و اشتیاق به آینده نوشته
حرفه‌شان در نه سال گذشته و اشتیاق به آینده نوشته شده‌است. عملکرد تجاری. «در راه است (زیباترین لحظه)» در جدول ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" ژاپن پنجم و در جدول دیجیتال گائون کرهٔ جنوبی سیزدهم شد. این ترانه در ده رتبهٔ اول هلند و بیست رتبهٔ اول سوئد، کرهٔ جنوبی، استرالیا و لیتوانی جای گرفت و همچنین در جدول‌های پنج کشور دیگر از جمله آلمان، نیوزیلند و بریتانیا حضور یافت.