payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و واللیلا مشخص شد، اما برای مثال کپوله حتی قبل از الحاق، به هلسینکی تعلق داشت، اما از شهر جدا شده بود. در ادامه مناطق پاسیلا و پیککوهووپالاهتی به‌عنوان بخشی از مرکز شهر ساخته شدند و مرز را مبهم‌تر کردند. قبلاً در دهه ۱۹۵۰ منطقه جزیره سوئومن‌لینا (منطقه ۵۲) از نظر آماری به عنوان بخشی از مرکز شهر به حساب می‌آمد. لاوتتاساری (منطقه شماره ۳۱) نیز چنین حالتی دارد. در اوایل سال ۲۰۱۴، ۱۰۶۲۰۱ نفر در ناحیه اصلی جنوبی هلسینکی ساکن بودند. جمعیت شبه جزیره هلسینکی در سال ۱۹۶۷ حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر بود و در سال ۲۰۰۶ تقریباً
۱۹۶۷ حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر بود و در سال ۲۰۰۶ تقریباً نیمی از آن کاهش یافت و به ۱۷۰۰۰۰ نفر رسید. این کاهش جمعیت ناشی از نوسازی آپارتمان‌ها برای استفاده اداری بود و با وجود اینکه بسیاری از خانواده‌ها در دهه ۱۹۶۰ در آپارتمان‌های کوچک در مرکز شهر زندگی می‌کردند، بسیاری از آنها پس از آن به آپارتمان‌های بزرگ‌تر در شهرهای مجاور اسپو، وانتا و کاونیاینن نقل مکان کردند. . آپارتمان‌های هلسینکی نیز امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، برای مثال در حالی که یک آپارتمان معمولی یک خوابه در کاللیو قبلاً خانه چهار نفر بود،
یک خوابه در کاللیو قبلاً خانه چهار نفر بود، امروزه حتی یک آپارتمان دو خوابه ممکن است تنها توسط یک فرد مجرد استفاده شود. مرکز شهر. زیر مجموعه‌های هلسینکی در سال ۱۹۸۴ مورد استفاده قرار گرفت. از نظر آماری تقسیم‌بندی زیر از دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۴ رسماً آغاز شد:
زیردریایی هواپیمابر به نوعی زیردریایی گفته می‌شود که مجهز به هواپیما برای مأموریت‌های شناسایی، نظارتی یا حمله است. این زیردریایی‌ها بیشترین کاربرد خود را در طول جنگ جهانی دوم تجربه کردند اما اهمیت عملیاتی آن‌ها نسبتاً کم بود. معروف‌ترین آن‌ها زیردریایی کلاس آی-۴۰۰ ژاپنی و زیردریایی سورکوف فرانسوی بودند. تعداد کمی از زیردریایی‌های مشابه برای نیروی دریایی سایر کشورها نیز ساخته شد. بیشتر زیردریایی‌های هواپیمابر عملیاتی، به استثنای کلاس‌های آی-۴۰۰ و AM، از هواپیماهای خود برای شناسایی و نظارت استفاده می‌کردند.
خود برای شناسایی و نظارت استفاده می‌کردند. این ویژگی، برخلاف ناوهای هواپیمابر سطحی معمولی است که وظیفهٔ اصلی آن‌ها به‌عنوان پایگاهی برای هواپیماهای تهاجمی است. جنگ جهانی اول. آلمان نخستین کشوری بود که یک زیردریایی هواپیمابر را آزمایش کرد. یک هواپیمای دریایی تازه اصلاح‌شده و مجهز به بمب‌های ۱۲ کیلوگرمی از یک زیردریایی اس‌ام یو-۱۲ به پرواز درآمد و در سراسر کانال انگلیس و رود تیمز پرواز کرد و بمب‌هایی را در حومهٔ لندن پرتاب کرد اما تنها خسارت جزئی ایجاد کرد و توسط جنگنده‌های انگلیسی تعقیب شد اما به سلامت به
توسط جنگنده‌های انگلیسی تعقیب شد اما به سلامت به پایگاه بازگشت. در نخستین مأموریت بمباران، آشکار بود که هواپیما از کمبود بُرد بیشتر رنج می‌برد. انگلیسی‌ها نیز طرحی مشابه آلمان‌ها را آغاز کردند با این‌حال، درست مانند آزمایش آلمان، هواپیما بدون محافظت روی عرشه حمل می‌شد و زیردریایی قادر به غوطه‌ور شدن با وجود آن‌ها نبود. بین جنگ‌های جهانی اول و دوم. فرانسه. زیردریایی سورکوف یک زیردریایی فرانسوی بود که در دسامبر ۱۹۲۷ سفارش داده شد، در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ به آب انداخته شد و در مه ۱۹۳۴ به بهره‌برداری رسید که
آب انداخته شد و در مه ۱۹۳۴ به بهره‌برداری رسید که بزرگ‌ترین زیردریایی جهان در آغاز جنگ جهانی دوم بود. زیردریایی سورکوف به‌عنوان یک «رزمناو زیر آب» طراحی شده بود که هدف آن جستجو و شرکت در نبردهای سطحی بود. این زیردریایی، یک هواپیمای شناور شناسایی را در آشیانه‌ای که در قسمت انتهایی برج ارتباطی تعبیه شده بود، حمل می‌کرد. در این زیردریایی همچنین اژدرافکن و توپ‌های ضدهوایی و مسلسل نصب شده بود. ایتالیا. نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ یک زیردریایی اتوره فی‌یراموسکا با آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای
فی‌یراموسکا با آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی کوچک شناسایی را سفارش داد. در سال ۱۹۲۸، اروماکی و پیاجو هر کدام سفارش‌هایی برای هواپیماهای مناسب دریافت کردند اما این برنامه لغو شد و آشیانهٔ هواپیما در دسامبر ۱۹۳۱، پیش از تحویل زیردریایی اتوره فی‌یراموسکا برداشته شد. ژاپن. ژاپنی‌ها مفهوم «ناو هواپیمابر زیردریایی» را به‌طور گسترده‌ای به‌کار بردند، که با کلاس J2 I-6 و کلاس J3 در سال‌های ۱۹۳۷–۱۹۳۸ آغاز شد. در مجموع ۴۲ زیردریایی با قابلیت حمل هواپیماهای شناور ساخته شد که یکی از آن‌ها زیردریایی آی-۸ است.
ساخته شد که یکی از آن‌ها زیردریایی آی-۸ است. انگلستان. پس از پیمان دریایی واشینگتن زیردریایی‌های کلاس ام به کاربردهای دیگر تبدیل شدند. تا سال ۱۹۲۷، اچ‌ام‌اس ام۲ با یک آشیانهٔ ضدآب برای یک هواپیمای دریایی پارنال پتو با بال‌های تاشو وارد خدمت شده بود که می‌شد آن را با کمک یک دریک به آب انداخت و بازیابی کرد. در اکتبر ۱۹۲۸، منجنیق هیدرولیکی بر روی آن تعبیه شد که به هواپیمای دریایی اجازه می‌داد از یک سطح شیب‌دار روی رمپ جلو پرتاب شود. سپس زیردریایی و هواپیمای آن می‌توانستند شناسایی انجام دهند و در صورت تهدید،
می‌توانستند شناسایی انجام دهند و در صورت تهدید، به زیر آب بروند. خود اچ‌ام‌اس ام۲ در سال ۱۹۳۲ از دست رفت و طرح زیردریایی‌های حامل هواپیما توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا رها شد. ایالات متحده. ایالات متحده مطالعهٔ این مفهوم را در سال ۱۹۲۲ آغاز کرد. نیروی دریایی ایالات متحده ۶ فروند Cox-Klemin XS-1 و شش فروند مارتین ام‌اس-۱ را سفارش داد. هر دو در اکتبر و نوامبر ۱۹۲۳ روی یواس‌اس اس-۱ آزمایش شدند. با وجود تولید انواع دیگر، نیروی دریایی ایالات متحده علاقهٔ خود را به این مفهوم از دست داده بود. جنگ جهانی دوم.
را به این مفهوم از دست داده بود. جنگ جهانی دوم. آلمان. "کریگس‌مارینه" (نیروی دریایی آلمان) نیز توسعهٔ زیردریایی‌هایی را آغاز کرد که قادر به حمل و پرتاب هواپیما بودند و در اوایل سال ۱۹۳۹ چهار فروند او-بوت بسیار بزرگ سفارش داد. آن‌ها قرار بود ۱۱۰ خدمه داشته باشند و تنها یک هواپیمای شناور آرادو آر ۲۳۱ را حمل کنند، اما با شروع جنگ در اواخر همان سال لغو شدند. برخی از او-بوت‌ها نوعی هواگرد موسوم به فوکه آکلیس اف‌ای-۳۳۰ را حمل می‌کردند. Type IX D 2 (مونسون). یکی دیگر از او-بوت‌های دوربرد آلمانی نوع مونسون بود که
از او-بوت‌های دوربرد آلمانی نوع مونسون بود که در اقیانوس هند و منطقهٔ خاور دور مستقر در پنانگ (مالایای اشغالی) استفاده می‌شد و در اقیانوس هند و به‌طور پراکنده در اقیانوس اطلس جنوبی استفاده می‌شد، اما استفاده از آن مانع از توانایی زیردریایی برای غوطه‌ور شدن سریع شده بود. بالگرد شناسایی فلتنر Fl 282 A " "Kolibri" " نیز برای استفاده از زیردریایی‌های دوربرد، برنامه‌ریزی شده بود. این بالگرد تک‌صندلی اما هرگز روی یک زیردریایی آلمانی مستقر نشد. ژاپن. ژاپنی‌ها مفهوم زیردریایی هواپیمابر را به‌طور گسترده‌ای به‌کار
زیردریایی هواپیمابر را به‌طور گسترده‌ای به‌کار بردند. در مجموع ۴۷ زیردریایی با قابلیت حمل هواپیماهای دریایی ساخته شد. بیشتر زیردریایی‌های هواپیمابر ژاپن می‌توانستند تنها یک هواپیما را حمل کنند، اگرچه تعداد کمی از آن‌ها می‌توانستند دو هواپیما را حمل کنند و زیردریایی‌های غول‌پیکر کلاس آی-۴۰۰ می‌توانستند سه هواپیما را حمل کنند. زیردریایی تیپ بی۱ (۲۰ فروند). زیردریایی‌ها تیپ بی۱ (سری آی-۱۵) (آی-۱۵, آی-۱۷ , "آی-۱۹", "آی-۲۱", آی-۲۳, "آی-۲۵", "آی-۲۶", "آی-۲۷", "آی-۲۸", "آی-۲۹", آی-۳۰,آی-۳۱، آی-۳۲، آی-۳۳، آی-۳۴،
"آی-۲۹", آی-۳۰,آی-۳۱، آی-۳۲، آی-۳۳، آی-۳۴، آی-۳۵، آی-۳۶، آی-۳۷، آی-۳۸، آی-۳۹) پرشمارترین نوع زیردریایی‌های نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بودند. در مجموع ۲۰ عدد ساخته شد که با شمارهٔ آی-۱۵ شروع شد که نام این سری شد. این زیردریایی‌ها سریع بودند، برد بسیار زیادی داشتند و یک هواپیمای دریایی یوکوسوکا ایی۱۴وای حمل می‌کردند که در آشیانه‌ای قرار داشت و توسط یک منجنیق پرتاب می‌شد. این سری به‌ویژه در ابتدای جنگ، بسیار موفق بود. در سال ۱۹۴۲، آی-۲۶، ناو هواپیمابر یواس‌اس ساراتوگا را فلج کرد. آی-۱۹،
ناو هواپیمابر یواس‌اس ساراتوگا را فلج کرد. آی-۱۹، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۲، شش اژدر به ناو یواس‌اس وسپ شلیک کرد که دو تای آن به ناو اصابت کرد و آن را فلج کرد و اژدرهای باقی مانده به ناو جنگی یواس‌اس نورث کارولینا و ناوشکن یواس‌اس اوبراین که بعداً غرق شد، آسیب رساندند. "زیردریایی آی-۲۵" تنها بمباران هوایی را در سپتامبر ۱۹۴۲ بر روی ایالات متحده انجام داد که هواپیمای پرتاب‌شده از آن، دو بمب آتش‌زا بر روی جنگلی در نزدیکی شهر بروکینگس، اورگن پرتاب کرد. AM Type (آی-۱۳ و آی-۱۴). زیردریایی AM (A Modified) یک زیردریایی
و آی-۱۴). زیردریایی AM (A Modified) یک زیردریایی بزرگ حامل هواپیمای دریایی بود که دارای فضای آشیانه برای دو هواپیما بود. این زیردریایی‌های غول‌پیکر در اصل از نوع A2 بودند، اما پس از شروع ساخت، طراحی آن‌ها اصلاح شد تا بتوانند هواپیمای دوم را حمل کنند. هواپیماهای دریایی موردنظر، بمب افکن ام۶ای۱ آیچی با ۸۰۰ کیلوگرم بمب بودند. برد و سرعت این زیردریایی‌ها قابل توجه بود (۲۹۰۰۰ کیلومتر) و ، اما عملکرد زیر آب آن‌ها به خطر افتاد و آن‌ها را به اهدافی آسان تبدیل کرد. آی-۱۳ در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۵ توسط ناوشکن اسکورت یواس‌اس
در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۴۵ توسط ناوشکن اسکورت یواس‌اس لارنس سی تیلور و هواپیماهای ناو هواپیمابر پشتیبان یواس‌اس انزیو حدود ۸۹۰ کیلومتری شرق یوکوسوکا غرق شد. آی-۱۴ در پایان جنگ، در دریا تسلیم شد و بعداً از بین رفت. کلاس آی-۴۰۰. زیردریایی‌های کلاس آی-۴۰۰ بزرگ‌ترین زیردریایی‌های جنگ جهانی دوم بودند و تا زمان ساخت زیردریایی‌های پرتاب‌کنندهٔ موشک هسته‌ای در دههٔ ۱۹۶۰، بزرگ‌ترین زیردریایی‌های ساخته‌شده بودند. آن‌ها بیش از ۱۲۰ متر طول داشتند و سه هواپیمای ام۶ای۱ آیچی حمل می‌کردند. علاوه بر این، دارای سه توپ ضدهوایی و یک
می‌کردند. علاوه بر این، دارای سه توپ ضدهوایی و یک تفنگ عرشهٔ بزرگ و همچنین هشت لولهٔ اژدر بود که می‌توانستند بزرگ‌ترین، طولانی‌ترین و کشنده‌ترین اژدر مورد استفاده در آن زمان یعنی «لانگ لنس» را شلیک کنند. سه زیردریایی از این کلاس، ساخته شد، "I-400"، زیردریایی آی-۴۰۱ و "I-402". هر کدام نیرو داشته و ظرفیت سوخت کافی، بیش از میزان کافی برای رسیدن به ایالات متحده از هر جهت را داشتند. این زیردریایی‌ها قادر به حمل سه فروند هواپیمای ام۶ای۱ آیچی) بودند که هر کدام ۸۰۰ کیلوگرم بمب حمل می‌کردند. برای قرار دادن
کدام ۸۰۰ کیلوگرم بمب حمل می‌کردند. برای قرار دادن هواپیماها در آشیانه، بال‌های هواپیما به عقب تا می‌شد، تثبیت‌کننده‌های افقی تا می‌شدند و بالای تثبیت‌کنندهٔ عمودی تا می‌شد تا نمای کلی هواپیما به قطر پروانه‌اش باشد. جهار نفر خدمه می‌توانستند هر سه هواپیما را در مدت ۴۵ دقیقه آماده کرده و به پرواز درآورند، طرح‌های آینده. هیچ زیردریایی هواپیمابری اکنون در حال استفاده باقی نمانده است، اما این مفهوم به‌طور دوره‌ای دوباره ظاهر می‌شود. توانایی انجام یک حملهٔ رادارگریز، جذابیت دارد، اما عملیات هوایی پایدار تا حد
جذابیت دارد، اما عملیات هوایی پایدار تا حد زیادی با مزیت غوطه‌ور بودن زیردریایی‌ها در تعارض است و محدودیت‌های اندازه، مانع از عملیات هوایی پایدار قابل توجهی می‌شود. علاوه بر این، هر زیردریایی بزرگ، در برابر شناسایی و ضدحمله آسیب‌پذیر خواهد بود و به‌دلیل هزینهٔ بسیار بالای چنین زیردریایی‌های تخصصی، بعید است که هیچ نیروی دریایی ساخت آن را ارزشمند بداند. علاوه بر این، موشک‌های کروز قابل پرتاب از زیردریایی به‌طور فزاینده‌ای قابلیت‌های نظارتی محدودی را در خود جای می‌دهند و به آن‌ها اجازه می‌دهند هم به‌عنوان
جای می‌دهند و به آن‌ها اجازه می‌دهند هم به‌عنوان سلاح تهاجمی و هم در نقش پهپادهای شناسایی یک‌بار مصرف عمل کنند که باعث کاهش بیشتر ارزش ساخت هواپیماهای عملیاتی از زیردریایی‌ها می‌شود. با این حال، چندین پروژه برای توسعهٔ قابلیت‌های پرتاب و بازیابی پهپاد وجود دارد. سه روش برای انجام این کار وجود دارد: پرتاب از یک لولهٔ اژدر، از یک لولهٔ پرتاب ICBM عمودی یا از یک واحد طراحی‌شدهٔ سفارشی یا در عرشه یا نصب‌شده روی بدنه.
منطقه شهری هلسینکی ( , بزرگترین منطقه در کشور فنلاند است. که در اوسیما واقع شده و حدود ۱٫۲۳ میلیون نفر جمعیت دارد. منطقه شهری هلسینکی، شهر هلسینکی و همچنین شهرهای اسپو، کاونیاینن و وانتا را شامل می‌شود و همچنین به شهرهای کراوا و یرون‌په متصل است که البته بازهم این مناطق شهری ناحیه‌های خود را تشکیل می‌دهند.
کیش‌وند فردی است که ساکن جزیره کیش در استان هرمزگان کشور ایران باشد. کارت کیش‌وندی. کارت کیش‌وندی همان کارت شناسایی افرادی است که در کیش اشتغال و اقامت دارند. کارتها تنها در رنگ متفاوت بوده و توسط سازمان منطقه آزاد کیش صادر می‌گردد. کارت کیش‌وندی وجه تمایز بین گردشگران و ساکنین جزیره بوده و برای دریافت آن تابع شرایط خاصی است. این کارت توسط سازمان منطقه آزاد جزیره کیش ارائه می‌گردد و مزایا و تخفیفی نیز برای دارندگان این کارت وجود دارد.
هلسینکی شرقی ( , ) منطقه‌ای در هلسینکی فنلاند است که معمولاً تصور می‌شود مناطق اصلی شرقی و جنوب شرقی شهر شامل وارتیوکوله، میوللی‌پورو، مللون‌کوله، واوساری، هرتتونیمی، لایاسالو و کولساری را در بر می‌گیرد. به استثنای کولساری، ساختمان‌های این منطقه نسبتاً جدید هستند - بیشتر آنها در دهه ۱۹۶۰ یا بعد از آن ساخته شده‌اند - و حومه‌های نسبتاً متراکم مسکونی را تشکیل می‌دهند. شرق هلسینکی مشکلات بیکاری و فقر داشته‌است و مهاجران و پناهندگان تا حدودی در مسکن‌های یارانه‌ای منطقه و آپارتمان‌های متعلق به شهر متمرکز شده‌اند.
منطقه و آپارتمان‌های متعلق به شهر متمرکز شده‌اند. خرید و فروش مواد مخدر در شرق هلسینکی نسبتاً رایج است. این امر منجر به برداشت عمومی از شرق هلسینکی به عنوان یک منطقه پر مشکل شده‌است. کنتولا و مللون‌کوله، به‌طور کلی یکی از بدنام‌ترین ناحیه‌ها به‌طور خاص در نظر گرفته شده‌اند. جمعیت‌شناسی. منطقه اصلی شرقی دارای نرخ بیکاری در حدود ۱۲ درصد است که بیش از هر منطقه اصلی دیگر در هلسینکی است. در حالی که نرخ منطقه اصلی جنوب شرقی نزدیک به میانگین در حدود ۹ درصد است. تقریباً از هر ده نفر در شرق هلسینکی یک نفر از دولت
از هر ده نفر در شرق هلسینکی یک نفر از دولت فنلاند کمک‌های اجتماعی دریافت می‌کند.
سان میونگ مون ( ; نام زمان تولد:یونگ میونگ مون ۶ ژانویه ۱۹۲۰–۳ سپتامبر ۲۰۱۲) یک رهبر مذهبی کره ای بود که به دلیل سرمایه‌گذاری‌های تجاری و حمایت از اهداف سیاسی نیز شناخته شده‌است. او که مدعی مسیحیت بود، بنیانگذار جنبش اتحاد بود (اعضای آن او و همسرش هک جاهان را «والدین واقعی» خود می‌دانستند)، و نویسنده کتاب الهیات منحصر به فرد خود "اصل الهی" است. او یک ضد کمونیست و مدافع اتحاد مجدد کره بود که به خاطر آن توسط دولت‌های کره شمالی و جنوبی به رسمیت شناخته شد.
زاویه‌داخلی یا زاویه‌داخلی چندضلعی نوعی از زاویه است که در مورد اندازه‌گیری زاویه درون چندضلعی‌ منتظم به‌کارگیری می‌رود. زاویه‌خارجینوعی‌دیگر از زاویه است که در مورد اندازه‌گیری زاویه بیرون چندضلعی منتظم به کار می‌رود. اندازه‌گیری زاویه داخلی. یک nضلعی منتظم را درنظر بگیرید. ابتدا تعداد مثلث هایش را طبق چندضلعی‌ های معروف محاسبه می‌کنیم طبق این الگو،متوجه می‌شویم که تعداد مثلث ها از تعداد ضلع‌های چندضلعی های منتظم دوتا کمتر است.پس تعداد مثلث درون هر چندضلعی منتظم برابر با این رابطه است.تعداد
هر چندضلعی منتظم برابر با این رابطه است.تعداد مثلث:formula_1چون مجموعه زاویه‌هایی داخلی یک مثلث°۱۸۰درجه است پس مجموعه زاویه‌هایی داخلی بر اساس مجموع زاویه های تعداد مثلث های دورن او است.مجموع زاویه داخلی:formula_2اندازه زاویه‌داخلی چندضلعی منتظم برابر با تقسیم تعداد ضلع‌ها است.چون تعداد راس ها با تعداد ضلع‌ها برابر است.اندازه هرزاویه‌داخلی:formula_3 اندازه زاویه خارجی. مجموع زاویه خارجی هر چندضلعی منتظم برابر با۳۶۰ درجه است.پس برای اندازه گیری زاویه خارجی باید ۳۶۰ درجه به تعداد اضلاع چندضلعی منتظم تقسیم
باید ۳۶۰ درجه به تعداد اضلاع چندضلعی منتظم تقسیم کنیم،تا اندازه زاویه آن مشخص گردد.مجموع زاویه خارجی:360درجه اندازه زاویه خارجی:formula_4 مجموع اندازه زاویه داخلی وجه های چندوجهی منتظم. مجموع زاویه داخلی وجه های چندوجهی،چون وجه های آن به صورت چندضلعی منتظم است،به صورت فرمول زاویه داخلی خود چندضلعی حساب می گردد.این زاویه را می گوییم زاویه فضایی داخلی چندوجهی که یه صورت این رابطه است.اندازه زاویه داخلی چندوجهی منتظم:formula_5که در اینجاnبرابر با تعداد وجه ها است،و'nتعداد ضلع وجه های چندوجهی منتظم است.
ویه‌را کوبانکووا (؛ – ) بازیگر اهل جمهوری چک بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فرشته تبهکار"، "لحظات دلپذیر"، "ساختمان پزشکان در باغ رز، و "سبزهمار و کبرا" اشاره کرد.
موزه طراحی ( , ) موزه ای در هلسینکی است که به آثار هنرمندان فنلاندی و سایر هنرمندان خارجی از جمله طراحی صنعتی، مد و طراحی گرافیک اختصاص دارد. این ساختمان در ناحیه کارتینکااوپونکی، در خیابان کورْکیاوورِنکاتو واقع شده‌است و متعلق به سنای جمهوری فنلاند است. این موزه ۱۴۰ سال قدمت دارد و یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های جهان است - برای اولین بار در سال ۱۸۷۳ تأسیس شد، این موزه یک کافه و فروشگاه نیز دارد. موزه معماری فنلاند نیز در همان ناحیه کارتینکااوپونکی واقع شده‌است. این موزه شامل یک نمایشگاه دائمی است که به تاریخ
میخائلا دُلینووا (؛ – ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ساختمان پزشکان در باغ رز"، "خیابان" اشاره کرد.
ترزا ببارووا (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل کشور جمهوری چک است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خیابان" اشاره کرد.
هارولد جیمز موری (انگلیسی: Harold James Murray) زاده ۲۴ ژوئن ۱۸۶۸م، در لندن و مرگ در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۵۵م، در انگلستان، یک شخصیت فرهنگی، بازرس مدارس، نویسنده و مورخ شطرنج بریتانیایی بود. کتاب وی، با عنوان "تاریخ شطرنج" که در سال ۱۹۱۳م، انتشار یافت، یکی از آثار کلاسیک در ادبیات شطرنج محسوب می‌شود. پیشینه. هارولد جیمز روثون موری، سال ۱۸۶۸م، در ناحیه پکام در لندن به دنیا آمد. وی اولین فرزند خانواده؛ و در کنار ده فرزند دیگر خانواده که بعداً به دنیا آمدند، فرزند ارشد بود. پدر هارولد، جیمز موری، اولین ویراستار فرهنگ
بود. پدر هارولد، جیمز موری، اولین ویراستار فرهنگ انگلیسی آکسفورد بود. هارولد، مقدمات تحصیل را در میل هیل گذراند و همزمان در وقت آزاد خود در ویرایش فرهنگ لغات، پدرش را یاری کرد. ادعا شده‌است که زمانی که او تحصیلات متوسطه را به پایان رسانده بود و خود را برای دانشگاه آماده می‌کرد، بیش از ۲۷ هزار، نقل قول گردآوری کرده بود که بعدها در فرهنگ انگلیسی آکسفورد، استفاده شدند.هارولد در کالج بالیول، آکسفورد به ادامه تحصیل پرداخت و در سال ۱۸۹۰م، با نمرات ممتاز در رشته ریاضیات، فارغ‌التحصیل شد. سپس به عنوان استادیار
ریاضیات، فارغ‌التحصیل شد. سپس به عنوان استادیار مدرسه عالی در شهرستان سامرست، مشغول کار شد و در همین دوره شطرنج را آموخت. در سال ۱۸۹۷م، ازدواج کرد و در سال ۱۹۰۱م، به سمت بازرس مدارس، منصوب شد. در سال ۱۹۲۸م، هارولد جیمز موری به عضویت شورای عالی آموزش برگزیده شد. همچنین وی مدافع کودکان چپ دستی بود که در مقابل اصرار مقامات آموزشی آن زمان، برای استفاده همگانی از دست راست، مقاومت می‌کردند.در سال ۱۸۹۷م، نویسندهٔ آلمانی کتاب "تاریخ شطرنج اروپا"، هارولد جیمز موری را تشویق کرد که به تحقیق در مورد پیدایش و تاریخ
را تشویق کرد که به تحقیق در مورد پیدایش و تاریخ شطرنج در جهان بپردازد. هارولد به بزرگ‌ترین کتابخانه‌های وقت متوسل شد و برای پیشبرد مطالعات خویش، زبان آلمانی و عربی را آموخت. تحقیقات وی بیش از ۱۳ سال طول کشید و سرانجام در سال ۱۹۱۳م، با انتشار کتاب "تاریخ شطرنج" به ثمر رسید. این کتاب امروزه یکی از آثار کلاسیک در ادبیات شطرنج جهان محسوب می‌شود.
لیلیان مالکینا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل شوروی، چک و روسیه است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کارت شناسایی"، "ماجراهای پینوکیو"، "مسافرخانه"، "کلیا، و "حافظان" اشاره کرد.
موزه مانِرهِیم در هلسینکی فنلاند واقع شده‌است. این مکان به حفظ و نمایش اقلام مربوط به زندگی کارل گوستاو امیل مانرهیم، دولتمرد و افسر نظامی فنلاندی اختصاص دارد. موزه مانرهیم در بالای یک تپه در کنار پارک کایووپوئیستو در هلسینکی واقع شده‌است. این ساختمان از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۵۱ خانه کارل گوستاو امیل مانرهیم بود. به استثنای چند اتاق که برای مقاصد نمایشگاهی تغییر کاربری داده‌اند، خانه او در حالت اولیه حفظ شده‌است. تاریخچه ساختمان. این ساختمان در ابتدا در سال ۱۸۷۴ ساخته شد و از سال ۱۹۲۴ تا زمان مرگ در سال ۱۹۵۱، خانه
شد و از سال ۱۹۲۴ تا زمان مرگ در سال ۱۹۵۱، خانه مانرهیم بود، اگرچه او هرگز مالک آن نبود، و بنا را از کارل فاتسر اجاره کرده بود. در سال ۱۹۵۷ این خانه توسط بنیاد مانرهیم خریداری و به موزه تبدیل شد. نمایشگاه‌ها. این موزه ترکیبی از اثاثیه اصلی ساختمان از اوایل دهه ۱۹۴۰ است، و اشیای اضافی برای نشان دادن زندگی مانرهیم و بافت تاریخی آن دوره آورده شده‌است. از جمله نمایشگاه‌های قابل توجه، مجموعه گسترده‌ای از مدال‌ها و افتخارات دیگری است که وی از کشورهای متعدد دریافت کرده‌است. همچنین غنائم شکار متعدد، مجموعه کتاب،
کرده‌است. همچنین غنائم شکار متعدد، مجموعه کتاب، هدایا و پرتره‌های اجدادش در این موزه به نمایش گذاشته شده‌است. این موزه سالانه تقریباً ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده دارد. هزینه ورودی شامل تور با راهنما نیز می‌شود و بازدید از موزه بدون راهنما امکان‌پذیر نیست. این به این دلیل است که اتاق‌ها در واقع نسبتاً کوچک هستند و مملو از اشیا ظریف هستند. گردشگری با راهنما به زبان‌های فنلاندی، سوئدی، انگلیسی، آلمانی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی در دسترس هستند.
گابریِلا اُسوالدُوا (؛ زادهٔ ) بازیگر و ترانه‌سرا اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۷۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بیگ بیت"، "همه ما باید به مدرسه برویم" اشاره کرد.
ایرما رِیخووا (؛ – ) خوانندهٔ اُپرای اهل امپراتوری اتریش (جمهوری چک کنونی) بود که در نیمه دوم قرن نوزدهم در خانه‌های اپرای اروپا حضور فعال داشت. او که یک سوپرانو دراماتیک بود، هم به دلیل استعداد موسیقایی و هم استعداد بازیگری اش مورد تحسین قرار گرفت. او بیشتر به خاطر حضور در اولین نمایش جهانی تعدادی از اپراهای آنتونین دورژاک و بدریخ اسمتانا به یاد می‌آید.
موزه فناوری هلسینکی (فنلاندی: Tekniikan museo) درناحیه وانهاکاوپونکی در هلسینکی پایتخت فنلاند واقع شده‌است. این تنها موزه عمومی فناوری در این کشور است. موزه فناوری توسط بنیاد خصوصی موزه فناوری که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد اداره می‌شود. این بنیاد توسط سازمان‌های صنعتی و مهندسی، متخصصان موزه و شهرداری‌های منطقه شهری هلسینکی تأسیس شد.
یارمیلا نُوُتنا (؛ – ) خوانندهٔ سوپرانو (اپرا) و هنرپیشهٔ مشهور کولی اهل کشور جمهوری چک بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عروس معاوضه شده"، "جستجو، و "کاراسوی بزرگ" اشاره کرد.
پارک جی یونگ (؛ زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۶۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "زنی که هنوز قصد ازدواج دارد" (۲۰۱۰)، "فراری از چوسان" (۲۰۱۳)، "حسادت آشکار" (۲۰۱۶)، "عاشقان ماه" (۲۰۱۶)، و "سرآستین قرمز" (۲۰۲۱) حضور پیدا کرده‌است.
هانا زاگورووا (؛ – ) خواننده، بازیگر، و ترانه‌سرا اهل جمهوری چک بود که از سال ۱۹۶۴ به ضبط موسیقی پرداخت. او یکی از مشهورترین خوانندگان چک محسوب می‌شود. او برنده جایزه ملی موسیقی بلبل زرین در ۹ موقعیت بین سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۵ شد.. وی بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۲۰۲۲ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پیوندهای خانوادگی" اشاره کرد.
کتابخانه عمومی بیشان، کتابخانه‌ای در شبکه هیئت کتابخانه ملی است که در بیشان، سنگاپور درست پشت مرکز خرید جانک تی ۸ ان واقع شده‌است. این کتابخانه در ۱ سپتامبر ۲۰۰۶ توسط معاون نخست‌وزیر، وانگ کان سنگ افتتاح گردید. طراحی ساختمان این کتابخانه، برنده جوایز متعددی به‌خاطر معماری آن در سطح محلی و بین‌المللی گردید. جوایز کسب شده شامل جایزه طراحی رئیس‌جمهور در سال ۲۰۰۷ و جایزه بین‌المللی معماری در سال ۲۰۰۹ می‌باشد.
لونا (سوئدی: Lonnan) یک جزیره کوچک در نزدیکی هلسینکی، و متعلق به ناحیه سوئومن‌لینا است. لونا حدود ۱۵۰ متر طول دارد و فاصله آن تا خشکی حدود ۱٫۵ کیلومتر است. این جزیره تا اوایل قرن بیست و یکم توسط نیروهای دفاعی فنلاند استفاده می‌شد. بازسازی جزیره برای استفاده‌های دیگر در قرن بیست و یکم آغاز شد و در سال ۲۰۱۴ این جزیره به روی عموم باز شد. این جزیره در حال حاضر دارای یک رستوران تابستانی و سفارشی، یک فضای نمایشگاهی و یک سونای عمومی است. این جزیره توسط یک کشتی توریستی خدمات رسانی می‌شود. پیشینه. در زمان فنلاند تحت
خدمات رسانی می‌شود. پیشینه. در زمان فنلاند تحت حاکمیت سوئد، لونا متعلق به شهر هلسینکی بود. در طول جنگ فنلاند، چندین بار مذاکراتی در مورد تسلیم قلعه ویاپوری در جزیره انجام شد. به همین دلیل در زمان حکومت روسیه این جزیره را جزیره پرگوورنی می‌نامیدند. در طول سال‌های جنگ و پس از آن، تا سال ۱۹۵۵، یک ایستگاه مین‌زدایی در جزیره مربوط به خنثی کردن مین دریایی وجود داشت. در سال ۲۰۰۶، جزیره به عنوان زندان و اردوگاه کار بازسازی شد. هدف این بود که ساختمان‌های سابق نیروهای دفاعی فنلاند عملیاتی بمانند. در می ۲۰۱۴، این
دفاعی فنلاند عملیاتی بمانند. در می ۲۰۱۴، این جزیره به روی عموم باز شد. امروز. از آنجایی که معادن معدنی در جزیره وجود دارد که تقریباً اصلی باقی مانده‌اند، پیشنهاد شده‌است که موزه معدن که اکنون به‌طور موقت در پانسیو قرار دارد، در لونا واقع شود. بزرگترین مشکل، اتصالات حمل و نقل جزیره است.
مدرسه سادبری نوعی از مدرسه است که در آن دانش‌آموزان خودشان مسئول آموزش خود هستند و مدرسه به شیوه دموکراسی مستقیم اداره می‌شوند که دانش‌آموزان و بزرگسالان در آن حقوق برابر دارند. دانش‌آموزان از زمان خود هر طور که می‌خواهند استفاده می‌کنند و یادگیری با تجربه‌های معمولی و روزمره و نه از طریق دوره‌های اجباری آموزشی، اتفاق می‌افتد. هیچ برنامه آموزشی از پیش تعیین شده، برنامه درسی اجباری یا دستورالعمل استانداردی وجود ندارد. سادبری نوعی از آموزش دموکراتیک است. دنیل گرینبرگ یکی از بنیان‌گذاران مدل اصلی مدرسه سادبری
گرینبرگ یکی از بنیان‌گذاران مدل اصلی مدرسه سادبری می‌نویسد که «دو چیزی که یک مدرسه سادبری را از مدارس سنتی جدا می‌کند، این است که در آن با همه یکسان رفتار می‌شود (بزرگسالان و کودکان با هم) و اینکه هیچ قدرتی به جز قدرتی که از رضایت حکومت‌شوندگان گرفته شده باشد وجود ندارد.» با اینکه هر مدرسه مدل سادبری به‌طور مستقل عمل می‌کند و خط‌مشی‌ها و رویه‌های خود را تعیین می‌کند، اما حدوداً فرهنگ مشترکی دارند. فرهنگ مد نظر مدرسه سادبری با کلماتی مانند آزادی، اعتماد، احترام، مسئولیت و دموکراسی توصیف شده‌است. نام سادبری
مسئولیت و دموکراسی توصیف شده‌است. نام سادبری از مدرسه دره سادبری که در سال ۱۹۶۸ در فرامینگهام، ماساچوست، در نزدیکی سادبری، ماساچوست تأسیس شد، سرچشمه می‌گیرد. اگرچه هیچ تعریف رسمی یا تنظیم شده‌ای از مدرسه مدل سادبری وجود ندارد، اما در سراسر جهان بیش از ۶۰ مدرسه وجود دارد که خود را با نام سادبری معرفی می‌کنند و برخی، هرچند نه همه، «سادبری» را در عنوان مدرسه خود دارند. این مدارس به عنوان نهادهای مستقل از هم عمل می‌کنند و به هیچ وجه به‌طور رسمی به هم مرتبط نیستند. باورهای زیربنایی. مدارس سادبری بر اساس:
نیستند. باورهای زیربنایی. مدارس سادبری بر اساس: «مقدمات اساسی مدرسه ساده است: این که همه مردم ذاتاً کنجکاو هستند. کارآمدترین، طولانی‌ترین و عمیق‌ترین یادگیری زمانی اتفاق می‌افتد که توسط یادگیرنده شروع و دنبال شود. این که همه افراد در صورتی خلاق هستند که به آنها اجازه داده شود استعدادهای منحصر به فرد خود را شکوفا کنند. این که اختلاط سنی در بین دانش آموزان باعث رشد همه اعضای گروه می‌شود. و آزادی برای توسعه مسئولیت شخصی ضروری است.» دموکراسی مدرسه. تمام جنبه‌های اداره یک مدرسه سادبری توسط جلسه هفتگی مدرسه