payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شایا گلدوست (زاده ۱۳ خرداد ۱۳۶۵) زن ترنس، فعال حقوق بشر و فعال جنسی و جنسیتی اهل ایران است که اکنون در کانادا اقامت دارد. او یکی از مجریان ایران وایر و رادیو رنگین کمان است. زندگی‌نامه. شایا گلدوست در ۱۳ خرداد ۱۳۶۵ در رشت زاده شد. او در ۱۸ سالگی از ایران به ترکیه و بعد به کانادا مهاجرت کرد. فعالیت‌ها. شایا گلدوست در تجمع ایرانیان کانادا. به عنوان یک زن ترنس ایرانی می‌گویم این انقلاب زنان است. ارسال نامه جمعی از کنشگران رنگین‌کمانی به معلمان. شایا گلدوست، شرایط اعضای جامعه رنگین‌کمانی و مشکلات آن‌ها در مدارس
اعضای جامعه رنگین‌کمانی و مشکلات آن‌ها در مدارس و مراکز آموزشی موضوع همیشگی و مورد بحث کنشگران این حوزه است. حمایت از جامعه در تبعیض در افغانستان. جامعه ال‌جی‌بی‌تی ایران حمایت خود را همیشه با عزیزان افغانستان اعلام می‌کند. رژه افتخار. اعلام حضور جامعه ال‌جی‌بی‌تی نشانه، از انکار نشدن‌ها دارد.
مگان مک‌دانل یک فیلمنامه‌نویس آمریکایی است که بیشتر به خاطر کارش در پروژه‌های "وانداویژن" (۲۰۲۱) و "مارول‌ها" (۲۰۲۳) شناخته می‌شود. تحصیلات. مک دانل فارغ‌التحصیل دانشگاه هاروارد در ایالات متحده آمریکا است. حرفه. مک‌دانل کار خود را به عنوان کارگردان و تهیه‌کننده اجرایی در فیلم کوتاه "ملاقات جذاب" در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد. پس از نوشتن دو قسمت از مجموعه "وانداویژن" برای دیزنی پلاس که در دنیای سینمایی مارول انجام می‌شود، به شهرت رسید. در ژانویه ۲۰۲۰، مذاکراتی برای نوشتن فیلمنامه فیلم "مارول‌ها" (۲۰۲۳) با او انجام
نوشتن فیلمنامه فیلم "مارول‌ها" (۲۰۲۳) با او انجام شد. در اوت ۲۰۲۲، او فیلمنامه چند از قسمت از سریال "" را نوشت.
ویسنته دی پائولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. دی پائولا ۳ فصل (۷۸ بازی، ۵ گل) در سری آ برای آ.اس. رم بازی کرد.
میخاو کفیه‌چینسکی (؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۵۱) تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان تلویزیونی اهل لهستان و بنیان‌گذار شرکت فیلم‌سازی آسکون استودیو است. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است. او یک بار برندهٔ «جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران» و یک بار برندهٔ «خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی» در جشنواره فیلم گدنیا شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خلیج جاسوسان"، "حالا یا هرگز!"، "فردا به سینما می‌رویم"، "فیلیپ"، "یخ‌ژاله"، "روزگار خوش"، "هتل
می‌رویم"، "فیلیپ"، "یخ‌ژاله"، "روزگار خوش"، "هتل ۵۲"، "خانواده جایگزین"، "طایفه"، "انتقام"، "همبستگی، همبستگی..."، "ماگدا ام."، "کاتین"، "تاتاراک"، "ورشو ۴۴"، "پس‌تصویر" و "" اشاره نمود.
بلبل گوش‌قهوه‌ای یک بلبل با اندازه متوسط بومی شرق آسیا است که در بخش‌های شمالی پراکنش آن بسیار رایج است و از جنوب ساخالین تا شمال فیلیپین یافت می‌شود. پراکندگی و زیستگاه. بلبل گوش‌قهوه‌ای در محدوده بسیار گسترده‌ای رایج است که شامل خاور دور روسیه (از جمله ساخالین)، شمال شرق چین، شبه جزیره کره و ژاپن، از جنوب تایوان و زنجیره جزیره بابویان و باتانس در شمال فیلیپین است. از نظر تاریخی، بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای پرندگان کوچنده‌ای بودند که در زمستان به مناطق جنوبی محدوده خود حرکت می‌کردند، اما آنها از تغییر در محصولات
خود حرکت می‌کردند، اما آنها از تغییر در محصولات کشاورزی و شیوه‌های کشاورزی در دهه‌های اخیر برای زمستان‌گذرانی در مناطق دورتر از شمال استفاده کرده‌اند. بیشتر بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای هنوز در زمستان به سمت جنوب حرکت می‌کنند و اغلب در طول مهاجرت گله‌های بزرگی را تشکیل می‌دهند. آنها در برخی از مناطق ژاپن به عنوان آفت کشاورزی در نظر گرفته می‌شوند، جایی که ممکن است به باغ‌ها حمله کنند و به محصولاتی مانند کلم، گل کلم و اسفناج آسیب برسانند. زادآوری. حدود پنج تخم توسط ماده گذاشته می‌شود که سپس آنها را جوجه‌کشی می‌کند.
گذاشته می‌شود که سپس آنها را جوجه‌کشی می‌کند. بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای اغلب توسط کوکو انگلی می‌شوند، که جوجه‌های آنها تخم‌های بلبل و جوجه‌ها را از لانه بیرون می‌برند.
ماریا چونلیس (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۶۱) بازیگر، نمایشنامه‌نویس و کارگردان نمایش اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خودِ زندگی"، "گا، گا، درود بر قهرمانان"، "تبر"، "خانواده جایگزین"، "در خوشی و سختی"، "پزشکان"، "دوستان"، "پان تادئوش" و "مرشد و مارگاریتا" اشاره نمود.
توماش گونسوفسکی (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) موسیقی‌دان، آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی اهل لهستان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ترفندها" و "همبستگی، همبستگی..." اشاره نمود.
بارتوئومیئی گلینیاک (؛ زادهٔ ۱۹۷۳) موسیقی‌دان، آهنگساز اهل لهستان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "همبستگی، همبستگی..." اشاره نمود.
یژی کاماس (؛ ۸ ژوئیه ۱۹۳۸–۲۳ اوت ۲۰۱۵) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بدون پنهان‌کاری"، "در بادیه و بیابان"، "مادام کاملیا"، "سرگذشت استاد تواردوفسکی"، "کونگ-فو"، "جمهوری امید"، "لغزش"، "رز کوچک"، "در خوشی و سختی"، "طایفه"، "انگشتری با نشان عقاب تاج‌دار"، "ناپلئون"، "پایانی نیست"، "رمز انیگما" و "روزها و شب‌ها" اشاره نمود.
نیکلائو براینر (؛ – ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، مجری تلویزیون، کارگردان تلویزیونی، کارگردان فیلم و موسیقی‌دان اهل پرتغال بود. او یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های تلویزیون و سینمای پرتغال بود که بیش از ۱۷۰ فیلم و سریال در کارنامه هنری خود دارد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نامه‌های عاشقانه یک راهبه پرتغالی"، "ناپلئون" و "قطار شبانه لیسبون" اشاره کرد.
فرانسیس مگاهی (؛ ۱۸ مارس ۱۹۳۵ – ) کارگردان فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ناپلئون"، "تافین" و "کارمزدی" اشاره نمود.
ژوزه فونسکا ئی کوستا (؛ – ) نویسنده، بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل پرتغال بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می‌کرد. وی مدتی دستیار میکل‌آنجلو آنتونیونی بود و بعدها در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی یکی از رهبران جنبش سینمای نوین پرتغال شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ناپلئون" اشاره نمود.
دیده‌بان سازمان ملل یک سازمان غیردولتی مستقر در ژنو است که مأموریت اعلام شده آن "نظارت بر عملکرد سازمان ملل متحد با معیار منشور خود آن " است. این نهاد یک سازمان غیردولتی معتبر دارای وضعیت مشورتی ویژه برای شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل و یک سازمان غیردولتی مرتبط با اداره اطلاعات عمومی سازمان ملل متحد است. دیده‌بان سازمان ملل متحد در مبارزه با نقض حقوق بشر در جمهوری دموکراتیک کنگو و دارفور فعال بوده و علیه نقض حقوق بشر در رژیم‌هایی مانند چین، کوبا، روسیه و ونزوئلا سخن گفته، و اغلب از زمان تعیین شده خود
و ونزوئلا سخن گفته، و اغلب از زمان تعیین شده خود در UNHRC استفاده کرده تا به مخالفان و فعالان حقوق بشر اجازه صحبت دهد. دیده‌بان سازمان ملل اغلب از آنچه که به عنوان احساسات ضد اسرائیلی و یهودی‌ستیزی در سازمان ملل و رویدادهای تحت حمایت سازمان ملل تلقی می‌شود، انتقاد می‌کند. این گروه توسط کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل ستایش شده است، و مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو سرگئی ارجونیکیدزه به کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل در حمایت از به‌کارگیری عادلانه ارزش‌ها و اصول منشور سازمان ملل متحد و حمایت از حقوق
و اصول منشور سازمان ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه " اذعان کرده است. خبرگزاری فرانسه دیده بان سازمان ملل را هم به عنوان «یک گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل» و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده است. تأسیس. دیده‌بان سازمان ملل در سال ۱۹۹۳ به ریاست موریس بی آبرام تأسیس شد. آبرام به عنوان رئیس صندوق کالج متحد سیاهپوستان و رئیس دانشگاه براندیس خدمت کرد. آبرام به عنوان رئیس کمیته یهودیان آمریکا (۱۹۶۳–۱۹۶۸) در امور اجتماعی رئیس ائتلاف ملی حامی یهودیان شوروی (۱۹۸۳–۱۹۸۸)؛ و
رئیس ائتلاف ملی حامی یهودیان شوروی (۱۹۸۳–۱۹۸۸)؛ و رئیس کنفرانس رؤسای سازمانهای بزرگ یهودی آمریکا (۱۹۸۶–۱۹۸۹) فعال بود. آبرام از سازمان ملل به عنوان یک نهاد حمایت کرد. در سال ۱۹۹۹، آبرام در کنگره آمریکا در مورد رفتار سازمان ملل متحد با اسرائیل سخنرانی کرد و در آن گفت: «دیده‌بان سازمان ملل متحد قاطعانه از سازمان ملل به عنوان یک نهاد ضروری حمایت می‌کند. ایالات متحده باید حقوق گذشته خود را به عنوان یک موضوع افتخار ملی و به رسمیت شناختن اهمیت سازمان ملل به سازمان ملل بپردازد. علیرغم ایرادات سازمان ملل متحد،
ملل بپردازد. علیرغم ایرادات سازمان ملل متحد، غیرقابل تصور است که ایالات متحده از تنها سازمان واقعاً جهانی در چنین جهان وابسته به همی خودداری کند.» پس از مرگ آبرام در سال ۲۰۰۰، دیوید ای. هریس، مدیر اجرایی کمیته یهودیان آمریکا، به عنوان رئیس دیده‌بان سازمان ملل انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، هریس اعلام کرد که دیده‌بان سازمان ملل به یک شرکت تابعه کاملاً متعلق به کمیته یهودیان آمریکا تبدیل شده است. طبق یک بیانیه مطبوعاتی در آن زمان، «دیده‌بان سازمان ملل با کمک سخاوتمندانه ادگار برونفمن، رئیس کنگره جهانی یهودیان تأسیس
ادگار برونفمن، رئیس کنگره جهانی یهودیان تأسیس شد. هجده ماه پیش، کمیته یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان به توافقی دست یافتند که توسط هیئت بین‌المللی دیده‌بان سازمان ملل تصویب شد، مبنی بر واگذاری کنترل کامل سازمان به AJC، توافقی که از اول ژانویه ۲۰۰۱ اجرایی شد. از سال ۲۰۱۳، سازمان دیده‌بان سازمان ملل ادعا کرد که دیگر به AJC وابسته نیست و یک سازمان مستقل است. موضع‌ها و فعالیت‌ها. ایران. دیده‌بان سازمان ملل از ایالات متحده، فرانسه و سایر دموکراسی‌ها به دلیل «انتقاد پرقدرت» از سوابق حقوق بشر ایران در جلسه
«انتقاد پرقدرت» از سوابق حقوق بشر ایران در جلسه استماع سازمان ملل در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) در ژنو در فوریه ۲۰۱۰ تمجید کرد. در همان زمان، هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده‌بان سازمان ملل متحد هشدار داد که نتیجه جلسه شورا می‌تواند محدود به یک گزارش «ضعیف» باشد که باید تصویب شود. تاریخچه پذیرش. کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل گفت: «من عمیقاً از کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل قدردانی می‌کنم. من معتقدم که ارزیابی آگاهانه و مستقل از فعالیت‌های سازمان ملل متحد منبعی حیاتی خواهد بود زیرا ما به دنبال
ملل متحد منبعی حیاتی خواهد بود زیرا ما به دنبال تطبیق سازمان با نیازهای یک جهان در حال تغییر هستیم.» در صدمین سالگرد کمیته یهودیان آمریکا در سال ۲۰۰۶، مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، سرگئی اورژونیکیدزه، کار دیده‌بان سازمان ملل را ستود و گفت: «به من اجازه دهید که به کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل در حمایت از به‌کارگیری عادلانه ارزش‌ها و اصول منشور ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه ارج بنهم.» ین ویلیامز، رئیس سابق انجمن خبرنگاران سازمان ملل و نویسنده کتاب "سازمان ملل برای مبتدیان" در مقاله ای در
کتاب "سازمان ملل برای مبتدیان" در مقاله ای در "گاردین" در سال ۲۰۰۷ نوشت که هدف اصلی دیده‌بان سازمان ملل «حمله به سازمان ملل به‌طور کلی، و شورای حقوق بشر آن به‌طور خاص، به دلیل تعصب مورد ادعای آنها علیه اسرائیل» است. ویلیامز از محکومیت شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به عنوان یک سازمان دورو توسط دیده‌بان سازمان ملل حمایت کرد، اما همچنین سازمان دیده‌بان سازمان ملل را به دلیل ناتوانی در محکوم کردن آنچه «تخلفات آشکار اسرائیل علیه حقوق بشر فلسطینیان» خواند، به ریاکاری متهم کرد. مارتین پرتز از "نیو ریپابلیک"، در
متهم کرد. مارتین پرتز از "نیو ریپابلیک"، در یک مقاله وبلاگی در سال ۲۰۰۷، این سازمان را به عنوان «سازمانی حقیقت گو» توصیف کرد. کلودیا روزت، روزنامه‌نگار مستقر در بنیاد محافظه‌کار برای دفاع از دموکراسی‌ها، دیده‌بان سازمان ملل را به عنوان «پایدار و ارزشمند» ستود. فیلیس بنیس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی آمریکایی، دیده‌بان سازمان ملل را یک «سازمان راست‌گرای کوچک مستقر در ژنو» توصیف کرد که «به سختی در خارج از مقر سازمان ملل شناخته شده است». او تأکید کرد که «تضعیف و مشروعیت‌زدایی» ریچارد فالک از طریق «اتهامات سخیف»
مشروعیت‌زدایی» ریچارد فالک از طریق «اتهامات سخیف» زمانی که او گزارشگر ویژه شد، «فکر و ذکر دائم دیده‌بان سازمان ملل» بوده است. "خبرگزاری فرانسه سازمان" دیده‌بان سازمان ملل را هم به عنوان «گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل» و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده است. "اکونومیست" دیده‌بان سازمان ملل را «ناظر طرفدار اسرائیل» توصیف کرده است.
ریشاردا خانین (؛ ۳۰ اوت ۱۹۱۹–۱ ژانویه ۱۹۹۴) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سرنوشت‌های لهستانی"، "درست آن سوی این جنگل"، "نامت را به‌خاطر بسپار"، "مرد بی‌نهایت آرام"، "یانا"، "سربازان آزادی"، "صفر-هفت، به‌گوشم"، "سکسمیشن" و "روزها و شب‌ها" اشاره نمود.
علی‌قلی لقمان‌ادهم (١٢٩٨-١٣۵۴) سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده ورزقان در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی‌نامه. علی‌قلی لقمان‌ادهم، فرزند محمدحسین لقمان‌ادهم به سال ١٢٩٨ در تهران متولد شد. او مدیر عامل سازمان حمایت از کودکان بود که در خلال بازرسی عملکردش از سوی سازمان بازرسی شاهنشاهی، سکته کرد. او در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده در مجلس شورای ملی حضور داشت. او مدتی سفیر ایران در سوئیس بود و ریاست تشریفات دربار را بر عهده داشت.
هلنا کوالچیکووا (؛ ۲۵ فوریه ۱۹۰۷–۷ اوت ۱۹۹۹) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رانندگان جایگزین"، "به‌دور از جاده"، "هفت آرزو"، "ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشِک"، "دریاچه کنستانس"، "چهل‌ساله"، "مرشد و مارگاریتا"، "خیابان فرعی ۴"، "صفر-هفت، به‌گوشم" و "روزها و شب‌ها" اشاره نمود.
رودخانه سرخ () یک فیلم درام تاریخی و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۲۳ سینمای چین به کارگردانی ژانگ ییمو با بازی شن تنگ و جکسون یی، ژانگ یی، لی جیایین، وانگ جیایی و یو یونپنگ است. این فیلم در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، همزمان با روز سال نو چینی، در سینماهای چین اکران شد. داستان. این فیلم داستانی رازآلود را روایت می‌کند که در دوران آغاز سلسله دودمان سونگ رخ می‌دهد. چهار سال پس از مرگ یو فی اتفاق می‌افتد. یک قتل مرموز در اقامتگاه کین هوی زمانی رخ می‌دهد که او با نمایندگانی از سلسله جین رقیب ملاقات می‌کند. یک سرباز و یک فرمانده
جین رقیب ملاقات می‌کند. یک سرباز و یک فرمانده درگیر یک توطئه بزرگ می‌شوند که یکی از فرستادگان جین از بین می‌رود و نامه محرمانه‌ای گم شده‌است. مراقبان صالح مسئول این حادثه هستند و می‌خواهند یک خائن مظنون را بکشند. تولید. فیلمبرداری در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲ آغاز شده است. فیلمبرداری درشانشی انجام شد. فیلمبرداری آن در آگوست ۲۰۲۲ به پایان رسید.
بوریس الکساندرویچ یوگای (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ – درگذشته ۱۲ مارس ۲۰۱۰) یک سرلشکر و رهبر نظامی قرقیزستانی بود که از مارس ۲۰۰۷ تا ژوئن ۲۰۰۸ به‌عنوان فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح در دوره ریاست‌جمهوری قربان‌بیگ باقی‌یف خدمت کرد. یوگای به‌طور کلی به‌عنوان یک شخصیت مهم در ارتش در نظر گرفته می‌شد که اغلب از حمایت قوی در میان پرسنل نظامی برخوردار بود. اوایل زندگی. او در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ در ژورجیوکا در منطقه ژمبیل جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی—قوردای کنونی قرقیزستان— به دنیا آمد. یوگای از نظر قومیت کره‌ای بود و به
به دنیا آمد. یوگای از نظر قومیت کره‌ای بود و به زبان کره‌ای خارج از زبان روسی و قرقیزی مسلط بود. در سال ۱۹۷۹ از مدرسه فرماندهی عالی توپخانه لنینگراد در رشته ریاضی فارغ‌التحصیل شد. او در جنگ شوروی–افغانستان به‌عنوان بخشی از گروه ارتش شوروی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ شرکت کرد. او در تمام مدت خدمت در ارتش بیشتر در اوکراین، ازبکستان، آلمان و ترکمنستان مستقر بود. پس از ایجاد نیروهای مسلح جمهوری قرقیزستان، وی بلافاصله در ارتش قرقیزستان به‌عنوان فرمانده دسته مشغول به کار شد. او همچنین به‌عنوان یک افسر در از بین بردن
کار شد. او همچنین به‌عنوان یک افسر در از بین بردن شبه‌نظامیان جنبش اسلامی ازبکستان در جنوب قرقیزستان در جریان درگیری بادکند شرکت کرد. در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، وی در ارتباط با پرونده جنایی وزیر دفاع سابق اسماعیل عیسی‌قوف مورد بازجویی قرار گرفت و به سوء استفاده از قدرت متهم شد. در اکتبر ۲۰۰۹، این پرونده متوقف شد. زندگی شخصی. برادر بزرگ یوگای رئیس دانشگاه و برادر دومش استاد دانشگاه است. او همچنین یک خواهر کوچکتر دارد که متخصص قلب و عروق است. همسرش ناتاشا نیز کره‌ای الاصل بود. مرگ. یوگای در مارس ۲۰۱۰ در بیشکک
الاصل بود. مرگ. یوگای در مارس ۲۰۱۰ در بیشکک بر اثر سکته قلبی درگذشت. رسانه‌های قرقیزستان علی‌رغم توجهی که یوگای به ارتش داشت، عمدتاً از گزارش مرگ یوگای اجتناب کردند.
کوسوف لاتسکی (؛ ) شهری کوچک در شهرستان سوکوووف واقع در استان ماسوویان لهستان است که ۲٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد (آمار سال ۲۰۰۴). اولین اشارات تاریخی به نام این شهر به سال ۱۲۰۲ میلادی بر می‌گردد که در اسناد مربوط به شاهزاده کنراد اول مازوویا نامش ذکر شده‌است.
درز کردن خبر یا نشت اطلاعات یا نشت خبری ()، انتشار بدون مجوز اطلاعات محرمانه در رسانه‌های خبری است. همچنین می‌تواند انتشار زودهنگام اطلاعات توسط یک خبرگزاری باشد، اطلاعاتی که موافقت کرده‌است قبل از زمان مشخص، برخلاف تعلیق انتشار خبر منتشر نخواهد شد. اسناد پاناما، سندهای محرمانه‌ای که در ۳ آوریل ۲۰۱۶ در مورد بهشت‌های مالیاتی فراساحلی به بیرون درز کرد؛ از آن‌جمله است.
پیوتر وُیتوویچ (؛ زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۵۸) فیلم‌بردار اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به '، "چه خوب و چه بد"، "دوران افتخار"، "کارآگاهان جنایی" و ' اشاره نمود.
ماچئی ویژبیتسکی (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۷۱) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سال‌های شیرین"، "در خیابان سپولنی"، "مادران"، "کارآگاهان جنایی"، "" و "عشق بزرگ کوچک" اشاره نمود.
کاتاژینا اِسکارژانکا (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۸) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مفقودشدگان"، "۱۹۸۳"، "کورشده از نور"، "تشخیص"، "مرز"، "ردپا"، "در خوشی و سختی"، "رنگ‌های خوشبختی"، "ماگدا ام."، "خانه کشیش" و "" اشاره نمود.
Srb () دهکده ای است واقع در قسمت جنوب شرقی لیکا، در کرواسی، که تا سال ۲۰۱۱ از نظر اداری به دونجی صرب (جمعیت ۲۵۵، سرشماری ۲۰۰۱) و گورنجی صرب (جمعیت ۷۹، سرشماری ۲۰۰۱) تقسیم شده‌است. Srb در دره رودخانه Una، در جاده Donji Lapac به Knin، و در شرق Gračac قرار دارد. در حال حاضر بخشی از شهرداری Gračac و شهرستان زادار است. نام. به گفته ، زبان‌شناس و آکادمیک کروات، از نظر ریشه‌شناسی، این یک هیدرونیمی است که از فعل قدیمی کرواتی «صرباتی» به معنای «چشمه» رودخانه Una مشتق شده‌است. از آنجایی که صرب‌ها ("سورابوس") در
مشتق شده‌است. از آنجایی که صرب‌ها ("سورابوس") در "سالنامه‌های سلطنتی فرانک" در زمینه فرار لیودویت پوساوسکی به سوی آنها ذکر شده‌است، نظریه ای وجود دارد که یک قبیله صرب می‌توانسته‌است در قرن نهم در منطقه صرب وجود داشته باشد و اینکه صرب به نام آنها نامگذاری شده‌است، اما کمیاب بودن اسناد تاریخی باعث شد تا مورخان مختلف در تفسیر این ذکر اختلاف نظر داشته باشند. این گزارش به احتمال زیاد به جایی در مرکز یا شرق بوسنی اشاره دارد. تاریخ. در دوره قرون وسطی، این سکونتگاه مرکز ژوپای کوچک صرب بود که بخشی از ژوپای بزرگتر
مرکز ژوپای کوچک صرب بود که بخشی از ژوپای بزرگتر پست از دوک نشین و پادشاهی کرواسی بود. در قرن سیزدهم و چهاردهم ژوپا توسط پل اول شوبیچ از خانواده بریبر و نلیپیچ اداره می‌شد. در قرن ۱۴ به عنوان یک شهر ذکر شده‌است زیرا در سندی از سال ۱۳۴۵ به پادشاه مجارستان کرواسی به عنوان قلعه سلطنتی اشاره شده‌است، . این شهر بر روی تپه ای بر فراز رودخانه سردیس ساخته شده‌است، جایی که بقایای آن هنوز هم باقی مانده‌است. ژوپا یک میز دادگاه نجیب متشکل از حداقل سه قاضی داشت، و اگرچه ژوپان‌ها احتمالاً از قبیله نجیب کرواتی قدیمی گوسیچ
احتمالاً از قبیله نجیب کرواتی قدیمی گوسیچ بودند، اشراف کروات ("plemenitimi H'rvati") از قبیله فرضی صربلیانی که در سال ۱۴۵۱ ذکر شد مارکو و مارتین دیجانیشویچ بودند. یورای هنچیچ، ووین ماتیجاشویچ، ولاتکو آنیچ و یاندری کواچ. به دلیل فتح عثمانی‌ها در سال ۱۵۲۰، اکثر جمعیت قدیمی به کرواسی شمالی گریختند و ولاخ‌های شبانی جایگزین آنها شدند. برخی از نوادگان جمعیت جدید نیز به زومبرک مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به دالماسی شمالی نقل مکان کردند یا به اسلام گرویدند. از نام این شهرک نام خانوادگی خانواده صربلجانین
از نام این شهرک نام خانوادگی خانواده صربلجانین گرفته شده‌است. همان‌طور که در قرن هفدهم در چهارراهی بین لاپاک، بیهاچ و اودبینا قرار داشت، در قلعه یک واحد نظامی اختصاص داده شد که در زیر آن یک سکونتگاه مسلمانان با حدود ۱۰۰ خانه ظاهر شد. پس از معاهده سیستوا (۱۷۹۱)، منطقه Srb بخشی از مرزهای نظامی کرواسی شد که منجر به مهاجرت جمعیت مسلمان از رودخانه Una به Eyalet بوسنی و دوباره ساکن شدن سرزمین متروک توسط صرب‌های ارتدوکس شد. پس از حمله جنگ جهانی دوم به یوگسلاوی، Srb بخشی از دولت مستقل فاشیست کرواسی شد. در ۲۷ ژوئیه
بخشی از دولت مستقل فاشیست کرواسی شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱، شورشی در صرب آغاز شد که توسط جمعیت محلی صرب سازماندهی شد، قیام صرب. سازمان دهندگان، از جمله فرمانده جوخه لاپاک، استوجان ماتیچ، همه پارتیزان کمونیست نبودند، و تلافی فوری آنها علیه اوستاها نیز با قربانیان تصادفی کروات و مسلمان پایان یافت، که مارکو اورشکوویچ بعداً از آن پشیمان شد. با این حال، این تاریخ در کرواسی (۱۹۴۵–۱۹۹۰) به عنوان روز قیام مردم کرواسی گرامی داشته شد (). در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۰ یک مجمع تقریباً ۱۰۰۰۰۰ صرب کرواسی در Srb برگزار شد. بیانیه‌ای منتشر
صرب کرواسی در Srb برگزار شد. بیانیه‌ای منتشر شد که در آن مجلس صربستان به‌عنوان نماینده سیاسی ملت صرب در کرواسی و شورای ملی صربستان به‌عنوان نهاد اجرایی مجمع، با مرکز آن در صرب تشکیل شد. جوان راشکویچ، سیاستمدار صرب کرواسی، اعلام کرد که در ۱۸ آگوست یک همه‌پرسی در جامعه صرب برگزار خواهد شد در طول جنگ کرواسی برای استقلال، تا سال ۱۹۹۵ توسط نیروهای جمهوری خودخوانده صربستان کراجینا اشغال شد، زمانی که اکثر جمعیت صرب در مواجهه با عملیات طوفان در سال ۱۹۹۵ گریختند جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، صرب ۴۷۲ تن سکنه
جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، صرب ۴۷۲ تن سکنه داشت. برای اطلاعات دقیق جمعیت برای آخرین سرشماری یوگسلاوی در سال ۱۹۹۱ و آخرین سرشماری اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۰، به سکونتگاه‌های قبلی Donji Srb و Gornji Srb مراجعه کنید.
در زمان امپراتوری روم، منطقه کرواسی مدرن شامل دو استان رومی، پانونیا و دالماسیا بود. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در قرن پنجم، این منطقه به مدت ۵۰ سال در انقیاد استروگوت‌ها قرار گرفت، قبل از اینکه به امپراتوری بیزانس ملحق شود. کرواسی، به عنوان یک دولت، برای اولین بار به عنوان یک دوک نشین در قرن هفتم، دوک نشین کرواسی ظاهر شد. با پادشاهی نزدیک پانونیای سفلی، متحد شد و به پادشاهی کرواسی ارتقا یافت که از ۹۲۵ تا ۱۱۰۲ ادامه داشت. از قرن دوازدهم، پادشاهی کرواسی وارد اتحادیه شخصی با پادشاهی مجارستان شد. این یک
وارد اتحادیه شخصی با پادشاهی مجارستان شد. این یک ایالت متمایز با حاکم خود ("بان") و سابور باقی ماند، اما سلسله‌های سلطنتی را از قدرت‌های همسایه، در درجه اول مجارستان، ناپل و سلطنت هابسبورگ انتخاب کرد. دوره از قرن ۱۵ تا ۱۷ با مبارزات شدید بین امپراتوری عثمانی در جنوب و امپراتوری هابسبورگ در شمال مشخص شد. پس از جنگ جهانی اول و انحلال اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۸، اراضی کرواسی به پادشاهی یوگسلاوی، که تحت سلطه صربستان بود، ملحق شد. پس از تهاجم آلمان به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱، دولت دست نشانده کشور مستقل کرواسی،
در آوریل ۱۹۴۱، دولت دست نشانده کشور مستقل کرواسی، متحد با قدرت‌های محور، تأسیس شد. در می ۱۹۴۵، پس از سازوکار آلمانی تسلیم شکست خورد. جمهوری سوسیالیستی کرواسی به عنوان جمهوری متشکل از جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی تشکیل شد. در سال ۱۹۹۱، رهبری کرواسی روابط خود را با یوگسلاوی قطع کرد و در بحبوحه انحلال یوگسلاوی دوره ماقبل تاریخ. منطقه ای که امروزه به نام کرواسی شناخته می‌شود در سراسر دوره ماقبل تاریخ محل سکونت انسان سانان بوده‌است. فسیل‌های نئاندرتال‌ها مربوط به دوره پارینه سنگی میانی در شمال کرواسی کشف
به دوره پارینه سنگی میانی در شمال کرواسی کشف شده‌است که معروف‌ترین و بهترین مکان در کراپینا است. بقایای چندین فرهنگ نوسنگی و کالکولیتیک در سراسر کشور یافت شده‌است. بیشتر مکان‌ها در دره‌های رودخانه کرواسی شمالی هستند و مهم‌ترین فرهنگ‌هایی که حضورشان کشف شد شامل فرهنگ‌های Starčevo، Vučedol و Baden است. عصر آهن آثاری از فرهنگ هالشتات اولیه ایلیرین و فرهنگ سلتیک لا تن به جا گذاشت. دوره پیش از تاریخ. نویسنده یونانی هکاتائوس اهل میلتوس اشاره می‌کند که در حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد، منطقه آدریاتیک شرقی توسط تاریخ،
سال قبل از میلاد، منطقه آدریاتیک شرقی توسط تاریخ، لیبورن و ایلیری‌ها سکنی گزیده بود. استعمار یونان باعث شد که مهاجران جوامعی را در جزایر Issa (Vis) و Pharos (Hvar) ایجاد کنند. گسترش روم. قبل از گسترش روم، سواحل شرقی آدریاتیک بخش شمالی پادشاهی ایلیریایی را از قرن چهارم قبل از میلاد تا جنگ‌های ایلیرینی در ۲۲۰ سال قبل از میلاد تشکیل می‌داد. در سال ۱۶۸ قبل از میلاد، جمهوری روم تحت الحمایه خود در جنوب رودخانه نرتوا قرار گرفت. منطقه شمال نرتوا به آرامی در اختیار رومیان قرار گرفت تا اینکه استان ایلیریکوم به‌طور
رومیان قرار گرفت تا اینکه استان ایلیریکوم به‌طور رسمی 32-27 قبل از میلاد این سرزمین‌ها سپس بخشی از استان روم ایلیریکوم شد. بین سالهای ۶ و ۹ پس از میلاد، قبایلی از جمله Dalmatae که نام این سرزمین‌ها را دادند، در شورش بزرگ ایلیرین‌ها علیه رومیان قیام کردند، اما این قیام سرکوب شد و در سال ۱۰ پس از میلاد ایلیریکوم به دو استان پانونیا و دالماسیا تقسیم شد. استان دالماسی در داخل کشور گسترش یافته و تمام رشته کوه‌های آلپ دیناریک و بیشتر سواحل شرقی آدریاتیک را پوشش می‌دهد. دالماتیا زادگاه امپراتور روم دیوکلتیان بود
دالماتیا زادگاه امپراتور روم دیوکلتیان بود که وقتی در سال ۳۰۵ بعد از میلاد به عنوان امپراتور بازنشسته شد، یک قصر بزرگ در نزدیکی سالونا ساخت که بعدها شهر اسپلیت از آنجا توسعه یافت. مورخانی مانند تئودور مومسن و برنارد باوانت استدلال می‌کنند که تا قرن چهارم تمام دالماسیا کاملاً رومی‌شده و به زبان لاتین زبان بود. دیگران، مانند الکساندر استیپچویچ، استدلال می‌کنند که فرایند رومی‌سازی انتخابی بود و عمدتاً مراکز شهری را در بر می‌گرفت، اما حومه‌ها را شامل نمی‌شد، جایی که ساختارهای سیاسی-اجتماعی پیشین ایلیرین فقط در
که ساختارهای سیاسی-اجتماعی پیشین ایلیرین فقط در صورت لزوم با مدیریت و ساختار سیاسی روم تطبیق داده می‌شد. استانکو گولدسکو استدلال کرده‌است که ولاخ‌ها یا مورلاک‌ها مردمانی لاتین زبان و چوپانی بودند که از دوران پیش از روم در کوه‌های بالکان زندگی می‌کردند. آنها در قدیمی‌ترین تواریخ کرواسی ذکر شده‌اند. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، با آغاز دوره مهاجرت، ژولیوس نپوس پس از فرار ۴۷۶ خود از ایتالیا، مدت کوتاهی بر قلمرو کاهش یافته خود از کاخ دیوکلتیان حکومت کرد. این منطقه سپس تا سال ۵۳۵ توسط
حکومت کرد. این منطقه سپس تا سال ۵۳۵ توسط استروگوت‌ها اداره می‌شد، زمانی که ژوستینین اول این قلمرو را به امپراتوری بیزانس اضافه کرد. بعدها بیزانسی‌ها موضوع دالماسی را در همان قلمرو تشکیل دادند. دوره مهاجرت. دوره روم با تهاجم آوارها و کروات‌ها در قرون ۶ و ۷ و نابودی تقریباً تمام شهرهای رومی به پایان رسید. بازماندگان رومی به مکان‌های مطلوب تر در ساحل، جزایر و کوه‌ها عقب‌نشینی کردند. شهر راگوزا توسط بازماندگان از اپیداوروم تأسیس شد. طبق اثر "De Administrando Imperio"، نوشته امپراتور بیزانس کنستانتین هفتم در