payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بودند. با گسترش ابزارهای فلزی توسط اینکاها، این احتمال وجود دارد که استفاده بیشتر در دنیای قدیم از فلزات رایج تر شده باشد. در هر صورت، همان‌طور که برونز اشاره می‌کند، «[b] برنز را می‌توان به عنوان یک جایگزین گران‌قیمت برای سنگ به همان اندازه کارآمد در نظر گرفت». (p 183) با این حال، تحقیقات رسوبی در بولیوی نشان داده‌است که فلزاتی مانند نقره در مقیاس بسیار بزرگ، هزاران تن، از اواخر تیواناکو تا زمان اینکاها (۱۰۰۰–۱۵۳۰) ذوب می‌شدند. CE)، که نشان می‌دهد کمبود فلز (به ویژه فلزات گرانبها) در سایت‌های اینکا بیشتر
(به ویژه فلزات گرانبها) در سایت‌های اینکا بیشتر به دلیل خرید و صادرات اسپانیایی است تا استفاده محدود قبل از استعمار. ادعا شده‌است که امپراتوری اینکاها به دلیل ثروت معدنی خود به سرزمین‌های دیاگویتا در شمال مرکزی شیلی گسترش یافته‌است، اما این دیدگاه توسط برخی از محققان رد شده‌است. علاوه بر این، یک احتمال دیگر این است که اینکاها به دره‌های نسبتاً پرجمعیت دیاگویتا شرقی (آرژانتین کنونی) حمله کردند تا نیروی کار برای اعزام به مناطق معدنی شیلی به دست آورند. اینکاها بر دیاگویتاس تأثیر گذاشتند که تکنیک‌های فلزکاری
بر دیاگویتاس تأثیر گذاشتند که تکنیک‌های فلزکاری اینکاها را پذیرفت. در جنوب شیلی، قبایل ماپوچه در داخل یا نزدیک امپراتوری اینکا، خراج را با طلا پرداخت می‌کردند. باستان "شناسان" تام دیلهی و آمریکو گوردون معتقدند یاناکونای اینکا در جنوب مرز اینکاها در قلمرو آزاد ماپوچه طلا استخراج کرده‌اند. به دنبال این تفکر، انگیزه اصلی گسترش اینکاها به قلمرو ماپوچه، دسترسی به معادن طلا بود. در میان مردم ماپوچه در مرکز و جنوب مرکزی شیلی، طلا اهمیت فرهنگی مهمی داشت که قبل از تماس با اینکاها بود. در زمان فتح شیلی توسط
قبل از تماس با اینکاها بود. در زمان فتح شیلی توسط اسپانیایی‌ها، ماپوچ‌ها توسط وقایع نگاران مختلف گزارش شده‌اند که از زیور آلات طلا استفاده می‌کنند. به گفته مورخ ، اسوالدو سیلوا، زیور آلات طلای ماپوچه‌های منطقه کنسپسیون نوعی تعامل بین ماپوچه‌ها و اینکاها را نشان می‌دهد که ممکن است تجارت، هدایا یا غنایم جنگی باشد که از ارتش شکست خورده اینکاها گرفته شده‌است. شناخته شده‌است که ابزار ماپوچه پیش از اسپانیایی نسبتاً ساده و از چوب و سنگ ساخته شده بود، اما تعداد کمی از آنها در واقع از مس و برنز ساخته شده بودند.
کمی از آنها در واقع از مس و برنز ساخته شده بودند. آهن. آهن هرگز توسط بومیان آمریکا ذوب نشد، بنابراین دنیای جدید قبل از اکتشاف اروپایی‌ها هرگز وارد " عصر آهن " مناسبی نشد و این اصطلاح برای قاره آمریکا استفاده نمی‌شود. اما استفاده محدودی از سنگ آهن بومی (ذوب نشده) از مگنتیت، پیریت آهن و ایلمنیت (آهن-تیتانیوم)، به ویژه در آند (فرهنگ‌های شاوین و موچه) و مزوامریکا، پس از ۹۰۰ وجود داشت. قبل از میلاد و تا اشکال مختلف سنگ آهن استخراج شد، حفاری و به شدت صیقل داده شد. شواهد قابل توجهی وجود دارد مبنی بر اینکه این
شد. شواهد قابل توجهی وجود دارد مبنی بر اینکه این فناوری، مواد خام و محصولات نهایی آن در سراسر دوران شکل‌گیری (۲۰۰۰–۲۰۰۰) به‌طور گسترده در آمریکای مرکزی آمریکا معامله می‌شد.قبل از میلاد). توده‌های پیریت آهن، مگنتیت و سایر مواد بیشتر به شکل آینه، آویز، مدال و زیورآلات روسری برای جلوه‌های تزئینی و تشریفاتی شکل می‌گرفتند. با این حال، آینه‌های سنگ آهن مقعر ظاهراً برای پخت و اهداف نوری توسط اولمک (۱۵۰۰–۴۰۰) استفاده می‌شد.قبل از میلاد) و چاوین (۹۰۰–۳۰۰).قبل از میلاد) فرهنگ‌ها، و «مهره‌های» ایلمنیت ممکن است به
میلاد) فرهنگ‌ها، و «مهره‌های» ایلمنیت ممکن است به عنوان چکش برای کارهای خوب عمل کرده باشند. اولمک و ایزاپا (۳۰۰قبل از میلاد - ۱۰۰CE) همچنین به نظر می‌رسد که از مغناطیس آهن برای تراز و قرار دادن بناها استفاده کرده‌است. آنها ممکن است قطب‌نمای مرتبه صفر را با استفاده از میله مگنتیت ساخته باشند. به نظر می‌رسد که برخی از کاربردهای آهن بومی در میان آمریکائی‌ها نظامی بوده‌است. استیون جونز پیشنهاد کرد که اولمک «دانه‌های» ایلمنیت را به زره یا کلاه ایمنی محافظت کند. موزاییک‌ها و صفحات پیریت آهنی تزکاکویتلاپالی محافظ
و صفحات پیریت آهنی تزکاکویتلاپالی محافظ (سپرهای پشتی آینه ای) و زیورآلات سینه بند در لباس نظامی تئوتیواکان (۱۰۰) را تشکیل می‌دادند. قبل از میلاد - 600 CE), Toltec (800-1150 CE) و چیچن ایتزا (800-1200). CE) فرهنگ‌ها. رهبری. سنگ معدن سرب (گالن) به شکل نسبتاً خالص از نظر زمین‌شناسی در تعدادی از نقاط آمریکای شمالی وجود دارد. برخی از جمعیت‌های بومی سرب را استخراج و استفاده کردند. آمریکای مرکزی و کارائیب. تولید اشیاء طلا، مس و تومباگا در پاناما و کاستاریکا بین 300 – ۵۰۰ شروع شد. CE. ریخته‌گری در قالب باز با
300 – ۵۰۰ شروع شد. CE. ریخته‌گری در قالب باز با تذهیب اکسیداسیون و فیلیگرهای ریخته‌گری استفاده می‌شد. در ۷۰۰–۸۰۰ پس از میلاد، مجسمه‌های فلزی کوچک رایج بودند و طیف گسترده‌ای از زیورآلات طلا و تومباگا، منظره‌ای معمولی برای افراد با منزلت بالا در پاناما و کاستاریکا را تشکیل می‌داد. اولین نمونه فلزکاری از دریای کارائیب یک ورق کربن آلیاژ طلا است که تاریخ آن بین ۷۰ تا ۳۷۴ است. CE. قدمت بیشتر متالورژی کارائیب بین ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ بوده‌است CE و از قطعات ساده و کوچک مانند ملحفه، آویز، مهره و زنگ تشکیل شده‌است. اینها
ملحفه، آویز، مهره و زنگ تشکیل شده‌است. اینها عمدتاً طلا یا آلیاژ طلا (با مس یا نقره) هستند و مشخص شده‌است که عمدتاً قطعات آبرفتی با چکش سرد و صیقل داده شده با شن و ماسه هستند، اگرچه به نظر می‌رسد چند مورد با ریخته‌گری موم گم شده تولید شده باشند. فرض بر این است که حداقل برخی از این اقلام از طریق تجارت از کلمبیا به دست آمده‌است. آمریکای میانه. متالورژی تنها در سال ۸۰۰ در میان آمریکا ظاهر شد CE با بهترین شواهد از غرب مکزیک. مانند آمریکای جنوبی، فلزات ریز به عنوان ماده ای برای نخبگان دیده می‌شدند. به نظر
به عنوان ماده ای برای نخبگان دیده می‌شدند. به نظر می‌رسید که ویژگی‌های خاص رنگ و طنین فلز بیشتر جذابیت داشته باشد و سپس منجر به پیشرفت‌های تکنولوژیکی خاص در منطقه شود. به نظر می‌رسد تبادل ایده‌ها و کالاها با مردم منطقه اکوادور و کلمبیا (احتمالاً از طریق یک مسیر دریایی) باعث علاقه و توسعه اولیه شده‌است. انواع مصنوعات فلزی مشابهی در غرب مکزیک و دو منطقه یافت می‌شود: حلقه‌های مسی، سوزن‌ها و موچین‌هایی که به روش‌های مشابه در اکوادور ساخته می‌شوند و همچنین در بافت‌های باستان‌شناسی مشابه یافت می‌شوند. تعداد
بافت‌های باستان‌شناسی مشابه یافت می‌شوند. تعداد زیادی زنگ نیز پیدا شد، اما در این مورد با استفاده از همان روش ریخته‌گری موم گمشده که در کلمبیا دیده می‌شود، ریخته‌گری شدند. در این دوره تقریباً به‌طور انحصاری از مس استفاده می‌شد. تماس مستمر جریان ایده‌ها را از همان منطقه حفظ کرد و بعدها، همزمان با توسعه تجارت دریایی راه دور آند، به نظر می‌رسد نفوذ از جنوب بیشتر به منطقه رسیده و به دوره دوم (۱۲۰۰–۱۳۰۰) منجر شده‌است. CE تا ورود اسپانیایی). در این زمان، آلیاژهای مس توسط متالورژی‌های مکزیک غربی مورد کاوش قرار
مس توسط متالورژی‌های مکزیک غربی مورد کاوش قرار می‌گرفت، تا حدی به این دلیل که خواص مکانیکی متفاوتی برای شکل‌دادن به مصنوعات خاص، به‌ویژه تبرها مورد نیاز بود - شواهد دیگری برای تماس با منطقه آند. با این حال، به‌طور کلی ویژگی‌های جدیدی که چنین آلیاژهایی معرفی شده‌اند، برای رفع نیازهای منطقه ایجاد شده‌اند، به‌ویژه زنگ‌های سیم‌کاری، که در مواقعی دارای قلع بالایی در برنز بودند که به دلیل خواص مکانیکی آن بی‌اهمیت بود، اما به زنگ‌ها رنگ طلایی می‌داد. مصنوعات واقعی و سپس تکنیک‌ها از جنوب وارد شد، اما
مصنوعات واقعی و سپس تکنیک‌ها از جنوب وارد شد، اما متالورژیست‌های مکزیکی غربی سنگ‌های معدنی را از ذخایر فراوان محلی استخراج کردند. فلز وارد نمی‌شد حتی زمانی که این فناوری از غرب به شمال شرقی، مرکزی و جنوب مکزیک گسترش یافت، مصنوعاتی که می‌توان به سنگ‌های معدنی مکزیک غربی ردیابی کرد، اگر منحصر به فرد نباشد، فراوان هستند. همیشه مشخص نیست که این فلز به عنوان یک شمش، یک سنگ معدن یا یک مصنوع تمام شده به مقصد نهایی خود رسیده‌است. مطالعات منشأ بر روی مصنوعات فلزی از جنوب مزوآمریکا ریخته‌گری شده با تکنیک موم گمشده و
جنوب مزوآمریکا ریخته‌گری شده با تکنیک موم گمشده و غیرمشابه با مصنوعات مکزیکی غربی نشان داده‌اند که ممکن است نقطه دوم ظهور متالورژی در آمریکای جنوبی وجود داشته باشد زیرا هیچ منبع شناخته‌شده‌ای شناسایی نشده‌است. در امپراتوری تاراسکان از مس و برنز برای اسکنه، منگنه، بال، موچین، سوزن، تبر، دیسک و سینه‌پشت استفاده می‌شد. آزتک‌ها در ابتدا فلزکاری را قبول نکردند، حتی اگر اشیاء فلزی را از مردمان دیگر به دست آورده بودند. با این حال، همان‌طور که فتح آنها را به مناطق فلزکاری تبدیل کرد، این فناوری شروع به گسترش کرد.
فلزکاری تبدیل کرد، این فناوری شروع به گسترش کرد. در زمان تسخیر اسپانیا، فناوری ذوب برنز قبلاً توسعه یافته بود. فاتحان اسپانیایی از فناوری ذوب بومی برای تولید سلاح و ابزار استفاده کردند. آمریکای شمالی. شواهد باستان‌شناسی ذوب فلز یا آلیاژ فلزات توسط مردم بومی پیش از کلمبیا در شمال ریو گراند را نشان نداده‌است. با این حال، آنها به‌طور گسترده از مس بومی استفاده کردند. فرهنگ مس قدیمی. همان‌طور که این گفته ممکن است به‌طور گسترده پذیرفته شود، نباید آن را مترادف با کمبود اشیاء فلزی در نظر گرفت، زیرا اشاره می‌کند که
اشیاء فلزی در نظر گرفت، زیرا اشاره می‌کند که مس بومی به خصوص در منطقه دریاچه‌های بزرگ نسبتاً فراوان بود. آخرین دوره یخبندان منجر به شستشوی سنگ‌های مسی شد. پس از عقب‌نشینی یخ، اینها به راحتی برای استفاده در اندازه‌های مختلف در دسترس بودند. مس از قدیم الایام از طریق چکش کاری سرد به اشیاء شکل گرفته‌است (دوره باستانی در منطقه دریاچه‌های بزرگ: ۸۰۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد). همچنین شواهدی از استخراج واقع ی رگه‌های مس (مجتمع مس قدیمی) وجود دارد، اما در مورد تاریخ‌ها اختلاف نظر وجود دارد. استخراج بسیار دشوار بود. سنگ
نظر وجود دارد. استخراج بسیار دشوار بود. سنگ چکش ممکن است برای شکستن قطعات کوچک به اندازه کافی برای کار استفاده شده باشد. این فرایند پر زحمت ممکن است با ایجاد آتش در بالای ذخایر و سپس پاشیدن سریع سنگ داغ با آب و ایجاد شکاف‌های کوچک کاهش یابد. این فرایند می‌تواند برای ایجاد ترک‌های کوچک بیشتر تکرار شود. سپس مس را می‌توان با چکش سرد به شکلی درآورد که باعث شکننده شدن آن می‌شود، یا برای جلوگیری از این اتفاق، در فرایند بازپخت با چکش چکش خورده و حرارت داده می‌شود. سپس جسم نهایی باید با استفاده از ماسه سنگ محلی
سپس جسم نهایی باید با استفاده از ماسه سنگ محلی آسیاب و تیز شود. نوارهای متعددی نیز پیدا شده‌است که احتمالاً نشان دهنده است &lt;/link&gt; تجارتی که شکل‌دادن آنها به یک میله نیز به عنوان اثبات کیفیت عمل می‌کند. به نظر می‌رسد مصنوعات دریاچه بزرگ یافت شده در جنگل‌های شرقی آمریکای شمالی نشان می‌دهد که شبکه‌های تجاری گسترده‌ای در سال ۱۰۰۰ وجود داشته‌است. قبل از میلاد با یافتن جواهرات و تزئینات بیشتر، استفاده از مس برای ابزارها به تدریج کاهش می‌یابد. اعتقاد بر این است که این نشان دهنده تغییرات اجتماعی به یک جامعه
است که این نشان دهنده تغییرات اجتماعی به یک جامعه سلسله مراتبی تر است. هزاران گودال معدن مس در امتداد ساحل دریاچه دریاچه سوپریور و در جزیره رویال پیدا شده‌است. این گودال‌ها ممکن است تا ۸۰۰۰ مورد استفاده بوده باشند سالها پیش. از این مس استخراج می‌شد و سپس اشیایی مانند نوک نیزه‌های سنگین و ابزار آلات مختلف ساخته می‌شد. همچنین از آن اشیاء هلالی مرموز ساخته شد که برخی باستان شناسان معتقدند اقلام مذهبی یا تشریفاتی هستند. هلال‌ها برای استفاده مفید بسیار شکننده بودند و بسیاری از آنها ۲۸ یا ۲۹ دارند. بریدگی در لبه
و بسیاری از آنها ۲۸ یا ۲۹ دارند. بریدگی در لبه داخلی، تعداد تقریبی روزهای یک ماه قمری. فرهنگ مس قدیمی عمدتاً در انتاریو و مینه سوتا شکوفا شد. با این حال حداقل ۵۰ قطعه مسی قدیمی از جمله نوک نیزه و هلال تشریفاتی در مانیتوبا کشف شده‌است. تعداد کمی دیگر در ساسکاچوان، و حداقل یک هلال، در آلبرتا، ۲۰۰۰ مشاهده شده‌است. کیلومترها از موطن خود در انتاریو. به احتمال زیاد این اقلام مسی به‌عنوان کالاهای تجاری به دشت‌ها رسیده‌اند تا افرادی که از فرهنگ مس قدیم به این مکان‌های جدید نقل مکان کنند. با این حال، از یکی از
جدید نقل مکان کنند. با این حال، از یکی از محوطه‌های حفاری شده در شرق منیتوبا، می‌توانیم ببینیم که حداقل برخی از مردم در حال حرکت به سمت شمال غرب بودند. باستان شناسان در محوطه ای در نزدیکی بیست ابزار مسی، سلاح و مواد زائد تولیدی، همراه با قطعه بزرگی از مس خام پیدا کرده‌اند. با این حال قدمت این سایت در حدود ۴۰۰۰ بود سال‌ها پیش، زمانی که آب و هوای خنک‌تری داشت، زمانی که خط درختان جنگل‌های شمالی به سمت جنوب حرکت کردند. اگرچه اگر این مهاجران در این زمان با متالورژی خود به سمت رودخانه وینیپگ حرکت می‌کردند، ممکن
خود به سمت رودخانه وینیپگ حرکت می‌کردند، ممکن است به سمت دریاچه وینیپگ و سیستم رودخانه ساسکاچوان ادامه دهند. این فرهنگ مس قدیم هرگز پیشرفت خاصی نداشت و هرگز اصل ایجاد آلیاژها را کشف نکرد. این بدان معناست که بسیاری، اگرچه می‌توانستند اشیاء و سلاح‌های فلزی بسازند، اما همچنان از ابزارهای سنگ چخماق خود استفاده می‌کردند که می‌توانست لبه تیزتری را برای مدت طولانی‌تری حفظ کند. مس بدون آلیاژ به سادگی نمی‌توانست رقابت کند و در روزهای بعدی فرهنگ مس قدیم این فلز تقریباً منحصراً برای اقلام تشریفاتی استفاده می‌شد. با
منحصراً برای اقلام تشریفاتی استفاده می‌شد. با این حال، این مدل دریاچه بزرگ به عنوان منبع منحصر به فرد مس و فناوری‌های مس که تا حدودی برای بیش از ۶۰۰۰ سال ثابت مانده‌اند، اخیراً مورد انتقاد قرار گرفته‌است، به‌ویژه از آنجایی که به نظر می‌رسد ذخایر دیگر در دسترس مردم آمریکای شمالی باستان بوده‌است، حتی اگر بسیار کوچک‌تر باشد. مس در فرهنگ می‌سی‌سی‌پی. در دوره می‌سی‌سی‌پی (۸۰۰–۱۶۰۰ پس از میلاد، در نقاط محلی متفاوت است)، نخبگان در مراکز مهم سیاسی و مذهبی در سراسر میانه‌غرب و جنوب شرقی ایالات متحده از تزئینات مسی
میانه‌غرب و جنوب شرقی ایالات متحده از تزئینات مسی به عنوان نشانه‌ای از موقعیت خود استفاده می‌کردند. . این تزیینات شامل صفحات مسی می‌سی‌سی‌پی، بشقاب‌های مس کوبیده شده‌است که اکنون در مناطق دوردست مانند آلاباما، فلوریدا، جورجیا، ایلینوی، می‌سی‌سی‌پی، اوکلاهاما و تنسی یافت می‌شود. برخی از معروف‌ترین بشقاب‌ها مربوط به پرندگان شکارچی و جنگجویان رقصنده با تم پرندگان است. این صفحات، مانند صفحات روگان از Etowah , صفحات Spiro از Spiro در اوکلاهاما، و مخفیگاه Wulfing از جنوب شرقی میسوری، در توسعه مفهوم باستان‌شناسی
از جنوب شرقی میسوری، در توسعه مفهوم باستان‌شناسی معروف به SECC نقش اساسی داشتند تنها مکان فرهنگی ایالت می‌سی‌سی‌پی که در آن یک کارگاه مس توسط باستان شناسان قرار گرفته‌است، کاهوکیا در غرب ایلینوی است، جایی که یک کارگاه مس مربوط به فاز مورهد () در تپه ۳۴ شناسایی شد. گریگوری پرینو در سال ۱۹۵۶ این مکان را شناسایی کرد و باستان شناسان متعاقباً آن را کاوش کردند. قطعات مس متعددی در این سایت یافت شد. تجزیه و تحلیل متالوگرافی نشان داد که کارگران مس می‌سی‌سی‌پی، مس را از طریق چکش کاری و بازپخت مکرر به ورق نازک تبدیل
از طریق چکش کاری و بازپخت مکرر به ورق نازک تبدیل می‌کردند، فرآیندی که می‌تواند در آتش‌سوزی چوب‌های روباز موفقیت‌آمیز باشد. پس از فروپاشی سبک زندگی می‌سی‌سی‌پی در دهه ۱۵۰۰ با ظهور استعمار اروپا، مس همچنان به عنوان ماده ای خاص جایگاهی را در زندگی مذهبی بومیان آمریکا حفظ کرد. مس به‌طور سنتی توسط بسیاری از قبایل شرقی دوره تاریخی مقدس تلقی می‌شد. قطعات مس در بسته‌های دارویی در میان قبایل دریاچه‌های بزرگ گنجانده شده‌است. در میان ۱۹ نهرهای مسکوگی قرن، گروهی از بشقاب‌های مسی که در امتداد مسیر اشک‌ها حمل می‌شوند،
مسی که در امتداد مسیر اشک‌ها حمل می‌شوند، به عنوان برخی از مقدس‌ترین اقلام این قبیله در نظر گرفته می‌شوند. آهن در شمال غربی اقیانوس آرام. آهن‌کاری‌های بومی در ساحل شمال غربی در مکان‌هایی مانند سایت باستان‌شناسی روستای هندی اوزت، جایی که اسکنه‌ها و چاقوهای آهنی کشف شد، یافت شده‌است. به نظر می‌رسد این آثار در حدود سال ۱۶۱۳ بر اساس تجزیه و تحلیل دندروکرونولوژیک قطعات چوب مرتبط در سایت ساخته شده‌اند و از آهن رانش از کشتی‌های غرق شده آسیایی (به ویژه ژاپنی) ساخته شده‌اند، که توسط جریان کوروشیو به سمت ساحل کشیده
شده‌اند، که توسط جریان کوروشیو به سمت ساحل کشیده شده‌است. آمریکای شمالی. سنت کار با آهن رانش آسیایی قبل از تماس با اروپا در شمال غربی به خوبی توسعه یافته بود و در میان چندین قوم بومی منطقه از جمله مردم چینوکان و تلینگیت وجود داشت که به نظر می‌رسد کلمه خاص خود را برای فلزی داشته‌اند. مطالبی که توسط فردریکا د لاگونا به عنوان "همجنس‌گرا" رونویسی شد. غرق شدن کشتی‌های ژاپنی و چینی در حوضه اقیانوس آرام شمالی نسبتاً رایج بود، و ابزار آهنی و سلاح‌هایی که با خود حمل می‌کردند، مواد لازم را برای توسعه سنت‌های
خود حمل می‌کردند، مواد لازم را برای توسعه سنت‌های آهن‌کاری محلی در میان مردمان ساحل شمال غربی اقیانوس آرام فراهم می‌کرد، اگرچه در این منطقه نیز وجود داشت. منابع دیگر آهن، مانند آن از شهاب سنگ‌ها، که گهگاه با سندان‌های سنگی کار می‌کردند.
میسوزو توگاشی (; زادهٔ ۷ اوت) خواننده، صداپیشه، بازیگر و بازیگر تئاتر اهل ژاپن بود. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مگومی تودا (؛ زادهٔ ) صداپیشه اهل ژاپن است.
آکیکو تودا (؛ زادهٔ ) صداپیشه اهل ژاپن است.
چیهارو تزوکا (؛ زادهٔ ) صداپیشه اهل ژاپن است.
تومیکو کلر (؛ زادهٔ ) بازیگر، صدا پیشه، و بازیگر تلویزیون اهل امریکا است.
آخر بازی () یک فیلم مستند کوتاه آمریکایی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ بیماران لاعلاج در بیمارستانی در سانفرانسیسکو است که با پزشکانی که به دنبال تغییر درک زندگی و مرگ هستند، ملاقات می‌کنند. این فیلم نامزد دریافت «جایزه بزرگ هیئت داوران برای فیلم کوتاه» در جشنواره فیلم ساندنس و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه در نود و یکمین دوره جوایز اسکار بود.
سد زیرزمینی، به هر سازه ساخت دست بشر در زیر زمین می‌گویند که بتواند با مسدود کردن بخشی از جریان آب‌های زیرزمینی در یک سفره آب طبیعی سبب ایجاد مخازن آب در زیر زمین شود. برای احداث یک سد زیرزمینی وجود یک سنگ بستر نفوذ ناپذیر مثل سنگهای آذرین (Crystalline rocks) با تخلخل و شکستگی کم و همچنین یک مخزن مناسب با ضریب ذخیره بالا نیاز است. آب ذخیره شده در این نوع سدها جهت تغذیه سفره‌های آب زیرزمینی و افزایش تراز سطح آب زیرزمینی و ذخیره شدن و در دسترس قرار گرفتن جریانات زیرسطحی برای استفاده انسان مورد ساخته می‌شود.
زیرسطحی برای استفاده انسان مورد ساخته می‌شود. سد زیرزمینی مشابه با سدهای معمولی دارای یک دیواره ناتراوا (غیرقابل نفوذ توسط آب) است که آب در پشت آن جمع می‌شود. جنس این دیواره می‌تواند خاک رس متراکم، سفال، آجر و سنگ با ملات سیمان، PVC و پلی اتیلن باشد. انواع سدهای زیرزمینی. ۱. سدهای زیرزمینی مستغرق (Submerged Dams). در این نوع از سدها دیواره سد در قسمت پایین به سنگ بستر نفوذناپذیر و در قسمت بالایی به سطح آبرفت محدود می‌شود و مخزن آب فقط در زیر زمین تشکیل می‌شود شکل(۳–۲). این سدها جهت ذخیره آب در اکیفرهای
شکل(۳–۲). این سدها جهت ذخیره آب در اکیفرهای طبیعی (مخازن بالادست محور سد) و عمود بر مسیر رودخانه ساخته شده و از جریان زیرسطحی آب به پائین دست. شکل (۳–۲): مقطع شماتیک و نمونهای از سد زیرسطحی ساخته شده در ایالت San jianbu در کشور چین (طول محور۱۲۰۰متر و ارتفاع دیواره ۲۳ متر) جلوگیری کرده و آن را در درون بستر ماسهای خود انباشته می‌کند و به این طریق میزان نوسانات سطح آب زیرزمینی را با ذخیره کردن آب تا حدود زیادی کاهش می‌دهند. این نقش دقیقاً در سدهای سطحی جهت کنترل تغییرات دبی رودخانه‌ها و ایجاد حالت پایدار دیده
تغییرات دبی رودخانه‌ها و ایجاد حالت پایدار دیده می‌شود. دیواره این سدها می‌تواند بتونی، سنگچین، رس متراکم، آسفالت، آجر با ملات سیمان یا حتی صفحات پلاستیکی مقاوم در برابر جریان آب (پلی اتیلن) باشد، اما به‌طور کلی ارجحیت با نزدیکترین مصالح و منابع قرضه موجود در محل احداث سازه می‌باشد. برخلاف بدنه سدهای سطحی، بدنه سدهای زیرسطحی نیازی به ضخامت زیاد یا دیواره حائل ندارد. مهم‌ترین مسئله ای که در ساخت این نوع از سدها باید به آن توجه شود، بنا نهادن دیواره سد برروی بستر و تکیه‌گاه‌های سنگی غیرقابل نفوذ جهت جلوگیری
بستر و تکیه‌گاه‌های سنگی غیرقابل نفوذ جهت جلوگیری از نشت آب به پائین دست می‌باشد. مکانهای ایدئال برای احداث سدهای سطحی، دره‌های مدفون شده[۲] دره‌های باریک با عرض ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر می‌باشند که توسط مواد با آبدهی ویژه[۳]خوب مانند ماسه‌ها و گراول‌ها پرشده اند. سدهای زیرسطحی طبیعی اغلب ناشی از بیرون زدگی سنگ بستر و سد کردن جریان آب می‌باشد. توسعه سدهای زیرسطحی در دره‌ها و بستر رودخانه‌ها وسیله ای است که می‌توان توسط آن آب را به میزان زیادی انباشته کرد. ۲. سدهای زیرزمینی رسوب گیر یا ماسه ای. در این نوع از سدها که
رسوب گیر یا ماسه ای. در این نوع از سدها که Sandfill dam نیز نامیده می‌شوند، دیواره نفوذ ناپذیر سد بر روی سنگ بستر نفوذ ناپذیر قرار گرفته و تا بالاتر از سطح آبرفت موجود در کف رودخانه ادامه می‌یابند. این نوع از سدها بیشتر در رودخانه‌هایی که ضخامت آبرفت در آن‌ها ناچیز(۲ تا۳ متر) می‌باشد، ساخته می‌شوند. شکل (۳–۳). در این سدها قسمتی از دیواره سد که بالاتر از سطح آبرفت قرار می‌گیرد به عنوان یک تله رسوب گیر عمل می‌کند (مشابه سدهای کنترل رسوب) و با گذشت زمان و انباشته شدن رسوبات در پشت دیواره سد بر حجم مخزن سد
شدن رسوبات در پشت دیواره سد بر حجم مخزن سد زیرزمینی افزوده می‌شود. در واقع یک مخزن سطحی و یک مخزن زیرزمینی تشکیل می‌شود که با گذشت زمان مخزن سطحی به مخزن زیر سطحی تبدیل می‌شود (شکل ۳–۴). به این ترتیب در هر فصل سیلابی ماسه‌ها و گراول‌ها در پشت سد جمع می‌شوند و این افزایش ارتفاع به‌طور پیوسته ادامه می‌یابد. رسوبات ریزدانهای نظیر سیلتو رسکه در فضای بین ماسه‌ها و گراول‌های درشت دانه نهشته شده‌اند به علت ایجاد آشفتگی در هنگام سیلاب از بالای سد خارج شده و رسوبات دانه درشت باقی می‌ماند که باعث ایجاد ظرفیت ذخیره
دانه درشت باقی می‌ماند که باعث ایجاد ظرفیت ذخیره بالا می‌شود. البته در بحثهای مرتبط با مهندسی رسوب این عمل توسط طراحی ساختارهای کانال مانند در بستر رودخانه که باعث درگیر شدن و چرخش آب از بین رسوبات بستر رودخانه می‌شود، تشدید می‌شود. ایجاد چرخش در آب جهت شستن ذرات سیلت و رس از بین ذرات دانه درشت تر. به دلیل این که این نوع از سدها نسبت به نوع مستغرق پیچیده‌تر و پرهزینه تر هستند، لذا بهتر است که قبل از ساختن این نوع از سدها ابتدا یک سد زیر سطحی با هزینه کمتر در همان محل ساخته شده تا هم از نفوذناپذیر بودن بدنه
همان محل ساخته شده تا هم از نفوذناپذیر بودن بدنه و مخزن سد اطمینان حاصل شود و هم اینکه ممکن است آب ذخیره شده توسط این سد اولیه برای نیازهایمان جوابگو باشد. بلوک دیاگرام دیواره سد زیرزمینی. جهت ساختن این دیواره عموماً یک ترانشه عمود بر مسیر رودخانه و تا سنگ بستر نفوذناپذیر حفر می‌کنند که عمق این ترانشه بستگی به ضخامت آبرفت و عمق قرارگیری سنگ نفوذ ناپذیر بستر رودخانه، نوع خاک یا آبرفت محل ساختگاه سد و موادی که در ساختن دیواره سد بکار برده می‌شود، دارد. در رودخانه‌هایی که آورد رسوبی آنها عمدتاً ماسهای است،
که آورد رسوبی آنها عمدتاً ماسهای است، طبیعتاً چسبندگی آبرفت کم است و امکان ریزش دیواره‌های ترانشه در حین حفاری و خاکبرداری وجود دارد و نیاز به نگهداری دیواره‌های ترانشه با استفاده از صفحات حایل یا دیگر تکنیکها می‌باشد. با این وجود مناطق ماسهای در رودخانه‌ها از نقاط مناسب برای احداث سد زیرزمینی محسوب می‌شوند، چرا که دارای ضریب ذخیره مناسبی می‌باشند. معمولاً در حین حفر ترانشه با سطح ایستابی برخورد می‌شود که این خود نشان از جریان زیر سطحی در بستر آبراه می‌باشد و در حین حفاری نیاز به پمپاژ و خارج کردن آب از کف
و در حین حفاری نیاز به پمپاژ و خارج کردن آب از کف ترانشه می‌باشد. مزایای سد زیرزمینی. - انعطاف‌پذیری بالا در پیدا کردن محل‌های مناسب جهت ساخت سازه سد زیرزمینی. به طوری که برخلاف سدهای سطحی و همچنین اکیفرهای بزرگ که معمولاً دور از دسترس مکان‌هایی است که آب را مصرف می‌کنند، می‌توان سدهای زیرزمینی را در مجاورت مناطق کشاورزی، روستایی و صنعتی بنا نهاد. - هزینه پایین اجرا. ساخت آسان سازه با استفاده از منابع قرضه در دسترس و نیروی کار محلی - تبخیر ناچیز از سطح مخزن. نبود تغییرات دمایی در آب موجود در مخزن و وجود
نبود تغییرات دمایی در آب موجود در مخزن و وجود دمای ثابت. این موضوع از حیث بعضی مصارف صنعتی و دامی قابل توجه می‌باشد. (به‌طور مثال در سد سنگانه خراسان رضوی در فصول سرد سال احشام عشایر قادر به شرب آب‌های سطحی به علت سردی آب نبوده و تنها از آب خروجی سد زیرزمینی استفاده می‌کردند که این مسئله قبل از احداث سد در این منطقه معضل بزرگی علاوه بر کمبود آب بود) - زیر آب نرفتن سطح زمین. برخلاف سدهای سطحی که آب را در سطح زمین انباشته می‌کنند و باعث به زیر آب رفتن مناطق موجود در مخزن سد می‌شود، در این نوع از سدها به دلیل
در مخزن سد می‌شود، در این نوع از سدها به دلیل انباشته شدن آب در زیر سطح زمین خسارت مخزن بسیار ناچیز می‌باشد. در نتیجه مسائل اجتماعی و هزینه‌های بالای خرید اراضی مخزن از مالکان و معارضان که گاهی بیش ارزش هزینه ساخت سد می‌باشد وجود ندارد. - حفظ اکوسیستم سطحی منطقه. به دلیل انباشته شدن آب در زیرسطح زمین، اکوسیستم منطقه نسبت به حالتی که مخزن در سطح زمین تشکیل می‌شود کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد. و در نتیجه این گونه سدها فاقد اثرات مخرب زیست‌محیطی می‌باشند. - عدم وجود هزینه‌های سنگین حفظ و نگهداری. ساختن چندین
وجود هزینه‌های سنگین حفظ و نگهداری. ساختن چندین سد زیرزمینی در آبراهه‌های منطقه جهت افزایش ذخیره منابع آب زیرزمینی امکانپذیر می‌باشد. برخی نکات و تجربیات مهم در مورد سدهای زیرزمینی. به دلیل اینکه مخازن سدهای زیرزمینی در داخل آبرفت‌های پشت دیواره سد تشکیل می‌شود این مخازن نسبت به مخازن سدهای سطحی دارای حجم آب کمتری است. به همین دلیل باید مکان این سدها در رودخانه‌های با آبرفت‌های دانه درشت (مانند مناطق آذرین) انتخاب شود. کنترل مرحله به مرحله ساخت بدنه سد نیازمند دقت است، زیرا پس از ساخت سد، بدنه در معرض دید
دقت است، زیرا پس از ساخت سد، بدنه در معرض دید قرار ندارد و در صورت بروز مشکل در دیواره سد، این مشکلات از دید مهندسان به دور خواهد بود. یک سد زیرزمینی ممکن است که ظاهراً از نفوذ جریانات زیرسطحی به آبخوانهای پائین دست جلوگیری کند، اما معمولاً این آبخوانه فقط توسط جریانات زیرسطحی که از محل سد عبور می‌کند تغذیه نمی‌شوند. از طرفی همواره می‌بایستی با طراحی سازه‌های آبگیر مناسب در خود بدنه سد زیرزمینی امکان زهکشی حد معینی از آب را به طرف نقاط پائین دست فراهم آورد. نمک‌زایی (Salinization) در مخزن سد زیرزمینی. بالا
نمک‌زایی (Salinization) در مخزن سد زیرزمینی. بالا آمدن سطح آب زیرزمینی تا مجاورت سطح زمین به واسطه احداث سد زیرزمینی ممکن است با تبخیر آب از سطح مخزن و تجمع نمکها در سطح همراه باشد. برای رفع این مشکل می‌توان تراز آب زیرزمینی را با کم کردن ارتفاع دیواره سد کاهش داد تا از تبخیر جلوگیری شود. (ارتفاع دیواره معمولاً از بستر نفوذناپذیر تا ۳ الی ۴ متری زیر بستر آبرفتی رودخانه در نظر گرفته می‌شود) همچنین می‌توان برای کاهش اثر این پدیده از کشت گیاهان جذب کننده نمک در سطح مخزن استفاده شود). برای کاهش پتانسیل نمک
در سطح مخزن استفاده شود). برای کاهش پتانسیل نمک زایی در مخزن سد زیرزمینی می‌توان با تعبیه یک لوله تخلیه در پاشنه سد تا حدودی با این مشکل مبارزه کرد. این لوله زهکش در پاشنه سد و در قسمت رو به جریان به موازات دیواره سد بر روی سنگ بستر نفوذ ناپذیر طراحی می‌شود. این لوله در طول دیواره سد امتداد یافته و سپس از داخل دیواره عبور می‌کند و در پائین دست به یک لوله قائم متصل می‌شود که می‌توان از طریق آن آب را تخلیه کرد. در واقع این لوله به عنوان وسیله ای جهت تخلیه نمکهای حل شده از مخزن سد استفاده می‌شود. سدهای