payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و شرکا را استخدام کرد و دیویدسون به کار بر روی نیازهای مشتریان دیگر ادامه داد. در سپتامبر ۱۹۸۳، نایت به دیویدسون یک حلقه Swoosh طلایی با یک الماس تعبیه شده و ۵۰۰ سهم از سهام نایک (که از آن زمان به ۳۲۰۰۰ سهم تقسیم شده‌است) داد تا از او تشکر کند. دیویدسون در مورد این هدیه می‌گوید: «این کار برای فیل بسیار خاص بود، زیرا من در ابتدا صورتحساب را به او دادم و او آن فاکتور را پرداخت کرد.» دیویدسون به عنوان «بانوی لوگو» شناخته شد. او گفت که میلیونر نیست اما راحت زندگی می‌کند. دیویدسون در سال ۲۰۰۰ بازنشسته شد و
زندگی می‌کند. دیویدسون در سال ۲۰۰۰ بازنشسته شد و اکنون به سرگرمی‌ها و کارهای داوطلبانه می‌پردازد، از جمله در خانه رونالد مک دونالد در بیمارستان Legacy Emanuel و مرکز بهداشت در اورگان. طرح و رنگ. فیل نایت، یکی از بنیانگذاران نایک، قاطعانه معتقد بود که لوگوی جدید شرکتش طراحی ساده ای است که روان است و حرکت و سرعت را منتقل می‌کند. همچنین گفته می‌شود که این لوگو نماد بال الهه یونانی پیروزی، نایک است. هنگامی که برای اولین بار منتشر شد، این طرح در رنگ‌های مختلف به نمایش درآمد تا در مسیر از سایر تولیدکنندگان کفش
نمایش درآمد تا در مسیر از سایر تولیدکنندگان کفش متمایز شود. نایک در بیشتر تاریخ خود از پالت رنگ قرمز و سفید روی لوگوی خود استفاده کرد. رنگ قرمز نشان دهنده اشتیاق، انرژی و شادی است، در حالی که رنگ سفید نشان دهنده اشراف، جذابیت و خلوص است. تا سال ۱۹۹۴، لوگوی رسمی شرکت نایک برای نایک، نام "NIKE" را با فونت Futura Bold، تمام حروف، در داخل Swoosh نشان می‌داد. تصویر نام تجاری. یکی از شناخته شده‌ترین لوگوها در جهان، نام تجاری نایک ۲۶ میلیارد دلار ارزش دارد. نایک حدود ۱۰ درصد از درآمد سالانه خود را صرف تبلیغات و
حدود ۱۰ درصد از درآمد سالانه خود را صرف تبلیغات و تبلیغات می‌کند. استاد دانشکده بازرگانی هاروارد، استفن آ. گریزر، این لوگو را «نماد زنده و پر جنب و جوش شرکت» توصیف کرده‌است. نایک از لوگوی Swoosh در تاییدیه ورزشکاران استفاده مؤثری کرده‌است. تاییدیه تنیس باز رومانیایی ایلی ناستاسه و دونده مسافتی استیو پریفونتین، حمایت‌های مالی برند نایک را آغاز کرد و امروز آنها صدها ورزشکار را تأیید می‌کنند. تأیید نایک از مایکل جردن، لبرون جیمز و کوبی برایانت در بسکتبال، شین وارن (تا سال ۲۰۰۱) در کریکت، کتی فریمن در دو و
وارن (تا سال ۲۰۰۱) در کریکت، کتی فریمن در دو و میدانی، کریستیانو رونالدو در فوتبال، تایگر وودز در گلف، و راجر فدرر (تا سال ۲۰۱۸) در رافائل ده نادال. یکی از ۱۵ بزرگ‌ترین قراردادهای حمایت از ورزشکاران در تاریخ ورزش است. میراث نایک. نایک الهه بالدار پیروزی در اساطیر یونانی است که در کنار زئوس در المپ نشسته‌است. گفته می‌شود که نایکی در اولین میدان‌های نبرد تاریخ ریاست می‌کرد، زیرا او با پرواز به فاتحان با شکوه و شهرت، که نماد آن تاج گلی از برگ بود، به آن‌ها پاداش می‌داد. او اغلب در کنار الهه خرد، آتنا، یافت
می‌داد. او اغلب در کنار الهه خرد، آتنا، یافت می‌شد که گفته می‌شود هرگز شکست را تحمل نمی‌کند. در مجسمه‌ها و نقاشی‌ها، نایک به‌عنوان زنی با بال‌هایی با لباسی روان، با تاج گلی در دست دراز نشان داده می‌شود. برای نشان دادن نقش خود به عنوان پیام آور پیروزی، او با کارکنان هرمس نشان داده می‌شود. در آتن، مجسمه نایک بدون بال به تصویر کشیده شده‌است و نایک آپترون (پیروزی بدون بال) نامیده می‌شود. بال‌های نایک از مجسمه برداشته شد تا او پرواز نکند، زیرا آتنی‌ها معتقد بودند انجام این کار نشان دهنده اقامت دائم او در شهر
انجام این کار نشان دهنده اقامت دائم او در شهر است. گفته می‌شود مجسمه‌ای از نایک در افسوس حاوی Swoosh در لباس روان است، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که مبدأ این طرح باشد. دعاوی حقوقی. در سال ۲۰۰۶، لریلارد (مالک قبلی نیوپورت) و نایک از طراح گرافیک آری سال فورمن پس از عرضه کفش‌های Ari Menthol 10s خود که طراحی نایک ایر فورس ۱ را با رنگ‌های نیوپورت ترکیب می‌کرد، شکایت کردند. به گفته فورمن، این کفش‌ها «تقدیم به دو برندی بود که بیشترین مصرف را داشته‌اند و کمترین را داده‌اند». در نتیجه شکایت، فورمن از نظر قانونی مجاز
در نتیجه شکایت، فورمن از نظر قانونی مجاز به داشتن یک جفت منتول ۱۰ نیست. در سال ۲۰۲۱، نایک از گروه هنری MSCHF به دلیل " کفش شیطان "، نسخه اصلاح شده نایک ایر مکس ۹۷ با تصاویری آشکارا شیطانی شکایت کرد. نایک ادعا کرد که علامت تجاری نقض شده‌است و نام تجاری آنها به اشتباه با شیطان‌پرستی مرتبط شده‌است. یک قاضی منطقه ای ایالات متحده حکم داد که کفش‌های اصلاح شده قابل فروش نیستند.
غلامحسین صابر، زاده ۱۳۲۰ خورشیدی، نقاش، عکاس، و استاد نقاشی ایرانی است. صابر در سبک‌های بسیاری از جمله رئالیسم، امپرسیونیسم، و پساامپرسیونیسم کار کرده‌است. موضوع غالب کارهای او پرتره افراد کوچه و بازار و منظره‌های جنوب غربی ایران، به ویژه استان فارس و اطراف شیراز است. سال‌های جوانی و تحصیلات. صابر در سال ۱۳۲۰ خورشیدی در شیراز به دنیا آمد. پدرش محمد حسن و مادرش رضوان صابر بود. جد بزرگش میرزا مهدی صابر، شاعر و خوشنویس، معاصر محمدشاه قاجار و ناصرالدین شاه قاجار بود. استعداد و علاقه صابر به نقاشی از همان دوران
بود. استعداد و علاقه صابر به نقاشی از همان دوران کودکی مورد توجه معلمان مدرسه اش قرار گرفت. در حالی که هنوز در کلاس دهم بود، متقاعد شد که می‌خواهد هنرمند شود. در آن سال، خواهرش، که مدیر هنرستان دختران در شیراز بود، از خلیل نگارگر، نقاش شیرازی که به سبک کمال الملک کار میکرد و در هنرستان استاد نقاشی بود، خواست که به صابر نقاشی یاد دهد. نگارگر برای یک سال هر جمعه به خانه صابر می رفت و در این مدت اصول اولیه ساخت رنگ، کار با رنگ روغن، چگونگی ساختن بوم نقاشی، و کپی برداری از آثار استادان قدیمی را، که در میان
و کپی برداری از آثار استادان قدیمی را، که در میان نقاشان آن دوره در ایران رایج بود، به او آموخت. او همچنین داستان‌هایی از زندگی استادان بزرگ کلاسیک، به ویژه رافائل، تیتیان، و رامبراند، برای هنر آموز جوان حکایت می‌کرد و اشتیاق او را برای یادگیری هنر شعله‌ور تر می‌کرد. در سال ۱۳۳۸ خورشیدی، در کلاس ۱۱ دبیرستان، صابر با ارسال کپیه ای از یک پرتره رپین در یک نمایشگاه گروهی از آثار هنر آموزان شرکت کرد. در این نمایشگاه او با یکی از دوستان خواهرش به نام جهانگیر مهربان پور آشنا شد. جهانگیر دانشچوی پزشکی و اهل مطالعه
پور آشنا شد. جهانگیر دانشچوی پزشکی و اهل مطالعه بود، انگلیسی می‌دانست و در اوقات فراغت نقاشی می‌کرد. او به صابر گفت که کپی کردن اتلاف وقت است و او را تشویق به طراحی و نقاشی از زندگی واقعی و مردم کوچه و خیابان کرد. آن دو با هم دوست شدند و چند باری برای طراحی زنده از آدمهای کوچه و بازار با هم بیرون رفتند. بعد از آن صابر روزهای تعطیل به تنهایی برای طراحی بیرون می‌زد. صابر در سال ۱۳۳۹، پس از پایان دبیرستان، در مقطع کارشناسی رشته تاریخ و جغرافیا در دانشگاه شیراز پذیرفته شد. محیط علمی و نوآورانه دانشگاه به او
پذیرفته شد. محیط علمی و نوآورانه دانشگاه به او چشم‌انداز وسیع تر و عمیق‌تری از جهان بخشید. دوستان جدیدی در بین دانشجویان پیدا کرد، نویسندگانی را کشف کرد که قبلاً با آنها آشنایی نداشت و با موسیقی کلاسیک آشنا شد. از سال ۱۳۶۰ خورشیدی به بعد دانشگاه پنسیلوانیا به دولت ایران در تاسیس دانشگاه پهلوی، بر اساس آموزش عالی به سبک آمریکایی، کمک می‌کرد. در نتیجه کتابخانه دانشکده ادبیات با خرید مجموعه‌های بزرگی از کتاب‌های انگلیسی، از جمله تعداد زیادی کتاب در زمینه هنرهای تجسمی، در حال گسترش بود. صابر زمان زیادی را در
تجسمی، در حال گسترش بود. صابر زمان زیادی را در کتابخانه به مطالعه آثار استادان قدیمی می‌گذراند. به مرور زمان با امپرسیونیست‌ها و به ویژه مونه و کامیل پیسارو آشنا شد و سخت مجذوب آنها و شیوه کارشان شد. در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، صابر با مدرک کارشناسی تاریخ و جغرافیا از دانشگاه شیراز فارغ‌التحصیل شد. سال بعد یک دوره یک ساله را در دانشسرای عالی تهران (که بعد به دانشگاه خوارزمی تغییر نام داد) گذراند تا بتواند به عنوان دبیر در وزارت آموزش و پرورش کار کند. زندگی حرفه ای. صابر، پس از پایان دوره یک ساله دانشسرای عالی، در
صابر، پس از پایان دوره یک ساله دانشسرای عالی، در سال ۱۳۴۴ به عنوان دبیر به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و به خرمشهر، شهر بندری کوچکی در ساحل شرقی رودخانه کارون منتقل شد. سه سالی که او در خرمشهر گذراند نقشی حیاتی در پیشرفت حرفه ای اش به عنوان یک هنرمند امپرسیونیست داشت. در عین حال، نقاشی‌های آن دوره او، با تمایل‌های شدید واقع گرایانه و اکسپرسیونیستی، منعکس کننده مبارزات و رنج‌های مردم جنوب در میان مناظر گسترده و غنی استان خوزستان است. در سال ۱۳۴۷ صابر به زادگاهش شیراز منتقل شد و به تدریس هنر، تاریخ، و
زادگاهش شیراز منتقل شد و به تدریس هنر، تاریخ، و جغرافیا در دبیرستان‌های مهرآیین و شاپور پرداخت. او همچنان در اوقات فراغت به نقاشی ادامه می‌داد. در ابتدا، همانند سال‌های خرمشهر، آثار او، به‌ویژه پرتره‌هایش، با رنگ‌های تیره‌تر و قلم‌موهای قوی‌تر، ظاهری اکسپرسیونیستی داشت. از اواسط دهه هفتاد، با الهام از آثار امپرسیونیست‌ها و متأثر از آسمان درخشان و خورشید خیره کننده استان فارس، به تدریج این رویکرد را کنار گذاشت. استفاده از رنگ‌های زنده امپرسیونیستی با سبکی تلطیف شده شبیه به پیش رافائلی، خصیصه بارز کارهای این
شده شبیه به پیش رافائلی، خصیصه بارز کارهای این دوران اوست. این گرایش به رنگ‌های زنده‌تر و خالص‌تر در دهه پنجاه خورشیدی ادامه یافت و منجر به یک سبک منحصر به فرد امپرسیونیستی و پوینتیلیستی شد. آموزش هنر. در مهرماه ۱۳۴۷ وزارت فرهنگ و هنر یک آموزشکده هنر به نام «خانه فرهنگ شماره یک» در خیابان فردوسی شیراز افتتاح کرد. ناصر کجوری مدیر کل این وزارتخانه در استان فارس از صابر خواست کلاس‌های نقاشی این مرکز را راه اندازد. این آغاز کار صابر به عنوان معلم نقاشی بود. شرکت در کلاس‌های نقاشی خانه فرهنگ برای همه آزاد بود و
در کلاس‌های نقاشی خانه فرهنگ برای همه آزاد بود و تنها شرط آن علاقه به نقاشی بود. به غیر از تکنیک‌های طراحی و نقاشی، کلاس‌ها شامل جلسه‌های تئوری و تاریخ هنر بود. به علاوه، در این کلاس‌ها، در خلال نقاشی، صابر در زمینه‌های مختلف علمی و هنری سخن می‌گفت و هنرجویان را با ستاره‌شناسی، ادبیات، عکاسی، سینما، و موسیقی کلاسیک آشنا می‌کرد. طی ۳۲ سال صابر صدها هنرآموز تربیت کرد. بسیاری از شاگردان او خود به هنرمندان و مربیان برجسته هنری تبدیل شده‌اند. صابر در سال ۱۳۷۹ از تدریس در خانه فرهنگ بازنشسته شد و به همراه همسرش
تدریس در خانه فرهنگ بازنشسته شد و به همراه همسرش زهرا انتظاری آموزشگاه خصوصی هنری افق را افتتاح کرد. او تقریباً ۲۰ سال در آنجا به تدریس ادامه داد. عکاسی. صابر از دوران دانشجویی با عکاسی آشنا شد. یکی از مشوق‌های او برای پیگیری عکاسی، یپرم آرتونیانس، مشهور به موسیو ژرژ، بود. موسیو ژرژ صاحب یک استودیو و فروشگاه عکاسی در شیراز بود. صابر عکاسی را با همان اشتیاق و پشتکاری که در نقاشی به خرج می‌داد دنبال کرد. موضوعات عکس‌های او، همانند نقاشی‌هایش، طبیعت بی‌جان، پرتره، و مناظر روستایی است. در سال ۱۳۸۲ خورشیدی
پرتره، و مناظر روستایی است. در سال ۱۳۸۲ خورشیدی نمایشگاهی از عکس‌های او در گالری سبز تهران به نمایش گذاشته شد. جوایز و تقدیرها. در سال ۱۳۸۰ استانداری فارس خانه موروثی صابر را، به همراه بیست اثر او، به قصد ایجاد موزه صابر، از او خرید. این خانه بنایی ۲۰۰ ساله، با گچ بری و مقرنس کاری‌های زیبا، در محله تاریخی نزدیک شاه چراغ شیراز است. در سال ۲۰۰۳ طی مراسمی موزه رسماً به روی عموم باز شد. این متأسفانه دیری نپایید و ظرف چند سال آثار او به مکان نامعلومی منتقل، و موزه تعطیل شد. در بهار سال ۱۳۸۴، موزه هنر مشکین‌فام
تعطیل شد. در بهار سال ۱۳۸۴، موزه هنر مشکین‌فام شیراز در قدردانی از خدمت‌های صابر به هنر شیراز، نمایشگاهی جامع از آثار دوران مختلف صابر برگزار کرد. در اردیبهشت ۱۳۹۸ اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، به همراه شهرداری شیراز، مراسم بزرگی با شرکت عده زیادی از هنرمندان و هنردوستان در بزرگداشت صابر در هتل همای شیراز برگزار کرد. در این مراسم لوح تقدیری از سوی اداره فرهنگ به صابر اهدا شد و عده ای از هنرمندان در تجلیل او سخنرانی کردند. این مراسم همراه با رونمایی از کتاب گزیده آثار صابر، «بهشت نور و رنگ»، و تمبر یادبود او
آثار صابر، «بهشت نور و رنگ»، و تمبر یادبود او بود. هم زمان با این مراسم نمایشگاهی از کارهای صابر در گالری وصال شیرازی، واقع در هتل هما، برگزار شد.
لوچ واقعی کوهلی (Pangio kuhlii) یا پانژیو کوهلی، که گاهی به عنوان مارماهی لوچ نیز شناخته می‌شود، یک ماهی آب شیرین کوچک شبیه مارماهی است که متعلق به خانواده لوچ (رفتگرماهیان) است. آنها از جزیره جاوا در اندونزی سرچشمه می‌گیرند. این موجود مار مانند بسیار لاغر اندام و شبگرد است و گونه واقعی آن در آکواریوم نگهداری نمی‌شود و گونه راه راه آن‌ها بیشتر در آکواریوم‌ها یافت می‌شود. توضیح. کوهلی لوچ ماهی مارماهی شکل است که کناره‌های بدن آن کمی فشرده شده، چهار جفت هالتر در اطراف دهان و باله‌های بسیار کوچک دارد. باله
در اطراف دهان و باله‌های بسیار کوچک دارد. باله پشتی از وسط بدن شروع می‌شود و باله مقعدی به خوبی پشت آن قرار دارد. چشم‌ها با پوست شفاف پوشیده شده‌است. بدنه دارای ۱۰ تا ۱۵ میله عمودی قهوه ای تیره تا مشکی است و شکاف بین آنها صورتی ماهی آزاد تا زرد با سطح زیرین روشن است. هنگامی که ماهی به‌طور فعال پرورش نمی‌دهد، تمایز بین نر و ماده به راحتی آشکار نمی‌شود. با این حال، مشاهدات دقیق نشان می‌دهد که نرها سطح مقطع فوقانی/پشتی عضلانی‌تری دارند و باله‌های سینه‌ای آن‌ها بزرگ‌تر، به شکل دست و پا و اغلب مقداری رنگدانه در
بزرگ‌تر، به شکل دست و پا و اغلب مقداری رنگدانه در خود دارند. هنگام تولید مثل، ماده‌ها اغلب بزرگتر از نر می‌شوند و تخمدان‌های سبز رنگ آنها قبل از تخم ریزی از طریق پوست دیده می‌شود. تخم ریزی آسان نیست، اما زمانی که اتفاق می‌افتد چند صد تخم مایل به سبز در میان ریشه گیاهان شناور گذاشته می‌شود. لوچ‌های کوهلی در به بلوغ می‌رسند زیستگاه، رژیم غذایی، پارامترها و اطلاعات مرتبط. زیستگاه طبیعی لوچ کوهلی، بسترهای شنی رودخانه‌های کند حرکت و نهرهای کوهستانی تمیز است. آنها یک ماهی اجتماعی هستند و معمولاً در دسته‌های کوچک
یک ماهی اجتماعی هستند و معمولاً در دسته‌های کوچک یافت می‌شوند (آنها ماهی‌های مدرسه نمی‌روند، اما از شرکت گونه‌های خود لذت می‌برند)، اما طبیعتاً محتاط و شبگرد هستند و نزدیک به پایین شنا می‌کنند و در اطراف موانع خوراک می‌خورند. آنها به‌طور بومی در آب و هوای گرمسیری زندگی می‌کنند و آبی با پی‌هاش ۵٫۵ تا ۶٫۵ را ترجیح می‌دهند، اما پی‌هاش ۷٫۰ در آکواریوم، سختی آب ۵٫۰ دی‌جی‌هاش و محدوده دمایی ۷۵ تا ۸۶ درجه فارنهایت را تحمل می‌کنند (۲۴ تا ۳۰ درجه سانتی گراد). لواشک‌های کوهلی لاشخور هستند، بنابراین هر چیزی را که به
کوهلی لاشخور هستند، بنابراین هر چیزی را که به ته برسد می‌خورند. آنها معمولاً در شب تغذیه می‌کنند، اما می‌توان تغذیه در روز را در آکواریوم خانگی آموزش داد. سایر اطلاعات قابل توجه. در طبیعت، این گونه ماهی‌ها به‌طور مشترک در آب‌های بسیار کم عمق تخم ریزی و زاد و ولد می‌کنند. لوچ کوهلی ساکن پایینی است که در مکان‌های نرم فرومی‌رود. نام عمومی قدیمی آن «آکانتوفتالموس» از معنای «خار» یا «چشم خاردار» گرفته شده‌است که پس از ستون فقرات زیر هر چشم آمده‌است. ریشه‌شناسی نام. لوچ کوهلی در ابتدا توسط آشیل والنسین در سال
نام. لوچ کوهلی در ابتدا توسط آشیل والنسین در سال ۱۸۴۶ برای بزرگداشت کار هاینریش کوهل به عنوان یک طبیعت‌شناس و جانورشناس به عنوان "کوبیتیس کولی" توصیف شد. در متون علمی از آن با نام "Acanthoپی‌هاشthalmus kuhlii" یاد شده‌است. نام جنس "Acanthoپی‌هاشthalmus" مترادف کوچک "پانژیو" است. در آکواریوم. در حالی که نگهداری لوچ‌های راه راه "پانژیو" در آکواریوم‌ها رایج است، "کوهلی" واقعی به ندرت، حتی اگر وجود داشته باشد، نگهداری می‌شود. این به خاطر این واقعیت است که آنها بومی جاوا هستند، جایی که جمع‌آوری ماهی‌های زینتی
بومی جاوا هستند، جایی که جمع‌آوری ماهی‌های زینتی بسیار نادر است. بسیاری از آنها شک دارند "که کوهلی" تا به حال وارد تجارت آکواریوم خصوصی شده باشد. تعدادی گونه از جنس "پانژیو"، در درجه اول "P. semicincta" وجود دارد که شبیه به نظر می‌رسد و با همان نام فروخته می‌شود، نیاز به مراقبت مشابه دارد، و همه برای تانک‌های خانگی بسیار مناسب هستند. آنها معمولاً در آکواریوم سرسخت و عمر طولانی دارند و با همنوعان خود و دیگران به خوبی کنار می‌آیند. در یک محیط آکواریومی، به خصوص اگر شن دانه‌بندی مناسبی داشته باشد، گونه‌های
خصوص اگر شن دانه‌بندی مناسبی داشته باشد، گونه‌های "پانژیو" می‌توانند در ته آن فرو بروند و برای مدت طولانی دیده نشده و در طول شب برای خوردن ظاهر شوند. اگر بعداً شن مختل شود، یک علاقه‌مند ممکن است خود را با ماهی‌ای که مدت‌ها پیش گم شده بود، بیابد. کوهلی ممکن است گهگاه در ورودی فیلترهای محافظت نشده شنا کند که احتمالاً منجر به مرگ آنها می‌شود. پرورش این جانوران در اسارت، نیاز به فضاهای پنهان فراوان و کیفیت آب ثابت دارد.
نانا کینومی (؛ زادهٔ ) بازیگر، و خواننده اهل ژاپن است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تورا-سان و عشق بازیگری" اشاره کرد.
کالین هیوت (زاده ۱۶ آوریل ۱۹۵۰) خواننده و بازیگر استرالیایی است. کالین هیوت در ۱۶ آوریل ۱۹۵۰ در بندیگو به دنیا آمد. او یک خواهر به نام گلنیس هیوت دارد که از اوایل دهه شصت تا اواسط دهه هفتاد خواننده پاپ بود. گلنیس در سال ۱۹۷۳ یک تک آهنگ را با عنوان RCA, "C'est La Vie" bw "Captain Como" منتشر کرد. هیوت نوه ادوارد رولینز، بوکسور متوسط وزن استرالیایی است که در دهه ۱۸۶۰ از زادگاهش گویان فرار کرد و اولین بار در سال ۱۸۸۱ از طریق بریتانیا وارد استرالیا شد. مادربزرگ او از طرف مادری از تبار آفریقایی آمریکایی است.
او از طرف مادری از تبار آفریقایی آمریکایی است. هیوت در سال ۱۹۷۰ با دنی فینلی (درامر سابق MPD Ltd) ازدواج کرد. او همچنین مدیر و کارگزار او در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. از سال ۱۹۷۸، فینلی همچنین مدیریت جان فارنهام را بر عهده داشت. در اواسط سال ۱۹۷۹، هیوت، فینلی و فارنهام در رستورانی به نام Backstage در ملبورن شریک بودند. این سرمایه‌گذاری سرنوشت خوبی نداشت و از نظر مالی به یک فاجعه تبدیل شد. در اکتبر ۱۹۸۰، فینلی به جانی یانگ در برنامه "زمان استعدادهای جوان" کمک کرد. هیوت و فینلی طلاق گرفتند. هیوت برای بار دوم
کرد. هیوت و فینلی طلاق گرفتند. هیوت برای بار دوم ازدواج کرد و طلاق گرفت. شوهر دوم او (که او از او به عنوان «فرانسوی» یاد کرد) تا سال ۲۰۱۳ درگذشت. سومین ازدواجش، در سال ۲۰۰۲ با ایان آیکن، تاجر سابق استرالیایی بود، آنها عموماً در فیجی زندگی می‌کردند. در اوایل سال ۲۰۰۶، آیکن هیوت را ترک کرد و متعاقباً با آیکن طلاق گرفتند و با همسر ۳۰ ساله‌اش، ایوا آیکن، دوباره ازدواج کردند. آیکن در اوایل سال ۲۰۰۸ در فیجی درگذشت.
آدم‌های حریص یک فیلم مستقل کمدی معمایی آمریکایی به کارگردانی پوتسی پونسیرولی است که در سال ۲۰۲۴ منتشر خواهد شد. جوزف گوردون لویت، لیلی جیمز، هیمش پاتل، تریسی لوردز، جوی لورن آدامز، اوزو ادوبا، جیم گافیگان، سایمون رکس، نینا آریاندا و تیم بلیک نلسون بازیگران اصلی این فیلم هستند و مایکل ووکادینوویچ فیلمنامه را نوشته است. خلاصه داستان. یک پلیس تازه کار در یک شهر کوچک جزیره‌ای درگیر یک حادثه و قتل ناخواسته یک زن مشهور در منزل وی می شود، همکار وی که گاهی کارهای غیرقانونی کوچیک و بزرگی انجام میده در منزل زن مقتول
کوچیک و بزرگی انجام میده در منزل زن مقتول مبلغ بسیار زیادی پول نقد به صورت اتفاقی پیدا میکنه و تصمیم می‌گیرند ماجرا را جور دیگری روایت کنند ولی غافل از اینکه شخص دیگری هم در منزل هست و... داستان فیلم زمینه طنز و کمدی جالبی هم دارد. تولید. فیلمبرداری در شهرستان برانسویک، کارولینای شمالی بین ۹ مه تا ۱۱ ژوئن ۲۰۲۲ انجام شد. انتشار. گزارش شده است که این فیلم در سال ۲۰۲۳ اکران خواهد شد، اگرچه تاریخ آن تایید نشده است. البته در حال حاضر به زبان فارسی دوبله شده و از شبکه های ماهواره فارسی زبان پخش شده است.
میچیو کوگوره (; – ) بازیگر اهل ژاپن بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "طعم چای سبز روی برنج"، "فرشته مست"، "خیابان شرم"، "پرتره خانم یوکی"، "شین هیکه‌مونوگاتاری"، "۴۷ رونین وفادار"، "آکو روشی، و "تورا-سان، همسریاب" اشاره کرد. دونالد ریچی، مورخ سینما، زمانی او را «یکی از همه کاره‌ترین بازیگران زن ژاپنی و شاید روشنفکرترین بازیگر زن ژاپنی در رویکردش به بازیگری» نامید.
ادوارد جاناتان لو (به انگلیسی: Edward Jonathan)؛ (زاده ۲۴ مارس ۱۹۵۰ - ۵ ژانویه ۲۰۱۴)، که معمولاً با نام ای جی لو نامیده می‌شود، فیلسوف و شخصیت دانشگاهی بریتانیایی بود. او استاد فلسفه در دانشگاه دورهام بود. زندگی. "لو" در دوور انگلستان به‌دنیا آمد. تحصیلات متوسطه او در مدرسه گرامر بوشی بود، و به دنبال آن، در دانشگاه کمبریج، (۱۹۶۸–۱۹۷۲) لیسانس تاریخ، و دانشگاه آکسفورد، ۱۹۷۲–۱۹۷۵ برای لیسانس و دکترا در فلسفه تحصیل کرد. کار فلسفی. "لو" یکی از فیلسوفان برجسته نسل خود بود. او عمدتاً در متافیزیک، فلسفه ذهن، منطق
خود بود. او عمدتاً در متافیزیک، فلسفه ذهن، منطق فلسفی و تاریخ فلسفه مدرن اولیه تحقیق و آثاری منتشر کرد. او سرپرستی بسیاری از دانشجویان دکترا را بر عهده داشت و روی موضوعات مختلف کار می‌کرد. یکی از کمک‌های او دفاع پیچیده‌ای از تعامل‌گرایی دوگانه در فلسفه ذهن بود. دیدگاهی که در آن ذهن و مغز جوهری متمایز هستند و حقایق مربوط به هر یک «به لحاظ علّی» به دیگری مرتبط است. آثار. او همچنین بیش از ۲۰۰ مقاله، از جمله در مجلات برجسته در زمینه‌هایی مانند "فلسفه"، "ذهن"، و "نوس" منتشر کرد.
امی توماسون (به انگلیسی: Amie Thomasson)، (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۶۸) یک فیلسوف آمریکایی است که در حال حاضر استاد فلسفه در کالج دارتموث است. "توماسون" در متافیزیک، فلسفه ذهن، پدیدارشناسی و فلسفه هنر تخصص دارد. او نویسنده کتاب‌های «"داستان و متافیزیک»" (۱۹۹۹)، «"اشیاء معمولی»" (۲۰۰۷)، «"هستی‌شناسی آسان‌شده»" (۲۰۱۵) و «"هنجارها و ضرورت»" (۲۰۲۰) است. زندگی‌نامه. "توماسون" قبل از اخذ مدرک کارشناسی از دانشگاه دوک در سال ۱۹۸۹، دانشجوی مدعو در کالج بریزنوز، آکسفورد (۱۹۸۷–۱۹۸۸) بود. او در سال ۱۹۹۲، کارشناسی ارشد فلسفه را
بود. او در سال ۱۹۹۲، کارشناسی ارشد فلسفه را از دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین (UCI)، و در سال ۱۹۹۵، دکترای خود را از UCI دریافت نمود. زمانی که در دانشگاه کالیفرنیا بود، زیر نظر دیوید وودراف اسمیت تحصیل کرد. سپس به‌عنوان دستیار تدریس در دانشگاه کالیفرنیا (۱۹۹۲–۱۹۹۵)، مدرس مدعو در دانشگاه سالزبورگ اتریش (۱۹۹۳)، استادیار فلسفه در دانشگاه فناوری تگزاس (۱۹۹۵–۲۰۰۰)، و استادیار پژوهشی در دانشگاه هنگ کنگ (۱۹۹۸–۲۰۰۰) کار کرد. در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان دستیار، سپس دانشیار و در نهایت استاد تمام به دانشگاه میامی پیوست. او در
در نهایت استاد تمام به دانشگاه میامی پیوست. او در ژوئیه ۲۰۱۷ به هیئت علمی کالج دارتموث پیوست.
هم‌بالینی مشروع یا همخوابگی قانونی یا کونکوبیناتوس () زندگی مشترک بدون ازدواج کامل، در قانون روم عبارت بود از زندگی مشترک دائمی زن و مرد در خارج از ازدواج‌های رسمی. یک «رابطه شبه ازدواج» بین شهروندان رومی در روم باستان بود که به دلایل مختلف نمی‌خواستند ازدواج کامل کنند. شرکای چنین روابطی و فرزندان حاصل از زندگی آنها از حقوق قانونی یکسانی برخوردار نبودند که به افراد متأهل در یک ازدواج متعارف و فرزندان قانونی آنها اعطا می‌شد. این نهاد اغلب در زوج‌های که از نظر اجتماعی برابر نبودند یافت می‌شد، جایی که یکی از
اجتماعی برابر نبودند یافت می‌شد، جایی که یکی از دو طرف به طبقه اجتماعی بالاتر تعلق داشت یا یکی از آن دو برده آزاده شده بود و دیگری از نوزادی آزاد متولد شده بود. هر زن و مرد مجردی می‌توانستند به جای ازدواج دائم به شکل صیغه زندگی کنند اما مجبور بودند این موضوع را به مقامات اطلاع دهند. این نوع زندگی مشترک با ازدواج دائم و قانونی تفاوت چندانی نداشت، جز اینکه وارثان این وصلت کاملاً مشروع تلقی نمی‌شدند. غالباً به همین دلیل بود که مردان با درجه بالای اجتماعی پس از مرگ همسر اول خود با یک زن صیغه ای زندگی می‌کردند.
مرگ همسر اول خود با یک زن صیغه ای زندگی می‌کردند. با این روش ادعاهای فرزندان آنها از ازدواج اول توسط فرزندان آنها از ازدواج بعدی به چالش کشیده نمی‌شود. عنوان "کونکوبینا" در روم باستان تحقیرآمیز تلقی نمی‌شد (آنطور که امروزه ممکن است در نظر گرفته شود) و اغلب بر روی سنگ قبرها حک می‌شد. علیرغم بیزاری سنتی رومیان از چندهمسری و این واقعیت که طبق قانون روم یک مرد نمی‌توانست در حالی که زن داشته باشد، صیغه نیز داشته باشد، در این مورد گزارش‌های قابل توجهی وجود دارد، از جمله موارد معروف، داشتن صیغه و همسر به‌طور
از جمله موارد معروف، داشتن صیغه و همسر به‌طور هم‌زمان توسط امپراتوران، آگوستوس، مارکوس آئورلیوس و وسپاسیان است. تاریخ‌نگار قرن دوم میلادی سوئتونیوس، نوشته‌است که امپراتور آگوستوس، اسکریبونیا [همسر دومش] را کنار گذاشت، زیرا او از نفوذ صیغه او (لیویا دروسیلا) زیاد شکایت می‌کرد. شرح اجمالی. طبق یک تعریف قدیمی، زن مجردی که با مردی زندگی می‌کرد، در ابتدا «پلکس» نامیده می‌شد. در روم باستان، «پلکس» زنی بود که بدون ازدواج با مردی به عنوان معشوقش زندگی می‌کرد. او را نوعی صیغه می‌دانستند. ژولیوس سزار پلکسی به نام
را نوعی صیغه می‌دانستند. ژولیوس سزار پلکسی به نام سرویلیا داشت که مادر یکی از دشمنانش به نام بروتوس نیز بود. یکی دیگر از پلکس‌های معروف کلودیا بود که در یک رابطه جنجالی با شاعر کاتولوس درگیر شد. این نمونه‌ها نشان می‌دهد که پلکس زنی بود که با مردی رابطه عاشقانه داشت اما همسر او نبود. در روم باستان، این امر از نظر اجتماعی قابل قبول تلقی نمی‌شد، اما همچنان در میان طبقات بالا رایج بود. پس از آن چنین زنی با نام مناسب تر «کونکوبینا» خوانده شد. این اظهار نظر ظاهراً به لکس یولیا و پاپیا اشاره دارد که همخوابه
ظاهراً به لکس یولیا و پاپیا اشاره دارد که همخوابه قانونی شخصیت حقوقی دریافت کرد. این همخوابگی قانونی از زندگی مشترک دائمی مرد مجرد با زن مجرد تشکیل می‌شد؛ بنابراین با زنای محصنه، "استوپرم" (stuprum: رابطه جنسی بین مرد و زن مجرد غیر از یک زن در حال بردگی یا صیغگی)، و زنای با محارم که جرایم قانونی بودند تفاوت داشت. کونکوبیناتوس زندگی مشترک یک مرد آزاد با یک برده بود، یا زندگی مشترک یک برده مرد و زن که بین آنها ازدواج رومی وجود نداشت. به نظر می‌رسد یک استنباط ضروری است که باید به نحوی اعلام رسمی در مورد قصد
ضروری است که باید به نحوی اعلام رسمی در مورد قصد طرفین وجود داشته باشد، تا با استوپرم تفاوت داشته باشد. این صیغه نه ازدواج کامل بود و نه فرزندان این ازدواج که گاه به آنها لیبری طبیعی می‌گفتند، در اختیار پدرشان بودند و در نتیجه از شرایط مادر پیروی می‌کردند. در زمان امپراتوران مسیحی، همخوابه قانونی مورد علاقه نبود، اما همچنان وجود داشت، همان‌طور که از قانون ژوستینیان دیده می‌شود.
تئودور سایدر (به انگلیسی: Theodore Sider) فیلسوف آمریکایی متخصص در متافیزیک و فلسفه زبان است. او استاد ممتاز فلسفه در دانشگاه راتگرز است. سایدر پسر الهی‌دانی به‌نام رونالد سایدر است. تحصیلات و شغل. سایدر از زمان اخذ مدرک دکترا از دانشگاه ماساچوست آمهرست، در سال ۱۹۹۳، از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ و مجدداً از سال ۲۰۱۵ در دانشگاه‌های راچستر، سیراکیوس، نیویورک، کرنل و دانشگاه راتگرز تدریس کرده است. سایدر سه کتاب و حدود چهارده مقاله منتشر کرده است. او همچنین کتاب درسی "متافیزیک" را با جان هاثورن و دین زیمرمن ویرایش کرده
را با جان هاثورن و دین زیمرمن ویرایش کرده است. سایدر در سال ۲۰۰۳ جایزه کتاب «انجمن روان‌شناسی آمریکا» را برای کتابی با عنوان «"چهاربعدی: هستی‌شناسی تداوم و زمان»" دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۶ سخنرانی‌های جان لاک را در دانشگاه آکسفورد ایراد کرد.