payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نقش دولت اطمینان از تحقق برنامه‌ها بود. مسئولیت تولید از بالا به پایین جریان داشت. در سطح ملی، حدود هفتاد وزارتخانه دولتی و کمیته ایالتی، که هر یک مسئول یک بخش تولیدی یا فرعی هستند، بر فعالیت‌های تولیدی اقتصادی واحدهای حوزه مسئولیت خود نظارت می‌کردند. نهادهای وزیران منطقه ای به وزارتخانه‌های سطح ملی و واحدهای اقتصادی کنترل شده در مناطق جغرافیایی مربوطه گزارش می‌دادند. این طرح‌ها اهداف خروجی را برای مواد خام و کالاهای واسطه ای و همچنین کالاها و خدمات نهایی را در بر می‌گرفت. در تئوری، اما نه در عمل، سیستم
را در بر می‌گرفت. در تئوری، اما نه در عمل، سیستم برنامه‌ریزی مرکزی تعادل بین بخش‌ها را در سراسر اقتصاد تضمین می‌کند. تحت برنامه‌ریزی مرکزی، دولت عملکردهای تخصیصی را انجام می‌داد که قیمت‌ها در یک سیستم بازار انجام می‌دهند. در اقتصاد شوروی، قیمت‌ها فقط یک سازوکار حسابداری بود. دولت قیمت تمام کالاها و خدمات را بر اساس نقش محصول در طرح و سایر معیارهای غیراقتصادی تعیین می‌کرد که این نوع سیستم قیمت گذاری ناهنجاری‌هایی را سبب می‌شد. به عنوان مثال، قیمت نان، یکی از مواد اصلی رژیم غذایی روسی، کمتر از قیمت گندمی بود
مواد اصلی رژیم غذایی روسی، کمتر از قیمت گندمی بود که برای تولید آن استفاده می‌شد. در برخی موارد، کشاورزان دام‌های خود را به جای غلات با نان تغذیه می‌کردند، زیرا قیمت نان کمتر بود. در مثالی دیگر، هزینه‌های اجاره آپارتمان‌ها برای دستیابی به برابری اجتماعی بسیار پایین تعیین شد، اما مسکن بسیار کم بود. صنایع شوروی مواد خامی مانند نفت، گاز طبیعی و زغال سنگ را با قیمت‌هایی کمتر از سطح بازار جهانی به دست می‌آوردند که باعث تشویق به ضایعات می‌شد. سیستم برنامه‌ریزی مرکزی به رهبران شوروی این امکان را می‌داد که در
مرکزی به رهبران شوروی این امکان را می‌داد که در مواقع بحرانی، مانند تهاجم نازی‌ها، منابع را به سرعت به کار گیرند و کشور را در دوره پس از جنگ صنعتی مجدد کنند. توسعه سریع پایگاه دفاعی و صنعتی آن پس از جنگ به اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا به یک ابرقدرت تبدیل شود. تلاش‌ها و شکست‌های اصلاح‌طلبان در دوران پرسترویکا (تجدید ساختار) در رژیم میخائیل گورباچف (۱۹۸۵–۱۹۹۱) پیچیدگی چالش را تأیید کرد. گذار به اقتصاد بازار. پس از سال ۱۹۹۱، تحت رهبری بوریس یلتسین، کشور چرخش قابل توجهی به سمت توسعه اقتصاد بازار با اعمال
قابل توجهی به سمت توسعه اقتصاد بازار با اعمال اصول اساسی مانند قیمت‌های تعیین شده توسط بازار انجام داد. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، روسیه سعی در توسعه اقتصاد بازار و دستیابی به رشد اقتصادی ثابت داشته‌است. در اکتبر ۱۹۹۱، یلتسین اعلام کرد که روسیه طبق توصیه ایالات متحده و صندوق بین‌المللی پول، اصلاحات رادیکال و بازار محور را در راستای «شوک درمانی» پیش خواهد برد.ابر تورم ناشی از حذف کنترل قیمت شوروی و دگربار پس از بحران مالی روسیه در سال ۱۹۹۸ بود. روسیه با در نظر گرفتن این نقش به عنوان
۱۹۹۸ بود. روسیه با در نظر گرفتن این نقش به عنوان شخصیت حقوقی ادامه‌دار اتحاد جماهیر شوروی، مسئولیت تسویه بدهی‌های خارجی اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده گرفت، اگرچه جمعیت آن در زمان انحلال تنها نیمی از جمعیت اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل می‌داد. تولید ناخالص داخلی روسیه بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، علی‌رغم ثروت این کشور از منابع طبیعی، جمعیت تحصیلکرده و پایگاه صنعتی متنوع آن -اگرچه به‌طور فزاینده‌ای ویران شده بود -، حدود ۴۰ درصد کاهش یافت. با این حال، چنین رقمی ممکن است گمراه کننده باشد، زیرا بیشتر تولید ناخالص
است گمراه کننده باشد، زیرا بیشتر تولید ناخالص داخلی اتحاد جماهیر شوروی مربوط به هزینه‌های نظامی و تولید کالاهایی بود که تقاضای کمی برای آنها وجود داشت. توقف بخش اعظم آن هزینه‌های بیهوده این تصور نادرست از انقباض اقتصادی بزرگتر از حقیقی را ایجاد کرد. سیاست‌های پولی و مالی. در ژانویه ۱۹۹۲، دولت همزمان با لغو کنترل قیمت، ایجاد پول و اعتبار را نیز محدود کرد. با این حال، در ابتدای فوریه، بانک مرکزی به ریاست ویکتور گراشچنکو، کنترل عرضه پول را رها کرد. در سه‌ماهه دوم و سوم سال ۹۲، حجم پول به ترتیب ۳۴ درصد و ۳۰
دوم و سوم سال ۹۲، حجم پول به ترتیب ۳۴ درصد و ۳۰ درصد افزایش یافته‌است. تا پایان سال ۱۹۹۲، حجم پول روسیه هجده برابر افزایش یافت. این به‌طور مستقیم منجر به تورم بالا و بدتر شدن نرخ مبادله روبل شد. تورم. در سال ۱۹۹۲، اولین سال اصلاحات اقتصادی، قیمت‌های خرده فروشی در روسیه به ۲۵۲۰ درصد افزایش یافت. یکی از دلایل اصلی این افزایش، مقررات زدایی بیشتر قیمت‌ها در ژانویه ۱۹۹۲ بود، اقدامی که تنها در آن ماه باعث افزایش میانگین ۲۴۵ درصدی قیمت شد. تا سال ۱۹۹۳ نرخ سالانه به ۲۴۰ درصد کاهش یافته بود، که هنوز رقم بسیار
به ۲۴۰ درصد کاهش یافته بود، که هنوز رقم بسیار بالایی است. در سال ۱۹۹۴ نرخ تورم به ۲۲۴ درصد بهبود یافته بود.
امیل آرنود (؛ ۲۱ اکتبر ۱۸۶۴ – ۱۱ دسامبر ۱۹۲۱) وکیل، نویسنده، و سردفتر اهل فرانسه بود که به خاطر نوشته‌های ضدجنگ و ابداع اصطلاح صلح‌جویی مشهور شد. آرنود در سال ۱۸۶۱ «اتحادیه بین‌المللی برای صلح و آزادی» را تأسیس کرد و به عنوان اولین رئیس آن انتخاب شد. در سال ۱۹۰۱ او عقاید خود را در رساله ای با عنوان Code de la Paix تدوین کرد که به‌طور کلی اهداف، مواضع سیاسی و روش‌شناسی جنبش صلح را ترسیم و تعریف کرد. او این جنبش سیاسی جدید را «پاسیفیسم» نام نهاد و آن را به‌عنوان بدیلی در برابر ایدئولوژی‌های ستیزه‌جویانه سیاسی
بدیلی در برابر ایدئولوژی‌های ستیزه‌جویانه سیاسی نوظهور مانند سوسیالیسم و آنارشیسم تنظیم کرد. او طرفدار انسان‌گرایی، خیریه و مدارا، حل منازعات بدون خشونت، و دستیابی به راه‌حل‌های سیاسی سودمند متقابل از طریق ایجاد اجماع بود. امیل سخنران دومین کنفرانس صلح جهانی بود که طی مراسمی در کلیسای جامع سنت پل برگزار شد هنگامی که فرانسه در سال ۱۹۱۴ وارد جنگ جهانی اول شد آرنود با وجود بالا بودن سن، داوطلب خدمت سربازی شد و در پایان جنگ مفتخر به دریافت صلیب نظامی شد.
زن یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی لاکی مک‌کی با بازی پولیانا مکینتاش، آنجلا بتیس و شان بریدجرز محصول سال ۲۰۱۱ است. در سال ۲۰۱۹ دنباله این فیلم با عنوان دارلین منتشر شد. داستان. فیلم به روی یک زن وحشی ناشناس آغاز می‌شود، با زخمی در پهلوی تن‌اش در حالی که در جنگل جستجو می‌کند، به غار خود بازمی‌گردد و دور چیزی که به نظر می‌رسد فرزندش است می‌چرخد. یک گرگ که ظاهراً توسط زن وحشی رام شده‌است، دور شیرخوار نیز می‌چرخد، اما هیچ آسیبی ندارد. اگرچه در فیلم به آن اشاره‌ای نشده‌است، اما این زن آخرین عضو
به آن اشاره‌ای نشده‌است، اما این زن آخرین عضو باقی مانده از یک قبیله آدمخوار است. سرانجام یک وکیل تصمیم می‌گیرد که آخرین زن بازمانده از یک قبیله انسان‌های وحشی را متمدن سازد. او با این تصمیم جان تمام خانواده‌اش را به خطر می‌اندازد و… بازخوردها. استقبال انتقادی از این فیلم مثبت بوده‌است. تا مارس ۲۰۲۱، این فیلم بر اساس ۵۱ نقد با میانگین امتیاز ۶٫۴ از ۱۰ در سایت راتن تومیتوز دارای ۷۳٪ محبوبیت است.
در دهه ۱۸۶۰ در جامعه‌شناسی رویدادهای زیر رخ داد: ۱۸۶۰. "تولد" ۱۸۶۱. مناسبت‌ها ۱۸۶۲. مناسبت‌ها ۱۸۶۴. مناسبت‌ها "تولد" ۱۸۶۷. مناسبت‌ها ۱۸۶۹. مناسبت‌ها
جیان اوک (به انگلیسی: Jeon Ok) (۲ آوریل ۱۹۱۱ – ۲۲ اکتبر ۱۹۶۹) بازیگر و خواننده کره ای بود. جیان به دلیل هنر فوق‌العاده‌اش در بازیگری در درام‌های تراژیک به عنوان «ملکه اشک» شناخته می‌شد. زندگی‌نامه. جیان اوک در سال ۱۹۱۱ میلادی، در دوران استعمار ژاپن بر کره، در شهر هامهونگ، واقع در استان هامگیونگ جنوبی، که اکنون بخشی از کره شمالی است، زاده شد.
دارلین یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی و نویسندگی پولیانا مکینتاش با بازی لورین کانی، برایان بت، نورا-جین نون، کوپر اندروز و پولیانا مکینتاش است. این فیلم به عنوان دنباله زن (فیلم ۲۰۱۱) عمل می‌کند. داستان. هنگامی که دارلین (لورین کانی) سرگردان و گرسنه به دنبال یک سرپناه می‌گردد، او به یک بیمارستان کاتولیک پناه می‌برد و در آنجا توسط یک کشیش و تعدادی راهبه مورد حمایت قرار می‌گیرد. اما او دارای رازی تاریک و بسیار خطرناک هست که…
اسمیرتازاپین () اسمیرتازاپین (ORG-50,081) دارویی است که توسط Organon برای درمان بی‌خوابی و علائم و ازوموتور (مانند گرگرفتگی) مرتبط با یائسگی در دست توسعه بود. اسميرتازاپين انانتيومر (S)-(+) ميرتازاپين است و داراي فارماكولوژي كلي مشابهي است، از جمله اثرات آگونيست معكوس در گيرنده هاي H1 و 5-HT2 و اعمال آنتاگونيستي در گيرنده هاي α2-آدرنرژيك.
نگین عبدالملکی (زادهٔ قروه کردستان – درگذشتهٔ ۲۰ مهر ۱۴۰۱ همدان)، دانشجوی ۲۱ سالهٔ رشته مهندسی پزشکی در دانشگاه صنعتی همدان بود که ۲۰ مهر ۱۴۰۱ و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بر اثر ضربات باتون به سر و جمجمه کشته شد. او در شهر همدان بر اثر ضربات باتوم دچار خونریزی شده و پس از بازگشت به خوابگاه دانشجویی جانش را از دست داد. تهدید حکومتی. بنا به گزارشی، نیروهای حراست به همراه تعدادی از نیروهای امنیتی فوراً به خوابگاه دانشجویان صنعتی همدان، هجوم برده و شروع به تهدید دانشجویانی کردند که از چگونگی مرگ نگین، مطلع
دانشجویانی کردند که از چگونگی مرگ نگین، مطلع بودند. همچنین خانواده عبدالملکی را از شهرستان قروه به همدان فراخواندند و هم خانواده و هم دانشجویان مطلع را تهدید کردند که باید عامل مرگ نگین عبدالملکی، خوردن کنسرو ماهی تاریخ مصرف گذشته، اعلام شود. تجمع اعتراضی دانشجویی. در اعتراض به کشته‌شدن نگین عبدالملکی، دانشجویان در دانشگاه همدان، تجمع اعتراضی برگزار کردند. ادعای حکومت جمهوری اسلامی. حسن خانجانی، دادستان همدان ۲ آبان ۱۴۰۱ اعلام کرد فوت نگین عبدالملکی بر اثر «مسمومیت با مشروبات الکلی» در یک باغ بوده و آثار
«مسمومیت با مشروبات الکلی» در یک باغ بوده و آثار ضرب و جرح در بدن وی وجود ندارد. حسن رضانیا، معاون سیاسی و امنیتی استاندار همدان ۳ آبان ۱۴۰۱ در جمع خبرنگاران اعلام کرد مرگ دانشجوی دانشگاه صنعتی این شهر ارتباطی به ناآرامی‌های اخیر ندارد و پرونده این فرد «جنایی» است. اساساً مسئولان حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته‌شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه‌ای، گاز گرفتن سگ و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می‌کنند.
ایدازوکسان () دارویی است که در پژوهش‌های علمی استفاده می‌شود. این دارو هم به عنوان یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده آدرنرژیک α۲ و هم به عنوان یک آنتاگونیست برای گیرنده ایمیدازولین عمل می‌کند. این دارو به عنوان یک ضد افسردگی تحت بررسی بوده‌است، اما به این ترتیب به بازار نرسیده‌است. اخیراً، به عنوان یک درمان کمکی در اسکیزوفرنی تحت بررسی است. به دلیل تضاد گیرنده آلفا-۲، می‌تواند اثرات درمانی داروهای ضد روان پریشی را افزایش دهد، احتمالاً با افزایش انتقال عصبی دوپامین در قشر جلوی مغز مغز، ناحیه ای از مغز که تصور
در قشر جلوی مغز مغز، ناحیه ای از مغز که تصور می‌شود در پاتوژنز اسکیزوفرنی نقش دارد.
ایران آکادمیا یک مؤسسهٔ آموزشی آنلاین و مردم‌نهاد است که در زمینهٔ آموزش علوم انسانی و علوم اجتماعی فعالیت می‌کند. این مؤسسه در سال ۲۰۱۲ پیرو افزایش محدودیت‌های آموزشی در داخل ایران و به‌منظور آموزش علوم انسانی و اجتماعی به دانشجویان ایرانی به زبان فارسی پایه‌گذاری شده‌است. آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله استادان دانشگاهی این مؤسسه هستند. تاریخچه. ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۲ و در پی افزایش محدودیت در زمینهٔ آموزش و تحصیل علوم انسانی و علوم اجتماعی پس از وقایع پس از
علوم انسانی و علوم اجتماعی پس از وقایع پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ در هلند بنیان‌گذاری شد. علیرضا کاظمی، شاهین نصیری و رها بحرینی از جمله پایه‌گذاران این مؤسسه هستند. به‌گفتهٔ علیرضا کاظمی، یکی از بنیان‌گذاران این مؤسسه، نخستین دورهٔ آموزشی برگزارشده در ایران آکادمیا یک دورهٔ یک‌سالهٔ «مطالعات اجتماعی با رویکردی بینارشته‌ای» بوده‌است که از فوریهٔ ۲۰۱۵ آغاز شد. درخواست اعتبارسنجی ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۶ از سوی چارچوب اعتبارسنجی هلند (NLQF) مورد تأیید قرار گرفت. منابع مالی این مؤسسه از طریق جمع‌آوری
قرار گرفت. منابع مالی این مؤسسه از طریق جمع‌آوری کمک‌های مالی مردمی تأمین می‌شود. ثبت‌نام و اعطای مدرک. دوره‌های این مؤسسه تنها برای دانشجویانی است که دارای مدرک کارشناسی در رشتهٔ مرتبط باشند و ثبت‌نام در آن نیز، به گفتهٔ کاظمی، رایگان است. مدرک اعطاشده از سوی ایران آکادمیا در چارچوب چارچوب ارزیابی اروپا و معادل مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه‌های هلند است. به گفتهٔ شاهین نصیری، یکی دیگر از بنیان‌گذاران این مؤسسه، این مدرک «از سوی سازمان‌های اعتباربخشی علمی در هلند با معیارهای عملی اروپا» صادر می‌شود. کادر
در هلند با معیارهای عملی اروپا» صادر می‌شود. کادر آموزشی. آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله استادانی هستند که در ایران آکادمیا به آموزشی علوم انسانی و اجتماعی می‌پردازند.
هانس کیپنبرگر (به آلمانی: Hans Kippenberger؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۹۸ – ۳ اکتبر ۱۹۳۷) یک سیاستمدار آلمانی (حزب کمونیست آلمان) بود. بین ۱۹۲۸ و ۱۹۳۳ او به عنوان عضو پارلمان ملی (رایشستاگ) نشست. مانند بسیاری از اعضای حزب کمونیست در آن زمان، او نیز تحت «نام‌های حزب» فعالیت می‌کرد، که ممکن است در منابع او را شناسایی کنند. اینها عبارتند از «انوبرگ»، «لئو ولف» و «ارنست ولف». اوایل زندگی. هانس کیپنبرگر در لایپزیگ دیده به جهان گشود. پدرش یک واعظ بود. او تا سطح متوسط به مدرسه رفت و سپس در یک کارخانه ماشین‌های چاپ، که هنوز در
رفت و سپس در یک کارخانه ماشین‌های چاپ، که هنوز در لایپزیگ بود، کارآموز شد، بعد از مدت کوتاهی برای کار بانکی کارآموزی کرد. در سال ۱۹۱۵، کیپنبرگر برای خدمت سربازی داوطلب شد و بقیه جنگ جهانی اول را در ارتش امپراتوری آلمان گذراند. او در جبهه غرب خدمت کرد، چندین بار مجروح شد و نشان درجه یک صلیب آهنین دریافت کرد. هنگامی که کیپنبرگر در ژانویه ۱۹۱۹ مرخص شد، به درجه ستوان رسیده بود. در اوایل سال ۱۹۱۹ او یک دوره کارآموزی تجاری را آغاز کرد که منجر به شغل دفتری در لایپزیگ شد. از ژوئن ۱۹۲۱ او در هامبورگ مستقر شد و به
شد. از ژوئن ۱۹۲۱ او در هامبورگ مستقر شد و به عنوان خبرنگار زبان‌های خارجی برای شرکت‌های مختلف استخدام شد و با زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی کار می‌کرد. رادیکال شدن. کیپنبرگر قبلاً در لایپزیگ به حزب سوسیال دموکرات مستقل پیوسته بود، و هنگامی که این حزب از هم پاشید، او بخشی از جناح طرفدار شوروی بود که به حزب کمونیست تازه تأسیس پیوست. در سال ۱۹۲۲ او به‌طور تمام وقت توسط حزب استخدام شد و بخشی از آنچه یک منبع آن را «دستگاه مخفی» حزب معرفی می‌کند. در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در
می‌کند. در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در سخنرانی‌های مربوط به اقتصاد اجتماعی شرکت کرد، اگرچه مشخص نیست که او به‌طور رسمی به عنوان دانشجو در این دانشگاه ثبت نام کرده باشد. او یکی از رهبران گروه دانشجویی حزب کمونیست شد و در قیام هامبورگ که در اکتبر ۱۹۲۳ شروع شد، نقش رهبری را ایفا کرد. کیپنبرگر در محلهٔ چپ‌گرای سیاسی شهر بارمبک، گروهی از کارگران را رهبری می‌کرد که توانستند خال‌های کمونیست را در پلیس هامبورگ و واحدهای رایش‌ور بکارند. او توانست با آموزش‌های نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن،
نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن، گروه‌های مبارز کمونیست را به عقب براند. با وجود انتخاب شدن به پارلمان منطقه ای هامبورگ در سال ۱۹۲۴، پس از قیام هامبورگ، دادستان عمومی هامبورگ حکم بازداشت کیپنبرگر را صادر کرد. او که به شدت مجروح شد، برای چندین ماه به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده در شهرداری محلی) در لایپزیک زندگی کرد تا مارس ۱۹۲۴ زمانی که کیپنبرگر به اتحاد جماهیر شوروی گریخت. زمانی که کیپنبرگر در مسکو زندگی می‌کرد، شخصاً توسط ژنرال یان کارلوویچ برزین در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن
در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن که جمهوری وایمار کسانی را که در قیام هامبورگ شرکت کرده بودند عفو کرد، کیپنبرگر به آلمان بازگشت و به گفته جان کوهلر، "مهمترین رابط بین سرویس مخفی اتحاد جماهیر شوروی و حزب کمونیست آلمان بود که در دوره‌های مختلف تحت حکومت آلمان فعالیت می‌کرد." اسم رمز الکس، آدام و ولف." منابع در مورد اینکه آیا او در پایان سال ۱۹۲۴ از اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و سپس به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده) در آلمان زندگی یا تا سال ۱۹۲۶ (یا پس از آن) در اتحاد جماهیر شوروی ماند، متفاوت
(یا پس از آن) در اتحاد جماهیر شوروی ماند، متفاوت است. همچنین پیشنهاد می‌شود که او در مسکو و همچنین با حضور در آکادمی نظامی، در «دانشگاه کمونیستی اقلیت‌های ملی در غرب» تحصیل کرد. در طول ۱۹۲۴/۱۹۲۵ او هنوز - ظاهراً بدون موفقیت - توسط پلیس هامبورگ در ارتباط با نقشی که در قیام هامبورگ ایفا کرده بود، جستجو می‌شد. طوفان‌بازان قرمز. در اواخر دهه ۱۹۲۰، کمینترن به کیپنبرگر دستور داد تا یک شاخه شبه نظامی مخفی برای حزب ایجاد کند. در پاسخ، "کیپنبرگر" یا «واحد دفاع شخصی حزب» را ایجاد کرد. به گفته جان کوهلر، "کهنه
شخصی حزب» را ایجاد کرد. به گفته جان کوهلر، "کهنه سربازان جنگ جهانی اول به تازه کارها نحوه‌کار با تپانچه، تفنگ، مسلسل و نارنجک دستی را آموزش دادند. این آموزش مخفیانه در حومه کم جمعیت و چوپانی اطراف برلین انجام شد.» به گفته جان کوهلر، اعضای "دفاع از خود حزب (به انگلیسی: Parteiselbstschutz)" در جلسات حزب به عنوان جسارت‌کننده خدمت می‌کردند و در نبردهای خیابانی با دشمنان سیاسی در شکستن سرها تخصص داشتند." علاوه بر حزب سوسیال دموکرات آلمان حاکم و واحدهای شبه‌نظامی رایش‌بانر، دشمنان "سرسخت" دفاع شخصی حزبی، کلاه
رایش‌بانر، دشمنان "سرسخت" دفاع شخصی حزبی، کلاه ایمنی بودند که شاخه مسلح حزب ملی خلق آلمان، تروتسکیست‌ها و «احزاب رادیکال ملی‌گرا» بودند. به گفته کوهلر، مردان سلبستشوتز کی.پی. دی «همیشه یک "میله فولادی"، دو فنر فولادی را حمل می‌کردند که با تلسکوپ به لوله‌ای به طول هفت اینچ می‌رفتند، که وقتی گسترش می‌داد به یک سلاح مرگبار چهارده اینچی تبدیل می‌شد. این مبارزان خیابانی اغلب به تپانچه نیز مسلح بودند. نماینده. در ماه مه ۱۹۲۸ او برای عضویت در رایشتاگ در انتخابات عمومی شرکت کرد. او با وجود دستگیری در جریان مبارزات
شرکت کرد. او با وجود دستگیری در جریان مبارزات انتخاباتی موفق بود. او به عنوان یک عضو منتخب رایشتاگ از مصونیت‌های خاصی برخوردار بود و پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات، باید آزاد می‌شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب کمونیست در حوزه انتخاباتی ۲۹ (لایپزیگ) حضور داشت. در دوازدهمین کنفرانس حزب، که در سال ۱۹۲۹ در منطقه عروسی مرکزی برلین برگزار شد، کیپنبرگ به عنوان نامزد عضویت در کمیته مرکزی حزب پذیرفته شد. در رایشتاگ تمرکز او بر مسائل دفاعی بود: او عضو کمیسیون نظامی پارلمان بود. او تا سال ۱۹۳۳ به نشستن در رایشتاگ
پارلمان بود. او تا سال ۱۹۳۳ به نشستن در رایشتاگ ادامه داد. در خارج از اتاق، او به اصطلاح «گزارش عملیاتی» را ساخت، که در سال ۱۹۲۷ در داخل دستگاه نظامی غیرقانونی حزب ایجاد شد، اما از ۱۹۳۲ آگاهانه از آن جدا شد. این یک ارگان شبه نظامی متشکل از تقریباً ۳۰۰عضو بود که از طرف اتحاد جماهیر شوروی وظایف اقتصادی-جاسوسی را بر عهده می‌گرفتند و همچنین در مورد تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به‌طور کلی در دوره‌ای که تنش فزاینده در آلمان بود گزارش می‌داد. از دیدگاه حزب نازی، «بی بی-رزورت» «خطرناک‌ترین ساختار حزب کمونیست
«بی بی-رزورت» «خطرناک‌ترین ساختار حزب کمونیست آلمان» بود. قتل‌های بالوپلاتز. برنامه‌ریزی. در روزهای پایانی جمهوری وایمار، حزب کی.پی. دی سیاست ترور دو افسر پلیس برلین را در انتقام از هر عضو کی.پی. دی کشته شده توسط پلیس داشت. در ۲ اوت ۱۹۳۱، اعضای کی.پی. دی از رایشتاگ کیپنبرگر و هاینز نویمان از والتر اولبریخت، رهبر حزب در منطقه برلین-براندنبورگ، لباسی دریافت کردند. اولبریخت که از مداخله پلیس و شکست نیومن و کیپنبرگر در پیروی از این سیاست خشمگین شده‌بود، زمزمه کرد: "در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد
"در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد پلیس انجام می‌دادیم. اینجا در برلین، ما خیلی بیشتر گول نخواهیم زد. به زودی سر پلیس را خواهیم زد.» کیپنبرگر و نویمان که از سخنان اولبریخت خشمگین شده‌بودند، تصمیم گرفتند پل آنلاف، کاپیتان چهل و دو ساله حوزه هفتم پلیس برلین را ترور کنند. کاپیتان آنلاف، یک بیوه با سه دختر، توسط کی.پی. دی به "گونه خوک" یا «صورت خوک» ملقب شده‌بود. به گفته جان کوهلر، «از بین تمام پلیس‌های برلین، قرمزها از آنلاف بیشتر متنفر بودند. حوزه او شامل منطقه اطراف مقر کی.پی. دی بود که آن را به
او شامل منطقه اطراف مقر کی.پی. دی بود که آن را به خطرناک‌ترین منطقه در شهر تبدیل کرد. کاپیتان تقریباً همیشه جوخه‌های شورش را رهبری می‌کرد که تجمعات غیرقانونی حزب کمونیست را در هم شکستند.» در صبح روز یکشنبه ۹ اوت ۱۹۳۱، کیپنبرگر و نویمان آخرین جلسه توجیهی خود را در اتاقی در سالن آبجوی حوصله سر بر به تیم ضربه زدند. اعضای "دفاع از خود حزب" اریش میلکه و اریش زیمر به عنوان تیراندازان انتخاب شدند. در طول جلسه، مکس ماترن یک تپانچه لوگر را به همکار مکس تونرت داد و گفت: «الان داریم جدی می‌شویم. . . ما می‌خواهیم چیزی
«الان داریم جدی می‌شویم. . . ما می‌خواهیم چیزی به "شواینبک" بدهیم تا ما را به خاطر بسپارد." سپس کیپنبرگر از میلکه و زیمر پرسید: "آیا مطمئن هستید که آماده تیراندازی به "شواینبکه" هستید؟" میلکه پاسخ داد که او بارها کاپیتان آنلاوف را در جریان بازرسی پلیس از مقر حزب دیده‌است. سپس کیپنبرگر به آن‌ها دستور داد تا در یک سالن آبجوی مجاور منتظر بمانند که به آنها اجازه می‌دهد تا بر کل بالوپلاتز مشرف شوند. او همچنین به آنها یادآوری کرد که کاپیتان آنلاف در همه جا توسط گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. دی به او لقب
گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. دی به او لقب "حصار" داده بود، همراهی می‌کرد. "کیپنبرگر" نتیجه گرفت: "وقتی شواین بک و "هوسر" را می‌بینید، از آنها مراقبت می‌کنید." به میلکه و زیمر اطلاع داده شد که پس از تکمیل ترورها، یک انحراف به فرار آنها کمک خواهدکرد. سپس آنها باید به خانه‌های خود بازمی‌گشتند و منتظر دستورها بیشتر می‌شدند. در آن شب، کاپیتان آنلاف با تظاهرات خشونت‌آمیزی که خواستار انحلال پارلمان پروس بود به بولو-پلاتز فریب خورد. به گفته جان کوهلر، «همان‌طور که اغلب در مورد مبارزه با اس.پی. دی غالب اتفاق
که اغلب در مورد مبارزه با اس.پی. دی غالب اتفاق می‌افتاد، کی.پی. دی و نازی‌ها در طول مبارزات انتخاباتی پیش از همه‌پرسی، نیروهای خود را با هم ترکیب کرده‌بودند. در مقطعی از این کمپین خاص، جوزف گوبلز، رئیس تبلیغات نازی‌ها، حتی یک سکوی سخنران را با والتر اولبریخت، آژیتاتور کی.پی. دی به اشتراک گذاشت. هر دو حزب خواهان انحلال پارلمان بودند زیرا امیدوار بودند که انتخابات جدید اس.پی. دی، دشمن قسم خورده همه رادیکال‌ها را از قدرت کنار بزند. این واقعیت توضیح داد که چرا جو به ویژه در این یکشنبه بی‌ثبات بود.» قتل در
چرا جو به ویژه در این یکشنبه بی‌ثبات بود.» قتل در سینما بابل. در ساعت هشت آن شب، میلکه و زیمر در حالی که کاپیتان آنلاف، گروهبان ویلیگ و سروان فرانتس لنک به سمت سینمای بابیلون که در گوشه میدان بلوو پلاتز و خیابان قیصر-ویلهلم-استراسه قرار داشت، در آستانه در منتظر ماندند. وقتی به در خانه سینما رسیدند، پلیس‌ها صدای فریاد یک نفر را شنیدند:" "شواین بک"!" همان‌طور که کاپیتان آنلاف به سمت صدا چرخید، میلکه و زیمر در محدوده نقطه خالی تیراندازی کردند. گروهبان ویلیگ از ناحیه دست چپ و شکم زخمی شد. با این حال، او موفق
ناحیه دست چپ و شکم زخمی شد. با این حال، او موفق شد تپانچه لوگر خود را بکشد و یک مجله کامل به سمت مهاجمان شلیک کرد. کاپیتان فرانتس لنک از ناحیه قفسه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در مقابل در ورودی کشته شد. ویلیگ خزید و سر کاپیتان آنلاف را که دو گلوله در گردن گرفته بود، گرفت. وقتی زندگی اش رو به پایان بود، کاپیتان نفس نفس زد: «"ویدرسهن"... "گروس"..."(خیلی طولانی… خداحافظ…). در همین حال، میلکه و زیمر با دویدن به سالن تئاتر و خروج اضطراری فرار کردند. آنها تپانچه‌های خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که
خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که بعداً توسط کارآگاهان قتل از "جوخه قتل پیدا شدند". میلکه و زیمر سپس به خانه‌های خود بازگشتند. به گفته کوهلر، «بازگشت در بالوپلاتز، قتل‌ها باعث یک اقدام پلیسی بزرگ شده‌بود. حداقل هزار افسر به میدان ریختند و نبرد خونین خیابانی درگرفت. سنگ و آجر از پشت بام‌ها پرتاب شد. افراد مسلح کمونیست از پشت بام خانه‌های آپارتمانی اطراف تیراندازی کردند. با تاریک شدن هوا، نورافکن‌های پلیس ساختمان‌ها را روشن کردند. افسران با استفاده از میکروفون فریاد زدند: خیابان‌ها را پاک کنید! از
از میکروفون فریاد زدند: خیابان‌ها را پاک کنید! از پنجره‌ها دور شوید! ما در حال پاسخ دادن به آتش هستیم! در حال حاضر توده‌های مردمی از میدان فرار کرده‌بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه‌های شورش خانه‌ها را شانه می‌زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می‌کردند. جنگ تا ساعت یک بامداد روز بعد ادامه داشت. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.» همسر کاپیتان آنلاف سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت.
سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت. بنابراین، قتل کاپیتان آنلاوف توسط کی.پی. دی، سه دختر آنها را یتیم کرد. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه‌ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه‌دارد. کاپیتان فرانتس لنک توسط همسرش به یادگار ماند. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. برای قدردانی از شجاعت ویلیگ، پلیس برلین او را به درجه ستوان ارتقا داد. پس از قتل، این عمل در "لیختنبرگر هوف" جشن
داد. پس از قتل، این عمل در "لیختنبرگر هوف" جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می‌بالید: "امروز ما شغلی را جشن می‌گیریم که من آن را کشیدم!" عواقب. به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده‌است، نگران شد. کیپنبرگر نمی‌دانست که آیا گروهبان می‌تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو
۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می‌دادند و گذرنامه‌های جعلی می‌دادند. آنها سوار بر یک کشتی تجاری به سمت لنینگراد حرکت کردند. وقتی کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با
کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با آنها روبرو شد و آنها را تا مسکو اسکورت کرد.» آلمان نازی. پس‌زمینه سیاسی با تصرف قدرت نازی‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ تغییر کرد. دولت جدید زمان کمی را برای تبدیل آلمان به دیکتاتوری تک حزبی از دست داد. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد. آتش‌سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳
برگزار شد. آتش‌سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳ بلافاصله به کی.پی. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت‌کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. ساختار حزب کمونیست متلاشی شد. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه‌های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند. کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می‌کرد، در سال‌های