payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. کیم جناح‌های دیگر حزب را در یک‌سری پاکسازی در دهه ۱۹۵۰ برکنار کرده‌بود، به‌ویژه رویداد جناح اوت در ۱۹۵۶، اما جناح گپسان همچنان باقی ماند. پس از دومین کنفرانس حزب کارگران کره در ۱۹۶۶، جناح گپسان شروع به طرح نارضایتی‌های خود کرد. این جناح سیاست‌های اقتصادی جدیدی را ارائه کرد که با مدل اقتصادی کیم ایل سونگ در تضاد بود. آن‌ها به‌ویژه با طرح "پیونگ‌جین" کیم برای توسعه همزمان اقتصاد و ارتش مخالف بودند و اقتصاد ملی را بر نیازهای ارتش ترجیح می‌دادند. همین‌طور آن‌ها صنایع سبک را بر صنایع سنگین ترجیح می‌دادند تا
صنایع سبک را بر صنایع سنگین ترجیح می‌دادند تا بودجه را از ارتش دور کرده و استاندارد زندگی مردم را بهبود بخشند. آن‌ها از حزب حاکم، حزب کارگران کره درخواست کردند که نقش خود در برنامه‌ریزی اقتصادی را به متخصصان اقتصاد، علم و مهندسی واگذار کند. این جناح همچنین طرفدار نظریه اقتصادی ارزش بود و از پذیرش یک نیمه ارز برای دهش انگیزه‌های مادی به کارگران حمایت می‌کرد. مرکزیت مسئله اصلی بر این بود که چه کسی می‌تواند جانشین کیم ایل سونگ در مقام رهبر کره شمالی شود. کیم ایل سونگ برادر کوچکترش کیم یونگ جو را به‌عنوان
ایل سونگ برادر کوچکترش کیم یونگ جو را به‌عنوان جانشین مستعد خود معرفی کرده‌بود اما این مرد فاقد صلاحیت بوده‌است. به‌ویژه، او مانند چریک‌ها و اعضای گروه گپسان در مبارزه با ژاپنی‌ها شرکت نکرده‌بود. کیم یونگ جو به‌خاطر این موضوع توسط رهبر جناح گپسان، پاک کوم چول که در مناصب معاون نخست‌وزیر کشور و چهارمین عضو عالی‌رتبه حزب قرار گرفته‌بود، مورد انتقاد قرار گرفت. پاک از کیش شخصیت کیم ایل سونگ و نادیده‌گرفته‌شدن تجربه‌های افرادی مانند او که در جریان آزادی، فداکاری‌های بسیاری برای کشور کرده‌بودند، آزرده شد. پاک
بسیاری برای کشور کرده‌بودند، آزرده شد. پاک حامیان بانفوذ زیادی از جمله یی هیو سان، کیم تو مان، پاک یونگ گوک، هو سوک سون، کو هیوک، ها آنگ چون و ریم چون چو را جمع‌آوری کرد. جناح گپسان به‌دنبال این بود که پاک را به‌عنوان جانشین کیم ایل سونگ معرفی کند. به‌عنوان یک حرکت اولیه، آن‌ها به کیم ایل سونگ کمک کردند تا کیم چانگ نام، یک نظریه‌پرداز برجسته سیاسی را پاکسازی کند؛ این عمل آن‌ها فقط برای بازکردن فضا برای پاک بود. اعضای جناح شروع به تمجید از سخنان پاک به‌عنوان «آموزه‌هایی» برابر با کیم ایل سونگ کردند. خاطرات
«آموزه‌هایی» برابر با کیم ایل سونگ کردند. خاطرات اعضای اصلی جناح گپسان از اوایل دهه ۱۹۶۰ منتشر شد که با پاک تال در ۱۹۶۳ شروع و به‌دنبال آن توسط یی جه سان، برادر یی هیو سان در ۱۹۶۴ انتشار یافت. در آلبومی از سال ۱۹۶۴ عکس‌های پاک تال و پاک کوم چول در کنار عکس کیم ایل سونگ چاپ شده‌بود. زمانی که چوی چائه ریون، همسر پاک کوم چول درگذشت، کیم تو مان که سرپرست اداره پروپاگاندا و آژیتاسیون حزب بود، اثری به نام «"کردار صمیمیت"» را تولید کرد که ارادت او به همسرش را به تصویر می‌کشید. کیم ایل سونگ آن را رد کرد و تلویحاً
می‌کشید. کیم ایل سونگ آن را رد کرد و تلویحاً گفت او وفاداری نابجا را نشان می‌دهد. کیم تو مان زادگاه پاک کوم چول را نیز بازسازی کرد. گویا در حالی که انتشار مطالب تبلیغاتی در مورد کیم ایل سونگ نادیده گرفته‌شده‌بود، یک بیوگرافی غیرمجاز در مورد پاک ساخته شد. این اقدامات به‌عنوان نهایت بی‌وفایی نسبت به کیم ایل سونگ تلقی گشت. طولی نکشید که پاک کوم چول توسط چو یونگ گون، رئیس کمیته دائمی مجمع عالی خلق، به گسترش «ایده‌های فئودالی، کنفوسیوسی» محکوم شد. همین‌گونه متهم شد که از خط نظامی حزب حمایت نمی‌کند؛ او آشکارا
شد که از خط نظامی حزب حمایت نمی‌کند؛ او آشکارا شعار «یک در برابر صد» کیم ایل سونگ را به سخره گرفت و به این نتیجه رسید که تفسیر تحت‌اللفظی آن نمی‌تواند درست باشد. گفته می‌شد طرح‌های تولیدی که مسئولیت آن‌ها را پاک بر عهده داشت، محقق نشدند. پاک متهم بود که اعضای قدیمی کمیته عملیات گپسان را در مناصب مهم ارتقاء داده‌است. همچنین ادعا شد که این جناح فامیل‌گرا و منطقه‌گرا بوده‌است. یی هیو سان، متحد پاک و مدیر اداره کل امور کره جنوبی، به‌دلیل شکست عملیات‌های مخفیانه در کره جنوبی مقصر شناخته شد. علاوه بر این، گفته
در کره جنوبی مقصر شناخته شد. علاوه بر این، گفته می‌شود که زیردست او ریم چون چو، عملیات کره جنوبی را نادیده گرفته‌است تا بر روی انتشار یک رمان تمرکز کند. همچنین اظهار شد که جناح‌گرایان، «تجدیدنظرطلب» هستند و مردم را مجبور به خواندن ادبیات «فئودالیستی» از زمان سلسله چوسان می‌کنند. همه این اقدامات، بدون تأیید کیم ایل سونگ به‌عنوان اقداماتی جدی برای تضعیف کیش شخصیت و اقتدار او تلقی می‌شد. این جناح نیز برخلاف خط حمایت کیم از مسکو، طرفدار چین بود. رویداد. کیم ایل سونگ عقاید و اقدامات جناح گپسان را تهدیدی برای
سونگ عقاید و اقدامات جناح گپسان را تهدیدی برای حکومت و دولت خود می‌دانست. کیم در مارس ۱۹۶۷ طی یک سخنرانی با عنوان «بهبود فعالیت حزبی و اجرای تصمیمات کنفرانس حزب» به اعضای فراکسیون گپسان هشدار داد و آن‌ها را به انجام «اعمال قهرمانانه جداگانه» متهم کرد. راه حل کیم برای این مشکل یک «نظام ایدئولوژیک یکپارچه» بود که حزب را در گرداگرد او متمرکز می‌ساخت. همچنین کیم به دیگر مقامات حزب هشدار داد که با جناح‌گرایان همراه نشوند. اعضای جناح به هشدارهای او توجهی نکردند و مسیر خود را ادامه دادند. کیم در یک جلسه محرمانه
و مسیر خود را ادامه دادند. کیم در یک جلسه محرمانه برای حذف جناح گپسان از اعضای وفادار حزبش اجازه گرفت. این امر موجب تصفیه وسیعی از اعضای واقعی و احتمالی جناح شد. در پانزدهمین پلنوم کمیته مرکزی چهارم حزب کارگران کره، در ۴ تا ۸ آوریل، کیم بیش از ۱۰۰ عضو جناح را به‌طور رسمی از حزب اخراج کرد. پاک کوم چول برای کار در یک کارخانه در حومه شهر فرستاده‌شد. او در مه ۱۹۶۷ یا اعدام شد یا خودکشی کرد. برخی دیگر به جرم و جنایت متهم شدند و از انظار عمومی ناپدید گشته و به اردوگاه‌های زندان فرستاده شدند. همین‌طور یی هیو سان،
زندان فرستاده شدند. همین‌طور یی هیو سان، کیم تو مان، پاک یونگ گوک و هو سوک سون به اعدام محکوم شدند. در ۲۵ ماه مه، کیم ایل سونگ برای دستگاه‌های ایدئولوژیک حزب سخنرانی کرد که عنوان آن «وظایف فوری در جهت فعالیت‌های تبلیغی حزب» بود. این سخنرانی که احتمالاً مهم‌ترین سخنرانی او بود، به «تعلیمات ۲۵ مه» معروف گشت و به ابزاری سیاسی برای حامیان کیم تبدیل شد تا عناصر جناحی را در حزب را افشا کنند. تأثیر آن سخنرانی چنان عمیق بود که سونگ هی رانگ، خواهر زن کیم جونگ ایل، ۲۵ مه را به‌عنوان «روزی که همه چیز در کره شمالی
۲۵ مه را به‌عنوان «روزی که همه چیز در کره شمالی تغییر کرد» توصیف کرد. محقق فئودور ترتیتسکی اهمیت آن را با الغای برده‌داری در آمریکا در ۱۸ دسامبر ۱۹۶۵، قانون تفویض اختیارات آلمان در ۲۴ مارس ۱۹۳۳ و گزارش محرمانه نیکیتا خروشچف برای تاریخ شوروی مقایسه می‌کند. علی‌رغم اهمیت آن، این سخنرانی هیچ‌گاه علنی نشد و به دسترسی اعضای حزب کارگران کره محدود گشت. در سالنامه مرکزی کره در ۱۹۶۸ مختصراً به این سخنرانی اشاره شده‌است: «۲۵ مه ۱۹۶۷ – رفیق محترم کیم ایل سونگ در جمعی از کارگران ایدئولوژیک حزب با عنوان «وظایف فوری در
از کارگران ایدئولوژیک حزب با عنوان «وظایف فوری در جهت فعالیت‌های تبلیغی حزب» سخنرانی کرد.» پس از آن، برای چندین دهه—تا زمان کیم جونگ ایل—این سخنرانی نه با نام ذکر می‌شد و نه نقل قول شد. این سخنرانی گاهی اوقات با سخنرانی دیگری با نام «مسئله گذار از سرمایه‌داری به سوسیالیسم و دیکتاتوری پرولتاریا» اشتباه گرفته می‌شود که تاریخ مشابهی دارد و به‌طور گسترده در دسترس است. به‌گفته تریتیسکی در مورد سخنرانی تعلیمات ۲۵ مه که در دسترس نیست، محتوای آن را می‌توان به‌طور دقیق از شرح حال رسمی کیم ایل سونگ در سال ۲۰۰۸
دقیق از شرح حال رسمی کیم ایل سونگ در سال ۲۰۰۸ استنباط کرد: ترتیتسکی تاریخ انتخاب کیم جونگ ایل را به‌عنوان جانشین در تاریخ سخنرانی می‌داند. کیم جونگ ایل به‌درستی در تحقیقات این جناح شرکت کرد. این وظیفه توسط کیم ایل سونگ به او محول شد. کیم جونگ ایل در آن زمان تنها ۲۶ سال داشت و این نخستین وظیفه رسمی بود که توسط پدرش به او سپرده شد. همین‌طور کیم جونگ ایل در پلنوم سخنرانی کرد و این اولین سخنرانی او به‌عنوان چهره‌ای از قدرت بود. او احتمالاً در ۲۵ مه یک سخرانی دیگر را ارائه کرد—«بیایید نظام ایدئولوژیک یکپارچه
دیگر را ارائه کرد—«بیایید نظام ایدئولوژیک یکپارچه حزب را در میان مقاماتی که با امور خارجی سروکار دارند، محکم و استوار کنیم»—که دقیقاً همان تعلیمات ۲۵ مه پدرش بود. نام کیم جونگ ایل احتمالاً برای اولین بار در اسناد عمومی ذکر شد که نشان می‌دهد او از قبل در راه تبدیل‌شدن به وارث کیم ایل سونگ بوده‌است. شش ماه پس از پاکسازی، در یک جلسه برنامه‌ریزی‌نشده حزب، کیم ایل سونگ خواستار وفاداری در صنعت فیلم شد که با اثر «"کردار صمیمیت"» به او خیانت کرده‌بود. کیم جونگ ایل اعلام کرد که از عهده وظیفه خود برآمده و به این
اعلام کرد که از عهده وظیفه خود برآمده و به این ترتیب فعالیت تأثیرگذار خود را در فیلم‌سازی آغاز کرد. کیم اداره سازماندهی و هدایت حزب را ترک کرد تا اداره پروپاگاندا و آژیتاسیون را که در این حادثه خدشه‌دار شده‌بود، تصاحب کند. او از ایجاد یک ایدئولوژی یکپارچه که تنها حول محور پدرش متمرکز بود، حمایت کرد. کیم خواستار برگزاری کنفرانسی یک‌ماهه از فیلم‌سازان شد تا با پاکسازی صنعت فیلم‌سازی کشور از «سم» جناح گپسان، آن را دوباره جهت‌دهی کند. در ۱۹۶۹، پاکسازی‌ها به پایان رسید. پیامد و میراث. از قول محقق لیم جائه چئون،
رسید. پیامد و میراث. از قول محقق لیم جائه چئون، رویداد جناح گپسان، «یک نقطه عطف در سیاست کره شمالی» بود. این رویداد آخرین چالش بااعتبار در برابر موقعیت کیم ایل سونگ را رقم زد. هنگامی که جناح گپسان حذف شد، کنترل کیم بر قدرت سخت‌تر شد و کیش شخصیت او تشدید گشت. در پی آن تبلیغاتی مشابه آنچه در طول انقلاب فرهنگی چین رخ داد، افزایش یافت. نشان‌های کیم ایل سونگ معرفی و نقل قول از کیم در جلسات عمومی اجباری شد. تمام کتاب‌هایی که تا آن زمان منتشر شده‌بودند برای تصحیح مورد بررسی قرار گرفتند و بسیاری از کتاب‌ها سوزانده
بررسی قرار گرفتند و بسیاری از کتاب‌ها سوزانده شدند. بلافاصله پس از این رویداد، کیم یونگ جو، برادر کیم ایل سونگ، فرمان خود را در ده اصل تأثیرگذار برای استقرار یک نظام ایدئولوژیک یکپارچه مدون کرد. کیم ایل سونگ در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۷ طی یک سخنرانی در مجمع عالی خلق با عنوان «بیایید روحیه انقلابی استقلال‌طلبی، خودکفایی و دفاع از خود را در تمامی شاخه‌های فعالیت کشوری به‌طور کامل تجسم کنیم» این اصول را برای عموم اعلام کرد. همین‌طور پس از این رویداد، کلمه کره‌ای "سوریونگ" که برای رهبر هر گروهی یا برای لنین یا استالین
که برای رهبر هر گروهی یا برای لنین یا استالین استفاده می‌شد، منحصراً برای کیم ایل سونگ به‌کار رفت. سخنرانی ۲۵ مه کیم در تثبیت موقعیت تئوریک خود که از چین یا اتحاد جماهیر شوروی متمایز بود، تأثیر داشت و به او استقلال سیاسی از دو قدرت بزرگ سوسیالیستی را اعطاء کرد. از طرفی ایدئولوژی سیاسی "جوچه" او به تدریج شروع به رشد کرد. همین‌طور خط سیاسی "پیونگ‌جین" او که به‌معنای امتیاز بیشتر ارتش نسبت به اقتصاد بود، تثبیت گشت. به‌دنبال جایگزینی پرسنل، سیاست کره شمالی در قبال کره جنوبی نیز سخت‌تر شد. با سقوط جناح گپسان،
قبال کره جنوبی نیز سخت‌تر شد. با سقوط جناح گپسان، کیم ایل سونگ به کانون اصلی تاریخ‌نگاری کره شمالی تبدیل شد. نقش او در دوران آزادی تا حد افسانه اغراق‌آمیز بود. از سوی دیگر، تجربیات سایر مبارزان چریکی دیگر به‌صورت عمومی به یاد آورده نمی‌شد. به‌عنوان مثال، کیم جونگ ایل خاطرات جنگ توطئه‌گران را از مجموعه محبوبی به نام "خاطرات چریک‌های ضد ژاپن" حذف کرد. خود کیم جونگ ایل در کنار پدرش در مرکز زندگی سیاسی قرار گرفت. همچنین کیش شخصیت روی سایر اعضای خاندان کیم نیز متمرکز شد. اولین شخصیتی که کیش شخصیت به آن تعمیم
متمرکز شد. اولین شخصیتی که کیش شخصیت به آن تعمیم داده‌شد، مادر کیم ایل سونگ، کانگ پان سوک بود. در ژوئیه ۱۹۶۷، آهنگی با عنوان «مادر کره» در ستایش او منتشر شد. همین‌گونه در ژوئیه و سپتامبر، "رودونگ سینمون" مقالاتی در ستایش کانگ منتشر کرد. در سپتامبر، اتحادیه بانوان سوسیالیست شاهد کمپینی برای تقلید از کانگ بود. در ۱۹۶۸، کیش شخصیت در کره شمالی تکمیل شد. به‌عنوان یکی دیگر از مسائل خانوادگی، کیم ایل سونگ تمایلی نداشت به دخترش کیم کیونگ هوی اجازه دهد با جانگ سونگ تائک، پسر خانواده‌ای با سنت‌های انقلابی ازدواج
تائک، پسر خانواده‌ای با سنت‌های انقلابی ازدواج کند، اعتباری که اکنون دیگر به‌عنوان یک مزیت تلقی نمی‌شود. این دو در ۱۹۷۲ ازدواج کردند، اما گذشته جانگ نمی‌توانست به‌طور عمومی مورد بحث قرار گیرد. میراث رویداد جناح گپسان از طریق جانگ به دوران کیم جونگ اون منتقل شد. جانگ در طی پاکسازی‌ها در ۲۰۱۳ اعدام شد. کیم جونگ اون، مانند پدربزرگش کیم ایل سونگ، سیاست نظامی–اقتصادی خود را "پیونگ‌جین" نامید و ده اصل برای استقرار یک نظام ایدئولوژیک یکپارچه برای انتساب به کیم جونگ اون، به‌صورت امروزی درآمد. استفان هاگارد نتیجه
اون، به‌صورت امروزی درآمد. استفان هاگارد نتیجه می‌گیرد که در حالی که «خط "پیونگ‌جین" کیم جونگ اون دقیقاً با کیم ایل سونگ نیست و جانگ سونگ تائک جناح گپسان نیست... پویایی‌های زیربنایی تا حدودی مشابه به نظر می‌رسند: چالش‌های سیستم رهبری نه تنها با پاکسازی، بلکه با توجیهات ایدئولوژیک مهم برای پیوستگی و اطاعت مواجه می‌شود.»
بابز واتسون (؛ – ) بازیگر و کشیش متدیست اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می‌کرد. او یکی از اعضای خانواده واتسون بود.
عثمان حسین، سیاستمدار سودانی است که از ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲ و پس از استعفای عبدالله حمدوک در ۲ ژانویه، به‌عنوان سرپرستی نخست‌وزیر سودان در حال خدمت است. وی نیز از ۱۳ مارس ۲۰۱۹ تا ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، دبیرکل دفتر نخست‌وزیری دولت سودان بود. منابع. 4.https://qssolution.net/12058/who-is-othman-hussein-othman
معین عبدالملک سعید (عربی: مَعِیِن عبد الملک سَعِیِد الصَّبْرِی؛ زاده ۱۹۷۶) سیاستمدار یمنی است که از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، به عنوان نخست‌وزیر یمن خدمت کرد. او پیش از این، به عنوان وزیر فواید عامه در کابینه نخست‌وزیر، احمد عبید بن دغر، خدمت می‌کرد.
هواگردهای ضد بمب‌افکن یا نابودگرهای بمب‌افکن هواگردهای رهگیر جنگ جهانی دوم بودند که برای نابودی هواگردهای بمب‌افکن دشمن در نظر گرفته شده بودند. هواگردهای ضد بمب‌افکن معمولاً بزرگ‌تر و سنگین‌تر از رهگیرهای متعارف بودند و برای نصب تسلیحات قوی‌تر طراحی شده بودند و اغلب دارای موتورهای دوقلو بودند. آنها با جنگنده‌های شبانه هم تفاوت داشتند، زیرا برای استفاده روزانه طراحی شده بودند. سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده، ضد بمب‌افکن‌های مسلح قدرتمند مانند نمونه اولیه بل وای‌اف‌ام-۱ ایراکودا را برای مقابله با حمله
بل وای‌اف‌ام-۱ ایراکودا را برای مقابله با حمله احتمالی بمب‌افکن‌های با کارایی بالا در نظر گرفت. لاکهید پی-۳۸ لایتنینگ و بل پی-۳۹ ایرکبرا نیز در ابتدا برای حمل تسلیحات بسیار سنگین براساس توپ ۳۷ میلیمتری مرکزی، به‌عنوان هواگرد رهگیر که در نقش ضد بمب‌افکن کار می‌کند، طراحی شده بودند. برخلاف آمریکا، در دوران پیش از جنگ، بریتانیا از توسعه «جنگنده برجک‌دار» مانند دفیانت که تسلیحاتش در یک برجک چرخان قرار می‌گرفت، حمایت می‌کرد. انتظار می‌رفت جنگنده‌های برجک‌دار برای متمرکز کردن آتش بر روی بمب‌افکن‌های بدون اسکورت
متمرکز کردن آتش بر روی بمب‌افکن‌های بدون اسکورت (به دلیل محدودیت برد جنگنده‌های آلمانی) با هم کار کنند، که بتوانند از همه طرف حمله کنند و با فرصت کوتاه شلیک یک جنگنده تک‌سرنشین در حمله با سرعت بالا محدود نشوند. پی-۳۸، یک نمونه کوچک و تک‌سرنشین از نوع ضد بمب‌افکن، در نهایت با توپ ۲۰ میلیمتری و چهار مسلسل کالیبر ۵۰ در یک محفظه مرکزی به جای یک توپ سنگین‌تر، تجهیز شد. این هواپیما در اوایل جنگ جهانی دوم خود را یک هواگرد جنگنده بسیار توانمند نشان داد. یک نام فریبنده مشابه، اگرچه کاملاً متفاوت، اصطلاح "Zerstörer"
مشابه، اگرچه کاملاً متفاوت، اصطلاح "Zerstörer" آلمانی (به معنای نابودگر) بود. این اصطلاح در ۱ مه ۱۹۳۹ معرفی شد، به‌طور خاص نقش دفاعی ضد بمب افکن را "رد کرد" (که به جنگنده‌های سبک واگذار شده بود)، و بیانگر یک جنگنده سنگین برای ماموریت‌های تهاجمی بود؛ ازجمله اسکورت بمب افکن‌ها، سرکوب جنگنده‌های دوربرد و جمله به زمین. طراحی‌های آلمانی از کاستی‌های عملکردی رنج می‌بردند زیرا به دلیل خدمه دو یا سه نفره و امکانات اضافی کابین خلبان سنگینتر بودند. پس از جنگ جهانی دوم، بهبود قدرت موتور و تسلیحات منجر به کاهش علاقه
بهبود قدرت موتور و تسلیحات منجر به کاهش علاقه به ساخت ضد بمب‌افکن‌ها به عنوان یک کلاس خاص از هواپیما شد. حتی جنگنده‌های کوچک قدرت آتش کافی را برای مقابله مؤثر با بمب افکن‌های دشمن داشتند و جنگنده‌های همه منظوره با کارایی بالا در اواخر جنگ - مانند پی-۵۱ ماستنگ - در تمام نقش‌های جنگنده: تعقیب، اسکورت بمب افکن، رهگیری و حمله زمینی عالی بودند. علاقه به رهگیرها در طول جنگ سرد تجدید شد. هم آمریکا و هم شوروی رهگیرهای اختصاصیِ صرف مانند کانویر اف-۱۰۶ دلتا دارت و میگ-۲۵ را طراحی و تولید کردند. این هواپیماها به‌طور
را طراحی و تولید کردند. این هواپیماها به‌طور کلی هرگز به عنوان «ضد بمب‌افکن» یا «نابودگر بمب‌افکن» شناخته نمی‌شدند، حتی اگر مأموریت اصلی آنها انهدام بمب‌افکن‌های راهبردی دشمن بود. به هرحال تعداد کمی رهگیر اختصاصی از دهه ۱۹۶۰ طراحی یا تولید شده است.
هیچکاک فلسفی: سرگیجه و اضطراب‌های بی‌خبری کتابی است از رابرت پیپین، فیلسوف آمریکایی، که در آن با رویکردی فلسفی به تحلیل فصل‌به‌فصل مشهورترین اثر آلفرد هیچکاک، یعنی سرگیجه (فیلم ۱۹۵۸)، پرداخته است. دربارهٔ کتاب. نویسنده در این کتاب تلاش می‌کند، با تکیه بر فیلم، برداشت و تفسیر خود را از دلایل کارهای فیلم‌ساز بیان کند و از نکات فلسفی و اخلاقی و زیبایی‌شناسی آن گره بگشاید، و در واقع نشان بدهد که فیلم را ــ به‌عنوان یک مدیوم هنری ــ نه‌تنها می‌توان با خوانشی فلسفی بررسید، بلکه می‌توان نوعی تفکر فلسفی به‌شمار
بررسید، بلکه می‌توان نوعی تفکر فلسفی به‌شمار آورد. پیپین نشان می‌دهد که شخصیت‌های هیچکاک مکرراً با مشکلات و مخاطراتی روبه‌رو می‌شوند که ریشه در ناتوانی و ناکامی ما در درک دیگران و حتی خودمان دارد. نویسنده کتاب خود را به استنلی کَوِل، فیلسوف آمریکایی، و ویکتور پرکینز، منتقد بریتانیایی فیلم، تقدیم کرده است. در نظر دیگران. ماری اسمیت، فیلسوف و استاد دانشگاه کنت که آثاری در نسبت فلسفه و سینما دارد، در "بررسی‌های فلسفی" دانشگاه نوتردام، می‌نویسد:هیچکاکْ نبرد بر سر فهم متقابل و مخاطرات بی‌خبری را به‌نحو پیچیده و
فهم متقابل و مخاطرات بی‌خبری را به‌نحو پیچیده و هوشمندانه‌ای در "سرگیجه" به‌تصویر کشیده و پیپین از کارِ او تحلیلی غنی و پُرظرافت عرضه کرده است. این دستاورد کوچکی نیست که دربارهٔ فیلمی که این‌همه از آن بحث و ستایش شده کسی هنوز حرف تازه و قانع‌کننده‌ای داشته باشد. رابرت سینربرینک، فیلسوف و استاد دانشگاه مک‌کواری که همچنین دربارهٔ فلسفهٔ فیلم آثاری پدیدآورده است، در "مرور کتاب لس‌آنجلس"، می‌نویسد:برای هرکس که شیفتهٔ "سرگیجه" شده، اما ضمناً معنای زیبایی‌شناختی و اخلاقی آن سردرگمش کرده، "هیچکاک فلسفی" بهترین
و اخلاقی آن سردرگمش کرده، "هیچکاک فلسفی" بهترین راهنماست. این کتاب یکی از برانگیزنده‌ترین و روشنگرترین آثاری است که تابه‌حال دربارهٔ سینما خوانده‌ام. همچنین، پائولو استلینو، پژوهشگر "مؤسسهٔ جدید فلسفه" و استاد دانشکدهٔ علوم اجتماعی و انسانی در دانشگاه جدید لیسبون"،" در مجلهٔ "سینما"، می‌نویسد:خوانش پیپین نافذ و گیراست و کتاب او، علاوه بر اینکه به خواننده کمک می‌کند پیچیدگی‌ها و معانی گستردهٔ "سرگیجه" را دریابد، به بهترین نحو ثابت می‌کند که فیلم چطور می‌تواند مسئلهٔ فلسفیِ بخصوصی را برایمان فهمیدنی‌تر کند.
مسئلهٔ فلسفیِ بخصوصی را برایمان فهمیدنی‌تر کند. ترجمهٔ فارسی. فارسیِ این اثر را نشر تگ با ترجمهٔ امیر خضرایی‌منش در سال ۱۴۰۰ در ایران چاپ و منتشر کرد.
هواگرد بازدارنده نوعی هواگرد تهاجمی یا بمب‌افکن تاکتیکی است که در پشت خطوط دشمن عمل می‌کند و وظیفه دارد تا اهداف نظامی دشمن را به‌ویژه آنهایی که شامل لجستیک هستند، بازدارد. بازدارندگی از رسیدن نیروها و تدارکات دشمن به جبهه جلوگیری می‌کند یا آن را به تأخیر می‌اندازد. این اصطلاح ممکن است دیگر استفاده نشود. جنگنده ضربتی مفهومی نزدیک به آن است، اما تأکید بیشتری بر قابلیت‌های رزم هوابه‌هوا شبیه یک جنگنده چند منظوره دارد. نسخه‌های بزرگتر یا سنگین‌تر با مأموریت مشابه هواگرد بازدارنده معمولاً به عنوان «نفوذگر»
مشابه هواگرد بازدارنده معمولاً به عنوان «نفوذگر» نامیده می‌شوند. در دوران پس از جنگ، نیروی هوایی بریتانیا انواعی از بمب‌افکن‌های جت انگلیش الکتریک کانبرای خود را معرفی کرد، زیرا این هواپیماها از نقش بمباران راهبردی مستقل شدند و با بمب‌افکن‌های جدید «وی» جایگزین شدند. با افزایش تمایل به یک هواپیمای مدرن‌تر برای این نقش، توسعه BAC TSR-2 (از طرح «حمله تاکتیکی و شناسایی، ماخ ۲») آغاز شد، اما این برنامه بعداً لغو شد. آمریکا توسعه یک هواپیمای مشابه را در همان زمان آغاز کرد که به نام اف-۱۱۱ آردوارک ظاهر شد. شکست
آغاز کرد که به نام اف-۱۱۱ آردوارک ظاهر شد. شکست TSR-2 و تمایل سایر کشورهای اروپایی برای طراحی مشابه، منجر به برنامه هواگرد رزمی چند منظوره (MRCA) شد، اگرچه یک محصول اروگایی با برد کوتاهتر بود، اما به عنوان پاناویا تورنادو بازدارنده/ضربتی عملی شد. سوخو-۲۴ نیز شوروی در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. به منظور عبور ایمن از یک خط مقدم به‌شدت دفاعی، هواگردهای بازدارنده در ارتفاعات بسیار پایین پرواز می‌کنند (در برخی موارد مجبور هستند همسطح خطوط برق پرواز کنند) تا از پوشش زمین برای محافظت از خود در برابر سلاح‌های
از پوشش زمین برای محافظت از خود در برابر سلاح‌های هدایت‌شونده راداری دشمن استفاده کنند. پرواز در ارتفاع پایین همچنین نیاز به مصرف سوخت بسیار بیشتری دارد و بنابراین هواپیماهای بازدارنده عموماً بزرگتر هستند.
بمبافکن شبانه نوعی هواپیمای بمب‌افکن است که به‌طور خاص برای انجام ماموریت‌های بمباران در شب در نظر گرفته شده‌است. این اصطلاح امروزه بیشتر اهمیت تاریخی دارد. بمباران شبانه در جنگ جهانی اول آغاز شد و در طول جنگ جهانی دوم گسترش یافت. تعدادی از انواع هواپیماهای مدرن عمدتاً برای بمباران شبانه طراحی شده‌اند، اما نیروهای هوایی دیگر از آنها به عنوان بمب‌افکن شبانه یاد نمی‌کنند. اصطلاحات رایج‌تر امروزی شامل جنگنده هواگرد بازدارنده و جنگنده ضربتی است، و چنین هواپیماهایی تمایل دارند که قابلیت‌های کارامد در هر شرایط
تمایل دارند که قابلیت‌های کارامد در هر شرایط آب‌وهوایی، روز یا شب را داشته باشند. جنگ جهانی اول. بمباران راهبردی و بمباران شبانه در جنگ جهانی اول جدید بود و آزمایش‌های زیادی در شب با هواپیماهایی مانند Gotha G.IV , Gotha GV , Handley Page Type O و هواپیماهای غول‌پیکر مختلف مانند Riesenflugzeuge و Sikorsky Ilya Muromets انجام شد. ناوبری دشوار بود و دقت خیلی کم بود اما تأثیر روانی آن قوی بود. بمباران شبانه به عنوان یک سلاح ترور عمل می‌کرد. قبل از معرفی رادار، برای هواپیماهایی که در شب پرواز می‌کردند تقریباً
برای هواپیماهایی که در شب پرواز می‌کردند تقریباً غیرممکن بود که مکان دقیق و مناسب برای حمله را پیدا کنند. از موقعیت‌یابی صوتی برای به‌دست آوردن مختصات اولیه استفاده می‌شد. نورهای جستجو که آسمان را اسکن می‌کردند، می‌توانستند هواپیماها را به‌طور تصادفی آشکار کنند و ممکن بود آنها را به اندازه کافی دنبال کنند تا توپخانه ضدهوایی بتواند چند تیر شلیک کند. از طرف دیگر، از جنگنده‌های شبانه برای رهگیری استفاده شد. آنها یا با نورافکن‌ها همکاری می‌کردند یا سعی می‌کردند بمب‌افکن‌ها را در نور ماه شناسایی کنند. میزان
بمب‌افکن‌ها را در نور ماه شناسایی کنند. میزان موفقیت چنین دفاع‌هایی آنقدر پایین بود که به قول استنلی بالدوین، نخست‌وزیر بریتانیا، باور عمومی بر این بود که «بمب‌افکن همیشه عبور خواهد کرد». از زمان جنگ جهانی اول، بمب‌افکن به عنوان یک سلاح تروریستی در نظر گرفته می‌شد و بعداً به عنوان یک سلاح راهبردی اصلی در جنگ تمام‌عیار دیده شد. همان‌طور که بالدوین بعداً گفت، هدف اصلی آنها این بود که «زنان و کودکان دشمن را بکش، زودتر از اینکه آنها بکشند». دوره بین جنگ جهانی اول و دوم. با افزایش قابلیت‌های هواپیما، قدرت آتش
اول و دوم. با افزایش قابلیت‌های هواپیما، قدرت آتش دفاعی آنها نیز افزایش یافت. در اواسط دهه ۱۹۳۰، نظرات در حال تغییر بود و ایده حملات هوایی در نور روز از هواپیماهایی که از خود دفاع می‌کردند، مطرح شد. در عمل این هواپیماها کاملاً در برابر هواپیماهای جنگنده مدرن آسیب‌پذیر بودند و به سرعت به نقش بمباران شبانه بازگردانده شدند. با این حال، این هواپیماها برای ناوبری در شب طراحی نشده بودند و به‌طور کلی در این ماموریت‌ها فاقد اثربخشی بودند:فکر می‌کنم در آن زمان متوجه نشدیم که تجهیزات ما واقعاً مناسب نیستند. آنها
نشدیم که تجهیزات ما واقعاً مناسب نیستند. آنها طراحی یا تولید تجهیزات ناوبری را فراموش کرده بودند، بنابراین بمب افکن ولینگتون که قرار بود بمب‌افکن روز باشد، مجبور شد در شب کار کند زیرا در روز بسیار آسیب‌پذیر بود. تقریباً همان تجهیزاتی را داشت که تایگر موث داشت، به جز یک استثنا، ولینگتون یک آنتن حلقه‌ای داشت. اینجوری ما ۵۰۰ یا ۶۰۰ مایل بر فراز قلمرو دشمن پرواز می‌کردیم و سعی می‌کردیم یک هدف را در خاموشی کامل، اغلب با ابر در زیر ما و مه‌های صنعتی زیادی پیدا کنیم. جای تعجب نیست که بمب افکن‌های ما ۵، ۱۰ مایل
کنیم. جای تعجب نیست که بمب افکن‌های ما ۵، ۱۰ مایل دورتر [از هدف] بودند. بمب‌افکنی در کار نبود. ما تا حد زیادی وابسته به خودمان بودیم، شاید ۱۰ یا ۱۴ هواپیما در فواصل زمانی. نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا تنها نیرویی بود که در طول جنگ جهانی دوم به بمباران استراتژیک در روز ادامه داد. این امر مانند تلاش‌های قبلی نیروی هوایی بریتانیا و لوفت‌وافه فاجعه‌بار بود و باید در اواخر سال ۱۹۴۳ لغو می‌شد. ورود جنگنده پی-۵۱ ماستنگ در نقش اسکورت بمب‌افکن باعث شد تا این ماموریت‌ها در سال ۱۹۴۴ دوباره آغاز شوند و این
این ماموریت‌ها در سال ۱۹۴۴ دوباره آغاز شوند و این جنگنده آنقدر موفق بود که نیروی جنگنده لوفت‌وافه تا پایان بهار تا حد زیادی از بین رفت. استهلاک لوفت‌وافه به‌قدری زیاد بود که نیروی هوایی بریتانیا در اواخر همان سال توانست در روز نیز پرواز کند. نیروی هوایی آمریکا نیز همین مفهوم را با حملات بمباران علیه ژاپن در ژوئن ۱۹۴۴ تا اوایل ۱۹۴۵ با «بمباران دقیق» در روز علیه تأسیسات صنعتی ژاپن با استفاده از بمب‌افکن‌های سنگین بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس به کار برد. با این حال، نتایج موفقیت‌آمیز نبودند؛ زیرا جت‌استریم مکرر
نتایج موفقیت‌آمیز نبودند؛ زیرا جت‌استریم مکرر مواد منفجره قوی را دور از هدف منفجر می‌کرد، مشکلات ناوبری، آتش ضدهوایی و نورافکن‌ها، که منجر به تلفات زیادی در بین خدمه بی-۲۹ شد. در نتیجه، در فوریه ۱۹۴۵، نیروی هوایی آمریکا به حملات آتش‌زای سطح پایین علیه شهرهای ژاپن روی آورد که بیشتر آنها در شب انجام می‌شدند. ویرانگرترین حمله هوایی در جنگ، بمباران توکیو در شب ۹ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۵ بود که ۱۶ مایل مربع را ویران کرد، ۱۰۰۰۰۰ ژاپنی را کشت و یک میلیون نفر را بی خانمان کرد.
شورای وحدت نیروهای انقلاب اسلامی که به نام شورای وحدت اصول‌گرایان نیز شناخته می‌شود، یک ائتلاف سیاسی در جناح اصول‌گرایان است که از منتقدان شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی (شانا) تشکیل شده است. شورای وحدت به منظور احیای نقش محوری جامعه روحانیت مبارز در میان اصول‌گرایان، در آبان ۱۳۹۹ به ریاست محمدعلی موحدی کرمانی تأسیس شد. موحدی کرمانی در مرداد ۱۴۰۲، جای خود را به مصطفی پورمحمدی داد. زمینه تشکیل. سید ابراهیم رئیسی نامزد اصلی اصول‌گرایان در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۹۶)، در سال ۱۳۹۷ تصمیم گرفت که به