payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاکنون در زمینه حقوق زنان به دست آورده‌است، این کشور همچنان به توسعه بیشتر نیاز دارد. بین زنانی که از نظر سیاسی، تحصیلی و مالی سرآمد بوده‌اند، در مقایسه با زنانی که مورد آزار خانگی قرار می‌گیرند، از نظر مالی ناپایدار هستند و از طریق فحشا و کار مهاجرتی مورد استثمار قرار می‌گیرند، اختلاف وجود دارد. جنبش حق رای. جنبش حق رای زنان در فیلیپین یکی از اولین رویدادهای مهمی بود که در آن زنان از نظر سیاسی دور هم جمع شدند. همچنین یکی از اولین جنبش‌های حقوق زنان بود و تلاش کرد تا حق رای و نامزدی زنان را به دست آورد.
تلاش کرد تا حق رای و نامزدی زنان را به دست آورد. بسیاری از مردان فیلیپینی با این ایده مخالف بودند و به این دیدگاه سنتی که وظیفه زنان آشپزی، نظافت و تربیت فرزند در خانه است، پایبند بودند. مردان با این دیدگاه در درجه اول نگران این بودند که اگر زنان رسماً از نقش مرسوم خود خارج شوند، پویایی خانوادگی بی‌ثبات می‌شود. با این حال، همه مردان فیلیپینی مخالف این جنبش نبودند. نماینده کنگره فایلمون سوتو از سبو اولین لایحه حق رای زنان را در مجمع فیلیپین در سال ۱۹۰۷ ارائه کرد. از آنجا به بعد، لوایح مختلف حق رأی توسط
کرد. از آنجا به بعد، لوایح مختلف حق رأی توسط تعدادی از مردان برجسته جامعه حمایت می‌شد، از جمله می‌توان به ملسیو سورینو از نگروس باختری در سال ۱۹۱۲، ماریانو کوئنکو از سبو در سال ۱۹۱۶، و مونتاژکاران مختلف از بولاکان، لاگونا و توماس لونا در سال ۱۹۱۸ اشاره کرد. هیچ‌یک از این لوایح موفق نشدند. تا سال ۱۹۳۶ که شرایط برای حق رای زنان تغییر کرد. انجمن شهروندی زنان در سال ۱۹۲۸ توسط باشگاه زنان مانیل به رهبری ماریا ونتورا تأسیس شد که هدف اصلی آن در ابتدا حمایت از آرمان حق رای زنان بود. رئیس‌جمهور مانوئل ال. کوئزون در
حق رای زنان بود. رئیس‌جمهور مانوئل ال. کوئزون در یک سخنرانی در کاخ مالاکانانگ در مانیل در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۶، حمایت خود را نسبت به جنبش حق رأی اعلام کرد رئیس‌جمهور کیزون، با امضای لایحه همه‌پرسی حق رأی زنان، اعلام کرد که «... قرار نیست به عنوان برده با آنها رفتار شود، حق رأی دادن به زنان فیلیپینی ضروری و حتی ضروری است» و برای زنان، این امر ضروری است. بر اساس قانون اساسی فیلیپین در سال ۱۹۳۴، ماده ۵ مقرر می‌داشت که زنان باید حق رأی را به دست آورند، مشروط بر اینکه ۳۰۰۰۰۰ زن در رأی‌گیری آن را را تأیید کنند.
اینکه ۳۰۰۰۰۰ زن در رأی‌گیری آن را را تأیید کنند. تحصیلات. جامعه در فیلیپین برای آموزش به ویژه برای فرزندانشان بسیار ارزش قائل است. به نظر می‌رسد که آموزش وسیله ای است که به وسیله آن می‌توان از فقر شخصی و خانوادگی جلوگیری کرد - که امکان زندگی موفق تر را فراهم می‌کند. بر اساس سرشماری جمعیت و مسکن فیلیپین در سال ۲۰۱۳، نرخ باسوادی این کشور ۹۶٫۵ درصد ثبت شده‌است. همچنین مشخص شد که نرخ باسوادی برای زنان ۹۷ درصد و مردان ۹۶٫۱۰ درصد بوده‌است. شکاف سابق بین سواد آموزی مرد و زن و فارغ التحصیلان دوره عالی دیگر وجود
مرد و زن و فارغ التحصیلان دوره عالی دیگر وجود ندارد. دسترسی و دستیابی به تحصیلات نقش مهمی در رفاه عمومی و استاندارد زندگی نه تنها برای همه زنان، بلکه همه مردم در سرتاسر فیلیپین داشته‌است. نرخ مشارکت آموزش عالی در فیلیپین در میان بالاترین نرخ‌ها در جهان است. در زمینه‌هایی مانند مهندسی، فناوری، دین، حقوق، تجارت و کشاورزی، فارغ التحصیلان عمدتاً مرد هستند. امید است بتوان با تغییر در برنامه درسی مدارس، کلاس‌های آموزشی مبتنی بر حذف کلیشه‌های جنسیتی و افزایش آگاهی عمومی نسبت به مسائل جنسی، به این امر پرداخت.
عمومی نسبت به مسائل جنسی، به این امر پرداخت. مشارکت سیاسی. زنان فیلیپینی به‌طور فزاینده ای درگیر سیاست در سطح محلی و ملی شده‌اند. پژوهشگران بر این باروند که ظهور رهبران زن را می‌توان تا حد زیادی به پیوند خانوادگی و حمایت کلیسای کاتولیک از زنان نسبت داد. زنان آمده‌اند تا پست‌های گسترده‌ای مانند اعضای سنا، اعضای کنگره، سناتورها، فرمانداران، شهرداران و قضات را داشته باشند. بزرگ‌ترین نمونه از مشارکت زنان فیلیپینی در سیاست، مناسبت‌های ریاست جمهوری زنان است. چندین زن در گذشته کاندیدای ریاست جمهوری شده‌اند، اما
زن در گذشته کاندیدای ریاست جمهوری شده‌اند، اما از سال ۱۹۸۶ تنها دو رئیس‌جمهور زن بوده‌اند.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; فولکس‌واگن ترانسپورتر، بر اساس پلتفرم T گروه فولکس‌واگن، که اکنون در نسل هفتم خود قرار دارد، به مجموعه ای از ون‌هایی گفته می‌شود که بیش از ۷۰ سال است تولید شده و در سراسر جهان به بازار عرضه شده‌اند. سری تی (T) اکنون به عنوان پلتفرم رسمی خودروسازی گروه فولکس واگن در نظر گرفته می‌شود. و نسل‌های آن به ترتیب تی۱، تی۲، تی۳، تی۴، تی۵، تی۶ و تی۷ نام‌گذاری می‌شوند. پیش از تعیین "پلت فرم T"، سه نسل اول تیپ ۲ نامگذاری شدند که نشان دهنده
T"، سه نسل اول تیپ ۲ نامگذاری شدند که نشان دهنده موقعیت نسبی آنها نسبت به تیپ ۱ یا بیتل است. به عنوان بخشی از "پلتفرم تی"، سه نسل اول به صورت ماسبق به نام‌های تی۱، تی۲ و تی۳ خوانده می‌شوند. ترنسپورتر با بیش از ۱۲ میلیون دستگاه فروخته شده در سراسر جهان، پرفروش‌ترین ون در تاریخ است و شامل طیف وسیعی از اتوموبیل‌ها از جمله ون، مینی‌ون، مینی‌بوس، وانت و ون کمپر است. رقبای آن شامل فورد ترانزیت، تویوتا هایاس و مرسدس بنز ویتو هستند. تیپ ۲. تی۱ (۱۹۵۰). فولکس واگن تیپ ۲ (تی۱) که در ابتدا از فولکس واگن تیپ ۱ (فولکس
۲ (تی۱) که در ابتدا از فولکس واگن تیپ ۱ (فولکس واگن بیتل) گرفته شد، اولین نسل از خانواده ترنسپوتر فولکس واگن بود. تی۲ (۱۹۶۷). پلت فرم تی۲ فولکس واگن از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹ به بازار عرضه شد. تی۳ (۱۹۷۹). فولکس واگن (تیپ ۲) که با نام‌های تی۲۵ نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۹۷۹ معرفی شد. تی۳ ترنسپورتر یکی از آخرین پلت‌فرم‌های فولکس‌واگن با بدنه کاملاً جدید بود که هنوز از طراحی موتور عقب استفاده می‌کرد. در مقایسه با مدل قبلی خود (مدل تی۲)، تی۳ محکم‌تر و سنگین‌تر بود، با بدنه‌ای کمی بزرگ‌تر، مربعی‌تر و جعبه‌ای شکل‌تر،
بدنه‌ای کمی بزرگ‌تر، مربعی‌تر و جعبه‌ای شکل‌تر، که فضای داخلی قابل استفاده‌تری را نسبت به سمت جلو، سقف و لبه‌های گرد مدل‌های اصلی ارائه می‌کرد. در حالی که تولید تی۳ در اروپا در اتریش تا سال ۱۹۹۲ به پایان رسید، تی۳ تا سال ۲۰۰۲ آفریقای جنوبی تولید می‌شد. ترنسپورتر/مولتیوان. تی۴ (۱۹۹۰). اولین طراحی رسمی «پلت‌فرم تی»، فولکس واگن ترانسپورتر (تی۴) به‌طور چشمگیری خط وانت فولکس واگن را با استفاده از موتور جلو، دیفرانسیل جلو و خنک‌کننده آبی، به روز کرد. تی۴ در آمریکای شمالی با نام فولکس واگن یورو-ون به بازار عرضه
شمالی با نام فولکس واگن یورو-ون به بازار عرضه شد. تی۵ (۲۰۰۳). ۲۰۰۳–۲۰۰۹ (قبل از فیس‌لیفت). فولکس‌واگن ترنسپورتر (تی۵) گونه‌ای از پلت فرمتیT فولکس واگن است. ۲۰۰۹–۲۰۱۵ (بعد از فیس‌لیفت). سری ترنسپورتر تی۵ در اواخر سال ۲۰۰۹ فیس‌لیفت شد. گزینه‌های پیشرانه به روز شده شامل اولین استفاده جهانی از گیربکس دوکلاچه در یک وسیله نقلیه تجاری سبک بود. تی۶ (۲۰۱۶). در سال ۲۰۱۶، فولکس واگن ترنسپورتر تی۶ را عرضه کرد که بر اساس تی۵ ساخته شده‌است. تی۷ (۲۰۲۲). در ژوئن ۲۰۲۱، فولکس‌واگن از یک ون مسافربری جدید به عنوان مولتی‌ون
از یک ون مسافربری جدید به عنوان مولتی‌ون تی۷ رونمایی کرد. تی۷ از پلت‌فرم اختصاصی ون تی۶ به پلت فرم MQB مبتنی بر خودرو منتقل شد.
فنون ماهیگیری یا روش‌های ماهیگیری روش‌هایی برای صید ماهی هستند. این اصطلاح همچنین ممکن است به روش‌هایی برای صید دیگر جانوران آبزی مانند نرم‌تنان (صدفان، ماهی مرکب، هشت‌پا) و بی‌مهرگان دریایی خوراکی گفته شود. فنون ماهیگیری شامل جمع‌آوری دستی، نیزه ماهیگیری، توری کردن، ماهیگیری و به دام انداختن است. ماهیگیران تفریحی، تجاری و صنایع دستی از تکنیک‌های متفاوتی استفاده می‌کنند و گاهی نیز از تکنیک‌های مشابهی استفاده می‌کنند. ماهیگیران تفریحی برای تفریح یا ورزش ماهی می‌گیرند، در حالی که ماهیگیران تجاری برای سود.
می‌گیرند، در حالی که ماهیگیران تجاری برای سود. ماهیگیران صنعتگر از روش‌های سنتی و با تکنولوژی پایین برای بقا در کشورهای در حال توسعه و به عنوان میراث فرهنگی در کشورهای دیگر استفاده می‌کنند. بیشتر ماهیگیران تفریحی از شیوه‌های ماهیگیری و ماهیگیران تجاری از روش‌های تورگذاری استفاده می‌کنند.
حقوق زنان در برزیل () در برزیل به شدت تحت تأثیر سنت‌های مردسالارانه فرهنگ ایبری قرار گرفته‌است که زنان را در روابط خانوادگی و اجتماعی تابع مردان می‌داند. شبه جزیره ایبری، که از اسپانیا، پرتغال و آندورا تشکیل شده‌است، به‌طور سنتی مرز فرهنگی و نظامی بین مسیحیت و اسلام بوده‌است و سنت قوی برای تسخیر نظامی و تسلط مردان ایجاد کرده‌است. سنت‌های پدرسالاری به آسانی از شبه جزیره ایبری به آمریکای لاتین از طریق سیستم انکومیاندا که وابستگی اقتصادی را در میان زنان و مردم بومی برزیل تقویت می‌کرد، منتقل شد. به عنوان
مردم بومی برزیل تقویت می‌کرد، منتقل شد. به عنوان بزرگ‌ترین ملت کاتولیک رومی در جهان، مذهب نیز تأثیر قابل توجهی بر حقوق زنان در برزیل داشته‌است. برزیل دارای سازمان‌یافته‌ترین و مؤثرترین جنبش زنان در آمریکای لاتین است و دستاوردهای قابل‌توجهی در قرن گذشته برای ترویج و حمایت از حقوق قانونی و سیاسی زنان حاصل شده‌است. علیرغم دستاوردهایی که در قرن گذشته در زمینه حقوق زنان به دست آمده‌است، زنان در برزیل هنوز با نابرابری جنسیتی قابل توجهی روبرو هستند که در مناطق روستایی شمال شرقی برزیل بارزتر است. در سال ۲۰۱۰،
روستایی شمال شرقی برزیل بارزتر است. در سال ۲۰۱۰، سازمان ملل متحد برزیل را بر اساس شاخص نابرابری جنسیتی در میان ۱۶۹ کشور در رتبه ۷۳ قرار داد که آسیب‌های زنان را در زمینه‌های حقوق باروری، توانمندسازی و مشارکت نیروی کار می‌سنجد. جنبش‌های زنان در برزیل به‌طور سنتی توسط زنان طبقه متوسط رو به بالا رهبری و حمایت می‌شدند، و به‌جای انقلابی بودن ماهیت اصلاح‌طلبی دارند، هرچند استثناهای واضحی به ویژه در مورد جنبش‌های اصلاحات ارضی وجود دارد. اگرچه در دهه ۱۹۳۰ در برزیل حق رای به زنان اعطا شد، اما تا دهه ۱۹۷۰ و به بعد
حق رای به زنان اعطا شد، اما تا دهه ۱۹۷۰ و به بعد بود که جنبش گسترده‌تر و قدرتمندتر زنان در برزیل شکل گرفت. برزیل در سال ۱۹۷۹، در سال انتشار آن، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را امضا و تصویب کرد، کنوانسیون سازمان ملل متحد هدف آن حذف همه اشکال تبعیض علیه زنان است. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده پنجم قانون اساسی برزیل در سال ۱۹۸۸ بیان شده‌است. مجمع جهانی اقتصاد مطالعه‌ای منتشر کرد که نشان می‌دهد برزیل عملاً تفاوت‌های جنسیتی در آموزش و درمان را ریشه کن
تفاوت‌های جنسیتی در آموزش و درمان را ریشه کن کرده‌است، اما زنان از نظر حقوق و نفوذ سیاسی عقب مانده‌اند. بر اساس آمار وزارت کار و رفاه، زنان ۳۰ درصد کمتر از مردان دستمزد می‌گرفتند. در سال ۲۰۰۵، گزارشگر ویژه سازمان ملل، به سطح بسیار پایینی از نمایندگی زنان در سیستم قضایی اشاره کرد، جایی که زنان «تنها ۵ درصد از پست‌های بالای قوه قضائیه و دادستانی را به خود اختصاص داده‌اند». بسیاری از زنان به عنوان شهردار انتخاب شده‌اند و زنان بسیاری نیز قاضی فدرال بوده‌اند. اولین زن در سال ۱۹۷۹ در مجلس سنا مشغول به کار شد.
اولین زن در سال ۱۹۷۹ در مجلس سنا مشغول به کار شد. زنان برای اولین بار در انتخابات ریاست جمهوری برزیل ۱۹۸۹ نامزد ریاست جمهوری شدند. تا سال ۲۰۰۹، ۹ درصد از کرسی‌های پارلمان ملی در اختیار زنان بود. جنبش حق رای. زنان در برزیل در سال ۱۹۳۲ حق رای داشتند اگرچه یک جنبش فمینیستی از اواسط قرن نوزدهم در برزیل وجود داشت و زنان برای گنجاندن حق رای در قانون اساسی ۱۸۹۱ درخواست دادند، حرکت به سمت حق رای تنها تحت رهبری زیست‌شناس و وکیل، برتا لوتز، آغاز شد. پس از انتشار مقاله ای در روزنامه معتبر برزیلی "Revista da Semana"
ای در روزنامه معتبر برزیلی "Revista da Semana" که از زنان می‌خواست شایستگی خود را از طریق دستاوردهای خود به مردان ثابت کنند و برای مطالبه حق رای سازماندهی کنند، سازمان‌های مختلف زنان ظاهر شدند. لوتز در سال ۱۹۲۲ سازمان خود را به همراه حق رای آمریکایی کری چپمن کت تأسیس کرد، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان به سازمان پیشرو حق رأی برزیل تبدیل شد و به اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان وابسته بود. سافرجتهای برزیلی زنان باسواد و حرفه‌ای بودند که تنها درصد کمی از جمعیت زنان برزیل را تشکیل می‌دادند. از این رو، مبارزات
زنان برزیل را تشکیل می‌دادند. از این رو، مبارزات انتخاباتی به هیچ وجه یک جنبش توده ای نبود و طبیعتاً معتدل بود. ویژگی محافظه کارانه جنبش حق رأی مقاومت کمی از سوی دولت برانگیخت و حق رأی توسط گتولیو وارگاس در سال ۱۹۳۲ اعلام شد و بعداً در قانون اساسی ۱۹۳۴ تأیید شد. دو سال پس از اعلام حق رای زنان در قانون اساسی پنجم برزیل، دو زن به کنگره، ده زن به عنوان شهردار و مجلس انتخاب شدند، و سی زن نیز به عنوان عضو شورا در برزیل انتخاب شدند. اگرچه مشاغل دولتی در گذشته برای زنان در دسترس بود، اما زنان تا پس از کسب حق رای
زنان در دسترس بود، اما زنان تا پس از کسب حق رای در مناصب انتخاباتی نبودند و تعداد زنان در دولت در طول قرن بیستم رو به افزایش بود. حقوق اقتصادی. کشاورزی صادراتی و نیروی کار عمدتاً زنانه در آمریکای لاتین در سه دهه اخیر به‌طور قابل توجهی گسترش یافته‌است. تحقیقات نشان داده‌است که چگونه مزارع در شمال شرقی برزیل به‌طور هدفمند تقسیم کار جنسیتی ایجاد می‌کنند و چگونه زنان اغلب دستمزد و شرایط بدتری را نسبت به مردان تجربه می‌کنند. بر اساس گزارش بانک جهانی، ۴۲ درصد از افراد شاغل در بخش غیرکشاورزی زنان بودند تحصیلات.
افراد شاغل در بخش غیرکشاورزی زنان بودند تحصیلات. در برزیل میزان باسوادی زنان مشابه مردان است. نرخ باسوادی (تعریف شده به عنوان افراد بالای ۱۵ سال یا بیشتر با توانایی خواندن و نوشتن) در سال ۲۰۱۰ حدود ۹۰٫۷٪ برای زنان و ۹۰٫۱٪ برای مردان برآورد شد. زنان در حال حاضر بیش از اکثریت را در بسیاری از دوره‌های دانشگاهی تشکیل می‌دهند. در حوزه‌های بهداشت و علوم انسانی به ترتیب ۶۶٪ و ۷۱٪ کل دانشجویان را تشکیل می‌دهند. به‌طور کلی، ۵۳ درصد از کل دانشجویان در دانشگاه‌ها زن هستند. پیشرفت در آموزش زنان از چند دهه پیش آغاز شد.
پیشرفت در آموزش زنان از چند دهه پیش آغاز شد. از دهه ۱۹۳۰، زنان به‌طور متوسط در مقایسه با مردان، تعداد سال‌های تحصیلی بالاتری در مدرسه داشته‌اند. از دهه ۱۹۷۰، آنها در سطوح بالاتر از مردان پیشی گرفتند. تا اواخر قرن نوزدهم، آموزش برای دختران بر مهارت‌های خانگی متمرکز بود. در سال ۱۸۷۹، مؤسسات آموزش عالی برزیل، زنان سفیدپوست طبقه بالا، عمدتاً شهری، را پذیرفتند- در حالی که بقیه جمعیت زنان بی سواد باقی ماندند. در حال حاضر نرخ باسوادی بین مردان و زنان نسبتاً متناسب با جمعیت است و سطح تحصیلات زنان در حال حاضر بیشتر
با جمعیت است و سطح تحصیلات زنان در حال حاضر بیشتر از مردان است. در سال ۱۹۷۰، تقریباً ۱۹۰۰۰ زن متخصص در برزیل وجود داشت که شامل مهندسان، معماران، دندانپزشکان، اقتصاددانان، استادان، وکلا و پزشکان می‌شد. تا سال ۱۹۸۰ حدود ۹۵۸۰۰ زن در این رشته‌ها مشغول به کار بودند. در هر دو سطح کارشناسی و کارشناسی ارشد، کلاس‌های روان‌شناسی، ادبیات و هنر تقریباً به‌طور کامل از زنان تشکیل شده‌است، برخلاف دوره‌های کشاورزی و دفاع ملی که تعداد بسیار کمی از زنان در آن ثبت نام می‌کنند.
مردان سفید نمی‌توانند بپرند (به انگلیسی: White Men Can't Jump) یک فیلم کمدی ورزشی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی چارلز کید دوم و نویسندگی کنیا باریس و داگ هال است. این بازسازی فیلمی به همین نام محصول ۱۹۹۲ محسوب می‌شود. سینکوا والز و جک هارلو در نقش‌های اصلی آن بازی می‌کنند. قرار است این فیلم در ۱۹ مه ۲۰۲۳ از طریق هولو منتشر شود. تولید. فیلمبرداری در ۱۱ می ۲۰۲۲ در لس آنجلس با تامی مدوکس-آپشاو به عنوان فیلمبردار آغاز شد. و در ژوئیه ۲۰۲۲ به پایان رسید. این فیلم موسیقی متنی از (تایری سینک سیمونز) خواهد داشت.
موسیقی متنی از (تایری سینک سیمونز) خواهد داشت. سرانجام در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۳، فیلم در مرحله پس‌تولید قرار گرفت.
مواد شیمیایی خاص (همچنین مواد شیمیایی ویژه یا مواد شیمیایی اثرگذار نامیده می‌شود) محصولات شیمیایی خاصی هستند که طیف گسترده‌ای از اثرات را ارائه می‌دهند که بسیاری از بخش‌های صنعت دیگر بر آن تکیه دارند. برخی از دسته‌های مواد شیمیایی تخصصی عبارتند از: چسب‌ها، مواد شیمیایی کشاورزی، مواد پاک‌کننده، رنگ‌ها، افزودنی‌های آرایشی و بهداشتی، مواد شیمیایی ساختمانی، الاستومرها، طعم‌دهنده‌ها، افزودنی‌های غذایی، عطرها، گازهای صنعتی، روان‌سازها، رنگ‌ها، پلیمرها، سورفکتانت‌ها و منسوجات کمکی. دیگر بخش‌های صنعتی مانند
و منسوجات کمکی. دیگر بخش‌های صنعتی مانند خودروسازی، هوافضا، مواد غذایی، آرایشی و بهداشتی، کشاورزی، تولید و نساجی به شدت به چنین محصولاتی وابسته هستند.
طعم‌دهنده ، یک افزودنی غذایی است که برای بهبود طعم یا بوی غذا استفاده می‌شود. این تأثیر ادراکی غذا را که عمدتاً توسط گیرنده‌های شیمیایی سیستم چشایی و بویایی تعیین می‌شود، تغییر می‌دهد. در کنار مواد افزودنی، اجزای دیگری مانند قندها نیز طعم غذا را تعیین می‌کنند.
کاتینکا گولدبرگ (نروژی: Cathinka Guldberg) زادهٔ ۳ ژانویهٔ ۱۸۴۰ و مرگ به تاریخ ۲۲ اکتبر۱۹۱۹م، در سن ۷۹ سالگی، یک پرستار نروژی بود.وی اولین شماس زن در نروژ بود و هم او بود که آموزش پرستاری را در نروژ پایه گذاشت. در سال ۱۹۱۵م، بار دیگر او اولین زنی بود که نشان سنت اولاف به وی تقدیم شد. پیشینه. کاتینکا گولدبرگ سال ۱۸۴۰ در کریستیانیا که از سال ۱۹۲۵م، اسلو که همان پایتخت نروژ است، نامیده می‌شود، در خانواده ای مرفه، مذهبی و تحصیل کرده به دنیا آمد. پدرش که تحصیل کرده رشتهٔ الهیات بود، هم کتاب فروشی داشت و هم
کرده رشتهٔ الهیات بود، هم کتاب فروشی داشت و هم سردبیر و ناشر بود. اصل مادرش که زنی با تقوا بود به یک خانوادهٔ ثروتمند تاجر از اهالی فردریکستاد برمی‌گشت. کاتینکا سالهای نخست زندگیش را در زادگاهش گذراند. وقتی ۸ سال داشت، پدرش لباس روحانیان مسیحی به تن کرد و در مقام کشیش در نانستاد مشغول کار شد. به این ترتیب همه خانواده به آن شهرک منتقل شدند و پس از مدتی از آنجا نیز به اولنساکر نقل مکان کردند. وقتی کاتینکا تنها ۱۵ سال داشت، مادرش را از دست داد و به عنوان دختر ارشد خانواده، بخش بزرگی از مسئولیت امور خانه بر
ارشد خانواده، بخش بزرگی از مسئولیت امور خانه بر دوش او افتاد. همزمان با مسئولیت در خانه، کاتینکا در فعالیت اجتماعی کلیسای محل نیز سهم داشت. او همراه با گروه‌های نیکوکار و امدادگر مسیحی در یاری رساندن به فقیران و بیماران، هم کار کرد و هم آموزش دید. کاتینکا از همان کودکی اعتقاد مذهبی داشت و با کلیسا در ارتباط منظم بود. پس از مرگ مادرش، پدر او بار دیگر ازدواج کرده بود. اما دومین همسر هم پس از مدتی درگذشته بود و پدرش را تنها گذاشته بود. پدرش مدتها با خانوادهٔ زن اولش، به عنوان مردی بیوه، زندگی کرد تا سرانجام
زن اولش، به عنوان مردی بیوه، زندگی کرد تا سرانجام وقتی بچه‌ها بزرگ شده بودند و کاتینکا ۲۴ سال داشت، برای سومین بار ازدواج کرد و از بچه‌هایش جدا شد. تحصیلات. کاتینکا گولدبرگ که از قبل همراه با مراقبت داوطلبانه از بیماران تجربه کسب کرده بود، در سال ۱۸۶۶م، به آلمان سفر کرد تا بر دانش حرفه ای خود بیافزاید. او از قبل آگهی‌های مدرسه مذهبی را دیده بود و تصمیم گرفته بود، مقیم دیر شده و شماسی بیاموزد. محل مدرسه یا صومعهٔ آموزشی در دوسلدورف بود. جایی که فلورانس نایتینگل در آن درس خوانده و آموزش دیده بود. در اواخر
در آن درس خوانده و آموزش دیده بود. در اواخر دوره تحصیل، از کاتینکا دعوت شد تا مدیریت راه اندازی یک مجتمع مسیحی شامل از جمله صومعه و درمانگاه را در کریستیانیا بر عهده گیرد. کاتینکا از این دعوت استقبال کرد و بعد از اتمام دوره آموزشی، به عنوان یک شماس یا همان خواهر روحانی به نروژ بازگشت تا مدیرت مؤسسه مذهبی - بهداشتی را بر عهده گیرد. راه اندازی مجتمع مذهبی. کاتینکا گولدبرگ به همراه اولین شاگرد و دستیارش در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۸۶۸م، در یک ملک متعلق به شهرداری امروز اسلو مستقر شد. مقدمات کار به خوبی پیش رفت و
امروز اسلو مستقر شد. مقدمات کار به خوبی پیش رفت و همراه با گسترش فعالیت، پس از دو سال فعالیت مؤسسه به محل دیگری در شهر منتقل شد. با رشد بیشتر مؤسسه، محل جدید هم به زودی گنجایش کافی نداشت و بنابراین بار دیگر مجتمع مذهبی، شامل خوابگاه، نمازخانه، آموزشگاه و درمانگاه، کمی پیش از کریسمس سال ۱۸۸۷م، به محل بزرگتری در شهر منتقل شد. این محل جدید، ملکی به وسعت بیش از ۱۱ هکتار بود که یکی از تجار ثروتمند محل به قصد نیکوکاری به مؤسسه هدیه داده بود. تحت مدیریت کاتینکا گولدبرگ مؤسسه به سرعت رشد کرد و تعداد خواهران به ۵۵۰
مؤسسه به سرعت رشد کرد و تعداد خواهران به ۵۵۰ نفر رسید. در این مجتمع علاوه بر خوابگاه، آموزشگاه، درمانگاه و آسایشگاه سالمندان، کلیسا و یتیم خانه نیز ساخته شد. الگوی کاتینکا گولدبرگ در ایجاد این مجتمع تا حد زیادی مطابق صومعه محل تحصیل و اقامتش در آلمان بود. اما کاتینکا قوانین را بسیار ساده کرد. دختران راهبه که به صومعه پیوسته بودند، روابطی مانند یک خانواده بزرگ داشتند. کاتینکا گولدبرگ خود سرپرست خانه بود و خواهران او را مادر روحانی می‌نامیدند. تحت مدیریت کاتینکا نوآموزان پیش از تعهد به لباس یک راهبه، ابتدا
نوآموزان پیش از تعهد به لباس یک راهبه، ابتدا یک دوره آزمایشی را می‌گذراندند. در این دوره دختران در لباس راهبه یک زندگی همراه با ریاضت را می‌گذراندند. برقراری رابطه جنسی برای خواهران ممنوع بود. به آنها ماهیانه مختصری پرداخت می‌شد و آنها را به انجام خدمات لازم می‌گماردند. با این حال تحت مدیریت مادر کاتینکا، دختران آزاد بودند درصورت پشیمانی به زندگی عادی برگردند. برای مثال، مانند مواقعی که ازدواج پیش می‌آمد. در عمل دخترانی که در مؤسسه می‌ماندند و به کار و تحصیل ادامه می‌دانند، طبق معیارهای جامعه مردسالاری آن
ادامه می‌دانند، طبق معیارهای جامعه مردسالاری آن زمان شانسی استثنایی برای کسب مهارت حرفه ای و آغاز یک زندگی مستقل را داشتند. مادر روحانی، کاتینکا گولدبرگ، نه تنها در شکل‌گیری شخصیت دختران بسیار مؤثربود، بلکه در فرهنگ و سنتهای زمان خویش نیز اثری ماندگار باقی گذاشت. فعالیت سازمان یافته و سازنده دختران در اجتماع، که تحت پوشش مسیحیت حمایت می‌شد، آغاز فصل جدیدی در روابط اجتماعی دختران در نروژ را ممکن ساخت. فعالیت اجتماعی کلیسا در قرن ۱۹ میلادی تجدید سازمان یافت؛ و کاتینکا گولدبرگ از جمله پیشگامان این تجدید
و کاتینکا گولدبرگ از جمله پیشگامان این تجدید سازمان بود. معرفی خدمات سازمان یافته زنان به اجتماع و افزایش سهم زنان در امور اجتماعی از جمله اهداف و نیز محصولات این تجدید سازمان بود. آموزش پرستاری. انتخاب پرستاری به منظور معرفی خدمات سازمان یافته زنان مسیحی به اجتماع اتفاقی نبود. در آن زمان از پیش، زنان زیادی در بیمارستانها به خصوص در امور نظافت و خدمتکاری کار می‌کردند. اما حدود وظایف و حقوق آنها معلوم نبود و گاه مراقبت از بیماران هم به صورت پراکنده به آنها محول می‌شد. در بین پزشکان نروژ تمایل به سر و سامان
می‌شد. در بین پزشکان نروژ تمایل به سر و سامان دادن به این وضعیت قوت گرفت و مورد استقبال زنان خدمتکار نیز واقع شد. عملا در آن زمان، تنها محل آموزش پرستاری به دختران در سطح حرفه ای، صومعه بود. به زودی قراردادهایی بین صومعه و بیمارستانها بسته شد. دختران راهبه به صورت سازمان یافته برای کار و کار آموزی به بیمارستانها و گاه به خانه بیماران فرستاده شدند؛ و مسئولیت حرفه ای و حقوق آنها تعیین شد. به این ترتیب کاتینکا گولدبرگ در مقام مادر روحانی و مدیر صومعه، نقشی محوری در آموزش پرستاران حرفه ای و تأمین خدمات پرستاری
در آموزش پرستاران حرفه ای و تأمین خدمات پرستاری در سراسر نروژ یافت. در سال ۱۹۶۶م، تندیسی به یادبود کاتینکا گولدبرگ به ابتکار دانشکده‌های پزشکی و پرستاری و بیمارستانهای سراسر نروژ ساخته و مستقر شد تا این نقش محوری به یاد نسل‌های آینده باقی بماند. رهبری. اگر چه کاتینکا گولدبرگ همچنان به پیروی از الگوهای زمان خود، زن را تابع مرد می‌دانست، اما خود او رهبری مستقل و توانا بود و در صورت نیاز از رویارویی با پزشکان مرد پروایی نداشت. در ۱۸ سال نخست فعالیت مؤسسه، کاتینکا یگانه مدیر تشکیلات بود. از سال ۱۸۸۶م، برای
یگانه مدیر تشکیلات بود. از سال ۱۸۸۶م، برای اولین بار مدیریت مؤسسه به دو بخش تقسیم شد و مسئولیت به صورت جداگانه به دو مدیر محول شد. مسئولیت کاتینکا به عنوان مدیر مؤسسه بسیار گسترده بود. چرا که او نه تنها مسئول مدرسه و آموزش دختران بود، بلکه همچنان نقش مادر روحانی را نیز بر عهده داشت. پس به این ترتیب معلمان حرفه ای، امر آموزش را عهده‌دار شدند و از بار وظایف کاتینکا کاسته شد. در سال ۱۹۱۳م، وقتی زنان نروژ برای اولین بار از حق رای برخوردار شدند، کاتینکا گولدبرگ از ۴۵ سال پیش، مدیریت یکی از مهم‌ترین بنیادهای
از ۴۵ سال پیش، مدیریت یکی از مهم‌ترین بنیادهای کشور نروژ را بر عهده داشت. در روز تولد ۷۵ سالگی خود در سال ۱۹۱۵م، برای اولین بار نشان سنت اولاف به یک زن که او بود اهدا شد. پایان زندگی. کاتینکا گولدبرگ تا آخرین روزهای زندگی خود در خدمت صومعه بود و وقتی در سال ۱۹۱۹م، از این جهان رفت ۷۹ سال داشت. پیکر وی در آرامگاهی در اسلو به خاک سپرده شده‌است.
گذار به دموکراسی در شیلی ()، در روز ۱۱ مارس ۱۹۹۰، بعد از یک دوره گذار با خاتمه دادن به رژیم نظامی به رهبری آگوستو پینوشه، حکومت شیلی به حکومتی بر اساس دموکراسی تغییر یافت. این انتقال ۱۵ سال به درازا کشید. برخلاف بیشتر موارد گذار به دموکراسی در کشورها که توسط نخبگان یا فردی از آحاد مردم رهبری می‌شود، این فرایند گذار دموکراتیک به عنوان یک گذار بینابین، انتقالی که هم رژیم و هم جامعه مدنی در آن سهیم هستند، شناخته می‌شود. در طول دوره گذار، همان‌طور که رژیم با خشونت سرکوب را افزایش می‌داد، به طور همزمان از
با خشونت سرکوب را افزایش می‌داد، به طور همزمان از لیبرالیزاسیون حمایت می‌کرد- به تدریج نهادهای دموکراتیک را تقویت کرد و کم‌کم، حاکمیت نظامی بر کشور را کاهش داد. سه عامل در شکل‌گیری دموکراسی دخیل بود: اقتصاد، نقش نیروی نظامی و سیاست داخلی. رشد سریع اقتصادی (مرتبط به یک محیط تورمی پایین)، زوال حکومت استبدادی، و تصمیم احزاب سیاسی برای متحد شدن با یکدیگر به صورت یک ائتلاف موقت جامع ایدئولوژیکی جهت هدف اصلی که تلاشی برای شکست پینوشه و حکمرانی نظامیان او بود. در حال حاضر، شیلی از لحاظ شاخص دموکراسی حائز رتبه ۲۹
حال حاضر، شیلی از لحاظ شاخص دموکراسی حائز رتبه ۲۹ می‌باشد.
بوسه مرگ () (به ایتالیایی: "Il Bacio della Morte") یک عکس سیاه و سفید است که توسط فردی ناشناس، در روز ۱۲ مهٔ ۱۹۵۷ گرفته شد. این عکس لحظه‌ای را به تصویر کشیده است که لیندا کریستین هنگام برگزاری مسابقه اتومبیلرانی میلی میلیا ۱۹۵۷ در شمال ایتالیا، آلفونسو د پورتاگو را در یک توقف کوتاه، می‌بوسد. لحظاتی بعد، هنگامی که پورتاگو با سرعت ۱۵۰ مایل بر ساعت در گویدیزولو، کاوریانا در حال رانندگی بود، به علت ترکیدن یکی از لاستیک‌ها کشته شد. در طول چندین سال، این عکس به یکی از مشهورترین عکس‌های بوسه و نمادی از جرأت و
یکی از مشهورترین عکس‌های بوسه و نمادی از جرأت و اشتیاق تبدیل شد. این عکس حاوی تصویر لیندا کریستین (در حالی که یک لباس و روسری خال خالی بر تن دارد)، بازیگری است که برای یک بوسه کوتاه با آلفونسو د پورتاگو، راننده فرمول یک از خود اشتیاق نشان می‌دهد، در عین حال که راننده، لباس مخصوص این مسابقات در دههٔ ۱۹۵۰، کلاه ایمنی سفید، عینک ایمنی و ژاکت چرمی را پوشیده است. گروهی از تماشاگران با مسرت به آنها خیره شده‌اند، در حالی که روزنامه نگاران با دوربین‌های خود این اتفاق را ثبت می‌کنند. این عکس در ایتالیا مشهور شد و
را ثبت می‌کنند. این عکس در ایتالیا مشهور شد و با توجه به مرگ پورتاگو مدتی کوتاه بعد از ثبت این عکس، عنوان معروف "Il Bacio della Morte" (بوسه مرگ) را برای آن انتخاب کردند. این تصویر طی روزهای بعد از مسابقه، در روزنامه‌ها منتشر شد. این عکس جزوی از بایگانی بتمن بوده و در شرکت ملی ذخیره‌سازی زیرزمینی آیرون ماونتین ذخیره شده است که این تأسیسات در معدن سنگ آهک سابق در غرب پنسیلوانیا، در عمق ۲۲۰ فوتی (۶۷ متری) زیر زمین واقع گردیده است.
بخش چاه حسن، یکی از بخش‌های شهرستان جازموریان در استان کرمان ایران است. مرکز این بخش، روستای محمدآباد کتکی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش چاه حسن برابر با ۱۵٬۱۲۳ نفر بوده‌است.