payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناقص استفاده می‌کند. هوران و چنگ با استفاده از منابع اطلاعاتی بیشتر دریافتند که میزان قتل مرتبط با بارداری در مریلند ۱۰٫۵ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده است. آنها پیشنهاد کردند هر ایالت باید مجموعه داده‌های خود را در مورد مرگ و میرهای مرتبط با بارداری تکمیل کند. واشینگتن پست در سال ۲۰۰۴ گزارش داد که «۱۳ ایالت اعلام کرده‌اند هیچ راهی ندارند که تعیین کنند چه تعداد زن در دوران بارداری و دوران پس از زایمان در سال‌های اخیر کشته شده‌اند.» در سال ۲۰۰۳، کالیفرنیا این مشکل را با تغییر اسناد گواهی فوت خود برای درج وضعیت
را با تغییر اسناد گواهی فوت خود برای درج وضعیت زایمان یک قربانی زن برطرف کرد. قتل دومین عامل مرگ‌ومیر در بین زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله و پنجمین علت مرگ در بین زنان ۲۵ تا ۳۴ ساله در سال ۱۹۹۹ بود. بیشترین علت مرگ در هر دو گروه سنی سوانح است. تحقیقات انجام شده در مورد مرگ‌های مرتبط با بارداری در ویرجینیا نشان داد که قتل عامل اصلی مرگ بوده و ۱۳ درصد از کل مرگ‌ومیرهای نمونه‌گیری آماری را تشکیل می‌دهد. همان مطالعه نشان داد که خشونت (خودکشی، قتل، و مصرف تصادفی بیش از حد مواد) ۳۰ درصد از کل مرگ‌ومیرهای نمونه را تشکیل
حد مواد) ۳۰ درصد از کل مرگ‌ومیرهای نمونه را تشکیل می‌دهد. تفاوت‌های نژادی نیز در داده‌ها مشهود بود، زنان سیاه‌پوست ۴٫۵ برابر بیشتر از زنان سفیدپوست در معرض خطر مرگ ناشی از قتل حاملگی بودند. قوانین و سیاست‌ها. «قانون قربانیان زاده‌نشدهٔ خشونت»، مصوب سال ۲۰۰۴، جنین را به عنوان «کودک در رحم» و شخص را به عنوان قربانی جرم قانونی تعریف می‌کند «اگر جراحت یا مرگ جنین در حین ارتکاب یک جنایت خشونت‌آمیز فدرال رخ دهد.» در آمریکا، ۳۸ ایالت قوانینی دارند که اگر قربانی در دوران بارداری به قتل برسند، مجازات مجرم سخت‌تر
در دوران بارداری به قتل برسند، مجازات مجرم سخت‌تر است. برخی از این قوانین جنین را «به منظور تعقیب کیفری مجرم» به‌عنوان یک «شخص» تعریف می‌کنند (کنفرانس ملی قانونگذاران ایالتی، ۲۰۰۸). لیسی پترسون، که در سال ۲۰۰۲ به قتل رسید، یکی از قربانیان مطرح و شناخته‌شدهٔ اینگونه جنایت‌هاست. در حال حاضر در مجلس سنای کارولینای شمالی، لایحه‌ای به نام قانون اس‌بی ۳۵۳ قربانیان زاده‌نشدهٔ خشونت در حال بررسی است تا قانونی برای مرگ جنین در هنگام قتل مادر تعیین کند. ائتلاف کارولینای شمالی علیه خشونت خانگی به دلایل متعدد از جمله
شمالی علیه خشونت خانگی به دلایل متعدد از جمله عدم توجه به خشونت علیه مادر به عنوان علت اصلی مرگ جنین از این قانون حمایت نمی‌کند. با این حال، این ائتلاف از موضع «شبکه ملی برای پایان دادن به خشونت خانگی» در مورد «قانون قربانیان زاده‌نشدهٔ خشونت» حمایت می‌کند. مداخلات. زنان ممکن است از صحبت کردن با ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خود در مورد سوءاستفاده احساس امنیت کنند، به خصوص پس از اینکه متوجه شدند باردار هستند. برخی از سیاست‌های مطب‌های پزشکی و بیمارستان مشخص می‌کنند که پزشکان باید بیمار را به‌طور خصوصی و
می‌کنند که پزشکان باید بیمار را به‌طور خصوصی و بدون حضور همراه معاینه می‌کنند. ویکتوریا فرای در سرمقاله ای در سال ۲۰۰۱ در مجله انجمن پزشکی آمریکا می‌نویسد: «قتل توسط شرکای صمیمی ممکن است نقطه کانونی برای تلاش‌های مؤثر در جهت پیشگیری از مرگ‌ومیر مرتبط با بارداری باشد، زیرا بسیاری از این زنان قبل از مرگ‌شان با سیستم مراقبت‌های بهداشتی تماس گرفته‌اند.» بررسی سیاست‌های مرتبط با «قتل شریک صمیمی» و پژوهش انجام‌شده دربارهٔ آن چندین نیاز را شناسایی کرده‌است: آموزش در سطح گسترده در خوزه مراقبت‌های بهداشتی در مورد
در سطح گسترده در خوزه مراقبت‌های بهداشتی در مورد نشانه‌های خشونت خانگی و غربالگری همه‌جانبه برای یافتن خشونت خانگی توسط ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی، و همچنین آگاهی از محل ارجاع زنان. زمانی که سوء استفاده مشخص شد و قربانی نیازمند خدمات است.
ماری لاک پیترمان (؛ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۰۸–۱۳ دسامبر ۱۹۷۵) یک بیوشیمی‌دان سلولی اهل ایالات متحده آمریکا بود که به‌دلیل نقش کلیدی خود در کشف و شناسایی ریبوزوم‌های حیوانی، مجتمع‌های مولکولی که سنتز پروتئین را انجام می‌دهند، شناخته شده‌است. او نخستین زنی بود که استاد تمام دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل شد. سنین جوانی و تحصیل. ماری پیترمان در ۲۵ فوریهٔ ۱۹۰۸ در لوریوم، میشیگان زاده شد. مادرش آنا مای گریرسون و پدرش آلبرت ادوارد پیترمان، مدیر کل شرکت مس تلفیقی کالومت و هکلا واقع در کالومت، میشیگان بود. او در دبیرستان کالومت و
در کالومت، میشیگان بود. او در دبیرستان کالومت و مدرسهٔ مقدماتی ماساچوست تحصیل کرد، سپس در سال ۱۹۲۹ از کالج اسمیت با دستاوردهای عالی در رشتهٔ شیمی فارغ‌التحصیل شد. او سپس مدتی از مدرسه دور بود و یک سال در دانشگاه ییل به‌عنوان تکنسین تحقیقاتی کار کرد، و پس از آن چهار سال بر روی عدم تعادل اسید و باز در بیماران روان‌پزشکی در بیمارستان روان‌پزشکی بوستون به انجام پژوهش پرداخت. او در سال ۱۹۳۶ تحصیلات دکتری خود را در رشتهٔ شیمی فیزیولوژیک در دانشگاه ویسکانسین آغاز کرد. در سال ۱۹۳۹، او با مدرک دکتری برای پایان‌نامه
در سال ۱۹۳۹، او با مدرک دکتری برای پایان‌نامه در مورد نقش قشر آدرنال در تنظیم یون فارغ‌التحصیل شد. فعالیت حرفه‌ای. پیترمان پس از کسب مدرک دکتری، در دانشگاه ویسکانسین ماند و به نخستین کارمند شیمی‌دان زن دپارتمان شیمی‌فیزیک این دانشگاه تبدیل شد و تا سال ۱۹۴۵ به‌عنوان محقق فوق دکتری به کار در آنجا ادامه داد. او در دانشگاه ویسکانسین به‌همراه جان وارن ویلیامز و آلوین ام. پاپنهایمر تحقیقاتی را روی شیمی‌فیزیک پروتئین‌ها انجام داد؛ از جمله تجزیه و تحلیل برهمکنش‌های پادتن-آنتی‌ژن، به‌ویژه آنهایی که بین سم دیفتری و
پادتن-آنتی‌ژن، به‌ویژه آنهایی که بین سم دیفتری و آنتی توکسین وجود داشت. این سه نفر با استفاده از اولتراسانتریفیوژ نشان دادند که حدود ۲/۳ از آنتی‌توکسین دیفتری (که بعداً تحت عنوان بخش Fc از ایمونوگلوبولین جی در نظر گرفته شد) «غیرفعال» است – می‌توان آن را با درمان پروتئاز حذف کرد و آنتی‌توکسین همچنان می‌تواند دو مولکول آنتی‌ژن را متصل کند، بنابراین سایت‌های اتصال باید به هم نزدیک باشند. تحقیقات او بر روی پادتن‌ها به تعیین ساختار ایمونوگلوبولین توسط رادنی پورتر کمک کرد، کاری جایزهٔ نوبل ۱۹۷۲ را برای پورتر
کمک کرد، کاری جایزهٔ نوبل ۱۹۷۲ را برای پورتر به‌همراه داشت. او همچنین آلبومین سرم انسانی را برای کمیتهٔ تحقیقات پزشکی شورای تحقیقات دفاع ملی در طول جنگ جهانی دوم مورد مطالعه قرار داد و روش‌هایی را برای تصفیهٔ آلبومین به‌منظور استفاده به‌عنوان جایگزین خون توسعه داد. در سال ۱۹۴۵، او به‌عنوان یک شیمی‌دان در بیمارستان مموریال در شهر نیویورک به مطالعه بر روی نقش پروتئین‌های پلاسما در متاستاز مشغول شد و سپس در سال ۱۹۴۶ برای پژوهش در مورد نقش نوکلئوپروتئین‌ها در سرطان، به مؤسسه اسلون-کترینگ، که به‌تازگی برای
در سرطان، به مؤسسه اسلون-کترینگ، که به‌تازگی برای پژوهش پیرامون سرطان تأسیس شده بود، رفت. او که در ابتدا عضو بنیاد فینی هاول بود، در سال ۱۹۶۰ به عضوی وابسته و در سال ۱۹۶۳ به عضویت دائمی این بنیاد درآمد، و به نخستین عضو دائمی زن مؤسسهٔ اسلون کترینگ تبدیل شد. او همزمان که در اسلون کترینگ بود، به تدریس بیوشیمی در بخش اسلون-کترینگ دانشگاه کرنل در دانشکده تحصیلات تکمیلی علوم پزشکی مشغول بود و نخستین استاد تمام زن کرنل نیز بود. او در سال ۱۹۶۳ جایزهٔ اسلون را برای تحقیقات دربارهٔ سرطان دریافت کرد و از پول این
تحقیقات دربارهٔ سرطان دریافت کرد و از پول این جایزه برای سفر به اروپا برای اجرای سخنرانی و کار در آزمایشگاه برنده آرنه تیسلیوس، برندهٔ جایزهٔ نوبل، استفاده کرد. در سال ۱۹۶۶، انجمن شیمی آمریکا مدال گاروان را به او اعطا کرد؛ مدالی که یک افتخار ملی بود که به زنانی داده می‌شد که کمک‌های مثال‌زدنی به علم شیمی کرده‌اند. او حدود ۱۰۰ مقاله و همچنین کتابی به نام "خواص فیزیکی و شیمیایی ریبوزوم‌ها" (۱۹۶۴) نوشته‌است. پیترمان در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه کرنل بازنشسته شد، سپس نخستین انجمن سرطان مموریال اسلون کترینگ برای زنان
نخستین انجمن سرطان مموریال اسلون کترینگ برای زنان حرفه‌ای را تأسیس کرد و به‌عنوان نخستین رئیس این انجمن خدمت کرد. تحقیق در مورد ریبوزوم‌ها. پیترمان اولین کسی بود که ریبوزوم‌های حیوانی، که محل سنتز پروتئین بودند، را جداسازی کرد. آلبر کلود در تحقیقات قبلی با استفاده از تقسیم سلولی برای بررسی محتوای سلول‌های حیوانی، مجموعه‌ای از ذرات حاوی اسیدهای نوکلئیک و پروتئین‌هایی را یافت که آن را «میکروسوم» نامید. پیترمان دریافت که این ذرات حاوی مقادیر تقریباً مساوی آران‌ای و پروتئین هستند اما اندازهٔ آنها بسیار متنوع
و پروتئین هستند اما اندازهٔ آنها بسیار متنوع است. برای خالص‌سازی بیشتر اجزاء، او از تکنیکی به نام اولتراسانتریفیوژ تحلیلی استفاده کرد تا اجزای هموژنه‌های طحال و کبد موش را بر اساس سرعت رسوب نسبی آن‌ها (بسته به اندازهٔ آن‌ها) جداسازی کند. بعدها، میکروسکوپ الکترونی توسط فیلیپ سیکویتز و جرج پالاده نشان داد که «میکروسوم‌های» اصلی قطعاتی از شبکه آندوپلاسمی هستند که با ریبوزوم‌ها پوشانده شده‌اند. پیترمان توانسته بود ریبوزوم‌های خالص را جداسازی کند؛ زیرا سرعت سانتریفیوژ بالایی که او برای ته‌نشینی مولکول‌ها در
بالایی که او برای ته‌نشینی مولکول‌ها در محلول قند با چگالی بالا استفاده می‌کرد، قطعات شبکه آندوپلاسمی را جداسازی می‌کرد. ذرات کوچکی که او جدا کرد قبل از اینکه در سال ۱۹۵۸ در یک نشست انجمن بیوفیزیک به‌طور رسمی «ریبوزوم» نامیده شوند، «ذرات پیترمان» نامیده شدند. او علاوه بر جداسازی ریبوزوم‌ها، با ماری همیلتون برای توصیف خواص فیزیکی و شیمیایی آنها همکاری داشت. مراحل بعدی زندگی. پیترمان هرگز ازدواج نکرد و بچه‌دار نیز نشد. او در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۵ بر اثر سرطان در سن ۶۷ سالگی در بیمارستان امریکن انکولوژی فیلادلفیا
۶۷ سالگی در بیمارستان امریکن انکولوژی فیلادلفیا درگذشت. در سال ۱۹۷۶، بنیاد آموزشی انجمن زنان در علم، یک بورسیهٔ تحصیلی را به افتخار او، به نام او نام‌گذاری کرد.
آتش خشم یا خشم آتشین (به انگلیسی: Raging Fire) یک فیلم اکشن هنگ کنگی-چینی محصول سال ۲۰۲۱ به نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی بنی چان در آخرین تلاش کارگردانی‌اش قبل از مرگش در ۲۳ اوت ۲۰۲۰ است. دانی ین در این فیلم نقش یک پلیس عادل را بازی می‌کند که با دستیار سابقش، با بازی نیکلاس تسه، که برای انتقام از مربی سابق خود به خاطر زندانی کردن او در گذشته، از راه می‌رسد. این فیلم در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۱ در سرزمین اصلی چین و در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ در هنگ کنگ منتشر شد. داستان. چونگ سونگ بونگ افسر واحد جنایی منطقه‌ای است که سال‌ها در
بونگ افسر واحد جنایی منطقه‌ای است که سال‌ها در خط مقدم کار کرد و بسیاری از پرونده‌های بزرگ را شکست. با این حال، به دلیل شخصیت بسیار عادلانه‌اش که بر حرفه‌اش تأثیر گذاشت، او را مطرود می‌دانند، اما سرپرست او، یاو کونگ-نگو، به او به عنوان یک افسر خوب احترام می‌گذارد، اگرچه یاو کاملاً با سبک بیش از حد سخت‌جوش چونگ موافق نیست و معتقد است. گرفتن میانبر یاو موفق می‌شود به سطح چونگ برسد. با این حال، سرنوشت به‌طور غیرمنتظره آنها را به مسیرهای مختلفی می‌کشد و آنها را در برابر یکدیگر قرار می‌دهد. تولید. این فیلم برای
در برابر یکدیگر قرار می‌دهد. تولید. این فیلم برای اولین بار در بازار فیلم و تلویزیون هنگ کنگ ۲۰۱۹ اعلام شد. دانی ین، تهیه‌کننده و بازیگر فاش کرد که این فیلم در ابتدا برای فیلمبرداری در یک کشور خارجی برنامه‌ریزی شده بود، اما او بنی چان، یکی از تهیه‌کنندگان و کارگردانان را متقاعد کرد که برای فیلمبرداری در هنگ کنگ بماند. تولید در آوریل همان سال آغاز شد. در ۶ مه ۲۰۱۹، صحنه ای از پریدن ین از بالکن فیلمبرداری شد و به همین دلیل او را به مدت دو ساعت روی سیم معلق کردند. تولید این فیلم در سپتامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید.
تولید این فیلم در سپتامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. در ۲۳ آگوست ۲۰۲۰، کارگردان چان بر اثر سرطان نازوفارنکس درگذشت. گزارش شد که او در حین ساخت فیلم بیمار شده بود و بعداً تشخیص داده شد که به این بیماری مبتلا شده‌است. چان وظایف کارگردانی خود را برای این فیلم به پایان رساند اما به دلیل بیماری نتوانست در مراحل پس‌تولید شرکت کند.
فرن وود (متولد ۳ سپتامبر ۱۹۸۱) یک پخش کننده و نویسنده انگلیسی است ". بسیاری او را با نام کاتن می‌شناسند." او کار خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ با ارائه برنامه‌های تلویزیونی مختلف کودکان آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸، کاتن شروع به ارائه یک پادکست در دسترس برای پلتفرم‌های پخش آنلاین کرد. او همچنین هشت کتاب خودیاری، دو کتاب برای کودکان و چهار کتاب در مورد تغذیه سالم منتشر کرده‌است. کاتن در نورث وود، منطقه هیلینگدون لندن، از خانواده میک و لین کاتن به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر به نام جیمی کاتن دارد. او در نزدیکی ایستکوت
به نام جیمی کاتن دارد. او در نزدیکی ایستکوت بزرگ شد و در مدرسه هایدون تحصیل کرد. او ماهی‌خوار و دوستدار حیوانات است. او در چندین نیمه ماراتن برای خیریه شرکت کرده‌است. بیل کاتن، مدیر سابق بی‌بی‌سی (۱۹۲۸–۲۰۰۸) پسر عموی پدربزرگ پدری او بود. در اوت ۲۰۱۷، اصل و نسب کاتن در سریال تلویزیونی بی‌بی‌سی "که فکر می‌کنید چه کسی هستید؟" مورد بررسی قرار گرفت
پراکندگی‌سنج یا دیفیوژن‌متر () یک ابزار علمی برای اندازه‌گیری بازگشت پرتو نور یا امواج راداری است که توسط انتشار در محیطی مانند هوا پراکنده شده‌اند. "پراکندگی سنج‌هایی" که با استفاده از نور مرئی کار می‌کنند در فرودگاه‌ها یا در امتداد جاده‌ها برای اندازه‌گیری دید افقی دیده می‌شوند. پراکندگی‌سنج‌های راداری از امواج رادیویی یا مایکروویو برای تعیین سطح مقطع راداری نرمال شده (σ۰، "سیگما صفر" یا "سیگما هیچ") یک سطح استفاده می‌کنند. آنها اغلب بر روی ماهواره‌های هواشناسی برای یافتن سرعت و جهت باد نصب می‌شوند و در
برای یافتن سرعت و جهت باد نصب می‌شوند و در صنایع برای تجزیه و تحلیل ناهمواری سطوح استفاده می‌شوند. نوری. پراکندگی‌سنج‌های نوری دستگاه‌هایی هستند که در هواشناسی برای یافتن محدودهٔ نوری یا دید افقی استفاده می‌شوند. آنها از یک منبع نور؛ معمولاً یک لیزر، و یک گیرنده تشکیل شده‌اند. هر دو با زاویه ۳۵ درجه به سمت پایین و در یک منطقه مشترک هدف قرار می‌گیرند. پراکندگی جانبی توسط هوا در امتداد پرتو نور به عنوان یک ضریب جذب اندازه‌گیری می‌شود. هرگونه انحراف از ضریب جذب هوای صاف (مثلاً در مه) اندازه‌گیری می‌شود و با
هوای صاف (مثلاً در مه) اندازه‌گیری می‌شود و با دید نسبت معکوس دارد (هرچه جذب بیشتر باشد دید کمتر است). این دستگاه‌ها در ایستگاه‌های هواشناسی خودکار برای دید عمومی، در امتداد باند فرودگاه برای محدودهٔ بصری باند، یا در امتداد جاده‌ها برای شرایط دید یافت می‌شوند. دشواری اصلی در استفاده از پراکندگی‌سنج‌های نوری این است که اندازه‌گیری بر روی حجم بسیار کمی از هوا؛ بین فرستنده و گیرنده، انجام می‌شود و بنابراین، دید گزارش شده تنها معرف شرایط عمومی اطراف دستگاه در شرایط یکنواختی است (به عنوان مثال مه سینوپتیک).
شرایط یکنواختی است (به عنوان مثال مه سینوپتیک). همیشه اینطور نیست (مثلاً مه لکه‌دار). رادار. پراکندگی سنج راداری با ارسال یک پالس انرژی مایکروویو به سطح زمین و اندازه‌گیری انرژی منعکس شده عمل می‌کند. یک اندازه‌گیری جداگانه از توان فقط نویز ساخته شده و از اندازه‌گیری سیگنال + نویز کم می‌شود تا قدرت سیگنال پس پراکندگی مشخص شود. ابزارهای پراکندگی سنج بسیار دقیق کالیبره شده‌اند تا اندازه‌گیری‌های پراکندگی عقب را دقیق انجام دهند.
رامسی مک مولن (; – ) مورخ، و استاد دانشگاه در دانشگاه ییل متخصص در تاریخ دین هلنیستی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم و جایزه رم شده‌است.
خشونت علیه زنان در اوکراین () یک مشکل اجتماعی ریشه‌دار در فرهنگ اوکراین است که توسط کلیشه‌های سنتی مردانه/زنانه ایجاد شده‌است. خشونت علیه زنان در دوران جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین به رسمیت شناخته نشد، اما در دهه‌های اخیر به موضوع مهمی در جامعه اوکراین و در میان دانشمندان دانشگاهی تبدیل شده‌است. تاریخچه. نماینده صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در اوکراین، در فوریه ۲۰۱۳ بیان کرد که «اوکراین واقعاً سطح غیرقابل قبولی از خشونت، عمدتاً توسط مردان و عمدتاً به دلیل [میزان] بالای مصرف الکل دارد». وی خلأهای موجود در
[میزان] بالای مصرف الکل دارد». وی خلأهای موجود در این قانون را عاملی برای معضل خشونت خانگی دانست و گفت: «شما می‌توانید زنان را مورد تجاوز قرار دهید و باز هم اگر یک مقام عالی رتبه هستید یا از یک خانواده رسمی رده بالا هستید، می‌توانید از عواقب آن خلاص شوید.» از نظر هنجارهای اخلاقی سنتی، زنان اوکراینی قرار است «زیبا و مادر باشند». علاوه بر این، سنت‌های جنسیتی در اوکراین تمایل دارد زنان را از تصدی مناصب قدرت سیاسی محدود کند، در حالی که معیارهای رفتار مردانه شامل حمایت از زنان است. جنگ در دونباس در اوکراین که
حمایت از زنان است. جنگ در دونباس در اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، تفکیک مسئولیت‌های جنسیتی را تقویت کرد. سازمان ملل بیان کرد که زنان اوکراینی ساکن در منطقه درگیری به دلیل اجرای ضعیف قانون، تمرکز بالای گروه‌های نظامی و گسترش سلاح‌ها در معرض خطر قابل توجهی قرار داشته‌اند. در سال ۲۰۱۵، دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد نگرانی عمیق خود را در مورد بدتر شدن سریع وضعیت خشونت علیه زنان در اوکراین ابراز کرد. بر اساس گزارش سازمان امنیت و همکاری اروپا، در سال ۲۰۱۸، خشونت علیه زنان در اوکراین گسترده و سه
سال ۲۰۱۸، خشونت علیه زنان در اوکراین گسترده و سه برابر بیشتر از جنگ در دونباس با مرگ و میر همراه بود.پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، گزارش‌های متعددی از خشونت و خشونت جنسی علیه زنان از جمله تجاوز، شکنجه، تجاوز جنسی و تجاوز گروهی منتشر شد. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳، حدود ۴۵ درصد از جمعیت ۴۵ میلیونی اوکراین از خشونت - جسمی، جنسی یا روانی - رنج می‌برند و بیشتر آنها زن هستند. از دیدگاه تاریخی، مشکل خشونت علیه زنان در اوکراین به‌طور سنتی تا سال ۲۰۱۳ مسکوت مانده بود و منابع زیادی از آمار
تا سال ۲۰۱۳ مسکوت مانده بود و منابع زیادی از آمار رسمی در مورد خشونت جنسی در اوکراین وجود نداشت. رسانه‌های جمعی از نحوه برخورد با این موضوع مطمئن نبودند، مقامات نمی‌دانستند چگونه با آن برخورد کنند و جامعه اوکراین به‌طور کلی آمادگی پایان دادن به خشونت را نداشت. در نتیجه، تمام تلاش‌های ملی ضد خشونت متکی به حمایت قابل توجهی از سوی کمک‌کنندگان غربی بود. داده‌های ثبت‌شده همچنین نشان می‌دهد که بروز مشاهده شده خشونت جنسی علیه زنان به دلیل تأثیر ترکیبی سنت و شرم شخصی به شدت دست کم گرفته شده‌است. انواع خشونت. خشونت
به شدت دست کم گرفته شده‌است. انواع خشونت. خشونت خانگی. در اوکراین خشونت خانگی علیه زنان سابقه طولانی دارد. شواهدی وجود دارد که مدل پرخاشگری مردانه نسبت به زنان از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که خشونت علیه زنان به هیچ بخش خاصی از جمعیت اوکراین محدود نمی‌شود و در تمام لایه‌های اجتماعی رخ می‌دهد. زنان اوکراینی زیادی وجود ندارند که به استقلال اقتصادی دست یافته و صاحب خانه خود شده باشند. در اوایل سال ۲۰۲۰ پناهگاه‌های بسیار کمی برای زنان در اوکراین وجود داشت. بهره‌برداری جنسی.
برای زنان در اوکراین وجود داشت. بهره‌برداری جنسی. بهره‌برداری جنسی از زنان یک مشکل گسترده و جدی در جامعه اوکراین است. این موضوع شامل قاچاق زنان در بازارهای فراملی و تن‌فروشی اجباری است که در نتیجه عوامل بسیاری از جمله فقیر شدن بخش قابل توجهی از جمعیت، پورنوگرافی نرم که به‌طور گسترده توسط رسانه‌های جمعی اوکراین برای جلب توجه مشتریان استفاده می‌شود به وجود می‌آید. داده‌های آماری گزارش شده توسط سازمان‌های غیردولتی در سال ۲۰۰۰ نشان می‌دهد که بیش از یک سوم زنان جوان بیکار اوکراینی تا حدی در فعالیت‌های تجاری
جوان بیکار اوکراینی تا حدی در فعالیت‌های تجاری غیرقانونی جنسی شرکت داشته‌اند. خشونت علیه کودکان. یک نظرسنجی از دختران جوان اوکراینی که توسط کمیته تمام اوکراینی برای حمایت از کودکان انجام شد، نشان می‌دهد که سوء استفاده جنسی از آنها سهم بالایی از قربانیان آزار را تشکیل می‌دهد. به عنوان مثال، گزارش شده‌است که از هر سه دختر اوکراینی، یک دختر مورد آزار جنسی قرار گرفته‌است، از هر پنج دختر، یک دختر مورد آزار جنسی فیزیکی قرار گرفته‌است، از هر ده دختر، یک دختر مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌است. آمار جنایی در این کشور
تجاوز جنسی قرار گرفته‌است. آمار جنایی در این کشور نشان می‌دهد که ۵۵٪ از تجاوزهای جنسی ثبت شده در اوکراین به جوانان زیر ۱۸ سال و ۴۰٪ از آنها یا ۲۲٪ در کل - علیه کودکان زیر ۱۴ سال است قانون گذاری. اوکراین کنوانسیون شورای اروپا را در مورد پیشگیری و مبارزه با خشونت علیه زنان و خشونت خانگی - که بیشتر به عنوان کنوانسیون استانبول شناخته می‌شود - در سال ۲۰۱۱ امضا کرد. این کنوانسیون پس از ۱۱ سال بحث سیاسی با ۲۵۹ رای موافق در مقابل ۸ رای مخالف در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۲ تصویب شد. اوکراین سند تصویب خود را در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ ارائه
اوکراین سند تصویب خود را در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ ارائه کرد، به این معنی که این کنوانسیون در ۱ نوامبر ۲۰۲۲ در اوکراین لازم الاجرا شد.
خشونت علیه زنان در تایلند () شامل خشونت خانگی، تجاوز جنسی، قاچاق جنسی و قتل می‌شود و تنها به این موارد محدود نمی‌شود. خشونت علیه زنان از لحاظ روانی و جسمی تأثیرات درازمدتی بر فرد و همچنین خانواده وی می‌گذارد. سنت‌گرایی جنسیتی و دیگر ارزش‌ها و شیوه‌های فرهنگی تایلند، خشونت علیه زنان را در این کشور شکل و تداوم می‌بخشد. انواع خشونت. خشونت خانگی. در سال ۲۰۱۳، وزارت بهداشت عمومی ۳۱۸۶۶ مورد خشونت خانگی در تایلند را گزارش کرد. سازمان بهداشت جهانی (WHO) خشونت خانگی را در روابط صمیمی شریک زندگی که در آن آزار عاطفی،
را در روابط صمیمی شریک زندگی که در آن آزار عاطفی، فیزیکی و/یا جنسی وجود دارد، به رسمیت می‌شناسد. بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۵ توسط سازمان جهانی بهداشت انجام شد، از هر ۶ زن تایلندی ۱ نفر در روابطش با شریک جنسی، خشونت خانگی را در طول زندگی خود تجربه کرده یا با آن مواجه شده‌اند. درصد زنان تایلندی که در این مطالعه خشونت خانگی را تجربه کردند، به‌طور قابل توجهی بالاتر از ۲٫۹٪ است.خشونت خانگی یک مشکل جدی و یک مسئله بهداشت عمومی است که باید توسط جامعه تایلند مورد توجه قرار گیرد، زیرا یافته‌ها نشان می‌دهد که
مورد توجه قرار گیرد، زیرا یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات خشونت خانگی بر کیفیت کلی زندگی زنان تایلندی تأثیر می‌گذارد و فراتر از حوزه سلامت است. درآمد اجتماعی-اقتصادی پایین زنان تایلندی در روابط و قدرت تصمیم‌گیری آنها در روابط با شانس بالاتر خشونت خانگی همبستگی مثبت دارد. روانی و جسمی. طبق مطالعه انجام شده توسط WHO در سال ۲۰۰۵، حدود ۶۰ تا ۶۸ درصد از زنان تایلندی که با خشونت خانگی مواجه شده‌اند گزارش داده‌اند که خشونت روانی را نیز تجربه کرده‌اند. این خشونت‌ها شامل توهین یا ایجاد احساس بد یا تحقیر شدن، و تهدید
توهین یا ایجاد احساس بد یا تحقیر شدن، و تهدید به آزار بود. ۵۲ تا ۶۵ درصد از زنان تایلندی که با خشونت خانگی مواجه شده‌اند گزارش داده‌اند که در سال ۲۰۰۵ خشونت فیزیکی را تجربه کرده‌اند. این اعمال خشونت آمیز شامل سیلی زدن یا پرتاب اشیا، هل دادن، ضربه زدن با مشت، لگد، ضرب و شتم، سوزاندن یا تهدید به استفاده از سلاح بوده‌است. جنسی. ۶۲ تا ۶۳ درصد از زنان تایلندی که خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند گزارش داده‌اند که در سال ۲۰۰۵ خشونت جنسی را نیز تجربه کرده‌اند. این اعمال شامل اجبار فیزیکی به داشتن رابطه جنسی، آمیزش
شامل اجبار فیزیکی به داشتن رابطه جنسی، آمیزش جنسی ناشی از ترس، اجبار به انجام فعالیت جنسی تحقیرآمیز بود. در سال ۲۰۱۷، مطالعه‌ای که توسط کمیته بازبینی اخلاقی برای تحقیقات مربوط به موضوع تحقیقات انسانی در دانشگاه چولالانگکورن تأیید شد، نشان داد که خشونت روانی و فیزیکی در واقع بیشتر از خشونت جنسی است. این تفاوت در نتایج بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۷ می‌تواند ناشی از سیاست‌ها و کمپین‌های جدید علیه خشونت خانگی باشد که در ۱۰ سال گذشته قبل از انجام این مطالعه در تایلند راه‌اندازی شده‌است. تجاوز جنسی. طبق آمار ارائه شده
شده‌است. تجاوز جنسی. طبق آمار ارائه شده توسط پلیس سلطنتی تایلند، ۲۵۳۵ مورد تجاوز جنسی در سال ۲۰۱۷ گزارش شده‌است. در حالی که این تعداد کمتر از ۳۲۴۰ مورد تجاوز گزارش شده در سال ۲۰۱۵ بود، نسبت به ۲۱۰۹ مورد تجاوز گزارش شده در سال ۲۰۱۶ افزایش قابل توجهی داشت. با توجه به قوانین، تجاوز جنسی در تایلند معمولاً به عنوان یک عمل خشونت‌آمیز توسط مردان بر زنان توصیف می‌شود. با این حال، در سال ۲۰۱۹، رئیس CSD، ژنرال پل جیربهوپ، گزارش داد که در سال‌های اخیر، تجاوزهای جنسی گزارش شده متنوع‌تر بوده‌است. جیراهوپ اشاره کرد که
گزارش شده متنوع‌تر بوده‌است. جیراهوپ اشاره کرد که بسیاری از قربانیان تجاوز زیر سن قانونی هستند و حتی برخی از تجاوزها توسط راهبان انجام می‌شود. در یک مقاله در سال ۲۰۱۶ که در بانکوک پست نوشته شده بود به این موضوع اشاره می‌کرد که بسیاری از زنان لزبین در تایلند با هدف درمان گرایش جنسی خود مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. آثار. روی افراد. در سال ۲۰۱۷، ۲۹ درصد از زنانی که قربانی خشونت خانگی شده‌اند گزارش کرده‌اند که در نتیجه خشونت خانگی در بیمارستان بستری شده‌اند. ۲۶٫۱٪ پس از دعوا با شریک زندگی خود مجبور به آمیزش
۲۶٫۱٪ پس از دعوا با شریک زندگی خود مجبور به آمیزش جنسی شدند. ۴۶٫۷ درصد از زنانی که در تایلند قربانی خشونت خانگی شده‌اند گزارش داده‌اند که از نظر جسمی آسیب دیده‌اند. این صدمات شامل بریدگی (۱۵٫۹٪)، خراش / کبودی (۷۴٫۸٪)، رگ به رگ شدن (۵۶٫۱٪)، سوختگی/بریدگی عمیق (۶٫۵٪)، شکستگی پرده گوش یا آسیب چشم (۱۱٫۲٪) و شکستگی استخوان/دندان (۶٫۵٪) می‌شود. تأثیر خشونت خانگی علیه زنان در تایلند فراتر از آسیب فیزیکی است. ۶۱ درصد از زنانی که قربانی خشونت خانگی بوده‌اند، گزارش کردند که به دنبال تجربه خود از خشونت خانگی
گزارش کردند که به دنبال تجربه خود از خشونت خانگی نمی‌توانند در محل کار تمرکز کنند. ۱۲٫۲ درصد گزارش کردند که مجبور بودند یک روز از محل کار خود مرخصی بگیرند، ۲۳٫۹ درصد از دست دادن اعتماد به نفس و اعتماد به نفس پایین و ۱۲٫۲ درصد به دلیل شرم به سر کار نرفتن را گزارش کردند. روی خانواده‌ها. در سال ۲۰۱۷، حدود ۴۹٫۶ درصد از زنانی که خشونت خانگی را تجربه کردند، گزارش کردند که فرزندانشان شاهد خشونت بوده‌اند. این زنان ابراز نگرانی می‌کردند که فرزندانشان چرخه خشونت خانگی را در زندگی خود تداوم بخشند.
خشونت علیه زنان در نیوزلند () به انواع خشونت علیه زنان به دلیل عوامل نابرابری جنسیتی که در جامعه با آن مواجه می‌شوند، توصیف می‌شود. دولت نیوزلند و سیستم قضایی نیوزلند، تلاش برای پیشگیری و مقابله با خشونت علیه زنان را به عنوان اولویت قوانین نیوزلند و سیستم عدالت کیفری می‌دانند. قوانین کنونی این کشور در رابطه با پیشگیری و مجازات خشونت علیه زنان وجود دارد، با این حال، با وجود این تلاش‌ها، زنان در نیوزیلند همچنان با سطوح بالایی از خشونت مواجه هستند. نیوزلند در مقایسه با سایر کشورهای سازمان همکاری و توسعه
در مقایسه با سایر کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در خشونت خانگی بدترین رتبه را دارد و از هر ۳ زن ۱ نفر در طول زندگی خود قربانی خشونت شده‌است. از سال ۲۰۲۰، با شروع همه‌گیری COVID-19، از پلیس نیوزلند گزارش شده‌است که هر ۴ دقیقه به یک تماس خشونت خانگی پاسخ داده‌اند. زنان در مقایسه با مردان در نیوزیلند آسیب پذیرتر هستند. در سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ بیش ۲٫۵ برابر بیشتر در معرض خشونت شریک جنسی (IPV) و ۳ برابر بیشتر در معرض خشونت قرار داشته‌اند. آسیب‌های اجتماعی و اقتصادی که خانواده‌های مائوری تجربه می‌کنند
و اقتصادی که خانواده‌های مائوری تجربه می‌کنند با کمبود آموزش، کاریابی و اشتغال، سلامت، درآمد و رفاه کلی مرتبط است. چنین شرایط دشوار زندگی ممکن است به خشونت به عنوان یک رفتار آموخته شده توسط پسران کوچکتر جامعه تبدیل شود، زیرا پسران رفتارهایی را که مشاهده می‌کنند در پدران خود می‌آموزند و الگوبرداری می‌کنند. بروز خشونت علیه زنان. علیرغم وجود قوانین و کمپین‌های اجتماعی با هدف کاهش انواع گوناگون خشونت علیه زنان، تخمین زده می‌شود که از هر ۳ زن در نیوزلند، ۱ نفر در طول زندگی خود خشونت فیزیکی و/یا جنسی را از طرف