payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. او موسیقی هندوستانی، صوفی، کارناتیک و غربی را مطالعه کرده‌است.
توفیق سکندری متولد ۲ آپریل ۱۹۹۹ و بازیکن فوتبال اهل افغانستان میباشد. اولین مسابقه او تیم ملی فوتبال افغانستان به عنوان کاپیتان مقابل تیم ملی فوتبال قرقیزستان بود. اولین مسابقه توفیق سکندری برای باشگاه انگلیسی اف سی ویندسور بود. در حال حاضر توفیق برای باشگاه بی ۳۶ تورشاون در یک لیگ انگلیسی بازی می کند.
دریای لاخر ()، که همچنین به نام دریاچهٔ لاخ نیز شناخته می‌شود، یک دریاچه دهانه آتشفشانی با قُطر در راینلاند فالتس، آلمان حدود شمال‌غرب کوبلنتس، بن و غرب آندرناخ است. این دریاچه در رشته‌کوه آیفل قرار دارد و بخشی از میدان آتشفشانی آیفل شرقی است. این دریاچه توسط یک فوران پلینیایی حدود ۱۳٬۰۰۰ پیش از امروز تشکیل شد و یک VEI به اندازه ۶، هم‌اندازهٔ فوران کوه پیناتوبو در سال ۱۹۹۱ داشت. گاز آتشفشانی در ساحل جنوب‌شرقی دریاچه نشان‌دهندهٔ آتشفشان‌خیزی است. شرح. دریاچه لاخ بیضی‌شکل است و توسط کرانه‌های بلند احاطه
لاخ بیضی‌شکل است و توسط کرانه‌های بلند احاطه شده‌است. از گدازهٔ آن برای سنگ‌های آسیاب از دوران رومی تا زمان اختراع غلطک‌های آهنی برای آسیاب غلات به کار برده می‌شد.
اریتم نکرولیتیک آکرال به انگلیسی: Necrolytic acral erythema، نوعی بیماری پوستی است که در اثر عفونت ویروسی هپاتیت C یا کمبود روی بروز می‌کند. این بیماری یک پاپولوسکوموس و گاهی تاولی است که دارای شباهت بالینی و بافت‌شناسی با سایر اریتم‌های نکرولیتیک مانند اریتم نکرولیتیک مهاجر، پسودوگلوکاگونوم و سندرم‌های کمبود تغذیه است.
لجن کش، پیت کش , ماشین تخلیه چاه یا تانکر خلأ ماشین کامیون تانکر است که پمپ سوارشده رویش دارد و طراحی آن به این شکلی است که فاضلاب یا مدفوع حیوانات، لجن یا مایع را بالای مخزن تانک کامیون فرومی‌کند. برای جمع کردن نخاله ساختمان به جای این دستگاه یک ماشین مکش حفاری suction excavator را استفاده می‌کنند. بسته به سایز این خودروها چند ده هزار لیتر ظرفیت دارند. کامیون‌ها را دارای انواع پمپ‌ها پمپ تیغه دورانی، پمپ رینگ-مایع می‌سازند. اندازه شلنگ‌های مکش معمولاً به‌طور نرمال ۳ اینچ است. تانکر برای خالی کردن چاه
به‌طور نرمال ۳ اینچ است. تانکر برای خالی کردن چاه فاضلاب استفاده دارد که بعداً در تصفیه خانه فاضلاب تخلیه می‌کند. تخلیه مایعات به وسیله این تانکرها برای مخزن‌های پتروشیمی و چاه‌های گاز طبیعی و چاه‌های نفت، پاک کردن آلودگی خاک هم کاربرد دارد. نسخه مینی یا کوچک این کامیون‌ها ۲۰۰۰ لیتر جا دارد. حدود دو سوم جمعیت کشورهای توسعه نیافته فاضلاب لوله‌کشی ندارند که این خودروها جزو گزینه‌های راه حل هستند.
چریک‌های فدایی خلق ایران-هرمزگان یک سازمان کمونیستی بود که در نتیجۀ انشعاب از چریک‌های فدایی خلق ایران و از تغییر نام «چریک‌های فدایی خلق ایران-شاخۀ هرمزگان» (با حذف کلمۀ شاخه) و در ادامۀ فعالیت‌های تشکیلات هرمزگان چریک‌های فدایی خلق ایران در دی ۱۳۶۱ تأسیس شد. این گروه بدون اعلام انحلال فعالیت بیرونی آشکاری نداشته‌است. تاریخچه. گروهی از جوانان هرمزگان از اواخر سال ۱۳۵۶ با متون و منابع فکری سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران آشنا شده‌بودند. در سال ۱۳۵۸ اعضای اصلی این گروه که «هستۀ هرمزگان» نامیده می‌شدند برای
این گروه که «هستۀ هرمزگان» نامیده می‌شدند برای حضور در سخنرانی اشرف دهقانی و برقراری ارتباط با چریک‌های فدایی خلق ایران به مهاباد رفتند. پس از این دیدار، گروه به هرمزگان بازگشت و به عنوان هوادار به تبلیغ برای خط اشرف دهقانی پرداخت. همزمان گروه دیگری نیز در هرمزگان در ارتباط با تشکیلات چریک‌های فدایی خلق ایران شکل گرفته بود که «هستۀ سیاهکل» نامیده می‌شد. هستۀ‫ هرمزگان از عزیز پوراحمدی، علیرضا قاسمی، محمود یوسفی، حسین رکنی و هستۀ سیاهکل از فتح الله فربد، قنبر پیشدست، محمد رمضان‌پور، سعید اسکندری و رضا خالصی
پیشدست، محمد رمضان‌پور، سعید اسکندری و رضا خالصی تشکیل شده‌بود. هستۀ هرمزگان از طریق عزیز پوراحمدی و علیرضا قاسمی با محمد حرمتی‌پور در ارتباط بودند. به تدریج هر دو گروه رشد کرده و افراد زیادی را جذب کردند. علاوه بر این‌ها در بهار ۱۳۵۸ «جنبش دانش‌آموزی ۱۹ بهمن» در هرمزگان با انتشار اعلامیه‌ای اعلام موجودیت کرد که این گروه نیز به خط اشرف دهقانی متمایل بود و به فعالیت سیاسی-تبلیغاتی می‌پرداخت. پس از اعلام موجودیت «جنبش دانش‌آموزی ۱۹ بهمن»، چریک‌های فدایی خلق ایران محمدحسین خادمی را به عنوان نمایندۀ خود از
ایران محمدحسین خادمی را به عنوان نمایندۀ خود از تهران برای سامان دادن و یکپارچه‌سازی نیروها در هرمزگان به این منطقه اعزام کردند. پس از بحث و تبادل نظر دو هستۀ هرمزگان و سیاهکل یکپارچه شده و افراد این دو هسته در دو گروه سیاسی و نظامی با یکدیگر وحدت یافتند و «شاخۀ هرمزگان» نامیده شدند. شاخۀ هرمزگان توسط شورایی ۵ نفره اداره می‌شد که ترکیبی از افراد باسابقۀ هر دو گروه سیاسی و نظامی و یک نماینده از تشکیلات مرکزی چریک‌ها بود. اعضای شورا عبارت بودند از عزیز پوراحمدی، فتح‌الله فربد، حسین رکنی، رضا خالصی و کاک
فتح‌الله فربد، حسین رکنی، رضا خالصی و کاک حسین. شاخۀ هرمزگان تا اواسط سال ۱۳۵۹ به گسترش فعالیت‌های خود پرداخت و اعضای زیادی را جذب کرد. در تابستان ۱۳۵۸ مباحثه‌ای حول استراتژی، تاکتیک و فعالیت عملی در میان نیروهای تشکیلات هرمزگان آغاز شده و دو گزینه برای فعالیت مسلحانه مطرح شده‌بود: اول گشودن جبهه‌ای در بلوچستان با هدف تضعیف نظامی رژیم که در کردستان درگیر است و دوم تقویت تشکیلات مادر و کمک‌رسانی به نقاط ضعیف‌تر در شهرهای دیگر ایران از طریق گسترش جنگ چریکی شهری. هر دو دیدگاه بر ضرورت اتخاذ استراتژی جنگ
شهری. هر دو دیدگاه بر ضرورت اتخاذ استراتژی جنگ مسلحانه تأکید می‌کرد و بحث عمدتاً بر سر اولویت‌ها، وضعیت مناطق و حوزه‌ها و چگونگی انجام آن بود. به دنبال این مباحثات چند عملیات مصادرۀ بانک و ابزارهایی مانند دستگا تایپ، کپی و بی‌سیم به منظور تأمین نیازهای مالی و تدارکات جنگ مسلحانه صورت گرفت. سپس مباحثات حول شناسایی منطقۀ مناسب برای آغاز مبارزۀ مسلحانه به این نتیجه منجر شد که کوه‌های بلوچستان گزینۀ منسبی برای ورود به فاز مسلحانه است. در انتخاب این گزینه، یکی از اعضای جدید گروه به نام عیسی احمدی که اهل آن
از اعضای جدید گروه به نام عیسی احمدی که اهل آن منطقه بود و با کوه‌های بلوچستان آشنایی داشت نقش داشت. به دنبال این تصمیم، گروه در رشته‌کوه دستگرد در امتداد کوه‌های بشاگرد در شرق استان هرمزگان و در محلی به نام قلعه‌گنج مستقر شد. هدف گروه در ابتدا آموزش نظامی اعضای خود و نیز شناسایی کامل منطقه و ایجاد تأسیسات برای نگهداری سلاح، مواد غذایی و دارو بود که چند ماه به طول انجامید.با این وجود وقوع درگیری محلی سبب قتل قنبر پیشدست و محمود یوسفی و زخمی شدن عزیز پوراحمدی و فتح‌الله فربد و نتیجتاً لو رفتن محل استقرار شد
و فتح‌الله فربد و نتیجتاً لو رفتن محل استقرار شد که برنامه را ناکام گذاشت و اعضای تشکیلات به شهر بازگشتند. این در حالی بود که تشکیلات مرکزی چریک‌های فدایی خلق ایران هم از برنامۀ شاخۀ هرمزگان برای انجام فعالیت مسلحانه در بلوچستان مطلع شده و با آن مخالفت کرده‌بود. تحرکات شاخۀ هرمزگان در کوه‌های بلوچستان با صف‌آرایی نیروهای حکومت و افزایش سرکوب نیروهای چریک فدایی در هرمزگان همراه شد. اوایل سال ۱۳۵۹ بیش از ۶۰۰ معلم در استان هرمزگان و به‌ویژه شهر بندرعباس از کار اخراج شدند. در مقابل معلمان و دانش‌آموزان دست به
اخراج شدند. در مقابل معلمان و دانش‌آموزان دست به اعتصابات گسترده‌ای زدند که نزدیک به یک سال به طول کشید. نیروهای امنیتی سپاه، بسیج و حزب‌الله به اعتصاب‌ها حمله کرده و معترضات را دستگیر می‌کردند. به دستور ولی فقیه مصطفی پورمحمدی دادستان هرمزگان شد و ده‌ها نفر اعدام شدند. عبدالصمد شمشیری فرماندۀ گروه ضربت سپاه پاسداران هرمزگان که صنم قریشی دختر دانش‌آموز ۱۷ سالۀ عضو مجاهدین خلق را در ۲ فروردین ۱۳۶۰ در حال فروش روزنامه با شلیک مستقیم به قتل رسانده‌بود و سرگردگی حملات به تظاهرات‌ها و اعتصابات معلمان،
و سرگردگی حملات به تظاهرات‌ها و اعتصابات معلمان، دانش‌آموزان و کارگران ۱۹ تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۹ را بر عهده داشت در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۰ توسط «یک واحد عملیاتی طرفداران چریک‌های فدایی خلق» ترور و کشته‌شد. بدین ترتیب تنش سیاسی در هرمزگان بالا گرفت، و بندرعباس به یکی از کانون‌های مخالفت با جمهوری اسلامی تبدیل شد. شاخۀ هرمزگان از اوایل فروردین ۱۳۶۰ از حالت تدافعی خارج و حالت نیمه‌تهاجمی و ضدحمله به خود گرفته بود. در این دوره تشکیلات دست به انجام چند عملیات ترور و ربایش سلاح از مأموران حکومت زد. در ۹ اردیبهشت ۱۳۶۰
سلاح از مأموران حکومت زد. در ۹ اردیبهشت ۱۳۶۰ اتوموبیل حامل سلاح متلعق به بسیج مصادره شد که طی این عملیات ۶ قبضه اسلحه سرقت شده و یکی از اعضای بسیج کشته شد. این عملیات سبب شد تا برگزاری مراسم روز جهانی کارگر نیز که توسط سازمان پیکار فراخوان داده شده‌بود لغو گردد. تهاجمی شدن تشکیلات هرمزگان در عین فقدان آموزش و تجربۀ لازم سبب شد تا نیروهای شناخته‌شدۀ تشکیلات نتوانند بیش از آن در فضای هرمزگان بمانند. در اردیبهشت ۱۳۶۰ نشست مشترکی بین تشکیلات هرمزگان و سازمان مادر برگزار شد که طی آن تشکیلات مرکزی بار دیگر
مادر برگزار شد که طی آن تشکیلات مرکزی بار دیگر مخالفت خود را با فعالیت مسلحانه در بلوچستان اعلام کرد و از آن‌ها خواست اعضای خود را به تهران اعزام کنند تا در صورت گشایش جبهه‌ای در شمال ایران برای آن نیروها نقش پشت جبهه را ایفا کنند. این به معنای انتخاب گزینۀ دوم برای فعالیت مسلحانه بود و به معنای آن تشکیلات هرمزگان شش هستۀ پنج نفره از اعضای خود را به تهران و یک هسته را نیز به زاهدان اعزام کرد. این اعزام‌ها با انشعاب گروه محمد حرمتی‌پور و عبدالرحیم صبوری تحت عنوان چریک‌های فدایی خلق ایران (ارتش رهایی‌بخش
عنوان چریک‌های فدایی خلق ایران (ارتش رهایی‌بخش خلق‌های ایران) در سال ۱۳۶۰ مصادف شد، با این وجود تشکیلات هرمزگان و گروه‌های اعزامی به تهران از این انشعاب اطلاع نیافتند و از آنجا که محمدحسین با فریبرز سنجری که به خط اشرف دهقانی گرایش داشت در ارتباط بود، لذا شاخۀ هرمزگان نیز فعالیت خود را با همان تشکیلات ادامه داد. این در حالی بود که حرمتی‌پور با برخی از اعضای تشکیلات هرمزگان در ارتباط بود و رابط عزیز احمدی‌پور محسوب می‌شد و مسئلۀ ایفای نقش به عنوان پشت جبهۀ نیروهای شمال نیز به همین امر بازمی‌گشا. با همۀ
نیروهای شمال نیز به همین امر بازمی‌گشا. با همۀ این‌ها مسئلۀ ایفای نقش به عنوان پشت جبهۀ نیروهای شمال منتفی شده‌بود، چرا که تشکیلات هرمزگان در ارتباط با چریک‌های فدایی خلق ایران و تشکیلات تحت رهبری اشرف دهقانی باقی ماند که با جنگ در شمال مخالف بودند. یکی از هسته‌های تشکیلات هرمزگان در کرج دست به مصادرۀ یک بانک زد. به دنبال آن از مرداد ۱۳۶۰ ضربات به گروه افزایش یافت. محمدحسین، زهرا ابایی (طیبه)، فتح‌الله فربد و دو نفر دیگر در کرج دستگیر شدند. دستگیری‌ها و درگیری‌ها ادامه یافت و تا ماه شهریور بیشتر اعضای هسته
ادامه یافت و تا ماه شهریور بیشتر اعضای هسته یا دستگیر و یا کشته شده‌بودند. در این دوران حسین رکنی به سازماندهی چند ترور پرداخت. با این وجود در اواخر آبان ۱۳۶۰ هستۀ تحت مسئولیت حسین رکنی نیز ضربه خورد و اعضای آن دستگیر شدند. گروه توانست حتی با وجود این حملات فعالیت خود را ادامه دهد و چند ترور دیگر را سازماندهی کند. در پاییز یا زمستان ۱۳۶۰ نمایندۀ تشکیلات هرمزگان به کردستان رفت و با مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران دیدار کرد. در این دیدار مرکزیت از فعالیت‌های مسلحانۀ تشکیلات استقبال کرد و در جلسه‌ای که در
مسلحانۀ تشکیلات استقبال کرد و در جلسه‌ای که در روستای دایماب نقده برگزار شد محمدحسین به عنوان عضو مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران ارتقاء یافت و تشکیلات هرمزگان نیز به صورت رسمی «چریک‌های فدایی خلق ایران-شاخۀ هرمزگان» نامگذاری شد. در اسفند ۱۳۶۰ هسته‌هایی از هواداران شاخۀ هرمزگان از بندرعباس، زاهدان و تهران به کردستان رفتند و تحت نظر میرهادی کابلی و خادمی دورۀ آموزشی سپری کردند. این دوره‌ها سبب شد تا چند نفر از اعضای شاخۀ هرمزگان به افرادی عملیاتی تبدیل شوند. با این وجود اختلافاتی در میان شاخۀ هرمزگان و دیگر
با این وجود اختلافاتی در میان شاخۀ هرمزگان و دیگر گروه‌های چریک‌های فدایی خلق ایران بروز کرد. یکی از موارد اختلاف بر سر ارتباط چریک‌های فدایی خلق ایران با دولت عراق و دریافت کمک مالی از این دولت بود. شاخۀ هرمزگان با این روابط مخالف بود و آن را جدایی از مشی مسعود احمدزاده می‌دانست که به وابستگی خواهد انجامید. این در حالی بود که سایر بخش‌های گروه دریافت این کمک‌ها را یک تاکتیک با هدف استفاده از تضاد امپریالیست‌ها به نفع انقلاب ارزیابی می‌کردند. اختلافات در مرکزیت سبب شد تا نیروهای شاخۀ‌ هرمزگان در کردستان در
سبب شد تا نیروهای شاخۀ‌ هرمزگان در کردستان در سه مقر دایماب (به فرماندهی میرهادی کابلی)، کلب‌رضاخان (به فرماندهی خادمی) و خلیفان (به مسئولیت محمدحسین) تقسیم شوند. انحلال و انشعاب. اختلافات میان شاخۀ هرمزگان و مرکزیت چریک‌های فدایی خلق ایران در نهایت در تیر ۱۳۶۱ باعث گسسته شدن روابط داخلی گروه شد. شاخۀ هرمزگان با انتشار اعلامیه‌ای اعلام کرد که اعضای گروه زین‌پس با یکدیگر رابطۀ تشکیلاتی ندارند و تجربۀ اقامت خود در کردستان را نیز ناموفق اعلام کرد. امکانات گروه‌ها تقسیم شد و تعدادی از اعضا به تدریج خروج از
تقسیم شد و تعدادی از اعضا به تدریج خروج از کردستان را آغاز کردند. پس از انتشار خبر انحلال شاخۀ هرمزگان و اعلام تصمیم آن‌ها به خروج از کردستان، نیروهای سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران (اقلیت) با همکاری حزب دموکرات کردستان ایران با بهانه ساختن اینکه این افراد قصد تحویل سلاح خود به حکومت را دارند با آن‌ها درگیر شدند که این درگیری با وساطت دفتر سیاسی حزب دموکرات و خلع سلاح آن افراد پایان یافت. چریک‌های فدایی خلق ایران نیز با انتشار اعلامیه‌ای به سازمان اقلیت هشدار داد که چنین رفتارهایی به ضرر جنبش خواهد بود.
داد که چنین رفتارهایی به ضرر جنبش خواهد بود. متعاقباً محمدحسین در شهریور ۱۳۶۱ از گروه هرمزگان اخراج و یک شورای ۵ نفره جایگزین او شد. بخش باقی‌ماندۀ شاخۀ هرمزگان در کردستان از دی ۱۳۶۱ با حذف کلمۀ «شاخه» از نام خود دست به انشعاب زد و به عنوان سازمان جدیدی اعلام موجودیت کرد. اعضای «چریک‌های فدایی خلق ایران-هرمزگان» به تدریج به بندرعباس بازگشتند و در آنجا مورد سرکوب قرار گرفتند.
زانتوس که به لاتین کُسانْتوس نیز نامیده می‌شود، یکی از ایالت‌شهرهای لیکیه، سکونتگاه مردم بومی جنوب غرب آناتولی (ترکیه کنونی) بود. بسیاری از مقبره‌های زانتوس یا آرامگاه‌های زانتوس، مقبره‌های ستونی هستند که از یک اتاق تدفین سنگی در بالای یک ستون سنگی بزرگ تشکیل شده‌اند. بنا در بالای سازه سنگی قرار می‌گیرد و آن را بالاتر از چشم‌انداز قرار می‌دهد. این مقبره‌ها برای مردانی است که از اواسط قرن ششم تا اواسط قرن چهارم قبل از میلاد در یک سلسله لیکیایی حکومت می‌کردند و این بنا به نشان دادن تداوم قدرت آنها در منطقه
و این بنا به نشان دادن تداوم قدرت آنها در منطقه کمک می‌کرد. این مقبره‌ها نه تنها به عنوان نوعی یادبود برای حفظ یاد حاکمان عمل می‌کردند، بلکه اقتباس از سبک یونانی را نیز آشکار می‌کنند. زانتوس ایالت شهری بود که توسط پادشاهی اداره می‌شد که تحت فرمانروایی شاهنشاهی هخامنشی بود. تداوم حکومت سلسله در زانتوس از طریق سنت ساخت مقبره‌های ستونی نشان داده شد. هنگامی که این مقبره‌ها ساخته شدند، ایده‌های هنری غالب یونانی کلاسیک متاخر در بناهای لیکیایی نفوذ کرد. مقبره‌ها از ساخت سنت محلی دور شدند و به دنبال تجدید حیات
از ساخت سنت محلی دور شدند و به دنبال تجدید حیات یونانیان در این زمان، از ربع دوم قرن چهارم قبل از میلاد (۳۷۵–۳۵۰ قبل از میلاد) شروع به ایجاد نماهای معابد یونانی ستون دار کردند. چندین مقبره توسط سر چارلز فلوس انگلیسی که در شام و آسیای صغیر کاوش می‌کرد، حفاری و در سال ۱۸۴۸ به موزه بریتانیا منتقل شدند. مقبره‌های ستونی یادبود. ستون شیر. ستون شیر که به دلیل وجود یک شیر بزرگ در نقش برجسته نامگذاری شده‌است، در شرق آکروپولیس زانتوس قرار داشت و حدود ۳ متر (۹٫۸ فوت) ارتفاع دارد. سینه سنگی از سنگ آهک سفید است که به
ارتفاع دارد. سینه سنگی از سنگ آهک سفید است که به تناسب بدن تراشیده شده‌است. فرض بر این است که این مقبره بین اوایل و اواسط قرن ششم قبل از میلاد ساخته شده‌است. هماهنگی بین مجسمه برجسته بالایی در انتها و مجسمه برجسته پایین در مرکز تابوت ایجاد می‌شود. جزئیات دیوارها نشان می‌دهد که صنعتگران یونانی بوده‌اند، همان‌طور که در تصویرهای شکل انسان در سمت غربی تابوت آشکار می‌شود. یک شیر توسط مردی نگه داشته می‌شود که بدنش به سادگی مشخص شده‌است: برهنه و با انحنای کمی معین. لبخند باستانی و ریزش موهای او نشانه‌هایی از سبک
لبخند باستانی و ریزش موهای او نشانه‌هایی از سبک قوی یونانی باستانی است. در ضلع جنوبی جلوی تابوت نقش یک شیر دراز کشیده‌است که به صورت برجسته تراشیده شده‌است. شیر رو به چپ است، بدنش در انتهای بلوک قرار دارد. سر کوچک گاو نر که توسط شیر گرفته شده‌است بین پنجه‌هایش قرار دارد. زیر گاو نر لوحی بود که کتیبه روی آن محو شده‌است. در ضلع شمالی بنای یادبود، تصاویر بیشتری از شیرها دیده می‌شود. روش کنده کاری به کار رفته در این نقش برجسته شبیه به روشی است که در ضلع جنوبی دیوارپوش به کار رفته‌است و جزئیات و طرح کلی فرم با
به کار رفته‌است و جزئیات و طرح کلی فرم با استفاده از خط مشخص شده‌است. شیر در سمت شرقی لاغرتر به نظر می‌رسد. در ضلع شرقی بنای یادبود، نیمه پایینی بدون تزئین باقی مانده‌است و به احتمال زیاد نیمه بالایی دارای یک حاشیه زینتیبرجسته بوده است. با این حال، طول کامل حاشیه زینتی بالایی ناشناخته است، زیرا بخشی از آن شکسته شده‌است و اطلاعاتی را که می‌توان از تصاویر به دست آورد، محدود می‌کند. در سمت چپ ضلع شرقی بنای یادبود، صحنه‌های نظامی در نقش برجسته سربازانی را با سپر، کلاه ایمنی و یک سلاح به تصویر کشیده شدند. در
سپر، کلاه ایمنی و یک سلاح به تصویر کشیده شدند. در سمت راست حاشیه زینتی، سوارکاری است که خرقه کوتاه و کلاه ایمنی به تن دارد، همراه با خدمتکاری که تونیک یونانی بر تن دارد و نیزه ای حمل می‌کند. شمایل نگاری منحصر به فرد مورد استفاده در بنای تاریخی مورد توجه بسیاری از محققان قرار گرفته‌است. منظور از آن بیان حقانیت صاحب مقبره و ارتباط او با شاهنشاهی هخامنشی بوده‌است. خود مقبره ستونی باستانی، که قدیمی‌ترین نمونه از سبک معماری منحصر به فرد لیکیا است، به منشأ لیکیایی آن اشاره دارد. مالک احتمالاً یک لیکیایی بوده‌است
آن اشاره دارد. مالک احتمالاً یک لیکیایی بوده‌است که به عنوان اولین فرمانروای محلی در زمان هخامنشیان منصوب شده بود. مقبره هارپی. آرامگاه هارپی، که در آکروپولیس واقع شده‌است، احتمالاً در ۴۷۰–۴۸۰ قبل از میلاد با تزئینات به سبک یونانی باستانی ساخته شده‌است. تفسیر شمایل نگاری آرامگاه در طول زمان توسعه یافته‌است. در ابتدا، اعتقاد بر این بود که بانوان‌ بالدار روی حاشیه زینتی به افسانه‌ای در مورد خشونت اعمال شده به خانواده سلطنتی لیکیا اشاره می‌کنند. سپس، فرض بر این بود که از آنجایی که این مقبره توسط صنعتگران و
این بود که از آنجایی که این مقبره توسط صنعتگران و کارگران یونانی ساخته شده‌است، تصاویر به صحنه ای از جهان اموات اشاره می‌کنند و از شمایل‌نگاری برای تأکید بر استفاده در مراسم تدفین از این سازه استفاده شده‌است. مقبره‌هایی که در سرزمین اصلی یونان بنا می‌شدند، همان‌طور که نشان داده می‌شوند، شامل پیکره‌های خدایان نبودند، بنابراین نظریه سومی ایجاد شد. نظریه سوم این است که نسل‌های متعدد چهره‌هایی که در اطراف نقش به تصویر کشیده شده‌اند، نشانه‌ای از پرستش قهرمان هستند که حول افراد مدفون در مقبره متمرکز شده‌اند.
هستند که حول افراد مدفون در مقبره متمرکز شده‌اند. ستون کتیبه‌دار. ستون کتیبه‌ای زانتوس که به نام ابلیسک زانتیایی نیز شناخته می‌شود، و در ۴۰۰ سال پیش از میلاد میسیح ساخته شده‌است مانند دیگر مقبره‌های ستونی در زانتوس، ستون کتیبه‌دار از یک گلدان برجسته با یک مقبره مجلسی برخوردار بود که از بیرون با حاشیه زینتی تزئین شده بود و مجسمه‌ای از یک پادشاه زانتیا، در بالای آن قرار داشت. دیوارها صحنه‌هایی از زندگی شاه از جمله صحنه‌های شکار و نبرد را به تصویر می‌کشیدند. فعالیت لرزه‌ای در دوران باستان احتمالاً باعث سقوط
فعالیت لرزه‌ای در دوران باستان احتمالاً باعث سقوط مقبره اتاقی شده‌است. دانشمندان دربارهٔ سازندگان کتیبه‌هایی که به زبان یونانی و دو نوع مختلف لیکیایی نوشته شده‌اند، حدس و گمان ارائه کرده‌اند. کتیبه یونانی تقدیم این بنای تاریخی است که احتمالاً به ۱۲ خدای یونانی اختصاص دارد و قدیمی‌ترین کتیبه یونانی شناخته شده در لیکیا است. کتیبه‌های زبان میلواسی (لیکیایی ب یا لیکیایی ۲) هنوز به‌طور کامل رمزگشایی نشده‌اند، اما کتیبه‌های لیکیایی ۱، آخرین کتیبه‌هایی که بر روی ستون حک شده‌است، ترجمه شده‌اند. خالق ستون کتیبه‌ای
حک شده‌است، ترجمه شده‌اند. خالق ستون کتیبه‌ای ناشناخته است، زیرا تعدادی از حروف تشکیل دهنده نام فرد در کتیبه لیکیایی گم شده‌است. سایر بناهای تاریخی. بنای یادبود نرید. بنای یادبود نرید یونانی مقبره‌ای است که به نام سه زن بین ستون‌های جلویی نامگذاری شده‌است. این بنا به نظم یونی (یک نوع حروف سیاه) ساخته شده و شکل آن نیز شبیه معبد یونی است که ۳۸۰ سال قبل از میلاد مسیح ساخته شده، معماری تشییع جنازه موازی با معماری مذهبی است که در اواخر یونان کلاسیک توسعه یافت. این بنا مستقیماً بر معماری منطقه‌ای، از جمله
این بنا مستقیماً بر معماری منطقه‌ای، از جمله آرامگاه هالیکارناس، یکی از عجایب هفتگانه جهان باستان، تأثیر گذاشت. سکویی که روی آن قرار گرفته‌است با مجسمه‌های برجسته پوشیده شده‌است. زنانی که به تصویر کشیده شده‌اند یا به عنوان نریدس شناخته شده‌اند، به «شکل نگاری ترکیبی» موجود در بنای تاریخی، امکان تفسیرهای متعدد را فراهم می‌کند. بیان قدرت با وجود آرامگاه بودن، موضوعی فراگیر در این بنا است. اندازه و موقعیت بزرگ در یک سنت سلسله‌ای از مقبره‌های ستونی به بیان منابع قدرت حاکم، پادشاه اربینا از سلسله زانتیان، که در
قدرت حاکم، پادشاه اربینا از سلسله زانتیان، که در داخل این بنا دفن شده بود کمک می‌کند. این بنای تاریخی ارجاعات زیادی به قدرت او دارد، زیرا دیوارها هم صحنه دربار و هم صحنه نبرد را به تصویر می‌کشند. روی سکو، شمایل‌نگاری ترکیبی است و از شمایل‌نگاری یونانی در دو حاشیه تزئینی پایین و قرن هفتم تا هشتم قبل از میلاد استفاده شده‌است. شمایل آشوری قدرت، بر روی دو نقش برجسته نیز مشخص است. هر مجموعه‌ای از حاشیه‌های تزئینی، در سکو، آرشیترو (نوعی تصویرسازی پنجره‌ای در معماری باستان) و فضای داخلی، هر کدام صحنه‌هایی از
معماری باستان) و فضای داخلی، هر کدام صحنه‌هایی از زندگی سیاسی و همگانی و همچنین وظایف مدنی و مذهبی را نشان می‌دهد. مقبره‌های دیگر. مقبره‌های دیگری در زانتوس وجود داشت. آنها عبارتند از "ستون کشتی گیران"، "ستون تئاتر"، "ستون آکروپلیس" و " آرامگاه پایاوا ". تأثیرات سبکی. مقبره‌های زانتوس شکل و تزئینات خود را از منابع مختلف گرفته‌اند. فرم مقبره ستونی از نوع معماری متمایز لیکیایی بود، اما سبک‌ها و شمایل نگاری‌های لیکیایی، یونانی و ایرانی در مجسمه‌های برجسته مشهود است. لیکیایی‌ها عمدتاً از مضامین یونانی کلاسیک
است. لیکیایی‌ها عمدتاً از مضامین یونانی کلاسیک متأخر در مجسمه‌های برجسته خود استفاده می‌کردند. این مقبره‌ها نشان دهنده نفوذ فرهنگ و هنر یونانی در آناتولی در دوره کلاسیک متاخر است که شامل استفاده از سبک به اصطلاح «یونان شرقی» بود. نمونه‌ها عبارتند از مجسمه‌های برجسته روی بنای نرید و تصویر شکارچیان و شیرها به سبک یونانی باستانی روی مقبره شیر.
بازگشت به مبارزه () یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی ست گوردون از فیلم‌نامه‌ای است که او با برندان اوبراین نوشته است. جیمی فاکس، کامرون دیاز، اندرو اسکات، کایل چندلر و گلن کلوز در آن ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم توسط سرویس استریمینگ نتفلیکس در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ توزیع شد و نقدهای مختلطی از سوی منتقدان دریافت کرد. تولید. فیلمبرداری اصلی از ۲ دسامبر ۲۰۲۲ تا ۹ مارس ۲۰۲۳ در لندن انجام شد. در اواخر فوریه ۲۰۲۳، دیاز صحنه‌هایی را در رودخانه تیمز گرفت. فیلمبرداری در ۲۷ مارس در آتلانتا آغاز شد و در
فیلمبرداری در ۲۷ مارس در آتلانتا آغاز شد و در اواخر آوریل به پایان رسید.
کمدی اکشن ژانری از فیلم است که جنبه‌های فیلم اکشن و فیلم کمدی را با هم ترکیب می‌کند. آل‌مووی فیلم‌های کمدی اکشن را به عنوان فیلم‌هایی با اکشن «سریع و خشمگین» توصیف می‌کند که «عمدتاً سبک‌هیجان» هستند، به ندرت دارای مرگ یا آسیب جدی هستند. از نمونه آثار سینمایی این فیلم‌ها می‌توان به پلیس بورلی هیلز، اسلحه مرگبار، جنجال در شهر، ظهر شانگهای، شان می‌میرد، ددپول، نگهبانان کهکشان و آخرین مزدور اشاره کرد.
انجمن خانواده‌های دادخواه آبان (Aban Families for Justice)، یک نهاد مدنی مستقل جهت دادخواهی کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران است که ۲۳ خرداد ۱۴۰۲ اعلام موجودیت کرد. این انجمن متشکل از جمعی از خانواده‌هایی است که فرزندان آنها در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران کشته شدند و به هیچ جریان و حزب سیاسی وابستگی ندارد. هدف از تشکیل این انجمن «یادآوری جنایات رخ داده در آبان ۹۸، مستندسازی و تشکیل پرونده برای دادخواهی آن قتل‌عام» عنوان شده است. برخی از اعضای این انجمن همانند سوران منصورنیا (برادر دکتر بُرهان منصورنیا)
سوران منصورنیا (برادر دکتر بُرهان منصورنیا) معتقد هستند که جنایات آبان بسیار بزرگتر از مقیاسی هست که تاکنون در مورد آن صحبت شده است. پیشینه. اعتراضات ضد حکومتی آبان ۹۸ که در ابتدا در واکنش به خبر افزایش ناگهانی قیمت بنزین شعله‌ور شد، به‌شدت سرکوب شد و صدها کشته و زخمی برجای گذاشت. خبرگزاری رویترز آمار جان‌باختگان این اعتراضات را که گفته شد در بین آنها تعدادی کودک نیز بوده‌اند، حدود ۱۵۰۰ نفر اعلام کرد. حکومت جمهوری اسلامی برای خاموش کردن صدای دادخواهی، مادران، پدران و بستگان جان‌باختگان را به زندان انداخت.
پدران و بستگان جان‌باختگان را به زندان انداخت. برخی مانند منوچهر بختیاری و ناهید شیرپیشه، والدین پویا بختیاری در زندان به سر می‌برند. بر اساس سازمان عفو بین‌الملل دست‌کم ۳۰۴ نفر در اعتراضات سراسری آبان ۹۸ کشته شدند. سازمان حقوق بشر ایران، مستقر در نروژ نیز شمار جان باختگان را دست‌کم ۳۲۴ نفر اعلام کرد. عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور سابق ایران در دولت حسن روحانی، سال ۱۳۹۹ آمار کشته‌شدگان این اعتراضات را بین ۲۰۰ تا ۲۲۵ نفر اعلام کرد. دادگاه بین‌المللی مردمی آبان یک دیوان مردم‌نهاد در لندن بود که با ابتکار
آبان یک دیوان مردم‌نهاد در لندن بود که با ابتکار سه سازمان "حقوق بشر ایران"، "عدالت برای ایران" و "با هم علیه اعدام" برپا شد و ۲۵۰ نفر در این دادگاه دربارهٔ جنایات جمهوری اسلامی شهادت دادند. این دادگاه در تیرماه ۱۴۰۱ نتیجه بررسی‌های خود را اعلام کرد و براساس رای این دادگاه ۱۶۰ نفر از مقامات جمهوری اسلامی به جنایت علیه بشریت متهم شدند. این دادگاه محاکمه ۱۳ نفر از مقامات جمهوری اسلامی را ضروری دانست که عبارتند از سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، حسن روحانی، رئیس‌جمهور وقت ایران، علی شمخانی، دبیر وقت
رئیس‌جمهور وقت ایران، علی شمخانی، دبیر وقت شورای امنیت ملی، سید ابراهیم رئیسی، رئیس وقت قوه قضائیه ایران، عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور وقت، حسین اشتری، فرمانده کل نیروی انتظامی، حسین سلامی، فرمانده کل سپاه پاسداران، غلامحسین سلیمانی، رئیس سازمان بسیج، حسن کرمی، فرمانده یگان‌های ویژه ناجا، حبیب‌الله جان‌نثاری، جانشین فرمانده یگان‌های ویژه ناجا، لیلا واثقی، فرماندار وقت شهر قدس، عبدالکریم گراوند، فرماندار بوشهر، و محمد محمودآبادی، فرماندار سیرجان.
کارشناسی مهندسی که به صورت BE یا BEng مخفف می‌شود یک مدرک دانشگاهی در مقطع کارشناسی است که پس از سه تا پنج سال تحصیل در رشته مهندسی در کالج یا دانشگاه به دانشجو اعطا می‌شود. اکثر دانشگاه‌های آمریکا و اروپا مدرک کارشناسی مهندسی را با نام‌های مختلف اعطا می‌کنند.