payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لمبرت کادوالادر (Lambert Cadwalader) (زادهٔ دسامبر ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۸۲۳)، تاجر و رهبر آمریکایی در نیوجرسی و پنسیلوانیا بود. او در جنگ انقلاب آمریکا مبارزه کرد و پس از آن از نیوجرسی در کنگره قاره‌ای و کنگره ایالات متحده نمایندگی نمود. اوایل زندگی. لمبرت در ترنتون، نیوجرسی به‌دنیا آمد و فرزند توماس و هانا (نام تولد: لمبرت) کادوالادر بود. در ۱۷۵۰ میلادی خانواده وی به فیلادلفیا، پنسیلوانیا بازگشت نموده بودند و او در آنجا در آکادمی الیسون پذیرفته شد. وی در سال ۱۷۵۷ وارد کالج فیلادلفیا (بعدتر، دانشگاه
در سال ۱۷۵۷ وارد کالج فیلادلفیا (بعدتر، دانشگاه پنسیلوانیا) شد اما کالج را به اتمام نرساند. به‌جای ادامه تحصیل، او با برادرش جان کادوالادر وارد عرصه تجارت شد. حرفه. تجارت این دو برادر به موفقیت رسید و آنها در امور مدنی بیشتر فعال شدند، هم در فیلادلفیا و هم در سطح گسترده‌تر در کل مستعمره پنسیلوانیا. آنها توافقنامه عدم-واردات را در ۱۷۶۵ میلادی امضاء کردند تا از تحریم بازرگانان انگلیسی حمایت نمایند. لمبرت به‌طور خاص به یک مخالف صریح قانون تمبر و تدابیر بعدی آن، مبدل شد. در ۱۷۶۸ میلادی، وی در مجمع فیلسوفان
آن، مبدل شد. در ۱۷۶۸ میلادی، وی در مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. او در ۱۷۴۴ میلادی به عنوان عضو مجلس استانی انتخاب گردیده و همچنین در همین سال در کمیته مکاتبات شهری فیلادلفیا گماشته شد. سال‌های انقلابی. لمبرت در سال ۱۷۷۵ دوباره به مجلس استعماری بازگشت. او در گروه شبه‌نظامیان نیز پیشرفت داشت و به عنوان سروان یکی از گروهان‌های که در شهر ایجاد شده بود، گماشته شد. پس از آن، وی در بهار سال ۱۷۷۶ نیز نقشی برجسته‌ای در فراخوان برای کنوانسیون قانون اساسی ایالتی ایفا کرد. وی به عنوان نماینده در این کنوانسیون
ایفا کرد. وی به عنوان نماینده در این کنوانسیون انتخاب گردید، اما توانست تنها در چند جلسه نخست شرکت کند، چون وظایف نظامی موجب دور شدن وی شد. در ژانویه ۱۷۷۶، کادوالادر به درجه نظامی نائب‌سرهنگ گردان سوم پنسیلوانیا در ارتش قاره‌ای ترفیع نموده بود. در اواخر تابستان، او در نیویورک بود تا در دفاع از شهر کمک کند. او کار روی ساخت استحکامات دفاعی در فورت واشینگتن را در ماه اوت آغاز کرد. پس از نبرد بروکلین، او همراه با جورج واشینگتن روی تنظیم استحکامات دفاعی در ارتفاعات بروکلین کار کرد، اما آنها در ۳۰ اوت تا منهتن
بروکلین کار کرد، اما آنها در ۳۰ اوت تا منهتن عقب رانده شدند، چون تعداد نیروهای بریتانیایی بیش از حد زیاد بود. گردان سوم پنسیلوانیا برای دفاع از قلعه واشینگتن بازگشت. در آغاز نبرد برای دفاع از قلعه در ۱۵ نوامبر، کادوالادر خط سابقه را در ارتفاعات هارلم نگه می‌داشت. نیروهای آمریکایی با توجه به اینکه در مقابل دو تیپ بریتانیایی که سه تیپ دیگر در عقب آنها را حمایت می‌کرد، قرار گرفته بودند، مجبور شدند تا از قلعه عقب‌نشینی کنند. زمانی که سرهنگ ماگاو قلعه را در روز بعدی تسلیم داد، کادوالادر در میان اسیران جنگی بود.
تسلیم داد، کادوالادر در میان اسیران جنگی بود. وی به‌زودی، پس از اینکه به ژنرال هاو در نیروهای بریتانیایی قول شرف داد، آزاد گردید. آزادی سریع لمبرت تا حدی به‌خاطر رفتاری بود که پدر وی توماس کاداوالادر در جریان جنگ فیلادلفیا در ۱۷۷۶ میلادی با اسیر جنگی بریتانیایی ژنرال ریچارد پرسکات، نشان داده بود. در اوایل ۱۷۷۷ میلادی، کادوالادر به عنوان سرهنگ و فرمانده گردان سوم که حالا تیپ چهارم پنسیلوانیا نامیده می‌شد، گماشته شد. وی از پذیرفتن این سمت خودداری کرد، چون هنوز در قول شرف (آزادی مشروط) به‌سر می‌برد و تا زمانی
در قول شرف (آزادی مشروط) به‌سر می‌برد و تا زمانی که با یک اسیر جنگی دیگر مبادله نمی‌شد، قادر به خدمت در ارتش نبود. او برای دو سال آینده قرار بود مبادله شود، اما یک اسیر جنگی مناسب که با وی مبادله شود هرگز یافت نشد. در نهایت پس از اینکه تبادل افسران ناممکن شد، واشینگتن در ۲۹ ژانویه ۱۷۷۷ استعفای وی را پذیرفت. زمانی که نیروهای بریتانیایی در ۱۷۷۷ میلادی فیلادلفیا را اشغال نمود، او به ملک پدر خود در نزدیکی ترنتون، نیوجرسی رفت. این خانه که معروف به «گرین‌وود» بود، محل زندگی وی در بقیه عمرش بود. اواخر زندگی. در
محل زندگی وی در بقیه عمرش بود. اواخر زندگی. در ۱۷۸۴ میلادی، نیوجرسی وی را به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای انتخاب کرد. او تا پایان حیات نهاد در آن خدمت نموده و همه ساله تا ۱۷۸۷ میلادی مجدداً انتخاب می‌شد. زمانی که حکومت جدید ایالات متحده شکل گرفت، کادوالادر از منظر سیاست ملی، یک فدرالیست بود. او دوباره در ۱۷۸۸ و ۱۷۹۲ میلادی به عنوان نماینده کنگره ایالات متحده انتخاب گردید. زمانی که انجمن سینسیناتی در ۱۷۸۳ میلادی تأسیس گردید، هرچند کادوالادر به عنوان عضو اصلی آن واجد شرایط بود، اما در آن شرکت نکرد. با این
آن واجد شرایط بود، اما در آن شرکت نکرد. با این حال، پس از تصویب «مقرره ۱۸۵۴» توسط این انجمن برای احیای عضویت، او واجد شرایط گردید تا یکی از بازماندگان وی که در قید حیات بود از وی نمایندگی نموده و عضو این انجمن شود. زندگی شخصی. کادوالادر در ۱۷۹۳ میلادی زمانی که در اوایل ۵۰ سالگی خود قرار داشت با مری مک‌کال (۱۷۶۴ – ۱۸۴۸ میلادی)، دختر آرچی‌بالد و جودیت (نام تولد: کمبل) مک‌کال، ازدواج کرد. آنها یک فرزند داشتند: توماس مک‌کال کادوالادر (۱۷۹۵ – ۱۸۷۳ میلادی)، کسی که با ماریا چارلوتی گاورنر (۱۸۰۱ – ۱۸۶۷ میلادی)
که با ماریا چارلوتی گاورنر (۱۸۰۱ – ۱۸۶۷ میلادی) ازدواج کرد. ماریا خواهر ساموئل لاورنس گاورنر (۱۷۹۹ – ۱۸۶۵ میلادی) و خواهرزاده الیزابت کورترایت و رئیس‌جمهور آمریکا جیمز مونرو بود. وی به تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۸۲۳ در خانه‌اش گرین‌وود در ترنتون، شهرستان مرسر، نیوجرسی وفات کرد و در گورستان فریندز برینگ گراوند در ترنتون به خاک سپرده شد.
مرده‌نمایی که در زبان عامیانه به عنوان موش‌مردگی، "به‌مردن‌زدن" یا "وانمودسازی مرگ" شناخته می‌شود، رفتاری است که در آن، جانوران ظاهر مرده به خود می‌گیرند. این یک حالت بی‌حرکت است که اغلب با حمله یک شکارگر ایجاد می‌شود و می‌تواند در طیف گسترده‌ای از جانوران از حشرات و سخت‌پوستان گرفته تا پستانداران، پرندگان، خزندگان، دوزیستان و ماهیان یافت شود. مرده‌نمایی در انگلیسی با عبارت‌هایی چون رنگ‌پریدگی (تناتوز)، هیپنوتیزم جانوری، کاتاتونی بی‌حرکتی، یا بی‌حرکتی تونیک نیز نامیده می‌شود، که مورد آخر در مقالات علمی
نیز نامیده می‌شود، که مورد آخر در مقالات علمی دربارهٔ این موضوع ترجیح داده می‌شود. مرده‌نمایی جدا از رفتار یخ‌زدگی در برخی از جانوران است. بی‌حرکتی تونیک در برابر یخ‌زدگی. بی‌حرکتی تونیک (و در نتیجه "تظاهر به مرگ") با واکنش " انجماد " در جانوران متفاوت است. یک آهو در چراغ‌های نورافکن و یک صاریغ در حال «مرده‌نمایی»، نمونه‌های رایجی از جانوران هستند که به ترتیب یخ‌زدگی و مرده‌نمایی می‌کنند. یخ‌زدگی در ابتدای برهم‌کنش شکارچی و طعمه زمانی رخ می‌دهد که طعمه تهدید را تشخیص و شناسایی می‌کند، اما شکارچی هنوز طعمه
را تشخیص و شناسایی می‌کند، اما شکارچی هنوز طعمه را ندیده‌است. از آنجایی که یخ‌زدگی پیش از شناسایی رخ می‌دهد و برای استتار بهتر طعمه و جلوگیری از حمله شکارچی استفاده می‌شود، سازوکار دفاعی اولیه محسوب می‌شود.
مارتین مک‌کان (زاده ) بازیگر ایرلندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم کالیبر اشاره کرد.
مجتمع متالورژی آزوف‌استال () یکی از بزرگترین شرکت‌های نورد فولاد در اوکراین است. این شرکت سازنده آهن و فولاد در سال ۱۹۳۰ تأسیس شد. پیشینه. قرن بیستم. آزوف‌استال در سال ۱۹۳۰ در ماریوپل، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین با تصمیم هیئت رئیسه شورای عالی اقتصاد ملی(اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شد و در سال ۱۹۳۳ زمانی که کوره بلند آن اولین آهن گداخته را سرد کرد، تولید را آغاز کرد. در ژانویه ۱۹۳۵، تولید فولاد در آزوف‌استال با راه‌اندازی اولین کوره بلند روباز ۲۵۰ تنی کج در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. در جریان جنگ جهانی
در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. در جریان جنگ جهانی دوم، کار این کارخانه در سال ۱۹۴۱ زمانی که آلمان نازی ماریوپل را اشغال کرد، متوقف شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از بازپس‌گیری شهر توسط نیروهای شوروی، این کارخانه نیز بازسازی شد. قرن ۲۱ام. در سال ۲۰۰۵، این کارخانه ۵٫۹۰۶ میلیون تن فولاد تولید کرد. اعتراضات و اصلاحات زیست‌محیطی. در نتیجه قوانین زیست‌محیطی سست و تجهیزات «کاملاً منسوخ» مورد استفاده توسط آزوف‌استال و سایر کارخانه‌های متعلق به متین‌وست در این شهر، ماریوپل تبدیل به شهری شد که نشنال جئوگرافیک آن را «یکی از
تبدیل به شهری شد که نشنال جئوگرافیک آن را «یکی از آلوده‌ترین شهرها» در اوکراین توصیف کرد. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، ساکنان ماریوپل برای درخواست اصلاحات در خیابان‌ها تظاهرات کردند. تهاجم سال ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین. در مارس ۲۰۲۲، در جریان محاصره ماریوپل توسط روسیه، این کارخانه به شدت آسیب دید، به طوری که سرهی تاروتا، عضو پارلمان اوکراین، اظهار داشت که نیروهای روسی «عملاً کارخانه را تخریب کرده‌اند». در ۱۶ آوریل، کارخانه آهن و فولاد آزوف‌استال تبدیل به آخرین سنگر مقامت سازمان یافته نیروهای اوکراینی محاصره‌شده در
مقامت سازمان یافته نیروهای اوکراینی محاصره‌شده در ماریوپل شد. نیروهای روسی تا ساعت ۶ صبح به وقت مسکو در ۱۷ آوریل به مدافعان فرصت دادند تا خود را تسلیم کنند. روسیه مدعی شد که اگر مدافعان اوکراینی سلاح‌های خود را بر زمین بگذارند، جان آنها را تضمین می‌کنند. نیروهای اوکراینی حاضر به تسلیم نشدند و بخش‌هایی از کارخانه تحت کنترل آنها باقی ماند. وزارت دفاع روسیه ضرب‌الاجل دومی را برای نیروهای اوکراینی صادر کرد که «بدون استثنا، هرگونه سلاح و مهمات» را بین ساعت ۱۱ صبح تا ۱ بعد از ظهر به وقت گرینویچ در ۱۹ آوریل بر
صبح تا ۱ بعد از ظهر به وقت گرینویچ در ۱۹ آوریل بر زمین گذاشته و عقب‌نشینی کنند. این ضرب‌الاجل نیز از سوی نیروهای اوکراینی نادیده گرفته شدند. تولید. تولیدات این کارخانه شامل کک، یک آگلومراسیون، کوره‌های بلند شش‌انفجاری و یک مجتمع فولادسازی بود. مدیریت. کارخانه آهن و فولاد آزوف‌استال به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه مت‌اینوست اداره می‌شد و اکنون به عنوان یک شرکت تابعه هلدینگ مت‌اینوست یکی از شرکت‌های تابعه مت‌اینوست فعالیت می‌کند.
مصعب حسن یوسف داود خلیل ( ) متولد ۱۹۷۸ فلسطین است. او فرزند شیخ حسن یوسف رهبر جنبش حماس و جاسوس سابق دولت اسرائیل است. پدرش شیخ حسن یوسف پس از انکار اسلام او را طرد کرد. در مارس ۲۰۱۰ بیوگرافی خود را در کتابی با عنوان «ابن حماس» منتشر کرد که به فیلمی با عنوان شاهزاده سبز محصول سال ۲۰۱۴ تبدیل شد.
لون پاول (Leven Powell) (زادهٔ ۱۷۳۷ – درگذشتهٔ ۲۳ اوت ۱۸۱۰)، مزرعه‌دار، تاجر، افسر ارتش قاره‌ای و سیاست‌مدار حزب فدرالیست ویرجینیایی بود که در چندین مقطع در مجلس نمایندگان ویرجینیا و همچنین مجمع تصویب ویرجینیا به نمایندگی از شهرستان لادن، ویرجینیا خدمت کرده‌است. او همچنین یک دوره نمایندهٔ ایالات متحده آمریکا برای منطقه هفدهم کنگره ویرجینیا بوده‌است. اوایل زندگی و خانواده. لون پاول در نزدیکی های‌مارکت در شهرستان پرنس ویلیام در مستعمرهٔ ویرجینیا چشم به جهان گشود. پدرش ویلیام پاول (زادهٔ حدود ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ
پدرش ویلیام پاول (زادهٔ حدود ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۸۷)، کاپیتان کشتی و مزرعه‌دار مادرش النور پیتون سابق (دختر والنتاین پیتون، ارباب و مزرعه‌دار برجسته) بودند. کشتی پاول در تجارت ساحلی کار می‌کرد و ویلیام در حدود سال ۱۷۳۴ از شهرستان سامرست، مریلند به دامفریس نقل مکان کرد. او همچنین قبل از تبدیل شدن به تأمین‌کنندهٔ گوشت گاو برای نیروهای میهن‌دوست در جنگ انقلابی آمریکا، در زمین‌های پرنس ویلیام و شهرستان لادن سرمایه‌گذاری کرد. پدر و مادر لون، هر دو از تبار نخستین خانواده‌های ویرجینیا بودند. لون نیز مانند سایر
خانواده‌های ویرجینیا بودند. لون نیز مانند سایر کودکان خانواده‌های سطح بالای جامعه، از تحصیل خصوصی بهره‌مند بود. پاول با سارا هریسون (زادهٔ ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۸۱۲)، دختر مزرعه‌دار محلی، بور هریسون که مانند لون پاول در جنگ انقلاب آمریکا خدمت کرده، ازدواج کرد. این زوج دارای چندین فرزند از جمله: ویلیام هریسون پاول (زادهٔ ۱۷۶۶) و لون پاول جونیور (زادهٔ ۱۷۷۲)، که در شهرستان لودون به عنوان مزرعه‌دار باقی ماند، بودند. پسران دیگر آنها بور پاول (زادهٔ ۱۷۶۸)، کاتبرت پاول (زادهٔ ۱۷۷۴) آلبرت هریسون پاول (زادهٔ ۱۷۸۱) وکیل
(زادهٔ ۱۷۷۴) آلبرت هریسون پاول (زادهٔ ۱۷۸۱) وکیل شده و مسیر حرفهٔ سیاسی پدرشان را دنبال کردند. بور پاول در میدلبورگ ماند و در هر دو مجلس مجمع عمومی ویرجینیا خدمت کرد و برادرش کاتبرت شهردار الکساندریا، ویرجینیا و همچنین نماینده کنگره ایالات متحدهٔ آمریکا شد. حرفه. پاول حرفهٔ دولتی خود را به عنوان معاون کلانتر شهرستان پرینس ویلیام تحت نظر دایی خود سرهنگ هنری پیتون، آغاز کرد. با این حال، پاول (مانند پدرش، سرهنگ هنری پیتون و دایی‌زاده‌هایش پر تعدادش) در درجهٔ نخست، خانواده‌اش را به عنوان یک مزرعه‌دار حمایت
نخست، خانواده‌اش را به عنوان یک مزرعه‌دار حمایت می‌کرد. او زمینی با وسعت ۵۰۰ جریب فرنگی در منطقهٔ تازه تأسیس لادن، ویرجینیا خریداری کرده و در سال ۱۷۶۳ کمی بعد از ازدواج با همسرش، سالی که پدرش، بور هریسون، صاحب یک ملک بزرگ در بالادست رودخانه پوتوماک بود، به آنجا نقل مکان کرد. پاول خانه‌ای با نام «شیدز» و علاوه بر آن، نخستین آسیاب گندم در منطقه را ساخت. او در طول زمان با استفادهٔ نیروی کار به بردگی گرفته شده، پنج مزرعه مجموعاً به مساحت ۱۸۰۰ جریب فرنگی را اداره می‌کرد. پاول در سال ۱۷۸۷ دارای ۲۲ برده، ۱۸ اسب،
می‌کرد. پاول در سال ۱۷۸۷ دارای ۲۲ برده، ۱۸ اسب، ۲۴ رأس گاو و یک کالسکهٔ دو چرخ بود. او (یا پسرش که هم نام وی بود) در سال ۱۸۱۰، همان سالی که پاول در بازدید از یک چشمهٔ سلامتی در پنسیلوانیا چشم از جهان فروبست، صاحب ۱۳ برده بود. پاول همچنین صاحب یک فروشگاه، و در مقطعی یک آسیاب، که آن را بعد از همسرش «آسیاب سالی» نامید، در هانگری ران بود. افسر نظامی. پاول همزمان با بدتر شدن روابط با بریتانیای کبیر در سال‌های پیش از جنگ انقلاب آمریکا، در کمیتهٔ ۱۵ نفری ایمنی شهرستان لادن در سال ۱۷۷۴ خدمت می‌کرد. در سال ۱۷۷۴ یا
لادن در سال ۱۷۷۴ خدمت می‌کرد. در سال ۱۷۷۴ یا ۱۷۷۵، او مأموریتی را با درجهٔ سرگرد در یک گروه افسران دقیقه‌بان شهرستان لادن پذیرفت که به جنوب شرقی ویرجینیا سفر کردند تا حملات پیوسته‌ای را به نیروهای لرد دانمور را در نورفولک و همپتون ترتیب داده و در نهایت به ارتش قاره‌ای ملحق شدند. در ژانویه ۱۷۷۷، ارتشبد جورج واشینگتن، درجهٔ پاول را به سرهنگ دوم در هنگ شانزدهم قاره‌ای ارتقا داد. پاول در نبرد لانگ آیلند، نبرد براندی‌وین و نبرد مونموث جنگید. با این حال، عوارض سلامتی ناشی از اردوگاه زمستانی سخت در دره فورج (که
ناشی از اردوگاه زمستانی سخت در دره فورج (که تقریباً باعث شد یک چشمش را از دست بدهد) موجب شد پاول در سال ۱۷۷۸ استعفا دهد، اگرچه مجمع عمومی ویرجینیا بعدها رأی به اهدای سهم کاملی از زمین به او به پاس داد. سه تن از برادرانش نیز در ارتش قاره‌ای خدمت کرده‌اند: جان توماس پاول (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷) که به عنوان جراح خدمت کرد، سپس به دامفریس بازگشت. ستوان ویلیام پاول سوم (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷) سه سال زیر نظر سرهنگ دوم دانیل مورگان خدمت کرد و کوچکترین برادر، ستوان جان پیتون پاول (زادهٔ ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ
ستوان جان پیتون پاول (زادهٔ ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۴) نیز در هنگ یازدهم مورگان (در سال ۱۷۹۹ به هنگ هفتم ویرجینیا تغییر نام داد) خدمت کرد. سپس زمین دریافت کرد و به غرب رفت -ابتدا به شهرستان هاردمن، تنسی- و در نهایت در شهرستان مدیسن، آلاباما از دنیا رفت. سیاستمدار. یک مورخ محلی به تغییر موقعیت پاول را از قهرمان نظامی به سیاستمدار اشاره کرده و پاول را پیشروی حزب فدرالیست منطقه میان دههٔ ۱۷۸۰ تا اوایل دههٔ ۱۸۰۰ دانست زمانی که چارلز اف مرسر به عنوان یکی از حامیان شاهراه‌ها، برجسته شد. پاول برای نخستین بار در سال
شاهراه‌ها، برجسته شد. پاول برای نخستین بار در سال ۱۷۷۹ برندهٔ انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا شد و از شهرستان لادن (به صورت پاره‌وقت) در کنار پسر عموی خود، فرانسیس پیتون کهنه‌کار، نمایندگی می‌کرد. با این حال، پیتون تصمیم گرفت مأمور عالی رتبهٔ دولتی برای منطقهٔ جدید شده و پاول نیز معاون افسر ثبت زمین شود؛ بنابراین یکی از آنها استعفا داده و دیگری در آن نشست قانون‌گذاری در کنار سرهنگ جوزیا کلافام خدمت کرد. پاول به‌طور قطع در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۷۸۷ که نشست آغاز شد در کنار سرهنگ کلافام خدمت کرد. سپس مجدداً در
شد در کنار سرهنگ کلافام خدمت کرد. سپس مجدداً در نشست سال ۱۷۸۸ پیروز شد (ولی در کنار ریچارد بلاند لی خدمت کرد). همچنین پاول در سال ۱۷۸۸ برندهٔ انتخابات شده و این بار به عنوان یکی از نمایندگان شهرستان لادن در مجمع تصویب ویرجینیا در کنار استیونز تامسون میسون که برخلاف پاول و به مانند عموی خودش به نام جورج میسون بر خلاف مجلس تصویب رأی داده بود، حضور یافت. با این حال پاول دوباره برندهٔ انتخابات مجلس نمایندگان نشد تا آنکه در سال ۱۷۹۱ در کنار آلبرت راسل، که در دو نشست قبلی در کنار ویلیام گانل پل‌ساز، نمایندهٔ
دو نشست قبلی در کنار ویلیام گانل پل‌ساز، نمایندهٔ منطقه بود، خدمت کرد. پس از آن پاول مجدداً پیروز انتخابات شده و در کنار جوزف لین مشغول به کار شد. پاول همچنین به تأسیس دو شهر در شهرستان لادن کمک کرد. مهم‌ترین آنها، میدلبورگ در زمین وی و محل اتصال شاهراه الکساندریا به وینچستر، ویرجینیا (هم‌اکنون بخشی از مسیر ۵۰ ایالات متحده آمریکا) و جادهٔ میان محل شهرستان لادن (لیسبورگ) و فاوکیر کانتی (وارنتون)، بود. پاول از جوزف چین ۵۰ جریب فرنگی زمین خریداری کرد (کسی که در سال ۱۷۲۸ ساختمان چین را ساخته بود و امروزه آن را
سال ۱۷۲۸ ساختمان چین را ساخته بود و امروزه آن را مسافرخانه رد فاکس می-نامند که حدوداً در مرکز همان قطعه زمین ۵۰ جریب فرنگی است). آن منطقه، تقاطع چین نامیده می‌شد و به «پاول تاون» شهره شد. مجلس قانون-گذاری ویرجینیا در سال ۱۷۸۷ این شهر را با افراد غیرمقیم (اما مالکان زمین و کهنه سربازان سیاسی) از جمله: فرانسیس پیتون، ویلیام برونا، ویلیام هیل، جان پی هریسون، بور هریسون، جوزیا کلافام و ریچارد بلاند لی به عنوان متولی، ثبت کرد و به رسمیت شناخت. پاول اجارهٔ زمین را جمع‌آوری کرده ولی از پذیرفتن نام‌گذاری شهر به
را جمع‌آوری کرده ولی از پذیرفتن نام‌گذاری شهر به نام خودش امتناع کرد، بنابراین نام آن به «میدلبورگ» تبدیل شد (بعدها کوتاه‌تر شد). در سال ۱۸۰۱، شرکت شاهراه فیرفکس و لودون که پاول مدیر آن بود، توسط شرکت شاهراه لیتل ریور جایگزین شد (که در آن مرسر برجسته بود). در این میان، پاول در سال ۱۷۹۰، یکی از متولیان مؤسس ماتیلدویل بود که توسط هنری لی سوم (فرماندار ویرجینیا میان سال‌های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۵) ارتقا یافت. اگرچه شهر تبدیل به مرکز جدید ایالت تبدیل نشد، اما ماتیلداویل به مقر شرکت پاتومک تبدیل شد که تا سال ۱۸۰۲ یک سری
به مقر شرکت پاتومک تبدیل شد که تا سال ۱۸۰۲ یک سری کانال و آب‌بند ساخت تا آبشارهای رودخانهٔ پوتوماک را گیر اندازد ولی هیچ وقت به موفقیت مالی دست نیافت. در نهایت این شرکت در سال ۱۸۲۸ با شرکت کانال چساپیک و اوهایو، ادغام شد. پاول حزب فدرالیست را شهرستان لادن تأسیس کرد. پاول در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۷۹۶، در میان بیست و یک انتخاب‌کننده ویرجینیا در رای دادن به جان آدامز در مقابل توماس جفرسون به تنهایی ایستاد. همچنین رأی‌دهندگان پاول را به عنوان عضو حزب فدرالیست برای کنگرهٔ ششم انتخاب کردند، (۴ مارس ۱۷۹۹ – ۳
برای کنگرهٔ ششم انتخاب کردند، (۴ مارس ۱۷۹۹ – ۳ مارس ۱۸۰۱). مرگ و میراث. پاول در بازدید از چشمه‌ها در بدفورد، پنسیلوانیا در سال ۱۸۱۰ چشم از جهان فروبست و در همان مکان، در گورستان قدیمی پرسبیتریان به خاک سپرده شد. بیوهٔ او در شهرستان لادن ماند و دو سال پس از مرگ او از دنیا رفت. محل تولد پاول که به عنوان خانهٔ پاول-آلن شناخته می‌شود، در سال ۱۹۷۶ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد.
چمپیونشیپ ۱۸–۲۰۱۷ (که به دلایل مالی اسکای بت چمپیونشیپ نام‌گذاری شده است) دومین فصل مسابقات چمپیونشیپ با نام کنونی‌اش، و بیست‌وششمین دورهٔ بازی‌های این لیگ بود. تغییرات تیم‌ها. اطلاعات تیم‌های زیر برای فصل ۱۷–۲۰۱۶ ذکر شده‌است. به چمپیونشیپ. صعود از لیگ یک سقوط از لیگ برتر از چمپیونشیپ. سقوط به لیگ یک صعود به لیگ برتر
حباب فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی جاد اپتاو است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارن گیلان، اریس اپتاو، فرد ارمیسن، ماریا باکالوا، دیوید دوکاونی، کیگان-مایکل کی، لزلی من، کیت مک‌کینون، پدرو پاسکال، پیتر سرافیناویچ، گاز خان، ماریا بمفورد، ویر داس، راب دلینی، دونا ایر، بک هانسن و دیزی ریدلی ایفای نقش کرده‌اند. پیوند به بیرون. ۳۸۸۳۸ وک [و[رده:فیلم‌های ایالات متحده آمریکا]] ۷ وووک[رده:فیلم‌نامه‌های پم بردی]]
توماس لهنه اولسن (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۹۱) یک بازیکن فوتبال اهل نروژ است. که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال لیلستروم بازی می کند. او اولین بازی برای تیم ملی کشورش را مقابل تیم ملی فوتبال هلند در مقدماتی جام‌جهانی فوتبال ۲۰۲۲ انجام داده‌است.
لویس موریس (Lewis Morris) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۱۷۹۸)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا، مالک و توسعه‌دهندهٔ موریسانیا، برانکس، نیویورک بود که هم‌اکنون بخشی از شهرستان برانکس است. او به عنوان یکی از نمایندگان کنگرهٔ قاره‌ای از نیویورک اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا را امضا کرد. اوایل زندگی. موریس در روز ۸ آوریل ۱۷۲۶ در املاک خانوادگی‌اش، موریسانیا که هم‌اکنون بخشی از شهرستان برانکس است، اما در آن زمان بخشی از ایالت نیویورک بود، چشم به جهان گشود. او سومین لویس موریس در
بود، چشم به جهان گشود. او سومین لویس موریس در خانوادهٔ موریس‌ها و فرزند لویس موریس (زادهٔ ۱۶۹۸ – درگذشتهٔ ۱۷۶۲) و کاترینته «کاترین» استاتس (زادهٔ ۱۶۹۷ – درگذشتهٔ ۱۷۳۱) بود. پس از مرگ مادرش، پدر او با سارا گاورنر (زادهٔ ۱۷۱۴ – درگذشتهٔ ۱۷۸۶) ازدواج کرد. موریس در سال ۱۷۴۶ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شد و پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۶۲ بیشتر املاک پدر را به ارث برد. پدر موریس هفت فرزند شامل خواهر و برادرهای او، استاتز لانگ موریس (زادهٔ ۱۷۲۸ – درگذشتهٔ ۱۸۰۰) و ریچارد موریس (زادهٔ ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۱۸۱۰) و خواهر و برادر
(زادهٔ ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۱۸۱۰) و خواهر و برادر ناتنی‌اش، مری لارنس، گاورنر موریس (زادهٔ ۱۷۵۲ – درگذشتهٔ ۱۸۱۶)، ایزابلا و کاترین، داشت. عموی او رابرت هانتر موریس (زادهٔ ۱۷۰۰ – درگذشتهٔ ۱۷۶۴) فرماندار پنسیلوانیا بود. ویلیام پترسون (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۶) همسر دخترعموی او، فرماندار نیوجرسی و پدرخواندهٔ استفن ون رنسلیر بود که معاون فرماندار نیویورک و برادر فیلیپ شویلر ون رنسلیر، شهردار آلبانی در نیویورک بود. آنتونی والتون وایت (زادهٔ ۱۷۵۰ – درگذشتهٔ ۱۸۰۳)، ارتشبد ارتش قاره‌ای فرزند عمهٔ او یعنی الیزابت
ارتشبد ارتش قاره‌ای فرزند عمهٔ او یعنی الیزابت موریس (زادهٔ ۱۷۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷۸۴) بود. تاریخچه خانواده. پدر پدربزرگ او، ریچارد موریس (درگذشتهٔ ۱۶۷۲) پس از آنکه در جنگ‌های داخلی انگلستان در سال ۱۶۴۸ عضو ارتش الیور کرامول شده از طریق باربادوس به نیویورک مهاجرت کرد. او در برانکس نخستین قطعه زمین را خریداری کرد که بعدها همین زمین بنای عمارت موریسانیا شد. ریچارد و همسر جوانش در حالی که یک نوزاد پسر به نام لویس موریس (زادهٔ ۱۶۷۱ – درگذشتهٔ ۱۷۴۶) از خود به جای گذاشتند، چشم از جهان فروبستند. برادر ریچارد سرهنگ
گذاشتند، چشم از جهان فروبستند. برادر ریچارد سرهنگ لویس موریس نیز از طریق باربادوس به موریسانیا آمد تا در ادارهٔ عمارت برادرزادهٔ نوزادش را یاری کند. او و همسرش هیچ فرزندی نداشتند. هنگامی که موریس بزرگ شد، عمارت را گسترش داد. وی با ایزابلا ازدواج کرده و به خدمت هشتمین فرمانداری استعماری نیوجرسی درآمد. موریس فرماندار پرشهرتی بود که از حقوق مالکیت زمین برای مهاجران حمایت می‌کرد. موریس‌تاون، نیوجرسی به همین نام اسم‌گذاری شده‌است. حرفه. او در سال ۱۷۶۹، برای مجلس عمومی قانون‌گذاری انتخاب شد و در سال ۱۷۷۴ وقتی که
عمومی قانون‌گذاری انتخاب شد و در سال ۱۷۷۴ وقتی که انقلاب آمریکا نزدیک می‌شد، از دادگاه دریاسالاری استعفا داد. انقلاب آمریکا. هنگامی که انقلاب به‌صورت فعال آغاز شد، او در میان سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ یکی از اعضای کنگرهٔ ایالتی نیویورک، در دولت انقلابی بود. آن تشکیلات در همان سال‌ها، موریس را به کنگرهٔ قاره‌ای اعزام کرد. او در کنگرهٔ یکی از حامیان فعال استقلال بوده و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا را در سال ۱۷۷۶ امضاء نمود. هنگامی که برادرش استاتس موریس با درجهٔ ارتشبد در ارتش بریتانیا خدمت می‌کرد، در
با درجهٔ ارتشبد در ارتش بریتانیا خدمت می‌کرد، در مورد عواقبی که امضاء این سند سرکشانه برای جهان خواهد داشت، به وی هشدار داده بود، او در پاسخ گفت: «لعنت بر عواقب، به من خودکار بدهید». لویس در سال ۱۷۷۷ به نیویورک بازگشت و به عنوان قاضی شهرستان وستچستر فعالیت کرده و به نمایندگی از نواحی جنوبی به عضویت مجلس سنای ایالت نیویورک منصوب شد که شامل بروکلین، منهتن، کویینز، استتن آیلند، شهر سافک، نیویورک و وستچستر می‌شد. او در نخستین مجلس ایالت نیویورک خدمت کرد که از ۹ سپتامبر ۱۷۷۷ آغاز شده و تا پایان مجلس چهارم در
۹ سپتامبر ۱۷۷۷ آغاز شده و تا پایان مجلس چهارم در اول ژوئیه ۱۷۸۱ ادامه یافت. سه پسر اول او طی جنگ انقلاب آمریکا خدمت کردند و مشاغل ممتازی در ارتش داشتند. دوران پس از انقلاب. موریس با آغاز دوبارهٔ کار در اول ژوئیه ۱۷۸۳ به هفتمین مجلس سنای نیویورک بازگشت و از مجلس هفتم تا پایان مجلس سیزدهم در ۳۰ ژوئن ۱۷۹۰ به خدمت‌گزاری پرداخت. او در سال ۱۷۸۸ هنگامی که مجلس نیویورک قانون اساسی را تصویب می‌کرد، یکی از نمایندگان بود. موریس در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا سال ۱۷۹۶ یکی از اعضای کالج انتخاباتی ایالات
سال ۱۷۹۶ یکی از اعضای کالج انتخاباتی ایالات متحده آمریکای حزب فدرالیست بود و رأی خود را جان آدامز و توماس پیکنی تعیین کرد. در سال ۱۷۸۴، به عنوان عضو افتخاری جامعهٔ سیسیناتی منتخب و در یکم مه همان سال به مقام نخستین نائب‌الرئیس هیئت مدیرهٔ دانشگاه ایالتی نیویورک منصوب شد. او درهمین مقام تا زمان مرگ به خدمت ادامه داد و سپس توسط سیمئون د ویت جایگزین شد. زندگی شخصی. لویس در ۲۴ سپتامبر ۱۷۴۹ با مری والتون (زادهٔ ۱۷۲۷ – درگذشتهٔ ۱۷۹۴)، عضو یک خانوادهٔ تاجر سرشناس، ازدواج کرد. ماریا دختر جیکوب والتون و ماریا (نام
ازدواج کرد. ماریا دختر جیکوب والتون و ماریا (نام خانوادگی قبل از ازدواج او بیکمن بود) والتون بود. آنها ده فرزند داشتند: هلنا ماگدالنا موریس (زادهٔ ۱۷۶۲ – درگذشتهٔ ۱۸۴۰) که با جان رادرفورد (زادهٔ ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۰)، سناتور نیوجرسی ازدواج کرد. موریس، پس از جنگ، عمارت خانوادگی را از نو ساخت زیرا که در زمان اشغال نیویورک توسط بریتانیایی‌ها، عمارت او نیز غارت و سوزانده شده بود. او در سال ۱۷۹۰ زمین خود را که هم‌اکنون بخشی از برانکس جنوبی در همسایگی موریسانیا است به عنوان پایتخت آمریکا پیشنهاد داد. او در همین
به عنوان پایتخت آمریکا پیشنهاد داد. او در همین عمارت چشم از جهان فروبست و در زیر طاق خانوادگی کلیسای اسقفی سنت آن در برانکس به خاک سپرده شد. نوادگان. او از طرف بزرگترین پسرش، لویس وی موریس پدربزرگ لویس موریس (زادهٔ ۱۷۸۵ – درگذشتهٔ ۱۸۶۳) و سابینا الیوت موریس (زادهٔ ۱۷۸۹ – درگذشتهٔ ۱۸۵۷) است. لویس موریس (زادهٔ ۱۷۸۵) پدر چارلز مانیگوموریس (زادهٔ ۱۸۲۰ – درگذشتهٔ ۱۸۹۵)، افسر ایالات مؤتلفهٔ آمریکا بود. سابینا با پسر عمهٔ خود، رابرت والتر رادرفورد (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۵۲) پسر جان رادرفورد و هلنا موریس ازدواج
۱۸۵۲) پسر جان رادرفورد و هلنا موریس ازدواج کرد. فرزند این دو لویس موریس رادرفورد (زادهٔ ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۱۸۹۲) در عکاسی نجوم پیشگام بود و نخستین عکس‌های تلسکوپی از ماه و خورشید و نیز بسیاری از ستارگان و سیارات را گرفت. دانیل فرانسوا ون برام (زادهٔ ۱۸۴۰)، نوه پسری اش، از پسرش استاتس موریس، یک هلندی و فرماندار سولاوسی در هند شرقی هلند بود. دختر نوهٔ پدربزرگ او، لویس موریس که مری آنتیل نام داشت با گریت جی لنسینگ جونیور، نمایندهٔ کنگره ازدواج کرد. دختر جان لنسینگ، سارا، با ادوارد لیوینکستون، پسر نوهٔ فیلیپ