payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سازمان ملل بود. فقط برزیل تعداد قابل توجهی از مردان را به مبارزه کمک کرد. اطلاعات بریتانیا از ترس‌های روزولت اطلاع داشت و در سال ۱۹۴۱ با تهیه نقشه جعلی که نشان دهنده برنامه‌های آلمان برای تسلط بر آمریکای جنوبی بود، از آنها سوء استفاده کرد. انتصاب نلسون راکفلر جوان توسط روزولت به ریاست دفتر هماهنگ‌کننده امور بین آمریکایی که از بودجه خوبی برخوردار بود، رهبری پرانرژی را به همراه داشت. در عمل راکفلر به روزولت گزارش داد و تا حد زیادی وزارت امور خارجه را نادیده گرفت. تبلیغات ضد فاشیستی یک پروژه بزرگ در سرتاسر
گرفت. تبلیغات ضد فاشیستی یک پروژه بزرگ در سرتاسر آمریکای لاتین بود و توسط دفتر راکفلر اداره می‌شد. میلیون‌ها دلار خرج پخش‌های رادیویی و فیلم‌های سینمایی کرد، به این امید که مخاطبان زیادی را جذب کند. تکنیک‌های خیابان مدیسون باعث عقب‌نشینی در مکزیک شد، به‌ویژه، جایی که مردم محلی آگاه در برابر نفوذ شدید آمریکا مقاومت کردند. با این وجود، مکزیک یک متحد ارزشمند در جنگ بود. توافقی حاصل شد که به موجب آن ۲۵۰۰۰۰ شهروند مکزیکی ساکن ایالات متحده در نیروهای آمریکایی خدمت می‌کردند. بیش از ۱۰۰۰ نفر در جنگ کشته شدند.
خدمت می‌کردند. بیش از ۱۰۰۰ نفر در جنگ کشته شدند. علاوه بر تبلیغات، مبالغ هنگفتی برای حمایت و توسعه اقتصادی اختصاص یافت. در کل، سیاست روزولت یک موفقیت سیاسی بود، به جز در آرژانتین، که نفوذ آلمان را تحمل کرد، و تا زمانی که جنگ عملاً تمام نشد، از پیروی از رهبری واشینگتن خودداری کرد. اخراج آلمانی‌ها. پس از اعلان جنگ ایالات متحده به آلمان در دسامبر۱۹۴۱،دفتر تحقیقات فدرال فهرستی از آلمانی‌ها در ۱۵کشور آمریکای لاتین را که مشکوک به فعالیت‌های خرابکارانه بودند تهیه کرد و خواستار اخراج آنها به ایالات متحده شد تا
کرد و خواستار اخراج آنها به ایالات متحده شد تا بازداشت شوند. در پاسخ، چندین کشور در مجموع ۴۰۵۸آلمانی را به ایالات متحده اخراج کردند که حدود ۱۰تا ۱۵درصد از آنها اعضای حزب نازی بودند، از جمله ده‌ها نفر از استخدام کنندگان بازوی خارج از کشور نازی‌ها و ۸نفر مظنون به جاسوسی. همچنین در میان آنها ۸۱ آلمانی یهودی بودند که اخیراً از آزار و اذیت آلمان نازی گریخته بودند. بخش عمده آن آلمانی‌های معمولی بودند که سال‌ها یا دهه‌ها در ایالات آمریکای لاتین ساکن بودند. برخی به این دلیل اخراج شدند که مقامات فاسد آمریکای لاتین
این دلیل اخراج شدند که مقامات فاسد آمریکای لاتین از فرصت استفاده کردند و اموال آنها را تصرف کردند یا آمریکایی‌های لاتین معمولی به دنبال پاداش مالی بودند که اطلاعات آمریکا به مخبران پرداخت می‌کرد. آرژانتین، برزیل، شیلی و مکزیک در برنامه اخراج آمریکا شرکت نکردند. 1940-1960s: جنگ سرد و دکترین "دفاع نیمکره". اکثر مردم آمریکای لاتین شاهد ثروتمندتر شدن همسایه شمالی خود (ایالات متحده آمریکا) بوده‌اند. آنها شاهد ثروتمندتر شدن عناصر نخبه در جوامع خود بوده‌اند - اما مردی که در خیابان یا زمین در آمریکای لاتین امروزی
مردی که در خیابان یا زمین در آمریکای لاتین امروزی هنوز با وجود دست به دهان پدربزرگ بزرگش زندگی می‌کند. آنها کمتر و کمتر از موقعیت‌هایی راضی هستند که در آن، برای مثال، ۴۰درصد از زمین متعلق به ۱درصد مردم است، و در آن، به‌طور معمول، یک پوسته فوقانی بسیار نازک در عظمت زندگی می‌کند، در حالی که بیشتر دیگران در افتضاح زندگی می‌کنند.. - سناتور ایالات متحده جی. ویلیام فولبرایت، در سخنرانی در کنگره در مورد سیاست ایالات متحده در آمریکای لاتین این به‌طور رسمی در سال۱۹۴۷ با دکترین ترومن تئوری سیاست "مهار" آغاز شد، جنگ
با دکترین ترومن تئوری سیاست "مهار" آغاز شد، جنگ سرد پیامدهای مهمی در آمریکای لاتین داشت. آمریکای لاتین توسط ایالات متحده آمریکا به عنوان بخشی کامل از بلوک غرب موسوم به "جهان آزاد" در نظر گرفته شد، برخلاف بلوک شرق، تقسیمی که با پایان جنگ جهانی دوم و کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵ برگزار شد. ترومن اعلام کرد که "باید سیاست ایالات متحده باشد که از مردم آزاده ای حمایت کند که در برابر تلاش برای انقیاد توسط اقلیت‌های مسلح یا فشارهای خارجی مقاومت می‌کنند." ترومن برای خرج کردن ۴۰۰دلار تجمع کرد میلیون دلار برای مداخله
خرج کردن ۴۰۰دلار تجمع کرد میلیون دلار برای مداخله در جنگ داخلی یونان، در حالی که سیا (که توسط قانون امنیت ملی در سال۱۹۴۷ ایجاد شد) مداخله در یونان اولین اقدام آن در ابتدای راه بود. ترومن با کمک به یونان، الگویی برای کمک ایالات متحده به رژیم‌هایی، صرف نظر از اینکه چقدر سرکوبگر و فاسد بودند، ایجاد کرد که برای مبارزه با کمونیست‌ها درخواست کمک می‌کردند. واشینگتن شروع به امضای یک سری معاهدات دفاعی با کشورهای سراسر جهان کرد، از جمله پیمان آتلانتیک شمالی در سال۱۹۴۹، که ناتو را ایجاد کرد، و پیمان آنزوس در سال۱۹۵۱
که ناتو را ایجاد کرد، و پیمان آنزوس در سال۱۹۵۱ با استرالیا و نیوزیلند. مسکو به ناتو و طرح مارشال در اروپا با طرحی که شامل ایجاد معاهده اقتصادی کمکان و ائتلاف دفاعی پیمان ورشو و همچنین گردآوری کشورهای اروپای شرقی که تحت حوزه نفوذ آن قرار گرفته بودند، پاسخ داد. پس از محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی، جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) یکی از اولین درگیری‌های جنگ سرد بود، در حالی که ایالات متحده جانشین فرانسه در جنگ ضدانقلابی علیه ویت مین در هندوچین شد. در خود آمریکای لاتین، معاهده دفاعی ایالات متحده، معاهده کمک متقابل
معاهده دفاعی ایالات متحده، معاهده کمک متقابل بین آمریکایی (معروف به پیمان ریو) در سال۱۹۴۷ بود که به عنوان معاهده «دفاع نیمکره» شناخته می‌شد. این رسمی شدن قانون Chapultepec بود که در کنفرانس بین آمریکایی در مورد مسائل جنگ و صلح در سال ۱۹۴۵ در مکزیکو سیتی به تصویب رسید. ایالات متحده سیاست دفاعی نیمکره ای را تحت دکترین مونرو حفظ کرده بود و در طول دهه ۱۹۳۰، از اقدامات محور برای همکاری نظامی با دولت‌های آمریکای لاتین، به ویژه تهدیدات استراتژیک آشکار علیه کانال پاناما، نگران شده بود. در طول جنگ، واشینگتن توانسته
نگران شده بود. در طول جنگ، واشینگتن توانسته بود حمایت متفقین را از همه دولت‌های منفرد به جز اروگوئه، که بی‌طرف بود، کسب کند و مایل بود این تعهدات را دائمی کند. به استثنای ترینیداد و توباگو (۱۹۶۷)، بلیز (۱۹۸۱) و باهاما (۱۹۸۲)، هیچ کشوری که پس از سال ۱۹۴۷ مستقل شده باشد، به این معاهده نپیوسته‌است. در آوریل۱۹۴۸،سازمان کشورهای آمریکایی(OAS) در جریان نهمین کنفرانس بین‌المللی کشورهای آمریکایی که در بوگوتا برگزار شد و توسط جورج مارشال وزیر امور خارجه ایالات متحده برگزار شد، ایجاد شد. کشورهای عضو متعهد شدند که با
برگزار شد، ایجاد شد. کشورهای عضو متعهد شدند که با کمونیسم در قاره آمریکا مبارزه کنند. بیست و یک کشور آمریکایی منشور سازمان کشورهای آمریکایی را در ۳۰ آوریل۱۹۴۸ امضا کردند. کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا، که رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک گواتمالا (جاکوبو آربنز گوزمان) را در سال۱۹۵۴ سرنگون کرد، یکی از اولین اقدامات در یک سری طولانی مداخلات ایالات متحده در آمریکای لاتین در طول جنگ سرد بود. بلافاصله پس از سرنگونی محمد مصدق نخست‌وزیر ایران در سال۱۹۵۳. زمینه: آربنز یک برنامه اجتماعی بلندپروازانه را دنبال کرد که بر توزیع درآمد
بلندپروازانه را دنبال کرد که بر توزیع درآمد و ناسیونالیسم اقتصادی متمرکز بود. پرزیدنت آربنز اولین مالیات بر درآمد را در گواتمالا ایجاد کرد و سعی کرد با ایجاد رقابت دولتی، انحصارات را بشکند. این شامل اصلاحات ارضی بود که به معنای سلب مالکیت بیش از ۴۰۰۰۰۰هکتار زمین از کمپانی یونایتد فروت (یک شرکت تولید موز مستقر در ایالات متحده) بود. دولت گواتمالا تعیین کرد که ارزش پولی این زمین‌ها ۱۱۸۵۰۰۰دلار است، در حالی که کمپانی یونایتد فروت اعتراض کرد و ادعا کرد که ارزش واقعی زمین‌ها ۱۹۳۵۵۰۰۰دلار است. اختلاف اصلی از این
زمین‌ها ۱۹۳۵۵۰۰۰دلار است. اختلاف اصلی از این واقعیت ناشی شد که دولت گواتمالا ارزش زیادی برای زمین‌ها قائل نبود، زیرا آنها بلافاصله برای تولید استفاده نمی‌شدند. شرکت یونایتد فروت با این استدلال که برای جلوگیری از فرسودگی خاک و جدا نگه داشتن مزارع برای جلوگیری از انتشار بیماری‌های گیاهی به هکتارهای اضافی نیاز دارند، پاسخ داد. این درگیری منجر به افزایش تنش و مشاجره بین رئیس‌جمهور آربنز، شرکت یونایتد فروت و وزارت امور خارجه ایالات متحده شد. در پایان، دولت آیزنهاور با تأیید عملیات سری برای سرنگونی آربنز با
با تأیید عملیات سری برای سرنگونی آربنز با استفاده از برخی از نیروهای شورشی گواتمالایی مستقر در هندوراس پاسخ داد. بخشی از منطق این اقدام این بود که دولت آربنز را یک تهدید کمونیستی می‌دانست. همان‌طور که بعداً در درگیری‌ها با کوبا، نیکاراگوئه و سایر کشورهای آمریکای لاتین اتفاق افتاد، تهدید بالقوه کمین بیش از حد توجیه کافی برای مداخله بود. در نهایت، نیروهای شورشی آربنز را از قدرت برکنار کردند، اصلاحات او را باطل کردند و یونایتد فروت زمین‌های مصادره شده خودرا پس گرفت. همچنین بانک توسعه بین آمریکایی در سال۱۹۵۹
گرفت. همچنین بانک توسعه بین آمریکایی در سال۱۹۵۹ تأسیس شد. در ژوئن ۱۹۶۰، کمیسیون حقوق بشر سازمان کشورهای آمریکایی گزارشی تند دربارهٔ نقض در جمهوری دومینیکن صادر کرد. این کمیسیون با حمایت وزارت خارجه آمریکا، دیکتاتور رافائل تروخیلو را به نقض آشکار و متعدد حقوق بشر علیه شهروندان جمهوری دومینیکن متهم کرد. تروخیو با حمایت فعالانه از یک سوء قصد علیه رئیس‌جمهور ونزوئلا، رومولو بتانکور، حامی اصلی گزارش، تلافی کرد. توطئه شکست خورد و دخالت تروخیو در توطئه در گزارش کمیته تحقیق شورای سازمان کشورهای آمریکایی (مجمع
کمیته تحقیق شورای سازمان کشورهای آمریکایی (مجمع عمومی سازمان) علنی شد. این کمیته متشکل از نمایندگان ایالات متحده، آرژانتین، مکزیک، پاناما و اروگوئه، همدستی دومینیکن را تأیید کرد و مسئولیت را بر عهده «مقامات عالیه» در داخل دولت گذاشت. در پاسخ به فراخوان ونزوئلا برای اقدام جمعی، در ۲۰ اوت ۱۹۶۰، شورای سازمان کشورهای آمریکایی قطعنامه ای را تصویب کرد که به تحریم‌های دیپلماتیک و اقتصادی علیه دولت تروخیو استناد کرد. این قطعنامه که چهارده به یک تصویب شد (جمهوری دومینیکن مخالف بود در حالی که برزیل، آرژانتین،
دومینیکن مخالف بود در حالی که برزیل، آرژانتین، گواتمالا، هائیتی، پاراگوئه و اروگوئه رای ممتنع دادند)، اولین بار بود که سازمان چنین اقداماتی را علیه یک کشور عضو انجام می‌داد. رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور برای نشان دادن حمایت، کلیه روابط اقتصادی و دیپلماتیک با جمهوری دومینیکن را به حالت تعلیق درآورد. تروخیو در ۳۱ مه۱۹۶۱ توسط گروه کوچکی از توطئه گران به رهبری آنتونیو د لا مازا و آنتونیو ایمبرت باررا به قتل رسید. کودتای متعاقب آن نتوانست قدرت را به دست گیرد و همه توطئه گران به جز ایمبرت توسط رامفیس تروخیو،
و همه توطئه گران به جز ایمبرت توسط رامفیس تروخیو، پسر دیکتاتور، که تا شش ماه بعد از طریق سمت خود به عنوان فرمانده نیروهای مسلح عملاً کنترل دولت را در دست داشت، پیدا و اعدام شدند. نیروها برادران تروخیو، هکتور بینونیدو و خوزه آریسمندی تروخیو، به کشور بازگشتند و بلافاصله شروع به توطئه علیه رئیس‌جمهور بالاگوئر کردند. در ۱۸ نوامبر۱۹۶۱، زمانی که یک کودتای برنامه‌ریزی شده آشکارتر شد، دین راسک، وزیر امور خارجه ایالات متحده هشداری صادر کرد مبنی بر اینکه اگر تروخیلوها تلاش کنند تا «سلطه دیکتاتوری» را بر جمهوری
تلاش کنند تا «سلطه دیکتاتوری» را بر جمهوری دومینیکن بازگردانند ایالات متحده «بیکار نخواهد ماند». بدنبال این هشدار و ورود یک نیروی ضربت دریایی چهارده کشتی آمریکایی در دید سانتو دومینگو، رامفیس و عموهایش در ۱۹ نوامبر با ۲۰۰ میلیون دلار از خزانه داری دومینیکن فرار کردند. دهه ۱۹۶۰: انقلاب کوبا. "شعار «ما اجازه نمی‌دهیم کوبای دیگری» امکان انجام تجاوزاتی را بدون ترس از انتقام جویی، مانند آنچه که علیه جمهوری دومینیکن یا قبل از آن کشتار در پاناما انجام شد - و هشدار صریح مبنی بر آمادگی نیروهای یانکی برای انجام
صریح مبنی بر آمادگی نیروهای یانکی برای انجام تجاوزات پنهان می‌کند. در هر نقطه از آمریکا که ممکن است رژیم حاکم تغییر کند، مداخله کنند و در نتیجه منافع آنها را به خطر بیندازند." "- چه گوارا، ۱۶ آوریل ۱۹۶۷" انقلاب۱۹۵۹ کوبا به رهبری فیدل کاسترو یکی از اولین شکست‌های سیاست خارجی آمریکا در آمریکای لاتین بود. در سال۱۹۶۱، کوبا به عضویت جنبش غیرمتعهدها که به تازگی ایجاد شده بود، شد، که پس از کنفرانس باندونگ در سال۱۹۵۵. پس از اجرای چندین اصلاحات اقتصادی، از جمله ملی شدن کامل توسط دولت کوبا، محدودیت‌های تجاری ایالات
شدن کامل توسط دولت کوبا، محدودیت‌های تجاری ایالات متحده بر کوبا افزایش یافت. ایالات متحده واردات شکر کوبا را که اقتصاد کوبا بیش از همه به آن وابسته بود، متوقف کرد. علاوه بر این، ایالات متحده از تأمین نفت مورد نیاز شریک تجاری سابق خود امتناع کرد و این امر تأثیر مخربی بر اقتصاد جزیره ایجاد کرد. در مارس۱۹۶۰، با انفجار کشتی باری "لا کوبره" در بندر هاوانا و کشته شدن بیش از ۷۵نفر، تنش‌ها افزایش یافت. فیدل کاسترو ایالات متحده را مقصر دانست و این حادثه را با غرق شدن ناو یواس‌اس مین در سال۱۸۹۸ مقایسه کرد که جنگ
شدن ناو یواس‌اس مین در سال۱۸۹۸ مقایسه کرد که جنگ اسپانیا و آمریکا را تسریع کرده بود. او نتوانست مدرکی برای اتهام خود ارائه کند.در همان ماه، پرزیدنت دوایت دی. آیزنهاور به سیا اجازه داد تا پناهندگان کوبایی را بعنوان یک نیروی چریکی سازماندهی، آموزش و تجهیز کند تا کاسترو را سرنگون کند، که منجر به تهاجم ناموفق سال۱۹۶۱ به خلیج خوک‌ها شد که توسط رئیس‌جمهور جان اف کندی مجوز داده شد. "ما (ایالات متحده آمریکا) نه تنها از دیکتاتوری در کوبا حمایت کرده‌ایم، بلکه از دیکتاتورهای ونزوئلا، آرژانتین، کلمبیا، پاراگوئه و
دیکتاتورهای ونزوئلا، آرژانتین، کلمبیا، پاراگوئه و جمهوری دومینیکن حمایت کرده‌ایم. ما نه تنها فقر و پریشانی در کوبا را نادیده گرفتیم، بلکه در هشت سال گذشته نتوانستیم فقر و پریشانی را در سراسر نیمکره کاهش دهیم." "– رئیس‌جمهور جان اف کندی، ۶ اکتبر ۱۹۶۰" هر بار که دولت کوبا دارایی‌های ایالات متحده را ملی می‌کرد، دولت ایالات متحده اقدامات متقابلی را انجام می‌داد که منجر به ممنوعیت کلیه صادرات به کوبا در ۱۹ اکتبر۱۹۶۰ شد. در نتیجه، کوبا شروع به تحکیم روابط تجاری با اتحاد جماهیر شوروی کرد و ایالات متحده را به قطع
اتحاد جماهیر شوروی کرد و ایالات متحده را به قطع تمام روابط دیپلماتیک رسمی باقی‌مانده سوق داد. در اواخر همان سال، دیپلمات‌های آمریکایی ادوین ال. سوئیت و ویلیام جی فریدمن به اتهام «تشویق اقدامات تروریستی، اعطای پناهندگی، تأمین مالی نشریات خرابکارانه و قاچاق سلاح» دستگیر و از جزیره اخراج شدند. ایالات متحده تدوین برنامه‌های جدیدی را با هدف بی‌ثبات کردن دولت کوبا آغاز کرد که در مجموع به عنوان «پروژه کوبا» (معروف به "عملیات مونگوس") شناخته می‌شود. قرار بود این یک برنامه هماهنگ خرابکاری سیاسی، روانی و نظامی باشد
برنامه هماهنگ خرابکاری سیاسی، روانی و نظامی باشد که شامل عملیات اطلاعاتی و همچنین تلاش برای ترور رهبران کلیدی سیاسی می‌شد. پروژه کوبا همچنین حملات پرچم دروغین، معروف به عملیات نورث وودز را پیشنهاد کرد. گزارش کمیته اطلاعاتی منتخب سنای ایالات متحده بعداً بیش از هشت تلاش برای کشتن کاسترو بین سال‌های۱۹۶۰ و۱۹۶۵ و همچنین طرح‌های اضافی علیه دیگر رهبران کوبا را تأیید کرد. علاوه براین سیاست تهاجمی نسبت به کوبا، جان اف کندی تلاش کرد تا اتحاد برای پیشرفت را اجرا کند، یک برنامه کمک اقتصادی که در یک کنفرانس بین
کند، یک برنامه کمک اقتصادی که در یک کنفرانس بین آمریکایی در پونتا دل استه، اروگوئه، در اوت۱۹۶۱ به امضا رسید. در ونزوئلا، رئیس‌جمهور رومولو بتانکور با مخالفت قاطع افراط گرایان و واحدهای ارتش شورشی روبرو شد، با این حال او به تلاش برای اصلاحات اقتصادی و آموزشی ادامه داد. بخشی از حزب دولتی، اقدام دموکراتیک، جدا شد و جنبش چپ انقلابی (MIR) را تشکیل داد. هنگامی که چپ‌ها درگیر شورش‌های ناموفق در پایگاه‌های نیروی دریایی ("ال بارسلونا"،"ال کاروپانازو"،"ال پورتنازو") بودند، بتانکور آزادی‌های مدنی را در سال ۱۹۶۲ به
بودند، بتانکور آزادی‌های مدنی را در سال ۱۹۶۲ به حالت تعلیق درآورد. سپس عناصر احزاب چپ، نیروهای مسلح برای آزادی ملی(FALN)، یک ارتش چریکی کمونیستی را تشکیل دادند تا دولت دموکراتیک بتانکورت را سرنگون کنند. این امر چپ‌ها را به زیرزمینی کشاند، جایی که آنها به فعالیت‌های چریکی روستایی و شهری، از جمله خرابکاری در خطوط لوله نفت، بمباران انبار سیرز روباک، ربودن سرهنگ آمریکایی مایکل اسمولن، تصرف ستاره فوتبال آلفردو دی استفانو، و بمباران سفارت ایالات متحده در کاراکاس پرداختند. نیروهای مسلح برای آزادی ملی نتوانست
پرداختند. نیروهای مسلح برای آزادی ملی نتوانست فقرای روستایی را جمع کند و انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۳ را مختل کند. پس از حملات متعدد، سرانجام اعضای مجمع ملی (ونزوئلا)و حزب کمونیست ونزوئلا (PCV) دستگیر شدند. مشخص شد که فیدل کاسترو به شورشیان مسلح شده‌است، بنابراین ونزوئلا به سازمان کشورهای آمریکایی (سازمان کشورهای آمریکایی) اعتراض کرد. در همان زمان، ایالات متحده روابط اقتصادی و/یا روابط دیپلماتیک خود را با چندین دیکتاتوری از سال ۱۹۶۱ تا ترور JFK در سال ۱۹۶۳، از جمله آرژانتین، جمهوری دومینیکن، اکوادور،
۱۹۶۳، از جمله آرژانتین، جمهوری دومینیکن، اکوادور، گواتمالا، هندوراس و پرو قطع کرد. با این حال، این تعلیق‌ها فقط به‌طور موقت و برای دوره‌های تنها سه هفته تا شش ماه اعمال شد. با این حال، ایالات متحده در نهایت تصمیم گرفت که بهترین آموزش نظامیان آمریکای لاتین را در تاکتیک‌های ضد شورش در مدرسه قاره آمریکا آموزش دهد. در واقع، اتحاد برای پیشرفت شامل برنامه‌های کمک نظامی و پلیس ایالات متحده برای مقابله با کمونیسم، از جمله طرح LAZO در کلمبیا از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ بود. مسابقه تسلیحات هسته ای دو ابرقدرت را به آستانه
مسابقه تسلیحات هسته ای دو ابرقدرت را به آستانه جنگ هسته ای رساند. در سال ۱۹۶۲، پرزیدنت جان اف کندی به نصب موشک‌های هسته ای در کوبا با محاصره دریایی پاسخ داد - نمایش قدرتی که جهان را به جنگ هسته ای نزدیک کرد. بحران موشکی کوبا نشان داد که هیچ‌یک از ابرقدرت‌ها به دلیل ترس از انتقام یکدیگر و در نتیجه نابودی تضمین شده دوجانبه، آماده استفاده از سلاح‌های هسته‌ای نیستند. پیامدهای بحران موشکی کوبا منجر به اولین تلاش‌ها برای خلع سلاح هسته ای و بهبود روابط شد. (پالموفسکی) در سال ۱۹۶۴، در زمان پرزیدنت لیندون جانسون،
در سال ۱۹۶۴، در زمان پرزیدنت لیندون جانسون، برنامه تبعیض علیه رژیم‌های دیکتاتوری متوقف شد. در مارس ۱۹۶۴، ایالات متحده از کودتای نظامی در برزیل حمایت کرد و رئیس‌جمهور چپگرا، ژائو گولارت را سرنگون کرد و در صورت درخواست در عملیات برادر سام، آماده کمک بود. در سال ۱۹۶۵، ایالات متحده ۲۴۰۰۰ سرباز را به جمهوری دومینیکن اعزام کرد تا از تسلط احتمالی جناح چپ تحت عملیات Power Pack جلوگیری کند. پیش از این، سازمان کشورهای آمریکایی قطعنامه ای صادر کرده بود که در آن از جنگجویان خواسته بود به همه خصومت‌ها پایان دهند. در ۵
خواسته بود به همه خصومت‌ها پایان دهند. در ۵ می، کمیته صلح سازمان کشورهای آمریکایی وارد سانتو دومینگو شد و دومین توافقنامه آتش‌بس قطعی امضا شد که به مرحله اصلی جنگ داخلی پایان داد. بر اساس قانون سانتو دومینگو، سازمان کشورهای آمریکایی وظیفه نظارت بر اجرای توافق صلح و همچنین توزیع غذا و دارو در پایتخت را بر عهده داشت. این معاهدات نتوانستند به‌طور کامل از تخلفاتی مانند آتش‌سوزی در مقیاس کوچک و شلیک تک تیرانداز جلوگیری کنند. یک روز بعد، اعضای سازمان کشورهای آمریکایی نیروی صلح بین آمریکایی (IAPF) را با هدف خدمت
نیروی صلح بین آمریکایی (IAPF) را با هدف خدمت به عنوان تشکیلات حافظ صلح در جمهوری دومینیکن تأسیس کردند.IAPF متشکل از ۱۷۴۸ سرباز برزیلی، پاراگوئه، نیکاراگوئه، کاستاریکا، سالوادور و هندوراس بود و توسط ژنرال برزیلی هوگو پاناسکو آلویم رهبری می‌شد و بروس پالمر به عنوان معاون فرمانده او خدمت می‌کرد. در ۲۶ می، نیروهای ایالات متحده به تدریج از جزیره خارج شدند. اولین انتخابات پس از جنگ در ۱ ژوئیه ۱۹۶۶ برگزار شد که نامزد حزب اصلاح طلب، خواکین بالاگوئر، در مقابل رئیس‌جمهور سابق خوان امیلیو بوش گاوینو قرار گرفت.
رئیس‌جمهور سابق خوان امیلیو بوش گاوینو قرار گرفت. بالاگوئر پس از اینکه کارزار انتخاباتی خود را بر اساس وعده‌های آشتی بنا کرد، در انتخابات پیروز شد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۶، آخرین نیروهای حافظ صلح سازمان کشورهای آمریکایی از جزیره خارج شدند و به مداخله خارجی در درگیری پایان داد. از طریق دفتر امنیت عمومی، سازمانی وابسته به نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی و نزدیک به سیا، ایالات متحده به نیروهای امنیتی آمریکای لاتین کمک کرد و آنها را در مورد روش‌های بازجویی،کنترل شورش و ارسال مواد به آنها آموزش
بازجویی،کنترل شورش و ارسال مواد به آنها آموزش داد. دن میتریونه در اروگوئه به دلیل استفاده منظم از شکنجه بدنام شد. دهه ۱۹۷۰. در طول دهه ۱۹۷۰، ایالات متحده تلاش کرد تا گسترش آنچه را که "براندازان کمونیست" می‌نامید، متوقف کند، که منجر به حمایت آنها از دولت های راست شد. آنها همچنین از آگوستو پینوشه در کودتای ۱۹۷۳ شیلی علیه سالوادور آلنده، منتخب دموکراتیک، حمایت کردند. در پایان دهه ۱۹۷۰، بیشتر آمریکای جنوبی تحت‌ سلطه دیکتاتوری‌های نظامی بود. در پاراگوئه، آلفردو اشتروسنر از سال 1954 قدرت را در دست داشت. در
اشتروسنر از سال 1954 قدرت را در دست داشت. در برزیل، رئیس‌جمهور چپ‌گرا ژوآو گولارت با کودتای ۱۹۶۴ برزیل با کمک ایالات متحده در عملیات برادر سام سرنگون شد. در بولیوی، هوگو بانزر ژنرال چپ‌گرا خوان خوزه تورس را در سال 1971 سرنگون کرد.و حتی در اروگوئه، که "سوئیس" آمریکای جنوبی محسوب می‌شود، خوان ماریا بوردابری در کودتای 27 ژوئن 1973 قدرت را به دست گرفت. در پرو، ژنرال چپ‌گرا خوان ولاسکو آلوارادو که از سال 1968 در قدرت بود، برنامه‌ریزی کرد تا از ارتش پرو که اخیراً قدرتمند شده‌ بود برای غلبه بر نیروهای مسلح شیلی
قدرتمند شده‌ بود برای غلبه بر نیروهای مسلح شیلی در تهاجم برنامه‌ریزی‌ شده به شیلی پینوشه‌ استفاده کند. از سال ۱۹۷۵، «جنگ کثیف» در سراسر شبه‌قاره به راه افتاد، به نام عملیات کندور، توافقی بین سرویس‌های امنیتی مخروط جنوبی و سایر کشورهای آمریکای جنوبی برای سرکوب و ترور مخالفان سیاسی تبعیدی، که مورد حمایت سیا قرار گرفت. نیروهای مسلح همچنین در سال ۱۹۷۶ قدرت را در آرژانتین به‌دست گرفتند. سپس از «کودتای کوکائین» 1980 لوییس گارسیا مزا تیجادا در بولیوی، قبل از آموزش «کنتراها» در نیکاراگوئه، جایی که جبهه آزادی‌بخش
«کنتراها» در نیکاراگوئه، جایی که جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا، به رهبری دانیل اورتگا، در سال ۱۹۷۹ قدرت را در دست گرفته بود، و همچنین ارتش در گواتمالا، حمایت کرد. و در السالوادور، ایالات متحده به‌شدت از دولت‌های راست در طول جنگ داخلی سالوادور و جنگ های داخلی گواتمالا که در دهه ۱۹۹۰ پایان یافت، حمایت کرد. با انتخاب رئیس‌جمهور جیمی کارتر در سال ۱۹۷۷، ایالات متحده برای مدت کوتاهی حمایت‌های خود از رژیم های مستبد در آمریکای لاتین را تعدیل کرد. در آن سال بود که دادگاه بین‌آمریکایی حقوق بشر، آژانسی از OAS، ایجاد
بین‌آمریکایی حقوق بشر، آژانسی از OAS، ایجاد شد. در همان زمان، صداها در ایالات متحده شروع به محکوم کردن نقض حقوق بشر توسط پینوشه کردند، به‌ویژه پس از ترور اورلاندو لتلیه، وزیر امور خارجه سابق شیلی در سال ۱۹۹۶ در واشینگتن، دی.سی.
همسران حسین بن علی فهرستی از زنانی است که با حسین بن علی ازدواج دائم داشته‌اند. ازدواج‌های حسین. اولین ازدواج حسین با رَباب بنت اِمرَءَ الْقَیْس بود. امرء القیس در زمان عمر بن خَطّاب به مدینه آمد و از طرف عمر به رهبری قبایل قُضاعَه — که به اسلام گرویده بودند — انتخاب شد. علی مسئلهٔ ازدواج پسرانش با دختران امرء القیس را مطرح کرد و وی قبول کرد که سه تن از دخترانش را به ازدواج حسنین درآورد. اما هم حسنین و هم آن سه دختر در آن زمان، بسیار کم‌سن‌وسال بودند و به‌نظر نمی‌رسد در همان موقع ازدواجی صورت گرفته باشد.
نمی‌رسد در همان موقع ازدواجی صورت گرفته باشد. حتی ممکن است که حسن با دختری که برایش برگزیده شده بود ازدواج نکرده باشد. حسین با رباب ازدواج کرد و اقوام امرء القیس در اواخر خلافت علی گه‌گاه برای میانجی‌گری و قضاوت پیش علی می‌آمدند. رباب همسر محبوب حسین بود و با وجود اینکه سال‌ها برای حسین فرزندی نیاورده بود، احتمالاً پس از کشته شدن علی، سُکَیْنه را — که در برخی منابع آمنه، آمینه و… ذکر شده — به دنیا آورد. ابوالفرج اصفهانی در کتاب "اَلاَغانی" از سکینه روایت می‌کند که حسن، حسین را به‌خاطر علاقهٔ زیادش به رباب
که حسن، حسین را به‌خاطر علاقهٔ زیادش به رباب سرزنش می‌نمود، اما حسین در پاسخ سه بیت شعر در اثبات علاقه به او خواند. رباب فرزند پسری به‌نام عبدالله برای حسین به دنیا آورد که در خردسالی در کربلا کشته شد و احتمالاً حسین به‌خاطر این فرزند، کنیه اباعبدالله را دارد. برخی منابع شیعی در سال‌های بعد، این فرزند را علی‌اصغر نامیده‌اند که "دانشنامهٔ ایرانیکا" این مطلب را بی‌اساس می‌داند. بعد از کشته شدن حسین، گفته می‌شود که رباب یک سال بر مزار حسین عزادار بود و از ازدواج امتناع می‌کرد. فرزندان. مادلونگ می‌گوید حسین دو
امتناع می‌کرد. فرزندان. مادلونگ می‌گوید حسین دو پسر به‌نام علی داشت که از آن دو، علی زین‌العابدین امام چهارم شیعیان، از حادثهٔ کربلا جان سالم به در برد و احتمالاً وی از دیگر پسر به نام علی، بزرگ‌تر بود و در زمان واقعهٔ کربلا، ۲۳ ساله بود؛ بنابراین باید در زمان خلافت علی به دنیا آمده باشد. مادلونگ مادر وی را کنیزی از ناحیه سِند می‌داند که بعد از کشته شدنِ حسین با یکی از غلامان حسین ازدواج کرد و پسری به نام عبدالله بن زبید را برای وی آورد. فرزندان عبدالله در یَنبُع زندگی می‌کردند. اما حاج منوچهری می‌گوید
در یَنبُع زندگی می‌کردند. اما حاج منوچهری می‌گوید بنابر اغلب منابع و روایات، مادر سجاد، شهربانو معرفی شده‌است. به‌گزارش حاج منوچهری، در منابع نام سجاد گاهی علی اوسط و گاهی علی اصغر آمده و همین موضوع سبب شده نظرات گوناگونی دربارهٔ پسران حسین بیان شود. از سوی دیگر، در منابع روایی، میان علی اصغر و عبدالله نیز اشتباه و خلط صورت گرفته‌است. محافل شیعی معاصر با دقت در تشخیص فرزندان حسین، سجاد را علی اوسط، و علی اصغر را کودک شیرخوار در کربلا معرفی کرده‌اند؛ از میان این فرزندان، عبدالله — که از طریق یادکرد نامش در
این فرزندان، عبدالله — که از طریق یادکرد نامش در وقایع عاشورا، شناخته شده — از مادری قُضاعی و برادر تنی‌اش جعفر، فرزند دیگر حسین دانسته شده‌است. به‌گفتهٔ مادلونگ اگرچه منابع اولیهٔ اهل سنت، از زین‌العابدین با نام علی‌اصغر و از علی دوم با نام علی‌اکبر یاد می‌کنند، اما احتمالاً این حرف شیخ مفید و دیگر نویسندگان شیعی درست است که عکس این مطلب را صحیح می‌دانند. علی دوم، در سن ۱۹ سالگی در کربلا کشته شد. مادر وی لیلا، دختر اَبی‌مُرَّة بن عُرْوه ثَقَفی و مَیمونة بنت ابی‌سفیان، خواهر معاویه است. به‌گفتهٔ مادلونگ در
ابی‌سفیان، خواهر معاویه است. به‌گفتهٔ مادلونگ در "ایرانیکا"، بعد از صلح حسن با معاویه، حسین با لیلا ازدواج کرد که علی‌اکبر از او متولد شد. ابومره هم‌پیمان امویان بود. به نظر وی، این ازدواج احتمالاً برای حسین منافع مادی داشته‌است و وقوع آن نمی‌توانسته در زمان علی بوده باشد. حسین نام این فرزند را نیز علی گذاشت چرا که وی به‌خاطر والا بودنِ نسبِ عربیِ مادرش از زین‌العابدین — که از کنیزی زاده شده بود — برتر بوده‌است. معاویه در سخنی علی‌اکبر را بهترین شخص برای خلافت معرفی نمود؛ به این دلیل که به‌اعتقاد معاویه،
معرفی نمود؛ به این دلیل که به‌اعتقاد معاویه، وی شجاعت بنی‌هاشم، بخشندگی بنی‌امیه و غرور ثقفیان را یک جا جمع کرده بود. بعد از درگذشت حسن، حسین با اُم‌ّاسحاق دختر طَلحه — صحابی مشهور محمد — ازدواج کرد و از وی صاحب دختری به‌نام فاطمه شد. مادلونگ می‌نویسد که برخلاف برخی گزارش‌ها، فاطمه باید از سکینه کوچک‌تر باشد. اما حاج‌منوچهری سکینه را، دختر کوچک و از رباب می‌داند. در زمان کشته شدن حسین، فاطمه به نامزدی حسن مُثَنّیٰ درآمده بود ولی هنوز ازدواج نکرده بود. به‌گزارش حاج منوچهری، حسین وَدایِعِ امامت را به وی سپرد