payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنگران هفتم (۱۳۴۰ میلادی– ۱۸ فوریه ۱۳۹۷ میلادی) اشراف‌زاده فرانسوی و آخرین سنیور کوسی در پیکاردی در شمال پادشاهی فرانسه از سال ۱۳۴۷ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۹۷ میلادی بود. آنگران سوم با ازدواج با ایزابلا داماد ادوارد سوم، پادشاه انگلستان شد و اراضی زیادی از جمله کنت‌نشین سوآسون در فرانسه را از او دریافت نمود. او در جنگ صلیبی علیه امپراتوری عثمانی شرکت کرد و سال ۱۳۹۶ میلادی در نبرد نیکوپولیس اسیر شد. آنگران سوم با ابتلا به طاعون خیارکی یک سال بعد در اسارت در بورسا جان باخت. زندگی‌نامه. آنگران هفتم سال
در بورسا جان باخت. زندگی‌نامه. آنگران هفتم سال ۱۳۴۰ میلادی زاده شد. او تنها فرزند پدرش آنگران ششم، سنیور کوسی و مادرش شاهزاده کاترین، دختر لئوپولت یکم، دوک اتریش از خاندان هابسبورگ بود. کاترین همچنین نوه دختری آمادئوس پنجم، کنت ساووی به حساب می‌آمد. فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه به دنبال کسب متحد در جنگ با ادوارد سوم، پادشاه انگلستان، موجبات ازدواج پدر و مادر او را فراهم کرده بود. پدرش سال ۱۳۴۶ میلادی در جنگ با انگلیسی‌ها کشته شد. سرپرستی او در اختیار عمویش ژان دو کوسی قرار گرفت. مادرش توانست با اعطای بخشی از
دو کوسی قرار گرفت. مادرش توانست با اعطای بخشی از املاک و مستقلات آنگران ششم به برادران و خواهران او، جانشینی آنگران هفتم بر بیشتر دارایی‌های پدرش، شامل نواحی کوسی، مارل، لا فر، بویسی-آن-بری و وازی-لو-کمبرسیس و قصبات آن را را تثبیت کند. گفته می‌شود کاترین اهتمام ویژه‌ای برای آموزش آنگران هفتم مخصوصاً در زمینه هنر و علوم صرف می‌کرد. به هر صورت، کاترین سال ۱۳۴۸ میلادی با شخص دیگری ازدواج کرد و یک سال بعد در جریان شیوع مرگ سیاه در اثر ابتلا به طاعون خیارکی درگذشت. همانند بسیاری دیگر از هم‌عصرانش، اطلاعات دیگری
همانند بسیاری دیگر از هم‌عصرانش، اطلاعات دیگری از دوران کودکی آنگران هفتم در دست نیست. در جریان مراحل آغازین جنگ صدساله، در پی حمله انگلیسی‌ها به شمال شرقی فرانسه در ماه نوامبر سال ۱۳۵۵ میلادی و اعلان بسیج عمومی از طرف ژان دوم، پادشاه فرانسه، آنگران در سن پانزده سالگی در قالب گردانی از اشراف پیکاردی موسوم به «مورو دو فیِن» برای نخستین بار راهی جنگ شد. به هر صورت با عقب‌نشینی دشمن درگیری خاصی پدید نیامد. با توجه به روحیه ضد والوآیی حاکم بر اشراف شمال فرانسه، آنگران نیز احتمالاً در جریان قضایای مربوط به
آنگران نیز احتمالاً در جریان قضایای مربوط به شارلِ ناوار، مدعی تاج‌وتخت فرانسه در سال ۱۳۵۷ میلادی، دخیل بوده است. به هر صورت با شم سیاسی که داشت مدت زیادی با شارل همراهی نکرد و حتی به مخالفت با او پرداخت. متعاقباً سال ۱۳۵۸ میلادی یکی از عوامل سرکوب شدید دهقانان در شورش ژاکری علیه شارل، ولیعهد فرانسه بود. در پی انعقاد پیمان برتینی در سال ۱۳۶۰ میلادی که موقتاً به جنگ بین فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها پایان داد، آنگران به عنوان یکی از قدرتمندترین حاکمان شمال فرانسه و یکی از هسته‌های مقاومت علیه انگلیسی‌ها، جزو چهل
و یکی از هسته‌های مقاومت علیه انگلیسی‌ها، جزو چهل اشراف‌زاده‌ای بود که برای تضمین پایبندی فرانسه به مفاد پیمان به عنوان گروگان به انگلستان فرستاده شد. دو تن از پسران و یکی از برادران ژان دوم، پادشاه فرانسه نیز جزو این گروگان‌ها بودند. با وجود توافق بر آزاد شدن مرحله به مرحله این افراد، در اثر کوتاهی فرانسه در پرداخت غرامت مقرر شده و عمل به تعهدات ارضی خود، گروگان‌ها مدت طولانی‌تری در اسارت ماندند. ژان دوم سعی داشت در مراحل نخستین توافق آنگران را باز پس بگیرد اما ادوارد سوم، پادشاه انگلستان این اجازه را
اما ادوارد سوم، پادشاه انگلستان این اجازه را نمی‌داد. به هر صورت آنگران و سایر گروگان‌ها در این دوران بسیار مورد تنعم انگلیسی‌ها بودند و می‌توانستند آزادانه گردش و خوش‌گذرانی کنند. در این زمان آنگران مورد توجه ایزابلا، دختر بزرگ ادوارد سوم قرار گرفت. ایزابلا با بهره‌مندی از دارایی‌های متعدد که پدرش به او بخشیده بود، زنی مستقل به حساب می‌آمد. ادوارد سوم سال ۱۳۶۳ میلادی تمامی اراضی خانوادگی به ارث رسیده به او در یورک‌شر، لانکاشر، وستمورلند و کامبرلند در انگلستان را که پیش از این مصادره شده بود، به آنگران
را که پیش از این مصادره شده بود، به آنگران بازگرداند. آنگران ماه ژوئیه سال ۱۳۶۵ میلادی در مراسمی مجلل در کاخ وینزر با ایزابلا ازداوج کرد. درحالی که انگلستان و فرانسه در این زمان موقتاً در شرایط صلح به سر می‌بردند، هر دو طرف از این ازدواج منافع سیاسی و مادی زیادی می‌بردند. ایزابلا که برای ششمین بار قصد ازدواج می‌کرد، در این هنگام ۳۳ سال داشت و ۸ سال از آنگران بزرگ‌تر بود. در پی این وصلت آنگران توسط ادوارد سوم بدون دریافت غرامت از وضعیت گروگان بودن آزاد شد و چهار ماه بعد به همراه همسر خود به فرانسه بازگشت.
چهار ماه بعد به همراه همسر خود به فرانسه بازگشت. ایزابلا در این هنگام باردار بود و ماه آوریل سال بعد دختری برای آنگران به دنیا آورد که ماری نام گرفت. زوج به همراه نوزاد ماه بعد مجدداً به انگلستان رفتند. ادوارد سوم به دنبال تقویت هر چه بیشتر رابطه، مقام ارل بدفورد را به آنگران اعطا کرد. بدین شکل از او با عنوان «اینگلرام، ارل بدفورد» در منابع انگلیسی یاد شده است. آنگران همچنین نشان بند جوراب را از پادشاه انگلستان دریافت نمود. ماه آوریل سال ۱۳۶۷ میلادی دختر دیگری برای آنگران این بار در انگلستان زاده شد که
دیگری برای آنگران این بار در انگلستان زاده شد که همانند مادربزرگ مادری‌اش، فیلیپا نامیده گشت. در این حال ادوارد سوم کنت‌نشین سوآسون در فرانسه را که به تازگی به عنوان غرامت از گی دو بلوآ، یکی از گروگان‌ها گرفته بود، به آنگران سپرد. بدین ترتیب آنگران حاکم بخش بزرگی از پیکاردی شد. ماه ژوئیه همان سال به فرانسه مراجعت کرد. در تک‌چهره‌ای که از حدود ۲۰۰ سال پس از مرگ او باقی مانده است، آنگران هفتم فردی بلند قامت، قوی‌هیکل، تیره‌گون و عبوس ترسیم شده است. با وجود این که برخی ویژگی‌های ظاهری آنگران ممکن است به
این که برخی ویژگی‌های ظاهری آنگران ممکن است به نگارگر رسیده باشد، به هر صورت با توجه به فاصله‌ای که بین این اثر و زندگانی او وجود دارد این توصیفات می‌تواند خیالی باشد. جنگ با هاپسبروگ. ماه ژوئن سال ۱۳۷۵ میلادی یک آتش‌بش یک‌ساله میان فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها برقرار شد. این آتش‌بش دسته‌های مزدور نظامی را بی‌کار کرد و آن‌ها دوباره مشغول یاغی‌گیزی و تاراج اراضی فرانسه شدند. برای خلاصی از این شرایط، فرانسوی‌ها به این فکر افتادند که این دسته‌های مزدور را راهی جنگ‌های خارجی کنند. از این رو به آنگران هفتم پیشنهاد
خارجی کنند. از این رو به آنگران هفتم پیشنهاد شد در پیگیری ادعاهای سرزمینی خود، ۲۵ دسته از این مزدوران را از سراسر فرانسه گردآوری کند و با آن‌ها به جنگ دوک هاپسبورگِ اتریش برود؛ در این صورت پادشاه فرانسه ۶۰٬۰۰۰ لیور از دستمزد آن‌ها و تمامی هزینه‌های این لشکرکشی را می‌پرداخت. آنگران که در خود توانایی مالی لازم برای پیگیری مسقل چنین جنگی را نمی‌دید، این پیشنهاد را پذیرفت. حتی پاپ هم ۵٬۰۰۰ لیور به یکی از دسته‌ها پرداخت تا به همراه آنگران بروند و از اوینیون خارج شوند. این دسته‌ها، با غارت اراضی مسیر خود،
خارج شوند. این دسته‌ها، با غارت اراضی مسیر خود، بالاخره همراه ماه سپتامبر از فرانسه خارج شدند. آنگران پیش از ترک وطن، به عنوان وصیت در صورت مرگش در این جنگ، مقدار زیادی از عواید مالی حاصل از تیول مربوط به خود را وقف کرد. او وصیت کرد «هر روز و تا ابد» دو مراسم عشای ربانی در دِیر نوژون-سو-کوسی به خاطر خودش، نیاکانش و جانشینانش برگزار شود. وصایای آنگران، همانند بسیاری دیگر از نوعانش، دقیق و کملا مشخص بود و هیچ‌جایی برای گزینش نمی‌گذاشت. یک‌صد لیور می‌بایست هر سال صرف امورات دِیرنشینان و به‌پا داشتن آیین
هر سال صرف امورات دِیرنشینان و به‌پا داشتن آیین می‌شد. این پول می‌بایست از اجاره «همیشگی» و مالیات پرداختی از سوی شهرهای خاصی تأمین می‌شد که مقدار آن برای هر یک به شکل دقیق مشخص شده بود. آنگران، همانند هم‌عصران خود، بر روی «همیشگی» و بدون تغییر بودن این درآمدها حساب باز کرده بود. شوالیه‌ها پیکاردی، آرتوآ، ورماندوآ و اِنو به همراه ملازمان و سربازان خود به دنبال به‌دست آوردن «افتخار» در نبرد با دیگر شوالیه‌ها، در این لشکرکشی با آنگران بودند. خبر این حرکت ۱۰۰ شوالیه توتونیک را نیز از پروس به آن‌جا کشید.
۱۰۰ شوالیه توتونیک را نیز از پروس به آن‌جا کشید. تعدادی از شوالیه‌های انگلیسی هم به داماد پادشاه خود پیوستند و چیزی احتمالاً در حدود ۶٬۰۰۰ نفر را هم با خود آوردند. تعداد این انگلیسی‌ها در قیاس با بقیه همراهان آنگران، به اندازه‌ای زیاد بود که رقیبان کل سپاه آنگران را «انگلیسی‌ها» نامیدند. منابع مختلف شمار تمامی سپاهیان را چهل، پنجاه یا حتی صد هزار نفر آورده‌اند که البته بنابر تعداد سرکردگان حاضر برآورد حدود ده هزار نفر منطقی‌تر به نظر می‌آید. نیروهای گردآمده برای شش هفته در ماه‌های اکتبر و نوامبر منطقه
برای شش هفته در ماه‌های اکتبر و نوامبر منطقه آلزاس را چپاول کردند؛ این درحالی بود که آنگران هنوز هدایت آن‌ها را در دست نگرفته بود. گمان‌های گوناگونی بر چرایی این دیرکرد آنگران آورده شده است. این‌گونه پنداشته می‌شود که او خودخواسته لشکرکشی را به زمستان کشیده است تا با گرفتار کردن دسته‌های مزدور به دشواری‌های این فصل، توان آن‌ها را بفرساید. نمونه‌های همسان دیگری از چنین کاری وجود داشته است. آنگران ماه سپتامبر سال ۱۳۷۵ میلادی در نامه‌ای به دوک برابانت، نماینده امپراتور مقدس روم در آلزاس، به تشریح هدف خود
امپراتور مقدس روم در آلزاس، به تشریح هدف خود پرداخت که شامل پازپس‌گیری بریسگاو، زونگداو و دوک‌نشین کوچک فِرِت می‌شد. در پاسخ به او اطمینان داده شد هیچ دخالتی از جانب امپراتوری در برابر تلاش او در دستیابی به «عدالت» صورت نخواهد گرفت. آنگران همچنین برای اعتباربخشی به کار خود، به ساکنان شهرهای اشتراسبورک و کلمار در آلزاس نوشت هیچ تهدیدی از جانب او متوجه آن‌ها نیست و نمی‌بایست نگران شودند؛ بلکه یاری او در رسیدن به حقش شوند. به این گویه‌ها پاسخی داده نشد؛ چرا که مزدوران زیر پرچم آنگران از پیش در حال غارت اراضی
مزدوران زیر پرچم آنگران از پیش در حال غارت اراضی این دو شهر بودند. در این مدت جهل روستا در زونگداو تاراج و ویران شدند. صومعه فرانسیسکن در تان با خاک یکسان شد. اسقف و حاکمان اشتراسبورک ۳٬۰۰۰ فلورین به مزدوران باج دادند با به این شهر حمله نکنند. در ابتدا سرگردگان مزدوران در تلاش بودند به آشفتگی سامان دهند و برخی تقریباً هر روز تعدادی را دار می‌زدند. به هر صورت، برای افرادی که پیش از این به بی‌قانونی خو کرده بودند حتی چنین مجازات‌های شدیدی هم کار گر نبود. لئوپولت، دوک اتریش در واکنش به این تهاجم راهبرد زمین
دوک اتریش در واکنش به این تهاجم راهبرد زمین سوخته را پیش گرفت. او به آلزاسی‌ها فرمان داد هر آنچه را که به دشمن کمک، پناه یا غذا می‌رساند از بین ببرند و خود با دارایی‌هایشان به شهر و قلعه‌های دارای برج و بارو بروند. به دستور لئوپولت روستاها دور افتاده و قلعه‌های با دفاع ضعیف می‌بایست تخریب و به آتش کشیده می‌شدند. این که این فرمان‌ها تا چه اندازه اجرایی شدند کاملاً مشخص نیست. لئوپولت که نیروی کافی برای تقایل رو در رو با آنگران را نداشت، به قلعه برایزاخ در کرانه راین عقب‌نشینی کرد. او امیدوار بود مقاومت مردم
راین عقب‌نشینی کرد. او امیدوار بود مقاومت مردم محلی جلوی پیشروی بیشتر مهاجمان را بگیرد. با این حال این مردم که نسبت به حکمرانی هاپسبورگ ناراضی بودند و به آن‌ها تنفر داشتند کار چندانی برای دفاع از لئوپولت در برابر تهاجم آنگران نکردند. آنگران روز ۱۱ نوامبر سال ۱۳۷۵ در نهایت، همراه ۱٬۵۰۰ نفر به آلزاس رسید و فرماندهی نیرو را در دست گرفت. تا این زمان زمستان فرا رسیده بود و پیش از آن منطقه با غارت‌گیری‌ها کاملاً خالی شده بود. به نقل از فروآسار، در این حال بود که دسته‌های مزدور شروع به سرکشی کردند. آن‌ها با
که دسته‌های مزدور شروع به سرکشی کردند. آن‌ها با بهانه‌هاییی چون نبود قایق برای گذر از راین و ناآشنایی با راه‌های آن سوی رود، از ادامه حرکت سر باز می‌زدند. آنگران سعی کرد با دادن این وعده که پس از گذر از مناطق کوهستانی به سرزمین‌های پربار خواهند آن‌ها راضی به همکاری کند اما موفق نشد. در این حال پیامی از لئوپولت زسید که حاضر است بخشی از خواسته‌ها او یعنی دوک‌نشین فِرِت را به او بدهد اما آنگران آن را بسیار کوچک دانست و نپذیرفت. آنگران در این میان به این نگرانی افتاد که مزدوران ممکن است به طمع مواجب بیشتر، او
افتاد که مزدوران ممکن است به طمع مواجب بیشتر، او را تحویل دوک اتریش بدهند و این که از این اسارت او را نجاتی نخواهد بود. بدین جهت شبانه با لباس مبدل و همراه تنها دو نفر، مخفیانه اردوگاه را ترک کرد و به فرانسه بازگشت. به نقل بارابا تاکمن، این داستان تماماً ساختگی است و آنگران و مزدورانش به پیشروی ادامه داده‌اند. او با خروج از آلزاس، روز ۲۵ نوامبر وارد آراگاو شد و به سمت بازل رفت. نیروهای آنگران برای قدرت‌نمایی سه روز دور بازل چرخیدند تا دیگران را از مقاومت در برابر خود بازدارند. با همکاری اسقف بازل، لشکر
در برابر خود بازدارند. با همکاری اسقف بازل، لشکر بدون درگیری از این شهر گذر کرد.
صفر جمعه‌قدیرویچ عیسی‌قوف (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۷) یک سیاستمدار قرقیزستانی است که از ۲۶ اوت ۲۰۱۷ تا ۱۹ آوریل ۲۰۱۸ نخست‌وزیر قرقیزستان بوده‌است. او پیش از این رئیس دفتر رئیس‌جمهور الماس‌بیگ آتامبایف بود. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، رئیس‌جمهور قرقیزستان سورنبای جینبکف، عیسی‌قوف و دولت را در پی رأی عدم اعتماد که توسط سه فراکسیون در پارلمان این کشور آغاز شد، برکنار کرد. این رأی به‌دلیل نارضایتی از عملکرد دولت در سال ۲۰۱۷ به‌سبب مدیریت ضعیف بودجه ملی، آمادگی ناکافی برای فصل گرما و عدم نظارت دولتی هنگام ارتقاء نیروگاه حرارتی
و عدم نظارت دولتی هنگام ارتقاء نیروگاه حرارتی بیشکک آغاز شد. عیسی‌قوف در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ دستگیر شد؛ او با اتهامات فساد ناشی از شکست نیروگاه حرارتی بیشکک مواجه شد. شرکت چینی تبی‌ین الکتریک اپریتس و سیاستمداران قرقیزستانی از جمله عیسی‌قوف متهم به فساد جنایی و انحراف غیرقانونی سرمایه شدند. وی در ۶ دسامبر ۲۰۱۹ به ۱۵ سال زندان و مجازات‌هایی از جمله مصادره اموال و سلب موقعیت دیپلماتیک محکوم شد. در ژوئن ۲۰۲۰، عیسی‌قوف به سوء استفاده از بودجه دولتی ناشی از بازسازی طولانی و پرهزینه موزه تاریخ دولتی و هیپودروم در
طولانی و پرهزینه موزه تاریخ دولتی و هیپودروم در چالپان‌آتا محکوم شد و به ۱۲ سال حبس دیگر محکوم گشت اما این حکم بعداً به ۳ سال کاهش یافت. این حکم در اوت ۲۰۲۰ تأیید شد.
یونیون جک , یا پرچم اتحادیه‌ ، پرچم "دفاکتو" بریتانیا است. اگرچه هیچ قانونی تصویب نشده است که پرچم اتحادیه را پرچم رسمی ملی بریتانیا کند، اما عملاً از طریق سابقه چنین شده است. گاهی ادعا می‌شود که اصطلاح یونیون جک به درستی تنها به کاربرد دریایی اشاره دارد، اما این ادعا توسط مؤسسه پرچم در سال ۲۰۱۳ و پس از بررسی‌های تاریخی رد شد. این پرچم در کانادا، با قطعنامه پارلمان، جایگاه رسمی دارد، جایی که به‌عنوان پرچم اتحادیه سلطنتی شناخته می‌شود. این پرچم ملی تمام سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا است، که در داخل ایالت یا
فرادریایی بریتانیا است، که در داخل ایالت یا قلمرو بریتانیا قرار دارد، اگرچه پرچم‌های محلی نیز برای بیشتر آنها مجاز بوده است، که معمولاً شامل علامت آبی یا قرمز با پرچم اتحادیه در وسط است و با نشان‌های متمایز مخدوش می‌شود. سلاح‌های قلمروی اینها ممکن است به جای پرچم ملی یا همراه با (اما اولویت پس از) پرچم ملی به اهتزاز درآیند. فرمانداران سرزمین‌های ماوراء بحار بریتانیا پرچم‌های شخصی خود را دارند که پرچم اتحادیه با بازوهای متمایز مستعمره در مرکز است. پرچم اتحادیه همچنین در کانتون (ربع بالای میله پرچم) پرچم‌های
همچنین در کانتون (ربع بالای میله پرچم) پرچم‌های چندین کشور و سرزمینی که دارایی یا قلمرو سابق بریتانیا هستند و همچنین در پرچم ایالت هاوایی ایالات متحده که چنین ارتباطی ندارد، ظاهر می‌شود. پیشینه. سرچشمه پرچم پیشین بریتانیا به سال ۱۶۰۶ بازمی‌گردد. پادشاه جیمز ششم اسکاتلند در سال ۱۶۰۳ با نام جیمز یکم تاج و تخت انگلستان و ایرلند را به ارث برده بود و بدین ترتیب تاج‌های انگلستان، اسکاتلند و ایرلند را در یک اتحاد شخصی متحد کرد. سه پادشاهی ایالت‌های جداگانه باقی ماندند. در ۱۲ آوریل ۱۶۰۶، پرچم جدیدی برای نشان دادن
در ۱۲ آوریل ۱۶۰۶، پرچم جدیدی برای نشان دادن این اتحادیه سلطنتی میان انگلستان و اسکاتلند در فرمان سلطنتی مشخص شد که بر اساس آن پرچم انگلستان، صلیب قرمز روی زمینه سفید، معروف به صلیب سنت جورج، و پرچم اسکاتلند، یک نشان سفید (صلیب X شکل، یا صلیب سنت اندرو) در زمینه آبی، به یکدیگر ملحق می‌شود و پرچم انگلستان و اسکاتلند را برای اهداف دریایی تشکیل می‌دهد. طراحی کنونی پرچم اتحادیه از یک اعلامیه سلطنتی پس از اتحاد بریتانیا و ایرلند در سال ۱۸۰۱ است. این پرچم جنبه‌های سه پرچم ملی قدیمی را ترکیب می‌کند: صلیب سرخ سنت
سه پرچم ملی قدیمی را ترکیب می‌کند: صلیب سرخ سنت جورج برای پادشاهی انگلستان، صلیب سفید سنت اندرو برای اسکاتلند و نشان قرمز سنت پاتریک به نمایندگی از ایرلند. اگرچه جمهوری ایرلند دیگر بخشی از بریتانیا نیست، ایرلند شمالی هست. هیچ نمادی به نمایندگی از ولز در پرچم وجود ندارد، و ولز را به تنها کشور بومی بدون نمایندگی مستقیم تبدیل می‌کند، زیرا در زمان قوانین قانون ولز ۱۵۳۵ و ۱۵۴۲ (ایجاد اتحاد قانونی با انگلیس) مفهوم پرچم‌های ملی در مراحل اولیه بود. با این حال، اژدهای ولز به‌عنوان یک نگهدارنده در نشان سلطنتی
اژدهای ولز به‌عنوان یک نگهدارنده در نشان سلطنتی انگلستان که توسط دودمان تودور از سال ۱۴۸۵ استفاده می‌شد، پذیرفته شد.
صلیب سنت پاتریک‌ یک صلیب قرمز (صلیب X شکل) در یک زمینه سفید است. در زبان نشان‌شناسی، ممکن است به آن نویسار "argent, a saltire gules" گفته شود. پرچم سنت پاتریک "(Bratach Naomh Pádraig)" پرچمی است که از صلیب سنت پاتریک تشکیل شده‌است. سرچشمه صلیب مورد بحث است. ارتباط آن با سنت پاتریک به دهه ۱۷۸۰ برمی‌گردد، زمانی که فرمان انگلیسی-ایرلندی نشان سنت پاتریک آن را به‌عنوان یک نشان برگزید. این یک نشان جوانمردانه بریتانیایی بود که در سال ۱۷۸۳ توسط جرج سوم تأسیس شد. گفته شده‌است که از نشان دودمان قدرتمند فیتزجرالد
گفته شده‌است که از نشان دودمان قدرتمند فیتزجرالد گرفته شده‌است. بیشتر ملی‌گرایان ایرلندی و دیگران استفاده از آن را برای نشان دادن ایرلند به عنوان یک «اختراع بریتانیایی» «برای مردمی که هرگز از آن استفاده نکرده‌اند» رد می‌کنند. پس از پذیرش نشان سنت پاتریک، استفاده از آن توسط سایر موسسات آغاز شد. هنگامی که طبق مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ پادشاهی ایرلند به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر پیوست، این نشان به پرچم بریتانیا اضافه شد تا پرچم اتحادیه را تشکیل دهد که هنوز توسط بریتانیا استفاده می‌شود. نشان گاه به‌طور غیررسمی به
استفاده می‌شود. نشان گاه به‌طور غیررسمی به نمایندگی از ایرلند شمالی و همچنین در برخی از رویدادهای سلطنتی ظاهر می‌شود.
تتراکیس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (IV)، U(C5H5)4، به اختصار U(Cp)4 نیز نمایش داده می‌شود، یک ترکیب آلی حاوی اورانیوم است که از یک اتم اورانیوم که بین چهار حلقه سیکلوپنتادی‌انید قرار گرفته‌است تشکیل شده‌است. سنتز و خواص. تتراکیس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (IV) اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط ارنست اتو فیشر تهیه شد. وی اورانیوم تتراکلرید را با پتاسیم سیکلوپنتادی‌انید اضافی در بنزن واکنش داد و این کمپلکس را به صورت بلورهای قرمز با بازده ۶ درصد به دست آورد بلورهای جامد U(Cp)4 در برابر هوا پایدار هستند، اما محلول
جامد U(Cp)4 در برابر هوا پایدار هستند، اما محلول آن در بنزن به شدت به هوا حساس است. کاهش U(Cp)4 با فلز اورانیوم، تریس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (III), U(Cp)3 را به دست می‌دهد.
روسنوب (به لاتین: Rosnob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
گیوی چوخلی (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
سرگو کوتریکادزه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
گنادی گوساروف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو و باشگاه فوتبال تورپدو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
نیکولای مانوشین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال تورپدو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
میخائیل مسخی (; – ) بازیکن فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
الکسی مامیکین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال زسکا روستوف-نا-دونو، و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
ولاتکو مارکوویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال کروات‌تبار اهل یوگسلاوی بود. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ رئیس فدراسیون فوتبال کرواسی بوده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، و باشگاه فوتبال خنت اشاره کرد.
بنت کریستنسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال دانمارک، زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
تامی کریستنسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل دانمارک است که به طور حرفه‌ای برای الچه در اسپانیا، بروندبی در دانمارک و آینتراخت برانشوایگ در آلمان بازی کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال دانمارک، زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است.
تابع ارزیابی (به انگلیسی : ) که به عنوان تابع ارزیابی اکتشافی یا تابع ارزیابی ایستا نیز شناخته می شود ،تابعی است که توسط برنامه های بازی های کامپیوتری برای تخمین ارزش یا خوبی و برتری یک موقعیت (معمولا در یک برگ یا گره پایانی ) در درخت بازی استفاده می شود.در اکثر مواقع مقدار، یا یک عدد حقیقی یا یک عدد صحیح کوانتیزه شده است که اغلب n امین مقدار یک مهره ی بازی مانند سنگ در بازی go یا سرباز در بازی شطرنج است که درآن n ممکن است دهم ،صدم یا کسر مناسب دیگر باشد .اما در بعضی مواقع مقدار مورد نظر ، آرایه ای از سه
در بعضی مواقع مقدار مورد نظر ، آرایه ای از سه مقدار در بازه ی واحد است که نشان دهنده ی درصد برد ،تساوی و باخت است. مدل های تحلیلی یا نظری برای توابع ارزیابی در بازی های حل نشده وجود ندارد ،همچنین چنین توابعی کاملا موقتی هستند. فرمول توابع ارزیابی به صورت تجربی با درج یک تابع کاندید در یک ماشین خودکار و ارزیابی عملکرد بعدی آن تعیین میشود . شواهد معنی دار و قابل توجهی در حال حاضر برای چندین بازی مانند شطرنج ،شوگی و ‘go’ و فرمول کلی توابع ارزیابی برای آن ها وجود دارد . بازی هایی که درآن برنامه های بازی های
وجود دارد . بازی هایی که درآن برنامه های بازی های کامپیوتری از توابع ارزیابی استفاده میکنند و آن را به خدمت میگیرند شامل شطرنج ، go، شوگی (شطرنج ژاپنی) ،اتلو ،هگز، تخته نرد،چکرز. بعلاوه با ظهور و پیدایش برنامه های مانند برنامه های کامپیوتری نیز از توابع ارزیابی برای اجرای بازی های ویدئویی استفاده میکنند مانند Atari2600. برخی از بازی ها مانند tic-tac-toy اند و نیازی به جستجو یا ارزیابی ندارند زیرا درخت راه حل مجزای آن در دسترس می باشد . مرتبط با جستجو. درختی از چنین ارزیابی‌هایی معمولاً بخشی از یک الگوریتم
از چنین ارزیابی‌هایی معمولاً بخشی از یک الگوریتم جستجو می باشد، مانند درخت جستجو مونت کارلو یا الگوریتم حداقلی مانند جستجوی آلفا-بتا. فرض می شود که اگر درخت بازی از آن گره تا پایان بازی گسترش یابد، این مقدار نشان دهنده احتمال نسبی برنده شدن است. این تابع فقط به موقعیت فعلی نگاه می کند (یعنی قطعات در چه فضاهایی قرار دارند و رابطه آنها با یکدیگر) و تاریخچه موقعیت را در نظر نمی گیرد یا حرکت های احتمالی گره را به جلو کاوش نمی کند (بنابراین ایستا). این نشان می دهد که برای موقعیت های پویا که در آن تهدیدات
می دهد که برای موقعیت های پویا که در آن تهدیدات تاکتیکی وجود دارد، عملکرد ارزیابی یک ارزیابی دقیق از موقعیت نخواهد بود. این موقعیت‌ها غیر ساکن نامیده می‌شوند. آنها حداقل به نوع محدودی از پسوند جستجو به نام برای حل تهدیدات قبل از ارزیابی نیاز دارند. اگر یک برد، باخت یا تساوی در گره رخ دهد، برخی از مقادیر بازگردانده شده توسط توابع ارزیابی، به جای اکتشافی مطلق هستند. یک رابطه پیچیده بین جستجو و دانش در عملکرد ارزیابی وجود دارد. جستجوی عمیق‌تر به نفع عوامل تاکتیکی کوتاه‌مدت کمتر و موتیف‌های موقعیتی افق
تاکتیکی کوتاه‌مدت کمتر و موتیف‌های موقعیتی افق طولانی‌تر در ارزیابی است. همچنین بین اثربخشی دانش رمزگذاری شده و پیچیدگی محاسباتی یک مبادله وجود دارد: محاسبه دانش دقیق ممکن است آنقدر زمان ببرد که عملکرد کاهش یابد، بنابراین تقریب به دانش دقیق اغلب بهتر است. از آنجا که تابع ارزیابی به عمق اسمی جستجو و همچنین بسط و کاهش به کار رفته در جستجو بستگی دارد، هیچ فرمول عمومی یا مستقلی برای یک تابع ارزیابی وجود ندارد. یک تابع ارزیابی که به خوبی در یک برنامه کاربردی کار می کند، معمولاً نیاز به تنظیم مجدد یا آموزش مجدد
می کند، معمولاً نیاز به تنظیم مجدد یا آموزش مجدد دارد تا به طور مؤثر در برنامه دیگری کار کند در شطرنج. در شطرنج خروجی یک تابع ارزیابی معمولا یک عدد صحیح است و واحد های تابع ارزیابی معمولا به عنوان پیاده نامیده می شوند. اصطلاح “پیاده" به ارزشی اشاره دارد که بازیکن یک پیاده بیشتراز حریف در یک موقعیت داشته باشد ، همانطور که در "مقدار نسبی مهره شطرنج " (انگلیسی : )توضیح داده شده است . عدد صحیح 1 معمولا نشان دهنده ی کسری از یک پیاده است و معمولا در شطرنج کامپیوتری از centipawn ها استفاده می شود که یک صدم پیاده
از centipawn ها استفاده می شود که یک صدم پیاده هستند. ارزیابی های بزرگتر نشان دهنده ی عدم تعادل متریال یا مزیت موقعیتی است یا اینکه معمولا در برد متریال قریب الوقوع است . ارزیابی های بسیار بزرگ ممکن است نشان دهد که مات قریب الوقوع است . یک تابع ارزیابی همچنین به طور ضمنی مقدار حق حرکت را رمزگذاری میکند ،که می تواند از بخش کوچکی از پیاده تا برد یا باخت متفاوت باشد .
قانون اعزام محصل به خارجه در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۰۷ خورشیدی توسط مجلس شورای ملی تصویب شد. این قانون که شامل بر ۶ ماده است به تصویب مجلس شورای ملی به ریاست حسین پیرنیا رسید. دوره ششم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۰۷ خورشیدی این قانون را تصویب کرد و با تأیید رضاشاه، گروهی از دانشجویان برای ادامه تحصیل به فرانسه و آلمان اعزام شدند. بر پایه این قانون دولت باید سالانه صد دانشجو را برای ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر به خارج از ایران می‌فرستاد. در اولین دوره اعزام محصلان به اروپا ۱۱۰ نفر روانه کشور فرانسه شدند. مهدی بازرگان،
۱۱۰ نفر روانه کشور فرانسه شدند. مهدی بازرگان، علی شایگان، مهدی آذر، کریم سنجابی، احمد رضوی کرمانی، محمدعلی ملکی، رضا رادمنش، خلیل ملکی، عبدالله ریاضی، لطفعلی صورتگر و غلامعلی فریور از مطرح‌ترین شخصیتهای این گروه ۱۱۰ نفره بودند. بسیاری از محصلان این گروه تحصیلات خود را تا مقطع دکترا در فرانسه گذراندند و در سال ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ به ایران بازگشتند. بر اساس قوانین ۶ تیر ماه ۱۳۰۸ و ۱۰ اردیبهشت ۱۳۱۱ اجازه داده شده که بیست درصد از محصلین از بین محصلین مقیم در اروپا و ممالک متحده آمریکا انتخاب شوند.