payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تشکیل داد. پشتیبانی از حق رأی سیاه‌پوستان. بعد از جنگ داخلی، جمهوری خواهان افراطی در کنگره با روکرد معتدل بازسازی رئیس‌جمهور جانسن قانع نبودند. با درنظر داشتن اینکه ایالت‌های جنوبی قوانین سیاه‌پوستان را که آزادگان را محدود می‌کرد، تصویب کردند، آنها قوانین بازسازی نظامی را تصویب نمودند تا موقتاً جایگزین دولت‌های ایالتی شوند و تلاش کردند تا جوامع را برای آزادی کامل بردگان آفریقایی‌تبار آمریکا، تأسیس کار رایگان و دیگر حقوق شهروندی برای سیاه‌پوستان، بازسازی کنند. این قانون تصریح کرد که ایالت‌های کنفدراسیون
کنند. این قانون تصریح کرد که ایالت‌های کنفدراسیون اسبق مکلف به گنجانیدن حق رأی مردان سیاه‌پوست در قانون اساسی جدید شان اند. اگرچه کارولینای شمالی قبل از فسخ کردن حق آزادی سیاه‌پوستان به دلیل شورش بردگان نات ترنر، آنرا تمدید کرده بود، این اقدامات با مخالفت بیشتر سفیدپوستان در جنوب روبرو شد. قبل از جنگ در کارولینای شمالی، سیاه‌پوستان یک سوم نفوس این ایالت را تشکیل می‌دادند که اکثر آنها در نقاط ساحلی و نزدیک بعضی از شهرستان‌های پیمونت اقامت داشتند. ویلمینگتون بیشترین تعداد از سیاه‌پوستان آزاد را قبل از جنگ
بیشترین تعداد از سیاه‌پوستان آزاد را قبل از جنگ داشت. بروگدن از تمدیدی حقوق سیاه‌پوستان حمایت کرده بود. بروگدن بعد از جنگ بدنبال هولدن وارد حزب جمهوری‌خواهان شد. تغییر احزاب و حمایت او از حق رأی سیاه‌پوستان بسیاری از دوستان سابق کنفدراسیون او که با اجازه رأی دادن سیاه‌پوستان مخالفت کرده بودند و چون تازه کاران، آزادگان و اسکالواگ‌ها در آن زمان بالای حزب جمهوری‌خواهان مسلط بودند، شوکه شدند. در سال ۱۸۶۷، او به مدت کوتاهی سنا را پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده شهرستان وین در یک کنوانسیون قانون اساسی ایالتی
شهرستان وین در یک کنوانسیون قانون اساسی ایالتی ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، او سنای ایالت به عنوان یک جمهوری‌خواه برگزیده شد و برای سه دور خدمت کرد. او همچنین عضو کالج انتخاباتی بود که از نامزد جمهوری‌خواه یولیسیز گرانت حمایت می‌کرد. در ۱۸۷۰، او به عنوان تحصیل‌دار درآمد داخلی ایالت متحده مقرر گردید. او از هولدن به عنوان فرماندار حمایت کرد و در هیئت مقننه ایالتی برخلاف استیضاح وی رأی داد. در سال ۱۸۷۲، او توسط تکت انتخاباتی جمهوری‌خواهان به عنوان ستوان فرماندار همراه با تود کالدول انتخاب گردید. زمانیکه فرماندار
با تود کالدول انتخاب گردید. زمانیکه فرماندار کالدول در سال ۱۸۷۴ در سمت خود وفات کرد، بروگدن جانشین وی در مقام فرماندار گردید. در این زمان، دموکرات‌های سفیدپوست کنترل هیئت مقننه ایالتی را مجدداً به‌دست آورده بودند که این بخشی از برنامه سرکوب حق رأی سیاه‌پوستان توسط پیراهن قرمزها بود. در جریان استانداریش، بروگدن تلاش قوی‌تری را برای همکاری با دموکرات‌ها که کنترل بیشتر بر قوه مقننه نسبت به پیشینیان جمهوری‌خواهان او داشتند را انجام داد و بر ساخت راه‌آهن و آموزش عالی تمرکز کرد. او برای باز کردن دوباره دانشگاه
عالی تمرکز کرد. او برای باز کردن دوباره دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل که به عنوان عضو هیئت امنا از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۲ گماشته شده بود، سخت کار کرد. بروگدن همچنین درخواست تأسیس یک کالج برای سیاه‌پوستان را کرد. هنگامی که می‌کوشید تا بدهی‌های دولت را کاهش دهد، او از ساخت یک بازداشتگاه ایالتی به عنوان خیر عمومی حمایت کرد. در زمان فرمانداری او، دولت فدرال ساخت فانوس دریایی ساحل کریتاک را برای روشنایی آخرین قسمت خط ساحلی در امتداد لبه‌های خارجی کارولینای شمالی که به عنوان قبرستان اقیانوس‌اطلس در سال ۱۹۷۵
که به عنوان قبرستان اقیانوس‌اطلس در سال ۱۹۷۵ شناخته می‌شد را تکمیل کردند. در سال ۱۸۷۶، فرماندار بروگدن از کارولینای شمالی در نمایشگاه صدمین سالگرد استقلال نمایندگی کرد.
معدن جایی‌ست که از آن مواد معدنی استخراج می شود. معدن همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یوزف کرونر (; – ) یک هنرپیشه اهل کشور اسلواکی بود. برادر او لودویت کرونر، دختر زوزانا کرونرووا و همسر «ترزیا هوربانووا کرونروا» نیز بازیگر بودند. او در فیلم برنده اسکار فروشگاه در خیابان اصلی و بیش از ۵۰ فیلم اسلواکی دیگر و همچنین در چندین محصول چک، بلغارستان و مجارستان بازی کرد. او هرگز در رشته بازیگری تحصیل نکرد. کار او در گروه‌های تئاتر آماتور آغاز شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "فروشگاه در خیابان اصلی"، "راه دیگر، و "مردی که دروغ می‌گوید" اشاره کرد.
علی صدرالاسلام از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده زنجان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
ادموند ایچ بِنِت (Edmund Hatch Bennett) (۶ آوریل ۱۸۲۴–۲ ژانویه ۱۸۹۸)، وکیل، قاضی، اولین شهردار تاونتون در ایالت ماساچوست و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون بود. تحصیلات و خانواده. بِنِت در شهر منچستر واقع در ایالت ورمانت متولد شد. پدرش میلو لِیمَن بِنِت و مادرش ابیگیل ایچ نام داشت. میلو بِنِت اهل شهر شارون ایالت کنتیکت بود و در سال ۱۸۱۱ از کالج ییل فارغ‌التحصیل شده بود. او در دانشکده حقوق لیچ‌فیلد تحصیل کرد و سپس برای زندگی به برلینگتون در ورمانت رفت و سرانجام در منچستر ساکن شد. وی به عنوان دادستان ایالتی و
در منچستر ساکن شد. وی به عنوان دادستان ایالتی و همچنین دادگاه امور حسبی خدمت کرد. بِنِت در سال ۱۸۳۸ به سمت قاضی دیوان عالی ایالت ورمانت انتخاب شد و پس از آن در ۱۸۵۹ به عضویت هیئت بازنگری قوانین ایالتی درآمد. کُنراد رنو در یادداشت‌های خود در ارتباط با قضات ناحیه نیوانگلند اینطور می‌نویسد که اصالت آبا و اجدادی خانواده بِنِت به نیو انگلند بازمی‌گردد. بِنِت در مراکز آموزشی منچستر و برلینگتون درس خواند و سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه ورمانت رفت و در آنجا عضو انجمن لامبدا یوتا شد. او در سال ۱۸۴۳ با مدرک
عضو انجمن لامبدا یوتا شد. او در سال ۱۸۴۳ با مدرک کارشناسی علوم انسانی فارغ‌التحصیل شد. مدتی در یک مدرسه خصوصی در ویرجینیا تدریس کرد ولی در نهایت از این شغل بیرون آمد تا به یک حرفه حقوقی مشغول شود. او کار خود را به عنوان کارمند در دفتر حقوقی پدرش شروع کرد و در ۱۸۴۷ درخواست عضویت او در کانون وکلای ورمانت مورد پذیرش قرار گرفت. در ژوئیه ۱۸۴۸، بِنِت بار دیگر به ماساچوست عزیمت کرد و در آنجا عضو کانون وکلای سافک شد. سپس به عنوان یکی از شرکاء در شرکت ناتانیل مورتُن، هنری ویلیامز، هنری جی. فولر و فرد اس. هال به
هنری ویلیامز، هنری جی. فولر و فرد اس. هال به تاونتون رفت. بِنِت در سال ۱۸۵۳ با سالی کِراکِر، دختر ساموئل لئونارد کراکر که نماینده کنگره بود، ازدواج کرد. یک سال بیشتر از همسرش عمر کرد و در سال ۱۹۱۱ درگذشت. آنها چهار فرزند داشتند؛ کارولین، ادموند نِویل، ساموئل و مری. دو فرزند اول‌شان در دوران نوزادی مردند ولی ساموئل بِنِت بعدها به ریاست دانشکده حقوق دانشگاه بوستون رسید. در سال ۱۸۷۲ دانشگاه ورمانت درجه دکترای حقوق را به بِنِت اعطا کرد. حرفه سیاسی، آکادمیک و قضایی. بِنِت سال‌های طولانی در تاونتون به صورت ثابت
بِنِت سال‌های طولانی در تاونتون به صورت ثابت به حرفه وکالت و مشاوره حقوقی اشتغال داشت. در ماه مه ۱۸۵۸، در مقام قاضی دادگاه امور حسبی و ورشکستگی منطقهٔ بریستول منصوب شد و تا سال ۱۸۸۳ و اعلام استعفایش این جایگاه را حفظ کرد. در سال ۱۸۶۴ تاونتون به‌طور رسمی به حوزه شهری پیوست و بِنِت به عنوان نخستین شهردار این شهر انتخاب شد و در تاریخ ۲ ژانویه ۱۸۶۵ رسماً کارش را آغاز کرد. بِنِت در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ نیز بار دیگر برای این سمت برگزیده شد. وی تا ۱۹ ژوئن ۱۸۶۷ و زمان کناره‌گیریش از این مسئولیت، عهده‌دار آن بود. در
کناره‌گیریش از این مسئولیت، عهده‌دار آن بود. در حوزه سیاست، او کارش را با حمایت از حزب ویگ شروع کرد و سپس یکی از پایه‌گذاران حزب جمهوری‌خواه شد. طی سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۷۲ او در دانشکده حقوق دِین در دانشگاه هاروارد به تدریس اشتغال داشت. در پاییز ۱۸۷۲ به‌عنوان نخستین رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون انتخاب شد. اما به دلیل وضعیت نامساعد جسمانی، این پیشنهاد را رد کند. با این حال به تدریس حقوق در این دانشگاه ادامه داد و در ۱۸۷۵ ریاست دانشکده حقوق را عهده‌دار شد. او تا زمان مرگش، در سال ۱۸۹۸ در این مسند باقی ماند.
تا زمان مرگش، در سال ۱۸۹۸ در این مسند باقی ماند. بِنِت در بسیاری از حوزه‌های حقوق از جمله قراردادها، قانون اساسی و امور حسبی تدریس می‌کرد. وی در مقام یک متخصص حقوقی، قاضی و استاد دانشگاه کتاب‌هایی نیز در زمینه حقوق کشاورزی، حقوق تجاری، قانون اساسی و بیمه آتش‌سوزی به رشته تحریر درآورد و همچنین اقدام به جمع‌آوری و بررسی چندین مجلد از گزارش‌ها و پرونده‌های حقوقی انگلیس نمود که در رابطه با قاعده عدل و انصاف بودند. به علاوه وی به بازخوانی و ویرایش تعدادی از کتب درسی پرداخت که توسط مقامات پیشین نگاشته شده بود؛
درسی پرداخت که توسط مقامات پیشین نگاشته شده بود؛ بخشی از این کتاب‌ها عبارت بودند از تعارض قوانین اثر جوزف استوری (۱۸۵۷)، مؤسسه نوشته استوری (۱۸۶۲)، عناوین مالیاتی اثر بلک‌ول (۱۸۶۴) و کتاب اصول قانون عرفی از جان ایندرمور (۱۸۷۶). براساس راهنمای موضوعی جونز در نشریات ادواری حقوقی (۱۸۸۸) نام بِنِت به عنوان نویسنده پنجاه و نُه مقاله در نشریه‌های گوناگون حقوقی از قبیل «مرور قانون هاروارد»، «مرور فصلی قانون» و «ثبت قوانین آمریکا» فهرست شده‌است. همچنین او در بسیاری از مجلات حقوقی ویراستار بوده‌است. در سال ۱۸۹۱
از مجلات حقوقی ویراستار بوده‌است. در سال ۱۸۹۱ فرماندار ویلیام راسل، بِنِت را به ریاست هیئت نمایندگی بسط وحدت قوانین در ایالات متحده آمریکا منصوب کرد. در سال ۱۸۹۶، وی از سوی فرماندار راجر وُلکات به عنوان رئیس کمیسیون بازنگری قوانین عمومی گماشته شد. ادموند بِنِت به تاریخ دوران کهن استعمار علاقه‌مند بود و از اعضای انجمن تاریخی استعمار کهن به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۸۸۹ که دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن بود، او نطق تاریخی آن را قرائت کرد. به منظور گرامی‌داشت و بزرگداشت بِنِت در تاونتون، یک مدرسه دولتی در این
بزرگداشت بِنِت در تاونتون، یک مدرسه دولتی در این شهر به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. وی در سال ۱۸۹۲ برای عضویت در آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. باورهای مذهبی. بِنِت در تمام طول عمرش پیرو کلیسای اسقفی بود. در مدت سکونتش در شهر تاونتون ایالت ماساچوست، به عنوان متصدی امور کلیسای اسقفی سنت‌توماس فعالیت داشت. همچنین در سال‌های ۱۸۷۴، ۱۸۷۷، ۱۸۸۰ و ۱۸۸۳ نمایندگی مجمع اسقفی کلیسا را عهده‌دار بود و همچنین از اعضای هیئت امنای این مجمع به‌شمار می‌رفت. او از متولیان دانشکده الهیات اسقفی در کمبریج ایالت ماساچوست
دانشکده الهیات اسقفی در کمبریج ایالت ماساچوست بود و از ۱۸۹۵–۱۸۹۸ ریاست آن را بر عهده داشت. بِنِت در خصوص اعتقادات مذهبی خودش نیز سخنرانی کرده‌است. یکی از سخنرانی‌های او در زمینه دفاعیات مسیحی بود. اثر او در این حوزه، چهار کتاب اول انجیل عهد جدید از منظر یک وکیل نام داشت که پس از مرگش منتشر شد. او در این کتاب به طرح این موضوع می‌پردازد که کتب چهارگانه انجیل عهد جدید، منابع موثقی برای زندگی و آگاهی از آموزه‌های عیسی‌مسیح هستند. او ضمن صحه گذاشتن بر نحوه نگارش سنتی انجیل‌های چهارگانه - متی، لوقا، یوحنا و
سنتی انجیل‌های چهارگانه - متی، لوقا، یوحنا و مرقس، در بررسی روایت آنها از مسیح، اصول استدلال حقوقی را به کار گرفته‌است. بِنِت بر این باور بود که محتوا و دیدگاه‌های متمایزی که در این چهار انجیل پیرامون مسیح مطرح می‌شود به استقلال رویه هر یک از گردآورندگان این کتاب‌ها اشاره دارد. او هنگام بررسی جزئیات تفاوت‌ها و مغایرت‌های ظاهری که در آثار موازی ذکر شده بود، اصول قضایی و ادبیات مشترک همگام‌سازی را مدنظر داشت. او به شدت معتقد بود که کتاب‌های انجیل نه تنها اسناد ساختگی نیستند بلکه حتی می‌توان به عنوان منابع
ساختگی نیستند بلکه حتی می‌توان به عنوان منابع دست اول به آنها استناد کرد. در اواخر قرن بیستم کتاب بِنِت در پیش‌شماره نشریه دانشکده حقوق سیمون گرین‌لیف (۱۹۸۱–۸۲) تجدید چاپ شد. راس کلی‌فورد در کتابش با عنوان پرونده وکلای پیشگام برای رستاخیز (۱۹۹۶) به تحسین از اثر او پرداخت. در حال حاضر کتاب دفاعیات بِنِت در زمرهٔ مکتب فکری قضایی یا حقوقی دفاعیات مسیحیت دسته‌بندی می‌شود.
ادوارد بیتس (Edward Bates) (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۷۹۳ – درگذشتهٔ ۲۵ مارس ۱۸۶۹)، برده‌دار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او نمایندگی میزوری را در مجلس نمایندگان ایالات متحده بر عهده داشت و به عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا در زمان ریاست جمهوری آبراهام لینکلن خدمت نمود. وی به عنوان یکی از اعضای خاندان تأثیرگذار بیتس، نخستین فرد از ایالت غرب رود می‌سی‌سی‌پی بود که از سوی کابینهٔ ایالات متحده منصوب شد. بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا چشم به جهان گشود ولی در سال ۱۸۱۴ به سنت لوئیس، میزوری جاییکه آغازی بر
در سال ۱۸۱۴ به سنت لوئیس، میزوری جاییکه آغازی بر فعالیت حقوقی او بود، نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۲۰، نخستین دادستان کل از ایالت میزوری و در مدت سی سال بعد برندهٔ یک دوره انتخابات کنگره شد. او در هر دو مجلس نمایندگان میزوری و مجلس سنای میزوری، خدمت نموده و تبدیل به یکی از اعضای برجستهٔ حزب ویگ شد. وی همچنین نماینده-ی لوسی دیلینی در یک دادخواهی موفق برای آزادی بود. بیتس پس از انحلال حزب ویگ در اوایل دههٔ ۱۸۵۰، پیش از آنکه به عضویت حزب جمهوری‌خواه در بیاید، برای مدت کوتاهی به حزب آمریکا پیوست. او یکی از
برای مدت کوتاهی به حزب آمریکا پیوست. او یکی از نامزدهای ریاست جمهوری از طرف مجمع ملی جمهوری‌خواه ۱۸۶۰ بود اما در نهایت لینکلن نامزد انتخابات شد. بیتس در سال ۱۸۶۱ همزمان با آغاز جنگ داخلی آمریکا، دادستان کل شد. او برخی از سیاست‌های دولت در ابتدای جنگ را به خوبی پیش برد ولی در مورد آزادی بردگان با لینکلن مخالفت نموده و از تساوی کامل شهروندی و سیاسی سیاهان حمایت نکرد. وی پس از آنکه برای انتصاب در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا نادیده گرفته شد، در سال ۱۸۶۴ از کابینه استعفا داد. بیتس پس از ترک دفتر کار، در
از کابینه استعفا داد. بیتس پس از ترک دفتر کار، در برابر تصویب یک قانون اساسی ایالتی جدید در میزوری مخالفت کرد که کارساز نشد. اوایل زندگی. بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا به عنوان فرزند فلمینگ بیتس و همسرش کارولین ماتیلدا وودسون سابق (زادهٔ ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۸۴۵) چشم به جهان گشود. پدرش یک گوچلندی اصیل بود و درمجتمع مزارع بلمونت، متعلق به خاندان بیتس، چشم به جهان گشود. او در اواخر جنگ انقلاب آمریکا، وارد ارتش محلی در نبرد یورک تاون شده و خدمت می‌کرد. ادوارد بیتس به مانند خواهر و برادران خود و سایر افراد در
بیتس به مانند خواهر و برادران خود و سایر افراد در طبقهٔ زارعین، در خانه تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. هنگامی که بزرگتر شد، در دانشگاه نظامی شارلوت هال در مریلند حضور یافت. حرفه. ادوارد بیتس پیش از آنکه در سال ۱۸۱۴ به همراه برادر بزرگترش جیمز که حرفهٔ وکالت را آغاز کرده بود به سنت لوئیس، میزوری برود، در جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرد. برادر ارشد آنها فردریک بیتس در آن زمان در سنت لوئیس بود و در مقام دبیر قلمروی لوئیزیانا و نیز دبیر قلمروی میزوری خدمت می‌کرد. ادوارد بیتس به همراه روفوس ایستون در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و
به همراه روفوس ایستون در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و خانواده‌اش او را تأمین مالی می‌کردند. ایستون قاضی قلمروی لوئیزیانا، بزرگ‌ترین حوزهٔ قضایی ایالات متحدهٔ آمریکا از زمان تصاحب لوئیزیانا بود. بیتس پس از آنکه توسط دادگاه پذیرفته شد، همکار ایستون شد. آن دو در سال ۱۸۱۷ جیمز فری را سامان دادند که از سنت چارلز، میزوری فرار و به آلتون، ایلینوی نقل مکان کرده بود. شهر آلتون را ایستون بنیان نهاده و نام آن را پس از تولد نخستین پسرش انتخاب کرده بود. همکار خصوصی بیتس، جاشوا بارتون بود که نخستین دبیر ایالت میزوری شد.
جاشوا بارتون بود که نخستین دبیر ایالت میزوری شد. بارتون به دلیل شرکت در دوئل‌هایی که در جزیرهٔ بلادی (بر روی رود می‌سی‌سی‌پی) برگزار می‌شدند، مشهور شد. در سال ۱۸۱۶ بیتس در یک دوئل پس از بارتون قرار داشت که این دوئل در مقابل توماس همپستید، برادر ادوارد همپستید، نخستین نمایندهٔ کنگره‌ای قلمروی میزوری بود. این دوئل کشته‌ای نداشت. بارتون در سال ۱۸۲۳ در یک دوئل در همان جزیره کشته شد. نخستین گریز بیتس به عرصهٔ سیاست در سال ۱۸۲۰ با انتخاب شدن برای عضویت در مجمع قانون اساسی ایالتی زده شد و او مقدمه‌ای بر قانون
قانون اساسی ایالتی زده شد و او مقدمه‌ای بر قانون اساسی ایالتی نوشت. او همچنین دادستان کل ایالت جدید شد. بیتس در سال ۱۸۲۲ منتخب مجلس نمایندگان میزوری و بعد برای یک دوره بین سال‌های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۹ منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا شد. سپس از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۵ برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال ۱۸۳۵ برای ورود به مجلس میزوری انتخاب شد. او برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا کاندیدا شد اما در برابر توماس هارت بنتون، نمایندهٔ حزب دموکرات (ایالات متحدهٔ آمریکا) شکست خورد. بیتس در
دموکرات (ایالات متحدهٔ آمریکا) شکست خورد. بیتس در دههٔ ۱۸۴۰ از اعضای برجستهٔ حزب ویگ (آمریکا) به‌شمار می‌رفت که در آنجا فلسفهٔ سیاسی او بسیار نزدیک به هنری کلی بود. او برده‌داری بود که در طول این دوران به دادخواهی آزادی پولی بری، زنی که به بردگی گرفته شده بود، علاقه‌مند شد. پولی بری در سال ۱۸۴۳، پس از آنکه ماه‌ها به صورت غیرقانونی در ایالت آزاد ایلینوی نگهداری شد، آزادی خود را به دست آورد. بری پس از به دست آوردن آزادیش، از بیتس درخواست حمایت کرد تا وکالت او را در مورد دادخواست جداگانه‌ای که برای آزادی دختر
را در مورد دادخواست جداگانه‌ای که برای آزادی دختر چهارده ساله‌اش، لوسی دیلینی، به دادگاه ارائه کرده بود، بر عهده گیرد. طبق قانون زایمان، از آنجاییکه مادر در زمان تولد دخترش، یک انسان آزاد محسوب می‌شد، دادگاه رأی به آزادی دختر وی نیز داد. در طی این دوران، اوریون کلمنز، برادر مارک تواین، تحت نظر بیتس در رشتهٔ حقوق تحصیل می‌کرد. در حالی که بیتس از نظر بسیاری از پژوهش‌گران مدرن «بی‌تفاوت نسبت به نهضت آزادی آفریقایی آمریکایی‌ها» محسوب می‌شود، اما او تمامی برده‌های خود را آزاد نمود و در سال ۱۸۵۱ هزینهٔ بازگشت
خود را آزاد نمود و در سال ۱۸۵۱ هزینهٔ بازگشت آخرین بردهٔ آزاد شدهٔ خود به کشور لیبریا را نیز پرداخت کرد. در سال ۱۸۵۰، رئیس‌جمهور میلارد فیلمور از بیتس درخواست نمود که به عنوان وزیر جنگ ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت کند اما وی نپذیرفت و به جای او چارلز ام کونراد منصوب شد. در مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۵۲، بیتس بر روی آگهی حزبی به عنوان نامزد تصدی معاون رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا برای انتخابات، در نظر گرفته شد. او در نخستین رأی‌گیری پیشتاز بود ولی طی دومین رأی‌گیری اعلام شده، ویلیام ای گراهام انتخاب شد. بیتس
اعلام شده، ویلیام ای گراهام انتخاب شد. بیتس پس از انحلال حزب ویگ در دههٔ ۱۸۵۰ برای مدت کوتاهی به حزب آمریکایی پیوست ولی پس از آن به عضویت حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحدهٔ آمریکا) درآمد. او یکی از چهار نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۸۶۰) در حزب جمهوری‌خواه بود. بیتس در ابتدا حمایت هوراس گریلی را جلب نمود ولی در نهایت این حمایت نصیب آبراهام لینکلن شد. لینکلن سال بعد پس از پیروزی در انتخابات، بیتس را عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرده و وی بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۴ در همین
منصوب کرده و وی بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۴ در همین سمت باقی ماند. بیتس نخستین فردی بود که از ایالتی در غرب رود می‌سی‌سی‌پی به عضویت کابینه منصوب شده بود. دادستان کل. عملکرد بیتس به عنوان دادستان کل با نظرات متفاوتی روبرو شد. از یک طرف، او در پیشبرد برخی از سیاست‌های ابتدایی لینکلن در طول جنگ مانند دستگیری و بازداشت خودسرانهٔ طرفداران جنوبی و شمالی‌های آشوبگر، نقش مؤثری داشت. از طرف دیگر، هنگامی که سیاست‌های لینکلن در پی اصلاحات اساسی‌تر پیش رفت، مخالفت بیتس بیشتر شد. او در مورد اعلامیهٔ آزادی بردگان و
بیتس بیشتر شد. او در مورد اعلامیهٔ آزادی بردگان و استخدام سیاهان در ارتش متحد با لینکلن مخالف بود. لینکلن در سال ۱۸۶۴، سالمون پی چیس را به سمت قاضی ارشد ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرد در حالی که بیتس خواستار این مقام بود. پس از آن، بیتس استعفا داد و جیمز اسپید، وکیل اهل کنتاکی که دیدگاه‌های جمهوری‌خواهی افراطی داشت، جایگزین وی در دادستانی کل شد. سال‌های بعدی. بیتس پس از استعفا از هیئت دولت به میزوری بازگشت. او در درگیری‌های محافظه‌کارانه بر سر امور مربوط به قانون اساسی میزوری در سال ۱۸۶۵ شرکت کرد. او با
به قانون اساسی میزوری در سال ۱۸۶۵ شرکت کرد. او با «سوگند آهنین» به شدت مخالفت نمود که به عنوان اثباتی بر وفاداری ساکنین، لازم بود. او همچنین مخالف سلب موقت حق رأی طرفداران شورشی بود. بیتس هفت مقاله در مخالفت با قانون اساسی نوشت اما بی‌فایده بود و قانون در نهایت تصویب شد. این قانون برای لغو برده‌داری در ایالت مورد توجه بود و سه هفته پیش از آنکه کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا را برای منع برده‌داری در کشور پیشنهاد دهد، تصویب شد. بیتس از سیاست بازنشسته شد گرچه همچنان
تصویب شد. بیتس از سیاست بازنشسته شد گرچه همچنان نظرات خود را در مورد رخدادهای سیاسی در روزنامه‌های محلی اعلام می‌نمود. او در سال ۱۸۶۹ در سنت لوئیس چشم از جهان فروبست و در آرامگاه بلفونتین به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. بیتس با جولیا کولتر از اهالی کارولینای جنوبی ازدواج کرد. آنها صاحب هفده فرزند شدند. جولیا به سنت لوئیس آمده بود تا برادرش دیوید کولتر و خواهرش کارولین جی کولتر را ملاقات کند. کارولین با همیلتون آر گمبل (وکیل و طرفدار اتحادیه) ازدواج کرد که در نهایت قاضی ارشد دادگاه عالی میزوری شد. بیتس اغلب به
قاضی ارشد دادگاه عالی میزوری شد. بیتس اغلب به خاطر داشتن خانوادهٔ بزرگ خوشحال بود. چهار پسر او در طول جنگ داخلی نقش‌های مختلفی داشتند. پسر ارشدش بارتون بیتس هنگام جنگ در دادگاه عالی میزوری خدمت نمود. پسر دیگرش جان سی بیتس در نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود و بعدها فرماندهٔ ستاد مشترک ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا شد. فلمینگ بیتس تحت فرماندهی ارتشبد استرلینگ پرایز با ایالات مؤتلفهٔ آمریکا جنگید و این موضوع منجر به تنش میان پدر و فرزند شد. به همین دلیل ادوارد بیتس در خاطراتش از روزهای جنگ به ندرت از
ادوارد بیتس در خاطراتش از روزهای جنگ به ندرت از فلمینگ نام برده‌است. پسر کوچک او، چارلز، در دوران جنگ، در آکادمی نظامی ایالات متحده شرکت می‌کرد.
میراث جهانی در قبرس شامل ۳ اثر فرهنگی است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده‌است. جمهوری قبرس این پیمان‌نامه را در تاریخ ۱۴ اوت ‍۱۹۷۵ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی قبرس دارای شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. ، سه سایت میراث جهانی در قبرس وجود دارد که تمامی آن‌ها فرهنگی هستند و همچنین ۱۱ اثر نیز در فهرست
آن‌ها فرهنگی هستند و همچنین ۱۱ اثر نیز در فهرست آزمایشی قرار دارد. نخستین میراثی که در فهرست ثبت شد، شهر پافوس در سال ۱۹۸۰ بود. در سال ۱۹۸۵ کلیساهای نقاشی‌شده در منطقه ترودوس به فهرست افزوده شدند. نامزدی اصلی شامل ۹ کلیسا بود که در سال ۲۰۰۱ یک کلیاس دیگر افزوده شد. تازه‌ترین میراث افزوده‌شده به فهرست، خیروکیتیا در سال ۱۹۹۸ بود که در سال ۲۰۱۲. در سال ۲۰۱۰، کمیته میراث جهانی یونسکو سطح محافظت سه سایت میراث جهانی در قبرس را به دلیل درگیری مسلحانه افزایش داد. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست
میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. ، قبرس ۱۱ اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
حسنعلی خان عمادالسلطنه خراسانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38919924&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-02-23T23:44:27Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* بزرگ‌راه ۴۲۷ انتاریو */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;38919925&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; فهرست جاده‌های شمال به جنوب در تورنتو () در زیر فهرستی از آزادراه‌های شمال به جنوب و راه‌های شریانی در شهر تورنتو،
شمال به جنوب و راه‌های شریانی در شهر تورنتو، انتاریو، کانادا آمده‌است. شهر تورنتو در یک الگوی شبکه‌ای سازمان‌دهی شده‌است که قدمت آن به طرحی که آگوستوس جونز بین سال‌های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۷ تنظیم کرده بود، برمی‌گردد. اکثر خیابان‌ها در جهت شمال-جنوب یا شرق-غرب، بر اساس خط ساحلی دریاچه انتاریو تراز شده‌اند. به عبارت دیگر، جاده‌های اصلی شمال-جنوب عموماً عمود بر خط ساحلی دریاچه انتاریو و جاده‌های اصلی شرقی-غربی به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند. بزرگراه‌ها. جاده آلن. یک بزرگراه کوتاه و راه شریانی است. این مسیر
آلن. یک بزرگراه کوتاه و راه شریانی است. این مسیر به عنوان یک بزرگراه در خیابان اگلینتون غربی شروع می‌شود و به سمت شمال به عنوان بخش شمالی خیابان دافرین ادامه می‌یابد. نقاط دیدنی در امتداد جاده عبارتند از: پروژه مسکن لارنس هایتس، مرکز خرید یورک دیل و پارک داونسویو و فرودگاه دوونسویو (بخشی از خط یک یانگ-یونیورسیتی در میانه آن از خیابان اگلینتون تا شمال خیابان ویلسون واقع شده‌است و به طور خلاصه به موازات آن در مجاورت خیابان شپرد در زیر زمین امتداد دارد. بزرگراه ۴۲۷ انتاریو. بزرگراه ۴۲۷ بار اصلی ترافیک از شمال
۴۲۷ انتاریو. بزرگراه ۴۲۷ بار اصلی ترافیک از شمال و جنوب فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو را بر دوش می‌کشد. جاده‌های شریانی. جاده کالدونیا. جاده کالدونیا دارای دره بسیار شیب دار بین «جاده راجرز» و خیابان اگلینتون است. خط براون. قبل از ساخت بزرگراه ۴۲۷، خط براون بخشی از بزرگراه ۲۷ بود. بخشی از جاده، که به بزرگراه ۴۲۷ از کوئین الیزابت وی تا بزرگراه ۴۰۱ تبدیل شده‌است و به عنوان بزرگراه ۲۷، از بزرگراه ۹ انتاریو گذشته و به سمت شمال تا باری بری، انتاریو ادامه می‌یابد. جاده مارتین گروو. جاده شریان‌ای است که از
جاده مارتین گروو. جاده شریان‌ای است که از خیابان بلور غربی شروع می‌شود اما تا زمانی که با جاده برنهام تورپ تقاطع پیدا نمی‌کند به یک جاده اصلی تبدیل نمی‌شود. به سمت شمال ادامه می‌یابد تا به بزرگراه ۲۷، شمال شهر ختم شود. خیابان ایسلینگتون. از نام دهکده‌ای گرفته شده‌است که در خیابان داندس از آن عبور کرده‌است. روستای ایسلینگتون قبلاً با نام میمیکو شناخته می‌شد و اغلب با روستای دومی به همین نام در اتوبیوکو در دریاچه انتاریو اشتباه گرفته می‌شد که در سال ۱۸۵۷ از اداره پستی نام میمیکو را دریافت کرده بود. در سال
اداره پستی نام میمیکو را دریافت کرده بود. در سال ۱۸۵۹ برای ساکنان میمیکو در خیابان داندس جلسه ای برای انتخاب نام جدید در مسافرخانه «توماس اسمیت» (واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دانداس و خیابان آیلینگتون امروزی) برگزار کردند، زمانی که شرکت کنندگان نتوانستند به اتفاق آرا در مورد نام جدید، آنها همسر اسمیت، الیزابت، را به جلسه دعوت کردند و از او خواستند نام روستا را تغییر دهد. او ایزلینگتون را که زادگاهش در نزدیکی لندن، انگلستان بود را انتخاب کرد. جاده اسکارلت. جاده اسکارلت به نام جان اسکارلت نامگذاری شده‌است
جاده اسکارلت به نام جان اسکارلت نامگذاری شده‌است که در سال ۱۸۰۸ به کانادای علیا نقل مکان کرد و چندین کیلومتر مربع ملک در شمال غربی خیابان بلور و کیل داشت. «جاده اسکارلت» در امتداد مسیر حمل و نقل تورنتو در شمال ملک او افتتاح شد. جاده در خیابان داندس غربی بلافاصله در جنوب خط راه‌آهن CPR crosstown شروع می‌شود. به پایانه غربی خیابان سنت کلر متصل می‌شود، سپس در امتداد رود هامبر (انتاریو) به سمت شمال خیابان لارنس غربی پیش می‌رود، جایی که به سمت غرب منحنی می‌شود و به جاده دیکسون تبدیل می‌شود. خیابان جین (تورنتو).