payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بسیاری از حلقه‌های درونی جنبش مقاومت، یک گروه شبه‌نظامی برتری‌گرای سفیدپوست فعال در ایالات متحده در طول دهه ۱۹۸۰، خود را اودینیست می‌خواندند، و بت‌های نژادپرست مختلف از شعار چهارده کلمه که توسط دیوید لین عضو نظمیه توسعه داده شده‌است، حمایت کرده‌اند. برخی از سازمان‌های برتری‌طلب سفیدپوست، مانند Order of Nine Angles و Black Order، عناصر بت‌پرستی را با شیطان‌پرستی ترکیب می‌کنند، اگرچه سایر هیتن‌های نژادپرست، مانند ران مک‌وان ادغام این ادیان متفاوت را رد می‌کنند. تاریخچه. رمانتیسم و پیشینیان فلکیش. در اواخر
تاریخچه. رمانتیسم و پیشینیان فلکیش. در اواخر قرن هجدهم و نوزدهم، رومانتیسم آلمانی توجه فزاینده‌ای را به نظام‌های اعتقادی اروپای پیش از مسیحیت در اروپای ژرمنی معطوف کرد، و روشن‌فکران مختلف رمانتیسیسم این عقیده را داشتند که این مذاهب باستانی «طبیعی‌تر، ارگانیک‌تر و مثبت‌تر» از مسیحیت هستند. چنین نگرشی با دانش روشن‌فکران رمانتیست مانند یوهان گوتفرید فون هردر، یاکوب گریم و ویلهلم گریم ترویج شد. این پیشرفت همراه با رشد ناسیونالیسم و ایده "ولک" (قومی) بود که به تأسیس جنبش فلکیش در اروپای آلمانی‌زبان کمک کرد. با
جنبش فلکیش در اروپای آلمانی‌زبان کمک کرد. با انتقاد از ریشه‌های یهودی مسیحیت، در سال ۱۹۰۰، ارنست واچلر آلمانی، جزوه‌ای منتشر کرد که در آن خواستار احیای دین آلمان نژاد باستان شده بود. نویسندگان دیگری مانند لودویگ فارنکروگ از ادعاهای او حمایت کردند که نتیجه آن تشکیل "فدراسیون فرهنگ شخصیت" (به آلمانی: Bund für Persönlichkeitskultur) و "مدال آلمان" (به آلمانی: Deutscher Orden) در سال ۱۹۱۱، و سپس "جامعه مذهبی آلمانی-ژرمنی" (به آلمانی: Deutsche Religionsgemeinschaft) در سال ۱۹۱۲شد. یکی دیگر از تحولات هیتنری در
در سال ۱۹۱۲شد. یکی دیگر از تحولات هیتنری در جریان جنبش اسرارآمیز فلکیش پدیدار شدن آریوسوفی بود. یکی از این آریوسوفیست‌های فلکیش، غیب‌شناس اتریشی، گویدو ون لیست بود، که دینی را تأسیس کرد و آن را «وُتانیسم» نامید، با هسته‌ای درونی که از آن به عنوان «آرمانیسم» یاد کرد. وتانیسم ون لیست به‌شدت بر اساس "اداها" بود، او با گذشت زمان به‌طور فزاینده‌ای تحت‌تأثیر آموزه‌های انجمن تئوسوفی قرار گرفت. ایده‌های ون لیست توسط راست‌گرایان برجسته در آلمان منتقل شد، و طرف‌داران ایده‌های او از بنیان‌گذاران مجله "رایششمربوند" در
ایده‌های او از بنیان‌گذاران مجله "رایششمربوند" در لایپزیگ در سال ۱۹۱۲ بودند، و شامل افرادی بودند که مناصب کلیدی در ژرمن انوردن داشتند. انجمن توله که توسط رودولف فون زبوتندورف تأسیس شد از ژرمنانوردن توسعه یافت و تفسیری تحت‌تأثیر تئوسوفی از اساطیر نورس را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۳۳، "جنبش التقاطی آیین آلمان" ("Deutsche Glaubensbewegung") توسط محقق مطالعات دینی یاکوب ویلهلم هاور، که می‌خواست گروه‌های غیرمتجانس بت‌پرست‌ها را متحد کند، تأسیس شد. درحالی‌که در سراسر دوران نازی فعال بود، امیدهای او مبنی بر اینکه
دوران نازی فعال بود، امیدهای او مبنی بر اینکه «آیین آلمانی» او دین رسمی آلمان نازی اعلام شود، خنثی شد. جنبش ویتن‌ها در دوران اوج خود در دهه ۱۹۲۰، هرگز بیش از چندهزار پیرو نداشت، اما وفاداری بسیاری از روشن‌فکران طبقه متوسط، از جمله روزنامه‌نگاران، هنرمندان، تصویرگران، دانشمندان و معلمان را داشت؛ بنابراین تأثیر گسترده‌ای بر جامعه آلمان داشت. غیب‌گرایان فلکیش - که در میان آن‌ها بت‌پرستانی مانند ون لیست و مسیحیانی مانند یورگ لنز فون لیبنفلس دیده می‌شدند - «به شدت در خلق‌وخوی دوران نازی‌ها نقش داشت». تعداد کمی
در خلق‌وخوی دوران نازی‌ها نقش داشت». تعداد کمی بر رهبران حزب نازی تأثیر مستقیم داشتند، به استثنای کارل ماریا ویلیگوت که دوست هاینریش هیملر فرمانده بوده و تأثیر زیادی بر او گذاشت. ویلیگوت خاطرات اجداد روشن‌فکریجامعه آلمان باستان را یادآوری نموده و اعلام کرد که «وتانیسم» با دین باستانی دیگری به‌نام «ایرمننشافت» در تضاد است، که به شخصیت ژرمنی مسیحایی معروف به کریست اختصاص داشت، و بعدها به اشتباه به دین تبدیل شد. بسیاری از گروه‌های ویتنی در طول دوره نازی‌ها منحل شدند، و تنها توانستند پس از جنگ جهانی دوم، در
شدند، و تنها توانستند پس از جنگ جهانی دوم، در آلمان غربی، جایی که آزادی مذهب دوباره برقرار شده بود، خود را بازیابی کنند. پس از شکست آلمان نازی، یک ننگ اجتماعی پیرامون ایده‌ها و گروه‌های فلکیش وجود داشت، همراه با این تصور رایج که اساطیر جوامع ژرمنی پیش از مسیحیت، از طریق سوءاستفاده از آن‌ها توسط دولت نازی از رونق افتاده بودند. نگرشی که تا حدودی تا قرن بیست و یکم ادامه داشت. جنبش فلکیش همچنین در دهه ۱۹۳۰، در نروژ، و در اطراف گروه‌هایی مانند حلقه راگناروک و مجله راگناروک اثر هانس اس. یاکوبسن ظاهر شد. چهره‌های
راگناروک اثر هانس اس. یاکوبسن ظاهر شد. چهره‌های برجسته‌ای که در این محیط دخیل بودند، نویسنده برای ایمرسلوند و آهنگساز گیر تفیت بودند. گونه‌ای از اودینیسم توسط الکساندر رود میلز استرالیایی ایجاد شد که "دین اودینیست" (۱۹۳۰) را منتشر کرد و کلیسای انگلسین اودین را تأسیس کرد. میلز از منظر نژادپرستانه سیاسی، اودینیسم را دینی که متعلق به «نژاد بریتانیایی» است می‌دانست، و آن را در نبردی کیهانی با دین یهودی-مسیحی می‌دانست. میلز پس از فرمول‌بندی «ترکیب منحصربه‌فرد خود» آریوسوفی، به‌شدت تحت‌تأثیر نوشته‌های ون لیست
خود» آریوسوفی، به‌شدت تحت‌تأثیر نوشته‌های ون لیست قرار گرفت. برخی از ریشه‌های هیتنری نیز به جنبش «بازگشت به طبیعت» در اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد، که از جمله آن‌ها می‌توان به گروه‌های کیبو کیفت و گروه چوب‌کاران اشاره کرد. توسعه مدرن. در اوایل دهه ۱۹۷۰، سازمان‌های هیتنی در بریتانیا، ایالات متحده، کانادا، استرالیا و ایسلند، مستقل از یکدیگر ظهور کردند. این امر به رشد گسترده‌تر جنبش بت‌پرستی مدرن در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، و نیز توسعه قلمرو در عصر جدید نسبت داده شده‌است، که هر دوی این‌ها به ایجاد جنبش‌های
داده شده‌است، که هر دوی این‌ها به ایجاد جنبش‌های مذهبی جدید با هدف احیای سیستم‌های اعتقادی دوران پیش از مسیحیت دامن زدند. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ گروه‌های بت‌پرست دیگری ظهور کردند، که بسیاری از آن‌ها از سیاست فاصله گرفتند و تأکید بیش‌تری بر اصالت تاریخی نسبت به نیاکان دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ داشتند. در طول دهه ۱۹۶۰ هیتنری در ایالات متحده ظهور کرد. در سال ۱۹۶۹، بت‌پرستان دانمارکی، الس کریستنسن، "انجمن اودینیست" را در خانه خود در ایالت فلوریدا تأسیس کرد. او به‌شدت تحت‌تأثیر نوشته‌های میلز قرار گرفت، و شروع به
تحت‌تأثیر نوشته‌های میلز قرار گرفت، و شروع به انتشار مجله‌ای به نام «"اودینیست"» کرد، که تأکید بیش‌تری بر ایده‌های راست‌گرا و نژادپرستانه داشت تا ایده‌های الهیاتی. استیون مک نالن برای اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰، پیش از ایجاد "مجمع آزاد آساترو"، که در سال ۱۹۸۶ در بحبوحه اختلافات سیاسی گسترده پس از انکار نئونازی‌ها از هم پاشید، "برادران وایکینگ" را تأسیس کرد. در دهه ۱۹۹۰، مک نالن "مجمع مردمی آساترو" (AFA) را تأسیس کرد، که یک گروه بت‌پرستان نژادی است و مقر آن در کالیفرنیا است. در اواخر دهه ۱۹۸۰، والگارد موری
در کالیفرنیا است. در اواخر دهه ۱۹۸۰، والگارد موری و خویشاوندانش در آریزونا "اتحاد آساترو" را تأسیس کردند، که دیدگاه‌های "مجمع مردمی آساترو" در مورد نژاد را به اشتراک گذاشت و خبرنامه «"وور ترو"»("Vor Tru") را منتشر کرد. در سال ۱۹۸۷، استفان فلاورز و جیمز چیشولم "تروث" را تأسیس کردند که در تگزاس ثبت شد. "تروث" با نگاهی فراگیر و غیرنژادپرستانه، به‌زودی به یک سازمان بین‌المللی تبدیل شد. در ایسلند، تا قرن بیستم، نفوذ سیستم‌های اعتقادی پیش از مسیحیت در میراث فرهنگی کشور نفوذ کرده‌است. در آن‌جا، کشاورزی به‌نام
کشور نفوذ کرده‌است. در آن‌جا، کشاورزی به‌نام اسفینبیورن بینتینسون گروه هیتنری "اساتروفلگای" را در سال ۱۹۷۲ تأسیس کرد، که در ابتدا ۱۲ عضو داشت. بینتینسون تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان آلشرجارگودی (کاهن اعظم) خدمت کرد. پس از او جورموندور اینگی هانسن جانشین او شد. با بزرگ شدن گروه، رهبری هانسن باعث انشقاق شده و برای حفظ وحدت جنبش، او از رهبری کناره‌گیری کرد و هیلمار اورن هیلمارسون در سال ۲۰۰۳ جایگزین او شد، در آن زمان "اساتروفلگای" ۷۷۷ نفر عضوگیری کرد. در سال ۱۹۷۲، در انگلستان، کمیته‌ای برای احیای آیین
سال ۱۹۷۲، در انگلستان، کمیته‌ای برای احیای آیین اودینیک توسط جان یوول تأسیس شد. اکثر بت‌پرستان بریتانیایی به وجود آیین اودینیک شک دارند. در سوئد، اولین گروه‌های هیتنی در دهه ۱۹۷۰ گسترش یافتند. نمونه‌های اولیه عبارتند از "بریدابلک گیلدت" (طلای بریدابلیک) که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و "تلگ فایلکینگ" که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، دومی با تأکید بر تفسیر غیرنژادپرستانه از دین، از اولی جدا شد. در سال ۱۹۹۴، "مجمع آساتروی سوئدی" تأسیس شد و رشد کرد تا به بزرگ‌ترین سازمان غیرمذهبی در سوئد تبدیل شود. اولین گروه نروژی "بلیندرن
در سوئد تبدیل شود. اولین گروه نروژی "بلیندرن آساترولاگ" هیتنی، به‌عنوان یک گروه دانشجویی در دانشگاه اسلو در اواسط دهه ۱۹۸۰ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۶ جامعه "آساتروفلستپت بایفراست" تأسیس شد. پس از شکاف در آن گروه، "انجمن فورن سد"، که نام کنونی آن "فورن سد نورج" است در سال ۱۹۹۸ تشکیل شد. زمانی که گروهی که خود را "فورن سیدر" می‌نامیدند، ایجاد شد. در آلمان، گروه‌های مختلفی تأسیس شدند که صراحتاً گذشته راست‌گرایانه و مذهبی خود را رد می‌کردند. مهم‌ترین آن‌ها "رابنکلان" (قبیله کلاغ) در سال ۱۹۹۴ و "نورنیرس ایت"
(قبیله کلاغ) در سال ۱۹۹۴ و "نورنیرس ایت" (خانواده‌های نورن‌ها) در سال۲۰۰۰ بودند. چندین سازمان بت‌پرستی خارجی نیز در میان بت‌پرستان آلمان حضور داشتند. در سال ۱۹۹۴ "آیین اودینیک آلمان" (Odinic Rite Germany) تأسیس شد، اگرچه بعداً استقلال خود را اعلام کرد و به "انجمن بت‌پرستی ژرمنی" تغییرنام داد. "تروث" نیز یک گروه آلمانی به نام "الدارینگ" را ایجاد کرد که استقلال خود را در سال ۲۰۰۰ اعلام کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، اولین گروه‌های سازمان‌یافته بت‌پرست در جمهوری چک ظهور کردند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، یک گروه غیرمذهبی
ظهور کردند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، یک گروه غیرمذهبی چک که رویکرد پان‌ژرمنیک را اتخاذ کرده بود، تحت نام "قلب هیتن‌ها" در بوهمیا فعال بود. تأثیر بت‌پرستان در فرم‌های بلک متال از دهه ۱۹۹۰ آشکار بود، و اشعار و مضامین اغلب آثار «گذشته شمالی» پیش از مسیحیت را بیان می‌کردند. رسانه‌های جمعی این سبک موسیقی را با شیطان‌پرستی مرتبط می‌کنند. ژانر متال پاگان - که از تکه‌تکه شدن آثار اکستریم متال در شمال اروپا و در اوایل دهه ۱۹۹۰ پدیدار شد - نقش مهمی در آثار پاگان اروپای شمالی بازی کرد. بسیاری از نوازندگان درگیر در
شمالی بازی کرد. بسیاری از نوازندگان درگیر در وایکینگ متال نیز هیتنری را مرور می‌کردند، بسیاری از گروه‌های متال مردانگی قهرمان‌مآبانه را که در شخصیت‌های اساطیری نورس مانند اودین و ثور تجسم یافته بود، به‌عنوان یک تیپ شخصیتی به خود افزودند. با گذشت زمان مضامین غیرمذهبی نیز در ژانر نئوفولک ظاهر شد. از اواسط دهه ۱۹۹۰، اینترنت کمک زیادی به انتشار هیتنری در نقاط مختلف جهان کرد. همچنین آن دهه شاهد رشد شدید هیتنری نژادپرستانه در میان زندانیان ایالات متحده بود، که در نتیجه برنامه‌های اطلاع‌رسانی که توسط گروه‌های
در نتیجه برنامه‌های اطلاع‌رسانی که توسط گروه‌های مختلف هیتنی بود که به‌عنوان پروژه‌ای در دهه ۱۹۸۰ انجام شد. در این دوره، بسیاری از گروه‌های غیرمذهبی نیز به‌طور فزاینده‌ای با دیگر گروه‌های بت‌پرست قومیتی در اروپای شرقی، مانند رومووا در لیتوانیایی، شروع به تعامل کردند و بسیاری از آن‌ها پس از تشکیل کنگره جهانی ادیان قومی در سال ۱۹۹۸ به این کنگره پیوستند. جمعیت‌شناسی. پیروان هیتنریبیش‌تر در در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا هستند. گروه‌های جدیدی نیز در آمریکای لاتین تأسیس شده‌اند. آن‌ها بیش‌تر در مناطقی که
لاتین تأسیس شده‌اند. آن‌ها بیش‌تر در مناطقی که جوامع کوچک آلمانی یافت می‌شوند حضور دارند، ولی در چند منطقه دیگر با جمعیت غیرلمانی نیز حضور دارند. در سال ۲۰۰۷، گراهام هاروی، محقق مطالعات دینی، اظهار داشت که نمی‌توان رقم دقیقی برای تعداد بت‌پرست‌های سراسر جهان اعلام کرد. طی یک سرشماری که توسط خود او برگزار انتخاب شد، در سال ۲۰۱۳ تعداد ۱۶۷۰۰ عضو در ۹۸ کشور شناسایی شدند که بخش عمده‌ای از آن‌ها در ایالات متحده زندگی می‌کردند. در سال ۲۰۱۶، اشنوربین اظهار داشت که بیش از ۲۰۰۰۰ هیتن در سراسر جهان وجود ندارد. طبق
بیش از ۲۰۰۰۰ هیتن در سراسر جهان وجود ندارد. طبق سرشماری اشنوربین مشخص شد که در میان اکثر گروه‌های بت‌پرست ۶۰ تا ۷۰ درصد افراد مرد بودند، که البته استثناهایی هم وجود داشت. جاشوا مارکوس کراگل بر اساس تحقیقات جامعه‌شناختی خود متوجه شد که میزان دین‌دارای مردان نسبت به زنان نسبت بیش‌تر است، اما در شمال و غرب اروپا نسبت به سایر مناطق، تعادل یکنواخت‌تری در دین‌داری این دو جنس وجود دارد. او همچنین دریافت که جامعه هیتنری دارای درصد بیشتری از افراد تراجنسیتی است، یعنی ۲ درصد از جمعیت تخمین‌زده شده در کل افراد
یعنی ۲ درصد از جمعیت تخمین‌زده شده در کل افراد تراجنسیتی دنیا. در تحقیقات مشابهی کراگل نسبت بیشتری از پیروان دگرباشان جنسی را در میان هیتنری‌ها (۲۱٪)، نسبت به آمار کلی مشاهده کرد، اگرچه اشاره کرد که این درصد نسبت به سایر اشکال بت‌پرستی مدرن کمتر است. کراگل همچنین دریافت که در هر منطقه‌ای به جز آمریکای لاتین، اکثریت هیتنری‌ها میان‌سال بودند، و بیش‌تر آن‌ها اروپایی‌تبار بودند. بسیاری از هیتنری‌ها، علاقه دوران کودکی به داستان‌های عامیانه آلمانی یا اسطوره‌های اسکاندیناوی را دلیل جذب شدن به هیتنری عنوان
اسکاندیناوی را دلیل جذب شدن به هیتنری عنوان می‌کنند. برخی هم آن را به تصویری که از دین نورس در فرهنگ عامه وجود داشت نسبت داده‌اند. برخی دیگر هم ادعا می‌کنند که پس از تجربه وحی مستقیم از طریق رؤیاها، خود را درگیر این دین کرده‌اند، که آن را دعوت خدایان تعبیر می‌کنند. مانند سایر ادیان، بسیاری از هیتن‌هایی که به این جنبش گرویده‌اند، عنوان کرده‌اند که در هیتنری احساس «بازگشت به خانه» (بازگشت به سرشت اولیه) را تجربه کرده‌اند؛ کالیکو فکر می‌کرد که چنین روایتی ویژگی احساسی همه هیتن‌های ایالات متحده نیست. پیزا بر
احساسی همه هیتن‌های ایالات متحده نیست. پیزا بر اساس تحقیقات خود عنوان کرد که در میان جامعه غیرمذهبی در غرب آمریکا، بسیاری از پیروان اروپایی-آمریکایی، هم به‌دلیل تمایل داشتن به فرهنگ‌های تاریخی اروپایی، و هم به‌دلیل تمایل داشتن به پیوستن به جنبشی که «نیازهای ارتباطات معنوی» شان را برآورده می‌کند، به هیتنری پیوسته‌اند. نظرسنجی کراکل در سال ۲۰۱۵ نشان داد که ۴۵٪ از هیتنری‌ها به‌عنوان یک مسیحی بزرگ شده‌اند، که ۲۱٪ آن‌ها قبلاً هیچ وابستگی مذهبی نداشته‌اند و بت‌پرست یا ندانم‌گرا بودند. پیروان هیتنری معمولاً در
یا ندانم‌گرا بودند. پیروان هیتنری معمولاً در جوامعی که اکثریت آن‌ها مسیحی است زندگی می‌کنند، و اعتقاد دارند که مسیحیت چیزی برای ارائه به آن‌ها ندارد. اسنوک، تاد هورل و کریستن هورتون در اشاره به هیتن‌ها در ایالات متحده خاطرنشان کردند که پیروان «هویت‌های متضاد» با مسیحیت را فرموله می‌کنند. اشنوربین در تحقیقات خود دریافت که در طول دهه ۱۹۸۰ بسیاری از هیتنری‌ها در اروپا به‌دلیل اخلاق ضدمسیحی خود انگیزه پیوستن به این دین را داشته‌اند، و این نگرش در میان جامعه غیرمذهبی کمتر بوده‌است. و پس از آن نیز شاهد بودیم که
کمتر بوده‌است. و پس از آن نیز شاهد بودیم که کلیساهای مسیحی در کشورهای غربی افول کرده بودند. کالیکو در سال ۲۰۱۸ خاطرنشان کرد که «انزجار شدید» نسبت به مسیحیت هنوز «در بسیاری از هیتن‌های آمریکایی وجود داشت»، و احساسات ضدمسیحی اغلب از طریق طنز در آن جامعه آن زمان بیان می‌شد. بسیاری از بت‌پرستان با بازسازی تاریخی با «تمرکز بر جوامع اولیه قرون وسطای اروپای ژرمنی» موافق بوده و مشارکت دارند. برخی از این عمل انتقاد می‌کنند و معتقدند که مرز بین زندگی واقعی و خیال را از بین می‌برد. برخی، اصول هیتنری را همراه با سایر
از بین می‌برد. برخی، اصول هیتنری را همراه با سایر ادیان بت‌پرست، مانند ویکا یا دروئید، پذیرفته‌اند، اما بسیاری دیگر این مذاهب را بیش از حد همسان می‌دانند. آمریکای شمالی. ایالات متحده دارای بزرگ‌ترین جامعه بت‌پرستان در جهان است. جفری کاپلان جامعه‌شناس، در حالی که محاسبه اندازه دقیق جامعه غیرمذهبی در ایالات متحده را غیرممکن می‌دانست، در اواسط دهه ۱۹۹۰، تخمین زد که حدود ۵۰۰ پیرو هیتنری فعال در این کشور وجود دارد، و هزاران نفر دیگر هم وجود دارند که غیرفعال هستند. او عنوان کرد که اکثریت قریب به اتفاق افراد در
او عنوان کرد که اکثریت قریب به اتفاق افراد در این جامعه سفیدپوست، مرد و جوان بودند. بیش‌تر آن‌ها حداقل مدرک کارشناسی داشتند و در ترکیبی از سطح شغلی یقه سفید و یقه آبی کار می‌کردند. در «پروژه سرشماری بت‌پرستان» در ایالات متحده، به رهبری هلن آ. برگر، ایوان آ. لیچ و لی اس. شافر، ۶۰ پاسخ از هیتنری‌ها دریافت کردند که از این پاسخ‌دهندگان، ۶۵ درصد مرد و ۳۵ درصد زن بودند، که برگر، لیچ و شافر اشاره کردند. روند حضور اکثریتی زنان در جامعه بت‌پرستی «برعکس» کشور است. اکثر آن‌ها تحصیلات دانشگاهی داشتند، اما نسبت به کل
آن‌ها تحصیلات دانشگاهی داشتند، اما نسبت به کل جامعه بت‌پرستان، تحصیلات کم‌تری داشتند، و همچنین درآمد کمتری نیز داشتند. اسنوک با توجه به تجربه‌اش در حضور میان این جامعه، موافق بود که اکثریت هیتنری‌های آمریکایی مرد بودند، و اضافه کرد که بیش‌تر آن‌ها سفیدپوست و میان‌سال بودند، از طرفی معتقد بود که تعداد هیتنری‌های زن در ایالات متحده از اواسط دهه ۱۹۹۰ نسبت به جهان رشد داشته‌است. اروپا. در سرشماری بریتانیا در سال ۲۰۰۱، ۳۰۰ نفر در انگلستان و ولز به عنوان هیتنری ثبت‌نام کردند. بسیاری از بت‌پرستان از توصیه‌های
ثبت‌نام کردند. بسیاری از بت‌پرستان از توصیه‌های "فدراسیون بت‌پرستان" پیروی کردند و به سادگی خود را «بت‌پرست» توصیف کردند، درحالی‌که برخی اعتقادات مذهبی خود را مشخص نکردند. در سرشماری سال ۲۰۱۱، ۱۹۵۸ نفر در انگلستان و ولز خود را بت‌پرست معرفی کردند. تا سال ۲۰۰۳، سازمان غیرمذهبی ایسلندی "آساترورفلگای" دارای ۷۷۷ عضو بود، و تا سال ۲۰۱۵، ۲۴۰۰ عضو را گزارش کرد، و تا ژانویه ۲۰۱۷ ادعا کرد که ۳۵۸۳ عضو دارد، که کمی بیش از ۱٪ از جمعیت ایسلندی را تشکیل می‌دهند. هیتنری در ایسلند، به نسبت تعداد طرف‌دارانش تأثیر خوبی
در ایسلند، به نسبت تعداد طرف‌دارانش تأثیر خوبی داشته‌است. آمستر بر اساس تجربه خود در مورد تحقیق در مورد هیتن‌های دانمارکی، اظهار داشت که امکان دست‌یابی به ارقام عضویت در سازمان‌های هیتنری وجود دارد، اما برآورد تعداد پیروان انفرادی غیرممکن است. در سال ۲۰۱۵، گرگوریوس تخمین زد که حداکثر هزار نفر از هیتنری‌ها در سوئد وجود دارند؛ اعم از وابسته و غیروابسته. با این حال مشاهده کرد که پیروان تعداد جامعه خود را چندین برابر بیش‌تر از آمار تصور می‌کنند. او اشاره کرد که هیچ ارقام واضحی برای تعادل جنسیتی در جامعه وجود
هیچ ارقام واضحی برای تعادل جنسیتی در جامعه وجود ندارد، اما به پیروانی اشاره کرد که ادعا می‌کنند مردان بیش‌تری در سازمان‌های غیرمذهبی سوئد فعال هستند. در لهستان تعداد کمی از هیتنری‌ها وجود دارند که در رسانه‌های اجتماعی حضور پیدا کرده باشند. اکثریت هیتنری‌های لهستانی به جناح غیرنژادپرست جنبش تعلق دارند. همچنین در میان بت‌پرستان اسلوونی، تعداد کمی از هیتنری‌ها وجود دارند، اما تعداد آن‌ها از پیروان دین بومی اسلاو بیش‌تر است. نمادهای هیتنری در وب‌سایت‌های صربستان یافت می‌شوند. در روسیه، چندین گروه راست افراطی
یافت می‌شوند. در روسیه، چندین گروه راست افراطی عناصری از هیتنری را با دین بومی اسلاو و مسیحیت ارتدوکس روسی ادغام کرده‌اند. همچنین در میان بت‌پرستان اسرائیل چند هیتنرسی وجود دارد.
تغییرات اقلیمی از آغاز قرن بیست و یکم به یک مسئله حیاتی در استرالیا تبدیل شده است. این کشور در حال گرم‌تر شدن است و به دلیل تغییرات اقلیمی، بیشتر در معرض گرما، آتش‌سوزی‌های جنگلی، خشکسالی، سیل و فصول طولانی‌تر آتش‌سوزی قرار دارد. از جمله مسائل اقلیمی می‌توان به آتش‌سوزی‌های گسترده، موج‌های گرما، طوفان‌های گردبادی، بالا آمدن سطح دریا و فرسایش اشاره کرد. از آغاز قرن بیستم، میانگین دمای سالانه استرالیا بیش از ۱٫۴ درجه سانتی‌گراد افزایش یافته است، به طوری که در ۵۰ سال گذشته، سرعت گرمایش دو برابر ۵۰ سال قبل بوده
سال گذشته، سرعت گرمایش دو برابر ۵۰ سال قبل بوده است. رویدادهای اقلیمی اخیر مانند افزایش شدید دما و خشکسالی گسترده، توجه دولت و مردم را به تأثیرات تغییرات اقلیمی در استرالیا جلب کرده است. بارندگی در جنوب غربی استرالیا از دهه ۱۹۷۰ تاکنون ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش یافته است، در حالی که جنوب شرقی استرالیا نیز از دهه ۱۹۹۰ با کاهش بارندگی مواجه بوده است. پیش‌بینی می‌شود بارندگی‌ها سنگین‌تر و نامنظم‌تر شده و در تابستان بیشتر از زمستان رخ دهند. همچنین انتظار می‌رود میانگین دمای سالانه استرالیا تا سال ۲۰۳۰ بین ۰٫۴ تا ۲٫۰
دمای سالانه استرالیا تا سال ۲۰۳۰ بین ۰٫۴ تا ۲٫۰ درجه سانتی‌گراد و تا سال ۲۰۷۰ بین ۱ تا ۶ درجه سانتی‌گراد نسبت به سطح سال ۱۹۹۰ افزایش یابد. در این مدت، پیش‌بینی می‌شود میانگین بارندگی در جنوب غربی و جنوب شرقی استرالیا کاهش یابد، در حالی که مناطقی مانند شمال غربی ممکن است شاهد افزایش بارندگی باشند. تغییرات اقلیمی بر محیط زیست و زیست‌بوم‌های این قاره تأثیر می‌گذارد. استرالیا به دلیل مناطق وسیع خشک و نیمه خشک، آب و هوای گرم و تغییرات زیاد بارندگی سالانه، در برابر اثرات گرمایش جهانی که برای ۵۰ تا ۱۰۰ سال آینده
اثرات گرمایش جهانی که برای ۵۰ تا ۱۰۰ سال آینده پیش‌بینی می‌شود، آسیب‌پذیر است. خطر بالای آتش‌سوزی در این قاره، این آسیب‌پذیری را در برابر تغییرات دما و اقلیم افزایش می‌دهد. همچنین سواحل استرالیا به دلیل افزایش ۸ تا ۸۸ سانتی‌متری سطح آب دریاها، با فرسایش و خطر غرق شدن مواجه خواهند شد. اکوسیستم‌های منحصربه‌فرد استرالیا مانند صخره‌های مرجانی بزرگ و بسیاری از گونه‌های جانوری نیز در معرض خطر هستند. تغییرات اقلیمی عواقب زیادی برای اقتصاد، کشاورزی و سلامت عمومی استرالیا دارد. این تغییرات باعث افزایش سیل، خشکسالی
دارد. این تغییرات باعث افزایش سیل، خشکسالی و طوفان‌های گردبادی خواهد شد. همچنین، جمعیت استرالیا بیشتر در مناطق ساحلی زندگی می‌کنند که در معرض خطر بالا آمدن سطح دریا هستند و فشارهای موجود بر منابع آب را تشدید می‌کند. بومیان استرالیایی نیز به دلیل نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی که از گذشته به ارث برده‌اند، بیشتر از دیگران در معرض آسیب‌های ناشی از تغییرات اقلیمی قرار دارند. جوامع شمالی که بومیان استرالیایی و جزیره‌نشینان تنگه تورس در آن‌ها زندگی می‌کنند، بیشترین آسیب را دیده‌اند، زیرا آن‌ها برای تأمین غذا،
آسیب را دیده‌اند، زیرا آن‌ها برای تأمین غذا، فرهنگ و سلامت خود به زمین‌های سنتی وابسته‌اند. این مسئله باعث شده است که بسیاری از آن‌ها به فکر مهاجرت بیفتند. استرالیا نیز در تغییرات اقلیمی نقش دارد، زیرا سرانه انتشار گازهای گلخانه‌ای آن بالاتر از میانگین جهانی است. این کشور به شدت به زغال سنگ و سایر سوخت‌های فسیلی وابسته است، اگرچه استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر در حال افزایش است. استرالیا متعهد شده است تا سال ۲۰۵۰ به انتشار صفر خالص گازهای گلخانه‌ای برسد، اما در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی به دلیل اهداف و
اما در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی به دلیل اهداف و عملکرد ضعیف در زمینه تغییرات اقلیمی، رتبه پایینی دارد. سازگاری با تغییرات اقلیمی می‌تواند در سطح ملی و محلی انجام شود و در بررسی سال ۲۰۰۷ گارنات به عنوان یک اولویت برای استرالیا شناسایی شد. تغییرات اقلیمی از دهه ۲۰۰۰ به یک موضوع جنجالی و سیاسی در استرالیا تبدیل شده است و باعث شده دولت‌های مختلف سیاست‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مانند قیمت‌گذاری کربن را اجرا یا لغو کنند. برخی از رسانه‌های استرالیایی نیز اطلاعات نادرست در مورد تغییرات اقلیمی را منتشر
اطلاعات نادرست در مورد تغییرات اقلیمی را منتشر می‌کنند. این موضوع باعث اعتراضات گسترده در حمایت از سیاست‌های مقابله با تغییرات اقلیمی شده است، از جمله برخی از بزرگ‌ترین تظاهرات در تاریخ استرالیا. انتشار گازهای گلخانه‌ای. میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط استرالیا در سال ۲۰۱۹ به ۵۳۳ میلیون تن معادل دی‌اکسید کربن رسید که نشان‌دهنده سرانه انتشار ۲۱ تن دی‌اکسید کربن معادل است، یعنی سه برابر میانگین جهانی. زغال سنگ مسئول ۳۰ درصد از این انتشارات بود. برآوردهای صورت‌گرفته در فهرست ملی گازهای گلخانه‌ای برای سال
صورت‌گرفته در فهرست ملی گازهای گلخانه‌ای برای سال منتهی به مارس ۲۰۲۱، میزان انتشار را ۴۹۴٫۲ میلیون تن نشان داد که ۲۷٫۸ میلیون تن یا ۵٫۳ درصد کمتر از سال قبل است. این رقم ۲۰٫۸ درصد کمتر از سال ۲۰۰۵ (سال مبنا برای توافق‌نامه پاریس) است. برپایه گزارش دولت، این کاهش نشان‌دهنده کاهش انتشارات حمل و نقل به دلیل محدودیت‌های همه‌گیری کووید-۱۹، کاهش انتشارات فرّار و کاهش انتشارات ناشی از برق است. با این حال، انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش‌های زمین و کشاورزی افزایش یافته است. استرالیا عمدتاً از انرژی زغال سنگ برای
یافته است. استرالیا عمدتاً از انرژی زغال سنگ برای تولید برق استفاده می‌کند که در سال ۲۰۲۰، ۶۶ درصد از کل تولید برق شبکه را تشکیل می‌داد، اما این میزان به سرعت در حال کاهش است و سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در حال افزایش است. اکثر نیروگاه‌های زغال‌سنگ موجود نیز قرار است بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۴۸ فعالیت خود را متوقف کنند. انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط این کشور کاهش یافته و انتظار می‌رود که در سال‌های آینده با راه‌اندازی پروژه‌های تجدیدپذیر بیشتر، این روند ادامه یابد. «ردیاب اقدامات اقلیمی» (Climate Action Tracker)،
«ردیاب اقدامات اقلیمی» (Climate Action Tracker)، تعهد کلی استرالیا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را «ناکافی» ارزیابی می‌کند. سیاست‌ها و اقدامات «ناکافی»، هدف داخلی «تقریباً کافی»، هدف سهم عادلانه «ناکافی» و تأمین مالی اقلیمی «به شدت ناکافی» است. این به این دلیل است که دولت استرالیا به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های گاز طبیعی ادامه داده، از افزایش هدف انتشار داخلی خود برای سال ۲۰۳۰ خودداری کرده و در مسیر دستیابی به هدف فعلی خود نیست. تغییرات اقلیمی در استرالیا ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای است و این کشور
ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای است و این کشور به‌طور کلی گرم‌تر می‌شود و به دلیل تغییرات اقلیمی بیشتر در معرض گرمای شدید، آتش‌سوزی‌های جنگلی، خشکسالی، سیل و فصول طولانی‌تر آتش‌سوزی قرار می‌گیرد. رویدادهای شدید آب و هوایی. احتمالاً الگوهای بارندگی و میزان خشکسالی‌ها و طوفان‌های ناشی از شرایط آب و هوایی شدید تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. سازمان تحقیقات علمی و صنعتی همسود (CSIRO) پیش‌بینی می‌کند که افزایش دمای بین ۲ تا ۳ درجه سانتی‌گراد در قاره استرالیا می‌تواند علاوه بر الگوهای استاندارد، برخی از رویدادهای آب
علاوه بر الگوهای استاندارد، برخی از رویدادهای آب و هوایی شدید زیر را به همراه داشته باشد: موج‌های گرما. گزارشی در سال ۲۰۱۴ نشان داد که به دلیل تغییر در الگوهای آب و هوایی، موج‌های گرما به‌طور فزاینده‌ای بیشتر و شدیدتر شده‌اند، با شروع زودتر فصل و مدت طولانی‌تر. از سال ۱۹۱۰ که ثبت دما آغاز شد، میانگین دما ۱ درجه سانتی‌گراد افزایش یافته است که بیشتر این تغییر از سال ۱۹۵۰ به بعد رخ داده است. این دوره شاهد افزایش فراوانی و شدت رویدادهای گرمای شدید بوده است. تابستان ۲۰۱۳–۲۰۱۴ برای کل استرالیا گرم‌تر از حد معمول
۲۰۱۳–۲۰۱۴ برای کل استرالیا گرم‌تر از حد معمول بود. ویکتوریا و استرالیای جنوبی شاهد دمای بی‌سابقه‌ای بودند. آدلاید در مجموع ۱۳ روز دمای ۴۰ درجه سانتی‌گراد یا بیشتر را ثبت کرد که ۱۱ روز آن به ۴۲ درجه سانتی‌گراد یا بیشتر رسید و همچنین پنجمین روز گرم خود را در تاریخ ۱۴ ژانویه با دمای ۴۵٫۱ درجه سانتی‌گراد ثبت کرد. تعداد روزهای بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد رکورد قبلی تابستان ۱۸۹۷–۱۸۹۸ را که ۱۱ روز بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد ثبت شده بود، شکست. ملبورن شش روز بالای ۴۰ درجه سانتی‌گراد را ثبت کرد، در حالی که دمای شب بسیار