payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استیو واتسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، و باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان و England national football B team بازی کرده‌است.
بری لوید (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که وی در آنها بازی کرد می‌توان به باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال فولام، و باشگاه فوتبال هرفورد یونایتد اشاره کرد.
وس فوجن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث، باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال هاوانت و واترلوویل، و باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون اشاره کرد.
پاول مک کالوم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دالیچ هملت، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی ویمبلدون، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال لیتون اورینت، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، و باشگاه فوتبال روچدیل اشاره کرد.
سیمئون جکسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، باشگاه فوتبال گیلینگام، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال سنت میرن، باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال گریمزبی تاون، باشگاه فوتبال روندز تاون، باشگاه فوتبال میلوال، و باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Canada men's national under-20 soccer team و کانادا بازی کرده‌است.
الیوت ریچاردز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال ترانمره راورز، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، باشگاه فوتبال چلتنهام تاون، و باشگاه فوتبال بث سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Wales national under-19 football team و زیر ۲۱ سال ولز بازی کرده‌است.
جفری پوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساوتپورت، باشگاه فوتبال ووکینگ، باشگاه فوتبال تلفورد یونایتد، باشگاه فوتبال سنت آلبنز سیتی، باشگاه فوتبال هاوانت و واترلوویل، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال آلفرتون تاون، و باشگاه فوتبال منزفیلد تاون اشاره کرد.
تام پلات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هاکنال تاون، باشگاه فوتبال هالیفاکس تاون، باشگاه فوتبال یورک سیتی، و باشگاه فوتبال هروگیت تاون اشاره کرد.
جونیور موریاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال هندون، باشگاه فوتبال وایت‌هاوک، و باشگاه فوتبال بورم‌وود اشاره کرد.
استودیو آلکیمیا یک گروه آوانگارد پسا-رادیکال بود که در سال ۱۹۷۶ میلادی در میلان توسط الساندرو گوئریرو و خواهرش آدریانا با مأموریت اعلام شدهٔ «مادی‌سازی یک چیز ناموجود به وجود» تأسیس شد. تاریخچه. استودیو آلکیمیا یک گروه میان‌رشته‌ای و چندفُرمی بود که فعالیت‌های آن شامل سمینارها، تولید ویدئوهای تجربی، طراحی لباس، طراحی صحنهٔ تئاتر، طراحی محصول، هنرهای تزئینی، هنرهای نمایشی و معماری بود. آلکیمیا اولین گروه مبلمان خود را در نمایشگاه «باو. هاوس اونو» در سال ۱۹۷۸ میلادی ارائه کرد. «باو. هاوس اونو» شامل آثاری از:
میلادی ارائه کرد. «باو. هاوس اونو» شامل آثاری از: اتوره سوتساس پسر، الساندرو مندینی، آندره‌آ برانزی، تریکس و روبرت هاوسمن، اوفو، میکله د لوکی و پائولا ناونه بود. نمایشگاه آلکیمیا در سال ۱۹۸۰ میلادی «باو. هاوس اونو» شامل آثار نساجی دانیلا پوپا نیز بود. اعضای اصلی استودیو آلکیمیا شامل طراحان: الساندرو گوئریرو، الساندرو مندینی، برونو گرگوری جورجیو گرگوری (†)، آرتورو ربولدی، پیر کارلو بونتمپی و کارلا چکاریگلیا بود. استودیو توسط آدریانا گوئریرو-رئالی، تینا کورتی و دوناتلا بیفی سازماندهی شد. در وبگاه آلکیمیا
و دوناتلا بیفی سازماندهی شد. در وبگاه آلکیمیا میلانو می‌توانید فهرستی از تمام افرادی که در آلکیمیا یا با آن کار کرده‌اند را بیابید. نمایشگاه‌ها. استودیو آلکیمیا آثار خود را در سه‌سالانه میلان، موزهٔ هنر مدرن پاریس، گالری هنر مدرن، میلان و در سال ۱۹۸۰ میلادی دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۱۱ آثار آن‌ها در نمایشگاه «پست مدرنیسم: سبک و براندازی ۱۹۹۰–۱۹۷۰ میلادی» در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن به نمایش درآمد. جوایز. استودیو آلکیمیا در سال ۱۹۸۱ میلادی برای تحقیقات طراحی، موفق به دریافت جایزهٔ پرگار طلا
تحقیقات طراحی، موفق به دریافت جایزهٔ پرگار طلا در ردهٔ استودیو طراحی شد.
مارلون پک (؛ زادهٔ بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال چلتنهام تاون، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج، و باشگاه فوتبال بریستول سیتی اشاره کرد.
سیان بولگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال لستر سیتی، و باشگاه فوتبال بولتون واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Republic of Ireland national under-19 football team و زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده‌است.
چارلی وایک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کترینگ تاون، باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی ویمبلدون، باشگاه فوتبال کارلایل یونایتد، و باشگاه فوتبال هارتل پول یونایتد اشاره کرد.
کائولان لیوری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند شمالی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چسترفیلد، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
پدی مک کارتی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به چارلتون اتلتیک، منچستر سیتی، پرستون نورث اند، شفیلد یونایتد، بوستون یونایتد، نوتس کانتی، لستر سیتی، کریستال پالاس و بولتون واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری ایرلند، زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند و جمهوری ایرلند بی بازی کرده‌است.
لی اوانس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی، و باشگاه فوتبال برادفورد سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Wales national semi-professional football team، زیر ۲۱ سال ولز، و ولز بازی کرده‌است.
الکساندر تتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، باشگاه فوتبال روزنبورگ، و باشگاه فوتبال رن اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Norway national under-19 football team، زیر ۲۱ سال نروژ، و نروژ بازی کرده‌است.
فیل جوونس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون، باشگاه فوتبال گریمزبی تاون، باشگاه فوتبال مورکم، باشگاه فوتبال هاید، باشگاه فوتبال اورتون، باشگاه فوتبال استوک‌پورت کانتی، و باشگاه فوتبال بریستول سیتی اشاره کرد.
جانی هییس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فارست گرین راورز، باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال سلتیک، باشگاه فوتبال چلتنهام تاون، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال اینورنس کالدنیون تیسل، و باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند و جمهوری ایرلند بازی کرده‌است.
بزرگ‌ترین سفر تمام زمان‌ها برای آبجو یک فیلم درام جنگی به کارگردانی پیتر فارلی بر اساس کتابی به همین نام از جوآنا مولوی و جان «چیکی» دونوهیو است. در این فیلم زک افران، راسل کرو و بیل مری نقش‌آفرینی می‌کنند. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ انجام داد و سپس در ۳۰ سپتامبر در سینماهای منتخب، و به‌صورت آنلاین توسط اپل تی‌وی پلاس اکران شد. فیلم به طور کلی در زمینه‌های کارگردانی و فیلم‌نامه به چالش کشیده شد و نقدهای نامطلوبی از سوی منتقدان دریافت کرد، با
و نقدهای نامطلوبی از سوی منتقدان دریافت کرد، با این‌حال مضامین و بازیِ بازیگران (به‌ویژه اِفران) تحسین شد. طرح داستان. جان دونوهو (زک افران) یک کهنه‌سرباز ۲۶ ساله نیروی دریایی ایالات متحده که به عنوان یک دریانورد تجاری کار می‌کند یک شب در سال ۱۹۶۷ در یک بار در شهر نیویورک به چالش کشیده می‌شود. مردانی که جمع شده بودند، خانواده و دوستان خود را در جنگ جاری ویتنام از دست داده بودند. یکی از دوستان ایده‌ای را مطرح کرد که بسیاری ممکن است آن را مضحک بدانند: یکی از آن‌ها باید مخفیانه وارد ویتنام شود، دوستان خود را
آن‌ها باید مخفیانه وارد ویتنام شود، دوستان خود را در جنگ ردیابی کند و به هر یک از آنها پیام‌های حمایت از خانه، کمی خنده و آبجو بدهد. تولید. در ۲۶ آوریل ۲۰۱۹، به محض اینکه اسکای‌دنس مدیا حقوق اقتباس از کتاب "بزرگ‌ترین سفر تمام زمان‌ها برای آبجو" را برای فیلمبرداری دریافت کرد، پیتر فارلی برای نوشتن فیلمنامه با برایان کوری و پیت جونز و همچنین کارگردانی فیلم وارد صحنه شد. دیوید الیسون، دانا گلدبرگ و دان گرنجر به همراه اندرو مسکاتو برای اسکای‌دنس تهیه‌کنندگی خواهند کرد. ویگو مورتنسن برای این فیلم انتخاب شد و
کرد. ویگو مورتنسن برای این فیلم انتخاب شد و دیلن اوبرایان به زودی به او پیوست. اپل تی‌وی پلاس در مارس ۲۰۲۱ این فیلم را اکتساب کرد و مورتنسن و اوبراین دیگر درگیر آن نبودند. زک افران و راسل کرو برای پیوستن به بازیگران وارد مذاکره شدند تا بیل مری برای نقش مکمل جایگزین اوبراین و مورتنسن شوند. پیوستن افران و کرو به بازیگران در ژوئیهٔ ۲۰۲۱ تأیید شد. انتظار می‌رفت در آن زمان فیلمبرداری در اوت ۲۰۲۱ در استرالیا یا نیوزیلند آغاز شود. جیک پیکینگ، ویل راپ، آرچی رنو و کایل آلن در سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان بازیگران انتخاب
کایل آلن در سپتامبر ۲۰۲۱ به عنوان بازیگران انتخاب شدند. مری در اکتبر تأیید شد، و روبی اشبورن سرکیس، مت کوک، عمری کی. چنسلر و ویل هاچمن ماه آینده به آن ملحق شدند. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۱ آغاز شد؛ بین تایلند و نیوجرسی فیلمبرداری خواهد شد. انتشار. این فیلم نخستین بار در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۲ نمایش داده شد و پس از آن در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ در سینماهای منتخب اکران شد و سپس توسط اپل تی‌وی پلاس منتشر شد.
گروه ممفیس که با نام ممفیس میلانو نیز شناخته می‌شود، یک گروه طراحی و معماری ایتالیایی بود که توسط اتوره سوتساس تأسیس شد. این گروه از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ میلادی فعال بود. این گروه مبلمان، محصولات نورپردازی، پارچه، فرش، سرامیک، شیشه و اشیاء فلزی پست‌مدرنیسم را طراحی کرد. کار گروه ممفیس اغلب شامل استفاده از موادی چون لمینت پلاستیکی و موزائیک بود و با طرح‌های زودگذر حاوی تزئینات رنگارنگ و انتزاعی و همچنین اشکال نامتقارن، مشخص می‌شد که گاهی اوقات به‌ گونه‌ای خودسرانه به سبک‌ها و طرح‌های عجیب و غریب یا پیشین اشاره
به سبک‌ها و طرح‌های عجیب و غریب یا پیشین اشاره می‌کرد. زمینه. ممفیس در غروب ۱۱ دسامبر ۱۹۸۰ میلادی به دنیا آمد، زمانی که سوتساس از گروهی از طراحان و معماران جوان دعوت کرد تا در مورد آیندهٔ طراحی بحث کنند. آن‌ها با هم می‌خواستند مفهوم چیزی را که طراحی روی آن متمرکز شده بود، یعنی مدرنیسم تغییر دهند، و هدفشان این بود که این کار را با ایجاد و تشکیل یک مجموعهٔ طراحی جدید انجام دهند. پس از ملاقات اولیه، گروه رفتند تا ایده‌ها و مفهوم‌های مختلف را طوفان فکری کنند، و سه ماه بعد، آمادهٔ به اشتراک گذاشتن بیش از صد طرح
سه ماه بعد، آمادهٔ به اشتراک گذاشتن بیش از صد طرح که در آن زمان تولید کرده بودند، گرد هم آمدند. الهام‌بخش نامگذاری خود به نام «ممفیس» در اولین ملاقات آن‌ها زمانی به وجود آمد که ترانهٔ باب دیلن به نام «دوباره درونِ موبیل با بلوزِ ممفیس گیر افتادم» به‌ طور مکرر در پس‌زمینه پخش می‌شد. برای سوتساس، نام «ممفیس» نشان‌دهندهٔ دو چیز است: شهری در تنسی و پایتخت مصر باستان (یکی به عنوان زادگاه موسیقی جَز و دیگری پایتخت تمدن و هنر فاخر گذشته). سپس گروه طراحان پیش رفتند و از ابهام پشت نام «ممفیس» برای بازنمایی و نمادی
و از ابهام پشت نام «ممفیس» برای بازنمایی و نمادی از فلسفه‌های طراحی مبهم خود در مبلمان، اشیاء و منسوجات استفاده کردند. به‌طور خاص دربارهٔ شخص سوتساس، او علاقهٔ زیادی به ذائقهٔ طبقهٔ متوسط، سنت‌های جهان سوم و شرق، و طبیعت بکر نشان می‌داد. سوتساس در سال ۱۹۸۵ میلادی گروه را ترک کرد تا بر شرکت طراحی و معماری خود، "سوتساس آسوچاتی (انجمن سوتساس)" تمرکز کند. این گروه در سال ۱۹۸۷ میلادی منحل شد زیرا اعضای آن پس از محو شدن هیاهوی جنبش جدیدشان، حفظ موفقیت تجاری خود را دشوار می‌دیدند. تأثیر. مبلمان رنگارنگ ممفیس به
را دشوار می‌دیدند. تأثیر. مبلمان رنگارنگ ممفیس به عنوان «عجیب»، «سوءتفاهم»، «منفور» و «عروسی تفنگ ساچمه‌زنی میان باوهاوس و فیشر-پرایس» توصیف شده‌ است. در طول سال‌های فعالیت خود، این گروه مجموعه ای از مبلمان ناسازگار را طراحی کرد. یکی از محبوب‌ترین و شناخته‌شده‌ترین طرح‌های آن‌ها، "تقسیم‌کنندهٔ اتاق «کارلتون»" است، یک دیرک توتمیک که دارای انواع رنگ‌های روشن، اشکال جامد و فضای خالی است. خود ساختار با استفاده از ورقه‌های پلاستیکی ارزان ساخته شده‌ است، اگر چه برای فروش توسط یک بازار لوکس طراحی شده‌ است، و شامل
فروش توسط یک بازار لوکس طراحی شده‌ است، و شامل یک سری مثلث متساوی الاضلاع، واقعی و ضمنی است. طراحی مبلمان، معماری، وسایل خانگی و لباس در سال ۱۹۸۰ میلادی به شدت تحت تأثیر طراحی ممفیس قرار گرفت. شرکت‌های موج‌سواری، اسکیت‌برد، اسکی و بی‌ام‌اکس به سرعت زیبایی‌شناسی را در طراحی‌های خود به کار گرفتند. برنامه‌های تلویزیونی مانند میامی وایس نمونه‌های معماری بسیاری را به نمایش گذاشت. طرح‌های ممفیس به عنوان الهام‌بخش برای نمایش مُد پاییز/زمستان ۲۰۱۲–۲۰۱۱ میلادی مجموعهٔ اوت کوتور کریستیان دیور، و برای زمستان ۲۰۱۵
اوت کوتور کریستیان دیور، و برای زمستان ۲۰۱۵ میلادی مجموعهٔ میسونی، کلکسیونرهای برجستهٔ طراحی ممفیس شامل کارل لاگرفلدِ طراح مد و دیوید بوییِ موسیقیدان بودند. پس از مرگ بویی در سال ۲۰۱۶ میلادی، مجموعهٔ او در حراجی ساتبیز به مبلغ ۱٬۳۸۷٬۰۰۰ پوند به حراج گذاشته شد. سبک تصویرسازی «مسطح، هندسی، فیگوراتیو» «معمولاً از رنگ‌های یکدست ساخته می‌شود»، که در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ میلادی به ویژه در شرکت‌های نوپا محبوبیت داشت، به دلیل شباهت آن به طرح‌های ممفیس توسط "مجلهٔ وایرد" «ممفیس شرکتی» لقب گرفت. طراحان. اتوره سوتساس به
«ممفیس شرکتی» لقب گرفت. طراحان. اتوره سوتساس به عنوان بنیانگذار گروه، رهبر گروه ممفیس شد و اکنون یکی از شناخته‌شده‌ترین طراحان ایتالیایی پس از جنگ است. مارتین بدین، طراح فرانسوی، نیز یکی از اعضای ممفیس بود. او برای اولین بار زمانی که در دههٔ بیست زندگی خود بود به این گروه ملحق شد و مسئول نظارت بر تمامی چراغ‌های تولیدی ممفیس بود. پدرش مهندس بود و او نیز پیوسته «با چیزهای ممنوعه بازی می‌کرد» که همهٔ این موارد به تعیین موقعیت او کمک کردند. بدین ترتیب در طی مدت فعالیت خود در ممفیس، ایده‌های متعددی را طراحی و
فعالیت خود در ممفیس، ایده‌های متعددی را طراحی و ارائه کرد. طرح او از سوپر چراغ قرار داده شده روی چرخ‌ها، که برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ طراحی شد، ظاهراً همراه با گروهی از اشیاء دیگر، اقلام «دوست-مانند» را بازنمایی می‌کردند. چراغ بدین بعداً در یک کارگاه صنایع دستی تولید شد، جایی که تمام محصولات ممفیس در آنجا تولید می‌شدند، و اولین نمونهٔ اولیه او اکنون در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت، در لندن، انگلستان نمایش داده می‌شود. پیتر شایر، مجسمه‌ساز، طراح و سفالگر اصالتاً اهل کالیفرنیا، یکی دیگر از چهره‌هایی بود که گروه
اهل کالیفرنیا، یکی دیگر از چهره‌هایی بود که گروه ممفیس را تشکیل داد. او اولین بار به لطف "مرطوب: مجله حمام‌کردن لذیذ"، یک نشریهٔ سبک زندگی در سواحل غربی که شریک سوتاساس در مواردی در آن مشارکت می‌کرد، کشف شد. در یکی از مقاله‌های مربوط به قوری‌های شایر در سال ۱۹۷۷ میلادی، او بیان می‌کند: «من زیاد اهل چای خوردن نیستم [...] در واقع اولین انگیزهٔ من این است که کوکاکولا را در قوری‌ها بریزم. من یک مصرف‌کنندهٔ بزرگ کوکاکولا هستم و دوست دارم کوکاکولا را ببینم که از قوری‌ها بیرون می‌ریزد و روی زمین کف می‌کند.»
از قوری‌ها بیرون می‌ریزد و روی زمین کف می‌کند.» رویکرد و نگرش منحصر به فرد او بعداً جایگاهی را برای او به عنوان عضوی از ممفیس فراهم کرد. پس از انحلال ممفیس در سال ۱۹۸۷ میلادی، اعضاء راه خود را ادامه دادند. برخی مانند ناتالی دو پاسکیه متولد فرانسه، یکی از اعضای سابق گروه؛ در سال‌های اخیر با برندها و شرکت‌های مختلف همکاری کردند. در سال ۲۰۱۳ میلادی، او و شرکت دانمارکی هِی با هم همکاری کردند و کیف‌های طرح‌دار ممفیس‌وار را طراحی و ساخت. او بعداً همچنین با آمریکن اپارل، یک شرکت مُد کانادایی که به کالیفرنیا نقل
اپارل، یک شرکت مُد کانادایی که به کالیفرنیا نقل مکان کرد، همکاری کرد، جایی که او یکی از مجموعه‌های آن‌ها را طراحی کرد. طرح‌های گروه ممفیس به عنوان الهام‌بخش بسیاری از شرکت‌های مُد دیگر مانند دیور و میسونی عمل کرده‌ است، که هر دو برای طراحی مجموعه‌های مُد بر اساس آثار اصلی ممفیس الهام گرفتند. ممفیس شامل همکاران بسیاری از معماران و طراحان بین‌المللی بود. اعضای قابل توجه عبارتند از:
آرتاک آشوتی گریگوریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۷ در مارتونی به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
گئورگ هراندی داوتیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نمایندگی دوره‌های اول و دوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۴ آوریل ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد.
آبراهام گوتلف کستنر (۲۷ سپتامبر ۱۷۱۹–۲۰ ژوئن ۱۸۰۰) یک ریاضی‌دان آلمانی بود. او در زندگی حرفه‌ای‌اش بیشتر به‌خاطر نوشتن کتب درسی و دانشنامه‌ها شناخته‌شده بود تا انجام تحقیقات اولی. گئورگ کریستوف لیختنبرگ یکی از شاگردان او بود و او را به‌شدت می‌ستایید. او بیش از همه‌چیز، برای اشعار هجوآمیزش شناخته و مشهور شد. حفرهٔ کستنر روی کره ماه به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. زندگی. کستنر پسر پروفسور آبراهام کستنر بود. او پس از ۱۲ سال نامزدی در سال ۱۷۵۷ با آنا روزینا باومن ازدواج کرد. او در ۴ مارس ۱۷۵۸، کمتر از یک سال
ازدواج کرد. او در ۴ مارس ۱۷۵۸، کمتر از یک سال بعد، بر اثر یک بیماری ریوی درگذشت. بعداً کستنر با خانم نظافتچی خود صاحب یک دختر کاترینا شد. کستنر از سال ۱۷۳۱ در لایپزیگ در رشته حقوق، فلسفه، فیزیک، ریاضیات و متافیزیک تحصیل کرد و در سال ۱۷۳۳به عنوان سردفتر منصوب شد. او در سال ۱۷۳۹ از دانشگاه لایپزیگ مدرک تحصیلی خود را دریافت کرد و در آنجا در ریاضیات، فلسفه، منطق و حقوق تدریس کرد. در سال ۱۷۴۶ دانشیار شد. در سال ۱۷۵۱او به عضویت "آکادمی سلطنتی علوم سوئد" انتخاب شد. در سال ۱۷۵۶ به عنوان "استادتمام" فلسفه طبیعی و
در سال ۱۷۵۶ به عنوان "استادتمام" فلسفه طبیعی و هندسه در دانشگاه گوتینگن مشغول به کار شد. در سال ۱۷۶۳، جانشین توبیاس مایر، مدیر رصدخانه نیز شد. یکی از دانشجویان دکترای او فیزیکدان و واعظ گئورگ کریستف لیختنبرگ بود که همکار او در گوتینگن شد. دیگر دانشجویان برجسته دکترا یوهان کریستین پولیکارپ ارکسلبن، یوهان پفاف (مشاور دکتری کارل فردریش گاوس)، یوهان توبیاس مایر، هاینریش ویلهلم براندس، فارکاس بولیای (پدر یانوس بولیای) و گئورگ کلوگل بودند. کستنر در سال ۱۸۰۰ در گوتینگن درگذشت. کارها. کستنر بیشتر به خاطر شعرهایش
درگذشت. کارها. کستنر بیشتر به خاطر شعرهایش شناخته شد، شعرهایی که برای اولین بار بدون رضایت او در سال ۱۷۸۱ به چاپ رسید و به دلیل طنز گزنده و کنایه های تندشان بر شخصیت های مختلف معاصر قابل توجه بود. آنها در "فونت‌های متفرقه ۱ و ۲" (آلتنبورگ ۱۷۸۳، ۲ جلد) و اشعار بیشتر در "مجموعه آثار علمی زیبای شاعرانه و عروضی" (برلین ۱۸۴۱، ۴ جلد) و بعداً در "ادبیات ملی آلمان"، جلد ۷۳ (ویرایش) اثر جوزف کورشنر (اشتوتگارت ۱۸۸۳) منتشر شد. نوشته های ریاضی متعدد او عبارتند از Anfangsgründe der Mathematik ("مبانی ریاضیات") (گوتینگن
der Mathematik ("مبانی ریاضیات") (گوتینگن ۶۹-۱۷۵۸، ۴ جلد؛ ویرایش ششم ۱۸۰۰) و Geschichte der Mathematik ("تاریخ ریاضیات") (گوتینگن ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ ۴ جلد). "تاریخ ریاضیات" یک کار دقیق در نظر گرفته می شود، اما فاقد یک دید کلی جامع از تمام زیربخش های ریاضیات است. او همچنین بسیاری از مجلدات مجموعه مقالات آکادمی سلطنتی علوم سوئد را به آلمانی ترجمه کرد، از جمله تمام مجلدات مجموعه مقالات (هندلینگار) بین سال های ۱۷۴۹و ۱۷۸۱و برخی از مجلدات مجموعه مقالات جدید (Nya handlingar) از ۱۷۸۴تا ۱۷۹۲. او در آوریل ۱۷۸۹ به عضویت
از ۱۷۸۴تا ۱۷۹۲. او در آوریل ۱۷۸۹ به عضویت انجمن سلطنتی انتخاب شد. کتاب‌ها. درباره رابطه ریاضیات و فیزیک با دین (به لاتین). لایپزیگ: یوهان کریستین لانگنهایم، ۱۷۵۲.
دوک آکیتن (: "Duc d'Aquitània" , : "Duc d'Aquitaine" , ) فرمانروای منطقه قرون وسطایی آکیتن (نباید با آکیتن امروزی اشتباه شود) تحت سلطه پادشاهان فرانک، انگلیسی و بعداً فرانسوی بود. به عنوان یک ایالت جانشین استان رومی گالیا آکیتانیا و پادشاهی ویزیگوت (۴۱۸–۷۲۱)، آکیتانیا (آکیتن) و لانگداک (تولوز) قانون ویزیگوتی و قانون رومی را به ارث بردند که با هم ترکیب شده و به زنان حقوق بیشتری نسبت به هم عصران خود در سایر نقاط اروپا می‌دادند. به ویژه با Liber Judiciorum، که در سال‌های ۶۴۲ و ۶۴۳ تدوین شد و در قانون رکسوینث
در سال‌های ۶۴۲ و ۶۴۳ تدوین شد و در قانون رکسوینث در سال ۶۵۳ گسترش یافت، زنان می‌توانستند زمین و مالکیت را به ارث ببرند و آن را مستقل از شوهران یا روابط مردانه خود اداره کنند و از اختیار خود بردارند. اموال در وصیت‌های قانونی در صورتی که وارث نداشتند و زنان می‌توانستند تا سن ۱۴ سالگی وکالت خود را داشته باشند و در دادگاه شهادت دهند و تا سن ۲۰ سالگی ازدواج خود را ترتیب دهند. در نتیجه، ترجیح مرد حق اولویت نخستین فرزند قانون جانشینی برای اشراف بود. تاج گذاری. پایتخت پادشاهان مروونژی و دوک‌های آکیتن در تولوز بود.
پادشاهان مروونژی و دوک‌های آکیتن در تولوز بود. پادشاهان کارولنژی از پایتخت‌های متفاوتی استفاده می‌کردند که در نواحی دورتر در شمال قلمرو قرار داشتند. در سال ۷۶۵، پپن کهتر پرچم طلایی دوک آکیتن، وایفر، را در صومعه سنت مارسیال در لیموژ اعطا کرد. پپن یکم در پواتیه به خاک سپرده شد. شارل چهارم در لیموژ تاج گذاری کرد و در بورژ به خاک سپرده شد. هنگامی که آکیتن پس از مرگ شارل سوم برای مدت کوتاهی استقلال خود را اعلام کرد، این رانولف دوم از پوآتو بود که عنوان سلطنتی را به خود اختصاص داد. در اواخر قرن دهم، لوئی پنجم در
به خود اختصاص داد. در اواخر قرن دهم، لوئی پنجم در بریود تاجگذاری کرد. روش تاجگذاری دوک آکیتن در یک اردو (فرمول) اواخر قرن دوازدهم از سن-اتین در لیموژ، بر اساس اردو رومی-آلمانی قبلی حفظ شده‌است. در اوایل قرن سیزدهم تفسیری به این دستور اضافه شد که بر "لیموژ" به عنوان پایتخت آکیتن تأکید می‌کرد. "اوردو" نشان داد که دوک یک ردای ابریشمی، تاج، پرچم، شمشیر، خار و حلقه سنت_والری دریافت کرده‌است. دوک‌های آکیتن در زمان پادشاهان فرانک. پادشاهان مروونژی که همزمان عنوان دوک آکیتن را داشتند، به صورت پررنگ هستند. حکومت
دوک آکیتن را داشتند، به صورت پررنگ هستند. حکومت مستقیم پادشاهان کارولنژی. دوک‌نشین خودمختار و دردسرساز آکیتن در سال ۷۶۹ توسط فرانک‌ها پس از یک سری شورش‌ها علیه حاکمیت آنها فتح شد. شارلمانی برای جلوگیری از نمایش جدید خاص‌گرایی آکیتن، تصمیم گرفت سرزمین را در قلمرو پادشاهی خود ادغام کند. پس از فتح آکیتن توسط کارولنژی‌ها، دوک‌نشین دیگر به شکل سابق وجود نداشت و قدرت‌های آن توسط کنت‌ها (دوک‌های) تولوز، مقر اصلی دولت کارولنژی در میدای، به نمایندگی از کارسو و پس از برکناری، توسط ویلیام، معتمد شارلمانی و از بستگان
برکناری، توسط ویلیام، معتمد شارلمانی و از بستگان نزدیک او، تصاحب شد. در سال ۷۸۱، او سومین پسر خود را لوئی که در آن زمان سه ساله بود، پادشاه آکیتن کرد. پادشاهی کارولنژی آکیتن، تابع پادشاه کارولنژی یا امپراتور (بعدها) مستقر در امپراتوری فرانک (اوسترازیا، نوستریا) بود. این تابعیت نه تنها مختص آکیتن بود، بلکه گوتیا، واسکونیا (گاسکونی) و دارایی‌های کارولنژی‌ها در اسپانیا را نیز شامل می‌شد. در سال ۸۰۶، شارلمانی قصد داشت امپراتوری خود را بین پسرانش تقسیم کند. لوئی پروانس و بورگوندی را به عنوان الحاقیه به پادشاهی
پروانس و بورگوندی را به عنوان الحاقیه به پادشاهی خود دریافت کرد. هنگامی که لوئی در سال ۸۱۴ جانشین شارلمانی به عنوان امپراتور شد، آکیتن را به پسرش پپن یکم اعطا کرد، پس از مرگ او در سال ۸۳۸، اشراف آکیتن پسر پپن پپن دوم را به عنوان پادشاه انتخاب کردند. (مرگ. ۸۶۵). اما امپراتور لوئی یکم با این ترتیب مخالفت کرد و پادشاهی را به کوچکترین پسرش شارل که بعدها با عنوان شارل دوم امپراتور شد، داد. این امر به سردرگمی و درگیری منجر شد و در نهایت به نفع شارل تمام شد. اگرچه از سال ۸۴۵ تا ۸۵۲ پپن دوم پادشاهی را در اختیار
از سال ۸۴۵ تا ۸۵۲ پپن دوم پادشاهی را در اختیار داشت، در ایستارتید ۸۴۸ در لیموژ، بزرگان و رؤسای آکیتن رسماً شارل را به عنوان پادشاه خود انتخاب کردند. بعداً در اورلئان توسط ونیلو، اسقف اعظم سنس غسل تعمید شد و تاجگذاری کرد. در سال ۸۵۲، پپن دوم توسط شارل دوم زندانی شد، که اندکی بعد شارل پسر خود را به عنوان فرمانروای آکیتن معرفی کرد. پس از مرگ شارل کوچکتر در سال ۸۶۶، برادرش لوئی جانشین او شد و هنگامی که در سال ۸۷۷، لوئی پادشاه فرانک‌ها شد، آکیتن به‌طور کامل جذب پادشاهی فرانک شد. طی معاهده‌ای که در سال ۸۴۵ بین
پادشاهی فرانک شد. طی معاهده‌ای که در سال ۸۴۵ بین شارل دوم و پپن دوم منعقد شد، پادشاهی با از دست دادن پواتیه، سنتونژه و آنگوموا در شمال غربی منطقه، که به راینولف یکم، کنت پواتیه داده شده بود، کاهش یافت. عنوان دوک آکیتن، که قبلاً احیا شده بود، اکنون توسط راینولف یدک کشیده میشد، اگرچه کنت‌های تولوز نیز مدعی آن بودند. دوک‌نشین جدید آکیتن، شامل سه ناحیه‌ای که قبلاً ذکر شد، علیرغم اختلاف نظر با فرمانروایان فرانک، تا سال ۸۹۳ که کنت رینولف دوم به دستور شاه شارل سوم یا شارل ساده مسموم شد، در دست جانشینان رامولف
سوم یا شارل ساده مسموم شد، در دست جانشینان رامولف باقی ماندند. سپس شارل دوک‌نشینی را به ویلیام پارسا، کنت اوورنی، بنیانگذار صومعه کلونی اعطا کرد، که در سال ۹۱۸ برادرزاده‌اش، کنت ویلیام دوم جانشین وی شد و در سال ۹۲۶ درگذشت. دوک‌ها پی در پی منصوب شدند تا یکی از آنها به نام ویلیام چهارم، با هوگو کاپه، پادشاه فرانسه جنگید و دیگری، ویلیام پنجم، ملقب به بزرگ، توانست قدرت خود را به میزان قابل توجهی تقویت و گسترش دهد، او در مبارزه با کنراد دوم، پادشاهی لومبارد را به دست آورد. دوک‌نشین ویلیام تقریباً به محدوده