payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درکنگره را فهرست کرد که به حوزه‌های متعددی توجه داشتند. اهداف. این طرح حوزه‌های تمرکز را بچند دسته تقسیم می‌کند: توصیه‌های گروه مطالعاتی عراق. در حمایت از اهداف اعلام شده، این طرح به هفت توصیه از گزارش نهایی گروه مطالعاتی عراق اشاره می‌کرد. قانون گذاری. این طرح پانزده لایحه را که در کنگره ۱۱۰ در مجلس نمایندگان یا سنا ارائه شده بود، طبقه‌بندی می‌کرد که به اهداف مختلف این طرح می‌پرداخت. تا فوریه ۲۰۰۹، بیشتر آنها به کمیته‌های فرعی ارجاع شده بودند، تنها سه مورد در مجلس رای‌گیری شده بودند، و هیچ‌کدام هنوز به
در مجلس رای‌گیری شده بودند، و هیچ‌کدام هنوز به قانون تبدیل نشده بودند. دیدگاه‌ها در مورد طرح. این طرح پس از رونمایی مورد توجه مطبوعات کشور قرار گرفت. ایلان گلدنبرگ، مدیر سیاستگذاری در شبکه امنیت ملی، که در "نشریه نیو ریپابلیک" نوشت، آن را "مفکرانه"،"اولین قدم خوب" و "پیشرفت خوش آمدید" نامید. آریانا هافینگتون در "هافینگتون پست" از آن به عنوان «قراردادی برای بازگرداندن آمریکا» یاد کرد. این طرح همچنین در برنامه این هفته ABC "با جورج استفانوپولوس" ذکر شد. کاترینا واندن هوول، ناشر مجله "ملت"، این طرح را
کاترینا واندن هوول، ناشر مجله "ملت"، این طرح را «مسئولانه» خواند و گفت «راه حل نظامی وجود ندارد». با این حال، کوکی رابرتز، مفسر سیاسی اظهار داشت که خروج از عراق، یکی از اهداف این طرح، «کاری غیرمسئولانه خواهد بود» و مدعی شد «آمریکایی‌ها ترجیح می‌دهند پیروز شوند». همچنین نشانه‌هایی وجود داشت که در داخل حزب دموکرات، این طرح تا حدی در بحث‌ها تأثیر، با طرحی "که" در سال ۲۰۰۸ در صحن مجلس استناد شد. طرح و تلاش‌های برنر در مصاحبه ای در ژوئن 2008. در حالی که این طرح از سوی وبلاگ‌های لیبرال و سازمان‌های مردمی، مانند
از سوی وبلاگ‌های لیبرال و سازمان‌های مردمی، مانند اوپن لفت و دیلی کس حمایت شد،[۲] مورد بررسی قرار گرفت و انتقادهای جمهوری‌خواهان در کنگره و دیگر مفسران محافظه‌کار را دریافت کرد. دیو ریچرت، نماینده کنگره از ناحیه ۸ واشینگتن، از طریق سخنگوی خود گفت که او معتقد است «رهبران نظامی در میدان – نه نامزدهای پست سیاسی – باید در مورد زمان و چگونگی پایان جنگ تصمیم بگیرند». سخنگوی رایچرت همچنین پیشنهاد کرد که «خروج نیروها و سپس فرستادن پول ایالات متحده به سیاهچاله غیرمسئولانه خواهد بود.»
اولین مسابقات بین‌المللی شطرنج در سال ۱۸۵۱م، در شهر لندن برگزار شد. بانی این مسابقات، هوارد استانتون بود. در این مسابقات، برای اولین بار بهترین شطرنج بازان اروپا در مجموعهٔ واحدی از مسابقات، به رقابت با یکدیگر پرداختند.در این رقابت‌ها آدولف آندرسن از آلمان در میان ۱۶ مدعی، مقام اول را کسب کرده و به عنوان قهرمان جهان شناخته شد.
"جهان‌شناسی (")، جهانشناسی علمی است که از قوانین عمومی جهان، با توجه به اصل و تکوین آن بحث می‌کند، خواه این بحث تجربی باشد، خواه فلسفی (نظری). اصطلاح جهان. جهان (کون) مترادف وجود مطلق عام است و به جهان هستی از آن جهت که جهان است یعنی دارای نظام استوار است (نه از آن جهت که حق است) گفته می‌شود و نیز کون به معنی چیزی است که خدا آن را از عدم به وجود آورده‌است. دلیل جهانی. جهانی (Cosmique);(Cosmologique) منسوب به جهان است، از این جهت که جهان یک کل است. دلیل جهانی معادل [برهان واجب و ممکن]‏ عبارت است از اثبات
معادل [برهان واجب و ممکن]‏ عبارت است از اثبات وجود خداوند با استناد به وجود جهان زیرا جهان و آنچه در آن است ممکن الوجود است و هر ممکنی حادث است و هر حادثی نیاز به محدث دارد. این دلیل در مقابل برهان وجودی معادل برهان صدیقین‏ است. جهان پیدایی. جهان پیدایی (Cosmogonie) یا علم به منشأ جهان علمی است که متضمن توصیف اصل، تکوین و منشأ جهان است و اغلب دارای یک طبیعت اسطوره‌ای است. فیوضات. آنچه در جهان هستی پا به عرصه وجود نهاده‌است، هرکدام مظهر اسمی از اسمای خدا است. فیوضات الهی (Emanations) به مخلوقات به واسطه
است. فیوضات الهی (Emanations) به مخلوقات به واسطه اسمی از اسمای الهی است و هر اسمی فیض خاصی را افاضه می‌کند، و «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» * که جامع جمیع فیوضات است، هم بخشنده وجود و هم کمال وجود است. عالم محسوس. عوالم محسوس و تحت ادراک انسان: عالم ملک و شهادت و عالم ناسوت که کون جامع و علّت غائی و آخر تنزّلات و مجلی کلّی است.
زیستگاه فضایی عمیق (DSH) مجموعه‌ای از مفاهیم ناسا است که برای پشتیبانی از ماموریت‌های اکتشافی خدمه به ماه، سیارکها و در نهایت مریخ استفاده می‌شود. پیکربندی. HAB/MPLM. MPLM مخفف ماژول لجستیک چند منظوره است.
«شاهزادهٔ سرکش» دومین قسمت از فصل اول سریال تلویزیونی درام فانتزی "خاندان اژدها" از اچ‌بی‌او است که نخستین بار در ۲۸ اوت ۲۰۲۲ پخش شد. این قسمت توسط خالق سریال رایان کندال نوشته شده و گرگ یاتانیس کارگردانی آن را بر عهده داشته‌است. داستان. در استپ‌استونز. شاهزاده دریاسالار کراگاس درهار، معروف به کرب فیدر (Crab Feeder؛ تغذیه‌کنندهٔ خرچنگ)، به دستور تری‌آرچی، اتحادی از شهرهای آزاد اِسوس، سربازان وستروسی را در استپ‌استونز به پست‌ها میخکوب می‌کند و آن‌ها را رها می‌کند تا توسط خرچنگ‌ها زنده خورده شوند. در کینگر
می‌کند تا توسط خرچنگ‌ها زنده خورده شوند. در کینگر لندینگ. شش ماه از انتخاب رینیرا به عنوان وارث گذشته‌است. لرد کورلیس ولاریون، ارباب کشتی‌ها، از شورای کوچک می‌خواهد که به نابودی چهار کشتی وستروسی توسط تری‌آرچی واکنش انجام دهند. پیشنهاد رینیرا برای نشان‌دادن قدرت در برابر کراگاس رد می‌شود و او به انتخاب یک شوالیهٔ جدید برای کینگز گارد تنزل می‌یابد. او سِر کریستون را بدون توجه به عدم حمایت سیاسیِ او، برای تجربهٔ رزمی‌اش انتخاب می‌کند. شورای کوچک، پادشاه ویسریس را تحت فشار قرار می‌دهد تا برای ادامهٔ نسل
ویسریس را تحت فشار قرار می‌دهد تا برای ادامهٔ نسل سلطنتی خود مجدداً ازدواج کند، که وضعیت جانشینی رینیرا را به خطر می‌اندازد. آلیسنت های‌تاور به اصرار پدرش با ویسریس مخفیانه ملاقات می‌کند و به او توصیه می‌کند که با رینیرا دربارهٔ مرگ ملکه اِما و انتظارش برای ازدواج مجدد صحبت کند. کورلیس و رینیس به ویسریس پیشنهاد می‌کنند که خانه‌های بیگانهٔ خود را با ازدواج با دختر دوازده ساله خود، لیدی لِنا، متحد کنند. شورای کوچک متوجه می‌شود که دیمون، که قبلاً دراگون‌استون را تصرف کرده بود، تخم اژدها را که برای شاهزاده
را تصرف کرده بود، تخم اژدها را که برای شاهزاده بیلون در نظر گرفته شده بود، دزدیده و قصد خود را برای ازدواج با میساریا، که به ادعای او باردار است، اعلام کرده‌است. اتو، ویرسیس را متقاعد می‌کند که به او اجازه دهد با دیمون مقابله کند. در دراگون‌استون. دیمون، دراگون‌استون را اشغال کرده که توسط سربازان وفادار شنل طلایی حمایت می‌شود. در حالی که که یک خون‌ریزی در حال وقوع است، رینیرا با اژدهای خود، سیراکس، به دراگون‌استون پرواز می‌کند و تخم را از دیمون به‌طور مسالمت‌آمیز پس می‌گیرد. در کینگر لندینگ، بازگشت.
مسالمت‌آمیز پس می‌گیرد. در کینگر لندینگ، بازگشت. نافرمانی رینیرا، پادشاه را خشمگین می‌کند و باعث بحثی صمیمانه در مورد ملکه اِما و ازدواج مجدد او می‌شود. در نهایت، ویسریس اعلام می‌کند که با آلیسنت ازدواج خواهد کرد، که هم رینیرا و هم کورلیس را شوکه کرده و خشمگین می‌کند. در دریفت‌مارک. کورلیس با ملاقات مخفیانه با دیمون، پیشنهاد می‌کند که با هم همکاری کنند تا استپ‌استونز را پس بگیرند و از موفقیت به نفع خود استفاده کنند. بازخورد. رتبه‌بندی. اچ‌بی‌او علام کرد که «شاهزاده سرکش» در نخستین روز انتشار ۱۰٫۲ میلیون
«شاهزاده سرکش» در نخستین روز انتشار ۱۰٫۲ میلیون بیننده در ایالات متحده داشته‌است، که افزایشی ۲ درصدی نسبت به تعداد نمایش روز نخست از اپیزود قبلی («وارثان اژدها») را نشان می‌دهد. پاسخ انتقادی. در وبسایت بازبینی‌خوانی راتن تومیتوز، ۸۴٪ از ۹۱ بررسی منتقدین مثبت است و این قسمت میانگینِ امتیاز ۷٫۴/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وبسایت چنین می‌نویسید: «تخم‌های دزدیده‌شدهٔ اژدها و خواستگاری‌های ناخوشایند به یک اپیزود می‌انجامد که برای پایه‌گذاری بنیاد طراحی شده تا خیره‌کردن به خودش، اما «شاهزاده سرکش» در
شده تا خیره‌کردن به خودش، اما «شاهزاده سرکش» در لانه‌سازیِ درگیری‌های آب‌دار موفق می‌شود.» جنا شرر از "ای. وی. کلاب" با درجه‌بندی «+C»، این اپیزود را «گفتگویی» نامید و گفت که «۸۵ درصد آن را دسیسه‌های درباری» تشکیل می‌دهد. شرر از رویارویی بین دیمون و رینیرا در دراگون‌استون تمجید کرد و نوشت که نمایش «به شدت به صحنه‌های بیشتری [مانند آن] نیاز دارد»، زیرا تمرکز سریال بر گفتگوها و دسیسه‌های قصر در حال تبدیل‌شدن به چیزی «کسل‌کننده» بود.
مؤسسهٔ افکار عمومی فرانسه () یا به اختصار «IFOP»، یک مؤسسهٔ بین‌المللی نظرسنجی و مطالعات بازار که شعارش این است: «"ارتباطات، ارزش می‌آفرینند"». این مؤسسه را، استاد پیشین دانشگاه سوربن ژان استوتزل پس از ملاقاتی با جورج گالوپ در ایالات متحده آمریکا بنیان نهاد. مؤسسهٔ افکار عمومی فرانسه نتایج نظرسنجی‌هایش را به شرکت‌ها و احزاب سیاسی می‌فروشد.
زنان در ایران صفوی (۱۵۰۱–۱۷۳۶) به موقعیت و جایگاه زنان در جامعه و فرهنگ صفوی در ایران صفوی اشاره دارد. زنان در امپراتوری صفوی بسته به موقعیت اجتماعی خود از حقوق و آزادی‌های گسترده‌ای برخوردار بودند. زنان طبقات بالا به تحصیل دسترسی داشتند و هم از نظر سیاسی و هم به‌طور عمومی در امپراتوری فعال بودند. زنان در طبقات دیگر آزادی‌هایی مانند امکان سفر، حتی بدون همسر، و مدیریت امور اقتصادی خانواده خود را تجربه کردند. همه زنان در عرصه عمومی قابل مشاهده بودند. اما پس از مرگ شاه عباس یکم در سال ۱۶۲۹، آزادی زنان رو به
از مرگ شاه عباس یکم در سال ۱۶۲۹، آزادی زنان رو به افول گذاشت و زنان از انظار عمومی ناپدید شدند. در دوران حکومت شاه عباس دوم، زنان با محدودیت‌هایی مواجه شدند. این دوره به عنوان یکی از سخت‌ترین دوران برای زنان در شاهنشاهی صفوی تلقی می‌شد و زنان به مجموعه‌ای از نقش‌های جنسیتی بر اساس هنجارهای سختگیرانه جنسیتی ایرانی محدود شدند. پوشش زنان. شاردن درباره پوشاک زنان در این دوره می‏نویسد: پوشاک ایرانی قد و قامت را بلندتر از لباس‏های ما اروپاییان نمودار می‏سازد و ارزان تمام می‏شود. با وجود این، کشوری‏ وجود ندارد که
تمام می‏شود. با وجود این، کشوری‏ وجود ندارد که در آن به قدر این سرزمین شکوه و تجمل ملبوسات، اعم از مردان یا زنان، بیشتر و زیادتر باشد. لباس زنان از بسیاری جهات همانند پوشاک مردان است. پیراهن را که قمیص می‏خوانند و کلمه شمیز از آن آمده است، از جلو تا ناف باز است. بالاپوش‏های بانوان باریک است و یک شصت پهنا دارد. بانوان و نیز مردان ایرانی‏ دستکش بر دست نمی‏کنند. دستکش در مشرق زمین مفهومی ندارد. تنبان همان‏طور تا به‏ قوزک پا می‏رسد،ولی ساق‏ها بلندتر و تنگ‏تر و ضخیم‏تر است. چون بانوان هرگز جوراب به پای خویش
و ضخیم‏تر است. چون بانوان هرگز جوراب به پای خویش نمی‏کنند. زنان با نیم‏چکمه‏ای پای خود را می‏پوشانند که تا چهار انگشت بالاتر از قوزک می‏رسد و آن یا کاردستی است یا اینکه از منسوجات‏ بسیار گران‏بها تهیه می‏گردد (شاردن،۱۳۳:۲۲۲). تاورنیه نیز در این خصوص می‏نویسد: زنان ایرانی لباس‏های خیلی جذاب‏ می‏پوشند. لباس‏های زنان ایرانی از بالاتنه و پایین‏تنه مجزا نیست، روی هم و یکسره‏ است و با لباس مردان تفاوتی ندارد. از جلو باز و از ماهیچه پا به پایین تجاوز نمی‏کند. کمرشان را تنگ نمی‏بندند. آستینشان به دست و بازو
کمرشان را تنگ نمی‏بندند. آستینشان به دست و بازو چسبیده، تا پشت دست می‏رسد. بلندی شلوار زنان همچون مردان تا پاشنه پا می‏رسد. کفش زنان ایرانی با کفش مردانه‏ فرقی ندارد و رنگ آن خصوصا سبز و قرمز و زرد یا بنفش است (تاورنیه، ۱۳۶۱:۶۲۴). دلاواله در سفرنامه‏اش آورده است که لباس زنان ساده است، منتهی از پارچه‏های‏ قیمتی ابریشمی با تار و پود طلایی بافته شده است و دارای نقش‏های زیبایی است. پارچه‏ای به نام زربفت یا میلک در کاشان بافته می‏شود که در تار و پود این پارچه طلا یا نقره و گاهی نیز هردو به کار رفته است. این
طلا یا نقره و گاهی نیز هردو به کار رفته است. این پارچه‏ها منحصرا از طرف زنان مصرف‏ می‏شود، زیرا مردان فقط از قماش نخی لباس دارند که رنگ مخصوص براقی دارد. پیراهن‏ زنان ایرانی تنگ‏تر از ترکان است و به نظر من قشنگی آن را ندارد. زنان جوراب مخمل‏ یا زربفت و به‏طور کلی، هرچه مطابق سلیقه آنان باشد می‏پوشند (دلاواله، ۱۳۷۰:۱۴۷). ژرژ مانواریک نیز در مورد البسه ایرانیان می‏نویسد: خیلی تنگ و خوش طراز است و زنان هم مانند مردان شلوار و جوراب‏های مخمل گلی می‏پوشند (شرلی، ۱۳۶۲:۸۷). در مقابل این توضیحات مثبت سیاحان، دن
۱۳۶۲:۸۷). در مقابل این توضیحات مثبت سیاحان، دن گارسیا نظر دیگری دارد. او هنگام‏ بازدید از تخت‏جمشید می‏نویسد: امر شگفت و جالب، توجه آنکه در این بنای عظیم و ترکیب جالب که آن همه تصاویر از مردان وجود داشت، حتی یک زن به چشم‏ نمی‏خورد تا از روی آن بتوان درباره لباس زنان آن‏دوره قضاوت کرد. اگرچه با مشاهده‏ لباس‏های مردان که در نظافت و آراستگی و وقار و شکوه کم‏نظیر بود،می‏توان حدس زد که لباس زنان نه تنها دست کمی از مردان نداشته، بلکه نجیبانه‏تر و آراسته‏تر نیز بوده است. در این مورد فصل پانزدهم تو رات موید سخن
بوده است. در این مورد فصل پانزدهم تو رات موید سخن ماست. اگرچه پوشش زنان‏ مشرق زمین در قرون اخیر بسیار بد و نامطبوع است (دن گارسیا، ۱۳۶۳:۱۸۷). تاورنیه در مورد جنس و تزئینات پارچه‏های ایرانی می‏نویسد: دسته‏ای نیز هستند که کارشان منحصر به این است که از طلا و نقره با چسب صمغ روی تافته،گل و بوته‏ بسازند و زن‏ها این تافته‏ها را به مصرف پیراهن و زیرشلواری می‏رسانند و به قدری این‏ پارچه‏ها در ایران زیاده شده است که دیگر اعتنایی به پارچه‏های هندی ندارند...روی تافته‏ سیاه هیچ گل و بوته به کار نمی‏برند، زیرا رسم است
سیاه هیچ گل و بوته به کار نمی‏برند، زیرا رسم است که زنان در ایام قاعده تافته سیاه‏ بپوشند و این‏روش به‏طوری رسمیت پیدا کرده است که اگر مطربی بیاورند و رقاص‏ تافته سیاه پوشیده باشد چیزی نمی‏گویند تا به میل خود برقصد، اما هیچ‏کس نزدیک او نمی‏رود، بلکه هنگام صرف غذا هم آن رقاص باید تنها غذا بخورد (تاورنیه، ۱۳۶۱:۵۹۹). در مورد لباس‏های قیمتی با تار و پود طلا، رستم التواریخ خبر جالبی آورده است. ابوالفتح خان بیگلر بیگی اصفهان خجالت می‏کشید از رعیت خلاف حساب چیزی‏ بگیرد. ناچار از متمولین شهر و بلوکات قرض خواست،
بگیرد. ناچار از متمولین شهر و بلوکات قرض خواست، ندادند. آن عالی جاه به‏ ملایمت و مداهنه فرمود که اگر امداد و اعانت به ما نکنید و ما از علیمردان خان‏ شکست بیابیم و آن‏دون ستم‏پیشه با ۵۰هزار صحرانشین داخل شوند، به جور و تعدی و شلتاق و تاراج، شما را مستاصل خواهند کرد... در جوابش عرض‏ نمودند...که نداریم. بعد فرمود، زبل خانه ملوک صفویه را بر آتش سوختند، یعنی‏ جامه‏های زربفت کهنه مستعمل مردانه و زنانه که در انبار جمع شده بود بیرون آوردند و بسوختند و مفتول طلا و نقره آنها را حاصل نمودند و به ضرابخانه بردند و
و نقره آنها را حاصل نمودند و به ضرابخانه بردند و درهم، دینار و مسکوک نمودند، از آن ۲۵هزار نفر قشون آراسته نمودند. (آصف، ۱۳۵۷:۲۴۷) اگرچه عاقبت این جنگ به کار این بخش نمی‏آید ولی خالی از تنبه نیست. بعد از دستیابی علیمردان خان به اصفهان، زنان و دختران ماهروی حور طلعت در مسجدها و امامزاده‏ها و بقعه‏ها پناه بردند. (آصف، ۱۳۵۷:۲۴۹). دلاواله راجع به روسری زنان در دوره شاه عباس می‏نویسد: روسری زنان شبیه پارچه‌ای‏ است که زنان بغداد هم به کار می‏بردند... رنگ روسری‏ها متفاوت است و دنباله آن از عقب تا روی زمین ادامه
متفاوت است و دنباله آن از عقب تا روی زمین ادامه پیدا می‏کند...چند رشته مروارید، به طول چهار انگشت به بند پیشانی آنان‏ آویزان است که با حرکت سر به اطراف حرکت می‏کند و به علاوه دو رشته موی بلند نیز از طرفین صورتشان پایین ریخته و چهره آنان را در بر می‏گیرد (دلاواله، ۱۳۷۰:۱۴۷). در مورد لباس زنان در بیرون خانه، دلاواله می‏نویسد: زنان موقعی که بیرون‏ می‏روند تمام بدن و چهره خود را به نحوی که در سوریه مرسوم است، با پارچه‏ سفیدی می‏پوشانند (دلاواله، ۱۳۷۰: ۱۴۶). فیگوئروا می‏نویسد: زنان...شلوار و بالا پوشی مشابه
فیگوئروا می‏نویسد: زنان...شلوار و بالا پوشی مشابه مردان می‏پوشند. کفش‏های‏ مرد و زن چرمی و به رنگ‏های مختلف است با کف بسیار سخت و سفت و رویه‏های‏ کوتاه، به‏طوری که همچون سرپایی داخل منزل، پوشیدن و درآوردن آنها بسیار آسان است. میخ‏های ریز بسیاری به تخت آنها زده شده است. زنان از سر تا پای خود را با لباسی گشاد از پارچه‏های سفید رنگ می‏پوشانند و چنان در آن فرو می‏روند که چشم‏های‏شان به زحمت دیده می‏شود (دن گارسیا، ۱۳۶۳:۱۵۷). کاتف نیز می‏نویسد: زنان در بیرون از خانه خود را به متقال نازکی می‏پیچند که‏ برخی از
خانه خود را به متقال نازکی می‏پیچند که‏ برخی از زنان، جوراب‏های ساق بلند مخملی می‏پوشند. تمام زنان و دختران، شلوار به پا می‏کنند. لباس روی آنان از کافتن تنگ و پیراهن بدون گلدوزی است (کاتف، ۱۳۵۶:۸۴). اولئاریوس درباره وضعیت پوشاک زنان در دوران شاه صفی صفوی می‏نویسد: لباس زنان، نازکتر از مردان و مانند آنها گشاد است و به بدن نمی‏چسبد. آنان مانند مردان، پیراهن و شلوار می‏پوشند. جوراب‌هایشان از پارچه نازک قرمز و یا سبزرنگ است (اولئاریوس، ۱۳۶۹:۶۴۳). تاورنیه می‏نویسد: زنان کلاه کوچکی به شکل برج به سر می‏گذارند و
زنان کلاه کوچکی به شکل برج به سر می‏گذارند و هرکس به‏ اندازه بضاعت و شأنش، کلاه خود را به جواهرات، زینت می‏دهد و بعضی از زیر کلاه‏ مقنعه‏ای ابریشمی به‏طرف پشت آویخته دارند که بر حسن و زیبایی آنها می‏افزاید. گیسوانشان را بافته و بر روی شانه می‏ریزند. زیرشلواری هم مانند مردان می‏پوشند که تا پاشنه پا می‏رسد و کفششان با کفش مردانه فرقی ندارد. زنان هرمز به واسطه شدت‏ گرمای هوا فقط یک زیرشلواری و روی آن یک پیراهن بلند می‏پوشند. زنان ارامنه‏ مخصوصا نیم‏تنه چسبانی بی‏آستین، شبیه نیم‏تنه مردان در بر می‏نمایند و
بی‏آستین، شبیه نیم‏تنه مردان در بر می‏نمایند و سرشان را در یک پارچه نازک پیچیده که دو سر آن را روی زنخدان گره می‏کنند. گیسو را بافته، در کیسه‏ای از مخمل یا اطلس یا قلاب‏دوزی کرده، به پشت‏سر می‏آویزند که تا زیر کمر می‏رسد. ثروتمندان خود را با جواهرات زیاد زینت می‏دهند (تاورنیه، ۱۳۶۱:۶۲۷). شاردن درباره وضعیت پوشاک زنان در دوره شاه سلیمان صفوی می‏نویسد: شاهزاده خانم‏هایی که از دودمان شاهی می‏باشند این امتیاز را دارند که می‏توانند خنجر بر کمر خویش ببندند. زنان سر خویش را کاملا می‏پوشانند و از روی آن چارقدی‏
سر خویش را کاملا می‏پوشانند و از روی آن چارقدی‏ دارند که به شانه‏شان می‏رسد. هنگامی که‏ می‏خواهند از خانه بیرون روند، از روی همه ملبوسات، حجاب سفید بلندی می‏پوشند که از سر تا پایین و صورتشان را مستور می‏کند و به‏طور کلی جز مردمک ساده چیزی‏ مرئی نمی‏گردد. عموما زنان چهار حجاب دارند: دو تا در خانه به سر می‏کنند و دو دیگر را هنگام خروج از منزل بر روی آنها می‏افزایند. نخست روسری است که برای‏ آرایش تا پشت بدن آویزان است. دوم چارقد است که از زیر ذقن می‏گذرد و سینه را می‏پوشاند. سوم حجاب سفیدی است که تمام بدن را
را می‏پوشاند. سوم حجاب سفیدی است که تمام بدن را مستور می‏کند و چهارم به شکل‏ دستمالی است که بر روی صورت نهند و مخصوص مساجد و معابد می‏باشد. این دستمال یا حجاب شبکه‏ای مانند دستباف نیمدار یا توری در مقابل چشمان دارد که‏ برای دیدن تعبیه شده است. پای‏افزار مردان و زنان در ایران همگی یکسان است و هیچ‏گونه فرقی وجود ندارد (شاردن، ۱۳۳۵:۲۱۸). سانسون دراین‏باره می‏نویسد: طرز لباس پوشیدن زنان در ایران با لباس پوشیدن‏ مردها اختلاف چندانی ندارد فقط لباس خانم‏ها زر و زیور بیشتری دارد و طبعا درخشان‏تر است. البته، زنان
بیشتری دارد و طبعا درخشان‏تر است. البته، زنان هیچ‏گونه عمامه‏ای مثل مردان بر سر نمی‏گذارند. پیشانی‏ خانم‏ها از نواری که سه انگشت پهنا دارد، پوشیده شده است. این نوار با طلای مینا کاری شده، زینت یافته است و بر آن یاقوت و برلیان و مروارید می‏آویزند. خانم‏ها کلاه‏ پارچه‏ای ظریفی که با طلا آن را حاشیه‏دوزی کرده‏اند، بر سر می‏گذارند و شال ظریفی‏ را که حاشیه آن در کمال زیبایی گلدوزی شده است، دور کلاه می‏پیچند. قسمتی از این‏ شال به پشت‏سر تا کمرشان آویزان می‏شود و در وقت راه رفتن بالا و پایین می‏رود و به وضع جالبی
وقت راه رفتن بالا و پایین می‏رود و به وضع جالبی تکان می‏خورد. بر گردنشان گردن‏بندهای مروارید می‏آویزند و کمربندی‏ را که چهار انگشت عرض آن است و از ورقه‏های طلا پوشیده شده است، به کمر می‏بندند. روی ورقه‏های طلا قلم‏زنی شده است و اغلب اوقات روی آن جواهرات‏ قیمتی نصب می‏کنند. پیراهنی که در زیر می‏پوشند زربفت است و زمینه آن طلا یا نقره‏ است.روی این پیراهن یک نیم‏تنه زردوزی‏شده که بسیار زیبا می‏باشد، می‏پوشند. آستر نیم‏تنه از پوست سمور است. در زمستان نیم‏تنه، آستین دارد و در تابستان بدون‏ آستین می‏باشد. خانم‏ها
دارد و در تابستان بدون‏ آستین می‏باشد. خانم‏ها هرگز جوراب نمی‏پوشند زیرا شلواری که به پا می‏کنند بلند است و تا زیر قوزک پایشان را می‏پوشاند. در زمستان پوتین‏های ساق‏بلندی را که‏ لبه‏های آن را زینت می‏کنند، می‏پوشند و در منزل مانند مردان کفش راحتی که از چرم‏ ساغری درست شده است به پا می‏کنند (سانسون، ۱۳۴۶:۱۲۲). کارری درباره وضعیت پوشاک زنان در دوره شاه سلطان حسین صفوی می‏نویسد: لباس زنان فرق زیادی با لباس مردان ندارد. جلوی پیراهن باز است و با کمربندی بسته می‏شود. دامن پیراهن تا قسمتی پایین‏تر از زانو می‏رسد
دامن پیراهن تا قسمتی پایین‏تر از زانو می‏رسد و آستین‏های پیراهن روی مچ‏ دست محکم می‏شود. زنان ایرانی کلاهکی روی سر می‏گذارند. دور کلاهک زنان ثروتمند سکه‏های طلا و نقره و سنگ‏های قیمتی دوخته می‏شود. دختران و زنان جوان نوار پارچه‏ای از پشت‏سر آویزان می‏کنند که به کیسه‏ای مخملی منتهی می‏شود و گیسوان خود را توی آن کیسه جای می‏دهند و روی دوش می‏اندازند. کفش‏های زنان، شبیه کفش‏ مردان است، منتهی با رنگ‏های گوناگون و ظریف‏تر از آنها (کارری، ۱۳۴۸:۱۳۵).
مالایی مالزی (مالایی: "Melayu Malaysia", جاوه ای: ) مالزیایی‌های قوم مالایی هستند که بخشی از ریشهٔ اجدادی آنها، یا ریشهٔ اجدادی آنها به صورت تمام و کمال، به جهان مالایی ارتباط پیدا می‌کند. با برآورد جمعیتی که در سال ۲۰۰۵ تخمین زده شد، مالایی‌های مالزی باجمعیتی بالغ بر ۱۵٫۷ میلیون نفر، ۵۰٫۸ درصد از کل جمعیت مالزی را تشکیل می‌دادند، که بزرگ‌ترین گروه قومی در کشور می‌باشند. به‌طور کلی به دو دسته: "آناک جاتی" (مالایی‌های بومی یا محلی) و "آناک داگانگ" (مالایی‌های غیر بومی یا مالایی‌های بازرگان) تقسیم‌بندی
غیر بومی یا مالایی‌های بازرگان) تقسیم‌بندی می‌گردند. "آناک جاتی" یا مالایی‌های بومی افرادی را شامل می‌شود که به فرهنگ بومی مالایی مناطق ساحلی شبه‌جزیره مالایی و بورنئو پایبند هستند. از جمله گروه‌های قابل توجه در این دسته برونئی‌ها، کداحی‌ها، کلانتانی‌ها، پاهانگی‌ها، پراکی‌ها، ساراواکی‌ها و ترنگانویی‌ها هستند. از سوی دیگر، گروه "آناک داگانگ" یا مالایی‌های خارجی شامل زادگان مهاجران بخش‌های دیگر مجمع‌الجزایر مالایی هستند که شهروند سلطان نشین‌های مالایی شده‌اند و به مدد همگونگی در سبک‌زندگی و دین مشترک، در
و به مدد همگونگی در سبک‌زندگی و دین مشترک، در دوره‌های مختلف زمانی با فرهنگ مالایی وفق یافته و جذب آن گردیده‌اند. مالایی‌های خارجی از تبار آچه‌ای، بانجاری، بوگینسی (Buginese)، جاوه‌ای و ماندایلینگ و مینانگ‌کابائو هستند که از کشور اندونزی آمده‌اند. همچنین برخی از مالایی‌های خارجی ممکن است از قسمتهای دیگر منطقه جنوب‌شرق آسیا آمده باشند که شامل چام‌ها از هندوچین، مالایی‌های کوکوس از جزایر کوکوس استرالیا و نیز مالایی‌های پاتانی از جنوب تایلند می‌باشند.
این فهرست دربرگیرنده سفرهای بین‌المللی شاهان ایران در دوران معاصر (سده نوزدهم و سده بیستم) است:
روسْکیاسوو (به سوئدی Brunakärr) از زیر مجموعه‌های هلسینکی در حدود ۳ کیلومتری شمال مرکز این شهر است. جغرافیا. روسْکیاسوو با جمعیت ۲۶۷۰ نفر (سرشماری سال ۲۰۰۵) یک منطقه مسکونی نسبتاً آرام است. ساختمان‌های بلوارمانرهیمینتیه معمولاً ۶–۸ طبقه از دهه ۱۹۵۰ ارتفاع دارند. بین بلوارو پارک مرکزی، ساختمان‌های کم ارتفاع غالب هستند. پیشینه. مسابقات درساژ و سوارکاری برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در مجموعه ورزشی این ناحیه برگزار شد.
این مسابقات تیراندازی اروپا جهانی هستند تیراندازی ورزشی مسابقات قهرمانی اروپا با توجه به رشته‌های تیراندازی ورزشی از تفنگ (۲۵, ۵۰ و ۳۰۰ متر) و تپانچه (۲۵ و ۵۰ متر). گاهی اوقات این رقابت شامل موارد زیر نیز می‌شود تراپ، اسکیت و تیراندازی اهداف متحرک رویدادهایی که معمولاً در مسابقات قهرمانی ویژه برگزار می‌شود. این مسابقات توسط فدراسیون بین‌المللی ورزش تیراندازی (ISSF) با همکاری کنفدراسیون تیراندازی اروپا (ESC) برگزار می‌شود. اولین دوره مسابقات قهرمانی در سال ۱۹۵۵ در بخارست برگزار شد. هر دو سال یک بار برگزار
۱۹۵۵ در بخارست برگزار شد. هر دو سال یک بار برگزار می‌شود، اما هر سال ۲–۴ مسابقات قهرمانی ویژه برای کشورهای اروپایی در رشته‌های تیراندازی جداگانه برگزار می‌شود. در واکنش به تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، کنفدراسیون تیراندازی اروپا حق میزبانی مسابقات قهرمانی تیراندازی اروپا ۲۰۲۲ را در ۲۵ متر، ۵۰ متر، ۳۰۰ متر، اهداف متحرک و تراپ از روسیه سلب کرد. مسابقات جهانی تیراندازی. مسابقات تراپ قهرمانی اروپا در تاریخ ۲۴ آگوست تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۲ در لارناکا قبرس برگزار می‌شود. مسابقات قهرمانی اروپا در ۲۵ متر/۵۰ متر
می‌شود. مسابقات قهرمانی اروپا در ۲۵ متر/۵۰ متر از ۵ تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲ در وروتسواو لهستان برگزار خواهد شد. این مسابقات شامل رویدادهایی برای مردان و زنان و همچنین مردان نوجوانان و جوانان خواهد بود. مسابقات ویژه شاتگان قهرمانی. مسابقات قهرمانی اروپا برای اولین بار در سال ۱۹۵۶ برگزار شد. نسخه ۲۰۲۰ برای COVID-19 حذف شد. مسابقات قهرمانی غیررسمی. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۵۴ مسابقات قهرمانی اروپا فقط در تیراندازی با کبوتر سفالی مورد مناقشه قرار گرفت.
برادران پلات (Platt Brothers)، یا شرکت مسئولیت محدود برادران پلات (Platt Bros &amp; Co Ltd)، شرکتی بریتانیایی مستقر در منطقه ورنت در اولدهام، در شمال غربی انگلستان بود. این شرکت تولید کنندهٔ ماشین‌آلات نساجی و فعال در ریخته‌گری آهن‌آلات و از صاحبان امتیاز معدن زغال‌سنگ بودند. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، این شرکت با استخدام بیش از ۱۲۰۰۰ کارگر، تبدیل به بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ ماشین آلات نساجی در جهان شد. شرکت‌ها. هنری پلات، آهنگری بود که در سال ۱۷۷۰م. در روستای دابکراس، سَدلورث، در شرق اولدهام، تجهیزات مورد
دابکراس، سَدلورث، در شرق اولدهام، تجهیزات مورد نیاز پنبه‌زنی تولید می‌کرد. نوهٔ او، به همراه هنری، همین تجارت را در روستای آپرمیل راه‌اندازی کردند. در سال ۱۸۲۰م. نوهٔ هنری پلات، به جادهٔ هادرزفیلد، اولدهام نقل مکان کرد و دوباره کسب و کار خود را در آنجا راه‌اندازی کرد. او و الیجا هیبرت، شرکت هیبرت و پلت را پایه‌گذاری کردند، و هنگامی که پسرانش، جوزف و جان به این شرکت پیوستند، نام آن را به هیبرت-پلات و پسران تغییر دادند. هنری پلات در سال ۱۸۴۲م. و الیجا هیبرت در سال ۱۸۵۴م فوت کردند. پس از فوت این دو، تمام سهام
سال ۱۸۵۴م فوت کردند. پس از فوت این دو، تمام سهام به خانواده پلات رسید و این شرکت به نام برادران پلات تغییر نام داد. در سال ۱۸۴۴م. برادران پلات، کارخانهٔ جدید هارتفورد را در منطقه ورنث اولدهام خریداری کردند. در سال ۱۸۶۸م. آن‌ها ساختار دفتر مرکزی خود را از «سنتی» به «مدرن» تغییر دادند و شرکت را به مسئولیت محدود تغییر دادند. هنگامی که جان پلات در سال ۱۸۷۲م. درگذشت، این شرکت ۷۰۰۰ کارگر داشت و به عنوان بزرگ‌ترین تولید کنندهٔ ماشین آلات نساجی در جهان شناخته می‌شد. برآورد شده که این شرکت در دههٔ ۱۸۹۰م، ۴۲ درصد
برآورد شده که این شرکت در دههٔ ۱۸۹۰م، ۴۲ درصد جمعیت اولدهام را تحت پوشش داشته. علاوه بر این شرکت برادران پلات مالک معادن زغال‌سنگ جوبیلی کولی در کرامپتون و کولی باترورث هال در میلنرو نیز بود. در طول جنگ جهانی اول، شرکت مشغول تولید جنگ‌افزار شد، اما پس از پایان جنگ تولید ماشین آلات نساجی، و روند توسعه را از سر گرفت. در سال ۱۹۲۲م. شرکت بسیار سودآور بود، در نتیجه تبدیل به یک شرکت سهامی عام شد. در سال ۱۹۲۹م، شرکت برادران پلات ۱۲۰۰۰ نفر را تحت استخدام داشت و کارخانه‌های جدید مساحتی در حدود ۲۶۰٫۰۰۰ مترمربع را