payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توانند باعث رسوب CaCO3 در محلول شوند. با این حال، کربناتوژنز باکتری ها به دنبال مسیرهای متابولیکی مشخص برای رسوب CaCO 3 باکتریایی متفاوت است. علاوه بر این، بسیاری از متغیرهای بیرونی بر راندمان رسوب دادن تأثیر می‌گذارند و باعث می‌شوند که سویه باکتریایی یکسان مقادیر متفاوتی کربنات تولید کند. این احتمال وجود دارد که در یک محیط مرطوب و خشک، بهبود سریعتر اتفاق بیفتد. علاوه بر این، تنظیم عرض ترک برای دستیابی به بهبود سریعتر و موثرتر از طریق فعالیت بیولوژیکی بسیار مهم است. بتن رومی. بتن رومی که به آن نیز گفته
مهم است. بتن رومی. بتن رومی که به آن نیز گفته می‌شود در ساخت و ساز در روم باستان مورد استفاده قرار می‌گرفت. بتن رومی مانند معادل امروزی خود بر پایه سیمان گیربافت هیدرولیکی که به سنگدانه اضافه شده است، ساخته می‌شد. بسیاری از سازه‌ها و ساختمان‌هایی که امروزه نیز پابرجا هستند، مثل پل‌ها، آب انبارها و قنات‌ها، با این مصالح ساخته شده‌اند. که نشان‌دهنده تطبیق پذیری و دوام آن می‌باشد. برای افزایش استحکام آن گاهی اوقات با خاکستر پوزولانی ترکیب می‌شد( در جایی که در دسترس بود به ویژه در خلیج ناپل ). افزودن خاکستر به
بود به ویژه در خلیج ناپل ). افزودن خاکستر به ترکیب از گسترش ترک ها جلوگیری می‌کرد. تحقیقات اخیر نشان داده است که ترکیب کردن مخلوط‌هایی از انواع مختلف آهک سبب تشکیل «کلاست‌های» کنگلومرا شده و به بتن اجازه می‌دهد تا ترک‌ها را به صورت خود_ترمیم ترمیم کند. حدودا از 150 سال پیش از میلاد مسیح بتن رومی فراگیر شد و مورد استفاده گسترده قرار گرفت. برخی از محققان معتقدند که بتن رومی یک قرن قبل از این توسعه یافته است. بتن رومی بیشتر در ترکیب با روکش‌ها و سایر تکیه‌گاه‌ها استفاده می‌شد، و فضای داخلی بیشتر با گچ بری ،
استفاده می‌شد، و فضای داخلی بیشتر با گچ بری ، نقاشی های دیواری یا سنگ مرمر رنگی تزئین می‌گردید. تحولات ابتکاری بیشتر در مواد، بخشی از اصطلاحا انقلاب بتن ، به اشکال ساختاری پیچیده کمک کرد. برجسته ترین نمونه از این آثار گنبد پانتئون ، بزرگترین و قدیمی ترین گنبد بتنی غیر مسلح جهان است. تفاوت بتن رومی با بتن مدرن در این است که در بتن رومی سنگدانه‌ها اغلب شامل اجزای بزرگتر هستند. از این رو، به جای ریختن آن، در مکان مورد نظر گذاشته می‌شد. بتن های رومی، مانند هر بتن هیدرولیکی، معمولاً قادر به بسته شدن و گرفتن در
هیدرولیکی، معمولاً قادر به بسته شدن و گرفتن در زیر آب بودند که این ویژگی برای پل ها و سایر ساخت و سازهای کنار آب مفید بود. ارجاعات تاریخی. ویتروویوس در حدود 25 سال قبل از میلاد کتاب خود "ده کتاب خود در مورد معماری" را نوشت، و در این کتاب انواع مواد مناسب برای تهیه ملات آهک را متمایز کرد. برای ملات های سازه ای، او پوزولانا ( به زبان لاتین)را توصیه کرد، شن‌های آتشفشانی از بسترهای Pozzuoli، که رنگی قهوه ای مایل به زرد-مایل به خاکستری در آن مناطق نزدیک به ناپل، و قرمز مایل به قهوه‌ای در نزدیکی رم می‌باشد.
و قرمز مایل به قهوه‌ای در نزدیکی رم می‌باشد. Vitruvius نسبت 1 قسمت آهک به 3 قسمت پوزولانا را برای ملات مورد استفاده در ساختمان‌ها و نیز نسبت 1 قسمت آهک به 2 قسمت پوزولانا را برای کارهای زیر آب مشخص کرده است. رومی ها برای اولین بار بتن هیدرولیک را قبل از پایان قرن دوم قبل از میلادی مسیح ، در سازه‌های زیر آب ساحلی احتمالاً در بندرهای اطراف Baiae به کار برده اند. بندر قیصریه (22-15 قبل از میلاد) نمونه ای از کاربرد فناوری بتن رومی زیر آب در مقیاس بزرگ است، که برای ساخت آن مقادیر زیادی پوزولانا از پوتئولی وارد
ساخت آن مقادیر زیادی پوزولانا از پوتئولی وارد شد. رای بازسازی شهر رم، که پس از آتش سوزی در سال 64 بعد از میلاد قسمت‌های زیادی از این شهر ویران شد، آیین نامه ساختمانی جدید نرون عمدتاً استفاده از بتن آجری را مطرح کرد. به نظر می‌آید که این امر سبب تشویق توسعه صنایع آجر و بتن شده است. خواص مواد. بتن رومی نیز همانند هر بتن دیگری از یک سنگدانه ، ملات هیدرولیک و یک چسب مخلوط شده با آب که به مرور زمان سخت می شود، تشکیل شده است. ترکیب سنگدانه ها گوناگون بوده و شامل قطعات سنگ، کاشی سرامیک ، آهک و قلوه سنگ از بقایای
قطعات سنگ، کاشی سرامیک ، آهک و قلوه سنگ از بقایای ساختمان های قبلی تخریب شده بود. در رم، توف یه دلیل در دسترس بودن، اغلب به عنوان سنگدانه مورد استفاده واقع می شد. گچ و آهک زنده (کلسیم اکسید)به عنوان ماده چسباننده استفاده می شد. استفاده از گرد و غبارهای آتشفشانی که پوزولانا یا "شن گودال" نامیده می‌شوند، از جایی که می‌توانستند به دست بیاورند، مطلوب ومورد علاقه بوده است. پوزولانا بتن را نسبت به بتن امروزی در برابر آب نمک مقاوم تر می سازد. ملات دارای پوزولانا محتوی درصد بالایی از آلومینا و سیلیس بود. پژوهش‌های
درصد بالایی از آلومینا و سیلیس بود. پژوهش‌های اخیر (2023) نشان داده است که کلاست‌های آهک، که پیشتر نشانه‌ای از تکنیک ضعیف کلوخه شدن در نظر گرفته می‌شد، با نفوذ آب به هر شکافی واکنش نشان می‌دهند. این واکنش سبب تولید کلسیم واکنشی می‌شود که به کریستال‌های کربنات کلسیم جدید اجازه می‌دهد تا شکاف‌ها را تشکیل دهند و دوباره ببندند. کلاسه‌های آهک دارای ساختاری شکننده‌ هستند که به احتمال زیاد در روش «اختلاط داغ» با آهک زنده به جای آهک خشک شده سنتی ایجاد شده است، که در نتیجه‌ی آن ترک‌ها ترجیحاً در میان کلاسه‌های آهک
نتیجه‌ی آن ترک‌ها ترجیحاً در میان کلاسه‌های آهک حرکت می‌کنند، فلذا به طور بالقوه نقش مهمی در مکانیسم خود ترمیمی دارند. . بتن، و به ویژه ملات هیدرولیکی مسبب چسبندگی آن، نوعی سرامیک ساختاری است که کاربرد آن عمدتاً از شکل پذیری رئولوژیکیاش در حالت خمیری نشات می گیرد. گیرش و سخت شدن سیمان‌های هیدرولیک حاصل از هیدراتاسیون مواد و در پی آن برهمکنش شیمیایی و فیزیکی این محصولات هیدراتاسیون است. این تنظیمات ملات‌های آهکی که رایج‌ترین سیمان‌ جهان در دوره‌ی پیش از روم بودند، متفاوت بود.بتن رومی پس از گیرش و سخت شدن،
بودند، متفاوت بود.بتن رومی پس از گیرش و سخت شدن، خاصیت پلاستیکی کمی از خود نشان داد، اگرچه مقاومت خاصی را در برابر تنش های کششی حفظ کرد. گیرش و سخت شدن سیمان پوزولانی شباهت زیادی با گیرش و سخت شدن سیمان پرتلند مدرن دارد. ترکیب سیلیس بالا سیمان پوزولانای رومی بسیار نزدیک به سیمان مدرن است که سرباره کوره بلند، خاکستر بادی یا دود سیلیس به آن اضافه گشته است. استحکام و طول عمر بتن رومی دریایی از واکنش آب دریا با مخلوطی از خاکستر آتشفشانی و آهک زنده برای ایجاد کریستالی کمیاب به نام توبرموریت که ممکن است در برابر
کمیاب به نام توبرموریت که ممکن است در برابر شکستگی مقاومت کند، بهره می‌گرفت. زمانی که آب دریا درون شکاف های ریز بتن رومی نفوذ می‌کند، با فیلیپسیت که به طور طبیعی در سنگ های آتشفشانی یافت می شود، واکنش نشان می‌دهد و در نتیجه این واکنش، کریستال‌های آلومینی توبرموریت ایجاد می شود. نتیجه این فرآیند کاندید شدن بتن رومی ببه عنوان "بادوام ترین مصالح ساختمانی در تاریخ بشر" است.در مقابل این ویژگی بتن رومی، بتن مدرنی که در معرض آب شور قرار می گیرد در طی چند دهه خراب می شود. بتن رومی یکار رفته در مقبره Caecilia
خراب می شود. بتن رومی یکار رفته در مقبره Caecilia Metella گونه ای دیگری با پتاسیم بالا است که باعث ایجاد تغییراتی می شود که "مناطق سطحی را تقویت می کند و به طور بالقوه به بهبود عملکرد مکانیکی کمک می کند". فناوری لرزه نگاری. برای محیطی مانند شبه جزیره ایتالیا که مستعد وقوع زلزله می باشد، وقفه در کار و ساخت و سازهای داخلی درون دیوارها و گنبدها ناپیوستگی در توده بتنی ایجاد کردند.قسمت‌هایی از ساختمان می‌توانند زمانی که زمین برای تحمل چنین تنش‌هایی حرکت می‌کند مقدار کمی جابه‌جا شده و استحکام کلی سازه را افزایش
کمی جابه‌جا شده و استحکام کلی سازه را افزایش دهند. به همین دلیل آجر و بتن به کار رفته انعطاف پذیر بودند. امکان دارد که دقیقاً به همین علت باشد که با وجود اینکه بسیاری از ساختمان‌ها به دلایل مختلف دچار ترک خوردگی شدید شده‌اند، اما تا به امروز همچنان پابرجا هستند. فناوری دیگری که برای بهبود مقاومت و پایداری بتن به کار برده می شد، درجه بندی کردن آن در گنبدها بود. برای مثال می توان به پانتئون اشاره کرد که در آن سنگدانه های ناحیه گنبد بالایی از لایه های متناوب توف سبک و پوکه تشکیل شده است که بتنی با چگالی
توف سبک و پوکه تشکیل شده است که بتنی با چگالی می‌باشد . در پی سازه سنگدانه از سنگ تراورتن به ّکار رفته است که چگالی بسیار بالاتری معادل دارد . استفاده مدرن. مطالعات علمی بر روی بتن رومی از سال 2010 توجه رسانه ها و صنعت را به خود جلب کرده است. به علت دوام غیرمعمول بتن رومی ، طول عمر و کاهش ردپای محیطی آن، شرکت‌ها و شهرداری‌ها شروع به کشف استفاده از بتن سبک رومی در آمریکای شمالی کرده اند. این کار شامل جایگزین کردن خاکستر آتشفشانی با خاکستر بادی زغال سنگ است که خواصی مشابه دارد. طرفداران استفاده از این روش می
خواصی مشابه دارد. طرفداران استفاده از این روش می گویند که بتن ساخته شده با خاکستر بادی می تواند تا 60 درصد هزینه کمتری داشته باشد چرا که به سیمان کمتری احتیاج دارد. همچنین به دلیل دمای پخت کمتر و طول عمر بسیار بیشتر، ردپای محیطی کاهش می‌یابد. نمونه‌های قابل استفاده از بتن رومی که در معرض محیط‌های خشن دریایی قرار گرفته‌اند،قدمت 2000 ساله دارند و دارای سایش کم یا بدون سایش هستند. در سال 2013، دانشگاه کالیفرنیا برکلی مقاله ای منتشر کرد که مکانیسمی را برای نخستین بار توضیح می‌دهد که با استفاده از آن ترکیب
نخستین بار توضیح می‌دهد که با استفاده از آن ترکیب پایدار کلسیم، آلومینیوم، سیلیکات، مواد را به یکدیگر متصل می کند. همچنین در طول پروسه تولید آن، کربن دی اکسید کمتری نسبت به هر فرآیند تولید بتن مدرن در جو منتشر میگردد. از معایب آن می توان به زمان بیشتر برای برای خشک شدن و مقاومت مقداری کمتر نسبت به بتن مدرن، علیرغم دوام بیشتر آن ، اشاره نمود. تصادفی نیست که ضخامت دیوارهای ساختمان‌های رومی از دیوارهای ساختمان های مدرن بیشتر هستند. با وجود این، بتن رومی چندین دهه پس از اتمام ساخت و ساز همچنان در حال افزایش
دهه پس از اتمام ساخت و ساز همچنان در حال افزایش استحکام خود بود، که این موصوع در مورد بتن های مدرن صادق نیست.
دست‌های قدرت (به چینی: 推手؛ پین‌یین: Tuī Shǒu) یک فیلم کمدی-درام محصول ۱۹۹۱ به کارگردانی انگ لی، فیلم‌ساز تایوانی است که اولین کارگردانی بلند او بود. سیهونگ لونگ در نقش یک استاد تای چی چوان چینی که در نیویورک زندگی می‌کند، بازی می‌کند و تلاش می‌کند جایگاه خود را در جهان پیدا کند. این فیلم تضاد بین ایده‌های سنتی چینی در مورد روابط کنفسیوس‌گرایی در یک خانواده و تأکید غیررسمی‌تر غرب بر فرد را نشان می‌دهد. این محصول مشترک تایوان و آمریکا به‌طور مستقل تولید شد و چندین نفر از همکاران مکرر لی از جمله فیلمنامه‌نویس
نفر از همکاران مکرر لی از جمله فیلمنامه‌نویس جیمز شیمس و تدوینگر تیم اسکوایرز در آن حضور دارند. این فیلم به صورت اکران در سینماها در تایوان منتشر شد، اما چندین سال در ایالات متحده اکران گسترده‌ای نداشت. مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و چندین جایزه از جمله سه جایزه اسب طلایی به دست آورد. تولید. در ابتدا قرار بود که دوره فیلمبرداری این فیلم سه هفته باشد، اما با اصرار کارگردان مدت زمان فیلمبرداری را به چهار هفته تغییر دادند. قبل از شروع فیلمبرداری، بازیگران دو هفته را صرف تنظیم و تمرین کردند.
پتر پالوخ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. وی عضو تیم ملی فوتبال چکسلواکی در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ بوده‌است.
پتر فیبر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا و باشگاه فوتبال خنک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده‌است.
فرانتیشک استراکا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل جمهوری چک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال هانزا روستوک، و باشگاه فوتبال بروسیا مونشن‌گلادباخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
یان کوتسیان (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن پائولی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
استانیسلاو گریگا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ، باشگاه فوتبال ژیلینا، باشگاه فوتبال راپید وین، و باشگاه فوتبال فاینورد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
میلان لوهووی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سن-اتین، دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری چک بازی کرده‌است.
ایوو کنوفلیچک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری چک بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دوکلا پراگ، باشگاه فوتبال سن پائولی، باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ، و باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
ویلیام هیراوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بانیک استراوا، باشگاه فوتبال تولوز، باشگاه فوتبال ژیلینا، و باشگاه فوتبال روژمبرک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده‌است.
ولادیمیر کینیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ژیلینا و باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چکسلواکی بازی کرده‌است.
ولادیمیر وایس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا پراگ و باشگاه فوتبال داک ۱۹۰۴ دونایسکا استردا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال چکسلواکی و اسلواکی بازی کرده‌است.
کوره سنتی ژاپنی است که برای ذوب آهن و فولاد استفاده می‌شد. این کلمه بعدها در معنای ساختمانی که کوره در آن قرار دارد به کارمی‌رفت. فولاد سنتی در ژاپن از شن و ماسه آهن‌داز و به روشی خاصی به نام روش تاتارا ساخته می‌شد. در اولین فرایند تولید فولاد در ژاپن از سنگ آهن استفاده می‌شد. فرایند ساخت فولاد تاتارا با استفاده از شن و ماسه آهن‌دار در استان کیبی انجام می‌شد که بعدها، مبدأ مدرسه شمشیرسازی بیزن شد. "کیبی" روی یک مسیر تجاری مهم قرار داشت که در سرتاسر ژاپن کشیده شده بود، و همیشه ناحیه بزرگ تولید سنگ آهن بود.
شده بود، و همیشه ناحیه بزرگ تولید سنگ آهن بود. در حدود اواسط قرن ششم، فولادسازی با استفاده از شن و ماسه آهن‌دار از کیبی به نقاط مختلف ژاپن گسترش یافت. در غرب ژاپن از یک کوره جعبه‌ای شکل متفاوت از سبک چینی و کره ای برای تصفیه آهن استفاده می‌شد و در شرق ژاپن نیز از یک کوره جعبه‌ای شکل و هم یک کوره عمودی منحصر به فرد ژاپنی استفاده می‌شد. در قرون وسطی، کوره‌ها برای تولید فولاد بیشتر و دارای کیفیت بالاتر گسترش یافته و بزرگ‌تر شدند. برای تولید "تاماهاگانه" مطلوب مهم است که تمام رطوبت آن از بین برود. برای همین،
مهم است که تمام رطوبت آن از بین برود. برای همین، تأسیسات زیرزمینی عظیم و پیچیده‌ای نیز برای گرم نگه داشتن کوره و کاهش رطوبت مورد استفاده قرار گرفتند. علاوه بر این، از روش جدیدی برای جمع‌آوری شن و ماسه آهن به نام "کانا ناگاشی" (鉄穴流) که می‌توانست شن و ماسه آهن بیشتری را از آبراه‌ها جمع‌آوری کند، استفاده شد. در دوره ادو، فولادسازی تاتارا بهبود یافت و مانند فولادسازی تاتارای امروزی در ژاپن شد. فولادسازی تاتارا در ساختمانی به نام "تاکادونو" (高殿) انجام می‌شد. فضایی به نام "هوندوکو" (本床) که در آن زغال چوب گذاشته
به نام "هوندوکو" (本床) که در آن زغال چوب گذاشته می‌شد و فضایی به نام "کوبون" (小舟) که دارای شکافی تونل مانند بود، در زیر کوره فولادسازی نصب می‌شدند و ساختار زیرزمینی که با نام "هوندوکو زوری" (本床釣り) را کامل می‌کردند. در اواخر دهه ۱۶۰۰، فولادسازی تاتارا به کمک یک اختراع انقلابی تغییر کرد. یک دمنده با پا به نام "تمبین فویگو" (天秤鞴) که می‌تواند مقدار زیادی هوا را به داخل کوره بدمد تا دمای آن افزایش یابد. در نتیجه می‌توان فولاد را با کیفیت بالاتر و مقادیر بیشتر تولید کرد. در سال ۱۹۲۰، کوره‌های تاتارا دیگر از نظر
کرد. در سال ۱۹۲۰، کوره‌های تاتارا دیگر از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبودند و همگی پس از ورود کوره بلند غربی به ژاپن بسته و منحل شدند و با معرفی تکنیک‌های تولید فولاد مدرن به ژاپن، روش "تاتارا" کاربرد زیادی نداشت. به هر حال، با فعالیت‌های ژاپن در چین و نزدیک شدن جنگ جهانی دوم، تقاضا از سوی ارتش برای شمشیرهای سنتی ژاپنی، باعث ایجاد تشکیلاتی برای احیای روش "تاتارا" شد. سال ۱۹۳۳ در "یوکوتاـ چو"، دوره ریاست "شیمانه"، "یاسوکونی"، "تاتار"ایی به منظور تأمین "تاماهاگانه" مورد نیاز "نیهون تو تانرِن کای" در معبد
مورد نیاز "نیهون تو تانرِن کای" در معبد "یاساکونی" واقع در توکیو ایجاد کرد. "تاتارا" یک بار دیگر در پی شکست ژاپن در اواخر جنگ، سال ۱۹۴۵ تعطیل شد. پس از مصادره و تقریباً تخریب شمشیرهای ژاپنی بدست نیروهای متفقین اشغالگر، "نیهون بیجوتسو توکِن هوزون کیوکای" تشکیل شد (NBTHK، انجمن حراست از شمشیرهای ژاپنی). یکی از اهداف NBTHK حراست از شمشیرهای ژاپنی و همچنین تولید آن به عنوان یک فرهنگ سنتی بود. در سال ۱۹۷۷ با موافقت اداره محیط زیست دولت ژاپن، یک کوره تاتارا را برای ساخت شمشیزهای ژاپنی تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۷،
برای ساخت شمشیزهای ژاپنی تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۷، انجمن حفظ شمشیرهای هنری ژاپنی و سلاح‌های گرم تاریخی ("Nihon Bijutsu Token Hozon Kyokai") با موافقت اداره محیط زیست دولت ژاپن، یک کوره تاتارا را برای ساخت شمشیرهای ژاپنی تأسیس کرد. شمشیرهای سنتی ژاپنی از ماده ای به نام "تاماهاگانه" ساخته می‌شوند. ماده پایه ای که "تاماهاگانه" از آن تولید می‌شود، "ساتِتسو" ـ شن و ماسهٔ آهن‌دار ـ نام دارد. فرایند تولید "تاماهاگانه"، بیش از هزار سال قدمت دارد. تکنولوژی تولید "تاماهاگانه" از طریق چین و کره به ژاپن آمده‌است. چون در
از طریق چین و کره به ژاپن آمده‌است. چون در زمان‌های گذشته، "اوکو-ایزومو" در ناحیه "سان این" مرکز ساخت "تاماهاگانه" در ژاپن بوده‌است. فولاد، یا ، در تأسیسات شیمان برای شمشیرهای ژاپنی (، که معمولاً با نام شناخته می‌شوند) ذوب می‌شود یکی از معدود کوره‌های "تاتارای" باقی مانده، کوره "تاتارا" Nittoho در استان شیمانه، ژاپن است. ریشه‌شناسی واژگان. اصطلاح «تاتارا» اولین بار در "کوجیکی" (در سال ۷۱۲) و در "Nihonşoki" (در سال ۷۲۰) گردآوری شد. از لحاظ تاریخی، چندین کاراکتر "کانجی" برای بیان اصطلاح «تاتارا» استفاده
کاراکتر "کانجی" برای بیان اصطلاح «تاتارا» استفاده می‌شده‌است. امروزه اصطلاح «تاتارا» برای فناوری فولادسازی با استفاده از شن و ماسه آهن‌دار به کار می‌رود که از دوران باستان تا دوره ادو شکوفا شده‌است. فرایند تولید. فرایند ذوب مورد استفاده در این روش با فرایند ذوب مورد استفاده در روش تولید انبوه فولاد مدرن متفاوت است. یک ظرف سفالی به ارتفاع حدود ۱٫۱ متر، به طول ۳ متر و با عرض ۱٫۱ متر ساخته می‌شود. نام این "ظرف، تاتارا" است. پس از خشک شدن تاتارا، آن را می‌پزند تا تمام رطوبت آن تبخیر شود. آتش زغال، از زغال چوب
تا تمام رطوبت آن تبخیر شود. آتش زغال، از زغال چوب کاج نرم شروع می‌شود. سپس، فلزکار منتظر می‌ماند تا آتش به دمای مناسبی برسد. در این مرحله، فلزکار اضافه کردن شن و ماسه آهن‌دار (معروف به "ساتتسو)" را هدایت می‌کند. تا ۷۲ ساعت بعد، این لایه با زغال سنگ و شن و ماسه آهن‌دار بیشتری پوشانده می‌شود. چهار یا پنج نفر باید دائماً روی این فرایند کار کنند. ساخت "تاتارا" حدود یک هفته زمان می‌برد. هنگامی که فرایند انجام شد، وان سفالی شکسته می‌شود و شکوفه‌های فولادی که به عنوان "کرا" شناخته می‌شود، حذف می‌شوند. در پایان
عنوان "کرا" شناخته می‌شود، حذف می‌شوند. در پایان این فرایند، "تاتارا" حدود ۱۰ تن "ساتتسو" و ۱۲ تن زغال چوب مصرف کرده و حدود ۲٫۵ تن "تاماهاگانه" باقی خواهد ماند. نیتوهو تاتارا. در سال ۱۹۷۷، انجمن حفاظت از شمشیرهای هنری ژاپنی (Nittoho) به همراه آژانس امور فرهنگی دولت ژاپن و Hitachi Works Yasugi Special Steel، شرکت Nittoho "Tatara" را در استان شیمانه ساختند تا فولاد لازم برای تولید شمشیرهای ژاپنی و سلاح گرم تاریخی را فراهم کند. Nittoho "Tatara" توسط Yasugi Works مدیریت می‌شود و فقط در ماه‌های زمستان قابل
Works مدیریت می‌شود و فقط در ماه‌های زمستان قابل بهره‌برداری است.
یوزف ونگلوش (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسلواکی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا اشاره کرد.
محسن رضازاده قراقلو یکی از بازداشت شدگان خیزش سراسری ایران در سال ۱۴۰۱ است. او در تهران بازداشت شده و توسط دادگاه انقلاب تهران شعبه ۲۶ به محاربه متهم و به اعدام محکوم شده است. اتهام‌ها و دادگاه. او توسط دادگاه انقلاب به محاربه محکوم شده است. در دادگاه‌های برگزار شده او به وکیل مورد نظر خود دسترسی نداشته است و اصول دادرسی عادلانه در مورد وی اعمال نشده است. با توجه به اتهام محاربه، او در صورت محکوم شدن، احتمال روبه‌رو شدن با حکم اعدام را دارد.
زنگ یا زنج در منابع اسلامی، نامی است که جغرافی‌دانان مسلمان به بخش خاصی از جنوب شرق آفریقا اطلاق می‌کردند. مردم بومی بانتوتبار این منطقه نیز زنگی نامیده می‌شدند. این واژه ریشه واژگان زنگبار («ساحل زنگ») و دریای زنگ است. واژه لاتین‌شده "زینگیوم" (Zingium) نام باستانی مناطق ساحلی کنیا و تانزانیای امروزی در جنوب شرق آفریقا است. معماری سکونتگاه‌های تجاری این منطقه امروزه یک موضوع مطالعه در برنامه‌ریزی شهری است. سکونتگاه‌های ساحلی زنگ تا سده‌ها منبع عاج، طلا و برده در کرانه‌های اقیانوس هند بودند. پیشینه. جغرافی
در کرانه‌های اقیانوس هند بودند. پیشینه. جغرافی دانان از لحاظ تاریخی سواحل شرقی آفریقا را به‌طور کلی به چندین منطقه بر اساس ساکنان مربوطه هر منطقه تقسیم کردند. منابع عربی و چینی، منطقه عمومی را که در جنوب مصر، حبشه و بربره (سومالی) قرار داشت را زنگ ذکر کرده‌اند. موقعیت. زنج در مجاورت جنوب شرقی آفریقا قرار داشت و مردمانی بانتو زبان به نام زنگ در آن ساکن بودند. منطقه اصلی زنگ از قلمرو جنوب راس کامبونی کنونی (جنوبی‌ترین منطقه سومالی) تا جزیره پمبا در تانزانیا امتداد داشت. در جنوب پمبا، سفاله در موزامبیک کنونی
داشت. در جنوب پمبا، سفاله در موزامبیک کنونی قرار داشت که مرز شمالی آن احتمالاً پانگانی بوده‌است. فراتر از سفاله قلمرو مبهم واق‌واق نیز در موزامبیک بود. مسعودی، تاریخ‌نگار و جغرافی‌دان عرب سده دهم، سفاله را دورترین حد منطقه زنگ توصیف می‌کند و لقب پادشاه آن را مفالمه ذکر می‌کند که واژه‌ای بانتو است. در ادبیات فارسی. واژه زنگ و مشتقات آن در ادبیات فارسی کاربرد فراوان دارد. ضرب‌المثل «یا زنگی زنگ، یا رومی روم» اشاره به پرهیز از دورویی از ضرب‌المثل‌های پرکاربرد فارسی است. نظامی نیز می‌گوید: فردوسی نیز در
فارسی است. نظامی نیز می‌گوید: فردوسی نیز در "شاهنامه" اینچنین به زنگ اشاره کرده: سعدی نیز در "بوستان" اینچنین می‌گوید: مولانا نیز در "دیوان شمس" بیان کرده:
آدیداس فینال (به انگلیسی: Adidas Finale) یک برند توپ فوتبال ساخت شرکت آدیداس است. پس از اینکه آدیداس قرارداد تأمین کننده رسمی را از نایک در سال ۲۰۰۰ بر دست گرفت؛ این توپ تبدیل به توپ رسمی و فعلی لیگ قهرمانان اروپا، لیگ قهرمانان اوپای زنان، و لیگ جوانان شد. طراحی داخلی و خارجی تغییرات توپ نشان دهنده پیشرفت‌هایی در فناوری‌های فوتبال گرفته شده از دیگر توپ فوتبال‌های تولید شده آدیداس است. طراحی خارجی «استاربال» بر اساس ستاره های لیگ قهرمانان اروپا و لوگوی لیگ قهرمانان زنان است. توپ هر سال نام برندسازی "آدیداس
زنان است. توپ هر سال نام برندسازی "آدیداس فینال" را نگه می دارد، به جز پسوند برای تعیین سال. استفاده. در طول معرفی آن "آدیداس فینال" تنها در مراحل آخر رقابت‌های لیگ قهرمانان مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ دیدن توپ‌های دیگر در دورهای اولیه غیرمعمول نبود و معمولاً توسط تولیدکننده لباس یا تأمین‌کننده توپ برای لیگ داخلی تیم میزبان، از جمله دیگر توپ‌های آدیداس ارائه می‌شد. با این حال، از سال ۲۰۰۷–۲۰۰۶، "فینال آدیداس" در تمام مراحل مسابقه مورد استفاده قرار گرفت، از جمله دور پلی‌آف که در سال ۱۰–۲۰۰۹ معرفی شد و مراحل
دور پلی‌آف که در سال ۱۰–۲۰۰۹ معرفی شد و مراحل گروهی را دنبال کرد. این توپ‌ها در دیگر رقابت‌های اروپا نیز دیده می‌شوند. آن‌ها همچنین گهگاه در لیگ قهرمانان زنان اروپا با گرافیک مشابهی مورد استفاده قرار می‌گیرند. ساخت. این توپ توسط آدیداس ساخته می‌شود چرا که برند آلمانی این قرارداد را از نایک در سال ۲۰۰۰ بر دست گرفت، و در ابتدا بر اساس آدیداس ترسترا سیلوراستریم، توپ مسابقه رسمی جام باشگاه های اروپا ۲۰۰۰ در هلند و بلژیک توسعه یافت. این توپ همچنین با همان نوع مواد مورد استفاده برای ساخت آدیداس فیورنوا ساخته
مواد مورد استفاده برای ساخت آدیداس فیورنوا ساخته شده‌بود، به جز البته گرافیک. توپ "فینال" شامل یک طراحی منحصر به فرد است که از لوگوی «استاربال» لیگ قهرمانان اروپا الهام گرفته‌بود. "فینال" نرم‌تر، سریع‌تر، و دقیق‌تر از هر توپ آدیداس دیگر قبل از آن است و همچنین آن دارای لایه‌ای از گاز پر از میکرو بالن بسیار فشرده، با اندازه‌ای برابر (فوم ترکیبی). تا فینال فصل ۰۶–۲۰۰۵، "آدیداس فینال" از طراحی سنتی پنل بیست‌وجهی بریده‌شده برای توپ‌های خود استفاده می‌کرد. از آن به بعد پنل‌ها به مانند همان توپ آدیداس تیم‌گایست
به بعد پنل‌ها به مانند همان توپ آدیداس تیم‌گایست هستند. از سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ ساختار توپ همان توپ‌های آدیداس روتیرو بود که برای یورو ۲۰۰۴ استفاده می‌شد که پنل‌های پیوندی حرارتی داشت. از فینال سال ۲۰۱۰ پنل‌ها شکل لوگوی استاربال مسابقات را به خود گرفت. در طراحی پنل‌ها در سال ۲۰۱۹ تجدید نظر شده‌است که پیش از این در لبه‌ها متصل بود، اما پنل‌ها هم‌اکنون برای بهبود دوام همپوشانی دارند. طراحی. هر فصل در لیگ قهرمانان، رنگ ستاره‌های روی توپ تغییر می‌کند. اولین توپ، در سال ۰۱–۲۰۰۰ نقره‌ای بود و پس از آن سیاه در سال
در سال ۰۱–۲۰۰۰ نقره‌ای بود و پس از آن سیاه در سال ۰۲–۲۰۰۱، سپس آبی تیره در سال ۰۴–۲۰۰۳، و قرمز در ۰۵–۲۰۰۴ بود. پس از آن آبی روشن در سال ۲۰۰۶–۲۰۰۵ ارائه شد. طراحی توپ فصل بعدی در فینال این فصل مورد استفاده قرار گرفت. یک توپ آبی روشن برای بیشتر فصل ۰۶–۲۰۰۵ مورد استفاده قرار گرفت اما در فینال بین آرسنال و بارسلونا که در استاد دو فرانس پاریس برگزار شد با توپی با همان پنل‌های آدیداس +تیم‌گایست جایگزین شد اما با ستاره‌های صورتی تزئین شد. برای فصل ۰۷–۲۰۰۶، توپ ستاره‌های خاکستری کمرنگ به رنگ‌های قرمز و سفید داشت و
خاکستری کمرنگ به رنگ‌های قرمز و سفید داشت و توپ فینال آتن یک نقره‌ای کروم فلزی با آبی سلطنتی و سفید بود. برای فصل ۰۸–۲۰۰۷، توپ با ستاره‌های نارنجی و سیاه و سفید با طرح خاکستری تزئین شد. برای فینال فصل ۰۸–۲۰۰۷ در مسکو، توپ دارای ستاره‌های خاکستری و قرمز با طرح طلایی بود. توپی که برای فصل ۰۹–۲۰۰۸ استفاده می‌شد سیاه و سفید با طرح سبز بود. طرح‌های فینال لیگ قهرمانان. هر توپ مسابقه‌ای که برای استفاده در فینال در نظر گرفته شده‌است با مکانی که قرار است بازی نهایی در آن انجام شود علامت‌گذاری می‌شود. به‌عنوان مثال
در آن انجام شود علامت‌گذاری می‌شود. به‌عنوان مثال فینال لیگ قهرمانان اروپا ۰۵–۲۰۰۴ در استانبول ترکیه برگزار شد و به این ترتیب توپ‌های فینال ستاره‌های آبی–نقره‌ای با طرح استانبول علامت‌گذاری شد.
ژائو هایلین ( زادهٔ ) کشتی‌گیر بازنشستهٔ چینی در دستهٔ فوق سنگین‌وزن کشتی فرنگی مردان است. او در طول دوران کشتی خود دو مدال شامل یک طلا (۲۰۰۰) و یک برنز (۱۹۹۹) در مسابقات قهرمانی آسیا و یک مدال برنز در دستهٔ ۱۳۰ کیلوگرم بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک را کسب کرده‌است. او نماینده چین در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود. او به عنوان نمایندهٔ تیم ملی کشتی چین با کسب مقام پنجم در دستهٔ فوق سنگین‌وزن مردان (۱۳۰ کیلوگرم) و کسب سهمیه از چهارمین چرخهٔ مسابقات انتخابی المپیک در دنور، کلرادو، ایالات متحده، به بازی‌های المپیک