payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ذکر شده در جدول باشند. مقادیر موجود در جداول بر اساس زیاد به کم فهرست‌بندی شده‌است. جداول زیر دارای داده‌های متغیر می‌باشد، بدین مفهوم که با گذر زمان ممکن است داده‌هایی به جدول گروه مواد خوراکی، اضافه شده یا حذف گردد لذا در هیچ زمانی نمی‌توان این مقاله را یک مقاله کامل شده قلمداد کرد. منابع. 2. گندم پودر جوانه گندم
روبرتا ماررو (زاده – درگذشته ) هنرمند، خواننده و بازیگر اسپانیایی بود. او یک زن ترنس بود.
پل ریچارد تاگارد (به انگلیسی: Paul Richard Thagard؛ متولد ۱۹۵۰) یک فیلسوف کانادایی است که در علوم شناختی، فلسفه ذهن، و فلسفه علم و پزشکی تخصص دارد. تاگارد استاد بازنشسته فلسفه در دانشگاه واترلو است. همچنین او یک نویسنده است و در تحقیقات قیاس و خلاقیت، استنباط، شناخت در تاریخ علم و نقش عاطفه در شناخت مشارکت داشته‌است. "تاگارد"، در فلسفه علم به‌دلیل کارش در استفاده از مدل‌های محاسباتی در توضیح انقلاب‌های مفهومی شناخته‌شده‌است. متمایزترین سهم او در این زمینه مفهوم «انسجام تبیینی» است که در موارد تاریخی به‌کار
«انسجام تبیینی» است که در موارد تاریخی به‌کار برده‌است. او به‌شدت تحت‌تأثیر عمل‌گرایان، مانند چارلز سندرز پیرس قرار گرفته‌ست و به‌اصلاح به ایده استدلال ربایشی کمک کرده‌است. در فلسفه ذهن، به‌خاطر تلاش‌هایش برای اعمال مدل‌های پیوندگرایانه انسجام در تئوری‌های فکر و عمل انسانی شناخته می‌شود. او همچنین برای انسجام داغ (HOTCO) شناخته شده‌است، که تلاش او برای ایجاد یک مدل کامپیوتری از شناخت است که احساسات را در یک سطح بنیادی ترکیب می‌کند. "تاگارد" در رویکرد کلی خود به فلسفه، به‌شدت از فلسفه تحلیلی به‌دلیل وابستگی
به فلسفه، به‌شدت از فلسفه تحلیلی به‌دلیل وابستگی بیش از حد به شهود به‌عنوان منبع شواهد انتقاد می‌کند. زندگی‌نامه. "تاگارد" در ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۰ در یورکتون، ساسکاچوان به‌دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های ساسکاچوان (لیسانس فلسفه، ۱۹۷۱)، کمبریج (کارشناسی ارشد فلسفه، ۱۹۷۳)، تورنتو (دکترای فلسفه، ۱۹۷۷) و میشیگان (کارشناسی ارشد در علوم کامپیوتر، ۱۹۸۵) است. او رئیس هیئت‌مدیره انجمن علوم شناختی 1998-1999، و رئیس انجمن ماشین‌ها و ذهنیت ۱۹۹۷–۱۹۹۸ بود. در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه کیلام شورای کانادا شد و در سال ۱۹۹۹
برنده جایزه کیلام شورای کانادا شد و در سال ۱۹۹۹ به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی کانادا انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۳ جایزه دانشگاه واترلو را برای برتری در تحقیقات دریافت کرد و در سال ۲۰۰۵ کرسی تحقیقات دانشگاه به او اعطا شد. "تاگارد" با روان‌شناس زیوا کوندا ازدواج کرده بود. کوندا در سال ۲۰۰۴ درگذشت. کار فلسفی. انسجام تبیینی. "تاگارد" پیشنهاد کرده‌است که بسیاری از کارکردهای شناختی، از جمله ادراک، قیاس، تبیین، تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی و غیره را می‌توان به‌عنوان شکلی از محاسبه انسجام درک کرد. "تاگارد" (همراه با کارستن
محاسبه انسجام درک کرد. "تاگارد" (همراه با کارستن وربورگت) رسمیت خاصی از مفهوم انسجام را به‌عنوان یک مشکل جستجوی رو به جلو مطرح کردند. این مدل فرض می‌کند که انسجام بر روی مجموعه‌ای از عناصر بازنمایی (مثلاً گزاره‌ها، تصاویر، و غیره) عمل می‌کند که می‌توانند با هم تناسب داشته باشند (انسجام) یا در برابر تناسب با یکدیگر مقاومت کنند (غیر منسجم). اگر دو عنصر p و q به هم پیوسته باشند، توسط یک قید مثبت به هم متصل می‌شوند formula_1، و اگر دو عنصر formula_2 و formula_3 غیر منسجم باشند، توسط یک محدودیت منفی به هم متصل
غیر منسجم باشند، توسط یک محدودیت منفی به هم متصل می‌شوند formula_4. علاوه بر این، محدودیت‌ها وزن می‌شوند، یعنی برای هر محدودیت formula_5 وزن مثبت وجود دارد formula_6. فلسفه علم. "تاگارد" روی مسئله مرزبندی در فلسفه علم کار کرد. در مواجهه با شکست تحقیق‌پذیری و ابطال‌پذیری، آنچه او آن را «افسردگی پسا پوزیتیویستی» نامید، در سال ۱۹۷۸ معیاری را برای تعریف شبه‌علم پیشنهاد کرد که هدف آن نجات علم از نسبی‌گرایی فایرابند و رورتی بود. با توجه به معیار "تاگارد"، «نظریه‌ای که ادعای علمی بودن دارد، شبه علمی است اگر و فقط
که ادعای علمی بودن دارد، شبه علمی است اگر و فقط اگر»: در سال ۱۹۸۸، "تاگارد" نوشت که باید این پیشنهاد را «رها کرد»، زیرا دو نقص داشت. اولاً تلاش برای یافتن شرایط لازم و کافی برای شبه‌علم به‌طور کلی ناامیدکننده بود و ثانیاً این معیار نسبت به طالع بینی بسیار اغماض کرده بود، که مشخصاً قصد داشت آن را به‌عنوان شبه‌علم معرفی کند. با این وجود، "تاگارد"، معیار خود را به‌طور کامل رها نکرد، بلکه آن را در راه‌حل جدید خود برای مسئله مرزبندی، که آن را «نمایه علم و شبه‌علم» نامید، گنجاند؛ مجموعه‌ای از ویژگی‌های
و شبه‌علم» نامید، گنجاند؛ مجموعه‌ای از ویژگی‌های روان‌شناختی، تاریخی و منطقی، که در برابر آن یک رشته‌است را می‌توان به‌عنوان علم یا شبه‌علم مقایسه و طبقه‌بندی کرد. این فرایند، اگرچه «کاملاً ضروری یا کافی» نیست، اما می‌تواند اهداف هنجاری علم، یا آنچه "تاگارد" ترجیح می‌دهد «فلسفه طبیعی» بنامد، با تکیه بر «توصیفی از چگونگی عملکرد واقعی استدلال روزمره و علمی» برآورده کند. او فلسفه ریاضیات رئالیستی ارسطویی را این‌گونه توصیف می‌کند: «فلسفه ریاضی کنونی که به بهترین وجه با آنچه در مورد ذهن‌ها و علم شناخته‌شده‌است
وجه با آنچه در مورد ذهن‌ها و علم شناخته‌شده‌است مطابقت دارد». کارهای عمده. تاگارد نویسنده/همکار ۱۵ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله است.
کلیسای جامع میلزایس ( و "به انگلیسی: St. Peter Maillezais") یک کلیسای کاتولیک رومی ویران شده در کمون میلزایس در وانده فرانسه است. این مکان که قبلاً محل صومعه سن پیر بود، از صومعه قرن دهم به کلیسای جامعی که در قرن پانزدهم تکمیل شد، رشد کرد و بسیاری از ساختارها در این مکان در پایان قرن هفدهم متروک شدند. ویرانه‌های امروزی شامل کلیسای جامع، سالن غذاخوری، خوابگاه، آشپزخانه، سرداب‌ها، برجک‌ها و باروها است. این کلیسا به دلیل انعکاس فرم معماری رومی و گوتیک آن به عنوان یک بنای میراث فرهنگی معرفی شده‌است. در ۳۰
عنوان یک بنای میراث فرهنگی معرفی شده‌است. در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۴ به عنوان یک بنای تاریخی تعیین شد. کلیسای جامع متعلق به اسقف نشین لوچون، با آیین‌های رومی، و با سنت پیتر به عنوان قدیس حامی بود.
حیات وحش یمن وافر و متنوع است. یمن کشوری بزرگ در نیمه جنوبی شبه‌جزیره عربستان با چندین منطقه جغرافیایی است که هرکدام گوناگونی گیاهان و جانورانی را دارند که با زیستگاه‌های مختص خود سازگار شده‌اند. زیاگان. حدود ۴۶۴ گونه پرنده در یمن ثبت شده‌اند که ده تای آنها بوم‌زاد این کشور و شامل سارگپه سقطرا، مرغ حق سقطرا، سبدنشین سقطرا، سسک سقطرا، سار سقطرا، شهدخوار سقطرا، صعوه ابروسفید، زردپره سقطرا، گنجشک سقطرا و گنجشک عبد الکوری هستند. بابون مقدس در بخش‌هایی از کشور وجود دارد و باور می‌رود که حدود هفتاد پلنگ عربی وحشی
دارد و باور می‌رود که حدود هفتاد پلنگ عربی وحشی در آنجا باقی مانده باشند. یک برنامه زادآوری در اسارت در باغ وحش تعز در مناطق کوهستانی یمن در حال اجرا است. دیگر پستانداران یافت‌شده در یمن شامل آهوی کوهی، گرگ، شاه‌روباه، روباه شنی، کاراکال، گربه شنی، گربه وحشی، مشکین‌گربه معمولی، کفتار راه‌راه، شغال طلایی، گورکن عسل‌خوار، خدنگ دم‌پشمی، خرگوش کوهی صخره، خارپشت بیابانی، حشره‌خوار عربی، موش خاردار طلایی، پامسواکی مصری کوچک، چندین گونه جربیل و تعدادی از گونه‌های خفاش هستند.
هلن الیزابت لونگینو (به انگلیسی: Helen Elizabeth Longino)، (زاده ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۴) فیلسوف علم آمریکایی است که در مورد اهمیت ارزش‌ها و تعاملات اجتماعی در تحقیقات علمی بحث کرده‌است. او دربارهٔ نقش زنان در علم نوشته‌است، و یکی از شخصیت‌های اصلی معرفت‌شناسی فمینیستی و معرفت‌شناسی اجتماعی است. او پروفسور کلارنس ایروینگ لوئیس فلسفه در دانشگاه استنفورد است، و در سال ۲۰۱۶ به عضویت فرهنگستان هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. تحصیلات و شغل. "لونگینو" مدرک لیسانس خود را در ادبیات انگلیسی از کالج بارنارد در سال 1966 و کارشناسی
انگلیسی از کالج بارنارد در سال 1966 و کارشناسی ارشد خود را در فلسفه از دانشگاه ساسکس، انگلستان، در سال ۱۹۶۷ دریافت کرد. او دکترای خود را از دانشگاه جانز هاپکینز در بالتیمور، مریلند در سال ۱۹۷۳، زیر نظر پیتر آچینشتاین دریافت کرد. پایان‌نامه او با "استنباط و کشف علمی" سروکار داشت. "لونگینو" در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو (۱۹۷۳–۱۹۷۵)، کالج میلز (۱۹۷۵–۱۹۹۰)، دانشگاه رایس (۱۹۹۰–۱۹۹۵) و دانشگاه مینه‌سوتا (1995-2005) تدریس کرد. قبل از پیوستن به بخش فلسفه دانشگاه استنفورد در نهضت آزادی زنان و تأسیس مطالعات زنان در
در نهضت آزادی زنان و تأسیس مطالعات زنان در چندین مؤسسه فعال بود. او در سال ۲۰۰۸ استاد فلسفه کلارنس ایروینگ لوئیس شد و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان رئیس بخش فلسفه خدمت کرد. او به‌عنوان رئیس انجمن فلسفه علم (۲۰۱۳–۲۰۱۴) خدمت کرد، و معاون اول بخش منطق، روش‌شناسی و فلسفه علم و فناوری اتحادیه بین‌المللی تاریخ و فلسفه علم است (2016–2019). کار فلسفی. "لونگینو" در کار خود ابعاد اجتماعی دانش علمی و روابط ارزش‌های اجتماعی و شناختی را مورد بحث قرار می‌دهد. او معرفت‌شناسی فمینیستی و اجتماعی و پیامدهای آن‌ها را برای
فمینیستی و اجتماعی و پیامدهای آن‌ها را برای پلورالیسم علمی بررسی می‌کند. "لونگینو" به جای این‌که بگوید یک روش مشخصاً زنانه برای دانستن وجود دارد، بر ایده «انجام معرفت‌شناسی به‌عنوان یک فمینیست» تأکید می‌کند؛ رویکردی که با خود آگاهی از روش‌های متعددی که ممکن است یک سؤال را توصیف کند، به همراه دارد. "لونگینو" در اولین کتاب خود، "علم به‌مثابه دانش اجتماعی" (۱۹۹۰)، در مورد ارتباط ارزش‌های اجتماعی، یا ارزش‌هایی که بخشی از بافت انسانی علم هستند، با توجیه دانش علمی عینی بحث کرد. او در تجربه‌گرایی زمینه‌ای خود
علمی عینی بحث کرد. او در تجربه‌گرایی زمینه‌ای خود استدلال می‌کند که مشاهدات و داده‌هایی از این نوع که دانشمندان به‌دست می‌آورند به خودی خود مدرکی برای یا علیه هیچ فرضیه خاصی نیستند. در عوض، ارتباط هر داده خاص برای هر فرضیه‌ای توسط باورها و مفروضات انسانی در مورد این‌که چه نوع داده‌هایی می‌توانند از چه نوع فرضیه‌هایی پشتیبانی کنند، تعیین می‌شود. حتی زمانی که ارتباط شواهد تصمیم‌گیری می‌شود، شکاف منطقی بین شواهد و توجیه کامل نظریه‌های علمی جالب (مسئله فلسفی سنتی عدم تعیین نظریه‌ها) باقی می‌ماند. این شکاف نیز
عدم تعیین نظریه‌ها) باقی می‌ماند. این شکاف نیز باید با باورها و مفروضات مربوط به استدلال مشروع پر شود تا شواهد به ما کمک کنند تا تصمیم بگیریم کدام فرضیه را درست بپذیریم. استفاده از دیدگاه‌های متنوع برای نقد فرضیه‌ها می‌تواند برخی از آن فرضیه‌ها را به دانش علمی تبدیل کند. فرضیه‌ها زمانی تبدیل به دانش می‌شوند که از دیدگاه‌های گوناگون مورد بررسی قرار گیرند، به‌ویژه توسط کسانی که دارای باورها و ارزش‌های گوناگون هستند. بر خلاف آن دسته از فیلسوفانی که به دو شکاف بالا اشاره می‌کنند تا استدلال کنند که علم عینی
بالا اشاره می‌کنند تا استدلال کنند که علم عینی نیست، "لونگینو" استدلال می‌کند که بررسی دقیق توسط کسانی که دارای ارزش‌های متنوع هستند می‌تواند از عینیت علم حمایت کند. بر این اساس، ارزش‌های ما که به‌نظر می‌رسد هیچ ارتباطی با علم ندارند، برای عینیت دانش علمی حیاتی هستند و علم دقیقاً به این دلیل که عاری از ارزش نیست، می‌تواند عینی باشد.ر از این منظر، مخالفت با دلایل ما برای پذیرش یک نظریه مهم است. گفتگوی انتقادی باز در یک جامعه به‌طور بالقوه می‌تواند جامعه را قادر سازد تا بر تعصب غلبه کند. برای رسیدن به عینیت،
سازد تا بر تعصب غلبه کند. برای رسیدن به عینیت، علم باید اجازه نقد دهد و با نقد درگیر شود. کتاب "سرنوشت دانش" لونگینو (۲۰۰۲) به بررسی و تطبیق گزارش‌های دانش فیلسوفان و جامعه‌شناسان علم می‌پردازد. اخیراً، "لونگینو" در "مطالعه رفتار انسان: چگونه دانشمندان پرخاش‌گری و جنسیت را بررسی می‌کنند" (۲۰۱۳)، پنج رویکرد علمی به پرخاش‌گری و تمایلات جنسی انسان را از نظر چارچوب‌های معرفت‌شناختی، انواع دانشی که تولید می‌کنند و اهداف عمل‌گرایانه‌شان بررسی می‌کند. او استدلال می‌کند که رویکردهای مختلف از علل مختلفی شروع
می‌کند که رویکردهای مختلف از علل مختلفی شروع می‌شوند و بر اساس آن‌ها بنا می‌شوند، که هر یک دانش جزئی در مورد موضوع تولید می‌کنند. به این ترتیب، آن‌ها را نمی‌توان به یک دیدگاه واحد تقلیل داد. از دیدگاه او در معرفت‌شناسی اجتماعی، استدلال می‌کند که اگر کثرت رویکردهای مختلف به دانش اذعان شود، تحقیقات علمی به‌عنوان راهنمای سیاست‌گذاران عمومی مفیدتر خواهد بود. افزایش آگاهی از طیف دیدگاه‌هایی که باید مورد بررسی قرار گیرند، می‌تواند با اطلاع‌رسانی دقیق‌تر تصمیم‌گیری‌ها، به نفع سیاست باشد و همچنین احتیاط را در
به نفع سیاست باشد و همچنین احتیاط را در اتخاذ سریع مواضع سیاستی بر اساس یک دیدگاه محدود تشویق کند. اگرچه کار او در مورد ماهیت دانش علمی فمینیستی است، به این معنا که در مورد ارزش کمک‌های افراد مختلف (و بر این اساس ارزش مشارکت زنان) در علم استدلال می‌کند، برخی از کارهای دیگر "لونگینو" به‌طور واضح تری فمینیستی بوده‌است. او نگران زنان است. برای مثال، روایت‌های زن و مرد محور از تکامل انسان را ارائه و تحلیل کرده‌است و بر تأثیر فرضیات جنسیت‌محور بر شکل‌گیری این نظریه تأکید می‌کند. فراتر از مطالعه دانش، نوشته‌های
تأکید می‌کند. فراتر از مطالعه دانش، نوشته‌های "لونگینو" شامل تحلیل ماهیت پورنوگرافی و شرایطی است که در جامعه از نظر اخلاقی مشکل‌ساز شده‌است. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۰۲، کتاب "لونگینو" با نام "سرنوشت دانش" (۲۰۰۱) جایزه حرفه‌ای رابرت کی مرتون را برای بهترین کتاب از بخش علم، دانش و فناوری انجمن جامعه‌شناسی آمریکا دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، کتاب "مطالعه رفتار انسانی" لونگینو (۲۰۱۳) برنده جایزه بهترین کتاب در فلسفه فمینیستی برای سال ۲۰۱۴ توسط انجمن زنان انجمن فلسفه علم شد. در سال ۲۰۱۶ "هلن لونگینو" به عضویت
فلسفه علم شد. در سال ۲۰۱۶ "هلن لونگینو" به عضویت فرهنگستان هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۸ به‌عنوان عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب شد.
دویچه ورکه (به آلمانی: Deutsche Werke) یک شرکت کشتی‌سازی آلمانی بود که در سال ۱۹۲۵ در پی پیمان ورسای و پس از جنگ جهانی اول با چند شرکت کشتی‌سازی دیگر به منظور کوچک‌تر کردن صنایع نظامی آلمان ادغام و تشکیل شد. این شرکت متعلق به جمهوری وایمار بود. دفتر مرکزی شرکت در برلین و محل تولید محصولات در کیل قرار داشت. تا قبل از به قدرت رسیدن حزب نازی، دویچه ورک تنها کشتی های تجاری تولید میکرد ولی پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ تولید محصولات این شرکت به کشتی های جنگی تغییر پیدا کرد. در طول جنگ جهانی دوم از
های جنگی تغییر پیدا کرد. در طول جنگ جهانی دوم از بیش از ۲۵۰۰ نفر یهودی در تولید محصولات این شرکت کشتی‌سازی بیگاری کشیده‌شد. در سال ۱۹۵۵ مناطق کشتی‌سازی که متعلق به دویچه ورک بود توسط هوالتس‌ورکه-دویچه ورفت خریداری شد.
پیرمرد (انگلیسی: Old Guy) یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی آماده اکران به کارگردانی سایمون وست، نویسندگی کرگ جانسون، تهیه‌کنندگی هایلند فیلمز گروپ و دارک کسل انترتینمنت با بازی کریستف والتس، لوسی لیو و کوپر هافمن است. داستان. دنی دولینسکی قاتل قراردادی هنوز معتقد است که در کاری که انجام می‌دهد بهترین است. دنی که در بن‌بست گیر کرده‌است، اما برای عشق به مدیر باشگاه آناتا رقابت می‌کند، وقتی کمپانی او را به میدان مبارزه می‌کشد، هیجان زده می‌شود، اما فقط برای آموزش ویلبورگ، تازه‌واردی از نسل زد، از این زوج نامتناسب
تازه‌واردی از نسل زد، از این زوج نامتناسب خواسته می‌شود تا اعضای ارشد یک سندیکای جنایی رقیب را حذف کنند و در این فرایند، انگیزه واقعی کارفرمای خود را کشف کنند: حذف گارد قدیمی در یک تصرف کامل. با این حال، شرکت پیش‌بینی نمی‌کرد که تجربه دنی همراه با درخشش این تازه‌وارد، چنین پیوند نامحتملی را بین این دو ایجاد کند، و آنها را قادر می‌سازد، با کمک حیاتی آناتا، همه چیز را به شرکت برگردانند. تولید. فیلمبرداری در بهار ۲۰۲۳ در بلفاست انجام شد.
مونیکا مارتینِس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رقص بر آبگینه" و "عروس کولی" اشاره کرد.
ماریا د ناتی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "رئیس خوب" و "مادران، عشق و زندگی" اشاره کرد.
مترو تبریز ۱ خط فعال، ۲ خط در حال ساخت و ۲ خط در حال مطالعه و ۱۸ ایستگاه فعال دارد. در جداول زیر ایستگاه‌ها و خطوط فعال و در حال ساخت به تفکیک ذکرشده و همچنین ایستگاه‌ها یا تقاطع‌های در حال ساخت با علامت مشخص شده‌اند. خط ۱. خط ۱ مترو تبریز ۱۸ ایستگاه فعال دارد: خط ۲. خط ۲ مترو تبریز ۲۱ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۳. خط ۳ مترو تبریز ۱۳ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۴. خط ۴ مترو تبریز ۱۸ ایستگاه در دست احداث دارد: خط ۵. ایستگاه‌های خط ۵ مترو تبریز به شرح زیر است: این خط شامل یازده ایستگاه، از راه‌آهن تبریز
است: این خط شامل یازده ایستگاه، از راه‌آهن تبریز آغاز می‌شود و با عبور از چهارراه خطیب، نصف‌راه (جهاد)، تا باغ فجر (گلستان) جایگاه تاریخی قونقا امتداد می‌یابد و دارای ایستگاه تبادلی با ایستگاه ۱۳(قونقا) خط یک است. این خط نهایتاً با عبور از منطقة اهراب، در مجاورت ارک علیشاه (چهارراه شریعتی) پایان می‌یابد. در ادامه خط ۵ انشعاب آن آغاز می‌گردد که به خط برون‌شهری تبریز- سهند مشهور است. این خط نیز در محل ایستگاه ۱۸ (نور) با خط یک دارای ایستگاه مشترک بوده و با عبور از مقابل کارخانه تراکتور سازی به سمت شهر جدید
از مقابل کارخانه تراکتور سازی به سمت شهر جدید سهند ادامه خواهد یافت.
خط سبز یا مرز آتش‌بس ۱۹۴۹، یک خط مرزی است که در قراردادهای آتش‌بس سال ۱۹۴۹ بین ارتش اسرائیل و ارتش همسایگانش (مصر، اردن، لبنان و سوریه) بعد از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ایجاد شد. این مرز "عملاً" از سال ۱۹۴۹ تا جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷ مرزهای اسرائیل را تعیین می‌کرد و همچنان مرزهای شناخته شده بین‌المللی اسرائیل با فلسطین (کرانه باختری و نوار غزه) را نشان می‌دهد. خط سبز به عنوان یک خط تعیین مرز موقت و نه یک مرز دائمی تعیین شد. توافق‌نامه‌های آتش‌بس سال ۱۹۴۹ (با تأکید اعراب) به وضوح بیان می‌کردند که این توافقات
تأکید اعراب) به وضوح بیان می‌کردند که این توافقات برای تعیین مرزهای دائمی طراحی نشده‌اند. به عنوان مثال، در توافق‌نامه بین مصر و اسرائیل ذکر شده که «خط تعیین آتش‌بس به هیچ وجه نباید به عنوان یک مرز سیاسی یا سرزمینی تعبیر شود و بدون تعصب نسبت به حقوق، ادعاها و مواضع هر یک از طرفین در رابطه با حل و فصل نهایی مسئله فلسطین ترسیم شده است.» مفاد مشابهی در توافق‌نامه‌های آتش‌بس با اردن و سوریه نیز آمده است، اما توافق‌نامه با لبنان چنین مواردی را شامل نمی‌شد و به عنوان مرز بین‌المللی بین اسرائیل و لبنان در نظر
عنوان مرز بین‌المللی بین اسرائیل و لبنان در نظر گرفته شد، فقط نیروها ملزم بودند به مرز اسرائیل و لبنان عقب‌نشینی کنند. خط سبز اغلب به عنوان "مرزهای قبل از ۱۹۶۷" یا "مرزهای ۱۹۶۷" توسط بسیاری از نهادهای بین‌المللی و رهبران ملی، از جمله رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده باراک اوباما، رئیس‌جمهور فلسطین محمود عباس، سازمان ملل متحد در متون غیررسمی و در متن قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد، نام برده می‌شود. نام "خط سبز" از جوهر سبزی که برای رسم این خط روی نقشه در مذاکرات آتش‌بس استفاده شده بود، گرفته شده است.
در مذاکرات آتش‌بس استفاده شده بود، گرفته شده است. پس از جنگ شش روزه، مناطقی که اسرائیل خارج از خط سبز تصرف کرده بود به نام‌های شرق بیت‌المقدس، کرانه باختری، نوار غزه و بلندی‌های جولان شناخته شدند. این مناطق معمولاً به عنوان سرزمین‌های اشغالی اسرائیل شناخته می‌شوند. یکی از مناطقی که در جریان جنگ شش روزه توسط اسرائیل تصرف شد، شبه‌جزیره سینا بود. این منطقه بعداً به عنوان بخشی از پیمان صلح ۱۹۷۹ به مصر بازگردانده شد. در حالی که سایر مناطق اشغالی همچنان تحت کنترل اسرائیل باقی ماندند و موضوع مذاکرات و منازعات
اسرائیل باقی ماندند و موضوع مذاکرات و منازعات طولانی مدت بین‌المللی قرار گرفتند. خط سبز همچنان به عنوان مرزی غیررسمی و مورد مناقشه در بسیاری از مسائل سیاسی و دیپلماتیک منطقه‌ای در خاورمیانه مطرح است. تاریخچه. خط سبز به خطوط تعیین مرز اشاره دارد، نه مرزهای دائمی، بین نیروهای اسرائیل و همسایگان آن. همه حرکات عبوری از این خطوط ممنوع و توسط سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل متحد نظارت می‌شد. این اصطلاح معمولاً برای اشاره به مرز بین اورشلیم تحت کنترل اردن و کرانه باختری و اسرائیل به کار می‌رود. ترسیم خط سبز
باختری و اسرائیل به کار می‌رود. ترسیم خط سبز به‌طور کامل جایگزین خطوط تقسیم‌بندی شده در طرح تقسیم‌بندی سازمان ملل در سال ۱۹۴۷ شد، طرحی که اسرائیل در اعلامیه استقلال خود آن را پذیرفته بود. رهبران فلسطینی و عرب به‌طور مکرر هرگونه تقسیم دائمی فلسطین تحت قیمومت را رد کرده بودند. در سال ۱۹۶۷، پس از اینکه اسرائیل تمامی سرزمین‌های فلسطین تحت قیمومت، به جز امارت شرق اردن، و همچنین مناطق دیگر را تصرف کرد، خطوط تعیین مرز از نظر نظامی بی‌اهمیت شدند و وضعیت خط سبز نامشخص باقی ماند. با این حال، اسرائیل همواره به‌طور
باقی ماند. با این حال، اسرائیل همواره به‌طور رسمی استدلال می‌کرد که خط سبز هیچ اهمیت قانونی ندارد، اما این خط از نظر سیاسی، حقوقی و اداری همچنان مهم بود. اسرائیل سرزمین‌های خارج از خط سبز را به عنوان مناطق اشغالی در نظر می‌گرفت و آنها را وارد سیستم‌های سیاسی و اداری غیرنظامی خود نمی‌کرد. این مناطق تحت مدیریت نظامی اسرائیل یا بعدها توسط تشکیلات خودگردان فلسطین اداره می‌شدند. تابعیت بر اساس محل اقامت و وضعیت پناهندگی افراد نیز با توجه به خط سبز تعیین می‌شد. یکی از استثناهای این وضعیت، گسترش مرزهای شهرداری
یکی از استثناهای این وضعیت، گسترش مرزهای شهرداری اورشلیم در سال ۱۹۸۰ بود. با وجود اینکه اورشلیم بخشی از سرزمین‌های خارج از خط سبز بود که تا سال ۱۹۶۷ تحت حاکمیت اردن قرار داشت، اسرائیل اورشلیم را «کامل و متحد» به عنوان پایتخت خود طبق قانون اساسی اورشلیم ۱۹۸۰ اعلام کرد. این ادعا توسط هیچ کشوری یا شورای امنیت سازمان ملل به رسمیت شناخته نشده است. خط سبز همچنان به‌طور نظری اورشلیم را در مرز اورشلیم شرقی تقسیم می‌کند. بلندی‌های جولان نیز به عنوان استثنایی دیگر، به‌طور غیررسمی توسط اسرائیل تحت قانون بلندی‌های
به‌طور غیررسمی توسط اسرائیل تحت قانون بلندی‌های جولان ۱۹۸۱ ضمیمه شد، که شورای امنیت سازمان ملل آن را باطل و فاقد اثر قانونی بین‌المللی اعلام کرد. تأثیرات. بخش‌هایی از خط سبز که مرزهای اسرائیل، کرانه باختری و نوار غزه را تعیین می‌کند، از مناطق پرجمعیت عبور می‌کنند. این خط با جبهه نظامی جنگ ۱۹۴۸ مطابقت دارد و در حالی که ملاحظات نظامی اصلی‌ترین عامل تعیین‌کننده مکان آن بود، به زودی مشخص شد که در بسیاری از نقاط، شهرها و روستاها را تقسیم کرده و کشاورزان را از زمین‌هایشان جدا می‌کند. در نتیجه، خط سبز دستخوش
زمین‌هایشان جدا می‌کند. در نتیجه، خط سبز دستخوش تغییرات جزئی شد و برای حرکت محدود در برخی مناطق ترتیبات ویژه‌ای اتخاذ شد. شهر اورشلیم به دو بخش اورشلیم شرقی و غربی تقسیم شد. به عنوان مثال، روستای بارتا با توجه به اشتباهاتی در نقشه‌برداری، به‌طوری تقسیم شد که یک سوم آن در سمت اسرائیل و دو سوم دیگر در خارج از آن قرار گرفت. همچنین، در مارس ۱۹۴۹، پس از خروج نیروهای عراقی و تحویل موقعیت‌های آن‌ها به لژیون اردن، اسرائیل عملیات «شین-تاو-شین» را اجرا کرد که به این کشور اجازه داد در توافقی مخفی، خط آتش‌بس در منطقه
کشور اجازه داد در توافقی مخفی، خط آتش‌بس در منطقه وادی عاره در شمال کرانه باختری را مجدداً مذاکره کند. در طول جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۸، یهودیانی که در شرق خط سبز سکونت داشتند، از جمله ساکنان محله یهودی اورشلیم قدیم، توسط اردنی‌ها اسیر شدند. تقریباً تمام مدافعان گوش عتصیون کشته شدند. پس از جنگ، اسرا به اسرائیل بازگردانده شدند. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸، ساکنان یهودی کفار داروم و نهرایم به دلیل فشارهای نظامی مصر و اردن، توسط اسرائیل تخلیه شدند. اسرائیل همچنین از روستاهایی در جلیل علیا لبنان خارج شد و سوریه نیز از مشمار هیرادن
علیا لبنان خارج شد و سوریه نیز از مشمار هیرادن عقب‌نشینی کرد. پس از پیروزی اسرائیل در جنگ شش روزه، این کشور شهرک‌هایی را در جنوب و شرق خط سبز ایجاد کرد. این اقدامات به شدت توسط سایر کشورها مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری از اسرائیلی‌ها معتقدند که این شهرک‌ها از نظر امنیتی برای اسرائیل حیاتی هستند و از آن‌ها به‌طور ایدئولوژیک حمایت می‌کنند، در حالی که برخی دیگر این شهرک‌ها را باری اقتصادی و مانعی برای صلح می‌دانند. از اوت تا سپتامبر ۲۰۰۵، اسرائیل طرح خروج یک‌جانبه را اجرا کرد و تمام جمعیت یهودی نوار غزه تخلیه
را اجرا کرد و تمام جمعیت یهودی نوار غزه تخلیه شد. در سال ۲۰۰۶، اهود اولمرت طرحی به نام «همگرایی» پیشنهاد کرد که خواستار خروج یک‌جانبه اسرائیل از بخش بزرگی از کرانه باختری در صورت لزوم بود. اکثریت اعراب فلسطینی در سمت اسرائیلی خط سبز در جریان جنگ ۱۹۴۸ فرار کردند یا اخراج شدند (حدود ۷۲۰٬۰۰۰ نفر). آن‌هایی که باقی ماندند به شهروندان اسرائیل تبدیل شدند و اکنون حدود ۲۰ درصد از جمعیت کل اسرائیل را تشکیل می‌دهند. منطقه «مثلث» که شامل ام‌الفحم، باقه‌الغربی و طیره است، ابتدا تحت صلاحیت اردن قرار گرفت، اما اسرائیل به
ابتدا تحت صلاحیت اردن قرار گرفت، اما اسرائیل به دلایل نظامی و استراتژیک اصرار داشت که این منطقه در سمت اسرائیلی خط سبز باشد. برای دستیابی به این هدف، توافق تبادل اراضی انجام شد. در جنگ شش روزه، اسرائیل سرزمین‌هایی را در خارج از خط سبز که بیش از یک میلیون فلسطینی عرب، از جمله پناهندگان جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۹، در آن سکونت داشتند، تصرف کرد. خط سبز همچنان به‌عنوان مرز اداری بین این مناطق و سرزمین‌های داخل خط سبز باقی ماند (به جز اورشلیم). در سال ۱۹۶۷، اسرائیل، اورشلیم شرقی را ضمیمه کرد و به ساکنان عرب آن وضعیت اقامت
شرقی را ضمیمه کرد و به ساکنان عرب آن وضعیت اقامت دائم داد. آن‌ها همچنین حق داشتند برای شهروندی اسرائیل درخواست کنند. در داخل اسرائیل، این کشور تلاش کرد وضعیت اورشلیم شرقی را به‌عنوان بخشی از اسرائیل تأکید کند و این مسئله را در قانون اساسی اورشلیم در سال ۱۹۸۰ ذکر کرد. قطعنامه ۴۷۸ شورای امنیت سازمان ملل این قانون را باطل اعلام کرد و هیچ کشوری این وضعیت را به رسمیت نشناخته است. در سال ۱۹۸۱، کنست قانون بلندی‌های جولان را تصویب کرد که به‌طور ضمنی حاکمیت اسرائیل بر بلندی‌های جولان را گسترش داد. این اقدام به
بر بلندی‌های جولان را گسترش داد. این اقدام به عنوان واکنشی به تحریکات سوریه و همچنین فروش AWACS توسط ایالات متحده به عربستان سعودی در نظر گرفته شد. این قانون به‌طور گسترده به عنوان الحاق غیررسمی تلقی شد و توسط ایالات متحده و شورای امنیت سازمان ملل در قطعنامه ۴۹۷ محکوم شد. در اکتبر و نوامبر ۱۹۶۷، کابینه امنیتی اسرائیل تصمیم گرفت که خط سبز را از نقشه‌های رسمی حذف کند. این تصمیم به عنوان «بسیار محرمانه» طبقه‌بندی شد و سانسور رسانه‌ای اعمال شد. چاپ نقشه‌های جدید تا پایان جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد به
جدید تا پایان جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تعویق افتاد. در نتیجه این تصمیم، نقشه‌های رسمی اسرائیل خط سبز و خط آتش‌بس با مصر را حذف کردند و خطوط آتش‌بس با اردن و لبنان به عنوان خطوط آتش‌بس مجدد برچسب‌گذاری شدند. در سال ۲۰۲۲، شهرداری تل‌آویو-یافا نقشه‌هایی را به مدارس خود ارسال کرد که خط سبز را نشان می‌داد، برخلاف رویه‌های معمول. شهردار تصمیم خود را این‌گونه توضیح داد: «برای ما مهم است که دانش‌آموزان مرزهای حاکمیتی اسرائیل و واقعیت پیچیده مناطقی که شهروندان یهودی اسرائیل و اعراب تحت کنترل تشکیلات
شهروندان یهودی اسرائیل و اعراب تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین در کنار هم زندگی می‌کنند را بشناسند.» درگیری فلسطین و اسرائیل. در دسامبر ۱۹۶۹، ویلیام پی. راجرز، وزیر امور خارجه آمریکا، اظهار داشت که «هرگونه تغییر در خطوط آتش‌بس ۱۹۴۹ نباید بر مبنای فتح و پیروزی نظامی باشد و باید به تغییرات جزئی که برای امنیت متقابل ضروری است، محدود شود. ما از توسعه‌طلبی حمایت نمی‌کنیم.» در پاسخ، پروفسور حقوق دانشگاه هاروارد، استیون ام. شوبل، استدلال کرد که اصلاحات در خطوط آتش‌بس ۱۹۴۹ بین دولت‌هایی که در قلمرو سابق فلسطین