payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. باتلر هنگامی که از رونوک در خانه نمایندگان نمایندگی می‌کرد، در کنار کوسن گرگوری دموکرات تا ۱۹۶۳ میلادی و سپس در کنار ویلیام ام. اندرسون خدمت کرد. در انتخابات ۱۹۷۱، ری ال. گارلند و جان سی. تاولر جانشین اندرسون و باتلر شدند. در ۱۹۷۰ میلادی، شریک قانونی او لینوود هولتون به عنوان فرماندار ویرجینیا انتخاب شد. هولتون سپس توانایی باتلر را برای ایجاد اتحاد و همچنین تواناییش در تمرکز بر روی مسائل خاص را خاطر نشان ساخت. هنگامی که نماینده ایالات متحده، ریچارد اچ. پاف، همکار جمهوری‌خواه او استعفا داد، باتلر
اچ. پاف، همکار جمهوری‌خواه او استعفا داد، باتلر نامزدی جمهوری‌خواه برای پر کردن خلأ ناشی از آن در حوزه انتخابیه ششم در رونوک را برنده شد. او در دو انتخابات در روز انتخابات شرکت کرد، یکی انتخابات مخصوص برای ایجاد تعادل دوره دهم پاف و دیگری انتخابات عادی برای دوره دوسالانهٔ کامل که در هردو هم پیروز شد. او در ابتدا از رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون حمایت کرد و پیروزی خویش را ناشی از زمین‌لرزه نیکسون در انتخابات ۱۹۷۲ میلادی می‌دانست. با این حال، هنگامیکه نوارهای واترگیت حقه‌های کثیف و مغالطات مطرح شده در کاخ سفید را
حقه‌های کثیف و مغالطات مطرح شده در کاخ سفید را هویدا ساخت، باتلر به شش جمهوری‌خواه و سه دموکرات محافظه‌کار جنوبی پیوست که خودشان را رابطه با زیر سؤال بردن رفتار نیکسون، «اتحاد نامقدس» می‌شناختند. نماینده تازه‌کار توجهات ملی را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۴ میلادی جلب کرد، هنگامی که حمایتش را از استیضاح اعلان نمود. او خطاب به جمهوری‌خواهانی که مدت‌ها علیه عدم صداقت و رفتار مجرمانه حکومتی کمپین زده بودند گفت که «واترگیت مایه شرم ماست». دو روز بعد، کمیته قضایی در اشاره به سه ماده استیضاح رأی دادند، در حالی که باتلر به
به سه ماده استیضاح رأی دادند، در حالی که باتلر به دوتا از آن ماده‌ها رأی داد. نیکسون ماه بعد از مقام ریاست جمهوری استعفا داد. باوجود هشدارهای مادرش در مورد در معرض خطر قرار دادن حرفه سیاسیش، باتلر هرگز رأیش را توجیه نکرد، گرچه که ممکن است همکاران جمهوری‌خواهش با گمارش مأموریت‌های نچندان دلچسب کمیته به او، به نوعی او را تنبیه کردند. آنهایی که باتلر را می‌شناختند گفتند که او «رها از سیاست بود» و بیشتر شبیه یک قاضی عمل می‌نمود. به نظر می‌رسید که رأی دهندگان از شجاعت باتلر در ۱۹۷۴ میلادی قدردانی کردند. در حالی
شجاعت باتلر در ۱۹۷۴ میلادی قدردانی کردند. در حالی که بسیاری از همکاران جمهوری‌خواه او به علت خشم ناشی از واترگیت در انتخابات شکست خوردند، باتلر رقیب دموکرات خود را با ۱۸ امتیاز شکست داد، گرچه که قاصر از کسب اکثریت شد. این آخرین باری بود که او با مخالفت اکثریت حزب در یک انتخابات مواجه می‌شد؛ او در ۱۹۷۶ میلادی تنها با یک مستقل مواجه شد و در ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ میلادی بلامعارض بود. جدا از استماعیه واترگیت، او در استماعیه نایب ریاست جمهوری گرالد فورد و نلسون راکفلر در ایجاد شرکت خدمات قانونی شرکت نمود. او مؤلف اصلی
ایجاد شرکت خدمات قانونی شرکت نمود. او مؤلف اصلی لایحه اصلاحیه ورشکستگی در ۱۹۷۸ میلادی بود. در ۱۹۸۲ میلادی تصمیم گرفت که به دنبال انتخابات مجدد نباشد، اما به جای آن فعالیت حقوقیش را در رونوک سال بعد آن همراه با بودز، راجرز و هلگروو ادامه داد، گرچه که او نیز در کمیسیون بازنگری ورشکستگی ملی طی ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ میلادی خدمت نمود. مرگ و میراث. باتلر در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴ میلادی در سن ۸۹ سالگی فوت کرد. همسر او ژوئن، یک ماه قبل او فوت کرد. چهار پسر و چندین نوه از آنها باقی ماندند. در ۲۰۰۲، اداره اصلی پوست رونوک به افتخار
ماندند. در ۲۰۰۲، اداره اصلی پوست رونوک به افتخار او تغییر نام یافت. مقالات او اکنون در مدرسه حقوق دانشگاه واشینگتن و لی قرار دارند. باب گودلت، که زمانی عضوی از کارکنان باتلر بود، ششمین حوزه انتخابیه کنگره‌ای را از ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۹ میلادی نمایندگی کرد. مشاور مطبوعاتی سابق او، ریچارد کولن بعداً به مدرسه حقوق رفته و به عنوان دادستان ایالات متحده برای حوزه انتخابیه شرقی ویرجینیا گماشته شد (که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ میلادی خدمت کرد) و سپس دادستان کل ویرجینیا شد (یک دوره منقضی نشده از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ میلادی را پر می‌کرد).
منقضی نشده از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ میلادی را پر می‌کرد). پیوند به بیرون. بازیابی شده در ۲۰۰۸-۰۳-۲۷
لوکا ماستری (؛ زادهٔ ) بازرگان، و مدیر ارشد مالی شرکت اپل اهل ایالات متحده آمریکا است. تحصیلات. "لوکا ماستری" با مدرک کارشناسی اقتصاد دانشگاه بین‌المللی لیبرا در مطالعات اجتماعی رم فارغ‌التحصیل شد و نیز دارای پایان‌نامه کارشناسی ارشد علوم در رشتهٔ مدیریت از دانشگاه بوستون آمریکا است. کار. پیش از پیوستن به اپل. اولین شرکت جهانی که ماستری در آن کار کرد جنرال موتورز بود. پس از آن در سال ۲۰۰۹ در شبکه‌های نوکیا و زیراکس به عنوان مدیر مالی همکاری داشته‌است. اپل. در سال ۲۰۱۴، پس از شروع به کار در شرکت اپل به عنوان
سال ۲۰۱۴، پس از شروع به کار در شرکت اپل به عنوان معاون مدیر مالی و مدیر شرکت، او به عنوان مدیر ارشد مالی شرکت اپل منصوب شد و همچنین مسئولیت مدیریت حسابداری را هم بر عهده می‌گرفت. با انتصاب به سمت مدیر ارشد مالی، ۶٬۳۳۷ واحد سهم محدود به نام او صادر شد (که در حال حاضر حدود ۴ میلیون دلار ارزش دارد). حقوق رسمی او در سال ۱ میلیون دلار است اما واجد شرایط برنامه پاداش نقدی مبتنی بر عملکرد کمپانی اپل است که حقوق را افزایش می‌دهد. او در سال ۲۰۱۴ در حدود ۱۴ میلیون دلار و در سال ۲۰۱۵ حقوقی برابر با ۲۵٫۳ میلیون دلار
و در سال ۲۰۱۵ حقوقی برابر با ۲۵٫۳ میلیون دلار را دریافت کرد. براساس sec، از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، متوسط پاداش به‌طور متوسط ۲۶ میلیون دلار بوده‌است.
پتر کوستکا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مارکتا لازاروا" اشاره کرد.
پاول وندروشکا (; – ) بازیگر و نوازنده اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کلیا"، "معشوق جاودان"، "آفتاب، علف، تن‌کامگی، و "گوی آذرخش" اشاره کرد.
مجلۀ یوگند (به آلمانی: «جوان») (۱۹۴۰–۱۸۹۶ میلادی) یک مجلهٔ هنری تأثیرگذار آلمانی بود. این هفته‌نامه که توسط گئورگ هیرت در مونیخ تأسیس شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۶ میلادی آن را منتشر کرد، در ابتدا قصد داشت هنر و صنایع‌دستی آلمان را به نمایش بگذارد، اما در عوض به دلیل نمایش نسخۀ آلمانی آر نُوو مشهور شد. همچنین به‌ خاطر تصویرسازی روی‌ جلدهای بسیار درخشان و لحن سرمقاله‌ای رادیکال و تأثیر آوانگاردش بر هنر و فرهنگ آلمان برای دهه‌ها شهرت داشت و در نهایت جنبش یوگنداشتیل («سبک جوان») را در مونیخ و وایمار و مستملکات
(«سبک جوان») را در مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات راه‌اندازی کرد. این مجله، همراه با چندین مجلۀ دیگر که کم و بیش همزمان راه‌اندازی شدند، از جمله: "پان"، "زیمپلیتسیموس"، "دکوراتیوه کونست" («هنر تزئینی») و "دویچه کونست اوند دکوراتسیون" («هنر و تزئینات آلمانی») در مجموع باعث برانگیختن علاقه در بین صنعتگران ثروتمند و هنر سالاری شد که بیشتر علاقه به یوگنداشتیل را از هنر دو‌بعدی (طراحی گرافیک) به هنر سه‌بعدی (معماری) و همچنین هنرهای کاربردی بیشتر گسترش داد. سنت "گزامت‌کونست‌ورک" آلمان («اثر هنری
گسترش داد. سنت "گزامت‌کونست‌ورک" آلمان («اثر هنری درهم‌آمیخته») در نهایت ادغام شد و این علایق را به جنبش باوهاوس تبدیل کرد. تاریخچه. گئورگ هیرت این مجله را در سال ۱۸۹۶ میلادی برای راه‌اندازی یک رنسانس فرهنگی جدید در مونیخ تأسیس کرد. از همان ابتدا، او قصد داشت مجلات را کلکسیونی و در نتیجه متمایز کند. در هفت جلد اول، او بیش از ۲۵۰ هنرمند را به نمایش گذاشت که اکثریت آن‌ها ناشناخته بودند. پس از جنگ جهانی اول، این مجله با حضور هنرمندان جوان از مد افتاد. از جمله مشارکت‌کنندگان ثابت آن برونو پال بود. هیرت به مدت
مشارکت‌کنندگان ثابت آن برونو پال بود. هیرت به مدت ۲۰ سال سرپرستی مجله را بر عهده داشت و در سال ۱۹۱۶ میلادی درگذشت. فرانتس شوئنبرنر ناشر شد و مجموعه ای از ویراستاران هنری در جلد و تصویرسازی‌های آن نقش داشتند، از جمله: هانس ای. هیرش، تئودور ریگلر و ولفگانگ پتزت، به همراه فریتز فون اوستینی و آلبرت متیو برای ویرایش متون، و هاینریش فرانتس لانگ به عنوان ویرایشگر عکس. تأثیرات مرتبط. همان‌طور که جاه طلبی‌های اولیه هنرها و صنایع دستی کم رنگ شد و هنر نو آلمانی بر زیبایی‌شناسی مجله تسلط یافت، تصاویر نمادین از جوانان
مجله تسلط یافت، تصاویر نمادین از جوانان برهنه در صحنه‌های ایده‌آل طبیعت بیشتر به تصویر کشیده شد. همراه با دیگر نمادهای طبیعت در جادویی‌ترین حالت خود — نیمف‌ها، سانتورها، و ساتیرها — ارتباط بین یوگنداشتیل و جنبش لبنس‌رفورم («اصلاح زندگی») که بازگشت به یک سبک زندگی «طبیعی» را تشویق می‌کرد، رشد کرد. این مجله علاوه بر تصاویر مدرن و تزئینات آر نُوو، هنر امپرسیونیستی و اکسپرسیونیستی را نیز به نمایش می‌گذاشت. این مجله همچنین به موضوعات طنز و انتقادی در فرهنگ، مانند نفوذ فزاینده کلیساها (به ویژه کاتولیک)، و راست
نفوذ فزاینده کلیساها (به ویژه کاتولیک)، و راست سیاسی در حزب مرکزی پرداخت. منتقد مجلۀ ادبی ییل، نگرش ویراستاری را با اشاره به این نکته خلاصه کرد که «پلتفرم سیاسی و اجتماعی "یوگند" یک اپوزیسیون [بود] – مخالفت با همه چیز». با تمام این اوصاف، سهم "یوگند" در ادبیات اوایل دورۀ مدرن، به ویژه در مقایسه با مجلۀ رقیب آلبرت لانگن "زیمپلیتسیسیموس" که در سال ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد، کم بود. هویت سرمقالۀ "یوگند" در اصل بر مسائل ملی و منطقه‌ای باواریا متمرکز بود. این رویکرد در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تغییر کرد، زمانی که شروع
در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تغییر کرد، زمانی که شروع به پذیرایی کرد، و سپس وارد گفتگو با گروه‌هایی از هنرمندان جوان شد که از رویکردهای سنتی هنر در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی در یوگنداشتیل در چندین شهر آلمان گسسته بودند و همچنین مجموعه‌ای از به اصطلاح جدایی‌ها در پاریس، وین، مونیخ، برلین، درسدن و جاهای دیگر. پس از سال ۱۹۳۳ میلادی، مجله مجبور شد به نازی‌ها پاسخ دهد، که دید سرمقالۀ خود را به تبلیغات نئوکلاسیک مورد تأیید رژیم محدود می‌کرد، در نمایشگاه بزرگ هنر آلمان در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در مقابل ۶۵۰
هنر آلمان در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در مقابل ۶۵۰ قطعه اثر مصادره شده از موزه‌های آلمان در نمایشگاه هنر منحط ارائه شد.
جک گوین (؛ زادهٔ ۱۸۷۵ – ) کارگردان فیلم اهل استرالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آره، آره، نانت"، "محض رضای خدا" و "دل‌های لرزان" اشاره کرد.
"«زیمپلیتسیسیموس» همچنین نامی برای رمان ۱۶۶۸ میلادی «زیمپلیتسیوس زیمپلیتسیسیموس» و قهرمان آن است." مجلهٔ زیمپلیتسیسیموس () یک مجلهٔ هفته‌نامهٔ طنز آلمانی بود که دفتر مرکزی آن در مونیخ قرار داشت و توسط آلبرت لانگن در آوریل ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد. انتشار آن تا سال ۱۹۶۷ میلادی ادامه یافت و با وقفه‌ای از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۴ میلادی قطع شد و در سال ۱۹۶۴ میلادی به دو هفته‌نامه تبدیل شد. نام خود را از قهرمان رمان ۱۶۶۸ میلادی گریملس‌هاوزن به نام "زیمپلیتسیوس آلمانی ماجراجو" گرفته‌است. زیمپلیتسیسیموس با ترکیب محتوای گستاخانه
زیمپلیتسیسیموس با ترکیب محتوای گستاخانه و جسورانهٔ سیاسی، با سبک گرافیکی روشن، فوری و شگفت‌آور مدرن، آثار نویسندگانی مانند توماس مان و راینر ماریا ریلکه را منتشر کرد. قابل اعتمادترین اهداف آن برای کاریکاتور، شخصیت‌های نظامی سرسخت پروس و تمایزات اجتماعی و طبقاتی سخت آلمانی بود که از فضای آرام‌تر و لیبرال مونیخ دیده می‌شد. مشارکت‌کنندگان عبارتند از: هرمان هسه، گوستاو مایرینک، فانی تسو رونتلو، یاکوب واسرمان، فرانک ودکیند، هاینریش کلای، آلفرد کوبین، اتو نوکل، روبرت والزر، هاینریش تسیله، هوگو فون هافمانستال،
روبرت والزر، هاینریش تسیله، هوگو فون هافمانستال، هاینریش مان، لسی زاکس، و اریش کستنر. اگرچه ماهیت طنز مجله تا حد زیادی مورد توجه دولت آلمان قرار گرفت، اما یک جلد در سال ۱۸۹۸ میلادی که سفر قیصر ویلهلم به فلسطین را مسخره می‌کرد، منجر به مصادره این شماره شد. لانگن، ناشر، پنج سال تبعید را در سوئیس گذراند و ۳۰٬۰۰۰ مارک طلای آلمان جریمه شد. شش ماه حبس برای هاینه کاریکاتوریست و هفت ماه برای نویسنده فرانک ودکیند داده شد. اتهام همهٔ متهمان «توهین به عظمت سلطنتی» بود. بار دیگر در سال ۱۹۰۶ میلادی ویراستار لودویگ توما
بار دیگر در سال ۱۹۰۶ میلادی ویراستار لودویگ توما به دلیل حمله به روحانیون به مدت شش ماه زندانی شد. این جنجال‌ها فقط باعث افزایش تیراژ شد که در حدود ۸۵٬۰۰۰ نسخه به اوج خود رسید. با ورود آلمان به جنگ جهانی اول، این هفته نامه لحن طنز خود را کسل کرد، شروع به حمایت از تلاش‌های جنگی کرد و به تعطیلی آن فکر کرد. پس از آن، قوی‌ترین طنز سیاسی بیان‌شده در گرافیک به قلمرو هنرمندان گئورگه گروس و کته کلویتس (که هر دو مشارکت‌کننده بودند) و جان هارتفیلد تبدیل شد. لودویگ توما (ویراستار) در سال ۱۹۱۷ میلادی در یک واحد پزشکی
(ویراستار) در سال ۱۹۱۷ میلادی در یک واحد پزشکی به ارتش پیوست و ذوق طنز خود را از دست داد و کار قبلی خود را در مجله محکوم کرد و آن را ناپخته و اسفناک خواند. در دوران وایمار، مجله به انتشار خود ادامه داد و در برابر افراط گرایان در چپ و راست موضع‌گیری کرد. (گالری طنز کاریکاتور با طرح این سؤال که «هیتلر چه شکلی است؟» در صفحهٔ دوم شمارهٔ ۲۸-۵-۱۹۲۳ آن منتشر شد، زیرا در آن زمان هیچ عکسی از آدولف هیتلر در دسترس عموم نبود) ناسیونال سوسیالیست‌ها به تدریج به قدرت رسیدند، اتهامات شفاهی، حملات، تهدید و ارعاب شخصی را
اتهامات شفاهی، حملات، تهدید و ارعاب شخصی را علیه هنرمندان و نویسندگان "زیمپلیتسیسیموس" صادر کردند، اما انتشار آن را ممنوع نکردند. سردبیر توماس تئودور هاینه، یهودی، مجبور به استعفا شد و به تبعید رفت. سایر اعضای تیم، از جمله کارل آرنولد، اولاف گولبرانسون، ادوارد تونی، اریش شیلینگ و ویلهلم شولتز باقی ماندند و خط حزب نازی را دنبال کردند، که به خاطر آن توسط نازی‌ها پاداش دریافت کردند.[۶] این نشریه به شکل رو به زوال ادامه داد تا سرانجام در سال ۱۹۴۴ انتشار آن متوقف شد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷ احیا شد. سایر
آن متوقف شد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷ احیا شد. سایر گرافیست‌های مرتبط با مجله عبارتند از برونو پال، یوزف بندیکت انگل، رودولف ویلکه، فردیناند فون رزنیچک، یوزف ساتلر و ژان مامن.
امامعلی عبدالرحیم صابرزاده (به فارسی تاجیکی: Эмомалӣ Абдураҳим Собирзода) (زاده ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۲) یک رهبر نظامی تاجیکستان و رئیس فعلی ستاد کل نیروهای مسلح تاجیکستان است. وی از نوامبر ۲۰۱۵ که جایگزین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد، به عنوان معاون اول وزیر دفاع تاجیکستان فعالیت می‌کند . اواخیراً بر توسعه روابط نظامی بین تاجیکستان، روسیه، آمریکا و ازبکستان نظارت داشت. زندگی‌نامه. امامعلی صابرزاده در ۲۹ تیر ۱۳۵۱ در شهر وحدت در خانواده ای کارگر کارگری به دنیا آمد. او حرفه نظامی خود را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد و بلافاصله در
نظامی خود را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد و بلافاصله در یگان‌های نظامی که در طول جنگ داخلی تاجیکستان اعزام شده بودند، خدمت کرد. او از مؤسسه نظامی (کالج نظامی در آن زمان) وزارت دفاع تاجیکستان و از دانشگاه دولتی کولوب در اواسط دهه ۱۹۹۰ فارغ‌التحصیل شد و سپس به روسیه رفت و در آنجا از ۱۹۹۹–۲۰۰۱ اقامت داشت. وی در فوریه ۲۰۱۰ به سمت فرماندهی نیروی زمینی تاجیکستان منصوب شد. وی به مدت ۵ سال در این سمت خدمت کرد تا اینکه در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۵ توسط رئیس‌جمهور امامعلی رحمان و تأیید دولت، به عنوان رئیس ستاد کل ارتش منصوب و جانشین
دولت، به عنوان رئیس ستاد کل ارتش منصوب و جانشین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد.
طاق سرگی یا سرجی(کرواتی: Slavoluk Sergijevaca) یک طاق نصرت به جا مانده از روم باستان است که در شهر پولای کرواسی واقع شده‌است. طاق، یادبود سه عضو خانواده سرگی، به ویژه لوسیوس سرگیوس لپیدوس، با درجه و جایگاه تریبونی است که در لژیون بیست و نهم خدمت می‌کرده و در نبرد آکتیوم شرکت داشت که ۲۷ پیش از میلاد خدمتش پایان یافت (به گمانی مرگ سرگیوس لپیدوس). این نمودی از زمان نزدیکی از ساخت را در ۲۹–۲۷ پیش از میلاد نشان می‌دهد. طاق پشت دروازه پیشین اصلی رو به دریای مستعمره روم قرار داشت. سرگی‌ها خانواده قدرتمند و از
روم قرار داشت. سرگی‌ها خانواده قدرتمند و از مقامات بودند و برای قرن‌ها این قدرت خود را حفظ کردند. تاریخچه. این طاق نصرت به نمودی از نشان افتخار، که یک دروازه شهر است، به عنوان نمادی از پیروزی در نبرد آکتیوم برپا شده‌است. همان‌طور که نوشته اصلی نشان می‌دهد، هزینه آن توسط همسر لپیدوس، سالویا پستوما سرگیا، پرداخت شده‌است. نام هر دوی آنها همراه با لوسیوس سرگیوس و گایوس سرگیوس، پدر و عموی لپیدوس بر روی سنگ حک شده‌است. در چهره پیشین، مجسمه‌های دو فرد یاد شده در بالای تاق، در دو طرف لپیدوس جای گرفته‌اند. در دو
بالای تاق، در دو طرف لپیدوس جای گرفته‌اند. در دو سوی بالایی سنگ نوشته کوچک بالای طاق، یک سرتاق آرایی با نمادهای کوپیدو «خدای عشق»، گلدسته و دیگر بوکرانیاهایی «نگاره‌های برجسته نما» به‌چشم می‌خورد. نقش‌برجسته نوار بالایی طاق همچنین نشانگر نمایی با ارابه جنگی است که توسط اسب‌هایی کشیده می‌شود. طاق با جفت ستون‌های نزدیک به هم به‌شیوه کورنتی تاجک‌دار با نماهایی از بال پیروزی «ویکتوریا وینگز» در سه‌گوشه‌های خم‌دار طاق نگاشته شده‌است و طاق سرگی روبروی دروازه اصلی «"Porta Aurea»" جای‌گرفته، بنابراین قسمتی که از
«"Porta Aurea»" جای‌گرفته، بنابراین قسمتی که از سمت شهر قابل‌مشاهده است، تزئین شده‌است. کنده‌کاری‌های هلنیستی متاخر این طاق، با تأثیرهای چشمگیری از آسیای صغیر همراه است. یادداشت. این طاق همچنین مورد توجه هنرمندان بسیاری از جمله میکل آنژ و پیرانسی قرار گرفته‌است.
شهر در ترس یک فیلم تلویزیونی درام آمریکایی محصول سال ۱۹۸۰ به کارگردانی جود تیلور نوشته پیتر مسترسن بر اساس داستانی از آلبرت روبن است. این فیلم با بازی دیوید جانسن (در یکی از نقش‌های آخرش)، رابرت وان و میکی رورک است. فیلم داستان تلاش‌های یک روزنامه برای ایجاد شور و هیجان در قتل یک روان‌پزشک را دنبال می‌کند. فیلم شهر در ترس در ۳۰ مارس ۱۹۸۰، یک ماه پس از مرگ دیوید جانسن نمایش داده شد. این فیلم برنده جایزه ادگار شد.
یوپاستامبا (") در «ریگ ودا» ستون قربانی که به آن «یوپا» (Yūpa) می‌گویند، اشاره به درخت جهانی است که در ناف زمین قرار یافته‌است و در «بهگود گیتا» نیز از آن سخن به میان آمده‌است. قربانی از طریق این ستون مراتب و درجات هستی را طی می‌کند و به تعالی می‌رسد. این تمثیل در کیش بودائی خاصه در نحوهٔ پیدایش بودا هم عنوان شده‌است. بودا به مجرد این که پا به عرصهٔ وجود نهاد هفت گام برداشت و پای بر نوک عالم نهاد. وارستن از مرتبهٔ انسانیت و پیوستن به عالم معنوی و خروج از جسم و قیود و ضمائم مادی، به منزله آزادی روح و از خود
و قیود و ضمائم مادی، به منزله آزادی روح و از خود درآمدن (Ex-stasis) است.
نادین الراسی (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۹)، هنرپیشه لبنانی است که در رحبه، استان شمالی در لبنان به دنیا آمد. او برای بازی در سریال‌های «عصر الحریم»، سریال «جنایت عشق» که روی پرده‌های «روتانای مصر» و شبکه ماهواره‌ای «ال‌بی‌سی» لبنان به نمایش درآمد، شناخته شد. نادین سه بار برنده جایزه نقش مورکس لبنان شد. او در سال ۲۰۰۷ برای بازی در سریال غنوجه بیا، در سال ۲۰۰۸ برای بازی در سریال پسر من و در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ برای کار کلی خود برنده این جایزه شد.
پلی وینیل نیترات (به اختصار: PVN) یک پلیمر با انرژی بالا با فرمول ایده آل [CH 2 CH(ONO 2 )] است. پلی وینیل نیترات یک زنجیره کربنی بلند (پلیمر) با گروه های نیترات (&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt; ) است که به طور تصادفی در طول زنجیره به هم متصل شده‌اند. PVN یک جامد سفید فیبری است و در حلال های آلی قطبی مانند استون قابل حل است. PVN را می توان با نیتراسیون پلی وینیل الکل با اسید نیتریک بیش از حد (مازاد) تهیه کرد. از آنجایی که PVN نیز یک استر نیترات مانند نیتروگلیسیرین (یک ماده منفجره معمولی) است، دارای خواص پر
(یک ماده منفجره معمولی) است، دارای خواص پر انرژی است و معمولا در مواد منفجره و پیشرانه ها استفاده می شود. آماده سازی. پلی وینیل نیترات ابتدا با غوطه وری پلی وینیل الکل (PVA) در محلولی از اسیدهای سولفوریک و نیتریک غلیظ سنتز شد. این باعث می شود که PVA یک اتم هیدروژن را در گروه هیدروکسیل خود از دست بدهد و اسید نیتریک (HNO 3 ) در اسید سولفوریک NO 2 + را از دست بدهد. NO 2 + به اکسیژن موجود در PVA متصل می شود و یک گروه نیترات ایجاد می کند و پلی وینیل نیترات تولید می کند. این روش منجر به نیتروژن کم محتوای 10٪ و
می کند. این روش منجر به نیتروژن کم محتوای 10٪ و بازده کلی 80٪ می شود. این روش کم اهمیت است زیرا PVA دارای حلالیت کم در اسید سولفوریک و سرعت نیتراسیون پایین برای PVA است. این بدان معنی است که مقدار زیادی اسید سولفوریک نسبت به PVA مورد نیاز است و PVN نیتروژن بالا تولید نمی کند که به دلیل خواص انرژیتیک آن مطلوب است. یک روش بهبودیافته زمانی است که PVA بدون اسید سولفوریک، نیترات می شود. با این حال، هنگامی که این محلول در معرض هوا قرار می گیرد، PVA می سوزد . در این روش جدید، یا نیتراسیون PVA در یک گاز بی‌اثر (
این روش جدید، یا نیتراسیون PVA در یک گاز بی‌اثر ( دی اکسید کربن یا نیتروژن ) انجام می‌شود یا پودر PVA در ذرات بزرگ‌تر جمع می‌شود و در زیر اسید نیتریک غوطه‌ور می‌شود تا میزان قرار گرفتن در معرض هوا را محدود کند. در حال حاضر، رایج ترین روش زمانی است که پودر PVA در انیدرید استیک در دمای 10- درجه سانتی گراد حل می شود. سپس اسید نیتریک خنک شده به آرامی اضافه می شود. این مقدار PVN با محتوای نیتروژن بالا در حدود 5-7 ساعت تولید می کند. از آنجایی که از انیدرید استیک به عنوان حلال به جای اسید سولفوریک استفاده شده،
به عنوان حلال به جای اسید سولفوریک استفاده شده، PVA هنگامی که در معرض هوا قرار می گیرد، نمی سوزد. مشخصات فیزیکی. PVN یک ترموپلاستیک سفید رنگ با نقطه نرم شدن 40-50 درجه سانتیگراد است. حداکثر محتوای نیتروژن نظری PVN‌ به مقدار 15.73٪ است. PVN پلیمری است که دارای پیکربندی آتاکتیک است ، به این معنی که گروه های نیترات به طور تصادفی در طول زنجیره اصلی توزیع می شوند. با افزایش محتوای نیتروژن،بلورینگی PVN فیبری افزایش می یابد، که نشان می دهد مولکول های PVN با افزایش درصد نیتروژن، خود را منظم تر سازماندهی می کنند.
درصد نیتروژن، خود را منظم تر سازماندهی می کنند. از نظر درون مولکولی، هندسه پلیمر زیگزاگ مسطح است. PVN متخلخل زمانی که در دمای اتاق به استون اضافه می شود را می توان ژلاتینه کرد. این یک دوغاب چسبناک ایجاد می کند و ماهیت فیبری و متخلخل خود را از دست می دهد. با این حال، بیشتر خواص انرژیتیک خود را حفظ می کند. خواص شیمیایی. پلی وینیل نیترات یک پلیمر پر انرژی به دلیل حضور قابل توجه&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt;، گروه های مشابه نیتروسلولز و نیتروگلیسیرین است. این گروه های نیترات دارای انرژی فعال سازی 53
است. این گروه های نیترات دارای انرژی فعال سازی 53 کیلوکالری در مول هستند که علت اصلی انرژی پتانسیل شیمیایی بالای PVN هستند. واکنش احتراق کامل PVN با فرض نیتراسیون کامل به صورت زیر است: &lt;chem&gt;2CH2CH(ONO2) + 5/2O2 -&gt; 4CO2 + N2 + 3H2O&lt;/chem&gt; هنگام سوزاندن، نمونه‌های PVN با نیتروژن کمتر، گرمای احتراق قابل‌توجهی بالاتری داشتند، زیرا مولکول‌های هیدروژن بیشتری وجود داشت و با وجود اکسیژن، گرمای بیشتری تولید می‌شد. گرمای احتراق حدود 3000 کالری در گرم برای 15.71% نیتروژن و 3700 کالری در گرم برای
گرم برای 15.71% نیتروژن و 3700 کالری در گرم برای 11.76% نیتروژن بود. از طرف دیگر، نمونه‌های PVN با محتوای نیتروژن بالاتر، گرمای انفجار به‌طور قابل‌توجهی بالاتری داشتند، زیرا گروه‌های&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt; بیشتری دارد و چون اکسیژن بیشتری داشت، منجر به احتراق کامل تر شد. با توجه به این مورد این امر منجر به احتراق کامل تر و تولید گرمای بیشتر در هنگام سوزاندن در محیط های بی اثر یا کم اکسیژن می شود. استرهای نیترات، به طور کلی، به دلیل ضعیف بودن پیوند &lt;chem&gt;N - O&lt;/chem&gt; ناپایدار هستند و
&lt;chem&gt;N - O&lt;/chem&gt; ناپایدار هستند و تمایل به تجزیه در دماهای بالاتر دارند. PVN فیبری در دمای 80 درجه سانتیگراد نسبتاً پایدار است و با افزایش محتوای نیتروژن پایداری کمتری دارد. PVN ژلاتینه شده پایداری کمتری نسبت به PVN فیبری دارد. دمای اشتعال دمایی است که در آن یک ماده به طور خود به خود می‌سوزد و به انرژی اضافی دیگری (غیر از دما) نیاز ندارد/ از این دما می‌توان برای تعیین انرژی فعال‌سازی استفاده کرد. برای نمونه هایی با محتوای نیتروژن متغیر، دمای احتراق با افزایش درصد نیتروژن کاهش می یابد، که نشان
با افزایش درصد نیتروژن کاهش می یابد، که نشان می دهد که PVN با افزایش محتوای نیتروژن قابل اشتعال تر است. با استفاده از معادله سمنوف : formula_1 که در آن D تأخیر اشتعال (زمانی که طول می‌کشد تا یک ماده مشتعل شود)، E انرژی فعال‌سازی، R ثابت جهانی گاز ، T دمای مطلق و C ثابت است و وابسته به ماده است. انرژی فعال سازی بیشتر از 13 کیلوکالری در مول است و به 16 کیلوکالری در مول می رسد (در 15.71 درصد نیتروژن، نزدیک به حداکثر نظری) و بین غلظت های مختلف نیتروژن بسیار متفاوت است و هیچ الگوی خطی بین انرژی فعال سازی و درجه
است و هیچ الگوی خطی بین انرژی فعال سازی و درجه نیتراسیون ندارد. حساسیت به ضربه. ارتفاعی که در آن جرمی روی PVN رها می شود و باعث انفجار می شود، حساسیت PVN را به ضربه نشان می دهد. با افزایش محتوای نیتروژن، PVN فیبری نسبت به ضربه حساس تر می‌شود. PVN ژلاتینی از نظر حساسیت به ضربه مشابه PVN فیبری است. کاربردها. به دلیل گروه های نیترات PVN، پلی وینیل نیترات عمدتاً برای قابلیت های انفجاری وبه دلیل انرژی آن استفاده می شود. از نظر ساختاری، PVN شبیه نیتروسلولز است زیرا پلیمری با چندین گروه نیترات از شاخه اصلی است که
پلیمری با چندین گروه نیترات از شاخه اصلی است که فقط در زنجیره اصلی آنها (به ترتیب کربن و سلولز) متفاوت است. به دلیل این شباهت، PVN معمولاً در مواد منفجره و پیشران ها به عنوان چسب استفاده می شود. در مواد منفجره، از یک چسب برای تشکیل ماده منفجره در جایی که قالب گیری مواد منفجره دشوار است، استفاده می شود. یک پلیمر بایندر رایج پلی بوتادین با پایانه هیدروکسیل (HTPB) یا پلیمر گلیسیدیل آزید (GAP) است. علاوه بر این، بایندر به نرم‌کننده‌ای مانند دیوکتیل آدیپات (DOP) یا 2-نیترو دی فنیل آمین (2-NDPA) نیاز دارد تا
یا 2-نیترو دی فنیل آمین (2-NDPA) نیاز دارد تا ماده منفجره را انعطاف‌پذیرتر کند. پلی وینیل نیترات ویژگی های یک چسب و یک نرم کننده را ترکیب می کند زیرا این پلیمر مواد منفجره را به هم متصل می کند و در نقطه نرم شدن (40-50 درجه سانتی گراد) انعطاف پذیر است. علاوه بر این، PVN به دلیل داشتن گروه های نیترات، به پتانسیل انرژی کلی ماده منفجره می افزاید. یک ترکیب نمونه شامل پلی وینیل نیترات PVN، نیتروسلولز و/یا پلی وینیل استات و 2-نیترو دی فنیل آمین است. این یک ترموپلاستیک قابل قالب گیری ایجاد می کند که می تواند با
قابل قالب گیری ایجاد می کند که می تواند با پودر حاوی نیتروسلولز ترکیب شود تا یک جعبه کارتریج ایجاد کند که در آن ترکیب PVN به عنوان پیشران عمل می کند و به عنوان یک ماده منفجره کمک می کند.
مار قیطانی نام یک گونه از خانواده قمچه‌ماران است. پراکندگی. این گونه در الجزایر، لیبی، مصر، اسرائیل، اردن، سوریه، سودان؟، اریتره، اتیوپی، سومالی، چاد، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، عمان، عراق، ایران، افغانستان، غرب پاکستان، یمن، جنوب ترکمنستان، جنوب ازبکستان، شمال غربی تاجیکستان، غرب قرقیزستان، جنوب قزاقستان یافت می‌شود.
ماریا مریستینا کاساندرا کوتینا کانسپسیون (زاده ۷ آوریل ۱۹۸۵) بازیگر و خواننده فیلیپینی است. وی سفیر برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد است. او در سال ۲۰۰۹ در نسخه فیلیپینی، عاشقان در پاریس، که اولین سریال درام او بود نیز بازی کرد.