payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناتانیل آستین براون (انگلیسی: Nathaniel Austin Brown؛ زاده ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵) خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است. اوایل زندگی. براون در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۵ در تارزانا، کالیفرنیا، در خانوادۀ ناتانیل براون و ربی جکسون به‌دنیا آمد. او عضوی از خانوادۀ جکسون و تنها پسر خواننده، ربی جکسون و همسرش ناتانیل براون است. او دو خواهر بزرگ‌تر به نام‌های استیسی و یاشی دارد.
کلیسای جامع روح القدس، پنانگ () مقر اصلی اسقف کلیسای کاتولیک پنانگ، که در حال حاضر سباستین فرانسیس است، می‌باشد. این کلیسا در منطقه مسکونی آیلند پارک نزدیک گرین لین، گلوگور، پنانگ، مالزی واقع شده است. این کلیسا یک کلیسای میراث جهانی (کم‌اهمیت) است.
فیلم سینمایی حورا محصول سال ۱۳۹۴ به کارگردانی غلامرضا ساغرچیان و تهیه‌کنندگی مجید عباسی است. این فیلم در چند جشنواره بین‌المللی حضوری موفق و تحسین‌برانگیز داشته است. حورا در بیستمین دوره از جشنواره بین‌المللی فیل طلایی در هند به روی صحنه رفت و موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از این رویداد سینمایی شد.&lt;ref name="
ایستگاه متروی چهل و پنج متری گلشهر (شهید شمس) یکی از ایستگاه‌های خط ۲ متروی کرج می‌باشد. این ایستگاه در در تقاطع بلوار ۴۵ متری گلشهر و خیابان بهشتی در غرب کلانشهر کرج واقع شده‌است. این ایستگاه در ۸ اسفند سال ۱۴۰۱ افتتاح شد. این ایستگاه به همراه ایستگاه متروی آیت الله طالقانی اولین ایستگاه‌های مترو در کرج می‌باشند که بعد از ۱۹ سال عملیات عمرانی افتتاح شدند. ساعات حرکت. حرکت قطار ها از ایستگاه متروی چهل و پنج متری گلشهر به ایستگاه متروی آیت الله طالقانی به شرح زیر می‌باشد. شنبه ها = تعطیل است یکشنبه ها = ساعت
زیر می‌باشد. شنبه ها = تعطیل است یکشنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰ دوشنبه ها = تعطیل است سه‌شنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰ چهارشنبه ها = تعطیل است پنجشنبه ها = ساعت ۱۱ ، ساعت ۱۱:۴۰ ، ساعت ۱۲:۲۰ جمعه ها = تعطیل است توجه این برنامه تا پایان بهمن ۱۴۰۲ اعتبار دارد. نقشه خطوط متروی کرج. نقشه ی خطوط مترو کرج ساعات حرکت قطارها در خط ۲ متروی کرج
دلار صلح () یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که برای گردش از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ و در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ ضرب شد و دوباره در سال ۲۰۲۱ شروع شد. این سکه توسط آنتونی دی فرانچیشی طراحی شد و نتیجه رقابتی برای یافتن طرح‌هایی بود که نماد صلح بودند. جلوی آن نمایانگر سر و گردن الهه آزادی در نیمرخ است و پشت آن عقاب سرسفید در حال استراحت را نشان می‌دهد که شاخه زیتون را در آغوش گرفته و افسانه «صلح» را در دست گرفته‌است. این آخرین سکه دلار آمریکا بود که برای گردش با جنس نقره ضرب شد. با تصویب قانون پیتمن در سال ۱۹۱۸،
نقره ضرب شد. با تصویب قانون پیتمن در سال ۱۹۱۸، ضرابخانه ایالات متحده ملزم به زدن میلیون‌ها دلار نقره شد و این کار را در سال ۱۹۲۱ با استفاده از طرح دلار مورگان آغاز کرد. سکه شناسان شروع به لابی کردن ضرابخانه برای انتشار سکه ای کردند که به یاد صلح پس از جنگ جهانی اول بود. اگرچه آنها نتوانستند کنگره را به تصویب لایحه‌ای مبنی بر نیاز به طراحی مجدد برسانند، اما توانستند مقامات دولتی را متقاعد کنند که وارد عمل شوند. دلار صلح توسط اندرو دابلیو. ملون وزیر خزانه داری در دسامبر ۱۹۲۱ تصویب شد و طراحی مجدد سکه ایالات
در دسامبر ۱۹۲۱ تصویب شد و طراحی مجدد سکه ایالات متحده را که در سال ۱۹۰۷ آغاز شده بود تکمیل کرد. عموم مردم بر این باور بودند که طرح اعلام شده، که شامل یک شمشیر شکسته بود، نشان دهنده شکست بود و ضرابخانه با عجله اقدام به برداشتن شمشیر کرد. دلار صلح اولین بار در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۱ ضرب شد. بیش از یک میلیون سکه با تاریخ ۱۹۲۱ ساخته شد. هنگامی که الزام‌های قانون پیتمن در سال ۱۹۲۸ برآورده شد، ضرابخانه تولید سکه‌ها را متوقف کرد، اما در نتیجه قوانین بیشتر در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ تعداد بیشتری از سکه‌ها ضرب شد. در سال ۱۹۶۵،
۱۹۳۵ تعداد بیشتری از سکه‌ها ضرب شد. در سال ۱۹۶۵، در میان جنجال‌های فراوان، ضرابخانه دنور بیش از ۳۱۶۰۰۰ دلار صلح در سال ۱۹۶۴ به دست آورد، اما این دلارها هرگز صادر نشدند و گمان می‌رود همه آنها ذوب شده باشند. در سال ۲۰۲۱، ضرابخانه ایالات متحده برای جشن صدمین سالگرد طراحی، یک دلار صلح ویژه در سال ۲۰۲۱ تولید کرد و ضرب سکه‌ها از سال ۲۰۲۳ به بعد ادامه خواهد داشت.
دلار مورگان () یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که از سال ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۴، در سال ۱۹۲۱ ضرب شد و دوباره در سال ۲۰۲۱ شروع شد. این اولین دلار نقره استاندارد ضرب شده از زمان تصویب قانون ضرب سکه سال ۱۸۷۳ بود که به ضرب سکه رایگان نقره و تولید نقره پایان داد. طرح قبلی، دلار آزادی نشسته بود. حاوی ۴۱۲٫۵ دانه ۹۰٪ نقره خالص (یا ۳۷۱٫۲۵ گرم = ۲۴٫۰۵۶ گرم = ۰٫۷۷۳۵ اونس تن نقره خالص). این سکه به افتخار طراح آن، دستیار حکاکی ضرابخانه ایالات متحده، جورج تی مورگان، نامگذاری شده است. جلوی پرتره نمایه آزادی را با الگوبرداری از طرح
جلوی پرتره نمایه آزادی را با الگوبرداری از طرح آنا ویلیامز، در حالی که پشت آن عقابی را با بال‌های باز به تصویر می‌کشد. علامت ضرابخانه، در صورت وجود، بر روی عکس بالا بین D و O در «دلار» ظاهر می‌شود.
فرانسوی‌ها از نگاهِ … () مجموعه ای از ۵ فیلم کوتاه است که توسط ۵ کارگردان نامدار ساخته شد. این پروژه توسط روزنامه فیگارو به عنوان بخشی از جشن دهمین سالگرد انتشار مجله‌اش در سال ۱۹۸۸ راه‌اندازی و حمایت مالی شد. کارگردانان و فیلم‌های آنان به شرح زیر است:
سکه دلار () یک سکه ایالات متحده آمریکا با ارزش اسمی یک دلار آمریکا است. سکه‌های یک دلاری در ایالات متحده در نسخه‌های طلا، نقره و فلزات پایه ضرب شده‌است. سکه‌های یک دلاری اولین بار در سال ۱۷۹۴ در ایالات متحده ضرب شد. در حالی که دلارهای طلای واقعی دیگر ضرب نمی‌شوند، دلارهای ساکاگاویا، ریاست جمهوری و دلار نوآوری آمریکا به دلیل رنگشان گاهی به عنوان دلار طلایی شناخته می‌شوند. دلارهای طلایی مانند چندین سکه دیگر از سکه‌های ایالات متحده، از نظر قطر و رنگ مشابه همتای کانادایی خود هستند (معروف به "loonie"، که سیزده
کانادایی خود هستند (معروف به "loonie"، که سیزده سال قبل از دلار ساکاگاویا پیش از آن است). با این حال، برخلاف سکه‌های ۱۱ وجهی دلار کانادا، سکه‌های "دلار طلایی" ایالات متحده گرد هستند. سکه‌های دلاری از زمان پیدایش هرگز در گردش رایج نبوده‌اند. علی‌رغم تلاش‌های دولت برای ترویج استفاده از آنها برای صرفه‌جویی در هزینه چاپ اسکناس‌های یک دلاری، مانند برنامه سکه یک دلاری ریاست جمهوری، اکثر آمریکایی‌ها در حال حاضر از این اسکناس استفاده می‌کنند. به همین دلیل، ضرابخانه از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۱ سکه‌های یک دلاری برای گردش
از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۱ سکه‌های یک دلاری برای گردش عمومی تولید نکرده‌است و تمامی سکه‌های یک دلاری تولید شده پس از آن تاریخ، به‌طور خاص برای مجموعه داران بوده‌است. این سکه‌های کلکسیونی را می‌توان مستقیماً از ضرابخانه سفارش داد، در حالی که یک دلارهای گردشی قبل از سال ۲۰۱۲ را می‌توان از اکثر بانک‌های ایالات متحده دریافت کرد.
مؤسسهٔ آبی پارسی یک مؤسسهٔ انتشاراتی است که در سال ۱۳۹۸ فعالیت خود را در تهران آغاز کرده‌است. این مؤسسه در حوزهٔ ایرانشناسی، تاریخ، علوم اجتماعی، روان‌شناسی، ادبیات و هنر به انتشار کتاب می‌پردازد. آبی پارسی در دو سال اول فعالیت انتشاراتی خود بیش از چهل عنوان کتاب منتشر کرده‌است. از آن جمله است انتشار پژوهش‌های ایران فرهنگی که یک پروژهٔ مطالعاتی در حوزهٔ ایران‌شناسی است و بخش اول آن به منطقهٔ بلوچستان و قوم بلوچ اختصاص دارد و می‌توان آن را وسیع‌ترین پروژهٔ مطالعاتی دربارهٔ یک قوم در ایران دانست که تاکنون
مطالعاتی دربارهٔ یک قوم در ایران دانست که تاکنون منتشر شده‌است. این مؤسسه کتاب‌هایی مشترک را با همکاری انجمن ایرانشناسی فرانسه در ایران، بنیاد دانشنامهٔ ایرانیکا، مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه و نیز انتشارات بریل منتشر کرده‌است. نخستین دورهٔ فعالیت انتشاراتی این موسسه با عنوان انتشارات پل فیروزه وابسته به مؤسسهٔ آبی پارسی انجام شده و از دی‌ماه ۱۴۰۱ به‌طور مستقل با نام انتشارات مؤسسهٔ آبی پارسی فعالیت خود را ادامه داده‌است. مجموعهٔ پژوهش‌های ایران فرهنگی. پژوهش‌های ایران فرهنگی یک پروژهٔ مطالعاتی در حوزهٔ
ایران فرهنگی یک پروژهٔ مطالعاتی در حوزهٔ ایران‌شناسی است که بخش اول آن به منطقهٔ بلوچستان و قوم بلوچ اختصاص دارد و در قالب بیست و دو جلد کتاب انتشار یافته‌است. سرپرست و دبیر علمی این پروژه محسن شهرنازدار بوده و جمعی از پژوهندگان، مترجمان و ویراستاران علمی با او همکاری کرده‌اند. این مجموعه را می‌توان وسیع‌ترین پروژهٔ مطالعاتی دربارهٔ یک حوزهٔ قومی در ایران دانست که تاکنون منتشر شده‌است. این مجموعه در چندین بخش شامل مطالعات انسان‌شناختی و فرهنگی، مطالعات تاریخی، اسناد، نسخ خطی و سفرنامه‌های ایرانی و غیر
تاریخی، اسناد، نسخ خطی و سفرنامه‌های ایرانی و غیر ایرانی تدوین شده و به جنبه‌های مختلف تاریخ و فرهنگ قوم بلوچ پرداخته‌است.
دلار ساکاگاویا () (همچنین به عنوان «دلار طلایی» شناخته می‌شود) یک سکه یک دلاری ایالات متحده است که در سال ۲۰۰۰ معرفی شد، اگرچه برای گردش عمومی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ و دوباره از سال ۲۰۱۲ به بعد به دلیل عدم محبوبیت عمومی در بین مردم و تقاضای کم تجارت ضرب نشده‌است. این سکه‌ها دارای هسته مسی هستند که با برنج منگنز پوشانده شده‌است و رنگ طلایی متمایز به آنها می‌دهد. روی این سکه دارای یک طرح از گلنا گوداکر است. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، پشت سکه یک طرح از عقاب در حال پرواز توسط توماس دی. راجرز را نشان می‌داد. از سال
پرواز توسط توماس دی. راجرز را نشان می‌داد. از سال ۲۰۰۹، طرح پشت دلار ساکاگاویا هر سال تغییر می‌کند و هر طرح در این سری جنبه‌های متفاوتی از فرهنگ بومیان آمریکا را به تصویر می‌کشد. این سکه‌ها با عنوان «دلار بومی آمریکا» به بازار عرضه می‌شوند.
هادی عزیز مرادی کرد(زاده ۱۳۱۷ - ترور شده در تاریخ ۲ دی ۱۳۶۴) در شهرستان ملایر در استان همدان زاده شد و ساکن شهر استانبول ترکیه بود که در روز ۲ دی ۱۳۶۴ ترور شد. او متأهل و دارای ۲ دختر بود. تحصیلات و فعالیت‌های کاری. عزیز مرادی در سال ۱۳۴۱ از دانشکده افسری فارغ‌التحصیل شد. او در همان سال دوره مقدماتی رسته‌ای را به پایان برد و سپس دوره‌های چتربازی، رنجر و عملیات ویژه را در ایران و آمریکا گذارند و در سال ۱۳۵۷ دانشگاه فرماندهی و ستاد را به پایان برد. وی با درجه سرهنگ دومی در نیروهای ویژه هوابرد ارتش (نوهد)
سرهنگ دومی در نیروهای ویژه هوابرد ارتش (نوهد) فعالیت کرد و در سال‌های ۱۳۴۸–۱۳۴۹ در عملیات «عمّا» شرکت کرد و سپس درجه ارشدیت گرفت. او پس از انقلاب اسلامی و انحلال تیپ «نوهد»، به عنوان معاون فرمانده تیپ زرهی ۹۲ خوزستان به کار مشغول شد. او به بسیج و مسلح کردن شیوخ وابسته به برخی از عشایر عرب و توجیه و جذب نیروهای داخل تیپ پرداخت. فعالیت‌های سیاسی. عزیز مرادی پس از شکست کودتای نوژه ، به علت نقش فعال و مستقیمی که در این طرح داشت، در اواخر تیر ۱۳۵۹ به ترکیه و سپس به فرانسه رفت و به شاخه نظامی نهضت مقاومت ملی
سپس به فرانسه رفت و به شاخه نظامی نهضت مقاومت ملی ایران که شاپور بختیار بنیانگذارش بود، پیوست. (روزنامه قیام ایران، ۱۲ دی ۱۳۶۴). در تابستان ۱۳۶۴، پس از ترور سرهنگ شاهوردی‌لو در ترکیه، سرهنگ عزیز مرادی به ترکیه رفت و در یک آپارتمان در شهر استانبول که به نام برادرزاده‌اش کرایه کرده بود ساکن شد و بین پاریس و ترکیه تردد می‌کرد. او از تابستان ۱۳۶۴ تا زمان مرگ مسئول نهضت مقاومت ملی ایران در ترکیه بود و به عنوان هماهنگ‌کننده ماموریت‌های درون مرزی و گرفتن اطلاعات از داخل ایران، ارتباط با اعضای نهضت مقاومت ملی و
از داخل ایران، ارتباط با اعضای نهضت مقاومت ملی و افراد مخالف نظام و با عشایر در ایران را عهده‌دار شد. (مصاحبه بنیاد، ۱۶ تیر ۱۴۰۱). او همچنین مسئول تیم‌های نجات شاخه نظامی نهضت برای خارج کردن مخالفان از ایران و مسئول آموزش مخالفان ایرانی مقیم کشورهای امارت و کویت بود. عزیز مرادی در میان افرادی که او را می‌شناختند محبوبیت داشت و به گفته یکی از همرزمانش، «افسری شجاع و بسیار با درایت بود. شخصیتی متواضع داشت و مدبر، سخت کوش و جدی بود.» تهدید و مرگ. هادی عزیز مرادی در روز ۲ دی ۱۳۶۴ در استانبول ترکیه ترور شد. بر
در روز ۲ دی ۱۳۶۴ در استانبول ترکیه ترور شد. بر اساس گزارش روزنامه جمهوریت به نقل از یکی از نمایندگان جامعه آذربایجانی‌های ترکیه که چند روز قبل از ترور آقای عزیز مرادی با او ملاقات کرده بود، «او از تابستان ۱۳۶۴، تلفن‌ها و نامه‌های تهدید کننده دریافت کرده بود و مقام‌های ترک از این وضعیت آگاه بودند.» این نماینده جامعه آذربایجانی‌های مقیم ترکیه در مصاحبه با روزنامه جمهوریت ترکیه عنوان کرد: «۲ سرهنگ ایرانی در تابستان ۱۳۶۴ نقشه ترور آقای عزیز مرادی را طراحی کردند. این افراد با این نقشه که از مأمور اطلاعات نظامی
این افراد با این نقشه که از مأمور اطلاعات نظامی حکومت ایران هستند و از ایران فرار کرده‌اند، توانستند خود را به آقای عزیز مرادی نزدیک کنند». عزیز مرادی در ساعت ۵ بعد از ظهر روز دوشنبه ۲ دی ۱۳۶۴ هنگام خروج از منزلش در منطقه باکیرکوی، محله یئنی در شهر استانبول با شلیک چندین گلوله توسط سه نفر ناشناس کشته شد. ضاربان پس از کشتن آقای عزیز مرادی، کیف او را با خود بردند. روزنامه جمهوریت به نقل از مقام‌های امنیتی ترکیه دلیل عدم موفقیت پلیس در دستگیری مظنونان ترور آقای عزیزمرادی را حرفه‌ای بودن آنها و برخورداری آنها
عزیزمرادی را حرفه‌ای بودن آنها و برخورداری آنها از حمایت‌های قابل توجه عنوان کرد. در این گزارش به جزئیات منبع حمایت‌ها اشاره نشده‌است. بر اساس گزارش روزنامه جمهوریت، «جاسوس‌های ایرانی و مأموران سازمان امنیت اطلاعات ایران [وزارت اطلاعات]» عامل ترور عزیز مرادی بودند. روزنامه قیام ایران بر اساس گزارش منتشر شده در روزنامه ملیت ترکیه در آبان ۱۳۶۵ نوشت، پلیس ترکیه هویت و محل اقامت سه فرد ایرانی شامل یک عضو وزارت اطلاعات ایران که متهم به ترور سه عضو نهضت مقاومت ملی از جمله عزیز مرادی بودند را شناسایی کرد. واکنش
از جمله عزیز مرادی بودند را شناسایی کرد. واکنش نهضت مقاومت ملی ایران. شاپور بختیار رهبر نهضت مقاومت ملی ایران، در سالگرد ترور عزیز مرادی با انتشار پیامی جمهوری اسلامی ایران را عامل ترور او معرفی کرد. واکنش دولت وقت ترکیه. پلیس ترکیه عوامل وابسته به حکومت جمهوری اسلامی ایران را مسئول ترور عزیز مرادی معرفی کردند. بنابه به گزارش روزنامه قیام ایران به نقل از روزنامه ملیت ترکیه در آبان ۱۳۶۵، پلیس عکس و مشخصات این سه متهم که بعد از انجام ترورها به ایران فرار کرده بودند را در اختیار نیروهای مرزبانی ترکیه و پلیس
بودند را در اختیار نیروهای مرزبانی ترکیه و پلیس بین‌الملل قرار داد. به دنبال ترور اغور مومجی روزنامه‌نگار معروف ترک که مقاله‌ای در مورد گروه‌های تروریست اسلامی ترکیه نوشته بود مبنی بر اینکه این گروه با استفاده از حمایت‌های مالی، نظامی و فکری حکومت ایران در ترور مخالفان حکومت ایران از جمله عزیز مرادی نقش داشتند، دولت ترکیه تعدادی اعضای این گروه‌های افراطی اسلامی را در یک خانه ویلایی در منطقه بیکوز استانبول در ۲۷ دی ۱۳۷۸ دستگیر کرد. در جلسات محاکمات این افراد، بر اساس مدارک و اسناد کشف شده از این افراد و نیز
بر اساس مدارک و اسناد کشف شده از این افراد و نیز اعترافات آنها، به سابقه حضور و نقش عوامل امنیتی و دیپلماتیک حکومت ایران در ربودن و ترور مخالفان حکومت ایران، بارها اشاره شده‌است. در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، این افراد سفرهای متعددی به ایران جهت آموزش نظامی داشتند. در رای دادگاه در مورد ده‌ها عملیات تروریستی ملاحظاتی وجود دارد. با اینکه قتل عزیز مرادی به متهمان این پرونده منتسب نشد، اما در جای جای رای، ارتباط متهمان با نیروهای امنیتی ایران و همچنین کمک مالی، اطلاعاتی و تسهیلاتی ایران به متهمان جهت ترور روشنفکران
و تسهیلاتی ایران به متهمان جهت ترور روشنفکران ترک و مخالفان ایرانی حکومت ایران در ترکیه اشاره شده‌است. در رای مذکور اسامی کارمندان سفارت ایران که در ترورها نقش مستقیم و غیر مستقیم داشتند اشاره شده‌است.
ازدواج کودکان در افغانستان () به گفته یونیسف، ازدواج کودکان یا کودک‌همسری «ازدواج رسمی یا اتحادیه غیررسمی قبل از ۱۸ سالگی» است و دختران را بیشتر از پسران تحت تأثیر قرار می‌دهد. در افغانستان، تا ۵۷ درصد از دختران قبل از ۱۹ سالگی ازدواج می‌کنند. متداول‌ترین سنین ازدواج دختران ۱۵ و ۱۶ سالگی است. عواملی مانند پویایی جنسیت، ساختار خانواده، ادراکات/ایدئولوژی‌های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی همگی در تعیین اینکه آیا یک دختر در سنین پایین ازدواج کرده‌است یا خیر، نقش دارند. ازدواج کودکان با پیامدهای زیانباری مانند ناتوانی
ازدواج کودکان با پیامدهای زیانباری مانند ناتوانی در کسب آموزش و مهارت برای کار مستقل برای دختران مرتبط است.[۴] دختران همچنین ممکن است آسیب فیزیکی ببینند، زیرا بدن آنها اغلب برای زایمان رشد نمی‌کند و در نتیجه آسیب‌های عاطفی، ذهنی و جسمی هم برای دختر و هم برای فرزندش ایجاد می‌شود. قوانین مربوط به ازدواج کودکان. قانون دولت افغانستان. مطابق ماده ۴۰ قانون مدنی افغانستان، «نکاح عقدی است بین زن و مرد برای تشکیل خانواده.» ماده ۷۰ سن قانونی ازدواج را برای دختران ۱۶ سال و برای پسران ۱۸ سال تعیین کرده‌است. ماده ۷۱
سال و برای پسران ۱۸ سال تعیین کرده‌است. ماده ۷۱ (فرع ۱) حق ازدواج دختر را قبل از رسیدن به سن ۱۶ سال تمام به پدر یا قیم او می‌دهد و ازدواج برای افراد صغیر زیر ۱۵ سال تحت هیچ شرایطی جایز نیست. علیرغم استقرار قانون مدنی، آداب و رسوم منطقه ای بر قوانین ملی و نیز قوانین شرعی یا احکام اسلام ارجحیت دارد. اما به دلیل نقص در اجرای قانون مدنی، ازدواج کودکان همچنان رواج دارد. در حالی که قوانین جدید به تدریج معرفی می‌شوند، برنامه عمران ملل متحد سالانه شاخص نابرابری جنسیتی هنوز افغانستان را به عنوان ششمین کشور بد برای
هنوز افغانستان را به عنوان ششمین کشور بد برای برابری زنان در جهان رتبه‌بندی می‌کند. آمار کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نشان داد که حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد از کل ازدواج‌ها در افغانستان اجباری و/یا ازدواج در سنین پایین. شریعت. در اسلام ازدواج نشان‌دهنده اعتراف زوج به مسئولیت اجتماعی خود و توافق برای پایبندی به شرایط و ضوابط قرارداد ازدواج است. یکی از شروط عقد نکاح اسلامی مستلزم رضایت شفاهی و کتبی عروس و داماد و نیز پذیرش خواستگاری مرد توسط زن است. قانون شریعت که به عنوان شریعت اسلامی نیز شناخته می‌شود، مقررات
به عنوان شریعت اسلامی نیز شناخته می‌شود، مقررات زیر را در مورد ازدواج حکم می‌کند: اسلام، به ویژه مکتب سنی حنفی مرکز فرهنگ افغانستان است. از اواسط قرن هجدهم تا اواسط قرن نوزدهم، جامعه افغانستان عمدتاً غیرمتمرکز بود و گروه‌های قومی مختلف تصمیم گرفتند که چگونه اصول حنفی را عمل و اجرا کنند. با این حال، پژوهش‌ها نشان داده‌است که قضات خانواده اغلب احکامی صادر می‌کنند که حقوق زنان را که در شریعت ذکر شده نادیده می‌گیرد. بعدها، از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۱، امیر عبدالرحمن خان، فرمانروای افغانستان، احکام سلطنتی را بر اساس
خان، فرمانروای افغانستان، احکام سلطنتی را بر اساس شریعت وضع کرد که به دنبال حذف ازدواج کودکان و اجباری بود. به همین ترتیب، پسرش امیر حبیب‌الله خان به‌عنوان حاکم در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۹، همین قانون را برای پیشبرد حقوق زنان حفظ کرد. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، رئیس‌جمهور محمد داود قوانین مربوط به قانون خانواده را تصویب کرد که بر اساس قانون لیبرال تر مالکی بود و فرمان شماره ۷ ازدواج کودکان برای دختران زیر ۱۶ سال و پسران زیر ۱۸ سال را غیرقانونی کرد. مجازات متخلفان نیز اجرا شد که شامل حبس تا سه سال می‌شد. تحصیلات. در
اجرا شد که شامل حبس تا سه سال می‌شد. تحصیلات. در سال ۲۰۰۴، نرخ سواد برای دختران نوجوان افغان حدود ۲۱٪ بوده‌است. پس از ازدواج، تحصیلات کودک اغلب به پایان می‌رسد. معمولاً این به این دلیل اتفاق می‌افتد که کودک مسئولیت‌های خانگی و همچنین مراقبت از کودک را بر عهده می‌گیرد. با این حال، حتی اگر کودک موفق به دریافت مجوز برای حضور در مدرسه شود، مدیران مدرسه اغلب این کار را رد می‌کنند. او در مدرسه حضور دارد، که ناشی از این باور است که ازدواج دختران در مدرسه به اخلاق دختران مجرد آسیب وارد می‌کند. فرصت‌ها، که استقلال
دختران مجرد آسیب وارد می‌کند. فرصت‌ها، که استقلال را محدود می‌کند و آنها را بیشتر در معرض فقر قرار می‌دهد. فقدان تحصیلات نیز دختران را مجبور می‌کند که در موقعیت‌های آزاردهنده به زندگی خود ادامه دهند، زیرا آنها از گزینه‌های دیگر آگاهی ندارند.
مرز نظامی ، ; ; ) سرزمین مرزی سلطنت هابسبورگ و بعداً امپراتوری اتریش و اتریش مجارستان بود. این سازمان به عنوان "حصار بهداشتی" در برابر تهاجمات امپراتوری عثمانی عمل کرد. استقرار سیستم دفاعی جدید در مجارستان و کرواسی در قرن شانزدهم و پس از انتخاب فردیناند اول به عنوان پادشاه صورت گرفت. شش منطقه تحت مدیریت نظامی ویژه در مجارستان و کرواسی ایجاد شد. مرزهای نظامی کرواسی و مرزهای نظامی اسلاونی تحت صلاحیت سابور و ممنوعیت کرواسی قرار گرفتند. در سال ۱۶۲۷ آنها تحت کنترل مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفتند. برای بیش از دو
مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفتند. برای بیش از دو قرن، آنها تا زمان لغو مرز نظامی در سال ۱۸۸۱، قدرت نظامی و غیرنظامی کامل را بر منطقه حفظ کردند در طول قرن هفدهم، قلمرو به سمت شرق گسترش یافت و بخش‌های جدیدی ایجاد شد. در آن زمان، از کرواسی در غرب تا شرق ترانسیلوانیا در شرق امتداد داشت و بخش‌هایی از کرواسی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، رومانی و مجارستان کنونی را شامل می‌شد. در این دوره، سیستم دفاعی نیز تغییر کرد، از یک مدل پادگان متعارف به یکی از جوامع «سرباز - شهرک نشین». ساکنان این منطقه به معروف بودند (یا
- شهرک نشین». ساکنان این منطقه به معروف بودند (یا مرزنشینان). آنها اکثراً کروات، صرب، آلمان، ولاخ و دیگر استعمارگران بودند. در ازای اعطای زمین، آزادی مذهبی و نرخ‌های مالیاتی مطلوب، آنها منطقه را مستعمره کردند و به عنوان سنگری برای سلطنت در برابر تهاجمات عثمانی عمل کردند. آلمانی‌ها در اواخر قرن هجدهم توسط مجارستان برای اسکان مجدد و توسعه دره رودخانه دانوب استخدام شدند و به سوابی‌های دانوبی معروف شدند. هنگ‌های نظامی تشکیل شده توسط شهرک نشینان دلیل خاصی برای ایستادن و مبارزه داشتند و با زمین و شرایط محلی آشنا
و مبارزه داشتند و با زمین و شرایط محلی آشنا بودند. آنها به زودی شهرت نظامی قابل توجهی به دست آوردند. زمینه. جنگ‌های عثمانی در اروپا باعث مرز پادشاهی مجارستان شد - و متعاقباً سلطنت هابسبورگ - به سمت شمال غربی تغییر مکان دهد. بیشتر قلمرو قدیمی کرواسی یا به سرزمین عثمانی تبدیل شد یا با قلمرو عثمانی جدید هم مرز بود. در سال ۱۴۳۵، در تلاش برای تقویت دفاع در برابر عثمانی‌ها و ونیز، پادشاه زیگیسمونت به اصطلاح را تأسیس کرد. یک اردوگاه نظامی، هر کدام در کرواسی، اسلاونیا و اوسورا. در سال ۱۴۶۳ پادشاه ماتیاس کوروینوس
و اوسورا. در سال ۱۴۶۳ پادشاه ماتیاس کوروینوس "بانوینای" یاجچه و سربرنیک را تأسیس کرد و در سال ۱۴۶۹ کاپیتانی نظامی سنج را با الگوبرداری از فرماندهان عثمانی در استان بوسنی تأسیس کرد. هدف همه این اقدامات بهبود دفاع بود، اما در نهایت ناموفق بود. اما، آنها منجر به توسعه پیاده‌نظام پاندور و سواره نظام هوسر شدند. ولاخ‌ها معروف به " مارتولوس " و " وینوک " خطرناک‌ترین عنصر نظامی در دوران عثمانی بودند، در حالی که ولاها و صرب‌هایی که در قرن پانزدهم از عثمانی گریختند، سنت نظامی مشابهی داشتند که هابسبورگ‌ها شروع به
سنت نظامی مشابهی داشتند که هابسبورگ‌ها شروع به استفاده از آن در سمت مرز خود کردند. تعدادی از ولاخ‌ها از بوسنی به آنها ملحق شدند و بنابراین در زمان هابسبورگ‌ها سیستم خاصی از مالکیت زمین و سازمان نظامی ایجاد شد، یعنی مرز نظامی. این مرز نظامی منطقه‌ای بود که در آن لشکرکشی‌های جنگی بزرگ انجام می‌شد، اما بیشتر شامل درگیری‌های ابدی بین ولاخ‌های عثمانی و ولاخ‌های هابسبورگ بود. تاریخ. قرن شانزدهم. پس از آنکه پارلمان کرواسی در سال ۱۵۲۶، هابسبورگ‌های اتریشی را به عنوان پادشاه کرواسی انتخاب کرد، فردیناند اول به
عنوان پادشاه کرواسی انتخاب کرد، فردیناند اول به پارلمان کرواسی قول داد که به آنها ۲۰۰ سواره نظام و ۲۰۰ پیاده‌نظام بدهد و هزینه ۸۰۰ سواره نظام دیگر را نیز که توسط ارتش فرماندهی می‌شوند، پرداخت خواهد کرد. کروات‌ها به زودی سلطنت هابسبورگ کاپیتانی دیگری را در بیهاچ تأسیس کرد. در کوتاه‌مدت، همه اینها بی‌اثر بود، زیرا در سال ۱۵۲۹ عثمانی‌ها منطقه را درنوردیدند، بودا را تصرف کردند و وین را محاصره کردند و در سراسر مناطق مرزی کرواسی ویرانی به بار آوردند. هدف هابسبورگ‌ها نگه داشتن نیروهای عثمانی در خاک مجارستان و
نگه داشتن نیروهای عثمانی در خاک مجارستان و کرواسی قبل از رسیدن به اتریش بود، اما برنامه دفاعی مشخصی نداشتند. در دهه ۱۵۳۰، نیروهای کمکی قابل توجهی تنها به مهم‌ترین قلعه‌های مرزی با امپراتوری عثمانی فرستاده شد. در دهه ۱۵۴۰ و به دنبال لشکرکشی عثمانی در سال ۱۵۵۲، چندین کنفرانس برگزار شد که در آنها یک استراتژی دفاعی جدید اتخاذ شد. قرار بود مناطق دفاعی جداگانه در بخش‌هایی از مجارستان و کرواسی در اطراف قلعه‌های مرزی ایجاد شود. استان‌های اتریش و بوهمی موظف به کمک مالی به این سیستم جدید بودند که از دهه ۱۵۵۰ شروع
مالی به این سیستم جدید بودند که از دهه ۱۵۵۰ شروع شد. در پایان دهه ۱۵۶۰، سیستم مرزی جدید شامل حدود ۱۰۰–۱۲۰ قلعه بود و از دریای آدریاتیک تا ترانسیلوانیا امتداد داشت. این در شش فرماندهی کاپیتان قلعه مرزی ( سازماندهی شد): علاوه بر این، چهار ژنرال کاپیتان منطقه (). از دهه ۱۵۳۰، مهاجرت به مرزهای نظامی شامل تعداد زیادی از مارتولوها، استعمارگران نظامی ولاخ و سایر افراد نامنظم که بخشی از سیستم نظامی عثمانی بودند، عمدتاً مسیحی و برخی مسلمان بودند. هزینه‌های نظامی جدید به یک نگرانی قابل توجه تبدیل شد و کنگره
جدید به یک نگرانی قابل توجه تبدیل شد و کنگره سرزمین‌های اتریش داخلی در بروک آن در مور در سال ۱۵۷۸ تعهدات هر سرزمین را در پوشش هزینه‌های نظامی و اولویت‌ها در بهبود استراتژی دفاعی را مشخص کرد. مشخص شد که دوک نشین اشتایر هزینه مرزهای اسلاونی و مجارستان و دوک نشین کارنیولا برای مرز کرواسی تأمین مالی خواهد کرد. دوک نشین کارینتیا منابع مالی خود را در اختیار اشتایریا و کارنیولا قرار داد تا پول را در جاهایی که لازم بود هدایت کنند. در نیمه دوم قرن شانزدهم، حدود ۲۰۰۰۰ سرباز در قلعه‌های مرزی مجارستان و کرواسی مستقر
سرباز در قلعه‌های مرزی مجارستان و کرواسی مستقر بودند. در پایان قرن شانزدهم، ولاخ‌های اسلاوی شده، سایر ولاخ‌ها و صرب‌ها از قلمرو عثمانی به مرزهای نظامی و دالماسی گریختند. در همان زمان مرزهای نظامی کرواسی به عنوان شناخته شد و از دهه ۱۶۳۰ مرز نظامی اسلاونی علیا به عنوان Varaždin شناخته شد. . در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷، اداره نظامی مرزی از ممنوعیت کرواسی و سابور (پارلمان) خارج شد و در عوض در فرماندهی عالی آرشیدوک چارلز و شورای جنگ در گراتس مستقر شد. قرن ۱۷. با وجود حمایت مالی اشراف اتریش داخلی، تأمین مالی مرز
وجود حمایت مالی اشراف اتریش داخلی، تأمین مالی مرز نظامی به اندازه کافی کارآمد نبود. رهبری نظامی در گراتس تصمیم گرفت راه حل‌هایی غیر از واحدهای مزدور را امتحان کند. در دهه ۱۶۳۰، دربار امپراتوری تصمیم گرفت که زمین و امتیازات خاصی را به مهاجران وارد مرز (چریک‌های یوسکوک و همچنین پناهندگان از سرزمین‌های تحت کنترل عثمانی) در منطقه زومبرک بدهد. در عوض آنها در ارتش امپراتوری خدمت می‌کردند. جمعیت محلی باقی مانده نیز با دریافت وضعیت دهقانان آزاد (به جای رعیت) و سایر امتیازات تشویق شدند که در آنجا باقی بمانند. این
امتیازات تشویق شدند که در آنجا باقی بمانند. این واحدهای جدید در هر کاپیتانی به ده یا چند "وکالت" سازماندهی شدند. در سال ۱۶۲۷، مرز نظامی از کنترل سابور کرواسی خارج شد و تحت فرمان مستقیم ارتش هابسبورگ قرار گرفت. تا زمان لغو مرزهای نظامی، این کشور دارای اختیارات نظامی و غیرنظامی کامل بر آن خواهد بود. در نوامبر ۱۶۳۰، امپراتور فردیناند دوم به اصطلاح "Statuta Valachorum" ("قانون والاچ")، را اعلام کرد که وضعیت به اصطلاح مهاجران ولاچ (که شامل کروات‌ها، صرب‌ها و ولاچ‌ها) از امپراتوری عثمانی بودند را تنظیم می‌کرد.