payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وزیر بهداشت عراق نیز در نوامبر ۲۰۰۶ دیدگاه مشابهی ارائه کرد: «از سه سال و نیم از زمان تغییر رژیم صدام، برخی می‌گویند که ما ۶۰۰۰۰۰ کشته داریم. این یک عدد اغراق‌آمیز است. من فکر می‌کنم ۱۵۰ خوب است." مقاله ای در سال ۲۰۱۰توسط مایکل اسپاگات با عنوان "مشکلات اخلاقی و یکپارچگی داده‌ها در دومین بررسی لنست مرگ و میر در عراق" در مجله معتبر "دفاع و اقتصاد صلح منتشر" شد. این مقاله استدلال می‌کند که چندین "نقض اخلاقی برای پاسخ دهندگان نظرسنجی" وجود داشته است، نویسندگان مطالعه به دلیل "عدم افشای پرسشنامه نظرسنجی، فرم
مطالعه به دلیل "عدم افشای پرسشنامه نظرسنجی، فرم ورود داده‌ها، تطبیق داده‌ها با هویت مصاحبه گر ناشناس با خانواده‌ها و طرح نمونه" اشتباهاتی را ارائه می‌دهند، و ارائه می‌کند شواهد مربوط به جعل و جعل داده‌ها، که در ۹دسته کلی قرار می‌گیرند." این مقاله نتیجه می‌گیرد که بررسی لنست،"نمی توان کمک قابل اعتماد یا معتبری در زمینه آگاهی در مورد میزان مرگ و میر در عراق از سال۲۰۰۳ در نظر گرفت." بررسی انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی از بررسی دومین لنست. در ۳ فوریه ۲۰۰۹، شورای اجرایی انجمن آمریکایی برای تحقیق‌های
۲۰۰۹، شورای اجرایی انجمن آمریکایی برای تحقیق‌های افکار عمومی (AAPOR) اعلام کرد که یک تحقیق ۸ ماهه نشان می‌دهد نویسنده نظرسنجی "لنست" در سال ۲۰۰۶، گیلبرت برنهام، قوانین و مقررات اخلاق حرفه‌ای انجمن را نقض کرده است. به دلیل امتناع مکرر از افشای حقایق اساسی در مورد تحقیق‌های خود. مری لوش، رئیس کمیته استانداردهای انجمن گفت: «برنهام تنها اطلاعات جزئی ارائه کرد و به صراحت از ارائه اطلاعات کامل در مورد عناصر اساسی تحقیق خود خودداری کرد. رئیس انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی، ریچارد کولکا، افزود:هنگامی که
افکار عمومی، ریچارد کولکا، افزود:هنگامی که محققین نتایج مهمی می‌گیرند و اظهارات و استدلال‌های عمومی را بر اساس داده‌های تحقیق پیمایشی بیان می‌کنند، و متعاقباً از پاسخ دادن به سؤالات اساسی در مورد چگونگی انجام تحقیق‌های خود سرباز می‌زنند، این امر استانداردهای اساسی علم را نقض می‌کند، به‌طور جدی بحث عمومی باز در مورد موضوعات مهم را تضعیف می‌کند، و اعتبار همه نظرسنجی‌ها و تحقیق‌های افکار عمومی را تضعیف می‌کند. این نگرانی‌ها اساس استانداردها و کدهای حرفه ای انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی در طول تاریخ
آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی در طول تاریخ ما بوده است، و زمانی که این اصول به وضوح نقض شده است، آگاه کردن مردم از این تخلفات بخشی جدایی ناپذیر از مأموریت و ارزش‌های ما به عنوان یک سازمان حرفه ای است.انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی متعاقباً فهرست دقیق‌تری از هشت قطعه خاص از اطلاعات را منتشر کرد که برنهام پس از درخواست‌های مکرر موفق به افشای آن نشد. اینها شامل یک کپی از پرسشنامه نظرسنجی به تمام زبان‌هایی است که به آن ترجمه شده است، بیانیه رضایت، اطلاعات روش‌شناسی انتخاب نمونه و خلاصه ای از وضعیت
روش‌شناسی انتخاب نمونه و خلاصه ای از وضعیت همه موارد نمونه. نه برنهام و نه دانشکده بهداشت عمومی جانز هاپکینز بلومبرگ عضو انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نیستند. تیم پارسونز، مدیر روابط عمومی مدرسه بلومبرگ در بیانیه‌ای رسمی نوشت که مدرسه در موقعیتی نیست که دربارهٔ یافته‌های انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی اظهارنظر کند، زیرا مدرسه عضوی از سازمان نیست و نمی‌داند چه رویه‌ها یا استانداردهایی وجود دارد. در تصمیم‌گیری در مورد این مطالعه دنبال شد." پارسونز همچنین خاطرنشان کرد که مدرسه در حال تکمیل
پارسونز همچنین خاطرنشان کرد که مدرسه در حال تکمیل تحقیق‌های خود در مورد این مطالعه است. حداقل یک مقاله در انتقاد از تصمیم انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی برای محکوم کردن برنهام نوشته شده است. دبورا مک‌کنزی، که در "نیو ساینتیست" می‌نویسد، گفت: «هیچ مدرک مستقیمی وجود ندارد که نشان دهد حمله اخیر به برنهام انگیزه‌های سیاسی داشته است»، اما هدف اعلام‌شده انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی، «اطمینان از اینکه تحقیق‌های مبتنی بر نظرسنجی مطابق با استانداردهای بالا باشد»، خود «توسط زیر سؤال رفته است.
بالا باشد»، خود «توسط زیر سؤال رفته است. کارشناسان." که مک‌کنزی نامی از آن نمی‌برد.طبق تحقیق‌های "نیو ساینتیست" برنهام داده‌ها و روش‌های خود را برای سایر محققان ارسال کرده است که آن‌ها را کافی می‌دانند. سخنگوی دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در جان هاپکینز، جایی که برنهام در آنجا کار می‌کند، می‌گوید که مدرسه به او توصیه کرده است که داده‌های خود را به انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی ارسال نکند، زیرا این گروه هیچ اختیاری برای قضاوت در مورد تحقیق‌های ندارد. می‌گوید: «تالار صحیح» ادبیات علمی است.به گفته
می‌گوید: «تالار صحیح» ادبیات علمی است.به گفته مک‌کنزی، «داده‌های کامل برنهام، از جمله جزئیات خانواده‌ها، در صورت درخواست در دسترس محققان با حسن نیت است». او همچنین خاطرنشان کرد که مجله خود انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی،"فصلنامه افکار عمومی"، «تحلیلی از نظرسنجی برنهام در عراق توسط دیوید مارکر از وستات، یک شرکت مشاوره در مریلند که نظرسنجی‌ها را طراحی می‌کند،منتشر کرد.» انجمن آماری آمریکا متعاقباً در حمایت از اقدامات انجام شده توسط انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نوشت:می‌دانیم که با انجام
تحقیقات افکار عمومی نوشت:می‌دانیم که با انجام این اقدام، خود را مورد انتقاد قرار داده‌اید. از طرف انجمن آماری آمریکا، مایلیم انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی را به دلیل پیروی از رویه و عمل حرفه ای در مورد چنین موضوع دشوار و تفرقه انگیزی به رسمیت بشناسیم. با انجام این کار، شما با اعمال خود اهدافی را که در کد خود بیان شده است، بیان می‌کنید.در ۱ فوریه ۲۰۱۰، مدرسه بلومبرگ و برنهام برای این نامگذاری شدندجایزه سنگ زنی/ پوشش در ده جایزه برتر اخلاق رسانه در سال ۲۰۱۰، که عمدتاً بر اساس محکومیت انجمن آمریکایی
۲۰۱۰، که عمدتاً بر اساس محکومیت انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی است. نویسندگان دیوید دبلیو مور و جورج اف بیشاپ می‌نویسند که بلومبرگ و برنهام جایزه را دریافت کردند،"به دلیل سنگ اندازی در مواجهه با سؤالات جدی در مورد یک پروژه بررسی ناقص، که بیش از ۶۰۰۰۰۰کشته عراقی را از سال۲۰۰۳ تا۲۰۰۶ گزارش کرد."،"انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نوع اطلاعاتی را که هر دانشمندی که این نوع کار را انجام می‌دهد باید منتشر کند… مکتب بلومبرگ سعی نخواهد کرد آنچه را که کارشناسان معتقدند تقریباً مطمئناً یک روش‌شناسی
که کارشناسان معتقدند تقریباً مطمئناً یک روش‌شناسی معیوب است ارزیابی کند و می‌گوید جامعه علمی باید ارزیابی را انجام دهد. اما پس از آن مدرسه به برنهام توصیه می‌کند که جزئیات روش‌های خود را منتشر نکند، بنابراین جامعه علمی نمی‌تواند اطلاعات مورد نیاز برای ارزیابی قطعی را داشته باشد. به نظر می‌رسد یک پلیس بیرون و یک Catch 22، همه به یک تبدیل شده‌اند! بررسی جانز هاپکینز در مورد بررسی دومین لنست. در فوریه ۲۰۰۹ دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ جانز هاپکینز نتایج یک بررسی داخلی این مطالعه را منتشر کرد. این بررسی نشان
داخلی این مطالعه را منتشر کرد. این بررسی نشان داد که محققان در این زمینه از فرم‌های جمع‌آوری داده‌ها استفاده می‌کنند که با فرم‌های تأیید شده در پروتکل اصلی متفاوت است. فرم‌های مورد استفاده در این زمینه حاوی فضایی برای نام پاسخ‌دهندگان یا صاحبان خانه بود و بسیاری از این نام‌ها برخلاف پروتکل جمع‌آوری شدند. در بیانیه مطبوعاتی آمده است که بررسی شواهدی پیدا نکرد که نشان دهد هیچ فردی در نتیجه این تخلفات آسیب دیده است و هیچ اطلاعات قابل شناسایی هرگز در اختیار محققان نبود. در نتیجه تحقیق‌های خود، هاپکینز امتیازات
نبود. در نتیجه تحقیق‌های خود، هاپکینز امتیازات برنهام را برای خدمت به عنوان محقق اصلی در پروژه‌های مربوط به تحقیق در مورد موضوعات انسانی به حالت تعلیق درآورد. بیانیه مطبوعاتی همچنین بررسی تمام فرم‌های اصلی جمع‌آوری داده‌ها را مورد بحث قرارداد:بررسی تمام فرم‌های اصلی جمع‌آوری داده‌ها، که تعداد آن‌ها به بیش از ۱۸۰۰فرم می‌رسید، انجام شد که شامل بررسی توسط مترجم بود. اشکال اصلی در تنوع دستخط، زبان و نحوه تکمیل ظاهری اصالت دارند. اطلاعات موجود در فرم‌ها در برابر ۲ پایگاه داده عددی مورد استفاده در تجزیه و
برابر ۲ پایگاه داده عددی مورد استفاده در تجزیه و تحلیل‌های مطالعه تأیید شد. این پایگاه داده‌های عددی از آوریل۲۰۰۷ در دسترس محققان خارجی بوده و درصورت درخواست در اختیار آنها قرار گرفته است. برخی از خطاهای معمولی و جزئی در رونویسی شناسایی شد، اما آنها ازمتغیرهایی نبودند که بر تجزیه و تحلیل مرگ و میر اولیه مطالعه یا علل مرگ تأثیر بگذارد. بررسی به این نتیجه رسید که فایل‌های داده‌های مورد استفاده درمطالعه به‌طور دقیق اطلاعات جمع‌آوری‌شده دربررسی‌های میدانی اصلی را منعکس می‌کنند. تعداد خوشه‌ها. استیون ای. مور،
را منعکس می‌کنند. تعداد خوشه‌ها. استیون ای. مور، که تحقیق‌های پیمایشی را در عراق برای مرجع موقت ائتلاف انجام داد و مشاور پل برمر برای مؤسسه بین‌المللی جمهوری‌خواه بود، در سرمقاله ۱۸ اکتبر۲۰۰۶ در "وال استریت ژورنال"، مطالعه "لنست" را به سخره گرفت. در مطلبی با عنوان "«۶۵۵۰۰۰مرده جنگ؟" مور در "یک مطالعه ساختگی در مورد تلفات عراق" نوشت: «من یک دبیرستان را بررسی نمی‌کنم، نه کمتر از کل کشور، تنها با استفاده از ۴۷نقطه خوشه‌ای. نه هیچ‌کس دیگری" گیلبرت برنهام در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶ پاسخ داد:آقای مور روش‌شناسی ما را زیر
اکتبر ۲۰۰۶ پاسخ داد:آقای مور روش‌شناسی ما را زیر سؤال نبرد، بلکه تعداد خوشه‌هایی را که برای ایجاد یک نمونه معرف استفاده کردیم، زیر سؤال برد. مطالعه ما از ۴۷خوشه ۴۰خانواری به صورت تصادفی انتخاب شده استفاده کرد. آقای مور در نقد خود توجهی نکرد که نمونه نظرسنجی ما شامل ۱۲۸۰۱نفر بود که در ۴۷خوشه زندگی می‌کردند، که معادل یک نظرسنجی از ۳۷۰۰نفر است که به‌طور تصادفی انتخاب شده‌اند. به عنوان مقایسه، یک نظرسنجی ۳۷۰۰نفری تقریباً ۳برابر بزرگتر از میانگین نظرسنجی سیاسی ایالات متحده است که حاشیه خطای +/-۳٪را گزارش
ایالات متحده است که حاشیه خطای +/-۳٪را گزارش می‌کند. میزان مرگ و میر قبل از حمله. فرد کاپلان، که برای "اسلیت" می‌نویسد، از میزان مرگ و میر قبل از حمله مورد استفاده در هر دو بررسی لانست در سال۲۰۰۴ و ۲۰۰۶انتقاد کرده است. او در مقاله ای در ۲۹ اکتبر۲۰۰۴ در "اسلیت" نوشت:اما در این محاسبه دو مشکل وجود دارد. اول، داپونته (که سال‌ها آمار جمعیت عراق را مطالعه کرده است) این یافته را زیر سؤال می‌برد که مرگ و میر قبل از جنگ ۵ مرگ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. بر اساس داده‌های کاملاً جامع جمع‌آوری‌شده توسط سازمان ملل، نرخ مرگ و
جامع جمع‌آوری‌شده توسط سازمان ملل، نرخ مرگ و میر عراق از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵٬۸٫۱ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. از سال ۱۹۸۵ تا ۹۰، سال‌های منتهی به جنگ خلیج‌فارس ۱۹۹۱، این نرخ به ۶٫۸ در هر ۱۰۰۰ کاهش یافت. بعد از سال ۹۱، اعداد تیره‌تر هستند، اما به وضوح افزایش پیدا کردند. آنها در سال ۲۰۰۲ هر چه بودند، تقریباً به‌طور قطع بالاتر از ۵ در ۱۰۰۰ بودند.همچنین بمقاله مرتبط در مورد بث داپونته مراجعه کنید: فرد کاپلان در مقاله "اسلیت" در ۲۰ اکتبر۲۰۰۶ نوشت که میزان مرگ و میر قبل از حمله محاسبه شده توسط نویسندگان گزارش لنست در
از حمله محاسبه شده توسط نویسندگان گزارش لنست در سال۲۰۰۶ نیز بسیار پایین بود. او گفت که این باعث می‌شود تخمین "لنست" از مرگ و میر بیش از حد از زمان تهاجم بسیار بالا باشد. فرد کاپلان نوشت:بر اساس بررسی‌های خانوارها، این گزارش تخمین می‌زند که درست قبل از جنگ، نرخ مرگ و میر در عراق۵٫۵ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. (یعنی از هر ۱۰۰۰ نفر، ۵٫۵ نفر در سال جان خود را از دست می‌دهند) نتایج همچنین نشان می‌دهد که در سه سال و نیمی که از شروع جنگ می‌گذرد، این نرخ به ۱۳٫۳ در هر۱۰۰۰ رسیده است؛ بنابراین، «مرگ‌های اضافی» به ۷٫۸ (۱۳٫۳
رسیده است؛ بنابراین، «مرگ‌های اضافی» به ۷٫۸ (۱۳٫۳ منهای ۵٫۵) در هر ۱۰۰۰ می‌رسد. آنها از این رقم به تخمین ۶۵۵۰۰۰ مرگ و میر برسند. با این حال، طبق داده‌های سازمان ملل، بر اساس بررسی‌های انجام شده در آن زمان، نرخ مرگ و میر قبل از حمله عراق ۱۰ در هر ۱۰۰۰ بود.در مقاله "اسلیت" در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶٬۲ نفر از نویسندگان مطالعه "لنست"، گیلبرت برنهام و لس رابرتز، می‌نویسند:طبق آمار سازمان ملل، کاپلان ادعا می‌کند که این نرخ واقعاً ۱۰بوده است. او نوشت: «اگر نرخ پیش از تهاجم عراق واقعاً۵٫۵ در۱۰۰۰ بود، تقریباً از همه کشورهای
عراق واقعاً۵٫۵ در۱۰۰۰ بود، تقریباً از همه کشورهای خاورمیانه و بسیاری از کشورهای اروپایی کمتر بود». این فقط اشتباه است! اگر کاپلان آمارهای نرخ مرگ و میر سازمان ملل را بررسی کرده بود، اکثر کشورهای خاورمیانه واقعاً نرخ مرگ و میر کمتری نسبت به اکثر کشورهای اروپایی دارند و در واقع نرخ مرگ و میر کمتر از ۵٫۵ است. نرخ مرگ و میر در اردن۴٫۲، ایران۵٫۳ و سوریه۳٫۵ است. دلیل کاهش نرخ ساده است: اکثر کشورهای خاورمیانه در مقایسه با اکثر کشورهای غربی جمعیت بسیار جوان تری دارند.از مقاله ۱۹ اکتبر۲۰۰۶ واشینگتن پست این وجود
دارند.از مقاله ۱۹ اکتبر۲۰۰۶ واشینگتن پست این وجود دارد:در یک مصاحبه تلفنی، جان پدرسن، مدیر تحقیق برای مطالعه [UNDP] در سال۲۰۰۴، گفت که عوامل متعددی احتمالاً یافته‌های متفاوت محققان را نشان می‌دهند. یکی از مسائل کلیدی این است که چگونه محققان از مرگ‌های شناسایی شده در تحقیق‌های میدانی خود به تعداد مرگ و میر در کل کشور تعمیم می‌دهند. پدرسن خاطرنشان کرد که مطالعه لنست بر اساس نرخ مرگ و میر قبل از حمله ۵٫۵ مرگ در هر هزار نفر [در سال] است. او گفت که سازمان ملل از رقم ۹ مرگ در هر هزار نفر استفاده کرده است. او
از رقم ۹ مرگ در هر هزار نفر استفاده کرده است. او خاطرنشان کرد، برون‌گیری از نرخ پایین‌تر مرگ‌ومیر قبل از حمله منجر به افزایش بیشتر مرگ‌ومیرهای پس از حمله می‌شود.«نرخ مرگ و میر قبل از تهاجم» سازمان ملل متحد در بالا به میزان ۹مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال، بیشتر از میزان مرگ و میر سال۲۰۰۲ یا۲۰۰۳ است که توسط هر دو مطالعه لنست اندازه‌گیری شده است. حتی اگر مطالعات لانست در سال‌های۲۰۰۴ و۲۰۰۶ با مجموعه‌های مختلفی از خانواده‌ها در سراسر عراق مصاحبه کرد، آنها به همان نرخ مرگ و میر قبل از جنگ در سال۲۰۰۲ رسیدند. از مقاله
مرگ و میر قبل از جنگ در سال۲۰۰۲ رسیدند. از مقاله "لنست" در سال۲۰۰۶: «شباهت قابل توجه بین تخمین های۲۰۰۴ و۲۰۰۶مرگ و میر قبل از جنگ، نگرانی‌ها در مورد توانایی افراد برای یادآوری دقیق مرگ‌ها در یک دوره ۴ساله را کاهش می‌دهد.» در اینجا گزیده‌ای از مکمل به مطالعه "لنست" در سال۲۰۰۶ آمده است:به منظور تجزیه و تحلیل، داده‌های ۴۰ماهه نظرسنجی به سه دوره مساوی مارس۲۰۰۳ تا آوریل۲۰۰۴ تقسیم شدند. می۲۰۰۴ تا می۲۰۰۵ و ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶. پس از تهاجم، میزان مرگ و میر هر سال افزایش یافت. تفاوت بین میزان مرگ و میر قبل از حمله
یافت. تفاوت بین میزان مرگ و میر قبل از حمله و نرخ‌های مختلف مرگ و میر پس از حمله، میزان مرگ و میر اضافی برای هر دوره است. جدول ۳در مقاله "لنست" این نرخ‌ها را به صورت ۲٫۶٬۵٫۶ و ۱۴٫۲ فهرست می‌کند. چرا نرخ مرگ و میر اضافی برای ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶ به جای۱۴٫۳ بعنوان ۱۴٫۲فهرست شده است، ممکن است به دلیل نحوه گرد کردن باشد. نرخ کلی مرگ و میر اضافی برای کل دوره بررسی پس از حمله به عنوان ۷٫۸مرگ در۱۰۰۰/سال در جدول۳ ذکر شده است. تفاوت بین نرخ مرگ و میر قبل از حمله "لانست" و سازمان ملل متحد ۳٫۵ مرگ در ۱۰۰۰نفر در سال
و سازمان ملل متحد ۳٫۵ مرگ در ۱۰۰۰نفر در سال است. مطالعه لنست از تعداد۲۶۱۱۲۳۵۳ (از مکمل لنست) به عنوان جمعیت عراق استفاده کرد. ۳٫۵ضربدر ۲۶۱۱۲ برابر است با ۹۱۳۹۲. بنابراین ۳٫۵مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال به معنای حدود ۹۱۴۰۰ مرگ در یک سال در جمعیت ۲۶٫۱ میلیون نفری است. نرخ مرگ و میر نوزادان و کودکان. در مقاله ای در ۵ مارس 2007 در "تایمز"، مایکل اسپگات، اقتصاددان می‌گوید که در گزارش لنست در سال ۲۰۰۶، یافته گیج کننده ای وجود دارد که مرگ و میر کودکان کاهش یافته است. مقاله بی‌بی‌سی در ۲۵ مه 2000 گزارش داد که قبل از
مقاله بی‌بی‌سی در ۲۵ مه 2000 گزارش داد که قبل از اعمال تحریم‌های عراق توسط سازمان ملل در سال۱۹۹۰، مرگ و میر نوزادان بین سال های۱۹۸۴ تا۱۹۸۹ به ۴۷در هر۱۰۰۰ تولد کاهش یافته بود. این در مقایسه با حدود۷ در هر۱۰۰۰ در بریتانیا است." مقاله بی‌بی‌سی از مطالعه‌ای در دانشکده بهداشت و پزشکی استوایی لندن با عنوان «تحریم‌ها و مرگ‌ومیر کودکان در عراق» گزارش می‌دهد که در مه ۲۰۰۰ در مجله پزشکی "لنست" منتشر شد. مقاله بی‌بی‌سی در سال۲۰۰۰ گزارش داد که پس از اعمال تحریم‌های سازمان ملل پس از حمله عراق به کویت در سال۱۹۹۰، «آنها
ملل پس از حمله عراق به کویت در سال۱۹۹۰، «آنها دریافتند که در جنوب و مرکز عراق، مرگ و میر نوزادان بین سال‌های۱۹۹۴ تا۱۹۹۹ به۱۰۸ در هر۱۰۰۰ افزایش یافته است، در حالی که مرگ و میر کودکان شامل موارد بین یک سال و پنج سال از ۵۶به ۱۳۱در هر۱۰۰۰ موشک. مقاله بی‌بی‌سی در سال۲۰۰۰ نیز گزارش داد: «با این حال، دریافت که مرگ و میر نوزادان و کودکان در منطقه خودمختار، عمدتاً کردنشین در شمال کشور، در واقع کاهش یافته است، که شاید منعکس‌کننده توزیع مطلوب‌تر کمک‌ها در آن منطقه باشد». مطالعات تحت حمایت سازمان ملل که پس از سال۲۰۰۳
مطالعات تحت حمایت سازمان ملل که پس از سال۲۰۰۳ انجام شد، نشان داد که ارقام قبلی مرگ و میر کودکان در جنوب/مرکز عراق (که توسط دولت صدام ارائه شده بود) بیش از دوبرابر افزایش یافته بود و نرخ مرگ و میر کودکان در آن مناطق حتی کمتر از نرخ در این مناطق شمال عراق بود. تحریم‌های سازمان ملل در ۲۲ مه۲۰۰۳ (با استثنائات خاص مربوط به تسلیحات) پایان یافت. ۴۰ خانه در روز بررسی می‌شود. مادلین هیکس، روان‌پزشک و محقق بهداشت عمومی در کینگز کالج لندن در بریتانیا، می‌گوید که «به سادگی نمی‌تواند» ادعای این روزنامه را باور کند که
سادگی نمی‌تواند» ادعای این روزنامه را باور کند که ۴۰ خانه متوالی در یک روز بررسی شده است. او می‌گوید: «به سادگی زمان کافی در روز وجود ندارد، بنابراین باید به این نتیجه برسم که حداقل برای برخی از این مصاحبه‌ها چیز دیگری در حال انجام است. او می‌گوید خانواده‌ها ممکن است «توسط کسی آماده شده باشند، برای گزارش‌دهی سریع آماده شده باشند،» که «موضوع سوگیری را مطرح می‌کند.» مقاله ای در ۲۴ اکتبر۲۰۰۶ "گاردین" این پاسخ را از گیلبرت برنهام نویسنده مطالعه "لنست" گزارش می‌کند:دیگران پیشنهاد کرده بودند که بررسی ۴۰خانوار در
پیشنهاد کرده بودند که بررسی ۴۰خانوار در یک روز غیرممکن است اما در واقع محققان به دو تیم تقسیم شدند و هر کدام با ۲۰خانواده مصاحبه کردند.مقاله بی‌بی‌سی در ۳۰ اکتبر۲۰۰۶ این پاسخ را از نویسنده مطالعه "لنست"، لس رابرتز گزارش می‌کند:در عراق در سال۲۰۰۴، بررسی‌ها حدود دو برابر بیشتر طول کشید و معمولاً یک تیم دو نفره حدود سه ساعت طول می‌کشید تا با یک خوشه ۳۰خانه ای مصاحبه کنند. یک خوشه روستایی را به یاد دارم که حدود شش ساعت طول کشید و بعد از تاریک شدن هوا برگشتیم. با این وجود، نگرانی‌های هیکس معتبر نیست زیرا چندین
این وجود، نگرانی‌های هیکس معتبر نیست زیرا چندین روز یک تیم در سال۲۰۰۴ با دو خوشه مصاحبه کرد.
جیمز شین البان (James Shane Alban) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۷ آوریل ۱۸۶۲)، وکیل آمریکایی، از پیشگامان ویسکانسین و سرهنگ ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود. وی هنگام رهبری هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین در نبرد شایلو جان باخت. او به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین نیز خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. البان در شهرستان جفرسون، اوهایو از ویلیام و الیزابت البان زاده شد. در ۸ سالگی، خانواده‌اش به شهرستان استارک، اوهایو نقل مکان نموده و وی در آنجا در یک مزرعه کار کرد، تحصیلات عمومی دریافت نمود و حقوق
مزرعه کار کرد، تحصیلات عمومی دریافت نمود و حقوق خواند. پیشگامِ ویسکانسین. البان در ۱۸۳۳ میلادی با آماندا هاریس ازدواج کرد و آنها باهم پنج فرزند داشتند. البان در ۱۸۳۶ میلادی با خانواده جوان خود به سمت غرب حرکت کرد، نخست در نزدیکی شیکاگو توقف نموده و پس از آن در ۱۸۳۸ میلادی به حرکت خود به سوی قلمروی ویسکانسین ادامه داد. آنها از شهرستان دین عبور نموده و در نزدیکی منطقهٔ که حالا موسوم به شهر ساوک است توقف کردند تا مذاکرات میان ایالات متحده و قبیله وینه‌بگو را تماشا کنند، مذاکره‌ای که در نهایت منتهی به واگذاری
کنند، مذاکره‌ای که در نهایت منتهی به واگذاری تمامی زمین‌های شرق می‌سی‌سی‌پی از سوی وینه‌بگو شد. قبل از نافذ شدن این پیمان، البان خانواده خود از رود ویسکانسین که کاملاً یخ زده بود، عبور داده و به جای منتقل نمود که هنوز بخشی از قلمروی وینه‌بگو بود. در ۲۰ دسامبر ۱۸۳۸، خانواده البان در انتهای جنوبی ساوک پرایری ساکن شدند. البان‌ها نخستین خانواده «سفیدپوست» محسوب می‌شوند که در این شهرستان مسکن گزین شد و همچنین گفته می‌شود که دختر آنها الیزابت، نخستین کودک «سفیدپوست» بود که در این شهرستان متولد شد. در ۱۸۳۹
بود که در این شهرستان متولد شد. در ۱۸۳۹ میلادی، زمانی که البان در حال اکتشاف شمال محل سکونت خانواده خود بود، جهیل دیول را کشف نموده و موقعیت آنرا به کاوشگر ابین پیک گزارش داد. در زمستان ۱۸۳۹–۱۸۴۰ میلادی، البان و یک تعداد دیگر از ساکنین منطقه، از مجلس قانون‌گذاری قلمرو دادخواست نمودند تا منطقه آنها را به عنوان یک شهرستان جدید به رسمیت بشناسد – ساوک. همسر وی آماندا در ۱۸۴۳ میلادی درگذشت و البان فرزندان خود را دوباره به اوهایو منتقل نمود. با این حال، او در ۱۸۴۴ میلادی با همسر دوم خود، کلاریسا دانفورت، ازدواج
میلادی با همسر دوم خود، کلاریسا دانفورت، ازدواج نموده و دوباره به قلمروی ویسکانسین نقل مکان کرد. این بار او در پلاور، شهرستان پورتیج مسکن گزین شده و نخستین دفتر حقوقی را در آنجا باز کرد. او در ۱۸۴۷ میلادی به عنوان نخستین وکیل مدافع شهرستان پورتیج گماشته شده و همچنین به عنوان خزانه‌دار این شهرستان خدمت کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، او با لوتر هانچیت به شراکت آغاز کرد، کسی که بعدتر با دختر بزرگ وی لوسیندا ازدواج نمود. امور سیاسی ویسکانسین. در ۱۸۵۱ میلادی، البان از سوی تکت انتخاباتی حزب ویگ (آمریکا) به عنوان عضو مجلس
تکت انتخاباتی حزب ویگ (آمریکا) به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از گوشه وسیع شمال‌شرقی ایالت در دوره‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۳ نمایندگی کرد. هنگام حضور در مجلس سنا، البان در کمیته تأسیس شرکت‌ها و کمیته آموزش، مدرسه و زمین‌های دانشگاه می‌نشست. زمانی که البان در کمیته دومی خدمت می‌کرد، نقش مهمی در تأسیس دانشگاه میلواکی و کالج ریسین ایفا کرد. در آوریل ۱۸۵۴، البان برای کسب سمت قاضی دادگاه تجدید نظر ویسکانسین با عضو-مجلس جورج دبلیو. کیت، در هفتمین دوره دادگاه تجدید نظر وارد رقابت شد، اما شکست خورد.
دادگاه تجدید نظر وارد رقابت شد، اما شکست خورد. البان به پیشه حقوقی خود ادامه داد و در سیاست نیز دخیل ماند. در ۱۸۵۶ میلادی، او به انتشار روزنامه خود، پالور هرالد، آغاز نموده و از آن طریق برای لغو برده‌داری دادخواهی نمود. جنگ داخلی آمریکا. با آغاز جنگ داخلی آمریکا، البان به عنوان سرهنگ در هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین مأموریت دریافت کرد. او در اواخر ۱۸۶۱ و در ماه فوریه ۱۸۶۲ به استخدام داوطلبان آغاز نموده و هنگ خود را در پایگاه تراوبریج، میلواکی آموزش و انسجام می‌داد. این هنگ در ۱۵ مارس ۱۸۶۲ به خدمت فراخوانده شده
این هنگ در ۱۵ مارس ۱۸۶۲ به خدمت فراخوانده شده و بسوی تنسی پیشروی نموده و در آنجا به ژنرال یولیسیز سایمن گرانت از ارتش تنسی ملحق شدند. آنها در ۵ آوریل به پیتسبرگ لندنگ، تنسی رسیدند و بلافاصله به جناح چپ خط اتحادیه اعزام شدند، این در حالیست که آنها در آن زمان حتی به عنوان یک هنگ هم منسجم نشده بودند. آنها در طول شب پایگاه ساختند و در اوایل صبح از سوی نیروهای کنفدراسیون از دو جناح مورد حمله قرار گرفتند. این هنگ، همانند سایر هنگ‌های غیر منسجم داوطلبان از اوهایو و ایلینوی، در نهایت توانست موضع دفاعی خود را
و ایلینوی، در نهایت توانست موضع دفاعی خود را دریافت و در مقابل حملات بعدی نیروهای کنفدراسیون مقاومت کند. اما در این جریان، پس از چندین ساعت نبرد، سرهنگ البان هنگامی که بالای اسب خود بود توسط یک تیرانداز بسیار ماهر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد درگذشت و یکی از ۲۳٬۷۴۶ نفری بود که در نبرد شایلو تلف شد. کسی که پس از وی فرماندهی را بر دست گرفت، سرهنگ ساموئل بیل، نیز در این جنگ زخم برداشته و فرمانده بعدی، سرگرد جوسیا دبلیو. کرین، نیز کشته شد. در نهایت نماینده آینده مجلس گبریل بوک جانشین وی به عنوان
نماینده آینده مجلس گبریل بوک جانشین وی به عنوان فرمانده هنگ شده و برای دو سال بعدی جنگ این هنگ را رهبری کرد. میراث. جسد سرهنگ البان به پالور برگردانده شده و در گورستان پالور به خاک سپرده شد. نُه فرزند از ده فرزند سرهنگ البان پس از مرگ وی به حیات ادامه دادند. برادر وی ویلیام نیز به تعقیب وی به ویسکانسین آمده و در پالور مسکن گزین شد. دهکده و اجتماع البان، ویسکانسین در شهرستان پورتیج به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
جان مک دوگال آترتون (John McDougal Atherton) (۱۸۴۱–۱۹۳۲)، تاجر آمریکایی، توسعه‌دهنده املاک، اقتصاددان، سرمایه‌گذار و سیاستمدار ساکن در لوئیزویل، کنتاکی بود. از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۱ آترتون برای یک دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب شد و به عنوان یک دموکرات خدمت کرد. او که سومین نسل از تولیدکنندگان ویسکی بود، بیشتر به خاطر ویسکی آترتون، برندی که تا سال ۱۸۹۹ مالک آن بود، شناخته شد. اوایل زندگی. او در ۱ آوریل ۱۸۴۱ در شهرستان لارو، کنتاکی به دنیا آمد. وی پسر پیتر آترتون و الیزابت میفیلد (۱۸۰۸–۱۸۸۵) بود.
پسر پیتر آترتون و الیزابت میفیلد (۱۸۰۸–۱۸۸۵) بود. پدرش، پیتر لی آترتون، در سن هفتاد و سه سالگی، زمانی که جان سه ساله بود، درگذشت. مادرش خیلی زود دوباره ازدواج کرد. آترتون به مدرسه سنت جوزف در باردزتاون، کنتاکی رفت. سپس وی به کالج جورج تاون و دانشکده حقوق دانشگاه لوئیزویل راه یافت. تقطیر ویسکی و مدافع. قبل از ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا، آترتون تولیدکننده ویسکی از خیسانده ترش و شیرین بود. در حقیقت وی حرفه خود را از این مسیر شروع نمود. ناپدری آترتون، مارشال کی (۱۸۰۶–۱۸۷۷)، در زندگی او بسیار تأثیرگذار
کی (۱۸۰۶–۱۸۷۷)، در زندگی او بسیار تأثیرگذار بود. حمایت‌های مارشال باعث شد تا آترتون به سمت سرمایه‌گذاری‌های معروف در تولید ویسکی سوق یابد و او را قادر ساخت تا اولین کارخانه تقطیر خود را در ۲۶ سالگی راه‌اندازی کند. شرکت جی. اِم. آترتون در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. «ویسکی آترتون» از ۳۰ نوامبر ۱۸۶۶ به بازار عرضه شد. ناپدری او، مارشال کی، اولین شریک تجاری او بود و آنها برای ۸ سال مشغول تولید ویسکی از خیسانده شیرین بودند. به احتمال زیاد سرمایه‌گذاران دیگری نیز وجود داشته‌اند. در سال ۱۸۷۵، کوکران و فولتون، یک عمده فروش
در سال ۱۸۷۵، کوکران و فولتون، یک عمده فروش مشروب در لوئیزویل، سهم پدراندرش را در کارخانه تقطیر آترتون خریداری کرد. با این حال، آترتون تنها مالک شرکت تقطیر اِی. می‌فیلد بود که ویسکی از خیسانده ترش تولید می‌کرد. کوکران و فولتون ۵۰ در صد از سهام تولید را به دست آورد، اما چیزی از دارایی‌ها نصیب شان نشد. در نهایت در سال ۱۸۸۰، عمده فروشان مشروب به کوکران، فولتون و آترتون تبدیل شدند. شراکت در نهایت منحل شد و تسویه حساب صورت گرفت. مجموعه‌ای از برندهای ویسکی او شامل این مواردند: «آترتون» (از ۱۸۶۷)، «می‌فیلد» (از
این مواردند: «آترتون» (از ۱۸۶۷)، «می‌فیلد» (از ۱۸۶۹)، «ویندزور»، «کلیفتون» و «هاوارد»، «کارتر» و «کنوود»، «براون‌فیلد» و «بیکر» بودند. در سال ۱۸۸۱ آترتون خودش را به عنوان رئیس و پسرش را به عنوان معاون رئیس معرفی نمود و به این شکل تجارت خود را ثبت کرد. در سال ۱۸۸۲ در ۴۱ سالگی، آترتون در مجموع مالک چهار کارخانه تقطیر در شهرستان لارو بود که مجموعاً او را به بزرگترین تولیدکننده بوربون در ایالات متحده تبدیل کرد. دو کارخانه تقطیر او در آترتونویل، می‌فیلد و آترتون بودند که روبروی کریک ناب، در فاصله‌ای کوتاه از
بودند که روبروی کریک ناب، در فاصله‌ای کوتاه از مزرعه ناب کریک، زادگاه آبراهام لینکلن قرار داشتند. کارخانه تقطیر دیگر، «ویلیام میلر و شرکاء» از روی نام حسابدارش بود که ویسکی مس آتشی را با نام تجاری ویندزور تولید می‌کرد. کارخانه دیگر او «اُ. برایان و شرکاء» از روی نام تقطیرکننده‌اش بود که ویسکی با خیسانده ترش را با نام تجاری کلیفتون تولید می‌کرد. در سال ۱۸۸۲ او دفتر مرکزی شرکت جی. اِم. آترتون را به ویسکی راو، لوئیزویل در خیابان اصلی ۱۲۵ غربی منتقل کرد. این منطقه تاریخی شهر اکنون به عنوان منطقه اصلی غربی،