payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نسبت به اقدامات فرهنگی و پذیرفته شدن هنجارهای اجتماعی یک فرهنگ توسط فرهنگ‌های دیگر است. به‌طور کلی در دیپلماسی فرهنگی به طرح‌های بلندمدت فرهنگی بیشتر توجه شده و موضوعات سیاستی خاص مدنظر نیستند. هدف دیپلماسی فرهنگی، ایجاد نفوذ در درازمدت است تا زمانی که به آن نیاز شد با درگیر کردن مستقیم افراد بتوان از آن بهره بُرد. این نفوذ، پیامدهایی از تأثیر بر امنیت ملی تا افزایش فرصت‌های تجاری و فعالیت‌های گردشگری را دربردارد. دیپلماسی فرهنگی به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا بستری خنثی «بر پایه اعتماد» و درک متقابل ایجاد
تا بستری خنثی «بر پایه اعتماد» و درک متقابل ایجاد کنند تا ملت‌های مختلف بتوانند با همدیگر پیوند برقرار کنند. یکی دیگر از ویژگی‌های منحصر به فرد و مهم دیپلماسی فرهنگی، توانایی آن در دستیابی به جوانان، غیر نخبگان و سایر مخاطبانی است که به شکل عادی در دسترس سفارت نیستند. به‌طور خلاصه، دیپلماسی فرهنگی بذر آرمان‌ها، ایده‌ها، استدلال‌های سیاسی، ادراکات معنوی و دیدگاهی کلی از جهان را در دل ملت‌های دیگر می‌کارد که ممکن است شکوفا شود یا نشود. به‌طور مثال، ایدئولوژی‌ها و افکاری که توسط دیپلماسی فرهنگی در مورد
و افکاری که توسط دیپلماسی فرهنگی در مورد ارزش‌های مورد پسند مردم آمریکا تبلیغ و منتشر می‌شوند، به کسانی که به دنبال زندگی بهتر هستند، این امکان را می‌دهد تا به جهان غرب روی بیاورند، جایی که شادی و آزادی به عنوان اهداف مطلوب و دست یافتنی به تصویر کشیده می‌شود. تأثیر بر امنیت ملی. دیپلماسی فرهنگی در درجه اول نشان دهنده قدرت ملی است، زیرا همه جنبه‌های فرهنگی یک کشور، از جمله ثروت، پیشرفت‌های علمی و تکنولوژیکی، برتری در همه زمینه‌ها از ورزش و صنعت گرفته تا قدرت نظامی و در کل اُبُهَت یک ملت را به مخاطبان خارجی
نظامی و در کل اُبُهَت یک ملت را به مخاطبان خارجی نشان می‌دهد. قطعاً احساس اُبُهَت داشتن، یک ملت را در تضمین امنیت تواناتر می‌کند. علاوه بر این‌ها، دیپلماسی فرهنگی مباحث سیاسی و ایدئولوژیک را نیز دربرگرفته و با دفاع از آرمان‌های یک ملت و متقاعدسازی دیگر ملت‌ها نسبت به آن، می‌تواند به عنوان ابزاری برای جنگ سیاسی مورد استفاده قرار گیرد و برای رسیدن به اهداف چالش‌برانگیز بدون وقوع جنگ مفید باشد. از یک فعال سیاسی چینی نقل شده‌است که «ما فیلم‌های هالیوودی زیادی دیده‌ایم – در این فیلم‌ها سکانس‌هایی از مراسم
دیده‌ایم – در این فیلم‌ها سکانس‌هایی از مراسم عروسی، تشییع جنازه و دادگاه رفتن آمده‌است؛ بنابراین ما فکر می‌کنیم که این طبیعی است که چند بار در طول زندگی خود به دادگاه برویم.». فیلم‌های هالیوودی نمونه‌ای از صادرات فرهنگی است که احتمالاً تأثیر ظریفی بر سیستم حقوقی چین گذاشته، که در نهایت می‌تواند به نفع ایالات متحده یا هر کشور دیگری باشد که مایل به دیدن چینی دموکراتیک‌تر است. دیپلماسی فرهنگی، انقلابی اطلاعاتی در جهان به راه انداخته که به‌طور فزاینده‌ای ملت‌ها را از ارزش‌ها و انگیزه‌های یکدیگر باخبر می‌سازد.
را از ارزش‌ها و انگیزه‌های یکدیگر باخبر می‌سازد. این گردش اطلاعات می‌تواند بستری برای موفقیت یا عدم موفقیت سیاست‌هایی باشد که در جهت تأمین اهداف امنیت ملی توسط دولت‌ها به کار گرفته می‌شود. دولت‌ها برای پیروزی در نبردهای اطلاعاتی و خبری به منظور تعریف یک وجهه قابل قبول از اقدامات خود در چشم مردم جهان، به شدت با هم در رقابت و کشمکش هستند تا بتوانند تحولات مهم بین‌المللی را به نفع خود دستکاری کنند. اگر اقدامات یک دولت در خارج از کشور آن گونه که مدنظر بوده، نمایش داده نشده و تفسیر نشود، می‌توان گفت آن اقدامات
داده نشده و تفسیر نشود، می‌توان گفت آن اقدامات بیهوده بوده‌اند. دیپلماسی فرهنگی می‌تواند محیطی ایجاد کند که در آن یک کشور با وجههٔ خوبی شناخته شود، که این به نوبه خود اقدامات آن کشور را نیز سازنده و مفید نشان می‌دهد. اغلب افراد مشارکت کننده در دیپلماسی فرهنگی، دیدگاه بهتری نسبت به نگرش‌های فکری و فرهنگی اقوام خارجی دارند تا کارمندان رسمی سفارت. این امر می‌تواند به درک بهتر نیات و توانایی‌های اقوام خارجی منجر شود. شناخت هر چه بیشتر یک ملت خارجی از طریق دیپلماسی فرهنگی، می‌تواند سوء تفاهمات ناشی از تبلیغات
فرهنگی، می‌تواند سوء تفاهمات ناشی از تبلیغات خصمانه مخالفان را برطرف سازد و چالش‌های مغرضانه ناشی از سوء استفاده از اطلاعات فرهنگی در دسترس آن ملت را خنثی کند. ابزارها و مثال‌ها. دیپلماسی فرهنگی همواره می‌تواند از تمام جوانب فرهنگ یک ملت بهره‌برداری نموده و بستر تبادل را برپا کند. از جمله: همه این ابزارها به دنبال رساندن درک درستی از فرهنگ یک ملت به مخاطبان خارجی هستند. این ابزارها زمانی بهترین تأثیر را دارند که متناسب با فهم مخاطب خارجی مدنظر بهینه شوند که این خود مستلزم رسیدن به درک درستی از آن مخاطب
که این خود مستلزم رسیدن به درک درستی از آن مخاطب است. این ابزارها را می‌توان از طریق سازمان‌های غیردولتی، گروه‌های اعتقادی و احزاب سیاسی در خارج از کشور مورد استفاده قرار داد تا به ارتباط ملت‌ها با هم و افزایش درک متقابل آنها کمک کرد. این ابزارها عموماً توسط دولت‌ها ایجاد نمی‌شوند، بلکه در بستر فرهنگ شکل می‌گیرند و سپس دولت‌ها پیاده‌سازی و اجرای آن‌ها را در خارج از کشور برای مخاطبان خارجی تسهیل می‌کنند تا بتوانند از طریق آنها تأثیر مدنظر را القا کنند. هنر. در این مورد، دولت‌ها با مدنظر قرار دادن جریان فکری
این مورد، دولت‌ها با مدنظر قرار دادن جریان فکری ناشی از آثار هنری مانند نقاشی‌ها، عکس‌ها و غیره، به ترویج ایدئولوژی خود به صورت ضمنی می‌پردازند. در این روش با استفاده از قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی، دولت‌ها با حمایت از یک سری آثار به هم مرتبط هنری (به ویژه عکس و نقاشی) سعی در القای مورد خاصی در افکار عمومی دارند. نمایشگاه‌ها. نمایشگاه‌ها اغلب در طول جنگ سرد برای نشان دادن برتری فرهنگی و به رخ کشیدن پیشرفت‌ها توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این نوع نمایشگاه‌ها که توسط
قرار می‌گرفتند. این نوع نمایشگاه‌ها که توسط دولت‌ها حمایت می‌شوند، به صورتی غیر تهدیدآمیز و حتی دوستانه به ارایۀ اغراق‌آمیز فرهنگ و سبک زندگی یک ملت می‌پردازند تا به‌طور ضمنی وجههٔ فرهنگی و سیاسی ملت‌های دیگر را تضعیف و اقدامات آنان را در عرصه بین‌الملل بی‌اثر نمایند. تبادل شهروندان. مبادله شهروندان (اغلب به شکل بورسیه دانشجو، پژوهشگر و استادان دانشگاه) دو فایده عمده دارد: نوعی نیت سیاسی در پس این مبادله‌ها نهفته‌است و نتیجه آن تأثیری خاص در امور سیاسی خواهد داشت. هدف از مبادله‌ها این است که شبکه‌ای از
داشت. هدف از مبادله‌ها این است که شبکه‌ای از افراد با نفوذ در خارج از کشور ایجاد کند. افراد مبادله شده به عنوان پیوندی بین دو ملت در نظر گرفته می‌شوند و بسته به زمانی که در کشور میزبان سپری می‌کنند، می‌توانند آثار مفیدی از خود بر جای بگذارند. افراد مورد مبادله اغلب از میان جوانان هستند تا به کشور میزبان این فرصت داده شود که در سنین جوانی تأثیرپذیری مدنظر را ایجاد کند و از این طریق نزدیکی فرهنگی بیشتری حاصل شود. برنامه فولبرایت، نمونه‌ای از برنامه‌های مبادله شهروندان است که ایالات متحده از سال ۱۹۴۶ میلادی
شهروندان است که ایالات متحده از سال ۱۹۴۶ میلادی به بعد هزاران نفر را از طریق آن بورسیه آموزشی کرد. تلویزیون، موسیقی و فیلم. سرگرمی‌های عامیانه یک ملت، هویت آنها را نشان می‌دهد. تلویزیون، موسیقی و فیلم به عنوان عوامل آشکارکننده فرهنگی می‌توانند پیام‌های مهمی را در مورد خصوصیات فردی، کالاهای مورد علاقه و سایر ارزش‌های یک ملت منتقل کنند. برای مثال، شهروندان شوروی که فیلم‌های آمریکایی را تماشا می‌کردند، متوجه شدند که آمریکایی‌ها اتومبیل شخصی خود را دارند، مجبور نیستند برای خرید غذا در صف‌های طولانی بایستند و
نیستند برای خرید غذا در صف‌های طولانی بایستند و در آپارتمان‌های مشترک زندگی نمی‌کنند. البته زمانی که این فیلم‌ها در هالیوود ساخته می‌شد، این گونه پیام‌های سیاسی مدنظر نبودند، اما به هر حال چنین تأثیراتی را دربرداشتند. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم از طریق برنامه‌های فرهنگی شامل موسیقی جاز لاتین به عنوان یک ابزار مهم دیپلماتیک، برای حفظ وحدت و گسترش صلح بین دو قاره آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی تلاش‌های مفید بسیاری انجام داد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم نیز، ارتش ایالات متحده به
پس از جنگ جهانی دوم نیز، ارتش ایالات متحده به اهمیت برنامه‌های فرهنگی از طریق موسیقی به عنوان یک ابزار دیپلماتیک ارزشمند در میان سرزمین‌های ویران اروپا توجه ویژه‌ای داشت (بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ میلادی). با تشدید جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۵۰ میلادی، دولت آمریکا با استفاده از برنامه‌های تبادل فرهنگی به ترویج دستاوردهای فرهنگی آمریکایی در حوزه رقص، تئاتر و موسیقی در سراسر جهان پرداخت. موسیقی جاز در طول جنگ سرد نقش مهمی در برقراری روابط سیاسی ایفا کرد. برخی جاز را به عنوان راهی
روابط سیاسی ایفا کرد. برخی جاز را به عنوان راهی برای مقابله با طرز تفکرهای تحمیل شده و معرفی سبکی جدید برای یک زندگی آزاد و خلاقانه معرفی می‌کنند. روزنامه نیویورک تایمز در نوامبر ۱۹۵۵، لویی آرمسترانگ (از مشهورترین موسیقی‌دانان جاز و از برجسته‌ترین ترومپتنوازان تاریخ موسیقی) را به عنوان مؤثرترین سفیر آمریکا معرفی کرد. کاری که دیپلمات‌های آمریکایی نتوانستند انجام دهند، آرمسترانگ با موسیقی جاز انجام داد. در این مقاله اشاره شده بود که موسیقی‌دانانی مانند آرمسترانگ، زبانی جهانی برای برقراری ارتباط بین ملت‌ها
زبانی جهانی برای برقراری ارتباط بین ملت‌ها ایجاد کرده‌اند. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، گروه‌های موسیقی آمریکایی با اعضای بین نژادی خود توانسته بودند ورای موانع اجتماعی و زبانی با سایر ملت‌های جهان ارتباط برقرار کنند و تأثیرات مثبتی را برای وجهه جهانی ایالات متحده کسب کنند. تأثیر بیتلز (گروه موسیقی راک انگلیسی) در روسیه در طول جنگ سرد نمونه‌ای از این است که چگونه موزیسین‌ها و آثار آن‌ها می‌تواند تأثیرات سیاسی داشته باشد. در این دوران، موسیقی راک به عنوان یک شکل هنری مترقی و مدرن، ایده‌های لیبرال غربی را به چالش
مترقی و مدرن، ایده‌های لیبرال غربی را به چالش کشید. گروه بیتلز نماد فرهنگ غربی بود به گونه‌ای که ایده‌های جدیدی را معرفی می‌کرد. بسیاری معتقدند که گروه بیتلز در فروپاشی کمونیسم تأثیر داشته‌است. لذا گروه بیتلز با محبوبیتی که در اتحاد جماهیر شوروی کسب کرد و تأثیراتی که در آنجا گذاشت، نوعی دیپلمات فرهنگی به حساب می‌آید. موسیقی بیتلز ارتباط میان جوانان را تقویت کرد و مردم را با یک روحیهٔ مشترک فرهنگی به هم پیوند داد. برندسازی مکان. به معنای تبلیغ شهرهای یک کشور با استفاده از تصاویر و نمادهای جذاب است. هدف آن
با استفاده از تصاویر و نمادهای جذاب است. هدف آن القای پاسخ‌های عاطفی از سوی مخاطبان است تا در نتیجه رابطه معناداری بین فرد و آن مکان‌ها شکل بگیرد؛ لذا القای تصویری باشکوه از کشور در ذهن همگان، بخش مهمی از «سیاستهای استراتژیک دولت‌ها» شده‌است. برندسازی مکان «مجموعه افکار، احساسات، تداعی‌ها و انتظاراتی است که وقتی مخاطب یا طرفدار در معرض نام، لوگو، محصولات، خدمات، رویدادها یا هر طرح یا نماد مربوطی قرار می‌گیرد، به ذهن او می‌رسد». برندسازی مکان موجب می‌شود تا یک کشور در ذهن مردم برای سرمایه‌گذاری، گردشگری،
یک کشور در ذهن مردم برای سرمایه‌گذاری، گردشگری، برتری سیاسی و غیره قابل قبول باشد. همان‌طور که جوزف نای گفته‌است: «در عصر اطلاعات، اغلب یک داستان خوب است که طرف را برنده می‌کند»، که این منجر شده تا دولت‌ها از سبک قدیمی سیاسی خود به ایجاد برند و افزایش شهرت خودشان روی بیاورند. به‌طور خلاصه، یک کشور می‌تواند از فرهنگ خود برای ایجاد بِرَندی برای خود استفاده کند که نمایانگر ارزش‌های مثبت و تصویری موجه باشد. دیپلماسی موزه. دیپلماسی موزه زیرمجموعه‌ای از دیپلماسی فرهنگی است که به موزه‌ها و آثار فرهنگی به نمایش
فرهنگی است که به موزه‌ها و آثار فرهنگی به نمایش گذاشته شده در آنها مربوط می‌شود. در این نوع از دیپلماسی به ساخت موزه‌ها، حمایت از موزه‌ها، هدیه دادن آثار هنری و آثار باستانی و تأسیس نمایشگاه‌های سیار پرداخته می‌شود. به عنوان مثال، کشور فرانسه آثار هنری و باستانی که در دوره استعمارگری خود از دیگر کشورها به غارت برده بود را به عنوان یک اقدام دیپلماتیک به آن کشورها بازگردانده و سعی در جلب حمایت و دوستی آن کشورها داشته‌است. پیچیدگی‌ها. هر دولتی که سعی در اجرای برنامه‌های دیپلماسی فرهنگی دارد، با چالش‌های منحصر
دیپلماسی فرهنگی دارد، با چالش‌های منحصر به فردی روبرو می‌شود. طرز فکر و اندیشه‌ها و احساسات اکثر اقوام خارجی تحت کنترل دولت‌ها درنمی‌آید. دولت‌ها اغلب در تولید کتاب، موسیقی، فیلم، برنامه‌های تلویزیونی، محصولات مصرفی و غیره که به دست مخاطب می‌رسد، نقشی ندارند. بیشترین کاری که دولت‌ها می‌توانند انجام دهند این است که در این میان فرصت‌هایی را بیابند تا بتوانند پیام مدنظرشان را به مخاطبان انبوه خارج از کشور برسانند. برای ایجاد وابستگی فرهنگی در عصر جهانی شدن، یک دولت باید بر جریان‌های اطلاعاتی و فناوری‌های
یک دولت باید بر جریان‌های اطلاعاتی و فناوری‌های ارتباطی و از جمله مبادلات تجاری، کنترل داشته باشد. همچنین در بازارهای آزاد جهانی که در آنها کنترلی بر جریان‌های عمده اطلاعاتی وجود ندارد، فعالیت دولت‌ها از طریق دیپلماسی فرهنگی بسیار دشوار است. کاری که دولت‌ها می‌توانند انجام دهند این است که با استفاده از توافقات تجاری یا دسترسی به شبکه‌های مخابراتی خارجی، به فعالیت‌های مفید و تأثیرگذار فرهنگی مدنظرشان تداوم ببخشند. همچنین ممکن است برخی از مقامات یک کشور خارجی در مقابل وارد شدن یک مقوله فرهنگی مقاومت کرده و
در مقابل وارد شدن یک مقوله فرهنگی مقاومت کرده و با آن مخالفت داشته باشند، در حالی که مردم آن کشور به جذب آن بسیار مشتاق هستند. این امر می‌تواند به دست آوردن حمایت رسمی سیاستمداران یک کشور را دشوار کند. تبادلات فرهنگی می‌تواند برای مردم یک کشور هم جذاب و هم منفور جلوه کند. ممکن است برخی از عناصر یک فرهنگ برای مخاطب خارجی توهین‌آمیز به نظر برسد. برخی از تبادلات فرهنگی نیز می‌توانند اهداف مدنظر دولت را تضعیف کنند. نمونه‌ای از این امر مخالفت علنی مردم آمریکا با جنگ عراق بود در حالی که سیاست رسمی دولت آمریکا به
جنگ عراق بود در حالی که سیاست رسمی دولت آمریکا به حمایت از آن ایجاب می‌کرد. البته ممکن است آزادی در بیان این نوع اعتراضات، برخی از مخاطبان خارجی را به فضای باز سیاسی آمریکا جذب کرده باشد. سنجش میزان موفقیت دیپلماسی فرهنگی نیز دشوار است. نهادها و سازمان‌ها. نهادها و سازمان‌های نام برده شده در ذیل، به فعالیت‌های مربوط به دیپلماسی فرهنگی مشغول هستند.
یک ایالت امپراتوری یا دولت امپراتوری (: "Status Imperii"; : "Reichsstand"، جمع: ) بخشی از امپراتوری مقدس روم با نمایندگی و حق رأی در انجمن امپراتوری (') بود. حاکمان این املاک می‌توانستند از حقوق و امتیازات قابل توجهی استفاده کنند و فوری بودند، به این معنی که تنها قدرت بالاتر از آنها امپراتور مقدس روم بود؛ بنابراین آنها توانستند با میزان قابل توجهی از خودمختاری بر سرزمین‌های خود حکومت کنند. سیستم ایالت‌های امپراتوری جایگزین تقسیم منظم‌تر آلمان به دوک‌نشین‌های در اوایل قرون وسطی شد. دوک‌نشین‌های قدیمی
در اوایل قرون وسطی شد. دوک‌نشین‌های قدیمی کارولنژی به عنوان بخش‌های اصلی آلمان تحت سلسله سالیان حفظ شدند، اما در اوایل دوره قرون وسطی تحت حکومت دودمان اشتاوفر به‌طور فزاینده‌ای منسوخ شدند و سرانجام در سال ۱۱۸۰ توسط فریدریش یکم، مشهور به فردریک بارباروسا به نفع تقسیم‌های ارضی بیشتر لغو شدند. از سال ۱۴۸۹، ایالات امپراتوری در چینش ارائه شده در انجمن امپراتوری به سه قسمت تقسیم شد، کالج شاهزادگان انتخابگر (Kurfürstenkollegium/den Kurfürstenrat)، کالج شاهزادگان امپراتوری (Reichsfürstenrat) و کالج شهرهای
امپراتوری (Reichsfürstenrat) و کالج شهرهای امپراتوری. کنت‌ها و نجیب‌زادگان علیرغم موقعیت بلافصلشان مستقیماً در رژیم حضور نداشتند، اما هر کدام با یک رأی در «نیمکت» (Grafenbänke) دسته‌بندی شدند. شوالیه‌های امپراتوری موقعیت فوری داشتند، اما در انجمن امپراتوری نماینده نداشتند. ترکیب بندی. ایالات امپراتوری می‌تواند مذهبی یا سکولار باشد. املاک کلیسایی توسط: ایالات سکولار، مهمترین آنها: تا سال ۱۵۸۲، آرای شهرهای آزاد و شهرهای امپراتوری فقط مشورتی بود. هیچ‌یک از فرمانروایان پایین‌تر از امپراتور روم مقدس، به استثنای
پایین‌تر از امپراتور روم مقدس، به استثنای پادشاهان بوهم، به عنوان پادشاه در رده‌بندی قرار نگرفتند. وضعیت Estate معمولاً به قلمرو خاصی در امپراتوری وابسته بود، اما برخی از reichsständische Personalisten یا «افراد دارای دولت امپراتوری» وجود داشتند. در ابتدا، امپراتور به تنهایی می‌توانست این وضعیت را اعطا کند، اما در سال ۱۶۵۳، محدودیت‌های متعددی بر قدرت امپراتور اعمال شد. ایجاد یک ایالت جدید مستلزم موافقت مجمع شاهزادگان انتخابگر و مجمع شاهزادگان بود (رایشستاگ). حاکم موظف بود با قبول مالیات امپراتوری و تعهدات
حاکم موظف بود با قبول مالیات امپراتوری و تعهدات نظامی موافقت کند. علاوه بر ایالات، املاک ملزم به اخذ پذیرش در یکی از محافل امپراتوری بود. از نظر ایالات املاک شخصی پس از سال ۱۶۵۳ ممنوع بود، اما اغلب استثناهایی وجود داشت مثلاً قلمرویی که به یک قدرت خارجی واگذار شده بود، دیگر دارایی نیست. از سال ۱۶۴۸ به بعد، ارث به یک خانواده محدود شد. قلمرویی که توسط خانواده دیگری به ارث رسیده بود، دیگر املاک شخصی نیست مگر اینکه امپراتور صریحاً اجازه دهد. در نهایت، یک قلمرو می‌تواند با قرار گرفتن در معرض ممنوعیت امپراتوری،
می‌تواند با قرار گرفتن در معرض ممنوعیت امپراتوری، دیگر یک ایالت امپراتوری نباشد (مشهورترین مثال مربوط به فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس است که در سال ۱۶۲۱ به دلیل شرکت در شورش بوهمی ممنوع شد). در ایجاد اتحادیه آلمان بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۶، اکثریت قریب به اتفاق ایالات امپراتوری مقدس روم اقدام به اتحاد نمودند. آنها قدرت امپراتوری خود را از دست دادند و بخشی از سایر ایالات شدند. تعداد املاک از حدود سیصد به حدود سی کاهش یافت. میانجی‌سازی با سکولاریزاسیون همراه شد: الغای بسیاری از املاک کلیسایی. این انحلال قانون
الغای بسیاری از املاک کلیسایی. این انحلال قانون اساسی ساختار امپراتوری به زودی با انحلال خود امپراتوری در سال ۱۸۰۶ همراه شد. حقوق و امتیازات. حاکمان ایالات و کشورهای امپراتوری بر سایر رعایا در امپراتوری ارجحیت داشتند. شاهزادگان انتخابگر در اصل با عنوان‌ها عالیجاه ()، شاهزاده اصیل‌زاده () و کنت والاحضرت و اصیل‌زاده () نامیده می‌شدند. در قرن هجدهم، رأی‌دهندگان به Durchläuchtigste (والاحضرت)، شاهزادگان به Durchlaucht (عالیجاه) و شمارش به Erlaucht (اعلیحضرت) ارتقا یافتند. کشورهای امپراتوری از چندین حقوق و
ارتقا یافتند. کشورهای امپراتوری از چندین حقوق و امتیاز برخوردار بودند. حاکمان از آنجایی که به خانواده‌هایشان مربوط می‌شد، خودمختاری داشتند. به ویژه، آنها مجاز بودند که قوانینی را در مورد میراث ایالت‌های خود بدون دخالت امپراتوری وضع کنند. آنها اجازه داشتند با سایر کشورهای امپراتوری و همچنین با کشورهای خارجی معاهدات ببندند و وارد اتحاد شوند. امرای انتخابگر، (اما نه سایر حاکمان)، مجاز به اعمال برخی از قدرت‌های سلطنتی، از جمله قدرت ضرب پول، قدرت جمع‌آوری عوارض و انحصار بر معادن طلا و نقره بودند. انجمن
عوارض و انحصار بر معادن طلا و نقره بودند. انجمن امپراتوری. از سال ۱۴۸۹ به بعد، انجمن امپراتوری به سه انجمن تقسیم شد: شورای امرای انتخابگر، شورای شاهزادگان و شورای شهرها. ایالت‌های انتخابگرنشین متعلق به اولین شوراهای یادشده بودند. سایر ایالت‌ها، اعم از مذهبی (متعلق به کلیسا) یا سکولار، به شورای شاهزادگان تعلق داشتند. رأی‌ها به‌جای اینکه بر مبنای شخص باشد، بر تعداد ایالت‌ها بود. در نتیجه، فردی که بر چندین ایالت حکومت می‌کرد، رای‌های متعددی داشت. به‌طور مشابه، افراد متعددی که بر بخش‌هایی از یک ایالت حکومت
افراد متعددی که بر بخش‌هایی از یک ایالت حکومت می‌کنند، یک رای واحد را به اشتراک گذاشتند. این قوانین تا سال ۱۵۸۲ رسمیت یافت. قبل از این دوران، زمانی که افراد متعدد بخش‌هایی از یک ایالت را به ارث می‌بردند، گاهی هر یک، اجازه یک رای می‌گرفتند. آرا یا فردی یا جمعی بود. شاهزادگان و روحانیون ارشد عموماً رأی فردی داشتند (اما چنین آرایی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، گاهی به اشتراک گذاشته می‌شد). پیشوایان (رهبران و پیشینیان) بدون رای فردی به دو نیمکت - نیمکت راین و نیمکت سوابیا - طبقه‌بندی شدند که هر کدام از یک رای
سوابیا - طبقه‌بندی شدند که هر کدام از یک رای جمعی برخوردار بودند. به‌طور مشابه، شمارش‌ها به چهار نیمکت کامیتال با رای جمعی هر کدام دسته‌بندی شدند - نیمکت رانیش بالا در وتراو، نیمکت سوابین، نیمکت فرانکونی و نیمکت وستفالی. هیچ انتخاب کننده‌ای تا به حال چندین رای‌دهنده را در اختیار نداشت. انتخابگرنشین‌ها هرگز بین چندین وراث تقسیم نشدند. از این رو، در شورای انتخاب کنندگان، هر فرد دقیقاً یک رأی داشت. انتخاب کنندگانی که علاوه بر انتخابگرنشین تحت حکومتشان، بر ایالت‌ها نیز حکومت می‌کردند، در شورای شاهزادگان نیز
نیز حکومت می‌کردند، در شورای شاهزادگان نیز رأی می‌دادند. به‌طور مشابه، شاهزادگانی که بر سرزمین‌های کامیتال نیز حکومت می‌کردند، هم به صورت انفرادی و هم در نیمکت‌های جمعی رأی می‌دادند. به عنوان مثال، در رایشتاگ در سال ۱۷۹۲```، انتخاب کننده براندنبورگ هشت رای فردی در شورای شاهزادگان و یک رای در نیمکت وستفالیا داشت. به همین ترتیب، در میان کلیساها، استاد اعظم شوالیه‌های تتونیک یک رای فردی در شورای شاهزادگان و دو رای در نیمکت راین داشت.
دردسرهای آبجوسازی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، لری سمون، کارملیتا گرتی، ویلیام هابر و ال تامپسون اشاره کرد.
اِیـوْری هاپ‌وود (؛ – ) نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا در عصر جاز بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "این همان شب است"، "خفاش (فیلم ۱۹۲۶)"، "خفاش (فیلم ۱۹۵۹)"، "زمزمه‌های خفاش"، "دمدمی‌مزاج"، "باغ عدن" و "دختری در لیموزین" اشاره نمود.
ریکاردو مانوئل آندره سیلوا سا پینتو (به ؛ زادهٔ در پورتو، پرتغال) بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل پرتغال است وی هم اکنون هدایت باشگاه فوتبال استقلال تهران را برعهده دارد. او از همان دوران بازی، به خاطر روحیه جنگنده‌اش شناخته می‌شد، تا جایی که در دوران حضورش در اسپورتینگ، هواداران باشگاه به او لقب «ریکاردو شیردل» دادند. سا پینتو در دوران بازی‌اش ۲۳۰ بازی در لیگ برتر پرتغال انجام داد و ۵۱ گل به ثمر رساند. او هچنین به مدت دو سال برای رئال سوسیداد در لالیگا اسپانیا بازی کرده است. سا پینتو به همراه تیم
اسپانیا بازی کرده است. سا پینتو به همراه تیم ملی پرتغال در دو دوره جام ملت‌های اروپا یعنی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ حضور داشت و در یورو ۲۰۰۰ به مقام سوم رسید. وی دوران مربی‌گری خود را در سال ۲۰۱۲ با اسپورتینگ آغاز و پس از آن در ۱۱ کشور خارجی کار کرده است. عملکردِ باشگاهی. سا پینتو متولد پورتو است و نخستین بازی رسمی خود را برای تیم شهرش، سالگیروش، انجام داد. نخستین بازی رسمی سا پینتو در لیگ برتر پرتغال به تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۲ در باخت ۲–۰ خارج از خانه مقابل فارنسی، جایی که وی به عنوان
خارج از خانه مقابل فارنسی، جایی که وی به عنوان یار تعویضی در نیمه دوم وارد زمین شد، به ثبت رسید. در فصل ۹۵–۱۹۹۴ سا پینتو به اسپورتینگ پیوست و پس از درخشش در این تیم مورد توجه رئال سوسیداد در لالیگا قرار گرفت و در ژوئیه ۱۹۹۷ قراردادی چهار ساله به ارزش ۴۰۰ میلیون پزوتا امضا کرد اما قبل از انجام نخستین بازی خود با یک سال محرومیت جهانی مواجه شد. نخستین بازی رسمی سا پینتو برای باشگاه جدیدش که با گلزنی وی نیز همراه شد، تساوی خانگی ۳–۳ مقابل رئال اویدو در ۳۰ اوت ۱۹۹۸ انجام شد. پس از ۷۰ بازی و شش گل در اسپانیا، سا
انجام شد. پس از ۷۰ بازی و شش گل در اسپانیا، سا پینتو به اسپورتینگ بازگشت، جایی که شش سال دیگر در آنجا بازی کرد؛ در این مقطع هرچند مصدومیت‌های فراوان، برایش دردسر بزرگی بود ولی در نهایت توانست به بازوبند کاپیتانی تیم دست پیدا کند. در فصل ۰۷–۲۰۰۶، او به سرژیو کونسیسائو، ملی‌پوش پرتغالی در استاندارد لیژ پیوست و همان‌جا در حوالی ۳۵ سالگی کفش‌هایش را آویخت. عملکردِ ملّی. او توانست خیلی زود به لباس تیم ملی زیر ۲۱ سال پرتغال برسد تا همراه این تیم نائب قهرمان مسابقات جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال ۱۹۹۴ شود. سا پینتو
جام ملت‌های اروپا زیر ۲۱ سال ۱۹۹۴ شود. سا پینتو ۴۵ بازی ملی برای پرتغال انجام داده که ۲۵ بازی مربوط به دوران حضور وی در اسپورتینگ و ۲۰ بازی برای رئال سوسیداد است، وی در مجموع ۱۰ گل ملی در کارنامه دارد. نخستین بازی او برای تیم ملی بزرگسالان پرتغال در ۷ سپتامبر ۱۹۹۴ در برد ۲–۱ مقابل ایرلند شمالی در بلفاست بود که در آن گل دوم را برای تیمش به ثمر رساند. او علاوه بر بازی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ که در نخستین بازی گروه D آن تک گل پرتغال را در جریان تساوی ۱–۱ مقابل دانمارک به ثمر رساند، در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰
دانمارک به ثمر رساند، در جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۰ نیز بازی کرده است و ۶ گل نیز در جریان مقدماتی آن به ثمر رسانده، از جمله هت‌تریک مقابل لیختن‌اشتاین در جریان برد ۸ گله مقابل این تیم که در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ در کویمبرا به ثبت رسید. آخرین حضور سا پینتو در عرصه ملی به پیروزی ۶–۰ مقابل قبرس در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ مورخ ۶ ژوئن ۲۰۰۱ برمی‌گردد. مصدومیت مانع از حضور او در فهرست نهایی برای این جام جهانی شد. عملکرد مربیگری. سال‌های ابتدایی (۲۰۰۹–۲۰۱۲). در اوایل نوامبر ۲۰۰۹ عملکرد ضعیف پائولو بنتو، سرمربی وقت
نوامبر ۲۰۰۹ عملکرد ضعیف پائولو بنتو، سرمربی وقت اسپورتینگ، موجب اعمال تغییراتی در ساختار باشگاه شد و علاوه بر اخراج سرمربی، سا پینتو نیز به اسپورتینگ بازگشت و جایگزین هم‌تیمی سابقش، پدرو باربوسا به عنوان مدیر ورزشی شد؛ هرچند حضور وی در این سمت چندان طولانی نشد و وی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰، به دنبال درگیری فیزیکی با لیدسن، بازیکن باشگاه، در رختکن تیم، پس از برد خانگی ۴–۳ مقابل مافرا در جام حذفی سریعاً استعفای خود را تقدیم کرد. سا پینتو نخستین تجربه مربیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و به عنوان دستیار پدرو کاشینیا در
را در سال ۲۰۱۰ و به عنوان دستیار پدرو کاشینیا در باشگاه لیریا آغاز کرد و پس از یک دوره حضور در تیم زیر ۲۱ سال اسپورتینگ، وی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۲ به عنوان سرمربی تیم اصلی منصوب و جایگزین دومنیگوس اخراجی شد. هرچند در پایان آن فصل اسپورتینگ رتبه‌ای بهتر از چهارم کسب نکرد و فینال جام حذفی را نیز واگذار کرد ولی مسئولان باشگاه در ۲۵ مه ۲۰۱۲ قرارداد جدیدی به مدت دو سال با سا پینتو منعقد کردند. با این حال، در ۴ اکتبر، پس از باخت ۳–۰ خارج از خانه مقابل ویدتون مجارستان (با هدایت هم تیمی سابقش در تیم ملی، پائولو سوزا) در
هدایت هم تیمی سابقش در تیم ملی، پائولو سوزا) در آن فصل لیگ اروپا، او از سرمربی‌گری اسپورتینگ برکنار شد. سال‌های خارج از کشور (۲۰۱۳–۲۰۱۹). سا پینتو در ۱۸ مارس ۲۰۱۳ به عنوان سرمربی ستاره سرخ بلگراد، باشگاه مطرح صربستانی، منصوب شد. و در هشت بازی اولی که در سوپر لیگ صربستان هدایت این تیم را بر عهده داشت، پیروز شد اما در ۱۹ ژوئن بر اثر اختلاف نظر با هیئت مدیره از سمت خود استعفا داد. از اکتبر ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۱۵ وی در سوپر لیگ یونان فعالیت کرد و هدایت دو تیم او.اف. آی و آترومیتوس را بر عهده داشت. سا پینتو در ژوئن
آی و آترومیتوس را بر عهده داشت. سا پینتو در ژوئن ۲۰۱۵ به پرتغال و پایتخت آن بازگشت و با امضای قراردادی دو ساله، به جای لیتو ویدیگال، سرمربی بلننسس شد. با این حال، در ۱۵ دسامبر، پس از شکست ۴–۳ خارج از خانه مقابل آکادمیکا و ناکام ماندن از راهیابی به مرحله گروهی لیگ اروپا ۱۶–۲۰۱۵، از سمت خود استعفا داد. در ۲۹ می ۲۰۱۶، سا پینتو به عنوان سرمربی باشگاه الفتح عربستان منصوب شد. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷، طی دور دوم حضور در آترومیتوس یونان، پس از کسب مقام هشتمی و حتی با وجود اینکه با قرارداد جدیدی موافقت کرده بود، راهی