payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محصولات توسعه دهنده موبایل خود را بسازد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۳، توییتر Trendrr را تصاحب کرد. به دنبال آن MoPub در ۹ سپتامبر ۲۰۱۳ خریداری شد. در ۴ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که نامو مدیا، یک شرکت فناوری متخصص در «تبلیغات بومی» برای دستگاه‌های تلفن همراه را خریداری می‌کند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که به یک معامله نامعلوم برای خرید SnappyTV، سرویسی که به ویرایش و اشتراک‌گذاری ویدئو از پخش‌های تلویزیونی کمک می‌کند، دست یافته‌است. این شرکت به پخش‌کنندگان و دارندگان حقوق کمک می‌کرد تا محتوای ویدیویی را هم به
حقوق کمک می‌کرد تا محتوای ویدیویی را هم به صورت ارگانیک در شبکه‌های اجتماعی و هم از طریق برنامه Amplify توییتر به اشتراک بگذارند. در ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که قصد دارد یک شرکت جوان به نام CardSpring را با مبلغی نامشخص خریداری کند. CardSpring به خرده فروشان این امکان را داد تا به خریداران آنلاین کوپن‌هایی ارائه دهند که می‌توانند به‌طور خودکار با کارت‌های اعتباری خود همگام سازی کنند تا هنگام خرید از فروشگاه‌های فیزیکی تخفیف دریافت کنند. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که یک استارتاپ امنیتی کوچک با
توییتر اعلام کرد که یک استارتاپ امنیتی کوچک با رمز عبور به نام Mitro را خریداری کرده‌است. در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۴، توییتر همکاری جدیدی را با IBM اعلام کرد. این مشارکت برای کمک به کسب‌وکارها برای استفاده از داده‌های توییتر برای درک مشتریان، کسب‌وکارها و سایر گرایش‌ها در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که Niche، یک شبکه تبلیغاتی برای ستارگان رسانه‌های اجتماعی را که توسط راب فیشمن و دارن لچتمن تأسیس شده بود، خریداری کرده‌است. قیمت خرید ۵۰ میلیون دلار گزارش شده‌است. توییتر اعلام کرد که
۵۰ میلیون دلار گزارش شده‌است. توییتر اعلام کرد که TellApart، یک شرکت فناوری تبلیغات تجاری را با سهام ۵۳۲ میلیون دلاری خریداری کرده‌است. در ژوئن ۲۰۱۶، توییتر یک استارت آپ هوش مصنوعی به نام Magic Pony را به قیمت ۱۵۰ میلیون دلار خریداری کرد. در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱، توییتر Revue را خریداری کرد، یک سرویس خبرنامه ایمیل برای رقابت با پلتفرم‌هایی مانند Substack. در نوامبر و دسامبر ۲۰۲۱، توییتر دو رقیب را خریداری کرد و بلافاصله آن را تعطیل کرد: threader.app، سرویسی برای تبدیل رشته‌های توییتر به صفحات وب در دسترس، و
تبدیل رشته‌های توییتر به صفحات وب در دسترس، و Quill، یک سرویس پیام‌رسان. به کاربران Threader.app دستور داده شد تا در عوض سرویس Twitter Blue را خریداری کنند، که در آن زمان فقط در برخی کشورها در دسترس بود. رهبری. دورسی به‌عنوان مدیر اجرایی، استارت‌آپ را از طریق دو دور تأمین مالی توسط سرمایه‌گذاران خطرپذیر که از شرکت حمایت می‌کردند، دید. در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸، ویلیامز نقش مدیرعامل را بر عهده گرفت و دورسی رئیس هیئت مدیره شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که از سمت مدیرعاملی کناره‌گیری می‌کند. دیک کستالو، مدیر
سمت مدیرعاملی کناره‌گیری می‌کند. دیک کستالو، مدیر عامل سابق توییتر، مدیرعامل شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که در شرکت باقی خواهد ماند و «کاملاً بر استراتژی محصول متمرکز خواهد شد». به گفته نیویورک تایمز، زمانی که ویلیامز نبود، «آقای دورسی و کستالو رابطه نزدیکی برقرار کردند». به گفته مجله پی‌سی مگزین، ویلیامز «دیگر درگیر اتفاقات روزمره شرکت نبود». او روی توسعه یک استارتاپ جدید متمرکز بود و به عضویت هیئت مدیره توییتر درآمد و قول داد «به هر طریقی که می‌تواند کمک کند.» دورسی در مارس ۲۰۱۱ مجدداً به
می‌تواند کمک کند.» دورسی در مارس ۲۰۱۱ مجدداً به توئیتر ملحق شد، به عنوان رئیس اجرایی که بر توسعه محصول تمرکز داشت. در آن زمان، او برنامه خود را با اسکویر (جایی که او مدیرعامل است) تقسیم کرد، که دفاترش در فاصله کمی از توییتر در سانفرانسیسکو قرار دارند. در سپتامبر ۲۰۱۱، اعضای هیئت مدیره و سرمایه گذاران فرد ویلسون و بیژن ثابت از هیئت مدیره توییتر استعفا دادند. در اکتبر ۲۰۱۲، توییتر اعلام کرد که مت درلا، مدیر سابق گوگل را به عنوان مدیر توسعه آژانس تجاری جدید استخدام کرده‌است. توییتر در ژوئیه ۲۰۱۴، مدیر سابق
استخدام کرده‌است. توییتر در ژوئیه ۲۰۱۴، مدیر سابق گلدمن ساکس، آنتونی نوتو را به عنوان مدیر مالی شرکت با «حقوق سالانه ۲۵۰۰۰۰ دلار و یکبار اختیار سهام محدود از ۱٫۵ میلیون سهم به ارزش ۶۱٫۵ میلیون دلار» معرفی کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که دیک کستالو، مدیرعاملش در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ استعفا می‌دهد. گفته می‌شود که نوتو به عنوان جایگزینی بالقوه برای مدیرعامل مستعفی کستالو در نظر گرفته می‌شود. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۵، امید کردستانی، مدیر ارشد بازرگانی سابق گوگل، رئیس اجرایی شد و جایگزین دورسی شد که مدیرعامل باقی
اجرایی شد و جایگزین دورسی شد که مدیرعامل باقی ماند. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶، لزلی برلند، معاون اجرایی سابق تبلیغات جهانی، بازاریابی و مشارکت‌های دیجیتال در امریکن اکسپرس، به عنوان مدیر ارشد بازاریابی منصوب شد. در نوامبر ۲۰۱۶، آدام بین، مدیر ارشد اجرایی استعفای خود را اعلام کرد و آنتونی نوتو، مدیر مالی، نقش بین را بر عهده گرفت. یک ماه بعد، در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶، CTO آدام مسینجر اعلام کرد که او نیز ترک می‌کند. در فوریه ۲۰۲۰، گزارش شد که شرکت مدیریت الیوت سهامی را در توییتر به دست آورده‌است و انتظار می‌رود پل سینگر،
توییتر به دست آورده‌است و انتظار می‌رود پل سینگر، سهامدار فعال و حامی حزب جمهوری‌خواه، به دنبال برکناری دورسی از سمت مدیرعاملی باشد. توییتر با انتصاب یک مدیر مستقل جدید و دو عضو هیئت مدیره جدید و انجام بازخرید سهام ۲ میلیارد دلاری موافقت کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱، جک دورسی از سمت مدیرعاملی کنار رفت. او توسط مدیر ارشد فناوری پاراگ آگراوال جایگزین شد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ایلان ماسک قرارداد خرید شرکت را بسته و آگراوال، ند سگال، مدیر ارشد مالی، ویجایا گاد، مدیر ارشد حقوقی و شان ادجت، مشاور عمومی را اخراج کرد. امور
حقوقی و شان ادجت، مشاور عمومی را اخراج کرد. امور مالی. منابع مالی. توییتر بیش از ۵۷ میلیون دلار از بودجه رشد سرمایه‌گذاری خطرپذیر جمع‌آوری کرد، اگرچه ارقام دقیق به‌صورت عمومی فاش نشده‌است. اولین دور سرمایه‌گذاری توییتر برای مبلغی نامشخص بود که شایعه شده‌است بین ۱ تا ۵ میلیون دلار آمریکا بوده‌است. دور دوم بودجه B آن در سال ۲۰۰۸ به مبلغ ۲۲ میلیون دلار آمریکا بود و سومین دور C سرمایه‌گذاری آن در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳۵ میلیون دلار از طرف نهادی شرکای سرمایه‌گذاری و بنچمارک کپیتال همراه با مبلغی فاش نشده از سایر
و بنچمارک کپیتال همراه با مبلغی فاش نشده از سایر سرمایه گذاران از جمله یونین اسکوئر ونچرز، اسپارک کپیتال و شرکای سرمایه‌گذاری بینش بود. توییتر توسط یونین اسکوئر ونچرز، گاراژ دیجیتال، اسپارک کپیتال و بزوس اکسپدیشنز پشتیبانی می‌شود. این شرکت در دسامبر ۲۰۱۰، ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه جدید با ارزش تقریباً ۳٫۷ میلیارد دلار افزایش داد. در اوت ۲۰۱۰ توییتر یک سرمایه‌گذاری «قابل توجه» به رهبری فناوری‌های آسمان دیجیتال را اعلام کرد که با ۸۰۰ میلیون دلار، بزرگ‌ترین دور سرمایه‌گذاری در تاریخ گزارش شد. در دسامبر ۲۰۱۱،
سرمایه‌گذاری در تاریخ گزارش شد. در دسامبر ۲۰۱۱، شاهزاده سعودی ولید بن طلال ۳۰۰ میلیون دلار در توییتر سرمایه‌گذاری کرد. ارزش این شرکت در آن زمان ۸٫۴ میلیارد دلار بود. راه اندازی سهام و مسائل مالیاتی. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳، توییتر اعلام کرد که اسنادی را قبل از عرضه برنامه‌ریزی شده در بازار سهام به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) ارسال کرده‌است. این دفترچه خود را در یک پرونده ۸۰۰ صفحه ای فاش کرد. توییتر قصد داشت یک میلیارد دلار به عنوان مبنایی برای اولین حضور خود در بازار سهام جذب کند. در بایگانی
اولین حضور خود در بازار سهام جذب کند. در بایگانی عرضه اولیه عمومی (IPO) آمده‌است که «بیش از ۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کاربر فعال ماهانه» به توییتر دسترسی دارند و «۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰+ توییت در روز» پست می‌شود. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۳، اصلاحیه ای در پرونده SEC S-1 آنها، توییتر اعلام کرد که در بورس نیویورک (NYSE) عرضه خواهد شد و گمانه زنی‌ها مبنی بر معامله سهام آنها در بورس نزدک را رد می‌کند. این تصمیم به‌طور گسترده واکنشی به عرضه اولیه ناموفق فیس بوک بود. در ۶ نوامبر ۲۰۱۳، ۷۰ میلیون سهم قیمت آنها ۲۶ دلار آمریکا بود و توسط شرکت اصلی
سهم قیمت آنها ۲۶ دلار آمریکا بود و توسط شرکت اصلی گلدمن ساکس صادر شد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۳، اولین روز معامله در NYSE، سهام توییتر با قیمت ۲۶٫۰۰ دلار باز شد و در ۴۴٫۹۰ دلار آمریکا بسته شد که ارزش شرکت را در حدود ۳۱ میلیارد دلار آمریکا نشان داد. در نتیجه، مدیران اجرایی و سرمایه گذاران اولیه سرمایه خود را به میزان اندکی افزایش دادند، از جمله بنیانگذاران ویلیامز و دورسی که به ترتیب مبلغی معادل ۲٫۵۶ میلیارد دلار و ۱٫۰۵ میلیارد دلار دریافت کردند، در حالی که پرداخت کستالو ۳۴۵ میلیون دلار بود. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، توییتر
۳۴۵ میلیون دلار بود. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، توییتر اولین نتایج خود را به عنوان یک شرکت سهامی عام منتشر کرد که نشان دهنده زیان خالص ۵۱۱ میلیون دلاری در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۱۳ بود. در نوامبر ۲۰۱۷، اسناد پارادایس، مجموعه‌ای از اسناد الکترونیکی محرمانه مربوط به سرمایه‌گذاری فراساحلی، فاش کرد که توییتر یکی از شرکت‌هایی است که با استفاده از شرکت‌های برون مرزی از پرداخت مالیات اجتناب کرده‌است. بعداً نیویورک تایمز گزارش داد که یوری میلنر میلیاردر روسی-آمریکایی از حمایت قوی کرملین برای سرمایه‌گذاری‌های خود در فیس بوک و
قوی کرملین برای سرمایه‌گذاری‌های خود در فیس بوک و توییتر برخوردار است.
سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران یکی از سازمان‌های زیر مجموعه وزارت جهاد کشاورزی است که در سال ۱۳۴۲ با ماهیت شرکت سهامی دولتی (۷۸٫۲ درصد سهم دولت و ۲۱٫۸ درصد سهم تعاونی‌های روستایی و کشاورزی) و به صورت نامحدود تأسیس شد و اساسنامه آن در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون‌های مجلس سابق رسید و شکل قانونی به خود گرفت و هیئت دولت مأمور اجرای آن گردید. با توجه به مفاد و مواد اساسنامه قانونی این سازمان، وظیفه توسعه روستایی و توسعه کشاورزی از طریق تعاونی‌ها و تشکل‌ها بر عهده این سازمان قرار گرفته است. تاریخچه. در سال ۱۳۳۲
این سازمان قرار گرفته است. تاریخچه. در سال ۱۳۳۲ اولین قانون تعاونی ایران که با الهام گرفتن از قوانین خاص دیگر کشورها تهیه شده بود، به صورت لایحه قانونی به تصویب رسید. در سال ۱۳۳۴ لایحه مزبور با اصلاحاتی از تصویب مجلس وقت گذشت و اولین قانون تعاون ایران تصویب شد که پایه و اساس تعاونی‌های زیادی به‌خصوص بعد از سال ۱۳۴۱ قرار گرفت در سال ۱۳۴۱ بر اساس تبصره ۲ ماده ۱۶۵ قانون مربوط به اصلاحات ارضی رژیم گذشته، کشاورزانی که زمین دریافت می‌داشتند ناچار بودند، قبلاً عضویت شرکت تعاونی روستائی را بپذیرند به این ترتیب در
شرکت تعاونی روستائی را بپذیرند به این ترتیب در مدت کوتاهی بیش از ۸ هزار شرکت تعاونی روستایی تشکیل گردید که بعداً در هم ادغام شده و حدود سه هزار شرکت را به وجود آوردند. در سال ۱۳۴۲ برای حمایت از تعاونی‌ها سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران به تصویب رسید که هدف اصلی این سازمان کمک به پیشرفت نهضت تعاون در مناطق روستائی و کمک اعتباری به اجرای برنامه‌هائی بود که اتحادیه و شرکت‌های تعاونی روستائی مستقیماً با کمک سازمان عمران منطقه‌ای مربوطه به‌منظور بهره‌برداری کامل از عوامل کشاورزی داشتند. در بیست و سوم اردیبهشت
از عوامل کشاورزی داشتند. در بیست و سوم اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۶ سازمان مرکزی تعاون کشور به‌منظور تفهیم اصول تعاون و تعمیم آن در سراسر کشور و نیز تهیه قوانین لازم و ایجاد امکانات مناسب برای تعاونی‌ها به وجود آمده و زیر نظر نخست‌وزیری قرار گرفت. اولین اقدام این سازمان مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان و تنظیم قانون جامعی برای شرکت‌های تعاونی بود. در بیست و سوم اسفند ماه ۱۳۴۹ به‌منظور توسعه امور تعاونی کشور و بسط مفاهیم آن آشنایی مردم با اصول و قواعد و تعلیمات تعاونی فراهم نمودن تدریجی
اصول و قواعد و تعلیمات تعاونی فراهم نمودن تدریجی موجبات همکاری افراد و تجمع و تمرکز سرمایه‌های کوچک و توسعه منابع اعتباری و بسط سازمان‌های تعاونی کشور، قوه مقننه وزارت تعاون و امور روستاها را تأسیس نمود. پس از مطالعه و تحقیق تطبیقی در قوانین تعاونی سایر کشورهای جهان، سرانجام در شانزدهم خرداد ماه ۱۳۵۰ قانون شرکت‌های تعاونی در ۲۵ فصل و ۱۴۹ ماده به تصویب رسید و مقرر شد که این قانون به مدت پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شود. اساسنامهٔ سازمان در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون‌های دو مجلس رسید. ارکان سازمان. ارکان
کمیسیون‌های دو مجلس رسید. ارکان سازمان. ارکان سازمان شامل مجمع عمومی، شوری، هیئت‌مدیره و بازرسان می‌باشد که وزیر جهاد کشاورزی ریاست جلسات مجمع عمومی را برعهده دارد. مدیرعامل سازمان، رئیس هیئت‌مدیره نیز محسوب می‌شود. ساختار داخلی. این سازمان دارای سه معاونت با نام‌های زیر می‌باشد: زیرمجموعه‌ها. سایر تشکلها: (سازمان‌های غیردولتی، انجمن‌های تخصصی و محصولی و …)
استانداری خراسان جنوبی یک نهاد مرتبط سازمان امور اداری کشور و نمایندهٔ دولت جمهوری اسلامی ایران در استان خراسان جنوبی است که در شهر بیرجند واقع شده است. پیشینه. در سال ۱۳۱۶ بر اساس قانون تقسیمات کشوری، کشور ایران به ۱۰ استان تقسیم شد که خراسان تحت عنوان استان نهم قرار گرفت. در سال ۱۳۸۳ قانون تقسیم استان خراسان به سه استان تصویب شد و استان‌های خراسان رضوی، خراسان جنوبی و خراسان شمالی ایجاد شدند. مدیریت. استان خراسان جنوبی دارای ۱۱ فرمانداری و ۲۹ بخشداری می‌باشد. با تصویب هیئت وزیران در زمستان ۱۳۹۱، فرمانداری
با تصویب هیئت وزیران در زمستان ۱۳۹۱، فرمانداری طبس به فرمانداری ویژه ارتقا یافت. بودجه. درآمد عمومی استان خراسان جنوبی در سال ۱۳۹۹، ۴۸۳ میلیارد تومان و هزینه‌های استانی ۲۵۶۶ میلیارد تومان بوده است. همچنین در این سال استان خراسان جنوبی ۱٫۵ درصد بودجه کشور را به خود اختصاص داد.
شوراهای قبیله ای هیئت‌های حاکم بر قبایل خاصی در ایالات متحده یا جاهای دیگر (از زمان‌های قدیم) می‌باشند که به‌طور کلی بر اساس قومیت یا زبانی در مسیر خطوط منطقه ای ایجاد شدند. برخی قلمروهای مستقل سرخپوستان آمریکا در ایالات متحده به عنوان شوراهای قبیله ای سازماندهی شده‌اند. سازمان این شوراها همه یکسان و یک فرم نیستند. برای نمونه اقوام ناواهو و دیگری به نام «دینه» به‌طور رسمی توسط شورای قبیله ای ناواهو اداره می‌شد که امروزه به عنوان شورای ملت ناواهو بر این قبایل حاکمیت دارد. ملت کلاغ در ایالت مونتانا زمانی به
حاکمیت دارد. ملت کلاغ در ایالت مونتانا زمانی به عنوان شورای قبیلهٔ کلاغ ترتیب داده شده بود. اما در اواخر قرن بیستم، با تغییراتی در قانون اساسی خود، این قبیله به عنوان یک دولت سه شاخه ای با یک ژنرال تشریفاتی سازمان یافت. در ایالات متحده قبایلی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند به عنوان "ملت‌های وابسته داخلی" شناخته می‌شوند و دارای موقعیت حکومتی خاصی هستند که تا حدودی با هر یک از ایالات دیگر کشور آمریکا شباهت دارند. این اصطلاح شورای قبیله ای معمولاً اشاره به هیئت حاکمه یک قبیله دارد که از نظر
اشاره به هیئت حاکمه یک قبیله دارد که از نظر جغرافیائی، زبان مادری، مذهب و فرهنگ معمولاً از سایر قبایل متمایز است. قبیله، واحد اساسی حکومت است، که معمولاً شامل یک منطقهٔ اختصاصی سرخپوستی یا رزرو واحد است. (اگرچه برخی از قبایل در بیش از یک رزرو زندگی می‌کنند، و بسیاری دیگر هیچ منطقه خاصی ندارند). قبایل مختلف ممکن است ساختارهای حکومتی سنتی و غیره را برای خود انتخاب کنند، اما اکثر قبایل حکومت‌های دموکراتیک را برگزیده اند که در آن یک شورای قبیله‌ای یا مشابه آن به‌عنوان یک نهاد قانونگذاری و یک رئیس منتخب یا
آن به‌عنوان یک نهاد قانونگذاری و یک رئیس منتخب یا منتصب، نقش اجرایی قابل مقایسه با رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر دارد. در چندی از مناطق رزرو، توسط دولت فدرال برای اسکان بومیان اولیه ایالات متحده، مانند محل اسکان قبیله‌های «هوپی» و «هُدینُ شُنی» (ایروکوا)، یک حکومت قبیله ای که به‌طور دموکراتیک انتخاب شد، توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده و با بودجه اهدائی ایالات متحده آمریکا به موازات دولت فدرال، و در برخی موارد، مغایر با آن عمل می‌کند. شوراهای قبیله ای موجود در ایالات متحده. پیوند به بیرون.
قبیله ای موجود در ایالات متحده. پیوند به بیرون. https://www.ncai.org/tribal-directory/tribal-organizations https://www.glitc.org/
شهرداری بوشهر یک سازمان عمومی غیردولتی است که مسئولیت اداره شهر بوشهر را بر عهده دارد. بالاترین مقام اجرایی این سازمان شهردار بوشهر است که توسط شورای شهر بوشهر انتخاب می‌گردد. شهر بوشهر به ۲ منطقه تقسیم شده‌است. بر اساس درجه‌بندی منتشرشده توسط سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور در سال ۱۴۰۰، درجهٔ شهرداری بوشهر ۱۰ است. تاریخچه. پس از تصویب تأسیس اولین بلدیه قانونی در سال ۱۲۸۶ خورشیدی، بلدیه بوشهر در سال ۱۲۸۹ با عنوان «انجمن بلدیه بوشهر» شروع به کار کرد. در سال ۱۲۹۱، سید حسین سیادت به‌عنوان اولین رئیس بلدیه
۱۲۹۱، سید حسین سیادت به‌عنوان اولین رئیس بلدیه بوشهر برگزیده شد. بودجه. شورای اسلامی شهر بوشهر، بودجهٔ شهرداری بوشهر را برای سال ۱۴۰۱، ۹۴۰ میلیارد تومان تصویب کرد. حمل‌ونقل عمومی. بر اساس آمار ارائه‌شده توسط سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور در نیمه دوم دهه ۱۳۹۰، ناوگان حمل‌ونقل عمومی بوشهر شامل ۴۳ اتوبوس، ۵۹۲ تاکسی و ۲۸ ون بوده‌است.
کوپا ریو (جام ریو) اولین تورنمنت بین قاره‌ای فوتبال باشگاهی با حضور تیم‌هایی از اروپا و آمریکای جنوبی بود که در دو نوبت در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ در برزیل برگزار شد. هر دو نسخه توسط کنفدراسیون ورزشی برزیل، فدراسیون فوتبال برزیل و بدنه اصلی ورزش سازماندهی و تأیید شدند. این مسابقات اغلب در برزیل به عنوان یک تورنمنت رسمی در نظر گرفته می‌شود، حداقل تا آنجا که به باشگاه‌های برزیل مربوط می‌شود (از سال ۱۹۵۵، اساسنامه فیفا، مسابقات باشگاهی بین‌المللی را که منحصراً توسط اتحادیه‌های ملی فوتبال تأیید می‌شود، رسمی تلقی
اتحادیه‌های ملی فوتبال تأیید می‌شود، رسمی تلقی نمی‌کند). نام کوپا ریو، ادای احترامی به شهر ریو دو ژانیرو بود. نسخه ۱۹۵۱ این رقابت‌ها نیز توسط اتحادیه فوتبال برزیل و مطبوعات به عنوان «جام جهانی باشگاه‌ها» یا «جام قهرمانان جهان» مورد استقبال قرار گرفت. اگرچه ممکن است برخی از رقابت‌های باشگاهی قبلی (قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ملت‌ها) به عنوان «مسابقه باشگاه‌های جهان» شناخته شده باشند، کوپا ریو اولین تلاش برای ایجاد جام جهانی باشگاه‌ها با دامنه بین قاره‌ای بود. دو دوره کوپا ریو در سال‌های
بین قاره‌ای بود. دو دوره کوپا ریو در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ برگزار شد. باشگاه برزیلی پالمیراس قهرمان تورنمنت ۱۹۵۱ شد و فلومیننزه از برزیل و یکی از سازمان‌دهنده‌های دوره ۱۹۵۲، در سال ۱۹۵۲ برنده رقابت‌ها شد. در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام لاتین مواجه شد، زیرا برخی از باشگاه‌های اروپایی از شرکت در جام لاتین خودداری کردند تا در جام دوم شرکت کنند. در سال ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۲ مواجه شد، زیرا میلوناریوس و رئال مادرید از شرکت در جام باشگاه‌ها به منظور شرکت در دومی
از شرکت در جام باشگاه‌ها به منظور شرکت در دومی خودداری کردند. جانشین کوپا ریو ۱۹۵۱–۱۹۵۲، جام اکتوگونال ریواداویا کوریا مایر بود که در سال ۱۹۵۳ برگزار و واسکو دوگاما برنده شد. اتحادیه فوتبال اروگوئه جام باشگاه‌های بین قاره‌ای خود را بر اساس کوپا ریو راه اندازی کرد و به نام کوپا مونته ویدئو نام گرفت که در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ در اروگوئه انجام شد و به ترتیب تیم‌های ناسیونال و پنیارول برنده شدند. آخرین تلاش اتحادیه فوتبال برزیل برای ایجاد جام باشگاه‌های بین قاره‌ای در سال ۱۹۵۵ رخ داد، که با قهرمانی کورینتیانس
در سال ۱۹۵۵ رخ داد، که با قهرمانی کورینتیانس در جام چارلز میلر، در همان سال جام باشگاه‌های اروپا راه‌اندازی شد و به اولویت اصلی بین‌المللی باشگاه‌های فوتبال اروپا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، لیگ بین‌المللی فوتبال در آمریکا به عنوان تلاش دیگری برای ایجاد یک «جام جهانی باشگاهی» در امتداد خطوط کوپا ریو افزایش یافت، اما، به عنوان یک «افتخار قهرمان جهان»، اهمیت آن تحت الشعاع جام بین قاره‌ای قرار گرفت. تاریخچه. شکل‌گیری. این مسابقه زاییده فکر ماریو فیلهو، روزنامه‌نگار ورزشی برزیلی از روزنامه جورنال دوس اسپورتس بود که
ورزشی برزیلی از روزنامه جورنال دوس اسپورتس بود که آن را به عنوان یک جام جهانی برای باشگاه‌ها (بر اساس جام جهانی فوتبال برای کشورها، که در سال ۱۹۵۰ در برزیل برگزار شد) در نظر گرفت که به‌طور دائم در برزیل برگزار می‌شود؛ که این کار، ریو دو ژانیرو را تبدیل به "پایتخت فوتبال باشگاهی جهان" می‌کند. ماریو فیلهو این ایده را در سال ۱۹۵۰ و در جریان جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ مطرح کرد و این ایده را به عنوان یک "نسخه باشگاهی" احتمالاً امیدوارکننده از جام جهانی فوتبال مطرح کرد، زیرا این ایده توسط ژول ریمه، اوتورینو باراسی و
زیرا این ایده توسط ژول ریمه، اوتورینو باراسی و استنلی راس تحسین شد. اتحادیه فوتبال برزیل ایده ماریو فیلهو را تأیید کرد و مسابقات را با هدف ایجاد جام جهانی باشگاه‌ها برگزار کرد. دو مقام عالی‌رتبه فیفا به سازماندهی مسابقات کمک کردند، مدل مسابقات را شکل دادند و به متقاعد کردن باشگاه‌های اروپایی برای شرکت در آن کمک کردند: اوتورینو باراسی و استنلی روس (دومی فقط برای مسابقات سال ۱۹۵۱ شرکت کرده بود، در حالی که اولی در هر دو تورنمنت و همچنین برای تورنمنت جانشین سال ۱۹۵۳ حضور داشت. به همین دلیل باراسی اغلب در سال
۱۹۵۳ حضور داشت. به همین دلیل باراسی اغلب در سال ۱۹۵۱ شخصاً به ریو دو ژانیرو می‌آمد) ژول ریمه، رئیس فیفا، اظهاراتی در مورد ستایش و آرزوی موفقیت برای ابتکار فدراسیون فوتبال برزیل ارائه کرد. فدراسیون فوتبال و مطبوعات برزیل، در زمان برگزاری مسابقات در سال ۱۹۵۱، آن را «جام جهانی باشگاهی» یا «جام قهرمانان جهان» نامیدند، برچسبی که بعداً به جام بین قاره‌ای (۱۹۶۰–۲۰۰۴) و جام باشگاه‌های جهان فیفا اطلاق شد. سازماندهی. ایده این بود که قهرمانان فعلی لیگ‌های ملی فوتبال جهان دور هم جمع شوند تا قهرمان باشگاه‌های جهان را
جهان دور هم جمع شوند تا قهرمان باشگاه‌های جهان را بر اساس مدل «جام قهرمانان» مسابقاتی مانند جام لاتین و جام قهرمانان آمریکای جنوبی مشخص شود. مدلی که در سال ۱۹۵۵ برای ایجاد لیگ قهرمانان اروپا مورد استفاده قرار گرفت. در ابتدا، با توجه به تعداد شرکت کنندگان در نظر گرفته شده در جام جهانی، یک جام ۱۶ باشگاهی در نظر گرفته شد. با این حال، این پیشنهاد به زودی به یک جام ۸ باشگاهی کوتاه شد. در سال ۱۹۵۱، نه رده‌بندی فیفا وجود داشت و نه هیچ «تورنمنت صلاحیت‌داری» برای باشگاه‌ها برای راهیابی به رقابت‌های باشگاهی بین
باشگاه‌ها برای راهیابی به رقابت‌های باشگاهی بین قاره‌ای (از سال ۱۹۶۰ به بعد، جام‌های لیگ قهرمانان اروپا و لیبرتادورس به عنوان «تورنمنت‌های مقدماتی» برای جام بین قاره‌ای عمل می‌کردند). در سال ۱۹۵۱، سازمان دهندگان کوپا ریو (فدراسیون فوتبال برزیل، اوتورینو باراسی، استنلی روس، ماریو فیلهو) مجبور شدند به دیدگاه خود در مورد تاریخ فوتبال (عمدتا تاریخ جام جهانی فوتبال) تکیه کنند تا بتوانند قوی‌ترین لیگ‌های ملی فوتبال را انتخاب کنند که باشگاه‌های قهرمان آن به کوپا ریو دعوت خواهند شد. به گزارش روزنامه‌های برزیلی او
دعوت خواهند شد. به گزارش روزنامه‌های برزیلی او استادیو ده سائو پائولو و جورنال دو برزیل و روزنامه اسپانیایی ال موندو دپورتیوو، برنامه اولیه ۸ باشگاهی اتحادیه فوتبال برزیل (سازمان‌دهنده کوپا ریو) سازماندهی رقابت با باشگاه‌های قهرمان فعلی لیگ‌های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو (اولین جام ملی برزیل با نام تاچا برزیل تا سال ۱۹۵۹ تأسیس نشد و لیگ‌های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو قوی‌ترین لیگ‌های ایالتی برزیل بودند - و هنوز هم هستند) بود. به عنوان قهرمان باشگاهی از اروگوئه، ایتالیا، اسپانیا، انگلیس (شرکت
از اروگوئه، ایتالیا، اسپانیا، انگلیس (شرکت کنندگان در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰، که در برزیل برگزار شد، بدون ذکر وضعیت اروگوئه و ایتالیا به عنوان قهرمانان سابق جام جهانی فوتبال و انگلیس به عنوان بنیانگذاران این ورزش)، پرتغال (قهرمانان پرتغال به منظور جلب رضایت جامعه عظیم پرتغالی ساکن در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو دعوت شدند) و اسکاتلند (براساس موفقیت اسکاتلند در مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا). باید در نظر داشت که در سال ۱۹۵۱، برخی از کشورها (مانند هلند، بلژیک، دانمارک، کلمبیا، شیلی، مکزیک و غیره) هنوز به عنوان
کلمبیا، شیلی، مکزیک و غیره) هنوز به عنوان کشورهای قدرتمند فوتبال در نظر گرفته نمی‌شدند (با توجه به تاریخچه جام جهانی ۱۹۳۰–۱۹۵۰). و آلمان و کشورهای پرده آهنین (اتحاد جماهیر شوروی، مجارستان، لهستان، چکسلواکی، بلغارستان و رومانی) به دلیل تنش‌های اوایل جنگ سرد، از فوتبال بین‌المللی حذف شدند. اگرچه آرژانتین قبلاً کشوری بسیار مرتبط در فوتبال بود، فدراسیون فوتبال برزیل از تیم‌های آرژانتینی برای شرکت در کوپا ریو دعوت نکرد، زیرا آرژانتینی‌ها ترجیح دادند در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد شرکت نکنند
فوتبال ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد شرکت نکنند (انجمن‌های فوتبال برزیل و آرژانتین روابط خود را قطع کردند. پس از نزاع در سال ۱۹۴۶ در مسابقه‌ای بین دو تیم ملی که منجر به غیبت آرژانتین در جام جهانی ۱۹۵۰ و از این رو در کوپا ریو ۱۹۵۱ شد. برخی از کشورهای دیگر به‌طور مختصر توسط اتحادیه فوتبال برزیل به عنوان احتمالات برای کوپا ریو در نظر گرفته شدند (به عنوان مثال سوئد، مقام سوم در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که قهرمان آن، مالمو دعوت نشد، زیرا این باشگاه در بازدید قبلی تماشاگران فوتبال برزیل را خشنود نکرده بود) اما برنامه
فوتبال برزیل را خشنود نکرده بود) اما برنامه نهایی فدراسیون فوتبال برزیل برای سازماندهی کوپا ریو شامل یک جام ۸ تیمی با قهرمانان حاکم (فصل ۱۹۵۰ آمریکای جنوبی و فصل ۱۹۵۰/۱۹۵۱ اروپا) ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند، ایتالیا و اروگوئه ختم شد. با این حال، هیچ باشگاه انگلیسی یا اسپانیایی شرکت در کوپا ریو را نپذیرفت: تاتنهام، نیوکاسل یونایتد، هیبرنین، بارسلونا و اتلتیکو مادرید همگی به کوپا ریو ۱۹۵۱ دعوت شدند و از شرکت در آن خودداری کردند (در مورد تیم مادریدی، آنها ظاهراً به دلیل نزدیکی
(در مورد تیم مادریدی، آنها ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ‌های آن به جام لاتین، شرکت در کوپا ریو را رد کردند). بنابراین، اتحادیه فوتبال برزیل از تیم‌های دیگر کشورها برای شرکت در کوپا ریو دعوت کرد: نیس از فرانسه، آستریا وین از اتریش (در آن زمان، موفق‌ترین فدراسیون در جام میتروپا بود)، و ستاره سرخ بلگراد از یوگسلاوی (رتبه بعدی در جام جهانی ۱۹۵۰). با این حال، نماینده اتریش، قهرمان ملی قبلی (فصل ۱۹۴۹–۵۰) بود، درحالی که باشگاه دیگری، راپید وین، قهرمان اتریش (فصل ۱۹۵۰–۵۱) بود. راپید وین توسط اتحادیه فوتبال برزیل به
بود. راپید وین توسط اتحادیه فوتبال برزیل به کوپا ریو دعوت نشد زیرا این باشگاه در تور قبلی خود به این کشور تماشاگران برزیلی را ناراضی کرده بود. در مورد نماینده ایتالیا، اتحادیه فوتبال برزیل از آث میلان (قهرمان ۱۹۵۰–۵۱) ایتالیا دعوت کرد که از شرکت در مسابقات امتناع کرد (ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ بین کوپا ریو و جام لاتین) و در نتیجه برگزارکنندگان مسابقات قبلی را دعوت کردند. قهرمان ایتالیا، یوونتوس در کوپا ریو شرکت کرد. همچنین در سال ۱۹۵۱، برای اولین دوره مسابقات، باشگاه مکزیکی اطلس درخواست شرکت کرد و رد شد،
باشگاه مکزیکی اطلس درخواست شرکت کرد و رد شد، در حالی که فدراسیون فوتبال هند درخواست شرکت یک باشگاه نماینده را داد و همچنین رد شد؛ بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در کوپا ریو ۱۹۵۱ به این شرح شد: واسکو دوگاما (قهرمان ایالتی ریو دو ژانیرو ۱۹۵۰)، پالمیراس (قهرمان ایالت سائوپائولو ۱۹۵۰)، اسپورتینگ (قهرمان پرتغال ۱۹۵۰–۵۱)، آستریا وین (قهرمان اتریش ۱۹۴۹–۵۰)، ناسیونال (قهرمان اروگوئه ۱۹۵۰)، ستاره سرخ بلگراد (قهرمان یوگسلاوی ۱۹۵۱)، یوونتوس (قهرمان ایتالیا ۱۹۴۹–۵۰) و نیس (قهرمان فرانسه ۱۹۵۰–۵۱). نمایندگان ریو دو