payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از رسانه‌ها در اواخر دهه ۲۰۰۰ بلاگستان را به عنوان معیاری برای سنجش افکار عمومی در نظر گرفتند و از بلاگستان در کارهای آکادمیک و غیر آکادمیک به عنوان شاهدی بر افزایش یا کاهش مقاومت در برابر جهانی شدن، انتخابات‌زدگی و بسیاری از پدیده‌های دیگر استفاده نمودند، همچنین آن را با اشاره به شناسایی وبلاگ‌نویسان تأثیرگذار و غریبه‌های آشنا در بلاگستان استناد کردند. گسترش. در سال ۲۰۰۵، نظرسنجی گالوپ نشان می‌داد که یک سوم کاربران اینترنت حداقل در مواردی وبلاگ‌ها را می‌خوانند، و در ماه مه ۲۰۰۶، مطالعه‌ای نشان داد که بیش
و در ماه مه ۲۰۰۶، مطالعه‌ای نشان داد که بیش از چهل و دو میلیون وبلاگ‌نویس در بلاگستان مشارکت دارند. با وجود کمتر از ۱ میلیون وبلاگ در آغاز سال ۲۰۰۳، تعداد وبلاگ‌ها تا سال ۲۰۰۶ هر شش ماه دو برابر می‌شد. در سال ۲۰۱۱، تخمین زده شد که بیش از ۱۵۸ میلیون وبلاگ وجود دارد که هر روز بیش از ۱ میلیون پست جدید در بلاگستان تولید می‌شود. براساس تحقیقات تا سال ۲۰۲۲، بیش از ۶۰۰ میلیون وبلاگ از ۱.۹ میلیارد وبگاه در جهان وجود دارد. بنابراین بیش از یک سوم تمام وبگاه‌های جهان، وبلاگ هستند. نویسندگان آنها روزانه بیش از ۶
جهان، وبلاگ هستند. نویسندگان آنها روزانه بیش از ۶ میلیون پست وبلاگ یا بیش از ۲.۵ میلیارد پست در سال را به خود اختصاص داده‌اند. تامبلر میزبان اکثریت قریب به اتفاق ۵۱۸ میلیون تارنگارها است و وردپرس، با همه شهرت و پذیرش گسترده‌اش، با ۶۰ میلیون تارنگار در رتبه دوم قرار دارد. درآمد. براساس مطالعه تکنوراتی در سال ۲۰۱۰، ۳۶٪ از وبلاگ‌نویسان نوعی درآمد از وبلاگ‌های خود را گزارش کردند که اغلب به صورت درآمد تبلیغاتی بود. این نشان دهنده افزایش ثابتی نسبت به گزارش سال ۲۰۰۹ آنها است که در آن ۲۸٪ از دنیای وبلاگ‌نویسی
۲۰۰۹ آنها است که در آن ۲۸٪ از دنیای وبلاگ‌نویسی وبلاگ خود را با میانگین درآمد سالانه تبلیغات ۴۲۵۴۸ دلار به عنوان منبع درآمد گزارش کردند. به عنوان شبکه اجتماعی. سایت‌هایی مانند تکنوراتی، و ارتباطات بین وبلاگ‌نویسان را پیگردی می‌کنند. این سایت‌ها با بهره‌گیری از پیوندهای فرامتن به‌عنوان نشانگر موضوعات مورد بحث وبلاگ‌نویسان عمل می‌کنند، و می‌توانند بخشی از مکالمه را در حین حرکت از وبلاگی به وبلاگ دیگر دنبال کنند. آنها همچنین می‌توانند به پژوهشگران اطلاعات کمک کنند تا سرعت پخشمیم در بلاگستان را بررسی کنند و
کنند تا سرعت پخشمیم در بلاگستان را بررسی کنند و تعیین کنند کدام وبگاه‌ها برای به دست آوردن شناخت اولیه مهم هستند. همچنین سایت‌هایی برای ردیابی بلاگستان‌های به‌خصوص، مانند موارد مرتبط با ژانر، فرهنگ، موضوع یا مکان ژئوپلیتیکی خاص وجود دارند. نقشه‌نگاری. در سال ۲۰۰۷، متیو هرست، کارشناس رسانه‌های اجتماعی پس از شش هفته بررسی، بلاگستان را براساس ارتباطات بین وبلاگ‌ها ترسیم کرد. پرتراکم‌ترین مناطق، فعال‌ترین بخش‌های بلاگستان را نشان می‌دهند. نقاط سفید نمایانگر هر وبلاگ است. اندازه آنها بر اساس تعداد پیوندهای
هر وبلاگ است. اندازه آنها بر اساس تعداد پیوندهای اطراف آن وبلاگ خاص است. پیوندها به دو رنگ سبز و آبی ترسیم شده‌اند که سبز نشان دهنده پیوندهای یک طرفه و آبی نشان دهنده پیوندهای متقابل است. مجله دیسکاور شش مکان پرطرفدار مهم در بلاگستان را شرح داد. در حالی که مکان ۱ و ۲ نشان دهنده وبلاگ‌های فردی تأثیرگذار است، مکان ۳ نمونه کاملی از «جزیره وبلاگ‌نویسی» است، که در آن وبلاگ‌های فردی به شدت در داخل یک زیراجتماع به هم متصل هستند اما فاقد ارتباطات زیادی با بلاگستان بزرگتر هستند. مکان ۴ یک زمینه وبلاگ‌نویسی
بزرگتر هستند. مکان ۴ یک زمینه وبلاگ‌نویسی سیاسی-اجتماعی را توصیف می‌کند، که در آن پیوندها گفتگوی مداوم بین وبلاگ‌نویسانی را که در مورد موضوع مورد علاقه مشابهی می‌نویسند را نشان می‌دهد. مکان ۵ یک زیراجتماع مجزا از وبلاگ‌ها است که به دنیای پورنوگرافی اختصاص داده شده است. در نهایت، مکان ۶ مجموعه‌ای از دوستداران ورزش را نشان می‌دهد که تا حد زیادی خود را از هم جدا می‌کنند، اما همچنان موفق می‌شوند به وبلاگ‌های پرترافیک به سمت مرکز بلاگستان پیوند بزنند. ادغام با سایر شبکه‌های اجتماعی. با گذشت زمان، بلاگستان به
سایر شبکه‌های اجتماعی. با گذشت زمان، بلاگستان به عنوان شبکه‌ای از ارتباطات متقابل خود توسعه یافت. در این زمان، وبلاگ‌نویسان درگیر سایر جوامع آنلاین به ویژه سایت‌های شبکه‌های اجتماعی شدند و دو حیطه رسانه‌های اجتماعی را با هم ترکیب کردند. طبق گزارش «وضعیت بلاگستان» تکنوراتی در سال ۲۰۱۰ ، ۷۸٪ از وبلاگ‌نویسان از سرویس میکروبلاگینگ توییتر استفاده می‌کردند، با درصد بسیار بیشتری از افرادی که به عنوان شغل پاره وقت (۸۸٪) یا تمام وقت برای یک شرکت خاص (۸۸٪) وبلاگ می‌نویسند. تقریباً نیمی از همه وبلاگ‌نویسان مورد
می‌نویسند. تقریباً نیمی از همه وبلاگ‌نویسان مورد بررسی، از توییتر برای تعامل با خوانندگان وبلاگ خود استفاده می‌کردند، در حالی که ۷۲٪ از وبلاگ‌نویسان از آن برای تبلیغ وبلاگ استفاده می‌کردند. برای وبلاگ‌نویسانی که وبلاگ آنها کسب و کارشان بود (خویش‌فرمایی)، ۶۳٪ از توییتر برای بازاریابی کسب و کار خود استفاده کردند. افزون بر این، طبق این گزارش، تقریباً ۹ نفر از هر ۱۰ وبلاگ‌نویس (۸۷٪) از فیس‌بوک استفاده می‌کردند. زمینه‌های وبلاگ‌نویسی. در بلاگستان، چندین زیراجتماع توسعه یافته‌است. این اجتماعات تا حد زیادی براساس
توسعه یافته‌است. این اجتماعات تا حد زیادی براساس ژانر دسته‌بندی می‌شوند. وبلاگ‌ها بیشتر با یک ژانر یا موضوع ویژه، مانند سفر یا سیاست، شناسایی می‌شوند.
دین در امپراتوری مغول به موضوعات مرتبط با دین در امپراتوری مغول (۱۳۶۸–۱۲۰۶ میلادی) در طی سده‌های ۱۳ و ۱۴ میلادی می‌پردازد. مذهب اوّلیهٔ مغولان نوعی تنگری‌باوری بود که به نام شمن‌باوری مغولی نیز شناخته می‌شود. شمن‌باوری مغولی دینی مبتنی بر عبادت و آیین‌های نیاکانی است که پیوند تنگاتنگی با عرفان دارد. در شمن‌باوری مغولی، یک بهشت و یک عالم اموات وجود دارد که هر دو از ۹ قلمروی مجزا تشکیل شده‌اند. در "تاریخ سری مغولان"، بالاترین سطح معنوی، نهمین قلمرو بهشت به عنوان «بهشت آبی ابدی» نامیده می‌شود. این قلمرو توسط
«بهشت آبی ابدی» نامیده می‌شود. این قلمرو توسط یک خدای آسمان به نام «تنگری» (بهشت، خدای بهشت) اداره می‌شود که از نظر اقتدار معنوی بالاترین در نظر گرفته شده است. مغولان در اوایل شکل‌گیری امپراتوری خود با اکثر ادیان بسیار مدارا می‌کردند و معمولاً همزمان از چندین دین حمایت می‌نمودند. اگرچه چنگیزخان یک تنگرباور بود ولی سیاست دینی را به شکلی تعیین کرد که آزادی دینی را تضمین می‌کرد. با این حال، رشیدالدین فضل‌الله همدانی بیان می‌کند که مواردی از محدودیت نیز وجود داشته است: از جمله اینکه چنگیز خان قصابی حلال را
داشته است: از جمله اینکه چنگیز خان قصابی حلال را ممنوع کرد. امپراتوران مغول به سازمان‌دهی مناظرات مذهبی بین روحانیان معروف بودند و این امر مخاطبان زیادی را به خود جلب می‌کرد. مغولان نسبت به ادیان بیگانه، نگرش خیرخواهانه یا حداقل سیاست بی‌توجهی بی‌خطری داشتند. آن‌ها در همان اوایل به این نتیجه رسیدند که تحمیل تهاجمی مذهب بومی آن‌ها بر اتباعشان نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت. فرمان چنگیزخان مبنی بر معافیت روحانیان بودایی، مسیحی، تائوئیست و مسلمان از عوارض مالیاتی تا پایان دودمان یوآن در سال ۱۳۶۸، توسط جانشینان وی
پایان دودمان یوآن در سال ۱۳۶۸، توسط جانشینان وی ادامه یافت. همان‌طور که مغولان امپراتوری چشمگیر خود را گسترش دادند، مردم و مذاهب بیشتری تحت کنترل آنان قرار گرفتند. مبلغان نیز از چین، تبت، ایران و اروپا به مغولستان آمدند تا اعتقادات خود را در بزرگ‌ترین امپراتوری جهان عرضه کنند. مسیحیت نسطوری، مسیحیت غربی، اسلام، بودیسم، بودیسم تبتی، تائوئیسم و آیین کنفوسیوس همگی در سرزمین‌های تحت کنترل مغول اجرا می‌شدند. پیروان این ادیان و نوکیشان آنان تا حد زیادی در ایمان خود (به استثنای ایلخانان تحت سلطهٔ مسلمانان در بخش
(به استثنای ایلخانان تحت سلطهٔ مسلمانان در بخش غربی امپراتوری) رها و آزاد بودند، مشروط بر اینکه دولت مغول هرگز توسط آن‌ها تهدید نشود. از همهٔ رعایای امپراتوری انتظار می‌رفت که برای سعادت خان مغول به هر خدایی که معتقد بودند، دعا کنند. دین مسیحیت هرگز در امپراتوری مغول به موقعیت عالی دست نیافت، امّا بسیاری از خان‌های بزرگ و رهبران رده پایین‌تر توسط مادران مسیحی، بزرگ شدند و توسط معلّمان مسیحی آموزش دیدند. در شرق امپراتوری نوه چنگیز، گودان خان و همچنین قوبلای خان، بنیان‌گذار دودمان یوآن در چین به بودیسم
خان، بنیان‌گذار دودمان یوآن در چین به بودیسم گرویدند. ایلخانان، اردوی زرین و خانات جغتای (همراه با بودیسم و تنگاریسم) - سه خانات از چهار خانات اصلی (به جز دودمان یوآن) - اسلام را پذیرفتند. پیش‌زمینه. امپراتوری مغول در قرن سیزدهم و چهاردهم بزرگ‌ترین امپراتوری به هم پیوسته‌ای بود که جهان تا به حال دیده است. قدرت محض مغول‌ها باعث ترس در سراسر آسیا و اروپا شد. بسیاری این مهاجمان پیگنیسم (غیر یهودی و مسیحی) پرقدرت را بخشی از آخرالزمان می‌دانستند. چنگیز خان توانست به سرعت قبایل کوچ‌نشین را متحد کند و به
توانست به سرعت قبایل کوچ‌نشین را متحد کند و به قدرتمندترین نیروی جنگی زمان تبدیل شود. این موفقیت بی‌سابقه را می‌توان به چندین عامل مختلف نسبت داد- سازگاری مغول‌ها، تسلط مغول‌ها بر اسب و تمرکز بر تجارت و دین. دو موج گسترش در قرن سیزدهم به یکدیگر برخورد کردند: یکی امپراتوری مغول که از آسیای مرکزی آمده بود و به‌طور اجتناب‌ناپذیری گسترش یافت و دیگری، یک ایمان کاتولیک نیرومند بود که از نیروی نظامی در قالب جنگ‌های صلیبی برای گسترش قلمرو خود استفاده می‌کرد، اما همچنین به تغییر دین از طریق دو فرقه جدید رهبانی،
همچنین به تغییر دین از طریق دو فرقه جدید رهبانی، فرانسیسکن‌ها و دومینیکن‌ها، برای آوردن نوکیشان به این ایمان تکیه می‌کرد. مسیحیان در تلاش خود در به مسیحی درآوردن مغولان تنها نبودند. مسلمانان و بودائیان نیز به دنبال تغییر مذهب مغولان بودند. در برخی موارد، امید به تغییر دین مدت‌ها پس از حمله اولیه مغولان در نیمه اول قرن سیزدهم به وجود آمد. تنگریسم. تنگری‌باوری یا شمن‌باوری مغولی، دین رایج در آسیای مرکزی و سیبری باستان بوده است. در زمان چنگیز خان، مذهب اولیه مغول‌ها نوعی شمن‌باوری مغولی بود. شمنیسم مغولی دینی
نوعی شمن‌باوری مغولی بود. شمنیسم مغولی دینی مبتنی بر عبادت و آیین‌های نیاکانی است که پیوندی تنگاتنگی با عرفان دارد. در آیین شمنی مغول، یک بهشت و یک عالم اموات وجود دارد که هر دو از ۹ قلمروی مجزا تشکیل شده‌اند. در "تاریخ سری مغولان"، بالاترین سطح معنوی، نهمین قلمرو بهشت به عنوان «بهشت آبی ابدی» نامیده می‌شود. این قلمرو توسط یک خدای آسمان به نام «تنگری» (بهشت، خدای بهشت) اداره می‌شود که از نظر اقتدار معنوی بالاترین در نظر گرفته شده است. شمن‌ها در مرکز این دین قرار دارند و هم از اقتدار معنوی و هم اقتدار
دین قرار دارند و هم از اقتدار معنوی و هم اقتدار فیزیکی برخوردار هستند. آنها افراد خردمندی در نظر گرفته می‌شوند که می‌توانند به نُه قلمروی آسمان آبی ابدی صعود کنند و با تنگری ارتباط برقرار کنند. شمن‌ها همچنین نقش مهمی در سیاست مغول ایفا می‌کردند. نماد رایج در ادبیات مغول، قانون سه است. رویدادهایی که برای داشتن اهمیت مذهبی در نظر گرفته شده‌اند در گروه‌های سه نفره ثبت می‌شوند. درست مانند عدد سه که نماد تثلیث در زمینه‌های مذهبی برای مسیحیت است، عدد سه برای مغول‌ها دارای اهمیت مذهبی است. در ادیان آسیای درونی،
دارای اهمیت مذهبی است. در ادیان آسیای درونی، عدد سه می‌تواند نشان دهنده سه قلمرو باشد. در شمنیسم، سه قلمرو عبارتند از: جهان زیرین، قلمرو زنده و بهشت ابدی. در بهشت ابدی و عالم اموات، نه قلمرو وجود دارد. هدف شمن‌ها رسیدن به قلمروی نهم، بهشت ابدی است، امّا تنها بزرگ‌ترین شمن‌ها می‌توانند به این سطح معنوی صعود کنند. بر پایه بسیاری از منابع دانشگاهی، تنگری‌باوری در دوره امپراتوری، به ویژه در قرن ۱۲ تا ۱۳، بیشتر به یکتاپرستی تبدیل شده بود. در آیین عامیانه مغولی، چنگیز خان اگر نگوییم تجسم اصلی اراده تنگری یکی از
چنگیز خان اگر نگوییم تجسم اصلی اراده تنگری یکی از تجسم‌ها به‌شمار می‌رود. ترفند تساهل مذهبی. مغول‌ها نسبت به ادیان بیگانه نگرش خیرخواهانه یا حداقل سیاست بی‌توجهی بی‌خطری داشتند. با وجود اعتقاد آنها به شمن‌باوری مغولی (به تنگری‌باوری هم شناخته می‌شود)، مغول‌ها در همان اوایل به این نتیجه رسیدند که تحمیل تهاجمی مذهب بومی آنها بر اتباعشان نتیجه معکوس خواهد داشت. درعوض، آنها در پی آن بودند که خود را با روحانیان برجسته خارجی به منظور تسهیل اداره سرزمین‌های تازه تحت انقیاد تطبیق دهند. آنها حتی به روحانیان بودیسم،
انقیاد تطبیق دهند. آنها حتی به روحانیان بودیسم، اسلام، تائوئیسم و مسیحیت نسطوری امتیازات مالیاتی دادند تا حمایت آن ادیان را جلب کنند. با گسترش امپراتوری فراتر از مغولستان، مغول‌ها به دلایل استراتژیک و همچنین عمل‌گرایانه با بسیاری از جوامع مذهبی در سراسر امپراتوری خود روابط برقرار کردند. ارتباط همدلانه با نخبگان مذهبی به کاهش خطر خصومت و شورش در میان فتح‌شدگان کمک می‌کرد. بدین ترتیب، مغولان روحانیون اکثر مذاهب را از مالیات معاف کردند. مغول‌ها نیز اغلب در طول تهاجم‌ها از دشمنی سازه‌های مذهبی در امان بودند،
تهاجم‌ها از دشمنی سازه‌های مذهبی در امان بودند، مگر اینکه مقاومتی صورت می‌گرفت و در این صورت هیچ‌کس از خشونت مغول‌ها مصون نبود. در نوشته‌های مارکو پولو می‌توان یک دیدگاه اساسی مغول از دین را یافت. به گزارش مارکوپولو، قوبلای خان گفته است: میراث مهم سلطنت مغول‌ها در چین حمایت آنها از بسیاری از ادیان بود. به عنوان مثال، اسلام به خوبی مورد حمایت قرار گرفت و مغول‌ها تعداد زیادی مسجد در چین ساختند. مغول‌ها همچنین مدیران مالی اسلامی را استخدام و به کار گرفتند؛ اقدامی که منجر به روابط خوب با جهان اسلام فراتر از
که منجر به روابط خوب با جهان اسلام فراتر از چین، به ویژه با ایران و غرب آسیا شد. در مورد بودیسم — به ویژه شکل بودیسم تبتی — مغولان تعدادی راهب تبتی را به خدمت گرفتند تا به آنها کمک کنند که بر چین حکومت کنند و به این ترتیب منافع بودیسم را نیز ارتقا دهند. این سیاست منجر به افزایش شگفت‌انگیز تعداد معبدهای بودایی در چین و همچنین ترجمه متون بودایی شد. حتی مسیحیت نسطوری توسط مغول‌ها ترویج شد، تا حدی به این دلیل که مادر خود قوبلای خان از پیروان این ایمان بود. با برخاستن سلسله یوآن از طوایف مغولی، بسیاری از
با برخاستن سلسله یوآن از طوایف مغولی، بسیاری از مسلمانان آسیای مرکزی به چین آورده شدند تا به عنوان والی به امپراتوری مغول خدمت کنند. در همان زمان، مغول‌ها چینی هان را از چین به غرب فرستادند تا بر مسلمانان آنجا حاکم شوند. این یک حرکت نسبتاً هوشمندانه بود که به خارجی‌ها اجازه داد تا بر مردم محلی اداره کنند و عملاً هرگونه ایده طرفداری از یک دین خاص را با این روش از بین می‌بردند. دین در زمان چنگیزخان. هنگامی که چنگیزخان قبایل مغول را متحد کرد و با اکثر مناطق آسیا جنگ کرد، به عنوان یکی از بی رحم‌ترین
مناطق آسیا جنگ کرد، به عنوان یکی از بی رحم‌ترین جنگ‌سالاران تمام دوران شناخته شد. با این حال، یکی از ویژگی‌های بارز در طول فتح نظامی او، مدارا با همه ادیان بود. او تنوع را پذیرفت و آزادی مذهبی را برای همهٔ تعیین کرد. مدارا چنگیز خان برای او مفید بود. چنگیز همچنان از آزار و اذیت بین مذهبی به نفع خود استفاده می‌کرد. او از مردم سرکوب شده به عنوان جاسوس در شهرهایی مانند بغداد استفاده می‌کرد و سپس زمین را می‌گرفت و همه کسانی را که مایل بودند جذب می‌کرد. او از نظر مذهبی بازتر از هر قدرت دیگری در جهان بود. دین
نظر مذهبی بازتر از هر قدرت دیگری در جهان بود. دین چنگیزخان. علما یا مدعی هستند چنگیز خان مردی مؤمن بوده که از ارزش‌های اصلی و اعتقادات مذهبی ای پیروی می‌کرده در دوران کودکی در او ریشه دوانده است، یا ادعا می‌کنند که او یک حاکم حیله‌گر و بی‌ایمان بوده و از دین به عنوان ابزار سیاسی استفاده می‌کرده است. «مایکل ریپینسکی» نویسنده کتاب "ماهیت شمنیسم"، «والتر هایسیگ» نویسنده کتاب "منبع مغولی برای سرکوب لامائیستی شمنیسم در قرن هفدهم"، و «لری مؤسس» نویسنده کتاب "سه قلوهای سه‌گانه: عدد نُه در تاریخ سری مغولان"، همگی
سه‌گانه: عدد نُه در تاریخ سری مغولان"، همگی از پژوهشگرانی هستند که آثارشان عمدتاً بر مطالعهٔ پیچیدگی‌های مذهبی شمنیسم متمرکز است و هر سه ادعا می‌کنند که چنگیز خان کاملاً مذهبی بوده است. از طرف دیگر «دیوید مورگان» نویسنده کتاب "چنگیز خان: فتوحات او، امپراتوری او، میراث او" نوشته است که چنگیز خان هیچ پیوند محکمی با مذهب و معنویت خالصانه ندارد و به عنوان سند به قتل شمن اعظم کوکوچو (تب تنگی) به دست چنگیز خان اشاره کرده است. قوی‌ترین مدرک بر اساس منابع اولیه برای این استدلال که چنگیزخان مذهبی نبوده است، در واقع
این استدلال که چنگیزخان مذهبی نبوده است، در واقع سند قرار دادن قتل شمن بزرگ مغول کوکوچو (تب تنگی) است اما "تاریخ سری مغول‌ها" نشان می‌دهد که مذهب جزء اصلی زندگی روزانه چنگیزخان بوده است. کوکوچو، کسی است که در گردهمایی سال ۶۰۲ هجری و اعلام خانی چنگیز و ترتیب دادن امور حکومت وی بر قوم مغول، نقش بسیار مهمی بر عهده داشت. در این جلسه کوکوچو اعلام داشت، که «تموچین نامش به چنگیز تغییر یافته و همچنین چنگیز از جانب وی به عالم علوی برگزیده شده و کسی است که از آسمان فرستاده شده تا رهبری ایلات تحت تابعیت خود را بر
فرستاده شده تا رهبری ایلات تحت تابعیت خود را بر عهده بگیرد.» کوکوچو پیش‌بینی کرده بود که در صورتی که چنگیز برادرش را از میان برندارد او به جای چنگیز خان بزرگ خواهد شد. چنگیز خان دلیل کشتن کوکوچو را به پدر او به این صورت توضیح می‌دهد که «تب تنگی با شایعات بی‌اساس بین من و برادرانم نفاق و دشمنی ایجاد می‌کرد و نعمت بهشت ابدی را از دست داده بود.» در این متن به جای حمله به به مذهب، انتقام با انگیزه شخصی و دینی دیده می‌شود. استدلال چنگیزخان ارتباط بین نعمت بهشت و اخلاق را در پندار او نشان می‌دهد. همچنین نشان
و اخلاق را در پندار او نشان می‌دهد. همچنین نشان می‌دهد که برای مغولان امکان‌پذیر است اگر فاسد شوند، نعمت بهشت ابدی را از دست بدهند. در تحلیلی از ایمان چنگیزخان، این قتل را می‌توان قتل یک شمن فاسدی دانست که ایمان خود را از دست داده بود. چنگیز خان ایمان به دین خود را بالاتر از استدلال درست و حتی رفاه خودش قرار می‌داد و اغلب نشان داده شده است هنگامی که تصمیمی جسورانه می‌گیرد کاملاً بر نعمت بهشت ابدی تکیه می‌کند تا پیروزی او را تضمین کند. در جنگی که احتمال پیروزی در آن خیلی ضعیف بود از او نقل شده است که چگونه
در آن خیلی ضعیف بود از او نقل شده است که چگونه می‌توان عقب‌نشینی کرد؟ حتی اگر ما بمیریم، اجازه دهید ما خود را به چالش بکشیم! و با گفتن: «آسمان ابدی تو داور باش!» به سمت دشمن تاخت. او به خود می‌بالید که در نبردها، با ارادهٔ بهشت ابدی پیروز خواهد شد و او خود را فردی واقعاً با برکت می‌دانست. چنگیز «آسمان آبی ابدی» یا «بهشت ابدی» را می‌پرستید. به نیروهای مختلف طبیعت، مانند خورشید طلایی و رودخانه‌های جاری نیز احترام می‌گذاشت. بهشت ابدی عبارتی است که اغلب در "تاریخ سری مغولان" استفاده می‌شود. شمنیسم مغولی (یا
سری مغولان" استفاده می‌شود. شمنیسم مغولی (یا تنگری‌باوری) حول پرستش یک خدای آسمان به نام تنگری متمرکز است. «لطف بهشت ابدی» از تنگری، می‌آید. چنگیزخان در کتاب تاریخ سری مغول‌ها بهشت ابدی را ستایش می‌کند تا به خود اعتبار و اقتدار و قدرت بدهد. استفاده اولیه از دین برای او در تاریخ سری مغول، برافراشتن حق الهی بود و به حکومت او را به عنوان خان مشروعیت بخشید. نقش شمنیسم در مشروعیت بخشیدن به خان‌ها به این صورت تثبیت شد که شمن‌ها می‌توانستند پیشگویی کنند که چه کسی خان می‌شود در "تاریخ سری مغول‌ها"، هم چنگیزخان و
خان می‌شود در "تاریخ سری مغول‌ها"، هم چنگیزخان و هم برادرش پیش‌بینی شده بودند که خان بزرگ خواهند شد. بخش مهم دیگری که مشروعیت خان را از طریق اقتدار الهی تثبیت می‌کند، پس از زمانی است که وی به عنوان خان اعلام می‌شود. چنگیز قبل از هر چیز به مذهب مغول تکیه می‌کند تا افراد را به خدمت بگیرد و آنها را در منصب خود قرار دهد. ساختار جملات چنگیز خان بسیار گویا است. «وقتی بهشت و زمین بر قدرتم افزوده و من را تحت حمایت خود قرار داده، شما بزرگان که از دوست قسم خورده‌ام جاموقا خواستید همراه من باشید، آیا یار بلنداقبالی
جاموقا خواستید همراه من باشید، آیا یار بلنداقبالی من نخواهید بود؟ من هر یک از شما را به دفتر مربوط خود منصوب کردم.» چنگیزخان هنگام سازماندهی ارتش خود به ژنرال‌های خود این سخنرانی را انجام داد: «قبلاً هشتاد مرد به عنوان نگهبان شبانه و هفتاد مرد به عنوان نگهبان روز خدمت می‌کردند. اکنون، با لطف بهشت جاودان، قدرت و نیروی من توسط آسمان و زمین افزایش یافته است و من تمام مردم را به بیعت کشاندم و باعث شدم آنها تحت حاکمیت من قرار گیرند، بنابراین اکنون مردانی را برای خدمت به عنوان نگهبان از هزاران نفر انتخاب کنید و
خدمت به عنوان نگهبان از هزاران نفر انتخاب کنید و آنها را برای من به خدمت بگیرید.» یکی از وجوه عمده برهان الهی او در قانون بود. چنگیز خان از دین به عنوان توجیهی برای نظام حقوقی و اقتدار خود در صدور احکام استفاده می‌کرد. در تاریخ سری مغولان، او اغلب از دین برای توجیه قانون خود استفاده کرده است. بر اساس "تاریخ سری مغولان" اشاره به برکت بهشت ابدی اغلب برای توضیح اینکه چرا مغول‌ها بر دشمنان خود پیروز شدند استفاده می‌شد. در نبرد، ایمان عامل تعیین‌کننده بین برد و باخت بود. مغول‌ها به دنبال تسخیر همه چیز زیر بهشت
باخت بود. مغول‌ها به دنبال تسخیر همه چیز زیر بهشت ابدی بودند. چنگیز خان نیز از ایمان خود برای توجیه جنگ استفاده می‌کرد. او احساس حق می‌کرد که با برکت بهشت ابدی فتح کند. جادوی شمن عامل تعیین‌کننده نبرد بود. در منابع مغول آمده که در برخی موارد، جادوی شمن طوفان بزرگی را در میدان جنگ به وجود آورد و حتی بر نتیجه تأثیر گذاشت. در یکی از نبردهای سرنوشت ساز بزرگ بین چنگیز خان و جاموقا، خان رقیب اصلی چنگیز در اتحاد قبایل مغول، برکت بهشت ابدی نقش تعیین‌کننده ای در تصمیم‌گیری نتیجه توصیف شده است. هنگامی که دو ارتش به
نتیجه توصیف شده است. هنگامی که دو ارتش به هم رسیدند، به زودی شمن جاموقا تلاش کرد طوفانی ایجاد کند تا جریان نبرد را تغییر دهد. با این حال، این طوفان به طرز بدی نتیجه معکوس داد، در نهایت سربازان جاموقا شکست خوردند و در حال پراکنده شدن به یکدیگر گفتند: «ما را بهشت دوست ندارد!». چنگیز خان به سربازان خود الهام می‌بخشید و اظهار داشت که آنها نیز توسط بهشت ابدی برکت یافته‌اند و بنابراین شکست‌ناپذیر هستند. در جنگ‌ها، بهشت ابدی عامل مهمی برای استفاده از خشونت ذکر شده است. بهشت ابدی تصمیم گرفت چه چیزی جنگ‌ها عادلانه
است. بهشت ابدی تصمیم گرفت چه چیزی جنگ‌ها عادلانه و صحیح هستند. تعیین می‌کرد که چه کسی با قدرت بخشیدن به رهبران با برکت آن یا با تأثیر مستقیم بر نبردها از طریق مداخله جادویی، برنده درگیری خواهد شد. همچنین الهام بخش سربازانی بود که در خط مقدم جنگیدند. از همهٔ جنبه‌های دیگر، دین برای موفقیت چنگیزخان در جنگ بسیار مهم‌تر و اثرگذارتر بود. قوانین یاسا در ارتباط با دین. یاسا اصطلاحی است که از فرمان‌های فردی صادر شده توسط چنگیز خان و جانشینان او و گاه کل مجموعه این فرمان‌ها استفاده می‌شود. با اینکه هیچ طومار مغولی
فرمان‌ها استفاده می‌شود. با اینکه هیچ طومار مغولی با این نام یافت نشده است و نسخه کامل آن وجود ندارد اما در میان بسیاری از تواریخ از جمله تاریخدان مصری تقی‌الدین مقریزی (۱۳۶۴–۱۴۲۲)، مورخ ارمنی وارطان آرولتسی (۱۲۷۱–۱۱۹۸) و ابن بطوطه (۱۳۰۴–۱۳۶۸)، گزیده‌هایی از آن وجود دارد. یاسا، که گمان می‌رود به خط مغولی اویغوری بر روی طومارهایی نوشته شده بوده، در آرشیوهای مخفی نگهداری می‌شده و فقط خانواده سلطنتی آن را می‌خواندند. فراتر از قوانین بودن، یاسا ممکن است شامل عناصر فلسفی، معنوی و عرفانی باشد و بنابراین ممکن است
فلسفی، معنوی و عرفانی باشد و بنابراین ممکن است به عنوان متنی شبه مقدس یا جادویی در نظر گرفته شود. در سال ۲۰۰۷، مؤسسه قانون اساسی و جامعه‌شناسی کلاسیک مغولستان داخلی، کامل‌ترین مجموعه نسخه‌ها را پس از ۱۴ ماه گردآوری و مجدداً منتشر کرد. مواد حقوقی مختلفی در این آیین‌نامه وجود دارد، از جمله مسائل مربوط به منع همجنس‌گرایی، قوانین سختگیرانه در جهت حفاظت از منابع طبیعی مانند علفزارها، حفاظت از حیوان‌های وحشی و غیره. برخی از قوانین آن عبارتند از: لقب مدافع ادیان. هنگامی که فرستادگان مسلمان از آسیای میانه آمدند تا
که فرستادگان مسلمان از آسیای میانه آمدند تا از چنگیزخان در برابر آزار و اذیت مذهبی که در زمان خان بودایی کوچلک خان با آن مواجه بودند، حمایت کنند، چنگیزخان مشتاق کمک بود. او لشکرکشی به بلاساغون (در شمال قرقیزستان کنونی) را رهبری کرد و کوچلک خان را کشت و آزادی مذهبی را در سرزمین‌های خود اعلام کرد. این امر باعث شد که چنگیزخان لقب «مدافع ادیان» را به خود اختصاص دهد و حتی گفته شده که او «از رحمت‌های پروردگار و از نعمت‌های فیض الهی اوست». ادیان دولتی. تائوئیسم. چنگیزخان استاد تائوئیسم کیو چوجی (۱۱۴۸–۱۲۲۷) را در
استاد تائوئیسم کیو چوجی (۱۱۴۸–۱۲۲۷) را در سال ۱۲۲۲ در افغانستان احضار کرد و با او ملاقات کرد. او از کیو چوجی برای پذیرفتن دعوت او تشکر کرد و پرسید که آیا کیو چوجی داروی جاودانگی را با خود آورده است. کیو چوجی گفت چیزی به نام داروی جاودانگی وجود ندارد اما می‌توان از طریق پرهیز طول عمر را افزایش داد. چنگیز خان از پاسخ صادقانه او قدردانی کرد و از کیو چوجی پرسید که چه کسی او را «مرد بهشتی ابدی» نامیده است، خودش یا دیگران. پس از اینکه کیو چوجی پاسخ داد که دیگران، چنگیز خان حکم کرد که از این پس کیو چوجی «جاودانه»
چنگیز خان حکم کرد که از این پس کیو چوجی «جاودانه» نامیده شود و او را به عنوان استاد تمام راهبان در چین منصوب کرد و خاطرنشان کرد که بهشت، کیو چوجی را نزد او فرستاده است. کیو چوجی همزمان با چنگیز در سال ۱۲۲۷، در پکن درگذشت و زیارتگاه او به معبد ابر سفید تبدیل شد. خان‌های بعدی به انتصاب استادان تائوئیست در مکتب تائوئیسم کوانژن در معبد ابر سفید ادامه دادند. به‌طور کلی تائوئیسم از حمایت مغول برخوردار نبود: زیرا تائوئیسم در آن زمان درگیر مبارزه با بودیسم بود که اغلب به نبردهای سهمگین واقعی بین راهبان این دو دین
به نبردهای سهمگین واقعی بین راهبان این دو دین تبدیل می‌شد. مغول‌ها که در کنار بودایی‌ها بودند، به تائوئیست‌ها نگاه مثبتی نداشتند. در واقع، در جلسه ای در سال ۱۲۸۱ که راهبان بودایی و تائوئیست در مورد شایستگی مذاهب فردی خود بحث کردند، قوبلای خان از بودایی‌ها حمایت کرد و محدودیت‌های شدیدی را بر تائوئیسم تحمیل کرد. در نتیجه این مناظره دینی، تعداد قابل توجهی از معبدهای تائوئیست به صومعه‌های بودایی تبدیل شدند، برخی از راهبان تائوئیست از رهبری و قدرت خلع شدند و برخی از ثروت و دارایی تائوئیست‌ها یا به تصرف دولت
برخی از ثروت و دارایی تائوئیست‌ها یا به تصرف دولت مغول یا معابد بودایی درآمد. بودیسم. مغول‌ها تعدادی راهب تبتی را به خدمت گرفتند تا به آنها کمک کنند تا بر چین حکومت کنند و همچنین منافع بودیسم را نیز ارتقا دهند. این سیاست منجر به افزایش شگفت‌انگیز تعداد معابد بودیی در چین و همچنین ترجمهٔ متون بودایی شد. در ابتدا همه گونه‌های بودیسم، مانند بوداگرایی چینی، بودیسم تبتی و بودیسم هندی شکوفا شدند، اما با توجه به اینکه بنیان‌گذار دودمان یوآن، قوبلای خان، طرفدار سبک بودیسم تبتی بود، این نوع بودیسم «به شکل عملی» به
بودیسم تبتی بود، این نوع بودیسم «به شکل عملی» به دین رسمی دومان یوآن تبدیل شد. مغول‌ها با حمایت از بودیسم تا حدی که تا آن زمان سابقه نداشت، بودیسم را به عنوان یک دین جهانی به اوج خود رساندند و امپراتوری خود را با مراکز بودایی در منطقه‌ای که از اقیانوس آرام تا دریای سیاه امتداد داشت، پیوند دادند. بر اساس "وقایع‌نگاری سالانه بودیسم" نوشته «نیان چانگ» (متولد ۱۲۸۲)، نایب‌السلطنه چنگیز خان موقالی در سال ۱۲۱۹، مشغول تحت سلطه درآوردن شهر «شانسی» زادگاه راهب بودایی ذن، «کائیئون» (海雲 かいうん، ۱۲۰۳–۱۲۵) بود. در این