payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاب‌دهی تصویر نوعی فن دستکاری عکس است به صورتی که تغییرات چشمگیری در شکلها نمایان شوند. در حالی که یک تصویر را می‌توان به روش‌های مختلف تبدیل کرد، تاب برداشتن خالص به این معنی است که نقاط بدون تغییر رنگ به نقاط دیگر نگاشت می‌شوند. این می‌تواند از نظر ریاضی بر اساس هر تابعی از (بخشی از) صفحه به صفحه باشد. اگر تابع یک‌به‌یک باشد، تصویر اصلی را می‌توان بازسازی کرد. اگر تناظر دوسویه باشد، هر تصویری را می‌توان به صورت معکوس تبدیل کرد.
گوردون گریر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال دونکستر راورز، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، و باشگاه فوتبال استوک‌پورت کانتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده‌است.
جان کوفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال منچستر یونایتد، باشگاه فوتبال تلفورد یونایتد، باشگاه فوتبال مولده، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال کراولی تاون، باشگاه فوتبال ورکسام، و باشگاه فوتبال رویال آنتورپ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان بازی کرده‌است.
هنری بوهمن (Henry Buehman) (۱۴ مه۱۸۵۱–۱۹ دسامبر ۱۹۱۲)، عکاس و سیاستمدار آمریکایی متولد آلمان بود. بوهمن پس از تکمیل شاگردی به غرب ایالات متحده آمریکا رفت و قبل از سکونت در شهر توسان ایالت آریزونا، در آنجا کار و سفر نمود. بوهمن در آنجا یک استدیوی عکاسی خرید و کسب و کار عکاسی موفقی را از نظر مالی راه‌اندازی نمود. با سفرهای دوره‌ای به مناطق مجاور، برای بوهمن این زمینه مساعد شد تا علاوه بر کار تصویربرداری، آلبوم بزرگ از مناظر و تصاویر آمریکایی‌های بومی را جمع‌آوری نماید. دستاوردهای وی به‌عنوان یک عکاس فرصت‌های
نماید. دستاوردهای وی به‌عنوان یک عکاس فرصت‌های را در سایر بخش‌ها برای بوهمن مساعد ساخت و سرانجام از سال ۱۸۹۵ الی ۱۸۹۹ شهردار توسان شد. زندگی‌نامه. بوهمن در ۱۴ مه سال ۱۸۵۱ در خانوادهٔ لودویگ و آنی بوهمن در شهر برمن آلمان متولد شد. بوهمن جوان از جمله یازده کودکی که هشت تن آن‌ها تا بزرگسالی زنده بودند، قبل از شاگری نزد عکاس در چهارده سالگی، در مدارس دولتی شهر درس خواند. بوهمن با تکمیل دورهٔ شاگردی در ماه ژوئن سال ۱۸۶۸ بوسیلهٔ کشتی بخار به نیویورک سیتی رفت. مدت دوهفته در آنجا ماند و سپس از طریق پاناما به
مدت دوهفته در آنجا ماند و سپس از طریق پاناما به سانفرانسیسکو ایالت کالیفرنیا رفت. بوهمن پس از ورود به سانفرانسیسکو در شرکت عکاسی برادلی و رولافسون به کار شروع نمود. پس از ترک این شغل، مدت دو سال یک استدیوی عکاسی در ویسالیا داشت و سپس آن را فروخت. بوهمن از طریق کالیفرنیا، نوادا و یوتا به پرسکات ایالت آریزونا سفر رفت. در جریان اقامت در نواحی زرخیز نوادا شهروندی ایالات متحده را کسب نمود. در پرسکات به قصد سفر به طرف مکزیک واگن و خواربار آماده نمود. بوهمن در ۴ ژوئن سال ۱۸۷۴ به توسان رسید. برنامه وی در آنجا
۴ ژوئن سال ۱۸۷۴ به توسان رسید. برنامه وی در آنجا تغییر کرد و با یک عکاس مکزیکی به کار شروع کرد. بوهمن یک‌ماه بعد خدمات خود را به‌عنوان یک عکاس/دندان پزشک تبلیغ می‌کرد. به زودی به‌خاطر کیفیت کار خود به شهرت رسید و در ۲۰ فوریه سال ۱۸۷۵ استدیوی کارفرمای سابق خود را خرید و آن را به استدیوی بوهمن تغییر نام داد. عکاسی پرتره منبع اصلی درآمد بوهمن بود. کارت‌های ویزت در آن‌زمان متداول بود و مشتریانش به‌خاطر تصاویر به‌روز به استدیوی خود برمی‌گشتند، زیرا با تغییر سبک‌ها چیزهای مانند تصویر تمام قد یا سه چهارم قیافه یا
چیزهای مانند تصویر تمام قد یا سه چهارم قیافه یا کارت کابینه را در عوض تصاویر دستی کوچک‌تر می‌پسندیدند. پس از متداول شدن کارت‌های گنج‌نگاری یا استریوگرافیک در غرب آمریکا، بوهمن از نخستین کسانی بود که این تصاویر را تولید می‌کرد. بوهمن پیشتاز استثنائی مدهای جدید بود اما مهارت فنی او را به عکاس ممتاز در جنوب آریزونا تبدیل کرد. بوهمن با ارائه محصولات یا خدمات متنوع، تمایل به پذیرش ذوق‌های تغییرپذیر و توانایی وی در ژست قیافه‌گیری مشتریانش، وفاداری مشتریان را به‌دست‌آورد. این کار به بوهمن این زمینه را مساعد ساخت
این کار به بوهمن این زمینه را مساعد ساخت که از چندین ساکن مشهور قلمرو، از جمله فرماندار جان. سی. فریمونت، جان کلوم نمایندهٔ سرخ‌پوستان، ارتشبد نلسون اپلتون مایلز و دامدار هنری هوکر، عکس بگیرد. سوژه‌های او محدود به زندگان نبود، بلکه طبق ادعای ساکنین توسان «حتی مُردگان برای بوهمن می‌نشستند». بعضی اوقات مشتریان عکاسی پس از مرگ بوهمن قانون شکنان معروف بودند اما اغلب اوقات خانوادهٔ عزادار آن‌ها را استخدام می‌نمودند تا هدیهٔ یادگاری ماندگار به‌منظور یادآوری کودک از دست رفته شان، بسازند. چنین به نظر می‌رسد که
از دست رفته شان، بسازند. چنین به نظر می‌رسد که استدیوی عکاسی بوهمن از ابتدای کار از لحاظ مالی موفق بوده‌است. بوهمن به‌خاطر برآورده ساختن تقاضاهای روزافزون کسب و کار خود، در سال ۱۸۸۱ یک ساختمان دو طبقه‌ای را در حومهٔ شرقی شهر ساخت. این ساختمان ۱۰٬۰۰۰ دلاری دارای فضا برای چندین دکان در طبقه اول و یک استدیوی عکاسی در منزل فوقانی بود. پنجره‌های وسیع و یک پنجره سقفی نور فراوان برای استودیو فراهم می‌کرد. مردمان محل، به علت حملات آپاچی دلیل ساختمان «بسیار دور در بیابان» را، تحت سؤال بردند. اما با درنظر داشتن
در بیابان» را، تحت سؤال بردند. اما با درنظر داشتن اینکه بانک توسان، وسترن یونین و شرکت ولز فارگو، ویترین‌های فروشگاه را به کرایه گرفتند، این موقعیت مناسب‌تر از آنچه که بسیاری مردم پیش‌بینی می‌کردند، ثابت شد. روزنامهٔ «شهروند توسان» واقع ساختمان مجاور، زمینهٔ تعامل مکرر بین استودیو و روزنامه را فراهم نمود. بوهمن پس از تکمیل ساخت و ساز ساختمان، ساختمان را به لوینل ام. جیکوبز به‌فروش رسانید و استودیو را پس به اجاره گرفت. عواید ناشی از فروش را برای خرید مزرعهٔ دام‌داری واقع در کنارهٔ شرقی کوه‌های سانتا
مزرعهٔ دام‌داری واقع در کنارهٔ شرقی کوه‌های سانتا کاتالینا، مصرف کرد. بوهمن مزرعهٔ دام‌داری خود را در نتیجه خشک‌سالی سال‌های ۱۸۹۵ و ۱۸۹۶ که با پائین آمدن قیمت گوشت گاو توأم بود، از دست داد. بوهمن گذشته از کار در استودیو، سفرهای دوره‌ای به قلمروی آریزونا داشت. در تابستان سال ۱۸۷۵، همراه با دوستش جان اسپرینگ، گل‌ها، نباتات، لانه‌های پرندگان، تخمک‌ها و پرندگان را جمع‌آوری نمود. این کلکسیون به مؤسسهٔ اسمیتسون اهداء شده بود. بوهمن در سفر شش هفته‌ای به فورت آپاچی، فورت بووی، کمپ گرانت و قبیلهٔ بومی آمریکایی که
فورت بووی، کمپ گرانت و قبیلهٔ بومی آمریکایی که در ماه دسامبر سال ۱۸۷۵ آغاز شد، تصاویر برجسته‌بین یا سه‌بعدی بومی‌های مختلف آمریکا در سمت‌های مختلف از جمله تصویر اسکیمینزین رئیس قبیلهٔ آپاچی را تولید نمود. در سفرهای بعدی، بوهمن هفته‌ها را به دیدن قبایل محلی یا تصویر برداری از مکان‌های دیدنی مختلف در قسمت‌های جنوبی آریزونا سپری نمود. انگیزهٔ این سفرها پیش از این‌که هنری باشد، بازرگانی بود. با افزایش مجموعه تصاویرش، با ناشران رمان کیلوئی یا رومان امیر ارسلایی معامله‌های را انجام داد و نسخه‌های آن را مستقیماً
معامله‌های را انجام داد و نسخه‌های آن را مستقیماً به مردم به فروش رسانید. تصاویر بوهمن همچنین به‌عنوان بخشی از کمپین «سیل آریزونا» مورد استفاده قرار گرفت. در نمایشگاه جهانی شیکاگو سال ۱۸۹۳، فهرست قطعات تصاویر بوهمن آماده برای خرید، حاوی ۱۰٬۰۰۰ تصویر آمریکائیان بومی بود. اگر چه تصاویر بوهمن شامل طیف وسعی از افراد بود، اما کودکان افراد مورد علاقه بوهمن بودند. با آغاز سال ۱۸۹۰، بوهمن به‌منظور تولید مجموعه‌ای از کلاژهای عکاسی، شروع به استفاده از تصاویر چهره کودکان نمود. نخستین کلاژ وی به‌نام آریزونا بونانزا
نمود. نخستین کلاژ وی به‌نام آریزونا بونانزا حاوی تصاویر چهره ۴۳۳ کودک بود و یک نسخه آن در بدل ۲۵ سنت به فروش رسید. در عقب کارد مصرع‌های مبنی بر اینکه کودکان بزرگ‌ترین گنجینهٔ آریزونا است، نوشته شده بود، در حالی‌که احتمالاً در اصل هدف آن مادران بود. تصاویر گلوب و گلوبز سال بعد با چاپ نخستین نسخهٔ کتاب بوهمن ببیز در سال ۱۸۹۲ رونمائی شد. کتاب بوهمن ببیز چندین بار تحت بازنگری قرار گرفت و آخرین نسخهٔ آن در سال ۱۹۱۱ چاپ شد. این اثر که حاوی چهرهٔ ۲۵۵۱ کودک بود، توسط برادران بوهمن مورد تحسین قرار گرفت. پس از مرگ
برادران بوهمن مورد تحسین قرار گرفت. پس از مرگ بوهمن، نسخهٔ اصلی کتاب بوهمن ببیز به‌جای اینکه توسط آلبرت پسر بوهمن دریافت و ترمیم شود، سهواً دور انداخته شد. دست‌آورهای حرفه‌ای بوهمن جایگاه برتری در سیاست و امور مدنی به وی بخشید. در حین ورود خط آهن به توسان، بوهمن عضو کمیتهٔ رسمی استقبال بود. بوهمن به عنوان منشی هیئت امنای توسان خدمت کرد و در سال ۱۸۸۲ مدیر ادارهٔ امور عمومی شهرستان پیما انتخاب شد.
غاده عبدالرازق (زاده ۶ ژوئیه ۱۹۷۰)، بازیگر مصری است. او در استان جیزه مصر به دنیا آمد و کوچکترین دختر پدرش محمد عبدالرزاق است. از جمله آثار او می‌توان به فیلم‌های (جمال عبدالناصر)، (زن تحت نظر) و (دستور کار آزاد)، (سوق‌العصر) و (خانواده و مردم) و سریال‌های خانواده حاج متولی در سال ۲۰۰۱ با نورالشریف و (مسئله اصول) در سال ۲۰۰۳ و (محمود المصری) و (اردک و خواهرانش) در سال ۲۰۰۴ اشاره کرد. عبدالرازک در سال ۲۰۰۶ پرکارتر بود و در آثار (الذین بترسید مردند)، (بر عشق و علاقه)، (بازگشت پیشخدمت)، (دقیقه ۹۰) و (ذه الحوا)
علاقه)، (بازگشت پیشخدمت)، (دقیقه ۹۰) و (ذه الحوا) نقش آفرینی داشت.
هنری پلهام هولمز برومول (Henry Pelham Holmes Bromwell) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۲۳ – درگذشتهٔ ۹ ژانویه ۱۹۰۳)، وکیل، سیاستمدار اهل ایلینوی و فراماسون سرشناس آمریکایی بود. او قاضی و وکیل بود که از سال ۱۸۶۵ الی ۱۸۶۹ به‌عنوان نماینده ایالات متحده از طرف ایالت ایلینوی خدمت کرده و در سال ۱۸۷۰ زمانیکه به کلرادو نقل مکان نمود، کارهای وکالت خود را دنبال نمود و در آنجا برای تدوین اساسنامه ایالت منصوب شد. در سال ۱۸۵۴ برومول وارد فراماسونری شد و در سال ۱۸۶۴ استاد اعظم ایالت ایلینوی شد. وقتیکه او به کلرادو نقل مکان نمود، به‌طور
شد. وقتیکه او به کلرادو نقل مکان نمود، به‌طور افتخاری اولین استاد اعظم ایالت شد. او معماران پذیرفته شده و آزاد که یک منسک جدید برای فراماسونری است، به مقصد آموزش کار از دست رفته این هنر به مبتدیانش را در سیستم هندسی برومول ایجاد کرد. پس از مرگ او، شعبه بزرگ کلرادو نوشتهٔ او را در مورد ماهیت درونی هندسه مقدس در کتاب «"احیای هندسه و نماد ماسونی"» (Restorations of Masonic Geometry and Symbolry) چاپ کرد. خانواده و تحصیلات. برامول متولد بالتیمور، مریلند، در سال ۱۸۲۴ همراه با والدینش به سینسیناتی، اوهایو و سپس
۱۸۲۴ همراه با والدینش به سینسیناتی، اوهایو و سپس در سال ۱۸۳۶ از آنجا به شهرستان کامبرلند، ایلینوی، تغییرمکان دادند. او در مدارس خصوصی ایالت‌های ایلینوی و اوهایو شامل آکادمی مارشال (مارشال در ایلینوی) شرکت کرده و در سال ۱۸۴۴ به عنوان آموزگار در آن آکادمی گماشته شد. در سال ۱۸۶۷ او مدرک افتخاری کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه مک کندری به‌خاطر شهرت گسترده‌اش در علم و دانش به‌دست‌آورد. برومول در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۸، با امیلی ای پین ازدواج نمود. آنها سه فرزند داشتند، ایما ام برومول (۱۸۶۵–۱۸۶۴)، هنری پلهام پین برومول
ایما ام برومول (۱۸۶۵–۱۸۶۴)، هنری پلهام پین برومول (۱۸۸۱–۱۸۶۲) و هنریتا الیزابت برومول (۱۹۴۶–۱۸۵۹). در فوریه ۱۸۶۵ ایما تقریباً همزمان با همسرش درگذشت. هنری جونیور که در آن زمان حقوق می‌خواند به تب حصبه مبتلا شد و در سن نوزده سالگی در دنور درگذشت. بعد از بیست سال مقابله با بیماری، در ۹ ژانویه ۱۹۰۳ برومول در شهر دنور، کلرادو وفات و در قبرستان ریورساید به خاک سپرده شد. سیاست و حقوق. خانواده او در سال ۱۸۴۸ به واندالیا، ایلینوی نقل مکان کردند که برومول درآنجا برای روزنامه پدرش، عصر بخار کار می‌کرد و در رشته حقوق
روزنامه پدرش، عصر بخار کار می‌کرد و در رشته حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۳ برومول به وکالت پذیرفته شد و تا سال ۱۸۵۸ در واندالیا فعالیت کرد. اندکی پس از پذیرفته شدن به وکالت، او به عنوان قاضی شهرستان ایالت فایت، ایلینوی و همچنین رئیس رسمی هیئت مدیره شهرستان تعیین و مسئولیت ساخت دوباره دادگاه به او تفویض شد. برومول در جریان وکالت در واندالیا، «عضو همان دادگاه بود که آقای لینکن نیز عضویت آن را داشت، او و قاضی برومول اصولاً دوستان صمیمی و از نظر سیاسی هم عقیده بودند». در سال ۱۸۶۰ برومول به عنوان عضوهیئت انتخاب
در سال ۱۸۶۰ برومول به عنوان عضوهیئت انتخاب کننده ریاست جمهوری برای لینکن برگزیده شد. در سال ۱۸۵۷ به چارلستون، ایلینوی نقل مکان نمود. (از ۴ مارس ۱۸۶۵ تا ۳ مارس ۱۸۶۹) برومول به عنوان یک جمهوری‌خواه در کنگره‌های سی ونهم و چهلم انتخاب شد. در اکتبر- نوامبر ۱۸۷۰، برومول به طرف کلرادو حرکت و در ۱۰ نوامبر وارد کلرادو شد، او از سال‌های ۱۸۷۳–۱۸۷۴ در آنجا به عنوان یکی از اعضای مجلس قانون‌گذاری «که بالاترین نهاد قانون‌گذاری آن منطقه است» برگزیده شد. در سال ۱۸۷۵، به عنوان عضو کنوانسیون قانون اساسی ایالتی انتخاب شد و در
عضو کنوانسیون قانون اساسی ایالتی انتخاب شد و در اولین مجلس قانون‌گذاری کلرادو در سال ۱۸۷۸ برای خدمت کردن در مجلس نمایندگان منصوب و در سال ۱۸۸۱ به عنوان کمیسر برای بازنگری در قوانین ایالت گماشته شد. فراماسونری. برومول در سال ۱۸۵۴ در شهر واندالیا، ایلینوی تبدیل به یک فراماسون شد. او عضو شعبه شماره ۱۶ منع نوشابه‌های الکلی بود که از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۷ به عنوان ارباب محترم در آنجا خدمت کرد. زمانیکه به چارلستون نقل مکان کرد، او به شعبه شماره ۳۵ چارلستون پیوست که ازسال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۳ در آنجا به عنوان ارباب محترم و
ازسال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۳ در آنجا به عنوان ارباب محترم و همچنین خطیب بزرگ برای شعبه بزرگ ایلینوی ایفای وظیفه نمود. او سپس به عنوان استاد اعظم برای شعبه بزرگ ایلینوی در سال ۱۸۶۴ یا ۱۸۶۵ (گزارش‌های متفاوت وجود دارد)، برگزیده شد. بعد از رفتن به کلرادو در سال ۱۸۷۰، او به‌طور رسمی در سال ۱۸۷۴ به شعبه شماره ۵ دنور پیوست و درهمان سال به عنوان خطیب بزرگ شعبه بزرگ کلرادو انجام وظیفه نمود. در جریان نشست سالانه شعبه بزرگ در سال ۱۸۸۹، او به اتفاق آرا به عنوان عضو افتخاری شعبه بزرگ کلرادو ۱۸۸۹ «به دلیل خدمات برجسته او به
شعبه بزرگ کلرادو ۱۸۸۹ «به دلیل خدمات برجسته او به سازمان» و همچنین «نمونه جزئی از قدردانی و توجه آنها به ویژگی‌های فردی و فراماسونی عالی او» انتخاب شد. این اولین باری بود که شخصی به عنوان عضو افتخاری شعبه بزرگ کلرادو نامزد شد و او تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۳ تنها عضو افتخاری باقی ماند. این مقام برای این نبود که برومول نیازی به افزودن شهرت به عنوان یک فراماسون دانا و خوب دارد، بلکه به این دلیل بود که در تکریم او به خود ارج می‌گذاشتند. در ۱۱ ژانویه ۱۹۰۳، شعبه بزرگ کلرادو مراسم تشییع جنازه برومول را برگزار کردند
کلرادو مراسم تشییع جنازه برومول را برگزار کردند که در آن استاد اعظم سابقه، لارنس گرین لیف، به عنوان استاد اعظم جدید نقش ایفا کرد. مراسم مذهبی در اقامتگاه او انجام شد که در آن هشت استاد اعظم سابقه در میان تابوت بران او بودند. معماران آزاد و پذیرفته شده. برومول بانی شاخه جدیدی از فراماسونری به نام "معماران آزاد و پذیرفته شده" بود «که هدف آن بازگرداندن و حفظ مناسک از دست رفته صنعت سابق بود». این مناسک بعنوان «برومول محاصره شده توسط برادران علاقه‌مند به سیستم هندسی او» تشریح شده‌است. این مناسک بر اساس یک سیستم
او» تشریح شده‌است. این مناسک بر اساس یک سیستم هندسی بود که در سال ۱۸۵۹ توسط برومول تکامل یافت و شامل با ارزش‌ترین معلوماتی بود که صرفاً از طریق یک سری مدارک ارائه می‌شد. مناسک اصلی شامل دو رتبه بود که به اسم‌های «معماران برگزیده» و «عالی‌ترین معماران» معروف بودند و در ۲۶ مه ۱۸۷۵، رتبه «معماران سلطنتی» نیز افزوده شد. این رتبه‌ها که در فراماسونری معرفی شدند، نوآوری نبودند؛ بلکه «برای انتقال دانش علامات ماسونی برای دانش آموزان این صنعت طراحی شده بودند که در غیر این صورت قابل دستیابی نبودند». در ۱ مارس ۱۸۶۲،
این صورت قابل دستیابی نبودند». در ۱ مارس ۱۸۶۲، یک شعبه بزرگ از معماران پذیرفته شده و آزاد تشکیل شد که به «شعبه بزرگ King Davids F. &amp;AA» معروف بود. این شعبه بزرگ در سال ۱۸۷۹ به دنور تغییر مکان داد و اولین جلسه آن در محل جدید در ۹ ژوئن همان سال برگزار شد. در بیست و یک سال وجود شعبه بزرگ به تعداد ۹ معماران استاد اعظم و پنج شعبه، به ترتیب: شماره .۱ کینگ دیوید در چارلستون ایلینوی؛ شماره ۲ پادشاه سلیمان در واشینگتن دی سی. شماره ۳ شاه هیرام در اسپرینگفیلد III. شماره ۴ هیلس بورو در هیلسبورو III. شماره ۵
III. شماره ۴ هیلس بورو در هیلسبورو III. شماره ۵ پنتالفا در دنور، کول؛ با معافیت صادر شده به مثلث، لس‌آنجلس، کال در خلاصه مذاکرات آنها ذکر شده‌است. شعبه بزرگ تا سال ۱۸۸۳ دوام یافت و آخرین جلسه خود را در ۶ مارس برگزار کرد.
جیجاق بوته‌ای کالیفرنیا ، یک گونه از جیجاق‌های بوته‌ای بومی غرب آمریکای شمالی است. از جنوب بریتیش کلمبیا در سراسر کالیفرنیا و غرب نوادا در نزدیکی رینو تا غرب سیرا نوادا یافت می‌شود. جیجاق بوته‌ای کالیفرنیا زمانی با جیجاق بوته‌ای Woodhouse ترکیب می‌شد و در مجموع به آن "جیجاق بوته‌ای غربی" گفتند. این گروه همچنین با جیجاق بوته‌ای جزیره و جیجاق بوته‌ای فلوریدا با عنوان جیجاق بوته‌ای بودند. پس از آن این آرایه به سادگی "جیجاق بوته‌ای" نامیده شد. جیجاق بوته‌ای کالیفرنیا غیرکوچنده است و می‌تواند در مناطق شهری پیدا
غیرکوچنده است و می‌تواند در مناطق شهری پیدا شود، جایی که می‌تواند رام شود و به دان‌خوری پرندگان برسد. در حالی که بسیاری از جیجاق‌های بوته‌ای را به عنوان «جیجاق آبی» یاد می‌کنند، جیجاق آبی کاملاً گونه‌ای متفاوتی از پرندگان است.
جیمز نلسون بارکر (James Nelson Barker) (زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۷۸۴ – درگذشتهٔ ۹ مارس ۱۸۵۸)، سرباز، نمایشنامه‌نویس و سیاستمدار آمریکایی بود. او در طول جنگ ۱۸۱۲ تا درجهٔ سرگردی در ارتش ارتقا یافت. وی همچنین ده نمایشنامه نوشت و شهردار فیلادلفیا نیز بوده است. اوایل زندگی. بارکر در ۱۷ ژوئن سال ۱۷۸۴ در فیلادلفیا چشم به جهان گشود. او چهارمین پسر جان بارکر و مری نلسون بود. پدر و مادرش در ۱۳ ژوئیه ۱۷۶۹ با یکدیگر ازدواج کرده بودند. تحصیلات وی صرفاً محدود به اصول ابتدایی مانند مهارت‌های زبانی، محاسبات و استدلال بود با این حال
مهارت‌های زبانی، محاسبات و استدلال بود با این حال او در مدارس محلی شرکت کرده و زمان بیشتری را به جای درس خواندن به مطالعهٔ کتاب اختصاص می‌داد. با این وجود، پدر بارکر اطمینان داشت که او آداب معاشرت نجیبانه و توانایی دفاع از خود با شمشیر یا اسلحه را خوب آموزش دیده‌است. بارکر نوشتن را در سال ۱۸۰۴ آغاز کرد. خانه به دوش اسپانیایی یک نمایشنامهٔ سه پرده‌ای بر اساس شخصیت سروانتس بود. با این حال فقط یک پرده از آن کامل شده و در نهایت سوخت. تحصیلات وی توسط سفرهایش نیز به چالش کشیده شد. او در سال ۱۸۰۶ به سفری اکتشافی
به چالش کشیده شد. او در سال ۱۸۰۶ به سفری اکتشافی به هند غربی پیوست که موجب ناراحتی و نگرانی پدر و مادرش شد. نخستین نمایشنامهٔ اجرا شدهٔ وی به نام اشک‌ها و لبخندها (۱۸۰۷) یک کمدی اجتماعی بود. این نمایشنامه در ۴ مارس ۱۸۰۷ در تئاتر خیابان چستنات در فیلادلفیا به روی صحنه رفت. نمایشنامهٔ بعدی او به نام «"تحریم اقتصادی یا چه خبر؟"» درامی در مورد قوانین تحریم ۲۲ دسامبر ۱۸۰۷ و ۱۹ فوریه ۱۸۰۸ بود که کشتی‌ها را از انجام تجارت خارجی منع می‌کرد. بارکر در تمام عمر، یک دموکرات بود و پدرش، جان، بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۰۹
دموکرات بود و پدرش، جان، بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۰۹ شهردار شهر بود. بارکر در سپتامبر ۱۸۰۸ به یک سازمان سیاسی فیلادلفیا به نام «مردان جوان دموکرات» ملحق شد. حضور وی در این سازمان موجب شد به عنوان یک عضو هوشیار و مراقب شناخته شود و بر روند رأی‌گیری انتخابات نظارت کند که همین موضوع باعث به وجود آمدن کنترل دموکراتیک بر شوراها شد. همین کنترل منجر به انتخاب پدرش به عنوان شهردار برای دومین دوره بین سال‌های ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۳ شد. در سال ۱۸۰۹ و زمانی که بارکر بیست و پنج سال داشت، پدرش او را برای کسب تجربهٔ بیشتر در امور
داشت، پدرش او را برای کسب تجربهٔ بیشتر در امور سیاسی و آمادگی حضور در عرصهٔ سیاسی به واشینگتن فرستاد. حضور در واشینگتن به او شرایط تعلیم علوم سیاسی و ایجاد ارتباطات سیاسی را فراهم کرد. چنان‌که، از او برای ملاقات با جیمز مدیسون دعوت به عمل آمد. بارکر با مری راجرز ازدواج کرد. دخترش، ریچل جکسون مری بارکر، از روی همسر اندرو جکسون، ریچل جکسون، نام‌گذاری شده‌است. اواخر زندگی. بارکر پس از آنکه دوره‌اش به عنوان شهردار به پایان رسید، به نوشتن ادامه داد. خرافات یا پدر متعصب (۱۸۲۴) یک اثر تراژیک بود که در سال ۱۸۲۴ در
متعصب (۱۸۲۴) یک اثر تراژیک بود که در سال ۱۸۲۴ در تئاتر خیابان چستنات در فیلادلفیا با بازی مری آن داف در نقش مری به روی صحنه رفت. بنا بر گفتهٔ آرتور هابسون کویین طرح اصلی داستان حول محور پناهندگی پیوریتن گف می‌چرخد که به سبب تنهایی خود، مردم روستا را برای پیروزی در مقابل سرخپوستان رهبری می‌کند. او به کمک این مضمون، عدم شکیبایی پیوریتن‌های نیوانگلند و شکنجه و آزارشان برای جادوگری را در هم‌آمیخت. نمایش‌نامهٔ او با نام چگونه یک عاشق را امتحان کنیم، در سال ۱۸۱۷ نوشته شد اما مانند دادگاه عشق تا سال ۱۸۳۶
۱۸۱۷ نوشته شد اما مانند دادگاه عشق تا سال ۱۸۳۶ تهیه‌کنندگی آن انجام نگرفت. این نمایش که در بیست و ششم مارس ۱۸۳۶ در تئاتر آرچ استریت فیلادلفیا برای نخستین بار به اجرا درآمد، اقتباسی دراماتیک از رمان پیکارسک فرانسوی، جنون اسپانیایی به قلم پیگول لبرون (زادهٔ ۱۷۵۳- درگذشتهٔ ۱۸۳۵) است. بارکر نوشت: «این اثر تنها نمایشی بود که با آنچه مرا سیراب کرده بود، به قلم درآوردم.» گرچه بارکر احساس می‌کرد در جایگاه یک سیاستمدار بهتر از یک نمایش‌نامه‌نویس می‌تواند به جامعه خدمت کند. او نتوانست فعالیت در دو عرصهٔ سیاست و
خدمت کند. او نتوانست فعالیت در دو عرصهٔ سیاست و ادبیات را به صورت برابر پیش ببرد و همین باعث می‌شد در وهلهٔ اول خود را یک سیاستمدار تصور کند و در وهلهٔ بعدی، یک نویسنده. او در بین سال‌های ۱۸۱۸ تا ۱۸۵۸ تمرکز خود را از نوشتن نمایش‌نامه برداشت و بیشتر وقت خود را صرف نوشتن مقالات سیاسی، اشعار بزرگ‌داشت و تاریخ محلی نمود. او در بین سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۶ آثار غیرداستانی حائز اهمیت بسیاری خلق کرده‌است. این آثار شامل طرحی از نخستین ساکنین رود دلاور (۱۸۲۷) و مشارکت در ستون‌های مجلات بسیاری در طول جنگ بانک و دوران
در ستون‌های مجلات بسیاری در طول جنگ بانک و دوران وحشت بودند. او در کنار نویسندگی، خدمات دیگری نیز ارائه کرده‌است. تحصیل‌داری در بندر فیلادلفیا و حسابرسی خزانه‌داری ایالات متحده از جملهٔ این خدمات هستند. او در دههٔ ۱۸۲۰ و نیز در دههٔ ۱۸۳۰ در کمپین‌های انتخاباتی ریاست جمهوری جکسون و ون بیورن حضور داشته‌است. بارکر در سال ۱۸۵۸ در اثر ابتلا به ذات‌الریه در واشینگتن دی سی چشم از جهان فروبست. نفوذ ادبی. نمایش‌نامه‌های بارکر از آن خبر می‌داد که او در جریان مشکلات با شیوهٔ برخورد دولت که مرکز جامعهٔ نوین آمریکا
با شیوهٔ برخورد دولت که مرکز جامعهٔ نوین آمریکا محسوب می‌شد، بوده‌است. او در جستجوی اثبات آن بود که مکتب آمریکایی می‌تواند برای شکل‌دادن به هویت ملی مورد استفاده قرار گیرد. وی خود را یک نمایشنامه‌نویس آمریکایی تجسم می‌نمود که تعهد دارد، موضوعات و مضامین ملی را بیابد. کارهای او تعارض نویسندگان آمریکا را در مسیر یافتن صدای ملی درونی‌شان بازتاب می‌داد. بارکر باور داشت که آمریکایی‌ها باید سلیقهٔ هنری مستقلی از اروپاییان داشته باشند و احساس حقارت در وجود آمریکایی‌ها را محکوم می‌نمود. او موضعی را در هنر مناسب
را محکوم می‌نمود. او موضعی را در هنر مناسب انتخاب کرد که بتواند، هنر آمریکایی را هم دموکراتیک و هم سودمند کند. دو مورد از مشهورترین نمایش‌نامه‌های بارکر، شاهزاده خانم سرخپوست و مارمیون بودند. خرافات یکی از بهترین نمایش‌نامه‌های بارکر به‌شمار می‌رود. شاهزاده خانم سرخپوست. شاهزاده خانم سرخپوست یا به فرانسوی، وحشی زیبارو (۱۸۰۸)، اثری ملودرام در مورد شخصیتی به نام پوکوهانتس است. گرچه این اثر در اصل در قالب نمایش‌نامه نوشته شده بود، اما بارکر تصمیم گرفت از آن یک ملودرام برای اجرا به شکل اپرا بسازد و به همین
یک ملودرام برای اجرا به شکل اپرا بسازد و به همین منظور برای ساخت موسیقی آن، از جان بری اهل انگلستان کمک گرفت. این اثر نخستین نمایش‌نامه‌ای است که شخصیت‌های بومی آمریکایی در سراسر داستان، به آن جان داده‌اند. همچنین اولین نمایش‌نامهٔ آمریکایی است که ابتدا در آمریکا به نمایش گذاشته شده و بعد تهیه کنندگی آن در لندن انجام شده‌است. مارمیون. مارمیون یا نبرد در کارزار فلودن (۱۸۱۲)، در روز سیزدهم آوریل ۱۸۱۲، نخستین بار در تئاتر پارک در نیویورک به اجرا درآمد. بارکر شعر مارمیون، اثر سر والتر اسکات را به صورت
بارکر شعر مارمیون، اثر سر والتر اسکات را به صورت نمایشنامه به نثر درآورده است. علت اجرای اولیهٔ آن در نیویورک آن بود که محصول دیگری با نام مشابه در تئاتر المپیک فیلادلفیا در حال اجرا بود. میراث. بارکر با کارهای ادبی خود از تئاترهای ملی طرفداری می‌نمود و هدف اصلی او آن بود که تمایل نویسندگان آمریکایی به خلق آثاری با مضامین مربوط به تاریخ کهن کشور، بیشتر شود. نمایش‌نامه‌های بارکر در آمریکا تنظیم می‌شدند و این موضوع در آن دوران عجیب بود. او جزء نخستین نسل نمایش‌نامه‌نویسان آمریکایی بوده‌است. او می‌دانست که با
آمریکایی بوده‌است. او می‌دانست که با خلق روحیهٔ مستقل آمریکایی، می‌توان برای آمریکا یک هویت ملی ایجاد کرد. به نقل از مطبوعات دموکراتیک فیلادلفیا، بارکر معتقد بود که تئاتر هدف والاتری دارد. «زنده نگه داشتن روح آزادی و ایجاد همدلی در میان قطب‌های متضاد موجود در جامعه با عشق مشترک به آزادی و جان‌فشانی در راه وطن».
مرد در مقابل زنبور () مجموعه‌ای تلویزیونی کمدی بریتانیایی ساخته‌شده و نوشته‌شده توسط روآن اتکینسون و ویلیام دیویس است. این مجموعه شامل نه قسمت است که هر کدام توسط دیوید کر کارگردانی شده است. اتکینسون در نقش مردی بدبخت بازی می‌کند که خود را در نبرد با یک زنبور عسل در حالی که از عمارت مدرن یک زوج ثروتمند مراقبت می‌کند، می‌بیند. جینگ لوسی، کلاودی بلکلی، تام بسدن، جولیان رایند-تات، گرگ مک‌هیو و ایندیا فاولر نیز در این مجموعه ایفای نقش می‌کنند. "مرد در مقابل زنبور" در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ در نتفلیکس به‌نمایش درآمد و
در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ در نتفلیکس به‌نمایش درآمد و عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. یک مجموعه دنباله، با عنوان "مرد در مقابل نوزاد"، در حال تولید است. فرضیه. یک خانه‌بان به نام ترور، در حالی که در عمارتی مجلل اقامت دارد، خود را درگیر نبردی مداوم با یک زنبور عسل می‌یابد. بازیگران. علاوه بر این، گدیمیناس آدومایتیس در نقش مارِک، کریستین آلیفو در نقش کارل و دنیل فرن در نقش لوئیس، سه سارق، ظاهر می‌شوند. چیزی آکودولو در نقش قاضی و آیشا کالا در نقش کارآگاه ظاهر می‌شوند. تولید. توسعه. "مرد در مقابل زنبور"
ظاهر می‌شوند. تولید. توسعه. "مرد در مقابل زنبور" توسط اتکینسون و ویلیام دیویس ساخته شده است. نویسندگی این مجموعه بر عهده دیویس و کارگردانی آن توسط دیوید کِر بوده است. دیویس سال‌ها بود که «بی‌نتیجه، نبردهای زنبوری را به اتکینسون پیشنهاد می‌داد.» اتکینسون این فرآیند را اینگونه توصیف کرد که داستانی «تقریباً به اندازه یک فیلم» خلق کرده‌اند و سپس آن را به ۱۰ قسمت ویرایش کرده‌اند. فرآیند ویرایش شامل ایجاد صحنه‌های پرتعلیق برای پایان هر قسمت بود که در یک فیلم نیازی به آن‌ها نبود. اتکینسون گفت که این مجموعه از
به آن‌ها نبود. اتکینسون گفت که این مجموعه از بخشی از "مستر بین" در سال ۱۹۹۲ الهام گرفته شده است. اتکینسون شخصیت خود را در این مجموعه «متفاوت» از مستر بین توصیف کرد؛ «بسیار مهربان‌تر و شیرین‌تر و عادی‌تر» با «نقطه ضعفی» از «وسواس»، در مقایسه با مستر بین که «خودمحور، خودشیفته و آنارشیست» بود. اولین جلسه فیلم‌نامه دقیقاً سه سال قبل از انتشار و فیلم‌برداری یک سال قبل از انتشار انجام شد. کر در حین تبلیغ مجموعه، امکان ساخت فصل دوم را باز گذاشت. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری این مجموعه طی ۱۲ هفته انجام شد، صحنه‌های