payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پدر خود مشغول کار شد، در کتابخانه همسایه مطالعه نموده و در یک مدرسه خصوصی در لکزینگتون، اوهایو آموزش دید و بعداً برای دو سال در مدرسه‌ای تدریس کرد. پس از آموزش برای مدت کوتاه در دانشکده الهیات اوهایو، او با پای پیاده به میزوری رفت و در آنجا به آموزش در رشته حقوق پرداخت و وکیل مدافع شد، وی همزمان با آموزش خود در ساخت و ساز راه‌آهن نیز به عنوان کارگر کار کرد. او که بر اثر آب و هوا و کار شاقه در اوهایو بیمار شده بود، به کانزاس و آیووا رفته و برای مدتی در آنجا سرگردان ماند تا اینکه در سوانا، میزوری به عنوان
سرگردان ماند تا اینکه در سوانا، میزوری به عنوان معلم و کارگر مزرعه شروع به کار کرد. در آنجا، او در یک بنگاه حقوقی خصوصی شروع به کار کرد که در ۱۸۷۱ میلادی مجوز وکالت در شهرستان اندرو را دریافت کرد. او در دانشگاه آموزش ندیده بود. مدرسه حقوقی دانشگاه که او باید درس می‌خواهند حتی تا ۱۸۷۲ میلادی تأسیس نشده بود، یک سال قبل از اینکه او مجوز کار به عنوان وکیل را دریافت کند. آلتجلد برای نخستین بار در سوانا وارد سیاست شد. وی در آنجا به عنوان دادستان شهر خدمت نمود و بعداً به عنوان دادستان ایالات در این شهرستان انتخاب
به عنوان دادستان ایالات در این شهرستان انتخاب شد، اما پس از مدت یک سال، دو-دوره، از این سمت استعفا داد. در ۱۸۷۵ میلادی، آلتجلد به شیکاگو نقل مکان نمود، به این امید که حرفه حقوقی خود را در آنجا ادامه دهد. او به‌طور مداوم از خانه‌اش در اوهایو دیدار می‌کرد. وی در ۱۸۷۷ میلادی با ایما فورد، دختر جان فورد و روث اسمیت، در شهرستان ریچلند، اوهایو ازدواج کرده بود. حرفه حقوقی آلتجلد به سمت موفقیت در حال حرکت بود و تا ۱۸۸۰ میلادی او به‌طور مستقل به عنوان وکیل کار می‌کرد. با این حال، چیزی که او را ثروتمند کرد، معاملات
با این حال، چیزی که او را ثروتمند کرد، معاملات املاک و مستغلات و پروژه‌های توسعه‌ای، از جمله املاک مسکونی و دفاتر در شیکاگو و خط واگن برقی در نیوارک، اوهایو بود. چشمگیرترین پروژه وی ساختمان یونیتی (۱۸۹۱ میلادی) بود، یک ساختمان دفتری ۱۶ طبقه‌ای که در زمان خود بلندترین ساختمان در شیکاگو محسوب می‌شد. در ژانویه ۱۸۹۰، آلتجلد یک قسمت اعظم از مکانی که حالا به‌نام جاده نورت داربون ۱۲۷ یاد می‌شود را در مرکز شیکاگو خریداری نموده و شرکت یونیتی را تأسیس نمود تا ساختمان یونیتی آینده را ساخته و مدیریت نماید. او بدون
یونیتی آینده را ساخته و مدیریت نماید. او بدون اینکه همه ابعاد را سنجیده باشد، تمام ثروت خود را در این کار سرمایه‌گذاری نمود و کار ساخت و ساز تا مدتی از آنچه انتظار می‌رفت سریع‌تر جریان داشت. با این حال، این کار منتج به یک اشتباه ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری شده و بیشتر چهارچوبه ساختمان باید دوباره ساخته می‌شد. اشتباه دیگری که آلتجلد مرتکب شد، این بود که مبلغ ۴۰۰٬۰۰۰ دلار از جان آر. والش، رئیس شرکت جنینگز تراست و بانک ملی شیکاگو وام گرفته بود. مسائل فنی این قرارداد مشکلات زیادی به آلتجلد در پی داشت. در نهایت، یک قرارداد
زیادی به آلتجلد در پی داشت. در نهایت، یک قرارداد جدید امضاء شد، اما آلتجلد تنها می‌توانست ۳۰۰٬۰۰۰ دلار از والش وام بگیرد. آلتجلد بالاخره بقیه پول را خودش گردآوری نموده و کار ساخت ساختمان یونیتی را به اتمام رساند. در ۱۸۹۳ میلادی، او اظهار داشت که از میان تمامی دستاوردهایش، ساختمان یونیتی بیشترین رضایت خاطر را به وی داده‌است. آلتجلد میلیونر شد و زمانی که او در انتخابات فرمانداری شرکت نمود، شش ساختمان در شیکاگو داشت. اوایل حرفه سیاسی. براساس یادداشت مورخ فیلیپ درای، نام آلتجلد «مترادف به سرآغاز عصر ترقی است».
درای، نام آلتجلد «مترادف به سرآغاز عصر ترقی است». نخستین سمت دولتی وی، دادستان شهر در سوانا، میزوری بود و او در این مقام خود مقررات شهرداری را دوباره نوشت. هنگام زندگی در میزوری، آلتجلد در جنبش گرانگر و حزب دموکرات دخیل شد و در ۱۸۷۴ میلادی به عنوان دادستان ایالت برای این شهرستان انتخاب گردید. آنگونه که آلتجلد بعدتر نوشت، او به‌زودی از نظام عدالت کیفری ناامید شده و پس از تنها یک سال از آن سمت استعفا داد. آلتجلد تصمیم گرفت تا در انتخابات ۱۸۸۴ کنگره در مقابل متصدی جورج آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای چهارم
متصدی جورج آدامز از حوزه انتخابیه کنگره‌ای چهارم ایلینوی خود را نامزد کند. همان سال، او رساله‌ای را در مورد اصلاحات سیستم جزایی تحت عنوان ماشین جزایی ما و قربانیان آن، منتشر نمود. رساله وی استدلال نمود که محکومیت حبس به‌جای اینکه مجرمین را اصلاح سازد، مجرمین را قویتر می‌کند. هرچند این ناحیه به‌طور گسترده‌ای جمهوری‌خواه بود، اما آدامز توانست تنها با هشت پاینت (۵۴ در مقابل ۴۶ درصد) رقیب جمهوری‌خواه خود را شکست دهد، نمایش بهتری نسبت به آنچه دموکرات معروف لامبرت تری دو سال پیشتر به نمایش گذاشته بود. آنگونه که
تری دو سال پیشتر به نمایش گذاشته بود. آنگونه که یکی از رهبران جمهوری‌خواه بازگو می‌کند، «او (آلتجلد) انتخاب نشده بود، بلکه کمیته اجرائی ما از تبلیغ انتخاباتی قوی که وی انجام داده بود، بیش از حد ترسیده بودند». در ۱۸۸۶، وی به عنوان قاضی دادگاه عالی شهرستان کوک انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۱ میلادی در این سمت خدمت کرد.
باشگاه فوتبال آمریکا که با نام‌های آمریکا مینیرو و میکروبیو ورده نیز شناخته می‌شود، یک تیم فوتبال برزیلی از شهر بلو هوریزونته، پایتخت ایالت مینا ژرایس برزیل است. این باشگاه که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد، نام و نشان خود را از زمان تأسیس خود حفظ کرده‌است. رنگ لباس اصلی خانگی سفید و سبز است، البته رنگ مشکی نیز در دهه ۱۹۷۰ استفاده می‌شد. این تیم همچنین بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۲ با لباس قرمز خانگی بازی می‌کرد تا اعتراضی به معرفی حرفه‌ای‌گری باشد. این تیم مسابقات خود را در ورزشگاه ریموندو سامپایو معروف به ایندپندنسیا
در ورزشگاه ریموندو سامپایو معروف به ایندپندنسیا برگزار می‌کند و تنها باشگاه حرفه‌ای در بلو هوریزونته است که استادیوم اختصاصی خود را دارد. این باشگاه سومین پایگاه بزرگ هواداران را در میان تیم‌های مینا ژرایس دارد. بازیکنان مطرح. این باشگاه در پرورش استعدادهای جوان در فوتبال شهرت زیادی دارد. از جمله می‌توان به توستائو، ادر آلکسیو، یوجی ناکازاوا، گیلبرتو سیلوا، فرد، دانیلو و ریچارلیسون اشاره کرد. هماوردی‌ها. بزرگترین رقبای آمریکا، کروزیرو و اتلتیکو مینیرو هستند. دربی بین آمریکا و اتلتیکو مینیرو با نام O
هستند. دربی بین آمریکا و اتلتیکو مینیرو با نام O Classico das Multidões (دربی توده‌ها) شناخته می‌شود که اولین بار در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۳ در یک بازی دوستانه برگزار شد و با نتیجه یک بر یک مساوی به پایان رسید.
جوزف اچ. آلن (Joseph H. Allen) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۱۸۸۴) بازرگان صنعتی، افسر جنگ داخلی و سرپرست شهری برونزویک، نیویورک بود. آلن در البورگ، ورمانت از والدین دارای اصالت بریتانیایی به‌دنیا آمد و در جوانی خانه را ترک کرد. پس از چندین کسب‌وکار ناموفق، وی در کسب‌وکار چال‌زن و کج‌بیل موفق شده و محصولات خود را بیشتر به جنوب آمریکا بفروش می‌رساند. او در انتخابات سرپرست شهرک برونزویک در ۱۸۵۶ میلادی و قاضی صلح در ۱۸۶۱ میلادی شرکت نموده و پیروز شد. با آغاز جنگ داخلی، فروشات وی سقوط کرد و از اینرو
با آغاز جنگ داخلی، فروشات وی سقوط کرد و از اینرو او وارد ارتش اتحادیه شد. آلن در جریان خدمت چندین بار زخم برداشت و با درجه سرهنگ دوم به حرفه نظامی خود پایان داد. او به خانه بازگشته و کارخانه‌اش را مجدداً باز نمود، کاری که موفقیت صنعتی دهکده‌های کوچک و ایگل میلز در اواسط تا آخر قرن نوزدهم میلادی نقش اساسی داشت. او در ۱۸۸۴ میلادی به عمر ۶۲ سالگی درگذشت. اوایل زندگی. آلن فرزند جان و سارا آلن بود. پدر وی اهل کنتیکت و دارای‌تبار انگلیسی و مادر وی در اصل اهل ورمانت و دارای‌تبار اسکاتلندی بود. آنگونه که سالوستر
و دارای‌تبار اسکاتلندی بود. آنگونه که سالوستر در تاریخ شهرستان رنسلیر، نیویورک می‌نویسد، او در هشت سالگی خانه را ترک کرد «تا برای خود ثروتی به‌دست‌آورد». وی در سن جوانی در یک کارخانه تولید چال‌زن در همدن، کنتیکت شروع به کار نموده و تا هفده سالگی در آنجا به کار ادامه داد. در این جریان، او یک فروشگاه ساعت خریداری نموده و بعداً آنرا با چندین اسب در ورمانت و کانادا مبادله کرد. او اسب‌های خود را از طریق کشتی به هند غربی فرستاد، اما کشتی در دریا شکست و اسب‌های او ناپدید شد. او را از نظر بدهی در وضعیت بدی قرار
او ناپدید شد. او را از نظر بدهی در وضعیت بدی قرار داد. با این وجود، او دوباره توانست وام بگیرد و دوباره تعدادی اسب به هند غربی فرستاد، این بار موفق شد و نه تنها توانست دیون خود را بپردازد، بلکه سود هم به‌دست‌آورد. قبل از جنگ. آلن به‌زودی سمت خود در کارخانه چال‌زن در کنتیکت را به‌دست‌آورد تا ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ در این کارخانه به کار ادامه داد و بعد از آن به تروی، نیویورک رفت. در این شهر، آلن با او. دبلیو. ایدسون در کارخانه ساخت چال‌زن شریک شد. این شراکت تا ژانویه سال بعدی پابرجا بود تا اینکه آلن کل سهام شریک خود
سال بعدی پابرجا بود تا اینکه آلن کل سهام شریک خود را خریداری نموده و به تنهایی به این کسب‌وکار ادامه داد، اما کارخانه در ۱۸۵۰ میلادی در اثر آتش‌سوزی از بین رفت. آلن در ژانویه ۱۸۵۱ آسیاب‌های آرد ایگل را خریداری نمود که از نظر تاریخی ساختمان مهم صنعتی در این منطقه به حساب می‌رفت و در نهایت نام دهکده کوچک نیز به آن نامگذاری شد، (دهکده ایگل میلز). این کارخانه تاریخچه طولانی از تلاش‌های ناموفق تجاری داشت. آسیاب‌های آرد ایگل در ۱۸۲۱ میلادی توسط دانیل شلدون به هدف آرد کردن گندم منطقه تروی ساخته شده بود. پس از یک
آرد کردن گندم منطقه تروی ساخته شده بود. پس از یک مدت کوتاه موفقیت، این کسب‌وکار فعالیت خود را متوقف نموده و ساختمان بلااستفاده باقی ماند. پس از آن ساختمان به جیمز بومستد به فروش رسید، کسی که آنرا به عنوان یک کارخانه تولید غذای حیوانات دوباره باز کرد. وی نیز در کسب‌وکار خود موفقیتی چندانی نداشت و ساختمان را به جیمز مک‌چنسی فروخت، کسی که ساختمان را برای مدتی بلااستفاده نگه داشت و پس از مدتی مالکیت آنرا به کاتلین و سکستون منتقل نمود و آنها تولید چال‌زن و نوک‌قلم را در این ساختمان آغاز کردند. کاتلین و سکستون
را در این ساختمان آغاز کردند. کاتلین و سکستون که نیز موفقیتی نداشتند، ساختمان را ترک کردند و مک‌چنسی (که نامش هنوز در قباله وجود داشت) ساختمان را به گروم و شاتوک به فروش رساند و آنها تولید آچار شلاقی را در آن شروع کردند. این ماجراجویی نیز ناموفق بود و ساختمان به پل اسمیت کارخانه‌دار اهل کلوپسوایل به فروش رسید، اما او پس از مدتی تصمیم گرفت که بهتر است تا کارخانه‌های خود را به‌طور منسجم در کلوپسوایل حفظ نماید، از اینرو او این ساختمان را در ۱۸۵۱ میلادی به آلن بفروش رساند. این کارخانه در نزدیکی بستر صخره‌ای
بفروش رساند. این کارخانه در نزدیکی بستر صخره‌ای نهر پویستین کیل واقع شده بود، نهری که به‌طور عموم به عنوان انرژی آبی این منطقه مورد استفاده قرار داشت. آلن دو ساختمان جدید بلند کرده و آب این نهر را از طریق تونل‌های درون صخره‌ای زیر این ساختمان‌ها به کارخانه خود هدایت کرد. او نام شرکت خود را شرکت تولیدی میلوایل گذاشت و آسیاب را به کارخانه تولید چال‌زن و نوک‌قلم تبدیل کرد. برای مدتی، او به‌طور آزمایشی به تولید زنجیر و سوهان نیز پرداخت. اما این شرکت به‌زودی با مشکلات حقوقی درگیر شده و منحل گردید. آلن شرکت را
مشکلات حقوقی درگیر شده و منحل گردید. آلن شرکت را در ۱۸۵۹ میلادی دوباره باز کرد، ماشین آلات بیشتری برای تولید کج‌بیل اضافه نموده و یک دکان خرده فروشی در محل باز کرد. او بازار خوبی در جنوب آمریکا پیدا کرد، جاییکه تقاضا به محصولات او بلند بود. شرکت وی که به تازگی به شرکت پلنترز هو نام‌گذاری شده بود یک موفقیت چشمگیر به حساب می‌رفت. اما با نزدیکی ملت به جنگ داخلی، تقاضا به محصولات وی سقوط کرده و فروش در جنوب ناممکن شد. کارخانه نه تنها به دلیل میزان پایین فروش، بلکه به‌خاطر اینکه آلن وارد ارتش اتحادیه شد، در
بلکه به‌خاطر اینکه آلن وارد ارتش اتحادیه شد، در ۱۸۶۱ میلادی بسته گردید. خدمت در دولت و ارتش. آلن حضور برجسته در برونزویک داشت. در مارس ۱۸۵۳، وی ریاست جلسه‌ای برای تأسیس «کلیسای مریدان مسیح در دهکده میلوایل» را برعهده داشت، کلیسای که حالا به کلیسای مریدان مسیح معروف است. در جریان آن تابستان، ساختمان کلیسا با هزینه حدود ۱٬۲۰۰ دلار ساخته شد. در ۱۸۵۶ میلادی، آلن سرپرست شهر برونزویک شد، سمتی که وی تنها یک مرتبه در آن انتخاب شده و تا ۱۸۵۷ میلادی خدمت کرد؛ او از سوی حزب ویگ وارد انتخابات شده بود. او در ۱۸۶۱
از سوی حزب ویگ وارد انتخابات شده بود. او در ۱۸۶۱ میلادی نیز به عنوان قاضی صلح انتخاب گردید، اما به‌خاطر اینکه تصمیم گرفت در جنگ داخلی خدمت کند، دوره خود را به پایان نرساند؛ این بار او از سوی حزب دموکرات خود را نامزد کرده بود و تا آخر عمر خود یک دموکرات باقی ماند. هنگ داوطلبان پیاده ۱۲۵ام در اوایل ۱۸۶۲ میلادی در برونزویک تأسیس گردیده و درخواست رئیس‌جمهور لینکلن برای نیروهای بیشتر در سپتامبر همان سال از سوی آلن پاسخ داده شد. او در گروهان C هنگ داوطلبان ۱۶۹ام نیویورک ثبت نام نمود، با انتخاب به عنوان سروان این
ثبت نام نمود، با انتخاب به عنوان سروان این گروهان وی توانست طی شش روز گروهان خود را منسجم نماید. بیشتر سربازان پیاده اهل برونزویک بودند، هرچند برخی از آنها اهل شهرهای مجاور بودند. ساکنین شهر پول لازم را گردآوری نمودند تا «هزینه‌ها و مصارف» سربازان آلن که به جنگ می‌رفتند را تأمین نمایند. آلن در تمامی نبردهای که هنگ وی دخیل بود سهم گرفت، به‌جز از چند نبرد کوچک که وی به‌خاطر جراحات ناشی از نبرد نتوانست سهم بگیرد. در جریان نبرد خلیج هاربرد، استخوان‌های دست وی کاملاً خرد شد و بعدتر در جریان نبرد اول فورت فیشر
کاملاً خرد شد و بعدتر در جریان نبرد اول فورت فیشر همان دست وی جراحت سطحی برداشت. در جریان جنگ فورت فیشر، او از ناحیه نزدیکی مفصل مچ پای خود نیز مجروح شد؛ مرمی شمخال تا زمان مرگ در بدن وی باقی مانده بود. هنگام بازیابی سلامت خود، او مجدداً در نیویورک توظیف گردید تا سربازان جدید استخدام نماید. وی در ماه ژوئن ۱۸۶۴ به درجه سرگرد ترفیع داده شده و همچنین به‌خاطر نشان دادن «رفتار شایسته» در فورت فیشر، وی در ۱۳ مارس ۱۸۶۵ از سوی رئیس‌جمهور لینکلن به درجه افتخاری (بدون حقوق) سرهنگ دوم ترفیع داده شد. پسا جنگ و زندگی
حقوق) سرهنگ دوم ترفیع داده شد. پسا جنگ و زندگی شخصی. آلن پس از جنگ به برونزویک بازگشته و شرکت پلنترز هو را در همکاری با جورج تی. لین دوباره باز کرد. آلن به تولید چال‌زن که حتی پس از بسته کردن شرکت تولیدی میلوایل یک درصد کوچک از تولیدات را شکل می‌داد، کاملاً پایان داد. آلن خود مسئولیت تولید و فروش را بر عهده گرفته و سهم بزرگی در بازار جنوب به‌دست‌آورد. شکوفایی تجارت دوباره بازگشت و تا حداقل دهه ۱۸۸۰ میلادی به قوت ادامه داشت. در نهایت شرکت توسعه داده شده و به تولید کج‌بیل‌های سبکتر و مورد استفاده مردم عام
به تولید کج‌بیل‌های سبکتر و مورد استفاده مردم عام آغاز نموده و این جنس به را خط تولید کج‌بیل سنگین سبک-جنوبی اضافه کرد. شرکت پلنترز هو تا دهه ۱۸۹۰ میلادی نیز تا حدی موفق به‌حساب می‌رفت، اما در دهه ۱۹۲۰ میلادی متوقف گردید. علاوه بر خدمت در سمت‌های قاضی صلح و سرپرست شهر، گفته می‌شود که آلن همچنین یکی از حامیان اصلی آموزش در این شهر بوده‌است. وی در ۶ ژوئیه ۱۸۴۷ با سارا اچ. پاین، دختر دیوید اچ و کاترین سی. پاین، اهل همدن، کنتیکت ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند: سارا و کورنلیا می. آلن در ۲۴ آوریل ۱۸۸۴
داشتند: سارا و کورنلیا می. آلن در ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ درگذشت و در گورستان ایگل میلز در جاده برونزویک، دهکده ایگل میلز به خاک سپرده شد؛ همسر وی در ۱۹۰۷ میلادی در گذشت و در جوار وی به خاک سپرده شد. از نشانه حک شده در سنگ قبر وی (به‌طور مشخص، گونیا و پرگار) دانسته می‌شود که آلن یک مِیسون بوده‌است.
ویم کامدی کامپنی () یک استودیوی فیلم در جکسون‌ویل، فلوریدا و نیویورک بود که عمر کوتاهی داشت. این شرکت فیلم‌سازی، کمپانی تولیدی لوبین را پس از ورشکستگی از زیگموند لوبین خریداری نمود و تخصصش در تولید فیلم‌های کمدی دو حلقه‌ای (کوتاه) بود. بنیان‌گذاران این استودیوی فیلم‌سازی «لوئیس برستین» و «مارک دینتنفاس» بودند. برخی از آثار مهم تولیدشده توسط این کمپانی، فیلم‌های کوتاه اولیور هاردی، بیلی روژ، رزمری ثبی، بیلی بلچر و کیت پرایس بود. این استودیو در اوج فعالیت خود، ۵۰ کارمند داشت. این فیلم در سال ۱۹۱۷ میلادی -
۵۰ کارمند داشت. این فیلم در سال ۱۹۱۷ میلادی - زمانی که اولیور هاردی کشف کرد بنیان‌گذاران آن از دستمزد کارکنان و هنرمندان دزدی می‌کنند - منحل شد. از فیلم‌های تولیدشده توسط این استودیو می‌توان به "مرغان"، "همه‌چیز برای یک دختر"، "بیبی دال"، "ماجراهای مدرسه"، "اسپاگتی" و "گناهکاران" اشاره کرد.
دیگر که در اواخر دسامبر رخ می‌دهد، تغییر یافت. دلایل. روز جهانی تنوع زیستی در محدوده سند ۲۰۳۰ یونسکو برنامه توسعه سازمان ملل پس از سال ۲۰۱۵ قرار دارد. در این ابتکار بزرگ همکاری بین‌المللی، موضوع تنوع زیستی به ذینفعان در کشاورزی پایدار، بیابان زایی، فرسایش خاک و خشکسالی؛ آب و فاضلاب؛ سلامت و توسعه پایدار؛ انرژی؛ علم، فناوری و نوآوری، اشتراک‌گذاری دانش و ظرفیت سازی؛ تاب آوری و سازگاری شهری؛ ترابری پایدار؛ تغییرات اقلیمی و کاهش خطر فاجعه؛ اقیانوس‌ها و دریاها؛ جنگل‌ها؛ گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله مردم بومی؛ و
جنگل‌ها؛ گروه‌های آسیب‌پذیر از جمله مردم بومی؛ و امنیت غذایی مربوط می‌شود. نقش حیاتی تنوع زیستی در توسعه پایدار در نتیجه سند کنفرانس سازمان ملل متحد در توسعه پایدار، «جهانی که ما می‌خواهیم: آینده ای برای همه است» به رسمیت شناخته شد.
اشتراک‌گذاری دانش فعالیتی است که از طریق آن دانش (یعنی اطلاعات، مهارت‌ها یا تخصص) بین افراد، دوستان، همسالان، خانواده‌ها، جوامع (مثلاً ویکی‌پدیا)، یا درون یا بین سازمان‌ها مبادله می‌شود. این فرایند، دانش فردی و سازمانی را مانند پل می‌کند، ظرفیت جذب و نوآوری را بهبود می‌بخشد و در نتیجه منجر به مزیت رقابت پایدار شرکت‌ها و همچنین افراد می‌شود. اشتراک‌گذاری دانش بخشی از فرایند مدیریت دانش است. جدای از اشتراک‌گذاری دانش چهره به چهرهٔ سنتی، رسانه‌های اجتماعی ابزار خوبی هستند زیرا راحت، کارآمد و پرکاربرد هستند.
خوبی هستند زیرا راحت، کارآمد و پرکاربرد هستند. سازمان‌ها تشخیص داده‌اند که دانش دارایی نامشهود ارزشمندی برای ایجاد و حفظ مزیت‌های رقابتی است. با این حال، فناوری تنها یکی از عوامل متعددی است که بر اشتراک‌گذاری دانش در سازمان‌ها تأثیر می‌گذارد، عواملی مانند فرهنگ سازمانی، اعتماد و مشوق‌ها. اشتراک‌گذاری دانش یک چالش بزرگ در حوزه مدیریت دانش است زیرا برخی از کارکنان تمایل دارند در برابر به اشتراک‌گذاری دانش خود با بقیه سازمان مقاومت کنند. در دنیای دیجیتال، وب‌سایت‌ها و برنامه‌های موبایل امکان اشتراک‌گذاری دانش
و برنامه‌های موبایل امکان اشتراک‌گذاری دانش یا استعداد بین افراد یا درون تیم‌ها را فراهم می‌کنند. افراد به راحتی می‌توانند به افرادی که می‌خواهند یاد بگیرند دسترسی پیدا کنند و استعداد خود را برای دریافت پاداش به اشتراک بگذارند.
خوان باتیستا ولنتین الورادو ایی والیجو (Juan Bautista Valentín Alvarado y Vallejo) (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۸۸۲)، سیاستمدار اهل کالیفرنیا بود که از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی به عنوان فرماندار آلتا کالیفرنیا خدمت نمود. الورادو، قبل از آغاز دوره فرمانداری، جنبش استقلال آلتا کالیفرنیا را از ۱۸۳۶ – ۳۷ میلادی برای مدت کوتاهی رهبری می‌کرد و در این زمان توانست با موفقیت سرپرست-فرماندار نیکلاس گوتیرز را عزل، استقلال را اعلام و یک قانون اساسی و پرچم جدید بسازد، اما پس از آن با حکومت مکزیک روی موافقتنامهٔ
اما پس از آن با حکومت مکزیک روی موافقتنامهٔ به توافق رسید که منتج به به‌رسمیت‌شناختن فرمانداری وی و پایان جنبش استقلال گردید. اوایل زندگی. الورادو در مونته‌ری، آلتا کالیفرنیا از خوسی فرانسیسکو الورادو و ماریا جوسیفا والیجو زاده شد. پدربزرگ وی خوان باتیستا الورادو در ۱۷۶۹ میلادی به عنوان سرباز پیاده در ارتش اسپانیا تحت فرماندهی گاسپار دی پورتالا خدمت می‌کرد. پدر وی چند ماه پس از تولد وی درگذشت، مادرش سه سال بعد دوباره ازدواج کرده و کفالت وی را پدر بزرگ و مادربزرگ مادریش سپرد، جاییکه او با ماریانو گودالوپ
مادریش سپرد، جاییکه او با ماریانو گودالوپ والیجو بزرگ شد. آنها توسط ویلیام ادوارد پیتی هارتنیل، بازرگان انگلیسی که در مونته‌ری زندگی می‌کرد، آموزش داده شدند. در ۱۸۲۷ میلادی، الورادوی هجده ساله به عنوان منشی مجلس قانون‌گذاری قلمرو استخدام شد. در ۱۸۲۹ میلادی، او همراه با والیجو و دوست دیگر شان به‌نام جوسی کاسترو، توسط سربازان دخیل در شورش نظامی به رهبری جواکوئین سولیس، دستگیر شدند. در ۱۸۳۱ میلادی، او برای معشوقه‌اش جولیانا فرانسیسکو رامونا یی کاستیلو که وی او را «ریموندا» می‌خواند، خانه‌ای در مونته‌ری ساخت
را «ریموندا» می‌خواند، خانه‌ای در مونته‌ری ساخت تا در آن زندگی کند (یا به احتمال بیشتر برای خواهرش ماریا ریموندا کاستیلو). با گذشت چندین سال، این زوج حداقل دو دختر نامشروع که الورادو آنها را قبول داشت (استیفانا دل روساریو متولد ۱۸۳۴ و ماریا فرانسیسکو دی لا اسیسیون متولد ۱۸۳۶) و چندین فرزند دیگر داشتند که وی آنها را نمی‌پذیرفت، اما الورادو هرگز با مادر آنها ازدواج نکرد. در جریان این دوره، الورادو بیش از حد به نوشیدن آغشته شد. یکی از دختران آنها مدعی شد که، ریموندا به این خاطر ازدواج با الورادو را رد کرد که
به این خاطر ازدواج با الورادو را رد کرد که او بیش از حد می‌نوشید. حمایت از سکولارسازی. الورادو از سکولارسازی مأموریت‌های اسپانیا در کالیفرنیا حمایت کرد. هرچند خوسی ماریا دی اچندیا دیگر فرماندار نبود، اما وظیفه نظارت از سکولارسازی مأموریت سن میگوئل را به الورادو سپرد. فرماندار جدید مانوئل ویکتوریا این فرقه را باطل اعلام نموده و تلاش نمود تا الورادو و کاسترو را دستگیر نماید. این دو نفر پا به فرا گذاشته و در نزد دوست قدیمی شان والیجو که حالا آجودانِ قلعه سن فرانسیسکو شده بود، مخفی شدند. از آنجا که ویکتوریا یک
شده بود، مخفی شدند. از آنجا که ویکتوریا یک فرد مشهور نبود، اچندیا حکومت وی را سقوط داده و پیو دی جسوس پیکو را در اواخر ۱۸۳۱ میلادی جانشین وی کرد. سکولارسازی مأموریت‌ها در ۱۸۳۳ میلادی از سر گرفته شد. در ۱۸۳۴ میلادی، الورادو به عنوان نماینده مجلس قانون‌گذاری انتخاب گردیده و همچنین به عنوان بازرس گمرک مونته‌ری گماشته شد. فرماندار خوسی فیگویرا قطعه زمینی معروف به رانچو ال سور که مساحت آن به دو لیگ یا حدود ۹٬۰۰۰ آکر (۳٬۶۰۰ هکتار) می‌رسید و در جنوب مونته‌ری واقع شده بود، را در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۴ به الورادو اعطاء کرد.
بود، را در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۴ به الورادو اعطاء کرد. جنبش استقلال. پس از وفات فیگویرا در سپتامبر ۱۸۳۵، نیکلاس گوتیریز در ژانویه ۱۸۳۶ به عنوان سرپرست-فرماندار گماشته شد. پس از وی ماریانو شیکو در ماه آوریل فرماندار شد، اما فرد مشهوری نبود. مأموران اطلاعات وی برایش گفتند که شورش دیگری در کالیفرنیا در حال شکل گرفتن است، از اینرو او به مکزیک فرار کرد با این ادعا که برنامه داشت نیروهای بیشتری بر علیه کالیفرنیایی‌های استقلال‌طلب گردآوری نماید. به‌جای فراهم کردن نیرو، مکزیک وی را به‌خاطر ترک سمت خود توبیخ کرد. گوتیریز
وی را به‌خاطر ترک سمت خود توبیخ کرد. گوتیریز که یک فرمانده نظامی بود دوباره فرماندهی را در دست گرفت، اما کالیفرنیایی‌ها او را نیز همانند سایر فرمانداران مکزیکی پیش از وی، مجبور به فرار کردند. الورادو و کاسترو که اعضای ارشد مجلس قانون‌گذاری بودند، با حمایت سیاسی والیجو و پشتیبانی گروهی از مردمان تنسی تحت رهبری سروان آیزاک گراهام، در نوامبر ۱۸۳۶ میلادی دست به شورش زدند و گوتیریز را از کشور بیرون راندند. کودتاچیان کالیفرنیا تحت رهبری الورادو یک قانون اساسی جدید نوشته و پرچم جدید برای خود انتخاب کردند – تنها
نوشته و پرچم جدید برای خود انتخاب کردند – تنها یک ستاره سرخ در پس‌زمینه سفید، اما پس از اینکه الورادو با مکزیک صلح کرد این پرچم دیگر استفاده نشد. فرماندار الورادو. الورادو در سن ۲۷ سالگی به عنوان فرماندار انتصاب یافت، اما شورای شهری لس آنجلس اعتراض کردند. الورادو، کاسترو و گراهام پس از گذشت سه ماه به جنوب رفته و روی مصالحه‌ای مذاکره کردند تا از جنگ داخلی جلوگیری نمایند. با این وجود، شورای شهری سن دیگو مخالفت خود را با شورش الورادو اعلام کرد. این بار، حکومت مکزیک دخیل بود و شایعاتی وجود داشت که ارتش مکزیک
مکزیک دخیل بود و شایعاتی وجود داشت که ارتش مکزیک آماده دخالت است. با این همه، الورادو توانست بار دیگر مصالحه نموده و صلح را حفظ کند. با وجود این مصالحه، مکزیک پیمان‌شکنی نموده و کارلوس آنتونیو کاریلو، فرد بسیار معروف در میان مردمان جنوب، را در ۶ دسامبر ۱۸۳۷ به عنوان فرماندار منتصب نمود. این بار اما جنگ داخلی آغاز گردیده و پس از چندین نبرد، کاریلو از کالیفرنیا اخراج شد. مکزیک در نهایت تسلیم شده و الورادو را به عنوان فرماندار به رسمیت شناخت. الورادو در ۲۴ اوت ۱۸۳۹ با دونا مارتینو کاسترو در سانتا کلارا ازدواج
۱۸۳۹ با دونا مارتینو کاسترو در سانتا کلارا ازدواج کرد، اما او در مراسم ازدواج خودش شرکت نکرد و برادر ناتنیش خوسی آنتونیو استرادا را به‌جای خود فرستاد. هرچند وی ادعا کرد که در مونته‌ری درگیر کارهای رسمی بود، اما شایعه شد که او خیلی مست بود و از اینرو نمی‌توانست در مراسم شرکت کند. پس از ازدواج، الورادو با همسرش در مونته‌ری زندگی می‌کرد، اما همزمان رابطه خود با معشوقه‌اش ریموندا که در نزدیکی وی زندگی می‌کرد را نیز حفظ کرد. فرایند سکولارسازی مأموریت‌ها تقریباً در مراحل نهایی قرار داشت و در همین ایام بود که
در مراحل نهایی قرار داشت و در همین ایام بود که الورادو بیشتر زمین‌های آن‌ها را از طریق اعطای زمین به کالیفرنیایی‌های مشهور بخشش کرد. هرچند وی هیچ قطعه زمینی برای خود نگرفت، با این وجود، او ملک خود رانچو ال سور را با ملک جان بی.آر. کوپر به‌نام رانچو بوسلا دل پوتریتو مبادله کرد و چندی بعد دوباره آنرا به کوپر بفروش رساند. او ملکی به‌نام رانچو ال الیسال در نزدیکی سالیناس را در ۱۸۴۰ میلادی از مربی اسبق خود ویلیام هارتنیل خریداری کرد. در آوریل ۱۸۴۰، گزارشی از شورش برنامه‌ریزی‌شده علیه الورادو توسط گروهی خارجی‌ها
برنامه‌ریزی‌شده علیه الورادو توسط گروهی خارجی‌ها به رهبری متحد سابق آیزاک گراهام، فرماندار را وادار نمود تا امر دستگیری و تبعید آنها به مکزیکوسیتی برای محاکمه را صادر نماید. هرچند، آنها درنهایت در ژوئن ۱۸۴۱ میلادی از تمامی اتهام‌ها تبرئه شدند. همچنین در ۱۸۴۱، رهبران سیاسی ایالات متحده در حال اعلام دکترین مانیفست سرنوشت خود بودند، چیزی که به شدت نگرانی کالیفرنیایی‌ها را در مرد نیات آنها افزایش داد. والیجو با کاسترو و الورادو رایزنی نموده و توصیه نمود که برای استحکام کنترل نظامی بر کالیفرنیا، مکزیک باید
برای استحکام کنترل نظامی بر کالیفرنیا، مکزیک باید نیروهای تقویتی بیشتر بفرستد. تنش‌ها میان کالیفرنیای شمالی و جنوبی. در واکنش به این رویداد، رئیس‌جمهور مکزیک آنتونیو لوپز دو سانتا آنا، سرتیپ مانوئل میچلتورنیا را همراه با ۳۰۰ مرد در ژانویه ۱۸۴۲ به کالیفرنیا فرستاد. میچلتورنیا قرار بود سمت فرمانداری و فرماندهی ارتش را در دست گیرد. در ماه اکتبر همان سال، قبل از اینکه میچلتورنیا به مونته‌ری برسد، کمودور آمریکایی توماس اپ کاستبی جونیز به اشتباه تصور کرد که جنگ میان ایالات متحده و مکزیک آغاز شده‌است. او از طریق
ایالات متحده و مکزیک آغاز شده‌است. او از طریق دریا خود را به جزیره مونته‌ری رساند و درخواست نمود تا پادگان مونته‌ری تسلیم داده شود. نیروهای میچلتورنیا هنوز هم در جنوب بودند و تعداد نیروهای پادگان مونته‌ری در مقابل کمودور خیلی اندک بود. الورادو بالاجبارً تسلیم شده و به رانچو ال آلیسال رفت. روز بعد کمودور از اشتباه خود واقف شد، اما الورادو از بازگشت به سمت خود انکار نموده و از کمودور خواست تا با میچلتورنیا صحبت نماید. میچلتورنیا بالاخره به مونته‌ری رسید اما قادر به کنترل نیروهای خود نبود، چون تعدادی از آنها