payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کالیگولا، شاعر خشونت نمایشنامه‌ای به نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و آتیلا پسیانی است. چرمشیر و پسیانی این نمایشنامه را بر اساس شایعات مربوط به کالیگولا نوشته‌اند. اجرا. "کالیگولا، شاعر خشونت" در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲، توسط گروه تئاتر بازی، و به کارگردانی آتیلا پسیانی و بازی رکسانا مهرافزون، فاطمه نقوی، ستاره پسیانی، حسن معجونی، بابک حمیدیان، خسرو پسیانی و آتیلا پسیانی، در تالار شماره دو تئاترشهر به‌روی صحنه رفت. منابع. آشفته، رضا؛ نقد نمایش‌های «کالیگولا در دریای غریب و ناشناس، شاعر خشونت» و «بحر الغرایب»،
دریای غریب و ناشناس، شاعر خشونت» و «بحر الغرایب»، "کتاب صحنه"، اسفند ۱۳۸۲، (صص ۶۴–۶۵)
دربارهٔ عشق (انگلیسی: What About Love) یک فیلم درام و عاشقانه محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی کلاوس منزل بر اساس فیلمنامه منزل و داگلاس دی استوارت است. در این فیلم شارون استون، اندی گارسیا، ایان گلن، خوزه کرونادو و مایا مورگنشترن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم دربارهٔ زوج جوانی (تانر و کریستین) است که تابستانی را با هم در اروپا می‌گذرانند و فیلمی دربارهٔ نگرش مردم نسبت به عشق می‌سازند. آنها به زودی متوجه می‌شوند که در واقع در حال فیلمبرداری از داستان عشق خود هستند. تراژدی رخ خواهد داد و فیلم آنها در نهایت
هستند. تراژدی رخ خواهد داد و فیلم آنها در نهایت جان کریستین را نجات خواهد داد. انتشار. این فیلم در ابتدا برای ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده بود، اما به ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ و سپس به ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ به تعویق افتاد، اما دوباره به دلیل همه‌گیری کووید ۱۹ به تعویق افتاد. این فیلم در ۱۴ فوریه ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد.
اسپریدون پوتین (به روسی: Спиридон Иванович Путин) (; – ) سرآشپز، و آشپز اهل امپراتوری روسیه بود. او به عنوان سرآشپز شخصی ولادیمیر لنین و جوزف استالین کار می‌کرد. او پدربزرگ پدری ولادیمیر پوتین بود. اوایل زندگی. اسپیریدون پوتین در یک خانواده روسی، در استان تور، امپراتوری روسیه، در خانواده ایوان پتروویچ پوتین (۱۸۴۵–۱۹۱۸) و پاراسکوا ماتویونا پوتینا (متولد گلوبوا، ۱۸۴۴–۱۹۰۶) به دنیا آمد. در ۱۲ سالگی با پسر عمویش در مسافرخانه ای در تور کار می‌کرد و در ۱۵ سالگی برای تحصیل آشپزی به سن پترزبورگ نقل مکان کرد. پیشه.
تحصیل آشپزی به سن پترزبورگ نقل مکان کرد. پیشه. پوتین در هتل معروف آستوریا کار می‌کرد، جایی که زمانی در آنجا به گریگوری راسپوتین خدمت می‌کرد. راسپوتین به پوتین یک روبل طلا داد زیرا او تحت تأثیر آشپزی قرار گرفت و متوجه شباهت بین نام آنها شد. شغل آشپزی برای لنین و استالین. پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷، پوتین به خانه اجدادی خود در استان تور گریخت. او بعداً به پتروگراد بازگشت و پس از آن به مسکو نقل مکان کرد. در مسکو سرآشپز ولادیمیر لنین شد. پس از مرگ لنین در سال ۱۹۲۴، پوتین برای بیوه‌اش نادژدا کروپسکایا و
سال ۱۹۲۴، پوتین برای بیوه‌اش نادژدا کروپسکایا و خواهرش تا سال‌ها بعد آشپزی کرد. در این مدت پوتین گهگاه برای جوزف استالین هم آشپزی می‌کرد. پوتین به احتمال زیاد در استخدام اِن‌کاوه‌ده، سلف پلیس مخفی کا‌گ‌ب، خدمت می‌کرد. پس از مرگ کروپسکایا در سال ۱۹۳۹، پوتین به عنوان سرآشپز در پانسیون حزب کمونیست مسکو در ایلینسکی، استان مسکو، کار کرد. زندگی شخصی. اسپریدون پوتین در سال ۱۹۶۵ درگذشت. از چهار پسر او، دو پسر در جنگ جهانی دوم جان باختند و پدر ولادیمیر پوتین که او نیز ولادیمیر نام داشت، در جنگ فلج شد. تنها یک پسر
نیز ولادیمیر نام داشت، در جنگ فلج شد. تنها یک پسر به نام الکساندر، از جنگ سالم برگشت. مرگ. اسپریدون پوتین تا اندکی پیش از مرگش در ۸۶ سالگی اش در مسکو، روسیه اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان سرآشپز کار می‌کرد.
نفرین، که با عنوان پژهان‌های مردی که خانه‌اش ویران بود نیز به‌روی صحنه رفته‌است، نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است. این نمایشنامه داستانی اجتماعی دارد که در آن زنی توهم دارد که فرزندش کشته شده‌است. اجرا. نفرین در سالن‌های مختلف تئاتر روروی صحنه رفته‌است.
بهجت نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است. موضوع این نمایشنامه اجتماعی است و برگرفته از مضامین فولکولور ایرانی است، و داستان زندگی یک زن تنهاست که با خیالات خودش زندگی می‌کند و در نهایت عاقبت به‌خیر نمی‌شود. اجراها. "بهجت" در سال ۱۳۹۲، به کارگردانی زهرا صبری و در حمایت از یک بیمار دیالیزی، در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران به‌روی صحنه رفته‌است. همچنین در سال ۱۴۰۰ به کارگردانی حسین حسام‌نژاد در تئاتر مقاومت دامغان نیز به اجرا درآمده‌است.
شام آخر نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است، و دربارهٔ زنان زندانی است که قربانی شرایط سخت اجتماعی شده و هر یک گرفتاری‌ها و مسائل خودشان را دارند.
خانه‌ای در انتهای خیابان بهار نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است، که به آسیب‌های روانی و معضلات دختران و زنان می‌پردازد. در واقع پنج زن در این خانه هستند که اتفاقی در گذشته، حال آن‌ها را رقم می‌زند. داستان. مهناز، ناهید، کلاله، یلدا و لاله پنج خواهر ساکن در «خانه‌ای در انتهای خیابان بهار» ند. آن‌ها در غیاب مادر و فوت پدر، سرگردان، مشغول جمع‌آوری اثاثیه و در سودای ترک خانه‌اند. خواهرانی که در تک‌گویی‌هایی درونی و گفت‌وگوهایی جمعی بدون اشاره به زیست و جایگاه اجتماعی‌شان مدام گذشته را می‌کاوند و ناتوان از روبه‌رو
مدام گذشته را می‌کاوند و ناتوان از روبه‌رو شدن با آینده و گذر از دیوارند. اجراها. این نمایشنامه در سال ۱۳۹۵، به کارگردانی ندا هنگامی در تماشاخانه ایرانشهر به‌روی صحنه رفته است. ندا هنگامی در گفتگو با خبرنگار حوزه تئاتر گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان دربارهٔ این نمایش گفته است: «پنج سال پیش محمد چرمشیر این نمایشنامه را بر طبق ایده‌ها و نظرات من نوشت اما فرصت اجرا را پیدا نکردم؛ چرا که به‌دنبال موقعیت و شرایط مناسب بودم و سال گذشته (۱۳۹۴) با خواندن مطلبی، مصمم شدم تا این نمایش را اجرا کنم».
اونریو ، گاهی «ارواح خشمگین»، «ارواح نفرت»، «ارواح خشمگین»، «ارواح ظالم»، «ارواح حسود»، «ارواح تاریک»، «ارواح سقوط کرده» یا «ارواح سرافکنده» معنی می‌شود. نوعی از شبح (یوره‌ای) است که اعتقاد بر این است که می‌تواند در دنیای زنده‌ها صدمه وارد کند، دشمنان را مجروح یا بکشد، یا حتی برای انتقام گرفتن بلایای طبیعی برای جبران صدمه‌هایی که در زمان زنده بودن دریافت کرده، ایجاد کند.
فروچاله‌های جَنَّت و جهنم () نام دو حفره بزرگ در رشته‌کوه‌های توروس در استان مرسین ترکیه است. این دو فروچاله بزرگ از جاذبه‌های گردشگری این استان به‌شمار می‌روند. جغرافیا. جنت و جهنم در مجاورت یکدیگر قرار دارند. مختصات حفره جنت و مختصات فروچاله جهنم است. هر دوی آن‌ها در منطقه روستایی بخش سلوکیه قرار دارند، که خود بخشی از استان مرسین است. این دو چاله از طریق یک جاده خاکی (به طول ۲ کیلومتر) که در تمام طول سال قابل دسترسی است، به جاده اصلی (بزرگراه D 400 مسیر داتچا-مرسین) متصل می‌شوند. فاصله این مکان تا شهر
داتچا-مرسین) متصل می‌شوند. فاصله این مکان تا شهر سلوکیه ۲۲ کیلومتر و تا شهر مرسین ۶۷ کیلومتر است. این دو چاله در نزدیکی شهر ساحلی نارلی‌کویو قرار دارند. جنت. دهانه ورودی فروچاله جنت ابعاد ۸۲۰ در ۳۶۰ فوت مربع (۲۵۰ در ۱۱۰ متر مربع) دارد و عمق متوسط آن به‌طور متوسط ۷۰ متر است. دستیابی به کف این حفره از طریق یک پلکان ساده با ۳۰۰ پله امکان‌پذیر است. در سال ۲۰۲۰ یک آسانسور نیز در این مکان تعبیه شد. در منتهی‌الیه کف این چاله به سمت جنوب، غاری کوچکتر به عمق ۱۵۰ پله وجود دارد. در این غار، ویرانه‌های یک صومعه وجود
وجود دارد. در این غار، ویرانه‌های یک صومعه وجود دارد که در قرن پنجم میلادی توسط شخصی به نام پائولوس ساخته شده و به «مریم، مادر عیسی» تقدیم شده است. در این صومعه، می‌توان صدای برکه کوچکی را که از صومعه به سمت خلیج نارلی‌کویو جریان دارد، شنید. جهنم. جهنم حفره‌ای عمیق‌تر با عمق ۱۲۸ متر است. اما دهانه ورودی آن، با ابعاد ۲۱۰ در ۱۵۰ فوت مربع (۷۰ در ۵۰ متر مربع) از دهانه جنت کوچکتر است. از آنجایی که لبه بالایی دهانه این چاله محدب (کوژ) است، دسترسی به کف جهنم امکان‌پذیر نیست. اسطوره‌شناسی. در اساطیر یونانی، زئوس
نیست. اسطوره‌شناسی. در اساطیر یونانی، زئوس پیش از زندانی کردن تایفون در زیر آتشفشان اتنان، او را به‌طور موقت در حفره جهنم مرسین نگه می‌داشته است. (غار کوریسی را ببینید)
فوجیوارا نو تاداهیرا (؛ 880 – ) سیاستمدار اهل ژاپن بود. تاداهیرا یک کوگه (اشراف ژاپنی) بود که به نوشتن و انتشار انگیشیکی اعتبار دارد.
در قابل حمل یا در انتقال فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جفری واکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک گیبسون، سوفی وایلد، ریچل هاوس، کریس پانگ، جسیکا دیگو، دیمون هریمن، سم نیل، کریستف والتس و میراندا اتو ایفای نقش کرده‌اند.
فوجیوارا نو هاروآکی ، (درگذشت ۹۴۰ میلادی)، یک فئودال محلی در باندو (منطقه کانتو) در اواسط دوره هی‌آن بود. جزئیات سوابق او ناشناخته است، اما بر اساس نام خانوادگی او، تصور می‌شود که او از خاندان فوجیوارا است که یکی از رهبران جنگ جوهی-تنکو (شورش تایرا نو ماساکادو) بود و توسط تایرا نو ماساکادو به عنوان هیتاچی نو سوکه منصوب شد. در «ماساکادوکی» (将門記) شخصیت او به‌شدت مورد انتقاد قرار می‌گیرد: «تاریک، مرد وحشی کشور اصلی، سمی برای مردم».
کوریکوس (به یونانی: Κώρυκος؛ به ارمنی: Կոռիկոս؛ به ترکی: Kız Kalesi، به معنی :قلعه‌دختر») یک شهر باستانی در کیلیکیه، آناتولی بود که در دهانه دره‌ای به نام «دره شیطان» قرار داشت. این مکان اکنون توسط شهر قزقلعه‌سی (که قبلاً به نام غورگوس شناخته می‌شد) در استان مرسین ترکیه جایگزین شده است. شهر. استرابون اشاره‌ای به شهر کوریکوس نمی‌کند، اما از دماغه‌ای با این نام در این مکان نام می‌برد. اما تیتوس لیویوس، پلینیوس، پمپونیوس ملا و استفانوس بیزانتیوس از شهر کوریکوس نام برده‌اند. در دوران باستان، کوریکوس یک بندر و
نام برده‌اند. در دوران باستان، کوریکوس یک بندر و شهر تجاری مهم بود. این شهر بندر سلوکیه بود و در سال ۱۹۱ پیش از میلاد، ناوگان آنتیوخوس سوم در نبرد کوریکوس به‌دست جمهوری روم شکست خورد. در دوران روم، این شهر قوانین باستانی خود را حفظ کرد. امپراتوران معمولاً یک ناوگان را در آنجا نگه می‌داشتند تا مراقب دزدان دریایی باشند. کوریکوس در دوران باستان همچنین یک ضرابخانه بود و برخی از سکه‌های آن هنوز باقی مانده است. امپراتوری بیزانس بر کوریکوس کنترل داشت. ژوستینین یکم گرمابه‌های همگانی و یک بیمارستان را بازسازی کرد.
گرمابه‌های همگانی و یک بیمارستان را بازسازی کرد. دریاسالار اوستاتیوس کیمینیانوس به دستور آلکسیوس یکم در آغاز قرن دوازدهم، جزیره را دوباره مستحکم کرد و یک قلعه تکمیلی در یک جزیره کوچک به آن اضافه کرد. این قلعه بعداً «قلعه دختر» نامیده شد، زیرا گفته می‌شد که یک پادشاه دخترش را تا زمانی که توسط یک مار سمی کشته شد، در اینجا اسیر نگه داشته بود. پیش‌گویی شده بود که او بر اثر مارگزیدگی خواهد مرد. به همین دلیل او را برای محافظت به قلعه دریایی بردند، اما یک مار با سبد به قلعه برده شد، او را گزید و او جان خود را از
به قلعه برده شد، او را گزید و او جان خود را از دست داد. کوریکوس اندکی پس از بازسازی توسط بیزانسی‌ها توسط ارمنی‌ها فتح شد. تا اواسط قرن چهاردهم، ارمنی‌ها قلعه‌های ساحلی و جزیره‌ای را در اختیار داشتند که از این بندر مهم برای پادشاهی ارمنی کیلیکیه محافظت می‌کردند. سیمون، بارون کوریکوس، در سال ۱۱۹۸/۹۹ در تاجگذاری لوون یکم، شاه ارمنستان شرکت کرد. اشراف ارمنی بعدی (با چند وقفه کوتاه) تا سال ۱۳۶۰ که پتر اول، پادشاه قبرس، مملوک را برکنار کرد و حاکمیت را به دست گرفت، در این منطقه قدرت را حفظ کردند. در اواخر قرن
در این منطقه قدرت را حفظ کردند. در اواخر قرن چهاردهم دوباره به دست ترکان افتاد. از سال ۱۴۴۸ یا ۱۴۵۴ به‌طور متناوب به قرامانیان، مصریان، قرامانیان برای بار دوم و در نهایت به امپراتوری عثمانی تعلق داشت. بررسی‌های باستان‌شناسی منتشر شده در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۷ نشان داد که ارمنی‌ها نقشه ساده بیزانسی قلعه اصلی (گاهی با تعمیراتی) با دیوارهای دوتایی مستطیلی، برج‌های مربعی و دو کلیسای کوچک را حفظ کردند. همه این بناها با مصالح گرفته‌شده از شهر مجاور از دوران روم باستان ساخته شده‌اند. تنها سازه اصلی ارمنی یک کلیسای
ساخته شده‌اند. تنها سازه اصلی ارمنی یک کلیسای کوچک است. قلعه دختر، در این جزیره بقایای بازسازی‌های گسترده توسط ارمنی‌ها را در خود جای داده است. این جزیره زمانی توسط یک موج‌شکن به قلعه ساحلی متصل می‌شد. خرابه‌های این شهر گسترده هستند که شامل طاق نصرت، شهر مردگان با مقبره زیبای مسیحی، گور سنگی و غیره می‌شود. دو قلعه قرون وسطایی، یکی در ساحل، دیگری در یک جزیره کوچک، که توسط یک اسکله تخریب شده به هم متصل می‌شوند، تا حدی سالم باقی مانده‌اند و قلعه ساحلی به مستحکم بودن معروف بوده است. دیوارهای قلعه در ساحل اصلی
بودن معروف بوده است. دیوارهای قلعه در ساحل اصلی شامل قطعات زیادی از ستون‌ها می‌باشد. یک بخش بزرگ از صخره‌های بزرگ نتراشیده از یک زاویه قلعه به طول حدود صد یارد در سراسر خلیج بیرون زده است. سه کلیسا نیز در محل یافت می‌شود که یکی از آنها با نقاشی‌های دیواری تزئین شده است. هنوز هم می‌توان رد دیوارهای شهر باستانی را دنبال کرد و به نظر می‌رسد بقایای کافی برای بررسی دقیق این مکان وجود دارد. اسقف‌نشین. این شهر در کتاب "سینکدموس" از هیروکلس و در "فهرست اسقفان" در حدود سال ۸۴۰ ثبت شده است. اسقف‌نشین کریکوس یک
در حدود سال ۸۴۰ ثبت شده است. اسقف‌نشین کریکوس یک اسقف‌یار از طرسوس، مرکز استان‌های روم در کیلیکیه بود که کریکوس نیز به آن تعلق داشت. از اسقف‌های این حوزه انتخابی، گرمانوس در اولین شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱ حضور داشت؛ سالوستیوس در شورای افسوس در سال ۴۳۱ و در یک سینود (مجمع روحانیون) که در طرسوس در سال ۴۳۴ برگزار شد شرکت کرد. همچنین در شورای خلقیدون نماینده اسقف اعظم خود تئودوروس در آنجا بود که به نیابت از او بر مصوبات شورا امضاء نهاد. آرکلائوس به شورای قسطنطنیه (۵۳۶) که توسط بطریق مناس قسطنطنیه برپا شد شرکت
(۵۳۶) که توسط بطریق مناس قسطنطنیه برپا شد شرکت کرد؛ سیپریانوس در شورای دوم قسطنطنیه در سال ۵۵۳ حضور داشت؛ و یوانس هم در سومین شورای قسطنطنیه در سال ۶۸۰ و هم در شورای کوینیسکت در سال ۶۹۲ مشارکت داشت. در پی جنگ صلیبی چهارم، کریکوس مقر اسقف‌های کلیسای کاتولیک رومی شد که یکی از آنها به نام جراردوس در شورایی در انطاکیه در سال ۱۱۳۶ شرکت کرد. کریکوس که دیگر یک اسقف‌نشین مسکونی نیست، امروزه توسط کلیسای کاتولیک به عنوان یک اسقف‌نشین اسمی فهرست‌بندی می‌شود. دو کتیبه ارمنی که در قلعه‌های کوریکوس کشف شده‌اند، ساخت آن
ارمنی که در قلعه‌های کوریکوس کشف شده‌اند، ساخت آن را به لوون یکم، شاه ارمنستان و سپس به هتوم یکم، شاه ارمنستان نسبت می‌دهند. غار کوریکوس. استرابون می‌گوید که در غار کوریکوس (که اکنون جنت و جهنم نامیده می‌شود) در ۲۰ استادیوم (حدود ۳٫۷ کیلومتر) داخل خشکی، بهترین زعفران رشد می‌کند. او این غار را به عنوان یک حفره بزرگ، به شکل دایره‌ای، احاطه شده توسط لبه‌ای از صخره، در تمام جهات با ارتفاع قابل توجه، توصیف می‌کند. با فرود به داخل این حفره، زمین ناهموار و به‌طور کلی صخره‌ای است و پر از درختچه‌های همیشه‌سبز و کشت
صخره‌ای است و پر از درختچه‌های همیشه‌سبز و کشت شده است. در برخی قسمت‌ها زعفران کشت می‌شود. در اینجا غاری نیز وجود دارد که شامل یک منبع بزرگ است که رودخانه‌ای از آب خالص و شفاف را جاری می‌کند، اما بلافاصله به داخل زمین فرومی‌رود و در زیر زمین جاری می‌شود و به دریا می‌ریزد. آنها آن را «آب تلخ» می‌نامند. پمپونیوس ملا شرح مفصلی از همان مکان ارائه می‌دهد که ظاهراً از همان منبعی است که استرابون دنبال کرده است، اما با جزئیات بیشتر. این مکان احتمالاً در بالای کوهی در بالای کوریکوس است. این مکان در اساطیر یونانی
در بالای کوریکوس است. این مکان در اساطیر یونانی مشهور است و غار پیندار و آیسخولوس و همچنین لانه سرسخت‌ترین دشمن زئوس، هیولایی به نام تایفون است.
تنها خدا حق دارد بیدارم کند نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است که بر اساس داستان "اسکار و خانم صورتی" از اریک امانوئل اشمیت نگاشته شده است. داستان. این نمایش قصه برخورد یک پرستار (مامان صورتی) با اسکار نوجوان در آخرین لحظات زندگی اوست. اسکار به‌دلیل بیماری سرطان در بیمارستان بستری است و پرستار سعی دارد با تغییر ذهنیت، باور و ایمان او مرگ را برایش آسان کند. آنچه که تمام ذهن و روان اسکار را به تسخیر خود درآورده مسئله مرگ است. اجراها. "تنها خدا حق دارد بیدارم کند" در سال ۲۰۰۶، با کارگردانی مشترک محمد عاقبتی و
در سال ۲۰۰۶، با کارگردانی مشترک محمد عاقبتی و جلیله هیبتان در «جشنواره گلوبن فرایبورگ» آلمان به‌روی صحنه رفته است. این نمایش در شهرهای مختلف به‌روی صحنه رفته است:
فوجیوارا نو کوره‌چیکا ; – ) دومین پسر فوجیوارا نو میچیتاکا، کوگیو (اشراف) اهل ژاپن در دوره هی‌آن بود. خواهر او فوجیوارا نو تیشی با امپراتور ایچیجو ازدواج کرد. پس از مرگ فوجیوارا نو میچیکانه که کانپاکو بود بین او و عمویش فوجیوارا نو میچیناگا رقابت درگرفت. نام دختر ارشد او فوجیوارا نو سونشی بود.
دیگر کدام ما زندگی کردن را دوست دارد؟ نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است، که روایتی اجتماعی دارد و نویسنده در آن به روزمرگی زندگی یک زوج میانسال می‌پردازد. اجراها. "دیگر کدام ما زندگی کردن را دوست دارد؟"، در اردیبهشت ۱۳۹۲، به کارگردانی عباس غفاری و با بازی مریم کاظمی و وحید آقاپور، در سالن سایه تئاتر شهر به‌روی صحنه رفته‌است.
شورش کاکیتسو ، مجموعه ای از وقایع در دوره موروماچی، در سال اول کاکیچی (۱۴۴۱)، زمانی که آکاماتسو میتسوسوکه (赤松満祐)، ملازم ولایت هاریما، ولایت بیزن و ولایت میماساکا، آشیکاگا یوشی‌نوری، ششمین ژنرال شوگون‌سالاری موروماچی باکوفو را کشت. این یک سلسله اغتشاشات بود تا اینکه در ولایت هاریما، قلمرو خود، مورد حمله نیروهای خاندان یامانا و خاندان هوسوکاوا قرار گرفت و مجبور به خودکشی شد. وقایع‌نگاری نظامی «کاکیچیکی» شرایط خاندان آکاماتسو را از جنگ کاکیچی تا بازیابی بعدی گنجینه‌های مقدس توصیف می‌کند.
دولت کمونیستی، شکلی از حکومت است که رهبری حزب کمونیست را از طریق عالی‌ترین نهاد حکومتی، فلسفهٔ سیاسی مارکسیستی–لنینیستی و تعهد رسمی به ساخت یک جامعه کمونیستی، با هم ترکیب می‌کند. کشورهای کمونیستی کنونی. کشورهای زیر، دولت‌هایی تک‌حزبی هستند که در آنها نهادهای حزب کمونیست حاکم و دولت در هم تنیده شده‌اند و طرفدار مارکسیسم–لنینیسم می‌باشند. این کشورها در فهرست زیر همراه با سال تأسیس و احزاب حاکم مربوط به آنها ذکر شده‌اند. اگرچه کره شمالی به عنوان یک دولت مارکسیست–لنینیست تأسیس شد، اما شروع به دور شدن از
مارکسیست–لنینیست تأسیس شد، اما شروع به دور شدن از مارکسیسم–لنینیسم ارتدوکس کرد و ایدئولوژی "جوچه" در سال ۱۹۹۲ به جای تمام ارجاعات به مارکسیسم–لنینیسم در قانون اساسی کره شمالی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، قانون اساسی، بی سر و صدا اصلاح شد به طوری که نه تنها تمام ارجاعات مارکسیستی–لنینیستی موجود در پیش‌نویس اول را حذف کرد، بلکه تمام ارجاعات به کمونیسم را نیز حذف کرد. مارکسیسم–لنینیسم، بلافاصله پس از شروع استالین‌زدایی در اتحاد جماهیر شوروی، کنار گذاشته شد و حداقل از سال ۱۹۷۴ به‌طور کامل، "جوچه" جایگزین آن شده
از سال ۱۹۷۴ به‌طور کامل، "جوچه" جایگزین آن شده است. ایدئولوژی رسمی دولت اکنون بخش "جوچه" سیاست کیم‌ایل سونگیسم–کیم‌جونگ‌ایلیسم کیم ایل سونگ در مقابل مارکسیسم–لنینیسم ارتدوکس است. حزب حاکم کارگر کره هدف خود را نسبت به کمونیسم در سال ۲۰۲۱ احیا کرد. کشورهای چندحزبی با احزاب کمونیستی حاکم. کشورهایی چندحزبی وجود دارد که احزاب کمونیستی، رهبری دولت را بر عهده دارند. این گونه دولت‌ها، دولت‌های کمونیستی محسوب نمی‌شوند، زیرا خود کشورها به احزاب متعدد اجازه فعالیت می‌دهند و نقشی در قانون اساسی برای احزاب کمونیستی،
و نقشی در قانون اساسی برای احزاب کمونیستی، قائل نیستند. نپال، قبلاً توسط حزب کمونیست نپال (مارکسیست متحد)، حزب کمونیست نپال (مارکسیست–لنینیست متحد) و حزب کمونیست واحد نپال (مائوئیست) بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ و سپس دوباره بین سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۸ اداره می‌شد. کشورهای دیگری که قبلاً توسط یک یا چند حزب کمونیست اداره می‌شدند شامل سان مارینو (۱۹۴۵–۱۹۷۷ و ۱۹۷۸–۱۹۹۰)، نیکاراگوئه (۱۹۹۰–۱۹۸۴)، مولداوی (۲۰۰۱–۲۰۰۹)، قبرس (۲۰۰۸–۲۰۱۳) و گویان (۱۹۹۲–۲۰۱۵) هستند. ونزوئلا، در حال حاضر توسط نیکلاس مادورو اداره می‌شود که از
در حال حاضر توسط نیکلاس مادورو اداره می‌شود که از سال ۲۰۱۳ رئیس‌جمهور بوده است (مورد اختلاف از ۲۰۱۹). مادورو، رهبر حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا است که چپ افراطی و مارکسیست محسوب می‌شود. در طول حکومت حزب سوسیالیست پروی آزاد بر کشور پرو، بسیاری از ناظران بین‌المللی این حزب را تا حدودی مارکسیست یا حتی مارکسیست–لنینیست توصیف کردند.
ریچل هاوس (زاده ) بازیگر نیوزیلندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم در قابل حمل اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که ریچل هاوس در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
ایچیرو اوزاوا ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ژاپن است. از سال ۱۹۶۹ عضو مجلس نمایندگان (ژاپن) بوده‌است، به نمایندگی از ناحیه ۳ ایواته (منطقه دوم ایواته قبل از انتخابات عمومی ۱۹۹۶ و ناحیه ۴ ایواته قبل از انتخابات ۲۰۱۷ انتخابات عمومی). به دلیل نفوذش در پشت پرده سیاسی، اغلب به او لقب «سایه شوگون» داده می‌شود.
انتخابات سال ۲۰۰۴ روسیه با پیروزی قاطع ولادیمیر پوتین به اتمام رسید.
شمشیر ژاپنی ، چندین نوع شمشیر ساخته شده سنتی تولید ژاپن است. تیغه‌های منحنی ساخته شده از دوره هی‌آن (۷۹۴–۱۱۸۵) تا به امروز که از آن با نام «شمشیرهای ژاپنی» صحبت می‌شود. برخی از رایج‌ترین انواع شمشیرهای ژاپنی عبارتند از: اوچیگاتانا (کاتانا)، تاچی، اوداچی، واکیزاشی، و تانتو.
گفت‌وگوی بی‌پایان ستاره با مادرش در وقت مردن نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است. که در سال ۱۳۷۸، توسط "انتشارات صنوبر" در مجلد "شبانه" به‌چاپ رسیده است. داستان. مادری تنها که در بمباران و جنگ، همسایه‌ها و خانواده‌اش را از دست داده است و با تنها دخترش به گفتگو می‌پردازد. نمایش روایت جنگ است، جنگ بی‌پایان روایتی که گویی پایانی برایش نیست و تا غرور و کبر برجهان حاکم است این روایت ادامه دارد و قربانی می‌گیرد ودر هر جای این کره خاکی داغدارترین فرد مادر است؛ مادری که مام وطن است. مادر این نمایش یک زن جنوبی است که
که مام وطن است. مادر این نمایش یک زن جنوبی است که ناظر بر جنگ است، جنگی که به باعث و بانی‌اش کاری ندارد. بخشی از متن نمایشنامه. «آقات می‌گفت حالا خوبه پیش از این‌که من بمیرم مرده وگرنه چیا که دروغ و راست نمی‌کرد. آقای خدابیامرزت صد دفه بیشتر اومده به خواب من، هر صد دفه‌ام ازش پرسیدم، مرد دستتو که برای ما نیاوردن، پاتم که نیاوردن، اون میتت سرم که نداشت، خب اینا رو کجا گذوشتی مرد؟ این همه چیز به این خوبی رو کجا ول کردی و بی‌خیال مردی؟ لام تا کام که حرف نمی‌زنه، همین جور زل به آدم نیگا می‌کنه. که چی هی
نمی‌زنه، همین جور زل به آدم نیگا می‌کنه. که چی هی هلک‌وهلک پا می‌شن می‌آن تو خواب این و اون؟ الکی بهشون گفتم ستاره من دل نداره، بذارین همین‌جور که خیال می‌کنه مردین مرده باشین. خودت دیدی که، تفنگ در کردن به قبرسون کهنه چقدر مرده ریخت بیرون؟ یکی‌ش همین بیچاره حسن‌آقا. خودت مردی حالا پشیمون شدی؟ به مردم چه؟ مردم مگه منتر توأن که هر وقت خواستی بمیری، نخواستی زنده بشی؟ خب مرد مردن بهتره یا فحش شنیدن از مردوخ؟ آدم دلش می‌سوزه». اجراها. "گفت‌وگوی بی‌پایان ستاره با مادرش در وقت مردن" بارها در سالن‌های تئاتر
با مادرش در وقت مردن" بارها در سالن‌های تئاتر شهرهای مختلف به‌روی صحنه رفته است.
میجیرو، توکیو ()، یک منطقه مسکونی در توشیما-کو، توکیو، توکیو، ژاپن است که در ایستگاه میجیرو خط یامانوته واقع شده‌است. نام منطقه (به معنای واقعی کلمه "چشم‌های سفید") است.
ایستگاه راه‌آهن مرکزی بولونیا () ایستگاه اصلی راه‌آهن در شهر بولونیا، ایتالیا است. این ایستگاه که در سال ۱۸۶۴ تاسیس شده در رده پنجم ایستگاه‌های پرتردد در ایتالیا با ۵۸ میلیون مسافر در سال قرار دارد.
سگ‌دو نمایشنامه‌ای نوشته محمد چرمشیر است. داستان نمایشنامه دربارهٔ دختری به نام لنا شریفی است که می‌خواهد به یکی از کشورهای اروپایی پناهنده شود. محمد چرم‌شیر در این اثر اندیشه‌برانگیز مهاجرت را دستمایه کار خود کرده است و با نگاهی کنجکاوانه آن را به‌نقد و نگاهی دراماتیک کشانده است. نقدی که در آن مفری نیست و هر چه هست گذر از زمینی به زمینی است که انگار نمی‌توان از آن فرار کرد. "سگ‌دو" یک ترس سیاسی است. نمایشی که از یک مفهوم مهم، در جامعه امروز سیاست‌زدایی می‌کند. نمایشی است که نمی‌خواهد نسبت خودش با جامعه
نمایشی است که نمی‌خواهد نسبت خودش با جامعه مخاطبش را روشن کند. از طرفی می‌گوید هجرت امری غیرقابل‌اجتناب است؛ اما نمی‌گوید چرا (هر چند به‌صورت کدگذاری‌شده آن را بیان می‌کند) و از سوی دیگر می‌خواهد بگوید در پس مفاهیمی چون وطن‌پرستی باید با مقوله هجرت محافظه‌کارانه رفتار کرد. نتیجه این وضعیت نیز می‌شود «سگ‌دو» زدن‌هایی که پایانی ندارد و قهرمان نمایش را در فضای مسمومی به اسارت می‌گیرد. قهرمان زن منفعل محبوب هنر ایرانی که برای گریز از انتخابش با زبان بی‌زبانی می‌گوید هنرمند است و فیلم می‌سازد؛ اما «سیاسی
می‌گوید هنرمند است و فیلم می‌سازد؛ اما «سیاسی نیستم.» داستان. دختری از ایران به فرانسه مهاجرت کرده است و در آستانه رویدادی مهم در زندگیش، به خوابی فرومی‌رود که نتیجه آن کابوس‌های پیاپی است. او می‌خواهد پناهنده کشور فرانسه شود و در برابر این پناهندگی موانعی می‌بیند که برای شما این پرسش را مطرح می‌کند، چرا باید این شخصیت به‌سوی پناهندگی برود؟ او بر سر یک دوراهی است. نخست آن‌که پس از پناهندگی چه بر سرش می‌آید و دوم آن‌که با غم غربت ناشی از ترک وطن چه کند. حالا او مدام کابوس می‌بیند. از زن فاحشه‌ای که زیر تختش
او مدام کابوس می‌بیند. از زن فاحشه‌ای که زیر تختش می‌خوابد تا همسایه چشم ناپاک یا کاردار سفارتی که از او می‌خواهد وطنش را ترک کند و اوامری را عملی کند. دختر روی ننو آویخته، معلق مانده است و مدام نگاه می‌کند و هر از گاهی در برابر کابوس‌هایش می‌نالد، ناله‌هایی در قالب مونولوگ در برابر حرف‌هایی که می‌شنود و آن‌ها هم مونولوگ هستند. به‌عبارتی گویی «سگ‌دو» جهان تک‌صدایی است که هر کسی در آن حرفش را می‌زند و می‌رود. اجراها. "سگ‌دو" در سال ۱۳۹۸ با کارگردانی عباس غفاری در تالار سایه تئاتر شهر به‌روی صحنه رفت.
ایستگاه راه‌آهن رم تیبورتینا () دومین ایستگاه بزرگ راه‌آهن شهر رم، ایتالیا پس از ایستگاه راه‌آهن ترمینی رم است. این ایستگاه که در سال ۱۸۶۶ تاسیس شده در رده ششم ایستگاه‌های پرتردد در ایتالیا با ۵۱ میلیون مسافر در سال قرار دارد.
اصفهان، شهر بچه‌های لهستان نمایشنامه‌ای از محمد چرمشیر است. قصه این نمایش دربارهٔ مهاجرت تعدادی از کودکان لهستانی به اصفهان در زمان جنگ جهانی دوم است که هم‌زمان با هفتاد و پنجمین سالگرد این اتفاق و با دعوت سفارت لهستان و نیز مؤسسه «آدام میسکیه‌ویچ» در اصفهان و تهران اجرا شد. ایده پروژه این نمایشنامه بر مبنای رویداد تاریخی حضور مهاجرین لهستانی در بحبوحه جنگ جهانی دوم در برخی شهرهای ایران شکل گرفت، و طراحی و اجرای آن در باشگاه نوجوانان «لدر تیم» آغاز شد. هدف اصلی پروژه ترویج دانش تاریخی و حمایت از پیشرفت
اصلی پروژه ترویج دانش تاریخی و حمایت از پیشرفت خلاقیت در نوجوانان و جوانان عنوان می‌شود. به این ترتیب در سال ۲۰۱۷ «باشگاه لدر تیم» از سوی سفارت لهستان در تهران دعوت شد تا پروژه «اصفهان، شهر بچه‌های لهستان» را که پیش از این در لابراتوار گروتوفسکی در لهستان روی صحنه رفته بود در ایران هم اجرا کند. اجراها. "اصفهان، شهر بچه‌های لهستان" پروژه‌ای فرهنگی صحنه‌ای بود که با همکاری فرهنگی و گروهی نوجوانان لهستانی و ایرانی انجام شده و در پلاتوی اجرای تئاتر شهر با کارگردانی رکسانا مهرافزون به‌روی صحنه رفت. این نمایش
رکسانا مهرافزون به‌روی صحنه رفت. این نمایش همچنین در سال ۱۳۹۶، در مراسم رسمی اختتامیه نمایشگاه عکس لهستان به اجرا درآمد.
ایستگاه راه‌آهن مرکزی ناپولی () ایستگاه راه‌آهن اصلی شهر ناپل، ایتالیا است. این ایستگاه که در سال ۱۸۶۷ تاسیس شده در رده ششم ایستگاه‌های پرتردد در ایتالیا با ۵۰ میلیون مسافر در سال قرار دارد.
ایستگاه راه‌آهن میلانو کادورنا () دومین ایستگاه بزرگ شهر میلان، ایتالیا است که در نزدیکی قصر سفورزا قرار دارد. این ایستگاه که در سال ۱۸۷۹ تاسیس شده در رده هشتم ایستگاه‌های پرتردد در ایتالیا با ۳۳.۱ میلیون مسافر در سال قرار دارد.