payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد. در ویسکانسین. بارتلت در سال ۱۸۴۲ به ایالت ویسکانسین نقل مکان کرد و در ابتدا به عنوان کارگر مزرعه در دلوان مشغول به‌کار شد. سپس در ریسین به تدریس پرداخته و پیش از حرکت به سوی تروی شرقی به عنوان یک خرده فروش در یک فروشگاه عمومی در شهرستان والورث کار کرد. او بعضی اوقات در مدارس آنجا تدریس نمود و سپس تحصیلات پزشکی خود را با شرکت در سخنرانی‌های کالج پزشکی راش در شیکاگو، از سر گرفت و کارآموزی پزشکی خود را در کنار پزشک اهل شیکاگو به نام دکتر ان اس دیویس گذراند. پس از آن شروع به طبابت در تروی شرقی کرد. خدمات
پس از آن شروع به طبابت در تروی شرقی کرد. خدمات قانون‌گذاری. بارتلت در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک عضو حزب خاک آزاد در سومین مجلس محلی شهرستان والورث (تروی شرقی اسپرینگ پریری) انتخاب و جایگزین هم حزبی خود در حزب خاک آزاد به نام جوئل اچ. کوپر (که برای انتخابات مجدد، نامزد نشده بود) شد. او به کمیته‌های دائمی در مورد نسخ رسمی و دست‌نویس لوایح و در دانشکده‌های پزشکی و انجمن‌های پزشکی منصوب شد. بارتلت در سال ۱۸۵۳ دوباره در انتخاب شد ولی در مجلس بعدی ساموئل پرات (او نیز عضو حزب خاک آزاد بود که بعدها جمهوری‌خواه شد)
نیز عضو حزب خاک آزاد بود که بعدها جمهوری‌خواه شد) جایگزین او شد. بارتلت همچنان کار طبابت خود را ادامه داد. بارتلت در سال ۱۸۵۹ به عنوان عضو جمهوری‌خواه در سنای ویسکانسین انتخاب و جایگزین جان دبلیو بوید جمهوری‌خواه شد. او در سال ۱۸۶۱، به جای اینکه به دنبال انتخاب مجدد باشد، به ارتش اتحادیه پیوست و در جنگ داخلی آمریکا جراح ارتش شد. جانشین وی وایمن اسپونر، همکارش در حزب جمهوری‌خواه بود. جنگ داخلی و پس از آن. بارتلت ابتدا به هنگ پیاده‌نظام ششم ویسکانسین پیوست که در آنجا دستیار جراح بود؛ سپس به سومین پیاده‌نظام
در آنجا دستیار جراح بود؛ سپس به سومین پیاده‌نظام ویسکانسین رفته و در آنجا به جراح ارشد ارتش تبدیل شد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۶۴ با ماریا هولیوک ازدواج کرد ولی همسرش کمی بعد در همان سال چشم از جهان فروبست. او پس از آنکه به شدت بیمار شد در ژانویهٔ ۱۸۶۵ چاره‌ای به جز استعفا نداشت. پس از استعفا به خانهٔ خود بازگشت ولی به قدری به دلیل ابتلا به روماتیسم ناتوان شده و در حقیقت قادر به حرکت نبود که برای چندین سال کار طبابت را کنار گذاشت. بازگشت به شهرستان کایوگا. بارتلت در سال ۱۸۶۸ به کاتو، نیویورک بازگشت و در روستای
در سال ۱۸۶۸ به کاتو، نیویورک بازگشت و در روستای مجاور مریدی به طبابت پرداخت. او در ۲۵ مه ۱۸۶۹ با بیوهٔ برادر همسر نخستش به نام ماریا (باست) هولیوک ازدواج کرد. ماریا از ازدواج قبلی‌اش صاحب دو فرزند بود و با هم نیز صاحب یک پسر به نام جان شدند که در سن ۱۹ سالگی از دنیا رفت. هر دوی آنها در زندگی اجتماعی فعال بودند. (بارتلت به حزب جمهوری‌خواه وفادار ماند). بارتلت در نوامبر ۱۹۱۱ چشم از جهان فروبست. او مدتی قدیمی‌ترین پزشک شهر بود که طبابت می‌کرد.
ریچارد ام. بلچفورد (Richard Milford Blatchford) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۷۹۸- درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۵)، وکیل و شخصیت سیاسی در نیویورک بود. بلچفورد که همکار سیاسی و حقوقی قدیمی هم‌کلاسی کالج خود ویلیام اج. سیوارد بود، بیشتر به‌خاطر خدمتش در مجلس ایالتی نیویورک و سفیر ایالات متحده آمریکا در سریر مقدس مشهور است. وی پدر ساموئل بلچفورد بود که همچنین دستیار قاضی در دیوان عالی ایالات متحده خدمت کرد، نیز بود. اوایل زندگی. بلچفورد در ۲۳ آوریل سال ۱۷۹۸ در استراتفورد ایالت کنتیکت متولد شد. نهمین فرزند از هفده فرزند کشیش
کنتیکت متولد شد. نهمین فرزند از هفده فرزند کشیش ساموئل بلچفورد و آلیشا (نام تولد: ویندت) بلچفورد بود. برادرزادهٔ بلچفورد که نیز ریچارد ام. بلچفورد نام داشت، افسر مشاور در ارتش ایالات متحده بود. او به درجهٔ سرلشکری نائل گردید و از جمله کهنه سربازان جنگ اسپانیا-آمریکا و جنگ جهانی اول بود. وی در کنتیکت و لانسینگبورگ نیویورک آموزش دید و در سال ۱۸۱۵ از کالج یونین فارغ گردید. بلچفورد تا اخیر عمر به همکاری خود را با یونین کالج ادامه داد. عضو هیئت متولیان کالج بود و در سال ۱۸۶۴ دیپلم دکتری افتخاری حقوق را
بود و در سال ۱۸۶۴ دیپلم دکتری افتخاری حقوق را به‌دست‌آورد. او همچنین به عنوان عضو هیئت بازدیدکنندگان که از مدیریت صندوق امانی کنات (صندوقی که الیفلت نات رئیس کالج به نفع مدرسه از خود برجای ماند) نظارت می‌کرد، خدمت نمود. علاوه براین، بلچفورد جوایز سخنوری بلچفورد کالج یونین را و وقف کرد، مدال‌های بود که توسط داوران دانشکده در یک رقابت سخنرانی سالانه به رقابت‌کنندگان برتر دانشجویی ارائه می‌شد. حرفه. بلچفورد همزمان با تحصیل در رشته حقوق در جامیکا واقع کوئینز تدریس می‌نمود و در سال ۱۸۲۰ به انجمن وکلا پذیرفته
تدریس می‌نمود و در سال ۱۸۲۰ به انجمن وکلا پذیرفته شد. بلچفورد همراه با ویلیام اچ. سیوارد همکلاسی‌اش در یونین کالج و سایر شرکاء، در منهتن و آبرن وکالت نمودند و به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران شرکت حقوقی که اکنون به‌نام شرکت حقوقی کراوث، سواین و مور معروف است، یک وکیل خیلی ماهر در بخش شرکت و بانکداری شد. در سال ۱۸۲۶ مشاور حقوقی و نمایندهٔ ایالات متحده برای بانک انگلند گماشته شد و در همین سمت برای بانک دوم ایالات متحده خدمت کرد. بعد از انقضای منشور بانک ایالات متحده در سال ۱۸۳۶، بلچفورد مسئولیت پایان بخشیدن به
در سال ۱۸۳۶، بلچفورد مسئولیت پایان بخشیدن به معاملات معلق و حل و فصل تمامی تعهدات بین دو نهاد بود. بلچفورد همچنین یک سرمایه‌گذار و تاجر موفق بود و دارایی‌های وی شامل ملیکت‌های غیرمنقول واقع نیویورک سیتی و به همین‌گونه سرمایه‌گذاری بالای توسعه زمین تا نواحی خارج از فلوریدا بود. همچنین صاحب سهام در چندین شرکت بود و تا سال ۱۸۴۵ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۵٬۴۲۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) دارایی خالص داشت. دوست دائمی دنیل وبستر و یکی از مجریان وصیت وبستر بود. بلچفورد در هیئت مدیره چندین خط آهن نیویورک از جمله خط آهن
در هیئت مدیره چندین خط آهن نیویورک از جمله خط آهن ساراتوگا و وایت‌هال که بعداً برای تشکیل خط آهن مرکزی نیویورک با هم ادغام شدند، خدمت نمود. پس از ادغام این شرکت‌ها، بلچفورد معاون رئیس و مدیر شرکت تلفیقی شد. علاوه براین مدیر یک‌تعداد شرکت‌های دیگر از جمله شرکت بیمه آتش‌سوزی آمریکای شمالی بود. بلچفورد که از فعالین حزب ویگ بود در سیاست به سیوارد وابسته بود و در سال ۱۸۵۵ به مجلس ایالتی نیویورک انتخاب شد. یک دوره (در اجلاس هفتاد و هشتم) خدمت کرد و در غیاب رئیس دویت کلینتون لیتلجان، رئیس موقت برگزیده شد. بلچفورد
کلینتون لیتلجان، رئیس موقت برگزیده شد. بلچفورد متولی کالج پزشکی بیمارستان بیلیوا نیز بود. خدمات عمومی. بلاچفورد در سال ۱۸۵۹ در کمیسیون نظارت بر ایجاد و ساخت پارک مرکزی نیویورک تعیین شد و تا اجرای منشور شهری جدید که حکومت محلی را در سال ۱۸۷۰ مجدداً سازماندهی کرد، در این پست خدمت کرد؛ از سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۸۶۳ رئیس کمیسیون بود. در سال ۱۸۷۲ به کمیسیون پارک‌های شهر تعیین گردید و تا استعفااش در سال ۱۸۷۳ به دلیل فقدان سلامتی، در این سمت خدمت کرد. بلچفورد در هنگام تأسیس حزب جمهوری‌خواه در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ یک
هنگام تأسیس حزب جمهوری‌خواه در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ یک جمهوری‌خواه شد. به دلیل اینکه در جریان جنگ داخلی آمریکا کنگره در اجلاس نبود، بلچفورد، جان آدامز دیکس و جورج آپدایک از طرف رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن، عضو کمیته دفاعی اتحادیه معرفی شدند که مسئول مصرف بودجه فدرال طبق اختیارات ریاست‌جمهوری به‌منظور تربیت و تجهیز اولیهٔ نیروهای جمع شده در ارتش اتحادیه، بودند. در ماه اوت سال ۱۸۶۲ در جریان حکومت لینکلن، براچفورد به‌عنوان نماینده خاص ایالات متحده در مقر پاپ در روم جانشین الکساندر رندل شد. تا ماه اکتبر سال ۱۸۶۳ در
جانشین الکساندر رندل شد. تا ماه اکتبر سال ۱۸۶۳ در این سمت خدمت کرد و روفس کینگ به‌جای او تعیین شد. بلچفورد وکالت خود را ادامه داد تا اینکه در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ به سبب بیماری بازنشسته شد. زندگی شخصی. بلچفورد در سال ۱۸۱۹ با جولیا آن مامفورد (۱۷۹۸–۱۸۵۷) ساکن اسکنکتدی نیویورک و نیویورک سیتی ازدواج نمود. قبل از فوت خانم‌اش در سال ۱۸۵۷ بلچفورد پدر پنج فرزند بود: بلچفورد در سال ۱۸۶۰ با آنجلیکا همیلتون (۱۸۱۹–۱۸۶۸) ازدواج نمود. آنجلیکا دختر جیمز الکساندر همیلتون و نوهٔ الیزابت اسکایلر همیلتون و الکساندر همیلتون
و نوهٔ الیزابت اسکایلر همیلتون و الکساندر همیلتون نخستین وزیر خزانه‌داری، بود. آنجلیکا همیلتون در سال ۱۸۶۸ فوت نمود و در ۱۸ ژانویه سال ۱۸۷۰ بلچفورد با کترین هون دختر فلیپ‌هون شهردار پیشین نیویورک سیتی ازدواج نمود. بلچفورد در یک حادثهٔ در سال ۱۸۷۱ مورد سرقت قرار گرفت که به سرخط خبرها تبدیل شد و پس از مرگ‌اش دوباره در اخبار پوشش داده شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، در یک میوه فروشی ایستاد و بسته‌ای را به زمین گذاشت تا به‌منظور تکمیل خرید دست به جیبش برده و پول خود را بگیرد. در این هنگام یک دزد به شانه او زد؛
خود را بگیرد. در این هنگام یک دزد به شانه او زد؛ زمانی‌که بلچفورد دور خورد، دزد یا همکار دزد بسته را برداشت و بدون توجه گریز نمود. در این بسته به مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار اوراق بهادار قابل داد و ستد (معادل ۹۹۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) وجود داشت. دزد یا دزدان هیچگاه دستگیر نشدند و اوراق بهادار هرگز دوباره به‌دست نیامد. بلچفورد در ۴ سپتامبر سال ۱۸۷۵ در خانهٔ تابستانیش در نیوپورت رود آیلند فوت نمود و در قبرستان گرین‌وود در بروکلین بخش ۱۰۰ و دستهٔ ۵۶۴۳ دفن گردید.
ساموئل استیل بلیر (Samuel Steel Blair) (زادهٔ ۵ دسامبر۱۸۲۱– درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۸۹۰) نماینده جمهوری‌خواه از پنسیلوانیا بود. در طول جنگ داخلی آمریکا، او خواستار برخورد خشن‌تر در برابر ایالات جنوبی جدا شده از اتحادیه شده و گفت: «این شورش را نمی‌توان با الفاظ نرم و تدابیر ملایم فرونشاند». سال‌های شکل‌گیری. بلیر در ۵ دسامبر ۱۸۲۱ در ایندیانا، پنسیلوانیا متولد شد او ثمرهٔ مدارس دولتی جامعه خود بود. پس از آن او در کالج جفرسون در کنونزبورگ، پنسیلوانیا شرکت کرد. و در سال ۱۸۳۸، فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام مطالعات
در سال ۱۸۳۸، فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام مطالعات بیشتر در زمینه حقوق و اخذ پذیرش در وکالت در سال ۱۸۴۵ میلادی در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا شروع به وکالت نمود. از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۴ با همکاری جانِ دین که بعداً قاضی دادگاه عالی شد در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا وکالت کرد. حرفه سیاسی. بلیر یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده، به‌عنوان نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان سال ۱۸۵۶ انتخاب شد و در سال‌های ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب گردید. در جریان سی و هفتمین کنگره از بلیر به‌عنوان رئیس
در جریان سی و هفتمین کنگره از بلیر به‌عنوان رئیس کمیتهٔ املاک خصوصی نام برده شده‌است. پس از تلاش‌های ناموفق‌آمیزش برای انتخاب مجدد او در سال ۱۸۶۲، کار وکالتش را از سر گرفت. پس از تحریک جنگ داخلی آمریکا بلیر از همکاران خود در دولت فدرال خواست تا از «الفاظ نرم و اقدامات ملایم» بپرهیزد و آنها را تحت فشار قرار داد تا موضع خشن‌تر را در برابر ایالات جنوبی که گمان می‌رفت در «شورش» حضور دارد، اتخاذ نمایند. بلیر در یک سخنرانی طولانی در مقابل مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۲۲ مه، ۱۸۶۲ گفت: آقای رئیس، ما در ارتباط به
در ۲۲ مه، ۱۸۶۲ گفت: آقای رئیس، ما در ارتباط به جنگ در مورد بسیاری از چیزها اختلاف عقیده داریم، ولی هدف یکی است که در آن اکثریت اعضای این مجلس تقریباً متحد به‌نظر می‌رسد و آن اینست که دولت ایالات متحده در توسعه صلاحیت ارضی خود با تسلیم دهی یک فوت از خاکش به ایالات جنوبی کوتاه نخواهد آمد. مردم جدایی معمولی بخش‌های از این اتحادیه را از باقیمانده تحمل نخواهد کرد. اگر این جز از سیاست ثابت ما نیست، اگر ما خواهان جدی این گسترش نیستیم، حتی یک ساعت را هم نباید قبل از اعزام یک سفیر به ریچماند برای توقف جنگ از دست
از اعزام یک سفیر به ریچماند برای توقف جنگ از دست بدهیم. زمانی بود که به‌نظر می‌رسید که گویاـ درطی زمانیکه مردم به جنبش‌ها مصروف شوند به نتایج قطعی دست نخواهد یافت. یک سیاست زیرکانه، پس از تأخیر طولانی می‌تواند خصومت‌ها را با مصالحه دروغین پایان دهد. دلهره‌های حزن آور چنین فاجعه‌ای به سرعت اذهان مردم را فرا خواهد گرفت، اما موفقیت‌های اخیر نیروی ما دربسیاری از زمینه‌ها با شجاعت قهرمانانه خود بار مسئولیت را از قلب‌های ملت ما برداشته است و بار دیگر آن در راه نوید و امید قرار داده‌است. شورش توسط نیروها سرکوب
نوید و امید قرار داده‌است. شورش توسط نیروها سرکوب می‌شود، نه با اعطای امتیاز به خیانت، نه با تشدید جنگ و نه با دغلبازی دیپلماسی. برای ما غیرممکن است با قدرتی که بردگی را می‌پذیرد در صلح باشیم، سنگی که پدران ما آنرا پس زد و با سرسختی آنرا در قبضه خود درآورد. هدف این جنگ از سوی ما اینست که صلاحیت دولت را هرجا که از دست رفته‌است، بازگردانیم تا مردم در نهایت بتوانند به دولت‌های ایالتی در اتحادیه برگردند و از تمام ملک قانونی خود برخوردار شوند. به جز مواردی که در اثر ضربهٔ جنگ در تلاش آنها برای سرکوب شورش و
در اثر ضربهٔ جنگ در تلاش آنها برای سرکوب شورش و جلوگیری از تکرار آن، آنها رامحروم می‌سازد. بیجا و احمقانه است که حالت اصلی چیزها را همان طوریکه که قبل از آشوب‌ها بوده‌است، انتظار را داشته باشیم یا بخواهیم. ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم تا مُرده‌ها از گورهای خونین شان برخیزد و نه قبرها که از میان خاکسترهای‌شان یکبارگی خوشحال ظاهر شوند. برای زیان‌های تجارت، هرنوع ملک گرفته شده، مجروح، یا تخریب شده، هیچگونه غرامتی نخواهد بود، مگر در درس‌های خردمندی که آنها می‌آموزاند. وقتی ما بنگریم که بردگی با خون کشته
می‌آموزاند. وقتی ما بنگریم که بردگی با خون کشته شدگان آغشته شده و در ویرانی جنگ شورش کند … اگر فرشتگان هم در مورد آن از آنها مراقبت کند، طوریکه که هیچ چیزی در طول درگیری به آنها آسیب نرساند، پس بایستی ما، واقعاً باور کنیم که این یک امر الهی و مقدس است. بلیر به این سخنرانی ادامه داد تا تصریح کند که «بردگی دلیل اصلی و برجسته» جنگ است و افزود: که بردگی به سرعت جنگ می‌افزود، آنرا تداوم بخشید و تقویت کرد، برای هدف آشکار تداوم آن جنگ برپا کرد. هیچ استدلال فریب‌آمیزی نمی‌تواند حقیقت این مسئله را انکار کند… این
نمی‌تواند حقیقت این مسئله را انکار کند… این هیولا بسیار خشن، عریان و ملموس است که نمی‌توان با تمام مبدل‌های که نبوغ می‌تواند ببافد آنرا پنهان نمود. تاریخ آن را به‌عنوان حقیقتی آشکار خواهد نوشت… من متعقدم تا زمانیکه ما شهامت و عزم نداشته باشیم تا با دشمن آرامش خود در میدان روبرو شویم و آنجا که قصد نابودی ما را دارد نابود کنیم، نسل بعدی نخواهد مُرد مگر اینکه شورش جدیدی را سرکوب کند و دَین عظیمی دیگری اکنون اضافه شود، بار دیگر ملت جوانان قهرمان و شرافت‌مند خود را برای ایثارگری در قربانگاه جدید تقدیم کند. ما
را برای ایثارگری در قربانگاه جدید تقدیم کند. ما این رنج‌ها را مدیون هیچ تفاوت اساسی در منافع منطقه‌ای یا شخصیت مردم نیستیم. با تمام تنوع خاک، اقلیم و محصولات خود ما حقیقتاًهم‌تبار استیم. شرارت‌ها که من متعقدم که در نطفهٔ شورش یافت می‌شود، اگر برده‌داری در پنسیلوانیا و ماساچوست وجود داشت، مانند ویرجینیا و کارولینای جنوبی، نیز به همان اندازه آشکارا خواهد بود. قدرتی را که قانون برای هر کشوری، یا هر ایالتی داده‌است که به‌واسطه آن فرد اجازه دارد فرد دیگری را به عنوان مالکیت تصاحب کند یک قانون وحشتناک است، بسیار
مالکیت تصاحب کند یک قانون وحشتناک است، بسیار فراتر از سایر حقوق مالکیت است و همیشه هم خواهد بود، درحالیکه طبیعت انسان همان طوریکه است باقی می‌ماند، یک اهرم نفوذ اجتماعی و سیاسی قویتر نسبت به هر منافع دیگر است. این عامل اصلی موفقیت برای هر دو طرف خواهد بود اگر به اندازه کافی عاقل شوند تا نظریه مدیسونی تبدیل انسان برده به انسان آزاد را اتخاذ کند. کسانی هستند که به رهاسازی ما به نشانهٔ زوال ملی ما و فروپاشی آزادی مشروطه ما نگاه می‌کنند، اما به نظر من، آقای رئیس، این نشانه‌های مسلم برای ماندگاری ما به‌عنوان یک
این نشانه‌های مسلم برای ماندگاری ما به‌عنوان یک ملت است.
ورنیساژ به معنی افتتاحیه تشریفاتی یک نمایشگاه هنری است که در آن آثار یک هنرمند زنده به نمایش گذاشته می‌شود. تاریخچه. در اصل، ورنیساژ گام نهایی یک نقاشی بود. برای این منظور، لاک بر روی تصویر تمام شده (، یک پوشش شفاف) از یک طرف برای محافظت از اثر در برابر تأثیرات محیطی و از طرف دیگر برای ایجاد رنگ‌ها به روشی خاص استفاده می‌شد. به معنی، کار «بالاخره تکمیل شد» استفاده می‌شد زیرا که در واقع ادامه نقاشی پس از آن غیرممکن بود. هنرمندان معمولاً برای بررسی نتیجه، تصاویری را که قرار است به نمایش گذاشته شوند، لاک
تصاویری را که قرار است به نمایش گذاشته شوند، لاک می‌زنند. اما در برخی از گالری‌های نمایشگاهی، این کار توسط کارمندان انجام می‌شد و هنرمندان پس "از" لاک زدن باید خود را برای جلوه رنگ‌هایشان آماده می‌کردند. ورنیساژ با گذشت زمان، رسم به وجود آمد که از این «لاک» که قبل از افتتاح رسمی نمایشگاه، با جشنی در میان دوستان و مشتریان گرامی داشته می‌شد، تجلیل شود. بعداً هر دو مصادف شدند و ورنیساژ به «گشایش نمایشگاه» تبدیل شد. ورنیساژ امروز. امروز ورنیساژ افتتاحیه یک نمایشگاه است. آثار در یک گالری قرار می‌گیرند تا تجربه
است. آثار در یک گالری قرار می‌گیرند تا تجربه هنری خاصی را به بازدیدکنندگان ارائه دهند. قبل از اینکه نمایشگاه به روی عموم باز شود، میهمانان ویژه ای به ورنیساژ دعوت می‌شوند: دوستداران هنر، دلالان هنر، سیاستمداران، رهبران تجاری، حامیان گالری و هنرمندان و البته مطبوعات. گالری دار ورنیساژ را باز می‌کند و او یا یک هنرشناس آثار به نمایش گذاشته شده و هنرمند، حرفه و آثار کامل او را معرفی می‌کند. هنرمند اغلب شخصاً حضور دارد. به دنبال آن بررسی و بحث در مورد تک تک آثار انجام می‌شود. این فرایند معمولاً با پذیرایی
آثار انجام می‌شود. این فرایند معمولاً با پذیرایی ایستاده در آغاز و گفتگوهای هنری با نوشیدنی‌های خوب و غذاهای لذیذ در پایان تنظیم می‌شود. پایان تشریفاتی در آخرین روز یک نمایشگاه هنری، فینیسیاژ نامیده می‌شود. در نمایشگاه‌های هنری بزرگ‌تر، می‌توان در نیمهٔ راه نمایشگاه، میان‌رسانی مؤثر رسانه‌ای نیز وجود داشت.
میروسلاو ژبیرکا (; – ) خواننده و ترانه‌سرای موسیقی پاپ کشور اسلواکی بود. او به زبان‌های اسلواکی، چکی و انگلیسی ترانه می‌خواند (پدر اسلواکی و مادر انگلیسی داشت). ژبیرکا در براتیسلاوا به دنیا آمد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، او دو گروه موسیقی پاپ چکسلواکی Modus و Limit را تأسیس کرد. او در پراگ زندگی و کار می‌کرد. او در سال ۱۹۸۲ جایزه سالانه زلاتی اسلاویک را برای بهترین خواننده مرد چکسلواکی دریافت کرد. پس از تقسیم چکسلواکی، او این موفقیت را در جوایز سالانه اسلواکی در کشور اسلواکی تکرار کرد و در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و
کشور اسلواکی تکرار کرد و در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ رتبه اول را در نمودارهای پایان سال سالانه کسب کرد.
تئودور واشینگتن بروارد جونیور (.Theodore Washington Brevard Jr) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۳۵، تاسکگی، آلاباما - درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۸۲، تالاهاسی، فلوریدا) به عنوان افسر ارتش در خدمت به ارتش ایالات مؤتلفه شهرت داشت. در زمان خدمت به ارتش مؤتلفه به درجه سرتیپی رسید. بروارد توسط نیروهای ارتشبد جورج کاستر گرفتار و در جزیره جانسون اسیر گردید. او بعداً در سال ۱۸۸۲ درگذشت. او پسر قاضی، تئودوروس دبلیو. بروارد، هم اسم با شهرستان بروارد، فلوریدا و کرولین ای. میس بروارد بود. او داماد ریچارد کی. کال، فرماندار منطقه فلوریدا نیز
داماد ریچارد کی. کال، فرماندار منطقه فلوریدا نیز بود. مورخ و مربی، کرولین میس بروارد، دختر او است. اوایل زندگی و حرفه سیاسی. تئودور واشینگتن بروارد جونیور در تاسکگی، آلاباما، در ۲۶ اوت ۱۸۳۵ تولد شد، او در دانشگاه ویرجینیا در رشته حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۸ در دادگاه فلوریدا قبول شد و از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۵۹، در مجلس نمایندگان فلوریدا و از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۶ در سنای فلوریدا، به نمایندگی از منطقه۱۰هم خدمت کرد. او در ۱۴ آوریل ۱۸۵۹، با مری کال، دختر ریچارد کیت کال ازدواج کرد. عروسی در گروو برگزار شد، جاییکه محل
ازدواج کرد. عروسی در گروو برگزار شد، جاییکه محل سکونت خواهرزنش، الین کال لانگ بود. او در ژوئن ۱۸۶۰، به عنوان آجودان و بازرس کل ایالت فلوریدا منصوب شده و در اوایل جنگ داخلی در سال ۱۸۶۱، از سمتش استعفا داد تا به خدمت فعال داخل شود، او احساس می‌کرد که «جوان‌تر از آن است که بتواند موقعیتی امن و آسان داشته باشد در حالی که دیگران در خطر بودند». حرفه نظامی. بروارد خدمت سربازی خود را به عنوان ستوان یکم به فرماندهی سروان جان پارکهیل در گروهانی از داوطلبان سواره فلوریدا به نام «داوطلبان لئون» آغاز کرد. در ژوئیه
فلوریدا به نام «داوطلبان لئون» آغاز کرد. در ژوئیه ۱۸۵۷، گروهی متشکل از سه افسر و ۷۶ سرباز در تالاهاسی جمع شدند و بلافاصله به فورت مایرز نقل مکان کردند و در آنجا به جستجوی سمینول‌ها پرداختند که در اورگلیدز پنهان شده بودند. در ۲۶ نوامبر، سروان پارکهیل گروهی از نیروهای خود را رهبری کرد تا محصولات سیمنول‌ها را در نزدیکی رویال پالم هامک بسوزانند. روز بعد او یک گشت شش نفره را رهبری کرد که در جستجوی ردپای هندی بودند. گشت او در کمین قرار گرفت و او و پنج سرباز کشته شدند. بروارد، ستوان یکم، فرماندهی را بعد از
کشته شدند. بروارد، ستوان یکم، فرماندهی را بعد از پارکهیل به دست گرفته و به سروانی ارتقا کرد. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۸، این گروهان از خدمت در تالاهاسی خارج شدند و بروارد به سرگرد ارتقا پیدا کرد و به عنوان آجودان ژنرال شبه‌نظامی فلوریدا خدمت نمود. هنگامی که جان میلتون، فرماندار فلوریدا دومین پیاده‌نظام فلوریدا را که متشکل از ده گروهان بود به‌وجود آورد، سرگرد بروارد به عنوان ژنرال آجودان شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. او استعفا داد و مأموریت درجه سروانی را دریافت کرد و یک گروهان پیاده‌نظام به‌نام داوطلبان لئون، گروهان
یک گروهان پیاده‌نظام به‌نام داوطلبان لئون، گروهان (د)، فلوریدای دوم در تالاهاسی ایجاد کرد. گروهان او با فلوریدا دوم، در نزدیکی کلیسای بریک، در غرب جکسونویل که اکنون محله‌ای به‌نام لاویلا است با هم ملاقات کردند. آنها در ۱۳ ژوئیه ۱۸۶۱ به خدمت مؤتلفه ملحق شدند و با انتخاب فرمانده خود، سرهنگ جورج تالیافرو وارد، به شهرستان لئون سازماندهی شدند. دو روز بعد، در روز دوشنبه، ۱۵ ژوئیه، هنگ با راه‌آهن به سمت ریچموند، ویرجینیا حرکت کرد. آنها بعد از ظهر روز یکشنبه، ۲۱ ژوئیه، همان روزی که نبرد اول ماناساس در صد مایلی
ژوئیه، همان روزی که نبرد اول ماناساس در صد مایلی شمال صورت گرفت، آنجا رسیدند. هنگ در یک اردوگاه آموزشی در همسایگی ریچموند بود که در آنجا نزدیک به دو ماه آموزش دیدند. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۱، هنگ ریچموند را به مقصد یورک‌تاون ترک کرد. سروان بروارد با لئون ریفلز در محاصره یورک تاون و نبرد ویلیامزبورگ جنگید. اندکی پس از ویلیامزبورگ، فلوریدا دوم، انتخابات افسری جدید برگزار کرد و سروان بروارد، فلوریدا دوم را ترک کرد و در تابستان ۱۸۶۲ به فلوریدا بازگشت. بروارد مدت کوتاهی در صدور گواهی‌نامه و جمع‌آوری یگان‌ها خدمت کرد
در صدور گواهی‌نامه و جمع‌آوری یگان‌ها خدمت کرد تا اینکه به درجه سرگرد منصوب شد و یک گردان سواره نظام به نام تکاوران پارتیزان بروارد را تشکیل داد که متشکل از چهار گروهان بود. در جریان سال ۱۸۶۳، گردان بروارد در درگیری‌های اطراف جکسونویل جنگید. اندکی بعد گردان وی به پنج گروهان افزایش یافت و بروارد به سرهنگ دوم ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۸۶۴، گردان با تیپ فینگان در نبرد اولوستی جنگید، جاییکه آنها پیشروی ائتلاف را از جکسونویل در تالاهاسی دفع کردند. اندکی بعد از نبرد، تیپ فینگان که گردان بروارد هم بخشی از آن بود،
تیپ فینگان که گردان بروارد هم بخشی از آن بود، به ویرجینیا خواسته شدند. در ۱۷ مه، یگانی که با قطار به مقصد ریچموند در حرکت بود در ۲۵ مه به مقصد رسید. در ۲۸ مه، نیروهای فینگان و تیپ پری فلوریدا با هم متحد شدند و در نبرد کولد هاربور جنگیدند. در۸ ژوئن، تیپ سازماندهی مجدد شد و پیاده‌نظام فلوریدا یازدهم، ساخته شد و بروارد سرهنگ و فرمانده او منصوب شد. پس از نبرد، فلوریدای یازدهم، همرای تیپ فینگان به سمت پترزبورگ، جاییکه برای دفاع با هم همراه شده بودند، در حرکت شدند. سرهنگ بروارد و فلوریدای یازدهم در راه‌آهن ولدون
سرهنگ بروارد و فلوریدای یازدهم در راه‌آهن ولدون جنگیدند، جاییکه بروارد از مرگ برادر کوچکترش، سروان میس بروارد، مطلع شد. در ۲۳ ژوئن، سرهنگ بروارد، فلوریدای یازدهم را به نبرد ریم استیشن، در ۲۱ اوت، به نبرد گلوب تاورن، در ۹ دسامبر ۱۸۶۴، به نبرد بلفیلد و در ۵ تا ۷ فوریه ۱۸۶۵، به نبرد هچر رن رهبری کرد. در ۲۲ مارس ۱۸۶۵، بروارد فرماندهی تیپ فلوریدا را به عهده گرفت و تا اسیرشدن خودش و زیردستانش در نبرد کریک سیلرس در ۶ آوریل ۱۸۶۵، آنرا فرماندهی کرد، فقط ۳ روز از تسلیم‌شدن ارتش ویرجینیای شمالی توسط ژنرال لی در
تسلیم‌شدن ارتش ویرجینیای شمالی توسط ژنرال لی در آپوماتوکس باقی‌مانده بود. دستگیری. با استعفا ارتشبد فینگان، بروارد به درجه سرتیپی رسید و در این درجه تا ۶ آوریل ۱۸۶۵ ادامه وظیفه داد، زمانی که هنگ‌های پنجم، هشتم و یازدهم فلوریدا را برای شکستن یک حرکت جناحی دشمن هدایت می‌کرد، توسط ارتشبد جورج کاستر و سواره نظامش گرفتار شدند. بروارد به واشینگتن و بعد به جزیره جانسن فرستاده شد که در آنجا اسیر و بعد در اوت ۱۸۶۵ رها شد. ارتش ائتلاف بی‌خبر ازینکه ارتشبد بروارد را گرفتار کرده بودند، به این فکر بودند که سرهنگ بروارد
کرده بودند، به این فکر بودند که سرهنگ بروارد را گرفتار کرده‌اند. علی‌رغم عادت کاستر به برشمردن تمام جوایز میدان نبرد، هیچ مارشال ارتش فدرال بروارد را به عنوان یک ارتشبد به حساب نی‌آورد. احتمالاً بروارد هم خودش نمی‌دانست که یک ارتشبد است. به دلیل هرج و مرج عقب‌نشینی، مأموریت ۲۸ مارس او در این مقام به او نرسیده بود و شاید تا زمانی که جنگ تمام نشده بود، متوجه ارتشبد بودنش نشده بود. اواخر زندگی و مرگ. بروارد در سال ۱۸۷۵، یک مسکن در خیابان مونروی شمالی ۶۲۲، نزدیکی گروو خرید. این خانه در سال ۱۸۳۳ برای فرانسیس
گروو خرید. این خانه در سال ۱۸۳۳ برای فرانسیس اپس ساخته شده بود. بروارد در ۲۰ ژوئن ۱۸۸۲ در تالاهاسی، فلوریدا درگذشت.
کایزرشمارن (همچنین: "Kaiserschmarren" , ) شکل خورد شده شمارن است که تهیه آن شبیه به تهیه خمیر پنکیک است و یکی از شناخته شده‌ترین دسرها در خوراک اتریشی است. این نام از امپراتور فرانتس جوزف اول گرفته شده‌است. ریشه کلمه. این دسر برای اولین بار در سال ۱۸۵۴ برای ملکه اتریش الیزابت سرو شد. گفته می‌شود که دسر به‌طور تصادفی هنگام سرو خورد شد که بعداً به یک ویژگی خاص تبدیل شد. تنها پس از آن بود که دسر توسط امپراتور فرانتس ژوزف اول «بازطراحی» شد و کایزرشمارن نامیده شد. افسانه‌ها. به گفته یوزف کاچی، خدمتکار سابق
شد. افسانه‌ها. به گفته یوزف کاچی، خدمتکار سابق دربار، امپراتور در مهمانی‌های شکار خود واقعاً از قیصرشمارن قدردانی می‌کرد و بسیار این دسر را دوست داشت. آماده‌سازی. خمیری که از آرد، شیر، تخم مرغ و کمی شکر و نمک درست می‌شود، در تابه‌ای روی حرارت متوسط با کره می‌پزیم تا زیر آن سفت شود. سپس با قاشق یا کفگیر خرد می‌شود و با احتیاط می‌چرخانیم تا تمام شود. آن را با پودر قند پاشیده و به‌طور سنتی با آلو سوخاری سرو می‌شود، امروزه اغلب با سس سیب نیز سرو می‌شود. تنوع بی‌شماری از کایزرشمارن وجود دارد، مانند کاراملی، با
از کایزرشمارن وجود دارد، مانند کاراملی، با کشمش یا بادام. یک آماده‌سازی تا حدودی پیچیده‌تر شامل جدا کردن سفیده‌ها، هم زدن آنها به سفیده تخم مرغ و بلند کردن آنها زیر خمیر است. این باعث می‌شود کایزرشمارن شل‌تر شود. بسته به مواد تشکیل دهنده و مخلفات، می‌توانید به انواع دیگر نیز تقسیم کنید: Semmelschmarrn بسیار شبیه Kaiserschmarrn است. این از نان رول‌های تکه شده (نان) آغشته به شیر و تخم مرغ تهیه می‌شود. یکی دیگر از تغییرات Topfenkaiserschmarrn است. در طول سلطنت دوگانه اتریش و مجارستان، این غذا به مجارستان نیز
دوگانه اتریش و مجارستان، این غذا به مجارستان نیز گسترش یافت.
میرزا شمس‌الدین عراقی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده اراک در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. شمس‌الدین عراقی فرزند آقا محسن عراقی و داماد میرزا علی‌نقی‌خان حکیم‌الممالک به دخترش فرخنده خانم بود و بعدا با شمس‌السلطنه اسفندیاری دختر جعفر یمین‌الممالک ازدواج کرد. میرزا شمس‌الدین در نجف نزد اساتیدی چون آخوند ملا کاظم خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی و اسدالله ممقانی تحصیل کرد و به درجه اجتهاد نائل شد. پس از بازگشت به ایران در مسجدی در نزدیکی منزلش به اقامه نماز جماعت می‌پرداخت. در