payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کامل آغاز شد. عملیات رعد فانتوم در ۱۶ ژوئن در سراسر عراق با تعدادی از عملیات‌های تابعه با هدف قرار دادن شورشیان در استان‌های دیالی و الانبار و کمربندهای جنوبی بغداد آغاز شد. نیروهای افزایشی اضافی همچنین در عملیات حمله فانتوم و عملیات فانتوم ققنوس، که به نام سپاه «فانتوم» که واحد اصلی ایالات متحده در عراق در طول سال۲۰۰۷ بود، شرکت کردند. استراتژی ضد شورش. استراتژی ضد شورش در عراق تحت فرماندهی ژنرال پترائوس از زمان آغاز افزایش نیروها در سال۲۰۰۷ به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. رویکرد جدیدتر تلاش برای به دست آوردن
تغییر کرد. رویکرد جدیدتر تلاش برای به دست آوردن قلب و ذهن مردم عراق از طریق ایجاد روابط، جلوگیری از تلفات غیرنظامیان و سازش با برخی از دشمنان سابق و حتی استخدام آنها بود. استراتژی جدید جمعیت محور بود، زیرا به جای کشتن شورشیان، بر حفاظت از جمعیت متمرکز بود. در اجرای این استراتژی، پترائوس از تجربیات بدست آمده در زمان فرماندهی لشکر ۱۰۱ هوابرد در موصل در سال۲۰۰۳ استفاده کرد. او همچنین این ایده‌ها را به‌طور گسترده در کتابچه راهنمای میدانی ۳–۲۴: ضد شورش توضیح داد، که در نوشتن آن در زمان خدمت به عنوان فرمانده
داد، که در نوشتن آن در زمان خدمت به عنوان فرمانده ژنرال فورت لیونورث، کانزاس، و مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده (CAC) در آنجا کمک کرد. استراتژی ضدشورش به جای اینکه هر عراقی را یک دشمن بالقوه ببیند، بر ایجاد روابط و همکاری عراقی‌ها علیه القاعده و بحداقل رساندن تعداد دشمنان برای نیروهای ایالات متحده متمرکز شد. اعتقاد بر این بود که حفظ حضور طولانی مدت نیروها در یک جامعه امنیت را بهبود می‌بخشد و به ایجاد روابط و اعتماد بین مردم محلی و ارتش ایالات متحده اجازه می‌دهد. تلفات غیرنظامیان با استفاده دقیق
اجازه می‌دهد. تلفات غیرنظامیان با استفاده دقیق اندازه‌گیری شده از زور بحداقل می‌رسد. این بمعنای بمباران کمتر است، و سربازان بیشتری از خویشتنداری استفاده می‌کنند و حتی گاهی اوقات خطر بیشتری را در این فرایند می‌بینند. روش دیگر برای جلب همکاری، پرداخت پول به افراد محلی، از جمله شورشیان سابق، برای کار به عنوان نیروهای امنیتی محلی است. شورشیان سنی سابق توسط ارتش آمریکا استخدام شده‌اند تا همکاری با القاعده را متوقف کنند و علیه آنها شروع به جنگ نکنند. برای اجرای این استراتژی، نیروها در منطقه بغداد متمرکز شدند (در
استراتژی، نیروها در منطقه بغداد متمرکز شدند (در آن زمان، بغداد ۵۰درصد از خشونت‌ها در عراق را تشکیل می‌داد). در حالی که در گذشته، نیروهای ائتلاف با زندگی در پایگاه‌های عملیاتی بزرگ به دور از مراکز جمعیتی، خود را از عراقی‌ها منزوی می‌کردند، نیروها در طول موج در میان عراقی‌ها زندگی می‌کردند و از ایستگاه‌های امنیتی مشترک (JSS) واقع در خود بغداد و مشترک با عراقی‌ها زندگی می‌کردند. نیروهای امنیتی عراق واحدهای ائتلاف به‌طور دائم به یک منطقه معین اختصاص داده شدند تا بتوانند روابط بلندمدت با جمعیت محلی و نیروهای
تا بتوانند روابط بلندمدت با جمعیت محلی و نیروهای امنیتی عراق برقرار کنند. با این حال، مخالفان اشغال مانند سرهنگ ارتش ایالات متحده. دیوید اچ. هاکورت، وقتی از او پرسیده شد که آیا فکر می‌کند سربازان بریتانیایی در ملت‌سازی بهتر از آمریکایی‌ها هستند، گفت: «آن‌ها در صف‌بندی مردم محلی برای انجام کارهایی مانند راه‌اندازی فاضلاب و روشن کردن برق خیلی بهتر از ما بودند. ما سنگدل هستیم و در عراق مردم و فرهنگ را درک نمی‌کنیم؛ بنابراین ما بلافاصله مردم محلی را در فعالیت‌های پلیسی و نظامی به کار نگرفتیم تا آنها را به
پلیسی و نظامی به کار نگرفتیم تا آنها را به ساختن و تثبیت کشورشان وادار کنیم.» مایکل ور، خبرنگار جنگ سی ان ان، که قبل از حمله آمریکا در سال۲۰۰۳ از عراق گزارش داده‌است، دیدگاه ضعیف مشابهی نسبت به اشغالگری داشت و می‌گفت: «واکنش‌های بسیار متفاوتی در عراق بحضور طولانی‌مدت نیروها وجود خواهد داشت»."نقطه چیست و آیا ارزش آن را دارد؟" آقای مایکل ور مدعی شد که اشغال می‌تواند "خشم بیشتر [نسبت به ایالات متحده] را تشدید کند." نتایج. وضعیت امنیتی. در چند ماه اول افزایش، خشونت افزایش یافت. با این حال، تا پاییز۲۰۰۷، وضعیت
افزایش یافت. با این حال، تا پاییز۲۰۰۷، وضعیت امنیتی به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. تلفات ارتش آمریکا از اوج ۱۲۶نفر در می۲۰۰۷ به۲۳نفر در دسامبر کاهش یافت و در دوره پس از افزایش (ژوئن۲۰۰۸ تا ژوئن۲۰۱۱)، میانگین ماهانه کمتر از ۱۱ بود. در ماه مه۲۰۰۷، بیش از ۱۷۰۰غیرنظامی عراقی کشته شدند، در حالی که این رقم در ماه دسامبر تقریباً ۵۰۰نفر بود. میانگین از ژوئن ۲۰۰۸ تا ژوئن۲۰۱۱ تقریباً ۲۰۰ بود. در ۱۰ سپتامبر۲۰۰۷،دیوید پترائوس بخشی از گزارش خود را در مورد وضعیت عراق به کنگره ارائه کرد. او به این نتیجه رسید که
عراق به کنگره ارائه کرد. او به این نتیجه رسید که «اهداف نظامی این افزایش تا حد زیادی در حال تحقق است.» او به کاهش مداوم اخیر در حوادث امنیتی اشاره کرد که او آن را به ضربات اخیر وارد شده به القاعده در عراق در طول موج افزایش داد. وی افزود: «ما همچنین افراط‌گرایان شبه‌نظامی شیعه را مختل کرده‌ایم. او استدلال کرد که عملیات ائتلاف و عراق بشدت خشونت‌های قومی فرقه ای را در کشور کاهش داده‌است، اگرچه او اظهار داشت که دستاوردها کاملاً یکسان نبوده‌است. او عقب‌نشینی تدریجی نیروهای آمریکایی در عراق را با هدف رسیدن به
نیروهای آمریکایی در عراق را با هدف رسیدن به سطوح پیش از افزایش نیرو تا ژوئیه۲۰۰۸ توصیه کرد و اظهار داشت که عقب‌نشینی‌های بیشتر «بی موقع» خواهد بود. در حالی که پترائوس این افزایش را عامل کاهش خشونت می‌دانست، این کاهش نیز از نزدیک با دستور آتش‌بس مقتدی صدر، رهبر سیاسی عراق در ۲۹ اوت۲۰۰۷ مطابقت داشت. پس از کشته شدن بیش از ۵۰زائر مسلمان شیعه در جریان نبرد روز قبل در کربلا، دستور الصدر مبنی بر کناره‌گیری شش‌ماهه از قدرت، بین وفاداران وی توزیع شد. مایکل ای اوهانلون و جیسون اچ کمپبل از موسسه بروکینگز در ۲۲
اوهانلون و جیسون اچ کمپبل از موسسه بروکینگز در ۲۲ دسامبر۲۰۰۷ اظهار داشت که محیط امنیتی عراق از اوایل سال۲۰۰۴ به بهترین سطح خود رسیده و استراتژی پتراوس را برای بهبود اعتبار داده‌است. سی‌ان‌ان در همان ماه اعلام کرد که میزان مرگ و میر ماهانه نیروهای ایالات متحده درعراق به دومین نقطه پایین خود در طول جنگ رسیده‌است. نمایندگان نظامی کاهش موفق تلفات را به افزایش نیروها نسبت دادند. همزمان وزارت کشور عراق از کاهش مشابه مرگ غیرنظامیان خبر داد. با این حال، در ۶ سپتامبر۲۰۰۷، گزارشی توسط یک کمیسیون نظامی مستقل به ریاست
گزارشی توسط یک کمیسیون نظامی مستقل به ریاست ژنرال جیمز جونز نشان داد که کاهش خشونت ممکن است به دلیل تسخیر مناطق تحت تسلط شیعه یا سنی باشد. علاوه بر این، در آگوست۲۰۰۷، سازمان بین‌المللی مهاجرت و سازمان هلال احمر عراق نشان دادند که عراقی‌های بیشتری از زمان افزایش نیرو فرار کرده‌اند. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۸، عبدالقادر جاسم محمد، وزیر دفاع عراق به خبرنگاران گفت که این افزایش «بسیار خوب کار می‌کند» و عراق نیاز «فوری» به نیروها برای حفظ امنیت مرزهای عراق دارد. او گفت که «نتایج سال۲۰۰۷ ثابت می‌کند که بغداد اکنون خوب
که «نتایج سال۲۰۰۷ ثابت می‌کند که بغداد اکنون خوب است». در ژوئن ۲۰۰۸،وزارت دفاع ایالات متحده گزارش داد که «روندهای امنیتی، سیاسی و اقتصادی در عراق همچنان مثبت است؛ با این حال، آنها شکننده، قابل برگشت و ناهموار هستند.» در ماه جولای ۲۰۰۸، نیروهای آمریکایی تنها ۱۳ سرباز را از دست دادند که کمترین تعداد تلفات نیروهای آمریکایی در یک ماه از زمان تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ است. همچنین، گزارش سفارت ایالات متحده در بغداد، که در ماه مه۲۰۰۸ به کنگره ارائه شد، و در ۱ ژوئیه منتشر شد، بیان کرد که دولت عراق ۱۵معیار از ۱۸
منتشر شد، بیان کرد که دولت عراق ۱۵معیار از ۱۸ معیار سیاسی تعیین شده برای آنها را برآورده کرده‌است. نظام سیاسی و اقتصاد. ایالات متحده دفتر دیوان محاسبات آمریکا در ۲ سپتامبر۲۰۰۷ گزارش داد که دولت عراق تنها به سه معیار از هجده معیار ایجاد شده توسط کنگره ایالات متحده در ژانویه ۲۰۰۶ را دست یافته‌است. گزارش دو مرکز دیگر از سنجش پیشرفت در عراق، یک تخمین اطلاعاتی ملی و ارزیابی کمیسیون مستقل ژنرال بازنشسته جیمز ال جونز برای کنگره در پاییز۲۰۰۷ منتشر شد. "یواس‌ای تودی" یافته‌ها را مقایسه کرد. "نیویورک تایمز" همچنین
یافته‌ها را مقایسه کرد. "نیویورک تایمز" همچنین این کار را کرد. دیوان محاسبات (آمریکا) اظهار داشت که دولت عراق از ۳۰ اوت۲۰۰۷ ۱۱مورد از ۱۸معیار را رعایت نکرد. در ۱۴ سپتامبر کاخ سفید نظرسنجی پیشرفت «رضایت بخش» را در ۹مورد از ۱۸معیار گزارش کرد. لیونل بینر شورای روابط خارجی غیرحزبی این معیارها را «مبهم» خوانده‌است، زیرا معیارهای اندازه‌گیری آنها نادقیق است. "نیویورک تایمز" در ۱۳ مه اظهار داشت که «به نظر می‌رسد هیچ‌کس در واشینگتن در مورد معنای واقعی پیشرفت یا اینکه دقیقاً چگونه می‌تواند اندازه‌گیری شود» توافق
دقیقاً چگونه می‌تواند اندازه‌گیری شود» توافق ندارد. ژنرال دیوید پترائوس، فرمانده نیروهای چندملیتی در عراق، اعلام کرده‌است که توصیه‌های او در مورد قدرت نیروها به توانایی دولت عراق برای برآورده کردن معیارها بستگی ندارد. در ۲ دسامبر۲۰۰۷،جبهه توافق عراق عرب سنی خواستار پایان تحریم پارلمان عراق شد. در ۲۰ ژانویه۲۰۰۸، پارلمان عراق قانونی را تصویب کرد که به اعضای حزب بعث اجازه می‌دهد به زندگی عمومی بازگردند، و این معیار اصلی کنگره ایالات متحده برای موفقیت دولت عراق بود. در آن ماه، صندوق بین‌المللی پول (IMF) اعلام
بود. در آن ماه، صندوق بین‌المللی پول (IMF) اعلام کرد که اقتصاد عراق به میزان قابل توجهی نسبت به پایین‌ترین سطح سال قبل رشد خواهد کرد. محسن خان، مدیر صندوق بین‌المللی پول در امور خاورمیانه، گفت که پیش‌بینی می‌شود تولید نفت عراق تا در سال ۲۰۰۸ برسد. همچنین صندوق بین‌المللی پول گزارش داد که انتظار می‌رود رشد تولید ناخالص داخلی عراق به‌طور قابل‌توجهی به بیش از ۷درصد از ۱٫۳ درصد در سال۲۰۰۷ در سال‌های۲۰۰۸ و۲۰۰۹ افزایش یابد. در ۲۲ دسامبر۲۰۰۷، مایکل ای. اوهانلون و جیسون اچ. کمپبل از مؤسسه بروکینگز اقتصاد و نظام
و جیسون اچ. کمپبل از مؤسسه بروکینگز اقتصاد و نظام سیاسی عراق را «تنها به میزان اندکی بهتر از یک سال پیش» توصیف کردند. فرستاده عراق به عراق از گفتگوی میان جوامع سنی و شیعه گزارش داد و از کار دولت در اواخر سال۲۰۰۷ تمجید کرد. فرستاده، استفان دی میستورا، گفت که با وجود تردیدهای جدی قبلی، تصویر مثبتی از پیشرفت در عراق در گزارشی به شورای امنیت سازمان ملل ارائه خواهد کرد. او گفت: «در آغاز [۲۰۰۷]... ما واقعاً نگران عدم پیشرفت در گفتگوی ملی بودیم، امروز که اساساً تغییر کرده‌است. این نظر ما را از نگرانی یا بدبین
تغییر کرده‌است. این نظر ما را از نگرانی یا بدبین بودن تغییر داده‌است." او گفت که گزارش سازمان ملل متحد، دولت عراق را به خاطر کارش در ایجاد آشتی "تمجید" می‌کند. در ژانویه ۲۰۰۸، مایکل ای. اوهانلون، عضو شورای روابط خارجی اظهار داشت که «به‌طور کلی، نظام سیاسی عراق احتمالاً شایستگی درجه تقریباً C را برای عملکرد خود در ۱۲ ماه گذشته دارد.» وی همچنین اظهار داشت که «سرعت پیشرفت در نهایت در حال افزایش است.» در ۱۳ فوریه۲۰۰۸، پارلمان عراق سه قانون را تصویب کرد که مورد بحث قرار گرفتند. این سه اقدام عبارت بودند از قانون
قرار گرفتند. این سه اقدام عبارت بودند از قانون عفو، قانونی که محدوده اختیارات استانی را مشخص می‌کند و بودجه سال۲۰۰۸ قانون عفو یکی از معیارهایی بود که بوش تعیین کرد. قانون اختیارات استانی شامل مقرراتی برای انتخابات استانی است که معیار کلیدی دیگری است. و بودجه باید راه را برای ایجاد ۷۰۰٬۰۰۰شغل جدید برای عراقی‌ها هموار کند. "یو اس ای تودی" در ۱۷ فوریه۲۰۰۸ اعلام کرد که رایان کراکر سفیر ایالات متحده در عراق «ممکن است بسختی استدلال کند که عراقی‌ها معیارهای سیاسی مورد نظر کنگره را برآورده کرده‌اند» وپیشرفت سیاسی
مورد نظر کنگره را برآورده کرده‌اند» وپیشرفت سیاسی را با پیشرفت نظامی اخیر مقایسه کرد. تفسیر نتایج. اینکه آیا این افزایش منجر به بهبود امنیت عراق شده‌است یا عوامل دیگری باعث آن شده‌است، توسط برخی مورد مناقشه است. نوح فلدمن، عضو شورای روابط خارجی، خاطرنشان کرده‌است: "این سوالات را می‌توان با کمی دقت بیان کرد. آنها با این موضوع شروع می‌کنند که چگونه کاهش نسبی خشونت را از زمانی که افزایش نیروهای ایالات متحده تقریباً یک سال پیش آغاز شد، تفسیر کرد. آیا این کاهش نشان می‌دهد که نیروهای بیشتری در زمین برای اعمال
نشان می‌دهد که نیروهای بیشتری در زمین برای اعمال کنترل مؤثر بر قلمرو و متقاعد کردن شورشیان به عقب‌نشینی لازم بود؟ یا کاهش خشونت در عوض نشانه آن است که چشم‌انداز خروج قریب‌الوقوع ایالات متحده، عراقی‌ها را برای دامن زدن به جنگ داخلی که ایالات متحده آنها را از شر آن نجات نخواهد داد، مرددتر کرده‌است؟ پاسخ هرچه که باشد، عواقب عملی بسیار زیاد است: یا سطح نیروها را نسبتاً ثابت نگه می‌داریم، در حالی که ثبات فزاینده را تثبیت می‌کنیم، به آرامی کاهش می‌دهیم، یا عقب‌نشینی را تسریع می‌کنیم تا بر جدیت خود در مورد خروج
را تسریع می‌کنیم تا بر جدیت خود در مورد خروج تأکید کنیم." پشتیبانی. سرویس‌های خبری مستقل اعلام کرده‌اند که عقل مرسوم در رسانه‌های ایالات متحده این است که این «کارآمد» است. بسیاری از رهبران سیاسی دموکرات نیز همین را تصدیق کرده‌اند. در ژوئن ۲۰۰۸، خبرنگاران در نسخه آخر با ولف بلیتزر اظهار داشتند که «تعداد کمی در مورد موفقیت به اصطلاح موج در عراق بحث می‌کنند». "تایم" اعلام کرده‌است که «سرجه یک موفقیت شکننده و محدود است، عملیاتی که به ثبات پایتخت و اطراف آن کمک کرده‌است.» "نیویورک تایمز" بیان کرده‌است که «این
کرده‌است.» "نیویورک تایمز" بیان کرده‌است که «این افزایش، به وضوح، حداقل در حال حاضر مؤثر بوده‌است….نتیجه ای که اکنون در خیابان‌ها قابل مشاهده است، آرامشی است که از زمان تهاجم آمریکا تاکنون دیده نشده‌است.» پیتر منصور، افسر اجرایی ژنرال پترائوس و نویسنده کتاب "بغداد در طلوع آفتاب: جنگ یک فرمانده تیپ در عراق"، در مقاله ای در اوت ۲۰۰۸ "در واشینگتن پست" اظهار داشت که "جنگ عراق تمام نشده‌است، اما تلاش جنگی ما ادامه دارد. پایه محکم تر.. این موج فضا و زمان را برای رقابت بر سر قدرت و منابع در عراق ایجاد کرده‌است تا
بر سر قدرت و منابع در عراق ایجاد کرده‌است تا در عرصه سیاسی با کلمات به جای بمب اجرا شود.» مایکل یون، وبلاگ نویس و گزارشگر مستقل، که سال‌ها در عراق حضور داشته، استراتژی افزایش را قبل از رسمی شدن پیشنهاد کرده بود. یون در کتاب خود،"لحظه حقیقت در عراق"، استدلال کرد که پترائوس شکست را به پیروزی در عراق تبدیل کرده‌است و این موج موفقیت‌آمیز بوده‌است. در ژوئیه ۲۰۰۸، یون در سرمقاله "نیویورک دیلی نیوز" اظهار داشت که «جنگ در عراق به پایان رسیده‌است… مردم عراق پیروز شدند.» مورخ لری شویکارت در کتاب خود به نام
پیروز شدند.» مورخ لری شویکارت در کتاب خود به نام "پیروزی‌های آمریکا: چرا ایالات متحده در جنگ"‌ها پیروز می‌شود استدلال کرد که موفقیت این افزایش تا حدی ناشی از تلفات باورنکردنی است که ارتش ایالات متحده به القاعده در عراق و به «شورشیان» از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ وارد کرد- - حدود ۴۰۰۰۰ کشته، حدود ۲۰۰۰۰۰ زخمی، ۲۰۰۰۰ اسیر و نزدیک به ۱۰۰۰۰ متروک. او بیان کرده‌است که آن سطوح فرسایش دشمنی به اندازه تخمین زده شده القاعده، نه تنها برای تلاش‌های تروریست‌ها در عراق، بلکه در کاهش آنها در سراسر جهان نیز بسیار آسیب زا بوده‌است.
آنها در سراسر جهان نیز بسیار آسیب زا بوده‌است. علاوه بر این، شویکارت استدلال می‌کرد که تقریباً تمام تخمین‌ها از تلفات دشمن به‌شدت کم‌شماری شده بود (همان‌طور که تعداد تلفات چریک‌ها نیز وجود دارد) با توجه به ناتوانی در شناسایی اجساد که به‌طور کامل توسط مواد منفجره نابود شده‌اند یا شمارش لاشه‌های کشیده شده و همچنین تعداد کشته‌شدگان. بعد از تلاش برای درمان پزشکی توسط دیگر هواداران القاعده جان خود را از دست می‌دهند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴، سناتور جان مک کین در برنامه سی‌ان‌ان "در این ساعت" استدلال کرد که این افزایش
سی‌ان‌ان "در این ساعت" استدلال کرد که این افزایش یک پیروزی بود، که هدف تأمین امنیت و ثبات اساسی برای دولت عراق را برآورده کرده‌است، و اینکه خروج نیروها پس از افزایش نیروها انجام شده‌است. منجر به افزایش عملیات تروریستی و ظهور داعش در عراق شد. مک کین گفت: «ما به لطف این افزایش، پیروز شدیم. برنده شد. پیروزی آنجا بود. تنها چیزی که ما نیاز داشتیم یک نیروی پشتیبان بود که پشتیبانی کند، نه برای شرکت در جنگ، بلکه برای تأمین پشتیبانی، تدارکات و اطلاعات. و به هر حال، جنگ کره ما سربازان را پشت سر گذاشتیم. بوسنی، ما
جنگ کره ما سربازان را پشت سر گذاشتیم. بوسنی، ما سربازان را پشت سر گذاشتیم، نه برای جنگ، بلکه برای یک نیروی تثبیت کننده.» مخالفت. پاتریک کاکبرن، روزنامه‌نگار، اعلام کرده‌است که کاهش خشونت نتیجه مستقیم پاکسازی قومی توسط دولت عراق به رهبری شیعیان و شبه‌نظامیان شیعه علیه سنی‌ها بوده‌است. او گفته‌است که «نبرد برای بغداد در سال ۲۰۰۶–۲۰۰۷ توسط شیعیان به پیروزی رسید که اکنون سه چهارم پایتخت را در اختیار دارند. این تغییرات جمعیتی دائمی به نظر می‌رسد. سنی‌هایی که تلاش می‌کنند خانه‌های خود را پس بگیرند، با ترور مواجه
می‌کنند خانه‌های خود را پس بگیرند، با ترور مواجه می‌شوند.» جان اگنیو، استاد جغرافیا دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، مطالعه‌ای را در اواسط سپتامبر۲۰۰۸ منتشر کرد که در آن اظهار داشت که خشونت در بغداد کاهش یافته‌است «به دلیل خشونت‌های بین‌اجتماعی که با شروع موج به اوج خود رسید»، گفت: «با شروع موج، بسیاری از اهداف درگیری یا کشته شده بودند یا از کشور گریختند و هنگام خروج چراغ‌ها را خاموش کردند.» باب وودوارد، خبرنگار "واشینگتن پست"، با منابع دولتی ایالات متحده مصاحبه کرده‌است که به گفته آنها «افزایش» ایالات متحده
کرده‌است که به گفته آنها «افزایش» ایالات متحده دلیل اصلی کاهش خشونت در سال های۲۰۰۷–۲۰۰۸ نبوده‌است. در عوض، طبق دیدگاه او، کاهش خشونت به دلیل تکنیک‌های مخفی جدید مقامات نظامی و اطلاعاتی ایالات متحده برای یافتن، هدف قرار دادن و کشتن شورشیان بود. برخی مانند نانسی پلوسی، رئیس وقت مجلس نمایندگان، تمام یا بخشی از کاهش خشونت را به دولت ایران نسبت داده‌اند. پلوسی در ماه مه۲۰۰۸ اظهار داشت که «برخی از موفقیت‌های این موج بخاطر حسن نیت ایرانی‌ها بوده‌است، آنها در بصره تصمیم گرفتند که جنگ چه زمانی پایان یابد، آنها
تصمیم گرفتند که جنگ چه زمانی پایان یابد، آنها دربارهٔ توقف خصومت‌ها مذاکره کردند.» کاکبرن نیز گفته‌است که ایرانیان نقش اصلی را ایفا کردند. مفسران دیگر به بیداری اهل سنت (که در سال۲۰۰۵ آغاز شد) به عنوان مهم‌ترین دلیل کاهش خشونت در عراق اشاره کرده‌اند. دیوید کیلکلن، مشاور ضد شورش و افزایش نیرو ژنرال پترائوس، معتقد است که «قیام قبیله ای مسلماً مهم‌ترین تغییر در محیط عملیاتی عراق در چند سال گذشته بود.» در یک مقاله ذکر شده که «حضور مسلط ایالات متحده در عراق به بقیه جهان اجازه می‌دهد تا از مسئولیت ثبات در داخل و
جهان اجازه می‌دهد تا از مسئولیت ثبات در داخل و اطراف عراق اجتناب کنند، حتی اگر همه متوجه خطرات موجود باشند». علاوه بر این، «برنامه ای برای عقب‌نشینی نیروهای ایالات متحده به موفقیت یک استراتژی دیپلماتیک بزرگتر کمک می‌کند وکشورهای خاورمیانه، دولت‌های اروپایی و سازمان ملل را وادار می‌کند تا برای حفظ ثبات در خلیج فارس سازنده تر عمل کنند» در ۲۰ آوریل۲۰۰۷، چهار ماه پس از اجرایی شدن این افزایش، سناتور هری رید در صحن مجلس سنای ایالات متحده بیانیه ای داد که ایالات متحده قبلاً در جنگ عراق شکست خورده‌است و این افزایش
قبلاً در جنگ عراق شکست خورده‌است و این افزایش هیچ نتیجه ای نخواهد داشت و اظهار داشت: «من معتقدم که من می‌گویم که وزیر امور خارجه، وزیر دفاع و شما باید در مورد آنچه رئیس‌جمهور می‌داند تصمیم بگیرید (بدانید) این جنگ شکست خورده‌است و افزایش نیرو چیزی را که با خشونت شدید دیروز در عراق نشان داد، تأثیر ندارد.» دموکرات‌های کنگره بر این باور بودند که پیشرفت‌های نظامی در عراق حاصل شده‌است، اما پیشرفت سیاسی که پرزیدنت بوش به عنوان دلیل اصلی این افزایش اعلام کرد، رخ نداده‌است. آنها همچنان خواستار خروج نیروهای آمریکایی
آنها همچنان خواستار خروج نیروهای آمریکایی بودند. در فوریه ۲۰۰۸،نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان به خبرنگاران گفت: «خدا می‌داند، هر زمان که مردان و زنان نظامی ما به یک تمرین نظامی می‌روند، ما می‌خواهیم آنها موفق شوند، و آنها هم این کار را کردند. سیاست دنبال نشد؛ بنابراین آنها می‌توانند هر تصویری را که می‌خواهند روی آن نقاشی کنند. هدف محقق نشده‌است فجایع، تلفات همچنان ادامه دارد. ما در عراق در مسیر اشتباهی پیش می‌رویم.» هیلاری کلینتون، نامزد ریاست جمهوری، که قبلاً به حمایت از پترائوس رای داده بود، اکنون در
قبلاً به حمایت از پترائوس رای داده بود، اکنون در "فاکس نیوز یکشنبه" در همان ماه اظهار داشت که «به اصطلاح موج به این منظور طراحی شده‌است که به دولت عراق فضا و زمان بدهد تا تصمیمات سختی را اتخاذ کند که فقط عراقی‌ها می‌توانند برای آن اتخاذ کنند. خودشان… و من فکر می‌کنم که طرح یک هدف بسیار روشن برای شروع خروج نیروهایمان بهترین راه برای وادار کردن عراقی‌ها به مسئولیت است.» افکار عمومی. نظرسنجی گالوپ در اوایل فوریه ۲۰۰۸ نشان داد که ۴۳درصد از آمریکایی‌ها فکر می‌کردند که افزایش نیروها «وضعیت آنجا را بهتر می‌کند».
که افزایش نیروها «وضعیت آنجا را بهتر می‌کند». نظرسنجی سی ان ان که در همان دوره انجام شد نشان داد که ۵۲درصد فکر می‌کنند که نیروهای آمریکایی «در حال پیشرفت در بهبود شرایط در عراق و پایان دادن به خشونت در آن کشور هستند» در حالی که ۴۵درصد مخالف هستند. یک نظرسنجی که توسط مرکز تحقیقاتی پیو در همان روز منتشر شد نشان داد که ۴۸درصد از شرکت‌کنندگان در نظرسنجی معتقدند که جنگ به خوبی پیش می‌رود، در مقایسه با ۳۰درصد در سال گذشته، و تعداد مشابهی از حفظ نیروها در عراق تا زمانی که وضعیت تثبیت شود، حمایت می‌کنند."اکثریت
زمانی که وضعیت تثبیت شود، حمایت می‌کنند."اکثریت همچنان معتقد بودند که جنگ در وهله اول یک تصمیم اشتباه است. نظرسنجی توسط رادیو ملی آمریکا برخی از نتایج آن را «نشانه ای از موفقیت‌آمیز بودن افزایش نیروها» خواند. با این وجود، نظرسنجی که در ژوئن۲۰۰۸ انجام شد، نشان داد که ۶۸درصد از آمریکایی‌ها مخالف جنگ در عراق بودند و ۶۴درصد از آمریکایی‌ها می‌خواستند رئیس‌جمهور بعدی اکثر نیروها را ظرف چند ماه پس از روی کار آمدن از عراق خارج کند.یک نظرسنجی تابستان۲۰۰۸ سی‌بی‌اس نیوز نشان داد که ۴۶درصد فکر می‌کردند که وضعیت عراق
نشان داد که ۴۶درصد فکر می‌کردند که وضعیت عراق را بهبود می‌بخشد، در حالی که ۱۱درصد فکر می‌کردند اوضاع را بدتر می‌کند و ۳۲درصد فکر می‌کردند که تأثیری ندارد. یک نظرسنجی در مارس۲۰۰۸ در عراق نشان داد که ۴۲درصد از عراقی‌ها حملات به نیروهای آمریکایی را قابل قبول خواندند و تنها ۴درصد از عراقی‌ها معتقد بودند که نیروهای آمریکایی مسئول کاهش خشونت هستند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۶۱ درصد بر این باورند که حضور نیروهای آمریکایی در عراق در واقع وضعیت امنیتی را بدتر می‌کند. در ژوئیه ۲۰۰۸، نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق
در ژوئیه ۲۰۰۸، نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق و موفق الربیعی، مشاور امنیت ملی عراق، هر دو به دنبال جدول زمانی برای خروج نیروهای خارجی بودند. یک نظرسنجی شرکت تحقیقات افکار وابسته به سی ان آن که از ۱ تا ۲ سپتامبر ۲۰۱۰ انجام شد، این سؤال را مجدداً مورد بررسی قرار داد: «همان‌طور که ممکن است بدانید، ایالات متحده در سال۲۰۰۷ ۲۰۰۰۰نیروی رزمی را به عراق اعزام کرد که به آن موجی نامیده می‌شد. بر اساس آنچه خوانده‌اید یا شنیده‌اید، فکر می‌کنید که افزایش نیروهای آمریکایی به عراق موفقیت‌آمیز بوده‌است یا شکست؟» ۶۰ درصد به
به عراق موفقیت‌آمیز بوده‌است یا شکست؟» ۶۰ درصد به عنوان موفقیت، ۳۳ درصد شکست و ۷ درصد وابسته یا نامطمئن پاسخ داده‌اند.
جان آر. بیلور (John R. Baylor) (در بدو تولد او جان رابرت بیلور) (John Robert Baylor) (۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲–۶ فوریه ۱۸۹۴)، از عاملین سرخپوست ایالات متحده، ناشر، ویرایشگر، سیاستمدار آمریکایی و همچنین افسر ارشد ارتش ایالات مؤتلفه و مأمور رسیدگی به امور سرخ‌پوستان در دولت این کشور بود. پس از پایان دوران خدمتش در امور مربوط به سرخ‌پوستان، او به عنوان یکی از پایه‌گذاران روزنامه «"مرد سفیدپوست"» شروع به کار کرد؛ این روزنامه که در تگزاس شمالی منتشر می‌شد از منتقدان جدی فرماندار سم هیوستون بود. بیلور در خلال جنگ داخلی
فرماندار سم هیوستون بود. بیلور در خلال جنگ داخلی آمریکا، نیروهای مؤتلفه تگزاس را به سوی نیومکزیکو هدایت کرد و متعاقباً خود را نخستین فرماندار منطقه آریزونا معرفی نمود. این اقدام وی از جانب جفرسون دیویس، رهبر ایالات مؤتلفه، مورد تأیید قرار گرفت. بعدها طی مشاجره‌ای که رخ داد سردبیر روزنامه رقیب به دست بیلور کشته شد. دیویس با دستور بیلور خطاب به هنگ تحت فرمانش برای قلع‌و قمع نیروهای آپاچی منطقه مخالف بود. از این‌رو، او را از فرمانداری عزل کرد و جایگاهی را که در کمیسیون تگزاس داشت از وی سلب شد. اندکی بعد،
که در کمیسیون تگزاس داشت از وی سلب شد. اندکی بعد، بیلور از این بحران گذر کرد و در شهر سن آنتونیو ساکن شد. سپس به عنوان یکی از اعضای قانون‌گذار به دولت ایالتی راه یافت و علاوه بر آن به دامپروری نیز مشغول شد. در سال ۱۸۸۱ و درست زمانی که ۵۹ سال داشت بار دیگر در نزاعی یک نفر دیگر را کشت، با این حال در دادگاه تبرئه شد. جان آر. بیلور سال‌ها بعد در همان مزرعه پرورش دامی که متعلق به خودش بود، از دنیا رفت. اوایل زندگی. جان آر. بیلور در سال ۱۸۲۲ در شهر پاریس واقع در ایالت کنتاکی به دنیا آمد، او فرزند یکی از پزشکان
ایالت کنتاکی به دنیا آمد، او فرزند یکی از پزشکان جراح شاغل در ارتش آمریکا و همسر او بود. جان یک برادر به نام جورج وایت بیلور داشت که به راه پدر رفت و به خدمت نیروهای نظامی درآمد و بعدها به درجه سرهنگی رسید. این دو پسر همراه خانواده خود در پایگاه‌های نظامی مختلفی زندگی کردند و در آنجا بزرگ شدند. این پایگاه‌ها محلی بود که پدرشان به عنوان دستیار جراح هنگ هفتم خدمت می‌کرد. یکی از عموهای‌شان، رابرت ایمیت بلدسو بیلور، در دادگاه عالی تگزاس به سمت دستیار قاضی منصوب شد و از بنیان‌گذارن دانشگاه بیلور بود. عموی ارشد
شد و از بنیان‌گذارن دانشگاه بیلور بود. عموی ارشد آنها، سرهنگ جورج آر. بیلور نیز در جنگ انقلاب آمریکا حضور داشت. عزیمت به تگزاس. جان بیلور در سن هیجده سالگی به منطقه فایِت در ایالت تگزاس نقل مکان کرد و زندگی‌اش را در آنجا بنا نهاد. در سال ۱۸۴۰ به نیروهای داوطلب این ایالت ملحق شد تا به نبرد با سرخ‌پوستان قبیله کومانچی برود. وی در سال ۱۸۴۴ در شهر مارشال تگزاس با امیلی هانا ازدواج کرد؛ این زوج صاحب هفت پسر و سه دختر شدند. البته برادرش جورج نیز سرانجام به تگزاس آمد. بیلور که با اشتغال به دام‌پروری در تگزاس
آمد. بیلور که با اشتغال به دام‌پروری در تگزاس روزگار می‌گذارند، تصمیم گرفت که گریزی نیز به سیاست بزند و اینگونه بود که در سال ۱۸۵۱ به عضویت مجلس قانون‌گذاری این ایالت درآمد و طی سال‌های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ در آنجا مشغول به کار بود. در سال ۱۸۵۳ صلاحیت حقوقی لازم را کسب کرد. در سال ۱۸۵۵ به عنوان مأمور دولت، مسئول رسیدگی به امور قبیله کومانچی شد و تا سال ۱۸۵۷ و انفصالش از کار، در این منصب باقی ماند. پس از برکناری به سرتاسر ایالت سفر کرد و طی این سفرها ضمن اعلام مخالفت خود با سرخ‌پوستان کومانچی، اقدام به برگزاری
خود با سرخ‌پوستان کومانچی، اقدام به برگزاری گردهمایی‌های ضد سرخ‌پوستی نیز نمود. در این زمان او سردبیری روزنامه‌ای به نام «دِ وایت‌من» را بر عهده داشت که در ضدیت با سرخ‌پوستان بود. به علاوه وی قریب به یکصد هزار نفر از نیروهای پارتیزانی را برای مقابله با سرخ‌پوستان سازماندهی کرده بود. بعدتر، جان بیلور برای رسیدگی به امور سرخ‌پوستان در منطقه جک به مأموریت گماشته شد و از سال ۱۸۵۶ تا زمان برکناری‌اش یعنی مارس ۱۸۵۷ در آنجا فعالیت می‌کرد. وی در شمار یکی از منتقدان فرماندار سم هیوستون قرار داشت که معتقد بود او