payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز آمده که وی معتقد بود روح ابومسلم در او حلول و تناسخ یافته است. تقریباً همهٔ روستاهای سغد و بخارا به این جنبش پیوستند و ترکان زیادی نیز در جنبش با مقنع همراه شدند. شورش به قدری شدت گرفت که بسیاری از مردم نزد مهدی رفتند و او را قانع کردند که خطر نابودی اسلام نزدیک است و ممکن است آیین مقنع جهانگیر شود. بدین ترتیب جنگی میان شورشیان و سپاه عباسی به فرماندهی نعیم بن سهل صورت گرفت و شورشیان شکست خوردند. شورشیان به قلعهٔ سنام رفتند و در آنجا پناه گرفتند و سعید الحرشی، فرماندهٔ ارتش دشمن، قلعه را محاصره کرد.
الحرشی، فرماندهٔ ارتش دشمن، قلعه را محاصره کرد. برخی از شورشیان درخواست صلح کردند و سعید پذیرفت؛ ولی خیلی از افراد به شورش پایبند ماندند. مقنع نیز که دریافت راه گریزی وجود ندارد، خودکشی کرد. برخی می‌گویند او آتشی بزرگ برپا کرده و اعلام کرد هر کس خواستار رفتن به بهشت است، به همراه او، خود را به آتش افکند؛ در این راه، خانوادهٔ وی و نزدیکانش او را همراهی کرده و خود را به آتش افکندند و وقتی قلعه توسط سعید تسخیر شد، خالی بود. روایت دیگری نیز وجود دارد که مقنع و زنانش همگی زهر نوشیدند. روایت دیگر، حاکی از ترکیب
زنانش همگی زهر نوشیدند. روایت دیگر، حاکی از ترکیب این دو رویداد است و از یکی از همسران مقنع که زنده ماند، نقل شده است که مقنع به همسرانش زهر نوشانید و خود را به تنوری افکند و گفته بود که می‌رود تا از آسمان، فرشتگان را بیاورد تا دین خویش را بازآورد. روایت دیگر نیز حکایت کرده که او نابود شد و بازماندهٔ پیکرش را در تنور پیدا کردند و نزد مهدی فرستادند. محمره. اطلاعات دربارهٔ این گروه بسیار ناچیز است اما تنها چیزی که مشخص است، این است که محمره به گروهی گفته می‌شد که از سرخ جامگان بودند و ریشه این گروه، به خرمیه
که از سرخ جامگان بودند و ریشه این گروه، به خرمیه می‌رسید یا از متحدان خرمیه بودند. در سال ۱۶۲ ه‍. ق، گروهی از این فرقه به رهبری فردی بنام عبدالقهار در جرجان شورش کردند و پس از کشتار زیاد، بر جرجان چیره شدند. شعار آنان این بود که می‌گفتند: «ابومسلم زنده است. بر ماست که که ملک را باز پس گیریم و بدو بازگردانیم.» این سرکشی با لشکری از طبرستان توسط فردی بنام عمر بن العلاء که در ری قصابی می‌کرد، سرکوب شد؛ با این حال، محمره بار دیگر در سال ۱۷۹ ه‍.ق شورش کردند. بنا بر روایات، این دفعه، عمرو بن محمد العمرکی آنان را
بر روایات، این دفعه، عمرو بن محمد العمرکی آنان را برانگیخته بود؛ اما در نهایت وی به عنوان یک زندیق، به دستور هارون الرشید در مرو اعدام شد. بابک خرمدین. کامل‌ترین شرح زندگی بابک، توسط واقد بن عمرو تمیمی نگارش شده است. نام بابک در همهٔ منابع آمده است؛ اما مسعودی نیز اظهار دارد: «نام بابک حسن بود» اظهارات مربوط به اصل و نسب و پیشینه او نامشخص و متناقض و گاهی باورنکردنی است. نام پدر او مرداس یا عبدالله بوده و مادرش نیز به نقل از فصیح، زنی یک چشم به نام ماهرو از روستایی از آذربایجان بود. ممکن است از یک سو
از روستایی از آذربایجان بود. ممکن است از یک سو داستان‌های عبدالله و مطر دلالت بر این داشته باشد که پدر بابک با این زن رابطه نامشروع داشته است، اما از سوی دیگر دینوری می‌گوید: «آنچه به نظر ما درست و اثبات شده، این است که بابک فرزند مطهر پسر فاطمه، دختر ابومسلم بود و فرقهٔ فاطمیه خرمیان نیز نام خود را از این فاطمه گرفته‌اند نه از فاطمه دختر پیامبر خدا.» در مروج الذهب مسعودی، بابک صرفاً به عنوان یکی از گروه فاطمیه حُرمی‌ها توصیف شده است. بابک به ارتش فردی به نام جاویدان پیوست و پس از مرگ او، از سوی همسر
به نام جاویدان پیوست و پس از مرگ او، از سوی همسر جاویدان به عنوان جانشین او برگزیده شد. بابک پس از اطمینان از اطاعت افراد جاویدان، مدعی شد که طبق آخرین وصیت جاویدان در شب قبل، روح او به محض مرگ وارد بدن بابک شده و با روح او آمیخته شده است و هر کسی که با این وصیت نامه، مخالفت کند، باید تکفیر شود. همهٔ حاضران به مأموریت جاویدان نسبت به مرد جوان اذعان داشتند و بنا به درخواست همسر جاویدان، قسم یاد کردند که همان گونه که با روح جاویدان بیعت کرده بودند، با روح بابک نیز بیعت کنند. سپس بیوه جاویدان در مراسمی ساده
نیز بیعت کنند. سپس بیوه جاویدان در مراسمی ساده در حضور همگان با بابک ازدواج کرد. بابک، پیروان خود را به نفرت از اعراب و قیام علیه حکومت خلیفه تحریک کرد و به تدریج جمعیت زیادی به او پیوستند. در بیشتر منابع، آغاز شورش بابک در زمان سلطنت مأمون ذکر شده است، یعنی زمانی که خرمی‌ها شروع به نفوذ به نواحی مجاور و ایجاد ناامنی در آذربایجان کردند. مأمون پس از نقل مکان به عراق و پس از برخورد با مخالفان بغداد، چندین ارتش برای مبارزه با بابک اعزام کرد ولی جملگی شکست خوردند. از این رو، خطر خرمیان، معتصم را در هنگام به
از این رو، خطر خرمیان، معتصم را در هنگام به خلافت رسیدن و به ویژه هنگامی که در اواخر همان سال، تعداد زیادی از مردان جبال به همدان رفتند، نگران کرده بود. برای مقابله با آن‌ها، معتصم ارتشی را فرستاد. در نبردی در نزدیکی همدان، چند هزار نفر خرمی کشته شدند، اما تعداد زیادی به قلمرو بیزانس گریختند، بعداً از آنجا بازگشتند تا شورش خود را از سر بگیرند. در پایان، این شورش، توسط سپاهیان افشین که فرماندهٔ سپاه عباسی که ایرانی و اهل استروشنه بود، سرکوب شد و بسیاری از یاران بابک در کوه‌ها پراکنده شدند و فرار کردند. خود
بابک در کوه‌ها پراکنده شدند و فرار کردند. خود بابک نیز به همراه تعدادی از اعضای خانواده و چند تن از رزمندگانش در مسیرهای کوهستانی به سمت ارمنستان حرکت کردند؛ اما در نهایت بابک توسط افشین دستگیر شده و به اسارت برده شد و در سامرا به دار آویخته شد. سیاه جامگان بعد از ابومسلم. ابومسلم که به فرمان ابوجعفر و به دست عثمان بن نهیک، شبیب بن واج مروروذی، ابوحنیفه حرب بن قیس کشته شد که از میان آنها عثمان و شبیب جز فرماندهان سیاه جامگان بودند. حتی قحطبه که به ابومسلم کمک می‌کرد در ماجرای قتل با ابوجعفر ابراز همدلی
کمک می‌کرد در ماجرای قتل با ابوجعفر ابراز همدلی کرد. فرد دیگری به نام ابوداوود خالد بن ابراهیم که برای وعده گرفتن امور خراسان بعد از مرگ ابومسلم سکوت کرد. همچنین مالک بن هیثم خزاعی فرمانده سپاه ابومسلم که تا آخر به ابومسلم وفادار ماند بعد از کشته شدن او ابراز وفاداری به ابوجعفر کرد. در مجموع می‌توان گفت که برای این قتل هیچ واکنش از سیاه جامگان به عمل نیامد و کسانی که در سالهای بعد سر به خونخواهی ابومسلم برداشتند هیچ‌کدام از اعضای سیاه جامگان نبودند. این موضوع نشان می‌دهد که ابومسلم در این مدت سرپرستی نفوذ
نشان می‌دهد که ابومسلم در این مدت سرپرستی نفوذ چندانی میان افراد پیدا نکرده بود به همین دلیل در ماجرای قتل ابومسلم افراد را برانگیخته نشدند. میراث. هدف ابومسلم از نظر برخی مورخان برقراری حکومت ملی-ایرانی برای انتقام گرفتن از اعراب و احیای حکومت ایرانی بوده اما از نظر اشپولر این موضوع حس ملی ایرانی بودن ابومسلم را نشان نمی‌دهد یا اگر حس ملی‌گرایی بوده تضعیف شده بوده زیرا عملکرد او نسبت به ایرانیان مانند ابوسلمه و به آفرید این موضوع را نشان می‌دهد که ابومسلم از هیچ تلاشی برای عباسیان مضایقه نمی‌کرده. به
از هیچ تلاشی برای عباسیان مضایقه نمی‌کرده. به عقیدهٔ مارکوس گراس، اسلام‌شناس، این احتمال وجود دارد که زندگی ابومسلم خراسانی در تهیهٔ سیره‌های نبوی (زندگینامهٔ محمد، پیامبر اسلام) به عنوان الگوی اولیه استفاده شده باشد. او فرماندهٔ نظامی موفقی بوده که در جنگ‌های بزرگی، از جمله شورش علیه بنی امیه، حضور داشته که می‌توانسته مبنای روایات جنگ‌های محمد باشد. از سویی، ابومسلم دختری به نام فاطمه داشته که نوادگانش به دلیل نسل بردن از او برای خود جایگاهی سیاسی-دینی قائل بودند که شباهت‌هایی با فاطمه دختر محمد دارد.
قائل بودند که شباهت‌هایی با فاطمه دختر محمد دارد. همچنین ابومسلم جماعتی مخفی را رهبری می‌کرده که در نوع خود شبیه به «انصار» در سرگذشت محمد هستند. شورش عباسیان که ابومسلم بدان پیوست، صرف نظر از دلیلی که او برای پیوستن به این شورش داشت، موجب احیای فرهنگ ایرانی شد که مدت‌ها بر حکومت خلیفه تسلط داشت. همچنین مقدمه ای برای ظهور سلسله‌های محلی شد. زندگی ابومسلم، داده‌هایی برای حماسه‌های افسانه ای فراهم کرد؛ مثلاً اخبار ابی مسلم صاحب الدعوة که توسط ابوعبدالله محمد بن عمران مرزبانی نگارش شد و ابومسلم نامه که توسط
بن عمران مرزبانی نگارش شد و ابومسلم نامه که توسط ابوطاهر طرسوسی نوشته شد. نام و یاد ابومسلم پس از مرگش نیز در ذهن یارانش که روستایی بودند، باقی ماند و روستاییان دور هرکسی که برای خونخواهی ابومسلم قیام می‌کرد، جمع می‌شدند. بنابراین یکی از میراث‌هایی که ابومسلم از خود بر جای گذاشت، جنبش‌هایی بود که پس از وی رخ داد؛ اما از بین این جنبش‌ها، از جنبش بابک خرمدین در منابع روایات بیشتری مشاهده می‌شود. نتیجهٔ جنبش بابک بر موارد زیادی تأثیر گذاشت؛ یکی از این تاثیرها بر فرمانروایان ارمنستان و گرجستان و شروان بود که
بر فرمانروایان ارمنستان و گرجستان و شروان بود که اغلب خراج شان را به خلیفه می‌پرداختند ولی پس از این که بابک شورش کرد، بسیاری از این افراد به عراق تبعید شدند و بدین ترتیب راه برای روی کار آمدن دودمان‌های جدید باز شد. برخی از آثار عمرانی نیز به ابومسلم نسبت داده شده است و گفته شده وقتی که او به حج رفت، چاه‌های راه مکه را مرمت کرد؛ مسجد جامع نیشابور را ساخت و در مرو نیز، مسجد، بازار و دارالامارة ای ایجاد کرد. همچنین ساختمان و برج‌های گرداگرد سمرقند نیز به او نسبت داده شده است. طبق گفتهٔ بارتولد، عامهٔ مردم
نسبت داده شده است. طبق گفتهٔ بارتولد، عامهٔ مردم سمرقند بر این باور بودند که تأسیسات آب شهر سمرقند را نیز ابومسلم تعبیه کرده و هنوز هم یکی از نهرهای بزرگ این شهر را به نام وی، کام ابومسلم می‌خوانند. بنا به روایت یاقوت حموی، در زمان صفویان نیز مردم در نیشابور قبری را به نام ابومسلم نشان کرده و به مزار آن برای زیارت می‌رفتند و اورا چنان بزرگ می‌پنداشتند که داستان‌های مذهبی را نیز به او نسبت می‌داده و می‌گفتند امام علی بشارت ظهور او را داده است. طبق کتاب مجمل التواریخ، میراث دیگری که از ابومسلم بر جای ماند،
التواریخ، میراث دیگری که از ابومسلم بر جای ماند، شهرت وی و پنج دختر خدمتکار بود. منابع دیگر نیز از برادر ابومسلم به نام یسار بن عثمان و دو دختر او به نام‌های فاطمه و اسماء یاد کرده‌اند. بی شک ابومسلم یک سیاستمدار زیرک بود و ثمره قیام وی اینگونه شد که فرهنگ و تمدن ایرانی چنان در فرهنگ عبسیان وارد شد و آمیخته شد و منجر شد تا بعدها ایرانیان به استقلال دست پیدا کنند. منش و حیات فردی. با اینکه از ابومسلم همواره به عنوان فردی نظامی یاد شده ولی وی در تحصیل به علم کوشا بود و در کودکی با فرزندان آل معقل تحصیل
علم کوشا بود و در کودکی با فرزندان آل معقل تحصیل می‌کرد. ابومسلم به عنوان فردی قد کوتاه و سبزه رو توصیف می‌شود که به ندرت احساسات خود را بروز می‌داد. او احتمالاً تحصیلات خوبی داشت و به زبان‌های عربی و فارسی مسلط بود، زیرا سخنان فصیح زیادی به وی منسوب شده است. از او به عنوان فردی سخاوتمند، مدبر، دولتمرد، جوانمرد، و جاه طلب یاد می‌شود ولی به دلیل اینکه نسبت مخالفانش سختگیری‌های زیادی داشت، از او انتقاد می‌شود، زیرا او با کوچک‌ترین حرکتی، مردم را اعدام می‌کرد. ابومسلم به‌طور خلاصه، شخصی توصیف شده که به ندرت
ابومسلم به‌طور خلاصه، شخصی توصیف شده که به ندرت احساسات نشان می‌داد. به نظر می‌رسد که او تحصیل‌کرده بوده و عربی و پارسی را نیک می‌دانسته (با قضاوت از روی شیوایی سخنانی که منتسب به اوست). او را بخشنده، چاره‌جو و خوش‌فکر، دارای رفتار سیاستمدارانه، رادمرد و بلندهمت توصیف کرده‌اند، اما او را به خاطر سختگیرانه بودن نسبت به مخالفان نکوهش کرده‌اند که افراد را با کمترین کار فتنه‌انگیزانه‌ای اعدام می‌کرد. ابن خلکان، ابومسلم را چنین توصیف کرده است: او زیبا و شیرین بود. دارای قد کوتاه، پوست سبزه و صاف، چشمان درشت،
بود. دارای قد کوتاه، پوست سبزه و صاف، چشمان درشت، پیشانی پهن، ریش نیکو، موی بلند و کمر فراخ بود. لحن صدایش کم بود. عربی و فارسی را شیوا و روان صحبت می‌کرد. منطق زیبایی داشت، راوی شعر بود، چیزهای زیادی می‌دانست، جز در زمان مناسب نمی‌خندید و به ندرت اخم می‌کرد. پیروزی‌های بزرگ به او می‌رسد و اثری از لذت بر او ظاهر نمی‌شود. بلای سخت بر او نازل می‌شود و افسردگی در او دیده نمی‌شود. اگر عصبانی بود، خشم او را تحریک نمی‌کرد… فقط سالی یک بار نزد زنان می‌آمد (اشاره به کنترل نفس و مشغله در مسئولیت‌های زمامداری).
به کنترل نفس و مشغله در مسئولیت‌های زمامداری). ابومسلم پس از مرگ تبدیل به شخصیتی افسانه‌ای شد و گاهی به عنوان مسیح پنداشته می‌شود. نام او در شورش‌های اسحاق ترک، سنباد، مقنع، و راوندیان زنده شد و برخی از رهبران جنبش‌ها حتی ادعا می‌کردند که خود او هستند. برای نمونه ادعا می‌شد که بابک خرمدین از نوادگان دختر ابومسلم است. عاقبت گروه‌های گوناگونی (رضامیه، ابومسلمیه، برکوکیه) پدید آمدند که به امامت ابومسلم یا الوهیت او یا ظهور مجدد او باور داشتند. پیشه ابومسلم، زمینه مورد نیاز برای آفرینش حماسه برای او را فراهم
مورد نیاز برای آفرینش حماسه برای او را فراهم کرد. اخبار ابی مسلم صاحب‌الدعوه از ابوعبدالله محمد بن عمران مرزوبانی و ابومسلم‌نامه از ابوطاهر ترسوسی دو تا از این حماسه‌ها هستند. در ابومسلم‌نامه که به زبان پارسی است و ترجمهٔ ترکی آن، تخیل نویسنده و ذوق بازگویان این حماسه در درازنای سده‌ها، او را تبدیل به پاسدار حق و سرکوب‌کننده خودکامگی و بیدادگری ساخته است. او به عنوان یک معجزه‌گر، مورد عنایت پیامبر و وفادار به خاندان علی توصیف شده است. او صریحاً با بکتاشیان همباز شده؛ در دیر آنان یک تبر کوچک (سلاح ویژه او)
همباز شده؛ در دیر آنان یک تبر کوچک (سلاح ویژه او) از دیوار آویزان شده است. ابومسلم در میان ازبک‌ها، ترکمانان آسیای مرکزی و در کوه‌نشینان داغستان به عنوان یک قهرمان نگریسته می‌شود. دیدگاه‌ها دربارهٔ هدف نهایی ابومسلم در انقلاب عباسی متفاوت است. برخی ادعا می‌کنند که او آرزو داشت یک حکومت ملی ایرانی برقرار سازد و اینکه او با ملبس به طغیان دینی با بنی‌امیه جنگید تا خلافت را در دست گیرد. برخی دیگر انگیزه او را مذهبی ناب و خالی از فحواهای قومی می‌دانند. می‌توان این‌گونه گفت که او خیلی ساده می‌خواسته بنی‌امیه را
گفت که او خیلی ساده می‌خواسته بنی‌امیه را نابود کند و اینکه جنبه‌های اجتماعی و سیاسی انقلاب او پررنگ‌تر از جنبه‌های مذهبی بودند؛ شاید او در نهایت تبدیل به دشمن عباسیان نیز می‌شده است. در هر صورت، شورش او زنده‌کننده فرهنگ ایرانی بود که برای مدت زیادی بر دولت خلیفه چیره بود. شورش او همچنین سرآغاز برخاستن سلسله‌های محلی ایرانی بود.
بانک قرض‌الحسنه رسالت یکی از بانک‌های دارای مجوز از بانک مرکزی ایران است. این بانک با اعطای وام‌های قرض‌الحسنه (وام بدون سود، بدون کارمزد) و همچنین ارائهٔ خدمات بانکی در زمینهٔ اعطای وام و دیگر خدمات مالی فعالیت می‌کند. تمامی فعالیت‌های بانکی، افتتاح حساب، صدور کارت و دیگر موارد در این بانک به صورت برخط انجام می‌شود. بانک رسالت اولین بانک دیجیتال ایران است که اقدام به ارائهٔ افتتاح حساب آنلاین و ارائهٔ خدمات آنلاین بانکی کرده است. رشد سهام. نماد بانک قرض‌الحسنه رسالت در بورس ایران با نام «وسالت» در بازار
رسالت در بورس ایران با نام «وسالت» در بازار پایه زرد درحال معامله است و در ۲۵ آبان ۱۳۹۹ سهام این شرکت در یک روز معاملاتی حجمی بی‌سابقه معادل ۴۵ میلیون برگه سهم را به ثبت رساند به گونه ای که هفت شخص حقیقی به صورت درصدی به این نماد وارد شدند. با توجه به دستورالعمل سازمان فرابورس اوراق و بهادر تهران معاملات این روز باید ابطال می‌شد اما توسط ناظر این سهم تأیید شد. رشد بی‌سابقه. از آبان سال ۱۳۹۹ تا تاریخ آبان سال ۱۴۰۱ این سهم رشد بسیار بی‌سابقه‌ای به ثبت رساند به گونه ای که هر برگه سهم ۱۰۰ تومانی تا تاریخ
به گونه ای که هر برگه سهم ۱۰۰ تومانی تا تاریخ ۱۴۰۱/۸/۲۱ به قیمت ۹۳۵۰ تومان رسید (نمودار تعدیل شده). نظر کارشناسان. عده ای از فعالان بازار سرمایه معتقدند که افزایش درآمدهای عملیاتی شرکت مربوط به فروش اکثر شعب بانک بوده و سود آوری شرکت تغییر محسوسی نداشته. همچنین از نظر کارشناسان این نماد بسیار به سفته بازی مشکوک بوده و حتی در پرونده تحقیق و تفحص فولاد مبارکه، شرکت فولاد مبارکه مبلغ هنگفتی به این بانک پرداخته است و رد پا این بانک در این پرونده نیز دیده شده. اما عده ای دیگر معتقدند از دلایل اقبال سهامداران و
عده ای دیگر معتقدند از دلایل اقبال سهامداران و فعالان بازار به این سهم، سپرده‌گذاری و سرمایه‌گذاری درست منابع در اوراق توسط این بانک بوده که به افزایش ۳۳۳درصدی درآمد سپرده‌گذاری و اوراق بدهی منجر شده است. همچنین مدیریت درست هزینه‌ها در این بانک موجب شده است تا حاشیه سود این بانک از ۵ درصد در سال ۹۹ به ۴۶ درصد در سال ۱۴۰۰ افزایش پیدا کند.
چندین محقق ایالات متحده را به دست داشتن در تروریسم دولتی متهم کرده‌اند. آن‌ها در مورد استفاده ایالات متحده و دیگر دموکراسی‌های لیبرال از تروریسم دولتی، به‌ویژه در رابطه با جنگ سرد، نوشته‌اند. به گفته آن‌ها، تروریسم دولتی برای حفاظت از منافع نخبگان سرمایه‌داری مورد استفاده قرار می‌گیرد و ایالات متحده یک سیستم استعماری نو از دولت‌های متکی را سازماندهی می‌کند که با نخبگان منطقه همکاری می‌کند تا از طریق ترور حکومت کنند. این کار با دانشمندان جریان اصلی تروریسم که بر تروریسم غیردولتی و تروریسم دولتی دیکتاتوری‌ها
بر تروریسم غیردولتی و تروریسم دولتی دیکتاتوری‌ها متمرکز هستند، بحث‌برانگیز شده‌است. چنین آثاری عبارتند از": اقتصاد سیاسی حقوق بشر" نوآم چامسکی و "ادوارد هرمان (۱۹۷۹)، شبکه وحشت واقعی هرمان (۱۹۸۵)"، تروریسم دولتی غربی الکساندر ال جورج (۱۹۹۱)، تروریسم دولتی فردریک گارو و ایالات متحده (۲۰۰۴)و جنگ دیگر آمریکا داگ استوکس (۲۰۰۵) از این میان، روث جی بلیکلی، چامسکی و هرمان را مهم‌ترین نویسندگان دربارهٔ ایالات متحده و تروریسم دولتی می‌دانند. آثار قابل توجه. با شروع در اواخر دهه۱۹۷۰، نوام چامسکی و ادوارد اس. هرمان
در اواخر دهه۱۹۷۰، نوام چامسکی و ادوارد اس. هرمان مجموعه‌ای از کتاب‌ها را در مورد دخالت ایالات متحده با تروریسم دولتی نوشتند. نوشته‌های آن‌ها با گزارش‌های عفو بین‌الملل و سایر سازمان‌های حقوق بشر در مورد یک «اپیدمی» جدید جهانی شکنجه و قتل دولتی همزمان بود. چامسکی و هرمان استدلال کردند که ترور در حوزه نفوذ ایالات متحده در کشورهای در حال توسعه متمرکز شده‌است و موارد نقض حقوق بشر توسط کشورهای متکی ایالات متحده در آمریکای لاتین را مستند کردند. آن‌ها استدلال کردند که از ده کشور آمریکای لاتین که جوخه‌های مرگ
کردند که از ده کشور آمریکای لاتین که جوخه‌های مرگ داشتند، همه کشورهای متکی ایالات متحده بودند. آن‌ها در سرتاسر جهان ادعا کردند که ۷۴درصد از رژیم‌هایی که از شکنجه بر مبنای اداری استفاده می‌کردند، کشورهای متکی ایالات متحده بودند که برای حفظ قدرت از ایالات متحده حمایت نظامی و دیگر حمایت دریافت می‌کردند. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که افزایش جهانی ترور دولتی نتیجه سیاست خارجی ایالات متحده است. چامسکی به این نتیجه رسید که همه قدرت‌ها از تروریسم دولتی در کشورهای متکی حمایت می‌کنند. ایالات متحده و دیگر قدرت‌ها،
متکی حمایت می‌کنند. ایالات متحده و دیگر قدرت‌ها، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، در راس آن‌ها قرار داشتند که از رژیم‌های جهان سوم که از طریق خشونت در قدرت بودند، حمایت مالی، نظامی و دیپلماتیک می‌کردند. این دولت‌ها با شرکت‌های چند ملیتی، به ویژه در صنایع تسلیحاتی و امنیتی، همراهی می‌کردند. علاوه بر این، سایر کشورهای در حال توسعه خارج از حوزه نفوذ غرب، ترور دولتی را با حمایت قدرت‌های رقیب انجام دادند. ادعای دخالت قدرت‌های بزرگ در تروریسم دولتی در کشورهای در حال توسعه، محققان را بر آن داشته‌است که آن را بعنوان یک
محققان را بر آن داشته‌است که آن را بعنوان یک پدیده‌ی جهانی بررسی کنند تا اینکه کشورها را به‌صورت جداگانه مطالعه کنند. در سال۱۹۹۱، کتابی که توسط الکساندر ال جورج ویرایش شد، استدلال می‌کرد که دیگر قدرت‌های غربی از ترور در کشورهای در حال توسعه حمایت می‌کنند. وی به این نتیجه رسید که ایالات متحده و متحدانش حامیان اصلی تروریسم در سراسر جهان هستند. گارو بیان می‌کند که تعداد مرگ و میرهای ناشی از تروریسم غیردولتی (۳۶۶۸ مرگ بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۸۰، همان‌طور که توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تخمین زده می‌شود) با
آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تخمین زده می‌شود) با مرگ‌های ناشی از تروریسم دولتی در رژیم‌های تحت حمایت ایالات متحده مانند گواتمالا «کوتوله» است. (۱۵۰۰۰۰کشته، ۵۰۰۰۰مفقود در طول جنگ داخلی گواتمالا ۹۳٪ از آنها را گارو به عنوان «قربانیان تروریسم دولتی» طبقه‌بندی می‌کند). در میان دیگر محققان، روث جی. بلیکلی می‌گوید که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی در «مقیاس عظیم» درطول جنگ سرد حمایت و بکار گرفتند. توجیهی که برای این امر ارائه شد مهار کمونیسم بود، اما بلیکلی معتقد است که این ابزاری برای حمایت از منافع
معتقد است که این ابزاری برای حمایت از منافع نخبگان تجاری ایالات متحده و ترویج گسترش نئولیبرالیسم در سراسر جنوب جهانی بود. مارک آرون معتقد است که رژیم‌های استبدادی و دیکتاتوری دست راستی تحت حمایت قدرت‌های غربی مرتکب قساوت‌ها و کشتارهای دسته‌جمعی شده‌اند که رقیب دنیای کمونیستی است و نمونه‌هایی مانند اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی، کشتار جمعی اندونزی در سال‌های ۱۹۶۵–۱۹۶۶، «ناپدید شدن‌ها» را ذکر می‌کند. در گواتمالا در طول جنگ داخلی، و ترورها و تروریسم دولتی مرتبط با عملیات کندور در سراسر آمریکای جنوبی. در کتاب
با عملیات کندور در سراسر آمریکای جنوبی. در کتاب "بدتر از جنگ"، دانیل گلداگن استدلال می‌کند که در طول دو دهه آخر جنگ سرد، تعداد کشورهای متکی آمریکایی که به کشتار دسته جمعی دست می‌زنند از اتحاد جماهیر شوروی بیشتر بود. به گفته جان هنری کوتسورث، آمریکایی لاتین، تعداد قربانیان سرکوب به تنهایی در آمریکای لاتین از شوروی و ماهواره‌های اروپای شرقی آن در طول دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بسیار بیشتر جی پاتریس مک شری ادعا می‌کند که «صدها هزار آمریکایی لاتین توسط رژیم‌های نظامی دست راستی به عنوان بخشی از جنگ صلیبی ضد کمونیستی به
راستی به عنوان بخشی از جنگ صلیبی ضد کمونیستی به رهبری ایالات متحده شکنجه، ربوده یا کشته شدند.» تعریف. تعریف حقوقی ایالات متحده از تروریسم اعمالی را که توسط کشورهای به رسمیت شناخته شده انجام می‌شود مستثنی می‌کند. طبق قانون ایالات متحده (22 USC 2656f(d)(2)) تروریسم به عنوان «خشونت از پیش برنامه ریزی شده و با انگیزه سیاسی انجام شده علیه اهداف غیرنظامی توسط گروه‌های محلی یا عوامل مخفی، که معمولاً با هدف تأثیرگذاری بر مخاطبان انجام می‌شود» تعریف می‌شود. هیچ اجماع بین‌المللی در مورد تعریف قانونی یا آکادمیک
اجماع بین‌المللی در مورد تعریف قانونی یا آکادمیک تروریسم وجود ندارد. کنوانسیون‌های سازمان ملل متحد نتوانسته‌اند در مورد تعاریف تروریسم غیردولتی یا دولتی به اجماع دست یابند. به گفته پروفسور مارک سلدن، «سیاستمداران آمریکایی و اکثر دانشمندان علوم اجتماعی به‌طور قطع اقدام‌های و سیاست‌های ایالات متحده و متحدانش» را بعنوان تروریسم کنار می‌گذارند. مورخ هنری کومجر نوشت: «حتی زمانی که تعاریف تروریسم اجازه "تروریسم دولتی" را می‌دهد، اقدام‌های دولت در این زمینه از منشور جنگ یا دفاع از خود ملی دیده می‌شود، نه ترور».
جنگ یا دفاع از خود ملی دیده می‌شود، نه ترور». به گفته دکتر مایرا ویلیامسون، معنای «تروریسم» دستخوش دگرگونی شده‌است. در دوران حکومت ترور، یک رژیم یا سیستم تروریسم بعنوان ابزار حکومتی مورد استفاده قرار گرفت که توسط یک دولت انقلابی اخیراً تأسیس شده علیه دشمنان مردم به کار گرفته شد. اکنون اصطلاح «تروریسم» معمولاً برای توصیف اقدام‌های تروریستی انجام شده توسط "نهادهای غیردولتی یا محلی" علیه یک دولت استفاده می‌شود. فردریک گارو در "تروریسم دولتی و ایالات متحده" می‌نویسد که هدف تروریسم ارعاب یا اجبار هم گروه‌های
که هدف تروریسم ارعاب یا اجبار هم گروه‌های هدف و هم بخش‌های بزرگتر جامعه است که با ایجاد ترس شدید در ارزش‌های گروه‌های هدف مشترک هستند یا می‌توانند آنها را به اشتراک بگذارند. اضطراب، دلهره، هراس، ترس ویا وحشت». هدف تروریسم علیه دولت این است که دولت‌ها را مجبور به تغییر سیاست‌های خود، سرنگونی دولت‌ها یا حتی نابودی دولت کند. هدف تروریسم دولتی از بین بردن افرادی است که دشمنان بالفعل یا بالقوه تلقی می‌شوند و دلسرد کردن آن دسته از دشمنان بالفعل یا بالقوه ای است که حذف نشده‌اند. نقدهای کلی. پروفسور ویلیام اودوم،
حذف نشده‌اند. نقدهای کلی. پروفسور ویلیام اودوم، مدیر سابق آژانس امنیت ملی رئیس‌جمهور ریگان، نوشت:همان‌طور که بسیاری از منتقدان اشاره کرده‌اند، تروریسم دشمن نیست. یک تاکتیک است. از آنجایی که ایالات متحده خود سابقه طولانی در حمایت از تروریست‌ها و استفاده از تاکتیک‌های تروریستی دارد، شعارهای امروز جنگ علیه تروریسم صرفاً آمریکا را در مقابل سایر جهان ریاکارانه جلوه می‌دهد.پروفسور ریچارد فالک معتقد است که ایالات متحده و سایر کشورهای ثروتمند، و همچنین نهادهای اصلی رسانه‌های جمعی، شخصیت و دامنه واقعی تروریسم
اصلی رسانه‌های جمعی، شخصیت و دامنه واقعی تروریسم رامبهم کرده‌اند ودیدگاهی یکطرفه را از منظر امتیاز جهان اول منتشر کرده‌اند. او گفته‌است که:اگر قرار است از «تروریسم» به عنوان یک اصطلاح تهمت اخلاقی و قانونی استفاده شود، باید در مورد خشونتی که عمداً غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهد، خواه توسط بازیگران دولتی یا دشمنان غیردولتی آنها انجام شود، اعمال شود. فالک استدلال کرده‌است که انکار تروریسم غیردولتی اصیل بعنوان راهبردی برای کاهش آن کافی نیست. فالک همچنین استدلال کرد که افرادی که مرتکب اقدام‌های «تروریستی» علیه
کرد که افرادی که مرتکب اقدام‌های «تروریستی» علیه ایالات متحده شدند، می‌توانند از دفاع نورنبرگ استفاده کنند. دانیل شور، با مروری بر "انقلابیون و" کارگزاران فالک، اظهار داشت که تعریف فالک از تروریسم به تعریفی بیان نشده از «مجاز» بستگی دارد. شور می‌گوید که این قضاوت دربارهٔ آنچه تروریسم است ذاتاً «ذهنی» می‌سازد، و علاوه بر این، به ادعای او، فالک را وادار می‌کند که برخی از اعمال را که غیرمجاز می‌داند به عنوان «تروریسم» و برخی دیگر را که مجاز می‌داند صرفاً «تروریستی» می‌داند. جیمز اس. فیشکین، استاد علوم سیاسی
می‌داند. جیمز اس. فیشکین، استاد علوم سیاسی دانشگاه ییل، در بررسی "کتاب اقتصاد سیاسی حقوق بشر" چامسکی و هرمان معتقد است که پرونده نویسندگان برای متهم کردن ایالات متحده به تروریسم دولتی «به طرز تکان دهنده ای اغراق آمیز است». فیشکین در مورد چامسکی و هرمان می‌نویسد:آنها میزان کنترل و هماهنگی آمریکا را با نقش شوروی در اروپای شرقی مقایسه می‌کنند. با این حال، حتی اگر همه شواهد [نویسندگان] پذیرفته می‌شد چیزی بیش از پشتیبانی سیستماتیک و نه کنترلی نخواهد بود؛ بنابراین مقایسه با اروپای شرقی به شدت اغراق‌آمیز به نظر
مقایسه با اروپای شرقی به شدت اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد. و از این واقعیت که ما به کشورهایی که ترور می‌کنند کمک می‌کنیم،نتیجه‌گیری اینکه «واشنگتن به پایتخت شکنجه و قتل‌های سیاسی جهان تبدیل شده‌است.» بنابراین اتهام‌های چامسکی و هرمان در مورد سیاست خارجی ایالات متحده، تصویر آینه ای از لفاظی "پکس امریکانا است" که آنها مورد انتقاد قرار می‌دهند: این ادعا بر توهم قدرت مطلق آمریکا در سراسر جهان استوار است. و از آنجایی که آنها از نسبت دادن هر گونه استقلال اساسی به کشورهایی که به نوعی در حوزه نفوذ آمریکا هستند، امتناع
که به نوعی در حوزه نفوذ آمریکا هستند، امتناع می‌ورزند، کل بار تمام جنایت‌های سیاسی جهان غیرکمونیستی را می‌توان به واشینگتن برد.فیشکین چامسکی و هرمان را به دلیل مستندسازی نقض حقوق بشر تحسین می‌کند، اما استدلال می‌کند که این شواهدی است «برای اتهام اخلاقی بسیار کمتر»، یعنی اینکه ایالات متحده می‌توانست از نفوذ خود برای جلوگیری از ارتکاب اعمال شکنجه یا قتل توسط دولت‌های خاص استفاده کند، اما این کار را انتخاب کرد. ویلیام بنت، وزیر سابق آموزش و پرورش ایالات متحده، در مورد "۹–۱۱" چامسکی گفت: "چامسکی در کتاب