payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گیاه‌پارچ خاسیانا ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بومی هند بوده و بیشتر در تپه‌های خاسی می‌روید. تصور می‌شود که طعمه را با استفاده از شب‌تابی آبی جذب می‌کند. این گونه پراکنش بسیار محلی دارد و در طبیعت نادر است. اما با پیشرفت‌های جدید در فناوری کشاورزی و کشت بافت، اکنون در محوطه دانشگاه ناگالند، کشت می‌شود. این گیاه‌پارچ که بومی مگالایا است را می‌توان به‌طور گسترده به‌عنوان گیاهان تزئینی در خارج از بسیاری از خانه‌های ناگالند مشاهده کرد. جمعیت‌های جدا شده، از منطقه جاراین در تپه‌های جاینتیا ()، منطقه باقمارا
منطقه جاراین در تپه‌های جاینتیا ()، منطقه باقمارا در تپه‌های گارو ()، از مجاورت تپه‌های خاسی در منطقه مگالایا در بالای خارتونگ، منطقه دیما هاساپو در آسام و در برخی از مناطق ناگالند وجود دارند.با این وجود، گیاه‌پارچ خاسیانا تنوع ژنتیکی قابل توجهی را نشان می‌دهد. مردم خاسی به این گیاه "تیو راکوت" می‌گویند که به معنی دیو گل یا گیاه بلعنده است. جاینتیاها آن را کست‌فار (kset phare) می‌نامند که تقریباً به‌عنوان توری درب‌دار ترجمه می‌شود. گاروها این گیاه را ممانگ کاکسی (memang-koksi) می‌نامند که در لغت به معنای
کاکسی (memang-koksi) می‌نامند که در لغت به معنای سبد شیطان است و قبیله بیات از آسام به گیاه جاگ‌پار (Jug-Par) که به معنی گل کوزه یا (Loisul Kola) است که در لغت به معنای گیاه کوزه است می‌گویند.گیاه‌پارچ خاسیانا یک گونه حفاظت شده بوده و به‌عنوان در خطر انقراض طبقه‌بندی شده است و در فهرست کنوانسیون بین‌المللی تجارت گونه‌های جانوری و گیاهی وحشی در حال انقراض ضمیمه آی (I) به معنی تجارت بین‌المللی تجاری ممنوع است قرار می‌گیرد. تهدیدهای جمعیت‌های وحشی شامل تخریب زیستگاه، زهکشی معدن اسیدی مرتبط با استخراج زغال‌سنگ
زهکشی معدن اسیدی مرتبط با استخراج زغال‌سنگ و جمع‌آوری برای مصارف دارویی و زینتی است. در سال ۲۰۱۰، مجموعه نادر گیاه‌پارچ با هدف حفاظت از ۴ گونه از گونه‌های در معرض خطر گیاه‌پارچ تأسیس شد: گیاه‌پارچ زرآوندی، گیاه‌پارچ سپرگرد، گیاه‌پارچ سخت‌برگ و گیاه‌پارچ خاسیانا. نام گیاه‌شناسی خاسیانا (khasiana) در برخی متون قدیمی خسیانا (khasyana) نوشته شده است. این املا در واقع پیش از آن است که به‌طور رسمی در تک‌نگاشت جوزف دالتون هوکر در پارچ‌گیاهان سال ۱۸۷۳ () منتشر شد، همان‌طور که در مقاله‌ای توسط مکسول تی. مسترز () در
که در مقاله‌ای توسط مکسول تی. مسترز () در شماره ۲۰ آوریل ۱۸۷۲ "تاریخچه باغبانان و کشاورزی" () ظاهر شد. این مقاله خود بر اساس نسخه خطی تک‌نوشت هوکر است. در تجارت باغبانی اواخر قرن نوزدهم، گیاه‌پارچ خاسیانا اغلب با گیاه‌پارچ تقطیرکن سریلانکا اشتباه گرفته می‌شد.
گیاه‌پارچ شگرف ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها است. تا حد زیادی گسترده‌ترین در میان تمام گیاه‌پارچ‌ها بوده و دامنه آن شامل قاره آسیای جنوب شرقی و تمام جزایر اصلی مجمع الجزایر مالایی (منهای جزایر سوندای کوچک و شمال فیلیپین) است که از چین در شمال تا استرالیا در جنوب امتداد دارد. این گونه در سراسر محدوده خود تنوع زیادی از خود نشان می‌دهد. یکی از گونه‌های قابل توجه‌تر گیاه‌پارچ شگرف جوره "اکینوستوما"، بومی برونئی و ساراواک است و دارای کلاهک بسیار وسیعی است. وضعیت حفاظتی گیاه‌پارچ شگرف به‌عنوان کمترین نگرانی در
حفاظتی گیاه‌پارچ شگرف به‌عنوان کمترین نگرانی در فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان ذکر شده است. در هنگ کنگ، این گونه تحت پوشش مقررات جنگل‌داری حفاظت شده است (). به گفته متیو جب () و مارتین چیک ()، پارچ‌های گیاه‌پارچ شگرف به‌عنوان آلت‌پوش () در گینه نو استفاده می‌شود. پراکندگی. گیاه‌پارچ شگرف تا حد زیادی گسترده‌ترین پراکنش را در بین گونه‌های گیاه‌پارچ دارد و از کشورها و مناطق زیر شناخته شده است: استرالیا (شبه جزیره کیپ یورک)، بورنئو، کامبوج، جزایر کارولین (پالائو و یاپ)، چین (استان گوانگدونگ، هاینان). هنگ کنگ و ماکائو)،
چین (استان گوانگدونگ، هاینان). هنگ کنگ و ماکائو)، جزایر د انترکاستوکس، جاوه، لائوس، مجمع الجزایر لوئیزیاد، جزایر مالوکو، میانمار، گینه نو، شبه جزیره مالزی، فیلیپین (دیناگات و میندانائو)، سولاوسی، سوماترا، تایلند و ویتنام. همچنین از بسیاری از جزایر کوچکتر، از جمله جزایر بابی، بانکا، جزایر بانیاک، جزایر باتو، بنگکالیس، انگگانو، کو لانتا، کو تاروتائو، لنکاوی، مندول، جزایر منتاوای (شمال پاگای، سیبروت، سیپورا و پاگای جنوبی) ثبت شده است. جزایر مرانتی (پادانگ، رنگسانگ، و تبینگ تینگی)، نیاس، پنانگ، پوکت، جزایر
رنگسانگ، و تبینگ تینگی)، نیاس، پنانگ، پوکت، جزایر ریاو (جزایر لینگگا و مجمع الجزایر ریاو)، روپات، [۲۶] تاوی-تاوی، و احتمالاً ووونی. طبقه‌بندی. گیاه‌پارچ شگرف نزدیک به گیاه‌پارچ رووانیا، گیاه‌پارچ سرسخت و گیاه‌پارچ ریزبالغ، تنها سه گونه گیاه‌پارچ بومی استرالیا است. یان شلاور (Jan Schlauer)، آرایه‌شناس، در پایگاه داده گیاهان گوشت‌خوار خود، گیاه‌پارچ کونگ‌کاندان را مترادف گیاه‌پارچ شگرف می‌داند. جوره‌های گونه. در سراسر محدوده خود، گیاه‌پارچ شگرف تنوع زیادی از نظر ریخت‌شناسی و رنگ پارچ از خود نشان می‌دهد و
از نظر ریخت‌شناسی و رنگ پارچ از خود نشان می‌دهد و دارای بیشترین مترادف در بین تمام گونه‌های گیاه‌پارچ است. اشکال و انواع گیاه‌پارچ شگرف شرح داده شده است. به استثنای گیاه‌پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" و گیاه‌پارچ شگرف جوره "گلوبوزا" این آرایه‌ها امروزه معتبر نیستند. "گیاه‌پارچ شگرف" شکل "آنامنسیس (۱۹۹۱)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "آنامنسیس (۱۹۸۵)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "بیفلورا (۱۹۹۲)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "اکینوستوما (۱۹۹۲)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "گلوبوزا (2010)" "گیاه‌پارچ شگرف" شکل "سیمنسیس (۱۹۹۱)" "گیاه‌پارچ
"گیاه‌پارچ شگرف" شکل "سیمنسیس (۱۹۹۱)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "سیمنسیس (۱۹۸۵)" "گیاه‌پارچ شگرف" شکل "اسمایلسی (۲۰۰۰)" "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "اسمایلسی (۲۰۰۰)" گیاه‌پارچ شگرف جوره اکینوستوما. گیاه‌پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" توسط "ادواردو بکاری" () در سال ۱۸۶۵ کشف شد و توسط جوزف دالتون هوکر در سال ۱۸۷۳ به‌عنوان گونه گیاه‌پارچ اکینوستوما توصیف شد. در سال ۱۸۸۲، فردریک ویلیام باربیج () این گونه غیرعادی را در تاریخچه باغبانی () به شرح زیر توصیف کرد:گیاه‌پارچ اکینوستوما، کشف بکاری، چیز فوق‌العاده‌ای است که هنوز
کشف بکاری، چیز فوق‌العاده‌ای است که هنوز معرفی نشده است - در واقع، گمان می‌کنم که هیچ‌کس جز "بکاری" آن را نمی‌بیند! دهانه پارچ‌ها انسان را به یاد دندان‌های خمیده برخی از خزه‌های غول‌پیکر بخش هیپنوئید می‌اندازد.گیاه‌پارچ شگرف جوره "اکینوستوما" تنها شکلی از این گونه است که در برونئی وجود دارد. از بخش‌هایی از ساراواک نیز ضبط شده است، اما به نظر می‌رسد در صباح کاملاً غایب است. گیاه‌پارچ شگرف جوره "گلوبوزا". "گیاه‌پارچ شگرف" جوره "گلوبوزا" از یک جزیره ناشناخته دریای آندامان در خارج از پهانگ نگا و از سرزمین اصلی
آندامان در خارج از پهانگ نگا و از سرزمین اصلی تایلند در نزدیکی شهر ترانگ، ثبت شده است."" این جوره در جلد ژانویه ۲۰۰۶ "مجله انجمن گیاهان حشره‌خوار" ()، با نام "گیاه‌پارچ گونه. از تایلند" ("Nepenthes" sp. from Thailand) درج شد. نام "گیاه‌پارچ گلوبوزا" در مقاله‌ای توسط (Shigeo Kurata) در شماره ژوئیه ۲۰۰۷ "مجله انجمن گیاهان حشره‌خوار" به چاپ رسید. در همین شماره مقاله‌ای از ماساهیرو تادا نیز منتشر شد که از این گیاه به‌عنوان «گیاه‌پارچ وایکینگ» یاد می‌کرد.[۱۲] این آرایه قبل از توصیف آن توسط مارچلو کاتالانو در
این آرایه قبل از توصیف آن توسط مارچلو کاتالانو در سال ۲۰۱۰، با نام غیررسمی "گیاه‌پارچ گونه. پهانگ نگا" در کتاب "گیاه‌پارچ‌ها در دنیای قدیم" () نوشته استوارت مکفرسون () در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. در تجارت باغبانی، این واریته عموماً با نام‌های "گیاه‌پارچ گلوبوزا" یا "گیاه‌پارچ کروی" و "گیاه‌پارچ وایکینگ" شناخته می‌شود، به خاطر شباهت پارچ‌ها به دماغه کشتی وایکینگ‌ها. توزیاگان پارچ. در پارچ‌های گیاه‌پارچ شگرف، توزیاگان زیادی یافت شده است. اینها شامل مگس گوشت (Sarcophaga papuensis) و هیره (Nepenthacarus warreni) است
papuensis) و هیره (Nepenthacarus warreni) است که هر دو در جمعیت استرالیایی این گیاه یافت شده‌اند. به‌طور مشابه، پشه‌های آئدس (Aedes dybasi) و (Aedes maehleri) به ترتیب در پارچ‌های گیاه‌پارچ شگرف در جزایر پالائو و یاپ زندگی می‌کنند. هر دو دارای تاریخچه زندگی غیرعادی و ویژگی‌های ریخت‌شناسی مرتبط با این عادت هستند. کرم‌های لوله‌ای "باوجاردیا شگرف" (Baujardia mirabilis) از گیاه‌پارچ شگرف در تایلند توصیف شده است. تصور نمی‌شود که تصادفی باشد، به نظر می‌رسد پارچ‌های این گونه زیستگاه طبیعی کرم‌های لوله‌ای هستند.
این گونه زیستگاه طبیعی کرم‌های لوله‌ای هستند. ریزبوم‌سازگان در این پارچ‌ها تحت سلطه لارو پشه، مگس‌ریزه و باوجاردیا شگرف بودند. حدس زده می‌شود که این کرم‌های لوله‌ای ممکن است با یک یا چند گونه توزیاگان حشره ارتباطی داشته باشد. در جنوب چین، قورباغه‌های درختی در پارچ‌های گیاه‌پارچ شگرف مشاهده شده است. دوزیستان طعمه این گیاه نمی‌شوند، بلکه از حشراتی که توسط پارچ‌ها صید می‌شوند تغذیه می‌کنند. آنها تحت‌تأثیر شیره‌های گوارشی اسیدی قرار نمی‌گیرند (که ممکن است پی‌اچ کمتر از ۲ داشته باشند)، احتمالاً به‌دلیل لایه
کمتر از ۲ داشته باشند)، احتمالاً به‌دلیل لایه بیرونی لیزاب پوست آنها. اولین رکورد از یک قارچ آبزی که در اندام پارچ یک گیاه گوشت‌خوار زندگی می‌کند، در نمونه‌ای از گیاه‌پارچ شگرف که در امتداد رودخانه () در استرالیا رشد می‌کند به دست آمد. جلینه قارچ هم به‌صورت آزادانه در مایع تله زندگی می‌کند و هم به بقایای حشرات کیتینی متصل است. پارچ‌های گیاه‌پارچ شگرف همچنین دارای جامعه پیچیده‌ای از باکتری‌ها هستند. به نظر می‌رسد که این جوامع باکتریایی متنوع‌تر از آنهایی هستند که در مایع گیاه‌پارچ قمقمه‌ای هم‌منطقه
هستند که در مایع گیاه‌پارچ قمقمه‌ای هم‌منطقه گیاه‌پارچ قلمی در شبه جزیره مالزی یافت می‌شوند. در گیاه‌پارچ شگرف ترکیب آنها نیز می‌تواند با توجه به نوع پارچ متفاوت باشد، چیزی که در دو گونه دیگر دیده نمی‌شود. دورگه‌های طبیعی. گیاه‌پارچ شگرف دارای بیشترین تعداد دورگه طبیعی شناخته شده در بین هر گونه در این جنس است. × گیاه‌پارچ باله‌دار × گیاه‌پارچ مریلیانا × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × تسانگ گیاه‌پارچ باله‌دار × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × میرابیلاتا گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × کوچینگ
قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × کوچینگ گیاه‌پارچ قمقمه‌ای × گیاه‌پارچ رافلز × گیاه‌پارچ شگرف = گیاه‌پارچ × هوکریان × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ آندامانا × گیاه‌پارچ شگرف = (شامل گیاه‌پارچ آندامانا × گیاه‌پارچ شگرف جوره گلوبوزا) گیاه‌پارچ بنستونی × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ دندان‌دار × گیاه‌پارچ شگرف (شامل گیاه‌پارچ دندان‌دار × گیاه‌پارچ شگرف جوره اکینوستوما) گیاه‌پارچ دندان‌دار × گیاه‌پارچ رافلز × گیاه‌پارچ شگرف جوره اکینوستوما گیاه‌پارچ قلمی × گیاه‌پارچ شگرف [= گیاه‌پارچ × شریف‌هپسایی × گیاه‌پارچ
شگرف [= گیاه‌پارچ × شریف‌هپسایی × گیاه‌پارچ غزالیانا × گیاه‌پارچ گرابیلیس × گیاه‌پارچ نگلکتا؟] گیاه‌پارچ برجسته × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ کامپوت × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ کونگ‌کاندان × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ مریلیانا × گیاه‌پارچ شگرف گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ نورثیانا گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ رافلز گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ رینوارت گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ رووانیا گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ اسمایلسی گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ کاردکی گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ سوماترا گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ
× گیاه‌پارچ سوماترا گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ سرسخت گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ ثورلی گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ توموریانا
پلی‌ساکارید کی یا کرستین یا به اختصار پی‌اِس‌کِی () پلی‌ساکارید متصل به پروتئین است که از قارچ دم بوقلمون گرفته شده‌است. پژوهش‌ها. پلی‌ساکارید کرستین، در بیماران سرطان روده بزرگ، سرطان معده، سرطان پستان، سرطان ریه مورد بررسی قرار گرفته‌است. سازمان غذا و داروی ایالت متحده پی‌اس‌کی را برای درمان سرطان یا سایر مصارف پزشکی تأیید نکرده‌است. این پلی‌ساکارید به عنوان یک پژوهش درمان انواع مختلفی از سرطان‌ها در کشور ژاپن بوده‌است، به همین دلیل داده‌های کافی، برای نشان دادن اثربخشی آن وجود ندارد. بیوشیمی. پلی‌ساکارید
دادن اثربخشی آن وجود ندارد. بیوشیمی. پلی‌ساکارید کی پروتئینی متشکل شده از یک زنجیرهٔ اصلی بتاگلوکان با زنجیره‌های جانبی است.
گیاه‌پارچ رووانیا ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها در شبه‌جزیره کیپ یورک استرالیا می‌باشد. نام گیاه پس از الیس روآن، طبیعت‌شناس و تصویرگر استرالیایی بر آن نهاده شد. این گونه نزدیک به گیاه‌پارچ شگرف است و زمانی به‌عنوان شکل افراطی این گونه در نظر گرفته می‌شد. طبقه‌بندی. بین سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۹۰۵، "فردریک منسون بیلی" ()، ۱۱ گونه از گیاه‌پارچ را از شمال استرالیا توصیف کرد، که همه آن‌ها در سال ۱۹۲۸ توسط "بندیکوس هابرتوس" دانسر () مترادف با گیاه‌پارچ شگرف قرار گرفتند. تنها آرایه که دانسر آن را دارای خصوصیات
گرفتند. تنها آرایه که دانسر آن را دارای خصوصیات ریخت‌شناسی غیرمعمول گیاه‌پارچ شگرف می‌دانست گیاه‌پارچ رووانیا بود. او نوشت:"از بین همه اینها، من نوع یا حداقل نمونه‌های معتبر را دیده‌ام، اما تقریباً همه آنها شکل‌های رشدی گیاه‌پارچ شگرف هستند. فقط گیاه‌پارچ رووانیا شخصیتی را نشان می‌دهد که هنوز در گیاه‌پارچ شگرف دیده نشده است، برای نمونه، کمپانولات-اینفوندیبولیفرم پارچ‌های بالایی. یک انحراف مشابه اغلب در چندین گونه متحد مشاهده می‌شود و مطمئناً برای تمایز خاص کافی نیست.با این حال، مشاهدات میدانی انجام شده بین
نیست.با این حال، مشاهدات میدانی انجام شده بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ "نشان داد که گیاه‌پارچ رووانیا دارای چندین ویژگی ریخت‌شناسی و زیست‌محیطی باثبات و قابل توجهی است که توسط گیاه‌پارچ شگرف نشان داده نشده‌اند، و آرایه متعاقباً به یک گونه در سال ۲۰۰۵ ارتقا یافت. این نظر عموماً مشترک نیست. آرایه‌شناس "جان شلور" (Jan Schlauer) همچنان گیاه‌پارچ رووانیا را مترادف گیاه‌پارچ شگرف در پایگاه داده گیاهان گوشت‌خوار خود می‌داند. املا. با توجه به قوانین جهانی نام‌گذاری برای جلبک‌ها، قارچ‌ها و گیاهان، املای صحیح نام این
جلبک‌ها، قارچ‌ها و گیاهان، املای صحیح نام این تاکسون گیاه‌پارچ رووانیا (Nepenthes rowaniae) است، زیرا این نام بر اساس نام شخصی رووان (Rowan) است. تنها یک راه صحیح برای تشکیل این لقب وجود دارد (در زبان جنسی: Rec 60C.1.b.) و املای صحیح حاصل اجباری است. هر گونه استفاده از املای رووانا (rowanae) باید به رووانیا (rowaniae) اصلاح شود (ماده 60.11). با این حال، ادبیات به جای آن از گیاه‌پارچ رووانا (Nepenthes rowanae) استفاده می‌کند. دورگه‌های طبیعی. گیاه‌پارچ شگرف × گیاه‌پارچ رووانیا گیاه‌پارچ رووانیا × گیاه‌پارچ
× گیاه‌پارچ رووانیا گیاه‌پارچ رووانیا × گیاه‌پارچ سرسخت
گیاه‌پارچ وایلاردی ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها در کالدونیای جدید و تاهیتی می‌باشد. پراکنش آن شرقی‌ترین گونه از گونه‌های گیاه‌پارچ‌ها است. زیستگاه طبیعی آن بوته‌ها یا جنگل‌ها تا ارتفاع ۹۰۰ متری است. پشه‌های (Tripteroides caledonicus) در پارچ‌های این گونه تولیدمثل می‌کنند. نام گیاه از ایگوئین وایلاردی (Eugène Vieillard)، گردآورنده گیاهان از کالدونیای جدید و تاهیتی بین سال‌های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۷ گرفته شده است. جوره‌های گونه. "گیاه‌پارچ وایلاردی" جوره "دیپلانچی" (۱۹۰۶) "گیاه‌پارچ وایلاردی" جوره "هامیلیس" (۱۹۶۴)
(۱۹۰۶) "گیاه‌پارچ وایلاردی" جوره "هامیلیس" (۱۹۶۴) "گیاه‌پارچ وایلاردی" جوره "مینیما" (۱۹۵۳) "گیاه‌پارچ وایلاردی" جوره "مونتروزیری" (۱۹۰۸)
گیاه‌پارچ دینیانا ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها در فیلیپین می‌باشد. این گیاه در ارتفاع ۱۱۸۰ تا ۱۲۹۶ متری از سطح دریا رشد می‌کند. این گونه فقط در قله تامب پیک، یک کوه نسبتاً کوچک و فرامافیک در استان پالاوان و شهر پورتوپرنسس شناخته شده است. گیاه‌پارچ دینیانا دورگه طبیعی شناخته شده‌ای ندارد. هیچ فرم یا گونه‌ای شرح داده نشده است. آرایه‌شناس "جان شلور" (Jan Schlauer) در پایگاه داده گیاهان گوشت‌خوار خود، گیاه‌پارچ گانتونگ، گیاه‌پارچ لئوناردوی و گیاه‌پارچ ممتاز را به‌عنوان مترادف‌های گیاه‌پارچ دینیانا می‌داند.
را به‌عنوان مترادف‌های گیاه‌پارچ دینیانا می‌داند. آدولف دانیل ادوارد المر () گیاهی را از کوه تامب پیک ثبت کرد که با توصیف گیاه‌پارچ دینیانا مطابقت دارد. او این کشف را در شماره ۲۰ آوریل ۱۹۱۲، "جزوات گیاه‌شناسی فیلیپین" (Leaflets of Philippine Botany)، در توصیف رسمی خود از گیاه‌پارچ گل‌قلمی ذکر کرد:اخیراً نویسنده [المر] یک گونه عقیم بزرگ را در کوه پولگار پالاوان (کوه تامب پیک) مشاهده کرده است. برخی از پارچ‌های آن یک فوت طول و شش اینچ ضخامت داشتند!
لشکر ۸۰ پیاده () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد. ستاد فرماندهی لشکر ۸۰ پیاده در شهر ریچموند، ویرجینیا قرار دارد. لشکر ۸۰ پیاده یکی از تشکیلات ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. این واحد ابتدا در اوت ۱۹۱۷ سازماندهی شد و در سپتامبر بعد در طول جنگ جهانی اول تحت عنوان لشکر ۸۰ فعال شد. در طول جنگ جهانی دوم، این لشکر در ۱ اوت ۱۹۴۲ به عنوان لشکر ۸۰ پیاده تغییر نام داد. این لشکر که با نام مستعار "لشکر بلو ریج" شناخته می‌شد، در ابتدا از سربازان وظیفه از ایالت‌های
می‌شد، در ابتدا از سربازان وظیفه از ایالت‌های میانه اقیانوس اطلس مریلند، پنسیلوانیا، ویرجینیا و ویرجینیای غربی تشکیل شده بود. این لشکر از دسامبر ۱۹۴۶ تا مه ۱۹۵۲ به عنوان لشکر ۸۰ هوابرد تغییر نام داد. در مه ۱۹۵۲ و مارس ۱۹۵۹، این واحد به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام ذخیره و سپس یک لشکر آموزشی ذخیره تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۴، به این واحد عنوان لشکر ۸۰ (آموزش نهادی) اعطا شد. در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، این واحد دستخوش تحول بزرگی شد و اکنون تحت عنوان فرماندهی ۸۰ آموزشی فعالیت می‌کند.
پادشاه چنگ از ژو (به چینی: 周成王) با نام شخصی جی سونگ (به چینی: 姬誦)؛ دومین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می‌شود که او از ۱۰۴۲ تا ۱۰۲۱ پ. م یا ۱۰۴۲/۳۵ تا ۱۰۰۶ پ. م حکومت کرده‌است. پدر او پادشاه وو ژو و مادرش ملکه یی جیانگ (邑姜) بود. پادشاه چنگ در جوانی بر تخت نشست. عموی او، حاکم ژو، از ترس اینکه نیروهای شانگ برای حاکمیت ضعیف احتمالی یک حاکم جوان قیام کنند، برای چندین سال نایب‌السلطنه شد و بر امور دولت نظارت کرد. حاکم ژو پایتخت شرقی را در لوئویانگ تأسیس کرد و
حاکم ژو پایتخت شرقی را در لوئویانگ تأسیس کرد و بعداً شورش عموهای چنگ کای شو، گوان شو و هوئو شو را شکست داد. پادشاه چنگ بعداً به همراه حاکم ژو، چندین قبیله بربر را شکست داد و مرزهای دودمان ژو را تثبیت کرد. خانواده. ملکه‌ها پسران
اکاگراتا () تمرکز ذهن بر یک نقطه. یوگا بر تمرین منظم مدیتیشن ("ابهیاسا") و نظم و انضباط خودخواسته برای به دست آوردن دارد. بررسی اجمالی. توانایی به نام را می‌توان با یکپارچه‌سازی جریان روانی-ذهنی () افزایش داد تا فرد آگاهی معطوف به اراده را به دست آورد. اگر بدن در وضعیت حداقل انرژی یا اگر تنفس نامناسب باشد، دستیابی به آن دشوارتر است. برهما سوترا های Badarayana (فصل ۳) از به معنای تمرکز یاد می‌کند: به نظر می‌رسد که این کیفیت حاصل از اعمالی است، که به اختصار در Brihadaranyaka Upanishad و Chandogya Upanishad
در Brihadaranyaka Upanishad و Chandogya Upanishad ذکر شده‌است. بر اساس باگاواد گیتا، جوینده حقیقت باید با ذهنی متمرکز بر خداوند () و غرق در او () مراقبه کند. این "اکاگراتا" است. اصطلاح nityayuktāh درباره رهروانی گفته می‌شود که ذهن خود را بی وقفه معطوف به خدا نگه می‌دارند. پاتانجلی اهمیت سکوت درون و وضعیت اکاگراتا، را برجسته می‌کند.
کیناز ۱ وابسته به فسفواینوزیتید () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"PDPK1"» کُدگذاری می‌شود. این ژن در ایجاد و پیشرفت ملانوما نقش دارد.
شبکه ردپای جهانی در سال ۲۰۰۳ پایه‌گذاری شد و یک اتاق فکر مستقل است که در ابتدا در ایالات متحده، بلژیک و سوئیس مستقر شد. این شبکه به عنوان یک سازمان خیریه غیرانتفاعی در هر یک از این سه کشور تأسیس شد. هدف آن توسعه و ترویج ابزارهایی برای پیشبرد پایداری است، از جمله ردپای بوم‌شناختی و گنجایش زیستی، که میزان منابعی که استفاده می‌کنیم و مقداری که داریم را اندازه‌گیری می‌کند. هدف این ابزارها آوردن محدودیت‌های زیست‌محیطی به مرکز تصمیم‌گیری است. هدف شبکه رد پای جهانی ایجاد آینده‌ای است که در آن همه انسان‌ها بتوانند
ایجاد آینده‌ای است که در آن همه انسان‌ها بتوانند به خوبی در سیاره زمین زندگی کنند. دفتر مرکزی این سازمان در اوکلند، کالیفرنیا است. این شبکه بیش از ۷۰ سازمان شریک، از جمله صندوق جهانی طبیعت , ICLEI , Bank Sarasin، پیکتت، New Economics Foundation, Pronatura México، و آژانس محیط زیست ابوظبی را گرد هم می‌آورد.
گیاه‌پارچ لامی ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها در گینه نو می‌باشد. این گونه در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می‌کند. اگرچه زمانی با گیاه‌پارچ وایلاردی اشتباه گرفته می‌شد و قبلاً به‌عنوان همسان با گیاه‌پارچ مانتیکولا نزدیک به هم تلقی می‌شد، اکنون به‌عنوان گونه‌ای متمایز شناخته می‌شود. تاریخ گیاه‌شناسی. مجموعه‌های اولیه. هرمان یوهانس لام ()، که این گونه به نام او نامگذاری شده است، تعدادی مجموعه از گیاه‌پارچ لامی را در طول گروه اعزامی ون اوِریم (Van Overeem Expedition) در سال ۱۹۲۰
ون اوِریم (Van Overeem Expedition) در سال ۱۹۲۰ ساخت. او مواد گل نر و ماده را در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰ در کناره‌های "دورمن‌تاپ" (Doorman Top) (که اکنون به‌عنوان کوه "آنگموک" (Mount Anggemuk)) شناخته می‌شود)، پاپوآ غربی، در ارتفاع ۳۲۵۰ متری جمع‌آوری کرد. این نمونه‌ها در مجموع به‌عنوان "لام ۱۶۳۷" نامگذاری شده‌اند. لام مجموعه دیگری از گیاه‌پارچ لامی را در روز بعد، ۱۸ اکتبر، این بار از ارتفاع ۳۵۲۰ متری در دورمن‌تاپ یافت. این بالاترین حد ارتفاعی را برای این گونه و برای همه گیاه‌پارچ‌ها نشان می‌دهد. این منونه نیز از هر
همه گیاه‌پارچ‌ها نشان می‌دهد. این منونه نیز از هر دو بخش نر و ماده تشکیل شده است و به‌عنوان "لام ۱۶۵۴" نامگذاری شده است. هر دو نمونه لام نمایانگر گیاهان کوتوله بسیار کوتاه‌قد هستند. آنها در هرباریوم باغ گیاه‌شناسی بوگور ذخیره شده‌اند. گروه‌بندی با گیاه‌پارچ وایلاردی. اولین نویسنده‌ای که نمونه‌های گیاه‌پارچ لامی را توصیف کرد، بی.اچ. دانسر () در تک‌نگاشت مهم خود در سال ۱۹۲۸، "" بود. دانسر نمونه‌های را به عنوان نماینده یک جمعیت دور از گیاه‌پارچ وایلاردی (که قبلاً فقط از کالدونیای جدید ثبت شده بود) تفسیر کرد و
فقط از کالدونیای جدید ثبت شده بود) تفسیر کرد و از دو نمونه گیاه‌پارچ لامی ("پولا ۸۴۳ بیس" و "لام ۱۶۵۴") برای نشان دادن گونه دوم استفاده کرد (شکل ۲۶ در کتاب خود). تک‌نگاشت). علاوه بر نمونه‌هایی که در بالا ذکر شد، دانسر همچنین "داکتر ون لیوون ۱۰۸۳۴" ("Docters van Leeuwen 10834") را به‌عنوان نمونه گینه نو از آنچه که گیاه‌پارچ وایلاردی معرفی کرد فهرست کرد.[a] دانسر تفسیر خود از گیاه‌پارچ وایلاردی را چنین توضیح داد:[3]گیاه‌پارچ وایلاردی تا به امروز فقط از کالدونیای جدید و جزیره کاج‌ها ثبت شده است، اما مطالب
جدید و جزیره کاج‌ها ثبت شده است، اما مطالب جمع‌آوری شده توسط اکتشافات اخیر نشان داده است که حداقل در بخش غربی گینه نو، در کشور اخیر نادر نیست. بیشتر از کالدونیای جدید متفاوت است، اما تشخیص گونه‌های جداگانه برای من غیرممکن به نظر می‌رسید. بیشتر گیاهان کالدونیای جدید شماره "پولا ۸۳۴" و گیاهان "داکتر ون لیوون" هستند. آنها فقط با گیاهان کالدونیای جدید به دلیل اندودومنتوم توسعه‌یافته متفاوت هستند و دریچه آن بیضوی‌تر است و دارای غدد زیادی در سطح زیرین آن است. گیاهان دورمن‌تاپ ("لام ۱۶۳۷" و "لام ۱۶۵۴") دارای
گیاهان دورمن‌تاپ ("لام ۱۶۳۷" و "لام ۱۶۵۴") دارای ساقه‌های شدیداً مختصر هستند و بدیهی است که فقط یک شکل واقع در ارتفاع زیاد هستند. آنها مانند گیاهان کالدونیای جدید دارای پلک‌های تقریباً گرد هستند. گیاهان از اریکاتوپ کوچک و ظریف در تمام قسمت‌ها هستند. آنها با اعدادی که برای اولین بار ذکر شد، با پلک‌های بیضوی و بسیار غده‌ای موافق هستند. هنگامی که دیگر اشکال گینه نو شناخته نشد، من در تشخیص آنهایی که از اریکاتوپ به‌طور خاص از کالدونیای جدید می‌آیند تردیدی نداشتم. [...]زیستگاه این گونه در گینه نو جنگل‌های بکر و
[...]زیستگاه این گونه در گینه نو جنگل‌های بکر و درختچه‌ها و قله‌های بی درخت کوه است. در دورمن‌تاپ، جایی که لام گیاهان خود را جمع‌آوری می‌کردم، نمی‌توان انتظار گیاه‌پارچ را داشت، بادها در آنجا بسیار قوی هستند و دما اغلب بسیار پایین است، به گفته لام اغلب زیر نقطه انجماد قبل از طلوع خورشید. این سختی به گیاه‌پارچ وایلاردی شانس پراکندگی مناسبی می‌دهد. در بیشتر زمان باقی مانده از قرن بیستم، نویسندگان دانسر را در برخورد با گیاه‌پارچ لامی به‌عنوان یک جمعیت جدا شده جغرافیایی از گیاه‌پارچ وایلاردی دنبال کردند. یک
جغرافیایی از گیاه‌پارچ وایلاردی دنبال کردند. یک نمونه برجسته از این موضوع، تک‌نگاشت متیو جب () در سال ۱۹۹۱، «گزارشی از گیاه‌پارچ‌ها در گینه نو» () است، [۴] که در آن تصویری از گیاه‌پارچ لامی (شکل ۲۷) به‌عنوان نشان دادن گیاه‌پارچ وایلاردی نشان داده شده است. در سال ۱۹۹۴، ای. ویستوبیا ()، اچ. ریشر (H. Rischer)، بی. کیستلر (B. Kistler) و بی. بامگارت (B. Baumgartl) گیاهان وحشی گیاه‌پارچ لامی (که گیاه‌پارچ وایلاردی نامیده می‌شود) را در طول سفر به دورمن‌تاپ در جستجوی گیاه‌پارچ خوشه‌افشان مرموز مشاهده کردند. این
گیاه‌پارچ خوشه‌افشان مرموز مشاهده کردند. این گروه در کشف مجدد گونه دوم ناموفق بودند، اما گیاه‌پارچ والا را در کوه پیدا کردند. شناخت به‌عنوان یک گونه متمایز. گیاه‌پارچ لامی به‌طور رسمی توسط متیو جب و مارتین چیک در تک‌نگاشت ۱۹۹۷خود، "" توصیف شد.[۲] نویسندگان آن را از گیاه‌پارچ وایلاردی بر اساس تعدادی از ویژگی‌های ریخت‌شناسی پارچ و ایندومنتیوم متمایز کردند. آنها نمونه‌های هولوتیپ و ایزوتیپ را از سری لام ۱۶۳۷ انتخاب کردند. هر دو در هرباریوم باغ گیاه‌شناسی بوگور سپرده شده‌اند. نوع نمونه به‌دلیل نشان دادن
بوگور سپرده شده‌اند. نوع نمونه به‌دلیل نشان دادن پیچک‌های غده‌ای متراکم قابل توجه است. تلقی‌های دقیق بعدی گیاه‌پارچ لامی در تک‌نگاشت به روز شده "جب" و "چیک" در سال ۲۰۰۱، "گیاه‌پارچیان (تک‌نگاشت ۲۰۰۱)" ()" و اثر "استوارت مکفرسون" () در سال ۲۰۰۹، "گیاه‌پارچ‌های دنیای قدیم" ()، که شامل عکس‌های زیستگاه رنگی گونه‌ها بود ظاهر شد. شرح. حداکثر ارتفاع آن به حدود ۴ متر می‌رسد، اگرچه گیاهانی که به سمت حد ارتفاعی بالای این گونه رشد می‌کنند، درختچه‌های کوتاه رشد هستند. ساقه، که ممکن است منشعب باشد، از نظر مقطع گرد یا
ساقه، که ممکن است منشعب باشد، از نظر مقطع گرد یا زاویه‌دار است و دارای میانگره‌هایی به طول ۸ سانتی‌متر است. برگ‌ها نازک و بی‌پیچ هستند. برگ (تیغه برگ) معمولاً خطی است، اما ممکن است نیزه‌ای باشد. طول آن به ۲۲ سانتی‌متر در عرض ۵ سانتی‌متر می‌رسد. دارای یک راس حاد تا تیز و یک قاعده منفرد است که ممکن است بیش از ۲ سانتی‌متر در پایین ساقه جریان داشته باشد، اگرچه از این نظر متغیر است. معمولاً سه تا چهار رگه طولی در دو طرف رگبرگ میانی وجود دارند که محدود به یک چهارم انتهایی تا یک سوم برگ هستند، اگرچه ممکن است
چهارم انتهایی تا یک سوم برگ هستند، اگرچه ممکن است تعداد آنها به ۵ یا به ۰ برسد رگ‌برگ‌های پینیتی، که ممکن است متمایز باشند یا نباشند، به‌طور مایل از قسمت میانی بیرون می‌آیند و شبکه‌ای نامنظم را در نیمه انتهایی برگ تشکیل می‌دهند. پیچک‌ها ممکن است در برخی از نمونه‌ها غده‌ای متراکم باشند. برگ‌ها معمولاً سرتاسر سبز هستند، اما ممکن است با بنفش متمایل شوند، به‌خصوص در گیاهان کوتاه رشد از ارتفاعات بالاتر. قسمت میانی و پیچک‌ها اغلب زرد هستند و با قرار گرفتن در معرض نور شدید خورشید به رنگ نارنجی تا قرمز در می‌آیند.