payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ملی تحقیقاتی علوم کامپیوتر در فرانسه، که اکنون با نام معروف است، پشتیبانی می شد که به عنوان آژانس هماهنگ کننده فعالیت می کرد. چند تولیدکننده کامپیوتر، بنیاد تحقیقاتی و دانشگاه های فرانسوی در این تلاش همکاری کردند. CYCLADES به دست طراحی و کارگردانی شد. مفهوم و استقرار. این پروژه در سال 1971 راه اندازی شد. طراحی و استخدام در سال 1972 شروع شد و نوامبر 1973 شاهد اولین نمایش به واسطه سه میزبان و یک سوئیچ بسته بود. پوزین اصطلاح catenet را در سال 1973 در یادداشتی که در اختیار کارگروه شبکه بین المللی قرار گرفت،
که در اختیار کارگروه شبکه بین المللی قرار گرفت، برای تشریح سیستمی از شبکه های ارتباطی سوئیچ بسته ای که به وسیله دروازه ها به هم وصل شده اند، ایجاد کرد. وی بعداً این ایده‌ها را در مقاله‌ای در سال 1974 با عنوان « "پیشنهادی برای اتصال شبکه‌های سوئیچینگ بسته»" به چاپ رساند. گسترش شبکه در سال 1974 با نصب سه سوئیچ بسته تا ماه فوریه ادامه یافت، اگرچه در آن نقطه شبکه هر روز فقط سه ساعت فعالیت می کرد. تا ژوئن، شبکه به هفت سوئیچ رسید و در طول روز برای استفاده آزمایشی قابل دسترس بود. یک متمرکزکننده ترمینال نیز در
قابل دسترس بود. یک متمرکزکننده ترمینال نیز در همان سال توسعه یافت، چرا که اشتراک زمانی هنوز یک روش رایج برای استفاده از رایانه بود. در سال 1975، شبکه به دلیل محدودیت های بودجه ای اندکی عقب نشینی کرد ، اما این عقب نشینی زودگذر بود. در آن مرحله، شبکه خدمات کاربری کنترل از راه دور ، و را ارائه داد. در سال 1976 شبکه در حال استقرار کامل بود و سرانجام به 20 گره با اتصال به در لندن، ESA در رم و شبکه انفورماتیک اروپایی (EIN) رسید و شماره گذاری شد. جزییات فنی. CYCLADES از معماری لایه ای استفاده کرد که در اینترنت به
از معماری لایه ای استفاده کرد که در اینترنت به کار گرفته شده است. انتقال بسته پایه مانند تابع، به نام CIGALE، بدیع بود. سرویس "دیتاگرام" غیر قابل اطمینانی را ارائه کرد (این کلمه به واسطه لوئی پوزین با ترکیب "داده" و "تلگرام" ابداع شد). از آنجایی که نیازی نبود که سوئیچ های بسته از تحویل صحیح داده ها مطمئن شوند، این امر به شدت طراحی آنها ساده کرد. . "دو منبع الهام بخش دیتاگرام ها بودند. یکی از آنها مطالعات بود. او شبیه سازی هایی از شبکه های دیتاگرام انجام داده بود، اگرچه او هیچ چیزی نساخته بود، و از نظر فنی
بود، اگرچه او هیچ چیزی نساخته بود، و از نظر فنی قابل اجرا به نظر می رسید. الهام دوم این بود که من چیزهای ساده را دوست دارم. من هیچ انگیزش فنی واقعی برای همپوشانی دو سطح از پروتکل های انتها به انتها ندیدم. فکر کردم یکی کافی است." - لوئیس پوزین شبکه CIGALE دارای یک پروتکل مسیریابی بردار فاصله بود و امکان آزمایش با معیارهای مختلف را تامین نمود. همچنین شامل یک پروتکل همگام سازی زمانی در همه کلید های بسته بود. CIGALE شامل تلاش های اولیه در اجرای کنترل تراکم با نادیده گرفتن بسته های اضافی بود. نام CIGALE ( ) –
نادیده گرفتن بسته های اضافی بود. نام CIGALE ( ) – فرانسوی برای "cicada" – از این حقیقت سرچشمه می‌گیرد که توسعه‌دهندگان یک بلندگو را در هر رایانه نصب کرده‌اند، به‌گونه ای که «وقتی بسته‌ای از رایانه عبور می‌کند، صدای «چیرپ چیرپ چیرپ» مانند cicadas می‌شود. یک پروتکل انتها به انتها ساخته شده که در بالای آن، یک سرویس حمل و نقل قابل اعتماد را ارائه می کند، که در بالای آن برنامه های کاربردی ایجاد شده اند. به جای از TCP، توالی قابل اعتمادی از واحدهای داده قابل رویت کاربر به نام "حروف" فراهم آورد. پروتکل حمل و نقل
کاربر به نام "حروف" فراهم آورد. پروتکل حمل و نقل قادر بود به وسیله ساختارهای استاندارد امروزی از تصدیق انتها به انتها و وقفه‌های زمانی با تحویل نامنظم و غیرقابل اعتماد دیتاگرام‌ها مقابله کند. همچنین دارای ویژگی های پنجره کشویی و کنترل جریان انتها به انتها نیز بود. نابودی. تا سال 1976، فرانسه در حال توسعه راه‌گزینی بسته کوچک بود،که یک شبکه بسته مبتنی بر استاندارد نوظهور X.25 بود. بحث های آکادمیک بین دیتاگرام و شبکه های مدار مجازی تا مدتی ادامه پیدا کرد، اما سرانجام با تصمیمات بوروکراتیک کوتاه شدند. انتقال
سرانجام با تصمیمات بوروکراتیک کوتاه شدند. انتقال داده در آن زمان در انحصار دولت فرانسه بود و IRIA برای راه اندازی شبکه سیکلادس نیازمند یک بخش ویژه بود. PTT با سرمایه گذاری مالی توسط دولت رقیب شبکه Transpac خود موافقت ننمود و اصرار به لغو مجوز و بودجه داشت. تا سال 1981، Cyclades مجبور به تعطیلی شد. میراث. مهمترین میراث CYCLADES در نشان دادن این بود که انتقال مسئولیت قابلیت اطمینان به میزبان ها قابل اجرا است و یک شبکه خدماتی با عملکرد خوب را ساخت. علاوه بر آن نشان داد که پیچیدگی کلید های بسته را تا حد زیادی
نشان داد که پیچیدگی کلید های بسته را تا حد زیادی می کاهد. این مفهوم به سنگ بنای طراحی اینترنت مبدل شد. این شبکه زمینه پرثمری برای تجربه و آزمایش بود و به نسلی از دانشمندان کامپیوتر فرانسوی این امکان را فراهم کرد که مفاهیم شبکه را آزمایش و تمرین نمایند. لوئیس پوزین و فارغ التحصیلان CYCLADES تعدادی از پروژه های بعدی را در IRIA برای آزمایش شبکه های محلی، ، سیستم عامل یونیکس و سیستم عامل عبور پیام شروع کردند. از تجربه خود در CYCLADES بهره برد تا بر طراحی مدل OSI اثر بگذارد، که هنوز هم یک ابزار آموزشی متداول
OSI اثر بگذارد، که هنوز هم یک ابزار آموزشی متداول است. با وینت سرف و باب کان همکاری کرد تا مفاهیم پروژه سیکلادس را در طراحی اصلی برنامه کنترل انتقال بگنجاند . فارغ التحصیلان و پژوهشگران CYCLADES در IRIA/INRIA نیز در توسعه پذیرش اینترنت در فرانسه موثر بودند و سرانجام شاهد توفیق اینترنت مبتنی بر دیتاگرام و انهدام شبکه های مدار مجازی X.25 و ATM بودند.
کورادو گوونی (ایتالیایی; – ) شاعر ایتالیایی بود. او پس از اولین تجربه به فوتوریسم پیوست که بعد از مدتی از آن جدا شد و نثر و تئاتر را امتحان کرد. زندگی‌نامه. گوونی کورادو در تامارا، بخشی از شهرداری کوپارو، در استان فرارا، در خانواده‌ای کشاورز و ثروتمند به دنیا آمد و بدون تکمیل تحصیلات کلاسیک، شروع به کار در تجارت خانوادگی کرد. او در جوانی و در اوایل سال ۱۹۰۳ اولین کار خود را انجام داد و با هزینه شخصی خود در انتشارات لوماچی در فلورانس دو مجموعه اشعار خود را با عنوان "ویال‌ها" و "هارمونی‌ها" منتشر کرد. آثار
با عنوان "ویال‌ها" و "هارمونی‌ها" منتشر کرد. آثار گوونی، در طول دوران طولانی ادبی‌اش، ویژگی‌های بسیاری از جریان‌ها و سبک‌های ادبی مختلف را به نمایش می‌گذارند: در حالی که شعرهای اولیه او «سمبولیسم آزادی» را به نمایش می‌گذارند، بعداً در زندگی حرفه‌ای‌اش سبک آنها به سمت کرپوسکولارسیمو و آینده‌گرایی تغییر می‌کند. در سال ۱۹۴۴ پسرش آلادینو گوونی توسط فاشیست‌های نازی کشته شد. در سال ۱۹۵۰ گوونی برنده جایزه ویارجو برای شعرهایش شد.
ولشریلسینگ نوعی انگور سفید است که در سراسر اروپای مرکزی کشت می‌شود. منشأ. ولشریسلینگ ممکن است توسط رومیان باستان به اروپای مرکزی آورده شده باشد. با این حال، نام کرواتی "Graševina" نشان می‌دهد که منشأ آن ممکن است جایی در شرق بالکان باشد. نظریه جدید ادعا می‌کند که ولشریسلینگ از منطقه شامپاین سرچشمه گرفته و به عنوان "ریزلینگ ولش" (در این مورد فرانسوی) از طریق هایدلبرگ به سرزمین‌های سلطنت اتریش-مجارستان آمده‌است.
ناحیه شراب شامپاین یک منطقه تولید شراب در استان تاریخی شامپانی در شمال شرقی فرانسه است. این منطقه بیشتر به دلیل تولید شامپاین، شراب سفید گازدار که نام منطقه را یدک می‌کشد، شناخته شده‌است. مرزهای کشت انگور شامپاین به‌طور قانونی تعریف شده و به پنج ناحیه تولیدکننده شراب در استان شامل اوبه، کوت د بلان، کوت دو سزان، مونتان د ریمز و والی د لا مارن تقسیم شده‌است. شهر رنس و شهر اپرنه مراکز تجاری این منطقه هستند. شهر ریمز به خاطر کلیسای جامعش، محل تاجگذاری پادشاهان فرانسوی و یکی از میراث جهانی یونسکو است.
برنامه 863 () یا طرح توسعه فناوری پیشرفته دولتی () برنامه ای بود که توسط دولت جمهوری خلق چین تأمین مالی و اداره می‌شد و هدف آن تحریک توسعه فناوری‌های پیشرفته در طیف گسترده‌ای از زمینه‌ها به منظور مستقل کردن چین از تعهدات مالی برای فناوری‌های خارجی بود. این طرح از ابتکار دفاع استراتژیک پیشنهاد شده توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در سال ۱۹۸۳ الهام گرفته شد و در سال ۲۰۱۶ به پایان رسید. در ۳ مارس ۱۹۸۶، این برنامه توسط وانگ داهنگ، وانگ گانچانگ، یانگ جیاچی و چن فانگیون در نامه ای به رهبر ارشد چین، دنگ
و چن فانگیون در نامه ای به رهبر ارشد چین، دنگ شیائوپینگ، پیشنهاد شد، که در عرض ۲ روز برنامه را تأیید کرد. این برنامه در ابتدا توسط ژائو زیانگ، که در آن زمان نخست‌وزیر چین بود، رهبری شد و در سال ۱۹۸۶ ۱۰ میلیارد یوان بودجه دولتی دریافت کرد که ۵ درصد از کل هزینه‌های دولت در آن سال را تشکیل می‌داد. از جمله محصولاتی که از برنامه ۸۶۳ حاصل شده‌اند می‌توان به خانواده پردازنده‌های کامپیوتری لونگ سان (با نام اصلی پسر خدا "Godson")، ابررایانه‌های تیان هه و فضاپیمای شنژو اشاره کرد تاریخچه. برنامه ۸۶۳ که از تاریخ تأسیس
اشاره کرد تاریخچه. برنامه ۸۶۳ که از تاریخ تأسیس آن (مارس ۱۹۸۶، ۳/۸۶ با فرمت تاریخ چینی) نامگذاری شد، در نامه ای به دولت چین توسط دانشمندان وانگ داهنگ، وانگ گانچانگ، یانگ جیاچی و چن فانگیون پیشنهادشد و توسط دنگ شیائوپینگ تأیید شد. . پس از اجرای آن در برنامه پنج ساله هفتم، این برنامه از طریق دو برنامه پنج ساله پس از آن، با تأمین مالی دولتی حدود ۱۱ میلیارد یوان و خروجی حدود ۲۰۰۰ پتنت (ملی و بین‌المللی) به فعالیت خود ادامه داد. بر اساس این طرح، قرار بود حدود ۲۰۰ میلیارد دلار برای فناوری اطلاعات و ارتباطات
۲۰۰ میلیارد دلار برای فناوری اطلاعات و ارتباطات هزینه شود که ۱۵۰ میلیارد دلار آن برای مخابرات در نظر گرفته شده‌است. در سال ۱۹۹۶ حوزه فناورانه کلیدی فناوری دریایی اضافه شد. اجرا در برنامه پنج ساله هفتم صورت گرفت و در دوره دهم که از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ به طول انجامید، به روز رسانی انجام شد. در سال ۲۰۰۱، بر اساس برنامه پنج ساله دهم، این برنامه با مشورت کارشناسان خارجی مورد ارزیابی مجدد قرار گرفت. نتیجه، تمرکز گسترده‌تر برای تقویت رقابت‌پذیری چین در اقتصاد جهانی بود. عمل ارزیابی به عنوان یک سیستم مدیریت پروژه در
عمل ارزیابی به عنوان یک سیستم مدیریت پروژه در برنامه گنجانده شده‌است. در یک پرونده قضایی در سال ۲۰۱۱، دانشمند چینی الاصل هوانگ زوئه به سرقت اسرار تجاری از شرکت‌های مستقر در ایالات متحده و انتقال حداقل برخی از این اطلاعات به برنامه ۸۶۳ مجرم شناخته شد. طرح کلی. این برنامه در ابتدا بر هفت زمینه کلیدی فناوری متمرکز بود: از سال ۱۹۸۶، دو رشته دیگر زیر چتر برنامه قرار گرفته‌است:
شبکه نیروی هوایی (به اختصار AFNet) یک شبکه اداره و مدیریت اطلاعات دیجیتال متعلق به نیروی هوایی هند (به اختصار IAF) است. AFNet یا شبکه نیروی هوایی، شبکه ارتباطی قدیمی نیروی هوایی هند (IAF) را با استفاده از فن آوری تروپو-اسکتر (tropo-scatter) در دهه ۱۹۵۰ جایگزین کرد و آن را به یک نیروی رزمی واقعی شبکه محور تبدیل کرد. پروژه IAF قسمتی از مأموریت کلی شبکه‌سازی هر سه سرویس نیروی زمینی هند، نیروی دریایی هند و نیروی هوایی هند است. وزیر دفاع سابق، آ.ک. آنتونی (AK Antony) , AFNET نیروی هوایی ارتش را در چهاردهم
Antony) , AFNET نیروی هوایی ارتش را در چهاردهم سپتامبر سال ۲۰۱۰ افتتاح کرد و آن را به مردم هند، به دلیل همکاری مستقیم یا غیرمستقیم آنها در انقلاب ارتباطات تقدیم کرد. بک گراند. نیروهای مسلح در هند از دهه ۱۹۵۰ از تروپوساکترها به عنوان ابزار اصلی ارتباطات نظامی استفاده می‌کردند؛ بنابراین طیفهای عظیم و گران‌قیمت نسل دوم شبکه تلفن همراه و نسل سوم شبکه تلفن همراه را اشغال کردند که در غیر این صورت می‌توانست برای گسترش و رفع گرفتگی (de-clogging) شبکه ارتباطی بی‌سیم غیرنظامی استفاده شود. گسترش سریع مخابرات سیار
غیرنظامی استفاده شود. گسترش سریع مخابرات سیار غیرنظامی که منجر به نیاز به پهنای‌باند بیشتر برای ارتباطات بی‌سیم و نیاز تجاری برای راه اندازی شبکه مخابراتی 3G شد، دولت هند را ملزم کرد که نیروهای مسلح هند، طیف اشغال شده توسط آن‌ها را خالی کنند. در نتیجه دولت هند از طریق وزارت مخابرات (DoT) پروژه ای به نام «شبکه برای طیف» (Network for Spectrum) را برای راه انداختن یک شبکه فیبر نوری و همچنین برای استفاده انحصاری نیروهای مسلح هند در ازای انتشار طیف توسط نیروهای دفاعی شروع کرد. «شبکه برای طیف» دو هدف دارد: ۱.
دفاعی شروع کرد. «شبکه برای طیف» دو هدف دارد: ۱. تسهیل کردن رشد تراکم تله ملی (national tele-density) از یک طرف و اطمینان از نوسازی ارتباطات دفاعی با پیشرفته‌ترین زیرساخت‌های ارتباطی و ۲. حمایت از عملیات نظامی شبکه محور از طرف دیگر. وزارت مخابرات و وزارت دفاع تفاهم نامهٔ تخلیه طیف و راه انداختن شبکه انحصاری برای استفادهٔ نیروهای دفاعی را امضا کردند. وزارت دفاع در این تفاهم نامه با قرار دادن چهل هزار کیلومتر مسیر کابل فیبر نوری که دویست و نوزده ایستگاه ارتش، سی و سه ایستگاه نیروی دریایی و صد و شصت و دو نقطه
سی و سه ایستگاه نیروی دریایی و صد و شصت و دو نقطه برای نیروی هوایی را به هم متصل می‌کند، موافقت کرد. همچنین با ایجاد گروه دفاعی انحصاری و منطقه منافع دفاعی، در امتداد ۱۰۰ کیلومتر از مرز بین اللملی که در آن طیف فقط برای استفاده توسط نیروهای مسلح رزرو می‌شود نیز موافقت کرد. مجموع هزینه‌های اجرای پروژه «شبکه برای طیف» ۱۰۰۰۰ روپیه برآورد شده‌است. AFNet جزء نیروی هوایی هند در شبکه اطلاعات دیجیتال، تحت پروژه «شبکه برای طیف» است و احتمالاً تا سال ۲۰۱۵ توسعه یافته و به پروژه شبکه اطلاعات دیجیتال که در دست اجرا
و به پروژه شبکه اطلاعات دیجیتال که در دست اجرا برای نیروی دریایی هند و ارتش هند است، متصل خواهد شد. مبدأ پروژه. شبکه نیروی هوایی (AFNet) توسط نیروی هوایی هند با هزینه ۱۰۷۷ کرور روپیه و با همکاری اچ‌سی‌ال و بی‌اس‌ان‌ال توسعه یافت. AFNet جایگزین شبکه مخابراتی نیروی هوایی با بیش از نیم قرن قدمت خواهد شد. این پروژه، بخشی از ابتکار وزارت دفاع برای دیجیتالی کردن سیستم‌های ارتباطی سه نیروی مسلح تحت پروژهٔ «شبکه برای طیف» است که هدف آن بهبود هماهنگی بین خود و سایر نهادهای نظامی و استراتژیک است. IAF نخستین کسی بود
نهادهای نظامی و استراتژیک است. IAF نخستین کسی بود که این شبکه اطلاعات دیجیتال گیگابایتی را که تحت پروژه AFNet پیاده‌سازی شده بود، کامل کرد. AFnet در چهاردهم سپتامبر سال ۲۰۱۰ توسط وزیر دفاع شری آ.ک.آنتونی، همچنین با حضور وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات شری راجا (Shri A Raja)، مارشال نیروی هوایی آرجان سینگ، رئیس ستاد هوایی، رئیس نیروی هوایی، ستاد ارتش و سایر مقامات سه دستگاه و اعضای صنعت، افتتاح شد و به مردم هند تقدیم شد. AFNet به یک شبکه دیجیتال یکپارچه که تمام پایه‌های نیروهای مسلح هند را در بر می‌گیرد متصل
پایه‌های نیروهای مسلح هند را در بر می‌گیرد متصل خواهد شد و گسترش خواهد یافت. فناوری، طراحی و ساختار. AFNet جدیدترین فناوری حمل و نقل ترافیک در قالب بسته‌های IP (پروتکل اینترنت) در شبکه با استفاده از راهگزینی برچسب چندقرارداری (MPLS) را شامل می‌شود. همچنین یک لایه بزرگ VoIP (صدا روی پروتکل اینترنت) را با کیفیت عالی اجرای خدمات، راه حل‌های صوتی، تصویری و کنفرانس، به شکل قوی و با کیفیت بالا تسهیل می‌کند. سیستم یکپارچه فرماندهی و کنترل هوایی (IACCS)، یک سیستم فرماندهی و کنترل خودکار برای عملیات پدافند هوایی
فرماندهی و کنترل خودکار برای عملیات پدافند هوایی (AD)، بر ستون فقرات AFNet سوار خواهد شد که تمام حسگرهای زمینی و هوابرد، سیستم‌های تسلیحاتی پدافند هوایی و گره‌های فرماندهی و کنترل (C2) را یکپارچه می‌کند. یکپارچگی بعدی با سایر شبکه‌های خدماتی و رادارهای غیرنظامی این است که تصویر یکپارچه وضعیت هوایی را در اختیار اپراتورها قرار می‌دهد تا نقش دفاع هوایی را ایفا کنند. AFNet اثبات خواهد کرد که یک نیروافزا مؤثر برای تجزیه و تحلیل اطلاعاتی، برنامه‌ریزی و کنترل مأموریت، بازخورد پس از مأموریت و فعالیت‌های مرتبط
مأموریت، بازخورد پس از مأموریت و فعالیت‌های مرتبط مانند تعمیر، نگهداری، تدارکات و مدیریت است. همچنین یک طراحی جامع با اقدامات احتیاطی چند لایه است که برای «دفاع عمیق» (Defence in Depth)، با ترکیب فناوری‌های رمزگذاری و سیستم‌های پیشگیری از نفوذ، برای اطمینان از مقاومت سیستم IT در برابر دستکاری اطلاعات و شنود برنامه‌ریزی شده‌است. این شبکه با مجموعه‌ای از فناوری‌های پیشرفته رمزگذاری پیشرفته ایمن شده‌است. این کار برای قابلیت اطمینان بالا، همراه با افزونگی تعبیه شده در طراحی شبکه، طراحی شده‌است. AFNet همچنین
شده در طراحی شبکه، طراحی شده‌است. AFNet همچنین قادر است فایل ویدیویی را از هواپیماهای نظارتی بدون سرنشین (پهپاد) و تصاویر را از سیستم‌های هشدار و کنترل هوابرد (آواکس) به تصمیم‌گیرندگان روی زمین ارسال کند و ورودی‌های اطلاعاتی را از مناطق دوردست ارائه دهد. همچنین انتظار می‌رود AFNet با ارائه طیف فرکانس رادیویی برای اهداف مخابراتی، رشد اقتصادی سریع را تسهیل کند. AFNET بزرگترین شبکه راهگزینی برچسب چندقرارداری (MPLS) در بخش دفاعی خواهد بود. تظاهرات. در پرتاب AFNet, IAF، یک استراق سمع تمرینی اهداف شبیه‌سازی شده
IAF، یک استراق سمع تمرینی اهداف شبیه‌سازی شده دشمن را توسط دو هواپیمای جنگی Mig-29 از یک پایگاه هوایی پیشرفته در بخش پنجاب با استفاده از شبکه اطلاعات دیجیتال گیگابایتی به نمایش گذاشت. در طی عملیات، به کمک AFNet، جت‌های جنگندهٔ هندی، اهداف مزاحم در بخش غربی را خنثی کردند، که به صورت زنده (live) روی صفحه‌های غول پیکر در سالن نیروی هوایی نمایش داده شد و نگاهی کلی به پتانسیل مهارشده این سیستم را ارائه داد. آخرین دستورات برای درگیری با اهداف دشمن، توسط آنتونی به صورت زنده ارسال شد که خلبان در پاسخ سؤالات او در
صورت زنده ارسال شد که خلبان در پاسخ سؤالات او در مورد چگونگی انجام عملیات گفت «عالی بود». عملکردهای مختلف دیگری نیز به نمایش گذاشته شد، که به جنگ محوری شبکه کمک می‌کند. این‌ها شامل بود از تسهیل ویدیویی از وسیله نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) و تصاویر یک هواپیمای آواکس، برای تصمیم گیرندگان در زمینی که صدها کیلومتر دورتر نشسته بودند و ورودی‌های اطلاعاتی را از مناطق دوردست در مکان‌های مرکزی به‌طور یکپارچه ارائه می‌کرد. این امر عمدتاً با بستر شبکه قوی ارائه شده توسط AFNet امکان‌پذیر بود. سیستم یکپارچه
شده توسط AFNet امکان‌پذیر بود. سیستم یکپارچه فرماندهی و کنترل هوایی. سیستم یکپارچه فرماندهی و کنترل هوایی (IACCS)، یک سیستم فرماندهی و کنترل خودکار برای عملیات پدافند هوایی (AD)، بر ستون فقرات AFNet سوار خواهد شد که تمام حسگرهای زمینی و هوابرد، سیستم‌های تسلیحاتی پدافند هوایی و گره‌های فرماندهی و کنترل (C2) را یکپارچه می‌کند. یکپارچگی بعدی با سایر شبکه‌های خدماتی و رادارهای غیرنظامی این است که تصویر یکپارچه وضعیت هوایی را در اختیار اپراتورها قرار می‌دهد تا نقش دفاع هوایی را ایفا کنند. از طریق سیستم یکپارچه
دفاع هوایی را ایفا کنند. از طریق سیستم یکپارچه فرماندهی و کنترل هوایی، IAF تمام دارایی‌های فضایی، هوایی و زمینی خود را برای آگاهی کامل از یک منطقه به سرعت به هم متصل می‌کند. این، به عنوان بخشی از محوریت شبکه IAF، اتصال را برای همه سکوهای زمینی و سکوهای هوابرد ارائه می‌دهد. IACCS همچنین انتقال بی‌درنگ تصاویر، داده‌ها و صدا را در میان ماهواره‌ها، هواپیماها و ایستگاه‌های‌زمینی، تسهیل می‌کند.
طراحی ایتالیایی به تمام اشکال طراحی در ایتالیا، از جمله طراحی صنعتی، طراحی داخلی، طراحی شهری، طراحی مد و طراحی معماری اشاره دارد. ایتالیا به عنوان یک پیشرو و رهبر در طراحی در سراسر جهان شناخته می‌شود: معمار ایتالیایی، لوئیجی کاچا دومینیونی ادعا می‌کند که "«به سادگی، ما بهترین هستیم»" و اینکه "«ما تخیل بیشتر و فرهنگ غنی‌تری داریم؛ و واسطه‌های بهتری بین گذشته و آینده هستیم»". ایتالیا امروزه هنوز هم تأثیر زیادی بر طراحی شهری، طراحی صنعتی، طراحی داخلی و طراحی مد در سراسر جهان دارد. به طور کلی، اصطلاح «طراحی» با
در سراسر جهان دارد. به طور کلی، اصطلاح «طراحی» با عصر انقلاب صنعتی مرتبط است که در دوران پیشا-اتحاد در پادشاهی دو سیسیل وارد ایتالیا شد، در این زمینه، بر اساس طراحی و توسعه ایتالیایی در زمینه‌های مختلف از جمله: ابریشم سن لوچیو و کارگاه‌های پیترارسا، کارخانه‌های کشتی‌سازی کاستلاماره دی استابیا متولد شد. اما بقیۀ ایتالیا با شرایط سیاسی و جغرافیایی پراکنده مشخص می‌شد و در آستانۀ سال ۱۸۶۰ میلادی هنوز کشوری کشاورزی و عقب مانده بود. پس از اتحاد ایتالیا، علیرغم ادغام آهسته صنعت و کارخانه‌های پنبه، تا پیش از
ادغام آهسته صنعت و کارخانه‌های پنبه، تا پیش از ۱۸۸۰–۱۸۷۰ میلادی به ندرت در مورد صنعتی‌شدن کشور صحبت می‌شد. در آغاز قرن بیستم اولین طراحان بزرگ ایتالیایی مانند ویتوریو دوکرو و ارنستو باسیله شکل گرفتند. طراحی داخلی. ایتالیا یکی از پیشگامان جهان است و برخی از بزرگترین طراحان مبلمان در جهان مانند جو پونتی و اتوره سوتساس را تولید کرده‌ است. طراحی داخلی ایتالیایی در دهۀ ۱۹۰۰ میلادی به ویژه شناخته شده بود و به اوج کلاس و پیچیدگی رسید. در ابتدا، در اوایل دهۀ ۱۹۰۰ میلادی، طراحان مبلمان ایتالیایی تلاش کردند تا
میلادی، طراحان مبلمان ایتالیایی تلاش کردند تا تعادلی برابر بین ظرافت کلاسیک و خلاقیت مدرن ایجاد کنند و در ابتدا، طراحی داخلی ایتالیایی در دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ میلادی به واسطۀ استفاده از مواد عجیب و غریب و ایجاد مبلمان مجلل، بسیار شبیه به سبک‌های آرت دکو فرانسوی بود. با این حال، آرت دکو ایتالیایی تحت رهبری جو پونتی به اوج خود رسید، کسی که طرح‌های خود را پیچیده، زیبا، شیک و ظریف، اما همچنین مدرن، عجیب و غریب و خلاقانه ساخت. در سال ۱۹۲۶ میلادی، سبک جدیدی از مبلمان در ایتالیا پدیدار شد که به "«راشیونالیزمو»"،
در ایتالیا پدیدار شد که به "«راشیونالیزمو»"، یا "«خردگرایی»" معروف است. موفق‌ترین و مشهورترین خردگرایان گروه ۷ به رهبری لوئیجی فیجینی، جینو پولینی و جوزپه تراگنی بودند. در آنجا در سبک‌هایی از فولاد لوله‌ای استفاده می‌شد و بعد از قرن بیستم به سبکی سهل و ساده، و پس از حدود ۱۹۳۴ میلادی تقریباً در سبکی فاشیستی. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم، دوره‌ای بود که ایتالیا یک "آوانگارد" واقعی در طراحی داخلی داشت. با سقوط فاشیسم، تولد جمهوری و نمایشگاه ریما در سال ۱۹۴۶ میلادی، استعدادهای ایتالیایی در دکوراسیون داخلی
میلادی، استعدادهای ایتالیایی در دکوراسیون داخلی آشکار شد و با معجزۀ اقتصادی ایتالیا، ایتالیا شاهد رشد تولید صنعتی و همچنین تولید-انبوه مبلمان بود. با این حال، در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، طراحی داخلی ایتالیایی به اوج شیک خود رسید، و در آن نقطه، با فضای داخلی پاپ و پست مدرن، عبارات "«بل دیزاین»" ( طراحی زیبا) و "«لینیا ایتالیانا»" ( خط ایتالیایی) وارد واژگان طراحی مبلمان شدند. از اواخر دهۀ ۱۹۷۰ و اوایل دهۀ ۱۹۸۰ میلادی، برخی از تجهیزات توسط خانه‌های مد ایتالیایی مانند پرادا، ورساچه، آرمانی، گوچی و موسکینو
مانند پرادا، ورساچه، آرمانی، گوچی و موسکینو تبدیل به نماد‌ شدند. نمونه‌هایی از قطعات کلاسیک مبلمان ایتالیایی عبارتند از: ماشین‌های لباسشویی و یخچال‌های دقیق، خلاقانه و استریم‌لاین زانوسی، مبل‌های «نیو تُن» توسط آتریوم، و معروف‌ترین آن‌ها قفسۀ کتاب نوآورانه پست-مدرن، ساخته شده توسط اتوره سوتساس برای گروه ممفیس در سال ۱۹۸۱ میلادی با الهام از آهنگ باب دیلن «دوباره درونِ موبیل با بلوزِ ممفیس گیر افتادم» ساخته شد. قفسۀ کتاب به نماد فرهنگی و رویداد طراحی بزرگ دهۀ ۱۹۸۰ میلادی تبدیل شد. طراحی مدرن ایتالیایی معنای
۱۹۸۰ میلادی تبدیل شد. طراحی مدرن ایتالیایی معنای سبک و زیبایی را تغییر داده‌ است و بسیاری از طراحان داخلی از قطعات الهام گرفته از ایتالیایی‌ یا طرح ایتالیایی در کار خود استفاده می‌کنند. طراحی صنعتی. علاوه بر طراحی مبلمان، ایتالیا نیز با ارایۀ اولین نمونه از چراغ لومیناتور برنوکی در سال ۱۹۲۸ میلادی، گرایش‌هایی را برای طراحی صنعتی ایجاد کرده‌ است. قوری موکا، طراحی شده توسط آلفونسو بیالتی، پس از عرضه در سال ۱۹۳۳ میلادی، طرحی نوآورانه بود و همچنان ادامه دارد، و تا به امروز با تغییرات کمی هنوز در حال تولید است.
تا به امروز با تغییرات کمی هنوز در حال تولید است. اولیوتی برای طراحی‌های اداری و تجهیزات الکترونیکی خود قابل توجه است. طراحی خودرو. ایتالیا همچنین در طراحی خودرو بسیار تأثیرگذار است و برخی از بزرگترین نمادهای وضعیت قرن را تولید کرده‌ است. صنعت خودرو در کشور (که قبلاً صنعت خودرو در ایتالیا بود) یک کارفرمای کاملاً بزرگ در کشور است، با نیروی کار بیش از ۱۹۶٬۰۰۰ نفر (۲۰۰۴) که در این صنعت مشغول به کار هستند. ایتالیا پنجمین تولیدکنندۀ بزرگ خودرو در اروپا است (۲۰۰۶). با گذشت زمان، خودروهای ایتالیایی به دلیل شیک و
با گذشت زمان، خودروهای ایتالیایی به دلیل شیک و کاربردی بودن در سراسر جهان شناخته شده‌اند. از خودروهای معروف ایتالیایی می‌توان به خودروهای کانورتیبل آلفا رومئو (خودروهایی قابل تبدیل با سقف تاشو یا جداشدنی) در دهۀ ۱۹۵۰ میلادی و خودروهای فراری اسپایدر و سوپراسپرت‌های فرمولا فراری اشاره کرد. چندین نوع خودرو نمادین نیز وجود دارد که کمتر از آن خودروها لوکس‌ هستند و بیشتر برای بازار-انبوه‌ محبوب هستند، شمایل‌هایی چون فیات توپولینو و فیات ۵۰۰ و وسپا پیاجوی نمادین که پس از جنگ جهانی دوم به یکی از شیک‌ترین و مقرون
که پس از جنگ جهانی دوم به یکی از شیک‌ترین و مقرون به صرفه‌ترین خودروهای ایتالیا تبدیل شد، وسپا اولین بار در سال ۱۹۴۶ میلادی تولید شد. ایتالیا همچنین محل استقرار شرکت‌های طراحی خودروی مشهور جهان مانند پینینفارینا، زاگاتو، ایتال‌دیزاین و برتونه است. طراحی مد. مد ایتالیایی یکی از مهم‌ترین طراحی‌های مد جهان در میان کشورهایی چون فرانسه، آلمان، ایالات متحدۀ آمریکا، بریتانیای کبیر و ژاپن است. مد همیشه بخش مهمی از فرهنگ ایتالیا و جامعۀ آن بوده‌ است. طراحی‌های ایتالیایی از قرن ۱۱ تا ۱۶ میلادی، زمانی که پیشرفت هنری
از قرن ۱۱ تا ۱۶ میلادی، زمانی که پیشرفت هنری در ایتالیا در اوج خود بود، به یکی از اصلی‌ترین روندسازان اروپا تبدیل شد. شهرهایی مانند ونیز، میلان، فلورانس و ویچنزا شروع به تولید کالاهای لوکس، کلاه، لوازم آرایشی، جواهرات و پارچه‌های غنی کردند. در طول قرن هفدهم تا اوایل قرن بیستم، مد ایتالیایی اهمیت خود را از دست داد و روندساز اصلی اروپا به فرانسه تبدیل شد، از زمانی که لباس‌های لوکس برای درباریان لوئی چهاردهم طراحی شد، مد فرانسوی به شدت محبوب شد. با این حال، از زمان برگزاری مجالس مد در سال‌های ۱۹۵۳–۱۹۵۱ میلادی
زمان برگزاری مجالس مد در سال‌های ۱۹۵۳–۱۹۵۱ میلادی توسط جیووانی باتیستا جورجینی در فلورانس، "«مدرسۀ ایتالیایی»" شروع به رقابت با "اوت کوتور" (مُد سطح بالا) فرانسوی کرد، زیرا برچسب‌هایی مانند فراگامو و گوچی شروع به رقابت با شنل و دیور کردند. در حال حاضر، میلان (مرکز طراحی ایتالیا) به عنوان پایتخت واقعی مُد جهان، بر اساس دیده‌بان جهانی زبان در سال ۲۰۰۹ میلادی در نظر گرفته می‌شود، و رم در رتبۀ ۴ قرار دارد. هر دوی این شهرها سالانه با دیگر مراکز مهم بین‌المللی مانند پاریس، نیویورک، لندن و توکیو رقابت می‌کنند.
مانند پاریس، نیویورک، لندن و توکیو رقابت می‌کنند. برای نام بردن چند مورد، نمونه‌هایی از خانه‌های مد ایتالیایی بزرگ عبارتند از: گوچی، آرمانی، امیلیو پوکی، ولنتینو، پرادا، دولچه و گابانا، فراگامو، روبرتو کاوالی، تروساردی، ورساچه، کریزیا، ایترو، میو میو، لائورا بیاجوتی، مکس مرا، فندی، موسکینو، میسونی، بنتون و بریونی (مد). ایتالیا همچنین خانه بسیاری از مجلات مد، مانند گرازیا، وُگ ایتالیا، ورا، کی، جویا و دونا است. سایر برندهای لوازم جانبی و جواهرات ایتالیایی مانند بولگاری از مهمترین برندهای دنیا هستند. شرکت
مانند بولگاری از مهمترین برندهای دنیا هستند. شرکت میلانی لوکساتیکا در حال حاضر با درآمد ۵٫۲۰۲ میلیارد یورو (۲۰۰۸)، درآمد عملیاتی ۷۴۹٫۸ میلیون یورو (۲۰۰۸) و سود ۳۷۹٫۷ میلیون یورو، موفق‌ترین شرکت عینک‌سازی جهان است. از نظر تجاری، طراحی مد ایتالیایی مستقر در میلان بسیار موفق‌تر از رقیب پاریسی خود است. آرمانی به دلیل مینیمالیسم و سبک سطح بالا، ورساچه برای خطوط اغراق‌آمیز و فوق‌العاده-لوکس، گوچی برای شیکی و استایل نمادین، پرادا برای زرق و برق، ولنتینو برای ظرافت عالی، دولچه و گابانا برای لباس‌های فانتزی و