payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او با دیوان (مجموعه اشعار کوتاه) ادبیات زمان خود آشنا بود و اشعار خود را با آیات، "احادیث"، ضرب‌المثل‌ها و اصطلاحات غنی می‌کرد. یوسف مداح بر علم عروض تسلط داشت و اقوال و عبارات عامیانه را نیز در آثار خود گنجاند که شامل هنرهای ادبی نیز می‌شد. مشهورترین اثر این شاعر ورقه و گلشاه است که تقریباً شامل ۱۷۰۰ دوبیتی است. نگارش این اثر در سال‌های ۱۳۴۲–۱۳۴۳ در سیواس آغاز شد و بر اساس یک داستان عامیانه عربی، نوشته شده در ژانر ژانر حماسی-غنایی است. این اولین برداشت از داستانی عامیانه در ادبیات زبان‌های ترکی است. این
داستانی عامیانه در ادبیات زبان‌های ترکی است. این اثر داستان غم‌انگیز عشق ورقه و گلشاه، پسر و دختر دو برادر که از رهبران قبیله بنی شیبه بودند را بازگو می‌کند: ورقه و گلشاه علیرغم عشقی که به یکدیگر دارند، اتفاقات مختلف مانع از ازدواج آنها می‌شود. در نهایت گلشاه با یک پادشاه محلی ازدواج می‌کند و ورقه بعد از اینکه به دروغ به او اطلاع می‌دهند که گلشاه مرده‌است، خودکشی می‌کند. گلشاه نیز بر سر قبر ورقه به زندگی خود پایان می‌دهد. این منظومه به شش بخش تقسیم شده‌است که هر کدام را مجلس می‌نامند و شامل دوازده غزل
که هر کدام را مجلس می‌نامند و شامل دوازده غزل (شکلی از شعر عاشقانه) است که قهرمانان برای یکدیگر می‌خوانند. یوسف مداح هر دو شکل نوشتاری و گفتاری ادبیات عامیانه را در نوشته‌های خود در پایان هر مجلس گنجانده‌است. زبان اثر بسیار ساده و حاوی تکرارهای فراوان است. محقق ترک، اورهان آیتوغ‌تولو معتقد است که مداح این شعر را «به گونه‌ای سروده‌است که گویی در یک مجلس عمومی داستانی را تعریف می‌کند». نویسنده گریس مارتین اسمیت نیز دیدگاه مشابهی دارد و بیان می‌کند که این اثر «به‌طور ایدئال برای بخشی از کارنامه یک داستان‌گوی
«به‌طور ایدئال برای بخشی از کارنامه یک داستان‌گوی دوره‌گرد آناتولی مناسب است». اسمیت این اثر را «نخستین شعر روایی عاشقانه ترکی آناتولی» می‌داند که مانند سایر آثار ترکی آن زمان، شدید از ادبیات فارسی تأثیر پذیرفته‌است. یوسف مداح چندین اثر قابل توجه دیگر نیز دارد. یکی از آن‌ها "غزوات‌نامه" است که در قالب مثنوی و زبان ترکی آذربایجانی سروده شده‌است. که از همان متر ورقه و گلشاه استفاده می‌کند. این کتاب نه و نیم برگ را شامل می‌شود و داستان‌هایی از زندگی خلیفه چهارم، علی بن ابی‌طالب را بازگو می‌کند. اثر دیگر
چهارم، علی بن ابی‌طالب را بازگو می‌کند. اثر دیگر "پندنامه" است، مثنوی مختصری که تنها شامل سیزده بیت است. این پیام الهام بخش رفتار صالح است و مملو از مفاهیم معنوی و صوفیانه است. ایلیاس کایائوکای، پژوهشگر، معتقد است که "پندنامه" اثری مجزا نیست، بلکه بخشی از "غزوات‌نامه" است. در سال ۲۰۱۸، پس از کشف نسخه‌ی جدیدی از اثر در کتابخانه ملی الجزایر، اثری که گمان می‌رفت متعلق به دریر از ارزروم، یکی دیگر از شاعران ترک آناتولی باشد، متعلق به مداح آشکار شد. این اثر، با عنوان «قصه‌ی یوسف»، یک مثنوی ۲۰۰۰ بیتی است که زندگی
«قصه‌ی یوسف»، یک مثنوی ۲۰۰۰ بیتی است که زندگی یوسف و داستان یوسف و زلیخا را روایت می‌کند. از دیگر آثار می‌توان به «داستان ابلیس علیه اللعنه» اشاره کرد. این اثر ۲۴۰ بیتی هم در قالب مثنوی و به ترکی آذربایجانی سروده شده‌است. "داستان ابلیس علیه اللعنه" در واقع ترجمه‌ای از یک اثر عربی به علاوه‌ی اضافات فراوان مداح است. اثر دیگر مقتل حسین، مثنوی آذربایجانی است که واقعه کربلا را بازگو می‌کند، درگیری نظامی در سال ۶۸۰ بعد از میلاد بین ارتش خلیفه دوم اموی یزید اول و سپاه کوچکی به رهبری حسین بن علی، نوه محمد. این اثر
کوچکی به رهبری حسین بن علی، نوه محمد. این اثر شامل تقریباً ۳۰۰۰ دوبیتی است و از اثری به همین نام توسط ابو مخنف، مورخ اموی قرن چهاردهم م. ترجمه شده‌است. در مرداد ۱۳۶۲ نوشته شده و مانند ورقه و گلشاه از صورت مجلس استفاده کرده‌است. مداح همچنین بسیاری از سخنان عامیانه و عناصر ادبیات شفاهی را در اثر خود گنجانده‌است، و همچنین چندین اشاره به آیات قرآن دارد. با این حال، به‌گفته ترک‌شناس ایتالیایی، آلسیو بومباچی و ترک‌شناس فرانسوی، ایرنه ملیکوف، این اثر در واقع به شادی مداح، نویسنده اهل کاستامونو نسبت داده شده‌است.
مداح، نویسنده اهل کاستامونو نسبت داده شده‌است. «خاموش‌نامه»، مثنوی فارسی که در سال ۱۳۰۰ م. در ارزنجان نوشته شده، اثر دیگری است که به یوسف مداح نسبت داده می‌شود. میراث. شعر یوسف مداح در شکل‌گیری زبان ادبی آذربایجان نقش داشت، و او به‌عنوان شخصیتی کلیدی در توسعهٔ اولیهٔ ادبیات آذربایجانی به‌شمار می‌رود. او در دورانی زندگی می‌کرد و می‌نوشت که آناتولی شرقی قطب ادبیات آذربایجان بود و یوسف مداح به ایجاد این حوزه‌ی فرهنگی به این شکل کمک شایانی کرد.
هنری پین «هنک» ایبا ( ۶ اوت ۱۹۰۴ – ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳) مربی بسکتبال آمریکایی و مدیر دو و میدانی کالج بود. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۲۹ به عنوان سرمربی بسکتبال در کالج معلم ایالتی شمال غربی میسوری، که اکنون به عنوان دانشگاه ایالتی میزوری شمال غربی شناخته می شود، خدمت کرد. دانشگاه کلرادو بولدر از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۳; و دانشگاه ایالتی اوکلاهاما، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۳۴. او در سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ اوکلاهما را به عنوان قهرمانی متوالی مسابقات بسکتبال دسته اول هدایت کرد. ایبا همچنین از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۳۵ مدیر ورزشی تیم اوکلاهاما و از سال
۱۹۷۰ تا ۱۹۳۵ مدیر ورزشی تیم اوکلاهاما و از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۱ سرمربی بیسبال مدرسه بود، با امتیاز ۹۰–۴۱. او به عنوان سرمربی تیم ملی بسکتبال مردان ایالات متحده، این تیم را به نشان طلا در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ هدایت کرد. ایبا در سال ۱۹۶۹ وارد تالار مشاهیر بسکتبال شد. زندگی شخصی. ایبا در ایستون، میزوری به دنیا آمد و بزرگ شد. او در کالج وست مینستر بسکتبال بازی کرد. زمین بسکتبال در وست مینستر اکنون به افتخار او نامگذاری شده است. جایزه هنری ایبا. جایزه هنری ایبا در سال ۱۹۵۹ برای قدردانی از بهترین
هنری ایبا در سال ۱۹۵۹ برای قدردانی از بهترین مربی بسکتبال کالج سال توسط انجمن نویسندگان بسکتبال ایالات متحده گشایش یافت. پنج نامزد معرفی می شوند و فردی که بیشترین آرا را داشته باشد جایزه ای را دریافت می کند که همراه با چهار نفر پایانی ارائه می شود. مرگ. ایبا در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳ در استیلواتر، اکلاهما درگذشت. در سینما. در سال ۲۰۱۷، جان سویج، نقش ایبا را در درام ورزشی روسی "رفتن عمودی"، درباره فینال المپیک ۱۹۷۲ ایفای نقش کرده است.
اجزای شیمیایی (به انگلیسی: chemical composition) هویت، آرایش و نسبت عناصر شیمیایی تشکیل دهندهٔ یک ترکیب را از طریق پیوندهای شیمیایی و اتمی مشخص می‌کند. از فرمول‌های شیمیایی می‌توان برای توصیف مقادیر نسبی عناصر موجود در یک ترکیب استفاده کرد. به عنوان مثال، فرمول شیمیایی آب H2O است: به این معنی که هر مولکول آب از ۲ اتم هیدروژن (H) و ۱ اتم اکسیژن (O) تشکیل شده‌است. اجزای شیمیایی آب ممکن است به عنوان نسبت ۲:۱ اتم‌های هیدروژن به اتم‌های اکسیژن تفسیر شود. انواع مختلفی از فرمول‌های شیمیایی برای فهماندن اطلاعات
مختلفی از فرمول‌های شیمیایی برای فهماندن اطلاعات اجزا استفاده می‌شوند، مانند فرمول‌های تجربی یا مولکولی. از روش نامگذاری نه تنها می‌توان برای بیان عناصر موجود در یک ترکیب، بلکه برای نمایش آرایش درون آن مولکول‌ها استفاده کرد. به این صورت، ترکیبات دارای نام‌های منحصر به فردی خواهند شد که می‌تواند اجزای عنصری آن‌ها را توصیف کند. در زبان فارسی معادل‌های مشابهی برای برخی کلمات تخصصی شیمی استفاده شده‌است. "composition " در واقع معنی ترکیب می‌دهد، اما بیشتر به اجزا و عناصر سازندهٔ یک ماده شیمیایی اشاره دارد. و
و عناصر سازندهٔ یک ماده شیمیایی اشاره دارد. و این در حالی است که "compound" نیز ترکیب و ماده مرکب ترجمه می‌شود.
نوراتری یک جشنواره سالانه هندو است که به افتخار الهه دورگا که به آن آدی پاراشاکتی نیز می‌گویند، برگزار می‌شود. بیش از نه شب (و ده روز)، ابتدا در ماه چایترا (حدود اول پاییز) و دوباره در ماه آشوین (حدود اول بهار) طول می‌کشد. این جشنواره با دلایل مختلف برگزار می‌شود و در بخش‌های مختلف حوزه فرهنگی هندوستان به‌طور متفاوتی جشن گرفته می‌شود. از نظر تئوری، چهار "نوراتری" فصلی وجود دارد. با این حال، در عمل زمان برگزاری این جشنواره، پاییز پس از موسمی به نام "شارادا نوراتری" است. وجه تسمیه. کلمه "نوراتری" در سانسکریت
است. وجه تسمیه. کلمه "نوراتری" در سانسکریت به معنای «نُه شب» است، "Nava" به معنای «نُه» و "ratri" به معنای «شب». تاریخ‌ها و جشن‌ها. در ایالت‌های شرقی و شمال شرقی هند، دورگا پوجا مترادف با "نوراتری" است. در این جشن الهه دورگا برای کمک به احیای "دارما"، به نبرد اهریمنی به هیبت بوفالو، به نام مهیش‌اسورا ، می‌رود و پیروز می‌شود. در ایالت‌های جنوبی، پیروزی دورگا یا کالی جشن گرفته می‌شود. در ایالت غربی گجرات، جشن‌های نوراتری را با "آرتی" و پس از آن مراسم "گاربا" دنبال می‌کنند. در همهٔ این موارد، موضوع مشترک نبرد
می‌کنند. در همهٔ این موارد، موضوع مشترک نبرد و پیروزی خیر در برابر شر است که اساس آن یک حماسه یا افسانه معروف منطقه‌ای، مانند "دوی ماهاتمیا،" است. جشن‌ها. این جشن‌ها شامل پرستش نُه الهه در طول نُه روز، تزئینات صحنه، خواندن افسانه، اجرای داستان و سرود خوانی متون مقدس هندوئیسم است. این نه روز همچنین یک رویداد فرهنگی مهم در فصل زراعی است و سنت‌های مختلفی اجرا می‌شوند، مانند چیدمان "پاندال‌ها"، بازدید خانوادگی از "پاندال‌ها،" و جشن همگانی که در آن رقص‌های کلاسیک و محلی فرهنگ هندو برگزار می‌گردد. فداییان هندو
و محلی فرهنگ هندو برگزار می‌گردد. فداییان هندو اغلب نوراتری را با روزه گرفتن جشن می‌گیرند. در روز پایانی که ویجایاداشامی نامیده می‌شود، مجسمه‌ها در آب رودخانه یا اقیانوس غوطه ور می‌شوند، یا مجسمه ای که نماد شیطان است با آتش بازی سوزانده می‌شود که نشان‌دهنده نابودی شر است. در طول این زمان، تدارکات برای دیپاوالی (فستیوال نورها) نیز انجام می‌شود که بیست روز پس از ویجایاداشمی جشن می‌گیرند. تاریخ. بر اساس برخی متون هندو مانند شاکتا و ویشناوا پورانا، نوراتری به‌طور نظری دو یا چهار بار در سال قابل جشن گرفتن است.
نظری دو یا چهار بار در سال قابل جشن گرفتن است. از این میان، شارادا نوراتری در نزدیکی اعتدال پاییزی بیشترین جشن را به همراه دارد و واسانتا نوراتری در نزدیکی اعتدال بهاری مهم‌ترین جشن بعدی برای فرهنگ هندوها است. ادیان دیگر. از نوراتری و پرستش الهه در ادبیات تاریخی سیک، به ویژه در "داسام گرانت" که نوشتن آن را به گورو گوبیند سینگ نسبت می‌دهند، یاد شده‌است. به گفته لویی فنچ، سیک‌ها از لحاظ تاریخی احترام به "دوی" شاکتی و پرستش اسلحه را به شیوه‌ای مشابه هندوهای مذهب شاکتا انجام می‌دادند. دومین گورو آیین سیک، گورو
شاکتا انجام می‌دادند. دومین گورو آیین سیک، گورو آنگاد، از پیروان و پرستش‌گران سرسخت الهه دورگا بود. جین‌ها جشن‌های اجتماعی و فرهنگی نوراتری را با هندوها سهیم می‌شوند. ام. ویتنی کلتینگ بیان می‌کند که شعر "ستاوان" جینیسم، «بسیاری از تصاویر خود را از شعرهای "گاربا" هندوئیسم» الهام گرفته‌است. همزمان با این ایام، جشنواره نه امپراتور خدایان نیز برگزار می‌گردد.
این مقاله، فهرستی از اشغال‌های نظامی، از زمانی‌که قوانین عرفی اشغال نظامی متخاصم برای اولین بار توسط کنوانسیون لاهه در سال ۱۹۰۷ روشن و تکمیل شد، اعم از تاریخی و کنونی را ارائه می‌کند. همان‌طور که در حال حاضر در حقوق بین‌الملل فهمیده می‌شود، "اشغال نظامی" عبارت است از کنترل نظامی مؤثر توسط یک قدرت بر سرزمینی خارج از قلمروی مستقل شناخته‌شده آن قدرت. قدرت اشغالگر مورد بحث، ممکن است یک دولت یا یک سازمان فراملی مانند سازمان ملل باشد.
لا ورری (به فرانسوی: La Verrerie)(به آرپیتان: "La Vèrriére") یک شهر و شهرداری است که در بخش وو وز کانتون فریبورگ در کشور سوئیس واقع شده است. لا ورری در ۱ ژانویه ۲۰۰۴ بر اثر ادغام سه روستای لو کرت، گراتواش و پروژان، به فرمان دولت محلی کانتون فریبورگ به وجود آمد. جمعیت این شهر در پایان سال ۲۰۱۸ بالغ بر ۱۱۸۸ نفر بوده است. موقعیت جغرافیایی لا ورری در جنوب غربی کانتون فریبورگ، در غرب کشور سوئیس است. جغرافیا. مجموع مساحت لا ورری بالغ بر ۱۳.۴۳ کیلومتر مربع(۵.۱۹ مایل مربع) است. از این مساحت، ۷۸/۲ درصد آن برای مصارف
مربع) است. از این مساحت، ۷۸/۲ درصد آن برای مصارف کشاورزی استفاده می‌شود. به‌علاوه، ۱۴/۷ درصد زمین‌های لا ورری را جنگل تشکیل می‌دهد و ۶/۶ درصد آن برای سکونتگاه انسانی(شهر، روستا و...) مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد. درنهایت، ۰/۳ درصد از مساحت لا ورری را آب‌ها(رودخانه، دریاچه و...) تشکیل می‌دهد. طبق سرشماری انجام شده در سال ۲۰۰۸، ۹۵/۲ درصد ساکنان لا ورری به زبان فرانسوی صحبت می‌کنند. همچنین زبان‌های آلمانی و آرپیتان نیز توسط برخی از ساکنان به‌عنوان زبان اصلی تکلم می‌شود. طبق نتایج سرشماری همان سال، ۹/۴ درصد
تکلم می‌شود. طبق نتایج سرشماری همان سال، ۹/۴ درصد از ساکنان لا ورری را شهروندان خارجی تشکیل می‌دهند.
آیدونئوس (یونانی باستان: ) پادشاه اسطوره‌ای مولوسیان در اپیروس بود که به عنوان شوهر پرسفونه نشان داده می‌شود. پس از اینکه تسئوس با کمک پیریتوس هلن را در Aphidnae پنهان کرد، به اپیروس رفت تا برای پیریتوس پرسفونه، همسر آیدونئوس، به عنوان یک پاداش تهیه کند. وقتی آیدونئوس متوجه شد که آنها به قصد ربودن همسرش آمده‌اند، پیریتوس را به دست سربروس کشت، و تئوس را در اسارت نگه داشت که پس از آن به درخواست هراکلس آزاد شد. یوسبیوس قیصریه همسر آیدونئوس را دختر ملکه دمتر می‌خواند که با او فرار کرده بود. بنابراین، داستان
می‌خواند که با او فرار کرده بود. بنابراین، داستان آیدونئوس افسانه ربودن پرسفونه توسط هادس است که پادشاه اسطوره ای را جایگزین خدای هادس کرده است. نوشته اند که این اقتباس از اسطوره «بی گمان کار یک مفسر متأخر» از اساطیر کهن است. همچنین قابل‌توجه است که آیدونئوس شکل طولانی‌شده یونانی برای "هادس" است (؛ ؛ ) که به ندرت در منابع اصلی، از جمله هومر (Iliad v, 190; xx, 61.) ظاهر می شود ref&gt;
احمد ذوالقدر سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که در فاصله سالهای ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۲ فرماندهی سپاه سیدالشهدا استان تهران را برعهده داشت و هم‌اکنون به‌عنوان مشاور فرمانده کل سپاه پاسداران فعالیت می‌کند. وی فعالیت نظامی را از سال ۱۳۵۸ در سپاه پاسداران آغاز کرد. او اوایل دهه هشتاد، معاون هماهنگ‌کننده منطقه مقاومت بسیج تهران بزرگ بود، از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷ به‌عنوان جانشین فرمانده منطقه مقاومت بسیج تهران بزرگ فعالیت می‌کرد و از ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۸ معاون عملیات نیروی مقاومت بسیج بود. ذوالقدر در فاصله سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۶
بسیج بود. ذوالقدر در فاصله سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۶ جانشینی فرمانده سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ را برعهده داشت و از ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ به‌عنوان معاون هماهنگ‌کننده قرارگاه ثارالله فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۴۰۱ درجه سرتیپی دریافت کرد.
حمزه الغامدی (؛ – ) یک تروریست اهل عربستان سعودی و یکی از ۵ هواپیماربای پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز در حملات ۱۱ سپتامبر بود. حمزه که در عربستان سعودی به دنیا آمده بود، خانواده خود را برای جنگ در چچن ترک کرد و از آن‌جا احتمالاً به اردوگاه‌های آموزشی القاعده در افغانستان فرستاده شد. در آن زمان بود که او برای شرکت در حملات آمریکا انتخاب شد. او در می ۲۰۰۱ با ویزای توریستی وارد آمریکا شد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، الغامدی سوار بر پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز شد و هواپیما را به همراه برادر بزرگترش احمد الغامدی
و هواپیما را به همراه برادر بزرگترش احمد الغامدی و ۳ تروریست دیگر ربود تا هواپیماربای ارشد و خلبان آموزش دیده مروان شحی بتواند هواپیما را به برج جنوبی مرکز تجارت جهانی بکوبد. تاریخچه. الغامدی (که در مراحل آماده‌سازی حمله با نام جلیبیب شناخته می‌شد) اواخر سال ۲۰۰۰ به امارات متحده عربی سفر کرده و تعدادی چک مسافرتی که گمان می‌رفت پولشان توسط مصطفی الهوساوی پرداخت شده باشد، خریداری کرد. ۵ هواپیماربای دیگر نیز وارد خاک امارات شده و در آنجا چک مسافرتی خریداری کرده‌بودند: ماجد موقد، سعید الغامدی، وائل الشهری،
کرده‌بودند: ماجد موقد، سعید الغامدی، وائل الشهری، احمد الحزنوی و احمد النعمی. در ژانویه ۲۰۰۱، الغامدی یک صندوق پستی را در دلری بیچ، فلوریدا با هواپیماربای دیگر، مهند الشهری اجاره کرد. به گفته رابرت مولر مدیر اف‌بی‌آی و کمیسیون ۱۱ سپتامبر، الغامدی مستقیماً از امارات وارد ایالات متحده نشد بلکه در ۲۸ مه با مهند الشهری و عبدالعزیز العمری از لندن پرواز کرد. در مارس ۲۰۰۱، یک ویدیوی خداحافظی از الغامدی از شبکه الجزیره پخش شد. در این ویدئو، بسیاری از هواپیماربایان ۱۱ سپتامبر سوگند یاد می‌کنند که شهید شوند، اگرچه
۱۱ سپتامبر سوگند یاد می‌کنند که شهید شوند، اگرچه هیچ جزئیاتی از نقشه در ویدیو فاش نمی‌شود. الغامدی در فیلم صحبت نمی‌کند، اما در حال مطالعه نقشه‌ها و راهنمای پرواز دیده می‌شود. او یکی از ۹ هواپیماربایی بود که در ژوئن ۲۰۰۱ یک حساب در بانک سان‌تراست باز کردند. الغامدی همچنین در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۱ برای گواهینامه رانندگی فلوریدا درخواستی ثبت کرد و درخواستش پذیرفته شد. در دو ماه بعد، او به سادگی و با پر کردن فرم‌های تغییر آدرس، دو نسخه گواهینامه دیگر به دست آورد. پنج هواپیماربای دیگر نیز در سال ۲۰۰۱ گواهینامه رانندگی
دیگر نیز در سال ۲۰۰۱ گواهینامه رانندگی فلوریدا را دریافت کرده و بقیه نیز همین کار را در ایالت‌های مختلف انجام دادند. برخی گمان می‌کنند که این کار برای استفاده چند نفر از یک هویت صورت گرفته‌است. حملات. الغامدی در ۲۹ اوت با استفاده از ویزا کارت، بلیط الکترونیکی خود را برای پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز خریداری کرد. اف‌بی‌آی همچنین ادعا کرد که او یک بلیت برای پرواز ۷۹۵۰ از لس آنجلس به سانفرانسیسکو خریداری کرده‌است، اگرچه تاریخ پیش‌بینی شده پرواز در ادعا ذکر نشده بود. در ۳۰ اوت، حمزه الغامدی برای برادرش
ذکر نشده بود. در ۳۰ اوت، حمزه الغامدی برای برادرش احمد الغامدی یک بلیط مشابه برای پرواز شماره ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز و برای جفتشان یک بلیط یک طرفه ایرترن ایرویز برای ۷ سپتامبر از فورت لادردیل، فلوریدا به بوستون خرید. با این وجود، حمزه به همراه مهند الشهری، با بلیت‌هایی که از آژانس مسافرتی Mile High در شهر لودردیل-بای-د-سی فلوریدا خریداری شده بود، از فورت لادردیل به نیوآرک، نیوجرسی پرواز کرد. حمزه و احمد الغامدی در هتل چارلز در کمبریج، ماساچوست اقامت کردند. در ۸ سپتامبر آنها از هتل خارج شده و تا زمان حمله در
۸ سپتامبر آنها از هتل خارج شده و تا زمان حمله در مسافرخانه دیز این در برایتون، بوستون ماندند. صبح روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، حمزه به همراه برادرش احمد، هتل را ترک کرد. این دو مرد با تاکسی به فرودگاه بین‌المللی لوگان رفته، و در آنجا سوار پرواز شماره ۱۷۵ شدند. با شروع هواپیماربایی، در حالی که برادران الغامدی مسافران و خدمه را به عقب هواپیما هل می‌دادند، فایز بنی‌حماد و مهند الشهری خلبانان ویکتور ساراچینی و مایکل هوراکس را کشته و به مروان شحی اجازه دادند تا کنترل هواپیما را در دست بگیرد.
برنامه علمی تغییر اقلیم یا برنامه علمی تغییر آب‌وهوا ، برنامه‌ای بود که مسئول هماهنگی و یکپارچه‌سازی پژوهش‌ها دربارهٔ گرمایش جهانی توسط سازمان‌های دولتی ایالات متحده از فوریه ۲۰۰۲ تا ژوئن ۲۰۰۹ بود. در پایان آن دوره، CCSP 21 گزارش ارزیابی آب و هوایی جداگانه منتشر کرد که مشاهدات آب و هوا، تغییرات جوی، تغییرات آب و هوایی مورد انتظار، پیامدها و سازگاری، و مسائل مربوط به مدیریت ریسک را مورد توجه قرار داد. مدت کوتاهی پس از روی کار آمدن پرزیدنت اوباما، نام این برنامه به برنامه پژوهشی تغییر جهانی ایالات متحده (U.S.
به برنامه پژوهشی تغییر جهانی ایالات متحده (U.S. Global Change Research Program (USGCRP)) تغییر یافت که نام برنامه پیش از سال ۲۰۰۲ نیز بود. با این وجود، دولت اوباما به‌طور کلی محصولات CCSP را به عنوان علم سالمی که مبنایی برای سیاست‌های آب‌وهوایی است پذیرفت. از آنجا که این گزارش‌ها عمدتاً پس از چهارمین گزارش ارزیابی هیئت بین‌دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) منتشر شده‌اند، و در برخی موارد به‌طور خاص بر ایالات متحده متمرکز شده‌اند، عموماً در داخل ایالات متحده به عنوان دارای اهمیت و اعتبار علمی قابل مقایسه با
به عنوان دارای اهمیت و اعتبار علمی قابل مقایسه با ارزیابی IPCC برای چند سال اول دولت اوباما است.
سامخیا کاریکا (؛ ) قدیمی‌ترین متن بازمانده از مکتب فلسفی هندی سامخیا است. تاریخ نگارش اصلی متن نامشخص است، اما تاریخ پایان آن (قبل از تکمیل شدن) از طریق ترجمه چینی آن که در سال ۵۶۹ پس از میلاد در دست‌رس قرار گرفت، مشخص شده‌است. آن را به ایسوارا کریشنا (، ۳۵۰ پس از میلاد) نسبت می‌دهند. در متن، نویسنده خود را جانشین شاگردان حکیم بزرگ کاپیلا، از طریق آسوری () و پانکاشیخا () توصیف کرده‌است. او شامل ۷۲ دوبیتی () است که در آریا متر (آریا متر وزن شعری‌ای است که در آیات سانسکریت، پراکریت و مراتی استفاده می‌شود)
در آیات سانسکریت، پراکریت و مراتی استفاده می‌شود) نوشته شده‌است، و آخرین بیت بیان می‌کند که "سامخیا کاریکا"ی اصلی تنها ۷۰ بیت داشته‌است. اولین تفسیر مهم در مورد این است که توسط گاوداپادا نوشته شده‌است. یوکیدیپیکا (Yuktidipika) (تفسیری بر "سامخیا کاریکا" توسط ایشواراکریشنا) که نسخه‌های خطی آن در قرون وسطی در اواسط قرن بیستم کشف و منتشر شد، یکی از مهم‌ترین بررسی‌ها و تفسیرهای موجود دربارهٔ "سامخیاکاریکا" است. در قرن ششم میلادی به چینی ترجمه شد. در سال ۱۸۳۲، کریستین لاسن این متن را به لاتین ترجمه کرد. هنری
کریستین لاسن این متن را به لاتین ترجمه کرد. هنری توماس کلبروک اولین بار این متن را به انگلیسی ترجمه کرد. ویندیشمن و لورینسر آن را به آلمانی و پوتیه و سنت هیلر آن را به فرانسوی ترجمه کردند. تألیف و گاه‌شماری. سامخیا رکن مهم سنت فلسفی هند به نام "شاددرشانا" است، اما در حال حاضر از بین آثار استاندارد سامخیا تنها سه مورد موجود است. این‌ها عبارتند از: "سامخیا سوتراهای" منسوب به بنیان‌گذار سامخیا، "کاپیلا". "تاتوا ساماسا"، که برخی از نویسندگان (ماکس مولر) آن را مقدم بر "سامخیا سوتراس می‌دانند،" و "سامخیا کاریکا"
بر "سامخیا سوتراس می‌دانند،" و "سامخیا کاریکا" نوشته ایشوارا کریشنا. ایشوارا کریشنا از چند معلم قبلی سامخیا پیروی می‌کند و گفته می‌شود که از خانواده کائوسیکا آمده‌است. او قبل از واسوباندو تدریس می‌کرد و به‌دنبال کاپیلا، آسوری، پانکا شیخا، ویندیاواسا، وارساگانیا، جیگیسویا، وودو، دوالا و ساناکا قرار می‌گیرد. "سامخیا کاریکا" احتمالاً زمانی در دوره امپراتوری گوپتا، بین ۳۲۰–۵۴۰ پس از میلاد به‌وجود آمده‌است. ترجمه پارامارتا که به چینی همراه با تفسیر در ۵۵۷–۵۶۹ پس از میلاد نوشته شده‌است، در چین باقی مانده‌است، و
از میلاد نوشته شده‌است، در چین باقی مانده‌است، و این قدیمی‌ترین نسخه باقی‌مانده از "سامخیا کاریکا" را تشکیل می‌دهد. چندین نسخه خطی با آیات کمی متفاوت نیز شناخته شده، اما موضوع اصلی یا معنای کلی متن را به چالش نمی‌کشند. جرالد لارسون بیان می‌کند که در حالی که ایده‌های سامخیا در نیمه دوم هزاره اول پیش از میلاد تا دوره گوپتا توسعه یافتند، تحلیل شواهد نشان می‌دهد که سامخیا ریشه در گمانه‌زنی‌های برهمانه‌های دوره ودایی و قدیمی‌ترین اوپانیشادهای هندوئیسم در مورد ماهیت انسان دارد. و این‌که عموماً توافق بر این است
انسان دارد. و این‌که عموماً توافق بر این است که فرمول سامخیا در ابتدایی‌ترین زمان پس از تألیف قدیمی‌ترین اوپانیشادها (۸۰۰ سال قبل از میلاد) صورت گرفته‌است. لارسون بیان می‌کند که از نظر زمان‌شناسی متنی مقایسه‌ای، ویرایش نهایی یوگاسوترا و نگارش "سامخیا کاریکا" احتمالاً هم‌زمان بوده‌اند. ادبیات سامخیا با پیشرفت‌های بعدی از جمله از طریق "بهاشیا" در "سامخیا کاریکا،" و در قرن نهم "سامخیا تاتوا کامودی" از واکاسپاتی میشرا رشد کرد. ساختار. تعداد آیات. "کاریکا" که دانشمندان هندو باستانی گواداپادا و وکاسپاتی میسرا
دانشمندان هندو باستانی گواداپادا و وکاسپاتی میسرا نوشته‌اند، شامل هفتاد و دو آیه است. با این حال، گاوداپادا در مورد شصت و نه مورد اول اظهار نظر کرد، که دانشمندان دوران استعمار قرن نوزدهم را پیشرو نشان دادند که سه مورد آخر ممکن است بعداً اضافه شده باشند. با کشف نسخه‌های خطی قرن ششم ترجمه‌های متن هندی به زبان چینی، مشخص شد که در قرن ششم، "کاریکا" هفتاد و دو بیت داشت. نسخه چینی شامل تفسیر "کاریکا" است، اما به دلایل نامعلوم، تفسیر آیه شصت و سه را نادیده می‌گیرد یا از دست می‌دهد. در اواسط قرن بیستم، اولین نسخه
یا از دست می‌دهد. در اواسط قرن بیستم، اولین نسخه خطی "یوکتیدیپیکا" در هند کشف شد که مرور و تفسیری است بر "کاریکا". "یوکتیدیپیکا"، به دلایل نامعلوم، از اظهار نظر در مورد آیات شصت تا شصت و سه، آیه شصت و پنج و شصت شش صرف‌نظر کرد، اما ۶۶ آیه از ۷۲ آیه باقی‌مانده را مرور و تجزیه و تحلیل کرد. متن "ماتاراورتی" در دوران قرون وسطی بیان می‌کند که "کاریکا" هفتاد و سه بیت دارد. در مقابل، آیه هفتاد و دوم از قرن ششم بعد از میلاد "کاریکای" بازمانده اعلام می‌کند که نسخه اصلی آن فقط هفتاد بیت داشته‌است، که به این معناست که
آن فقط هفتاد بیت داشته‌است، که به این معناست که زمانی نسخه قدیمی‌تری از "سامخیا کاریکا" وجود داشته‌است. محققین با شناسایی کهن‌ترین مجموعه اصیل هفتاد بیتی کوشیده‌اند تا نسخه‌ای تصحیح‌شده تولید کنند، اما این تلاش موجب اجماع دانشمندان نشده‌است. از نظر محتوا، اهمیت و معنا، صرف‌نظر از این‌که به کدام نسخه از نسخه اشاره شده‌است، متن اساساً یکسان است. متر (وزن). هر بیت از متن فلسفی "سامخیا کاریکا" در یک‌وزن ریاضی دقیق سروده شده‌است که در ریتم موسیقی یک آریا متر (همچنین به نام گاتا، یا آهنگ، متر) تکرار می‌شود. هر
به نام گاتا، یا آهنگ، متر) تکرار می‌شود. هر بیت در دو نیم‌بند با قاعده زیر تنظیم می‌شود: هر دو نیمه دقیقاً کل لحظه‌های تکراری دارند و الگوی فرعی تکراری به روش بسیاری از ترکیبات سانسکریت باستانی دارند. بند به پا تقسیم می‌شود، هر پا دارای چهار لحظه است که هجای کوتاه آن یک لحظه شمارش می‌شود (ماترا)، درحالی‌که هجای بلند به‌صورت عروضی دو لحظه است. هر آیه "کاریکا" در چهار ربع (دو ربع یک‌نیمه) ارائه می‌شود، ربع اول دقیقاً سه فوت (۱۲ ضربه)، ربع دوم چهار و نیم فوت (۱۸ ضربه)، ربع سوم هر آیه دارای سه فوت است. (دوباره
ضربه)، ربع سوم هر آیه دارای سه فوت است. (دوباره ۱۲ ضربه)، درحالی‌که ربع چهارم دارای سه و نیم به علاوه یک هجای کوتاه اضافی در انتهای خود است (۱۵ ضربه). بنابراین، از نظر وزنی، نیم‌بند اول هر بیت از این متن فلسفی دارای سی و بیت دوم بیست و هفت است. فهرست. جرالد لارسون می‌گوید سامخیا در سنت ودایی پدیدار شد، و "کاریکا" متن مهمی است که ثمره آن تلاش‌ها بود.
کالج آل سولز، آکسفورد () یک کالج تشکیل دهنده دانشگاه آکسفورد در آکسفورد انگلستان است. این دانشگاه در سال ۱۴۳۸ توسط "هنری چیچله"، اسقف اعظم کانتربری تأسیس شد و یکی از قدیمی‌ترین کالج‌های دانشگاه آکسفورد است. این کالج به برتری دانشگاهی شهرت دارد و به خاطر جایزه رقابتی All Souls Prize Fellowship که هر ساله به دانشمندان استثنایی از سراسر جهان اعطا می‌شود، معروف است. آزمون ورودی آل سولز کالج، سخت‌ترین امتحان در جهان است. برای تقریباً یک قرن، تنها تعداد انگشت شماری از باهوش‌ترین فارغ التحصیلان آکسفورد هر سال برای
از باهوش‌ترین فارغ التحصیلان آکسفورد هر سال برای نشستن در آن انتخاب می‌شوند و اغلب تنها یک نفر موفق است. آزمون ورودی کالج آل سولز در دانشگاه آکسفورد سخت‌ترین آزمون جهان نامیده شده است: تجدید نظر در آن تقریباً غیرممکن است، سؤالات انتزاعی هستند و هیچ پاسخ درست یا غلطی وجود ندارد. در نتیجه، تنها یک بیستم از فارغ التحصیلان آکسفورد که در این آزمون شرکت می‌کنند برای ادامه روند دعوت می‌شوند. این پذیرش یک بورسیه هفت ساله در دانشگاه آکسفورد است که معمولاً هر سال به دو دانشجو تعلق می‌گیرد. آل سولز کالج هیچ دانشجوی
دو دانشجو تعلق می‌گیرد. آل سولز کالج هیچ دانشجوی کارشناسی ندارد، اما هر ساله، دانشجویان فارغ‌التحصیل و کارشناسی ارشد در آکسفورد واجد شرایط هستند تا برای تعداد کمی از بورسیه‌های امتحانی از طریق یک آزمون رقابتی (که زمانی به عنوان «سخت‌ترین امتحان در جهان» توصیف می‌شد) برگزیده شوند. معمولاً حدود ۱۵۰ کاندیدا در امتحان شرکت می‌کنند و دو نفر و گهگاه یک نفر به عضویت انجمن انتخاب می‌شوند. تا سال ۲۰۱۰، نامزدها باید در طول ۳ ساعت مقاله‌ای را دربارهٔ یک کلمه مثلاً eror (خطا) یا innocence (بی گناهی) می‌نوشتند. ورودی