payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ذکر شده است. منشأ زبانی عنوان قاغان را عموماً آلتایی دانسته‌اند، ولی نظریه‌های جایگزینی که منشأ ایرانی شرقی، کره‌ای، چینی و ینی‌سئیایی برای قاغان قائل‌اند نیز وجود دارند. در مورد زمان آغاز استفاده از عنوان قاآن توسط امپراتوران مغول اختلاف نظر وجود دارد. در تاریخ سری مغولان که احتمالاً تنها ۲ تا ۳ دهه پس از مرگ چنگیز خان نوشته‌شده، از هر دو عنوان خان و قاآن برای چنگیز استفاده‌شده، اما با این تفاوت که عنوان قاآن تقریباً همه جا در حالت سوم شخص به‌کار رفته است؛ بنابراین این احتمال وجود دارد که قاآن عنوانی
است؛ بنابراین این احتمال وجود دارد که قاآن عنوانی افتخاری بوده که پس از مرگ چنگیز خان به او اعطا شده است. همانند پدر وی یسوکای بهادر که پس از مرگ عنوان افتخاری خان را دریافت کرد. بارتلد، ترک‌شناس روس، این احتمال که چنگیز خان در زمان زندگی از عنوان قآن استفاده می‌کرده را بعید می‌دانست و معتقد بود که مطابق با منابع ایرانی، تنها عنوان رسمی وی در زمان زندگی‌اش خان بوده است. در کتیبه‌های یادمانی دوره یوآن چین، چنگیز گاهی خان و گاهی قاآن خوانده شده است. شاید چنگیز هر عنوان خان و قاآن را همزمان استفاده می‌کرده یا
هر عنوان خان و قاآن را همزمان استفاده می‌کرده یا دست‌کم در سال‌های پایانی حکومتش عنوان قاآن را برای خود برگزیده باشد. به‌هرحال قطعیتی در این زمینه وجود ندارد. در نامه ارغون خان به پاپ نیکلاس چهارم (۱۲۹۰ م)، نام چنگیز خان و در نامه اولجایتو به فیلیپ چهارم فرانسه (۱۳۰۵ م)، نام چنگیز قاآن ذکر شده است. اوگتای، جانشین چنگیز خان، نخستین فرمانروای امپراتوری مغول بود که به‌صورت قطعی عنوان قاآن را برای خود به‌کار برده است. برپایه ارزیابی ، مغول‌شناس ایتالیایی، اوگتای تحت تأثیر سنت‌های اویغوری این عنوان را برگزید.
تحت تأثیر سنت‌های اویغوری این عنوان را برگزید. راچویلتز در توضیح جایگاه عنوان‌های خان و قاآن در جهان‌بینی مغولان آن زمان، خان را عنوان فرمانروای یک ملت خاص دانسته، درحالی‌که قاآن عنوان فرمانروای ملت‌ها است. وی در این زمینه بر محتوای تمغای نقش‌شده بر نامه گیوک خان به پاپ اینوسنت چهارم اشاره دارد که در آن از گیوک با عنوان «خان اقیانوس‌وار ملت بزرگ مغول» یاد شده است. عطاملک جوینی در مورد گزینش عناوین سلطنتی توسط امپراتوران مغول چنین نوشته است: «هر کس که بر تخت خانی نشیند یک اسم در افزایند، خان یا قاآن و بس…»
گریم راکستون (؛ زادهٔ ) بوم‌شناس است. یک جانورشناس است که به دلیل تحقیقات خود در مورد اکولوژی رفتاری و اکولوژی فرگشتی شناخته شده است.
توماس ان. شرات (؛ زادهٔ ) بوم‌شناس، و پژوهشگر است. استاد بوم‌شناسی فرگشتی در دانشگاه کارلتون، کانادا است.
ایستگاه اوداته () یک ایستگاه قطار در اوداته، آکیتا، ژاپن، که توسط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن (JR East) اداره می‌شود. مجسمه هاچیکو. سگ وفادار هاچیکو یک سگ آکیتا (سگ) نر است که در روستای نیتا، منطقه کیتاآکیتا (شمال آکیتا) (شهر کنونی اوداته، آکیتا) به دنیا آمد و در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۴ (۱۳ تایشو) با قطار باربری از این ایستگاه به توکیو حمل شد. از آنجایی که او بعدها به دلیل وفاداری به استادش مشهور شد. زمانی که زادگاهش اوداته متوجه شد که مجسمه برنزی سگ وفادار هاچیکو در ایستگاه شیبویا نصب خواهد شد، داوطلبان مجسمه ای از همان
شیبویا نصب خواهد شد، داوطلبان مجسمه ای از همان نمونه اولیه مجسمه سگ وفادار هاچیکو شیبویا را در مقابل ایستگاه اوداته ساختند. مراسم رونمایی در ایستگاه در ماه مارس ۱۹۳۵ در همان ماه و سال درگذشت (مرگ ۸ مارس ۱۹۳۵) وی برگزار شد. مجسمه سگ آکیتا مانند شیبویا مورد علاقه بسیاری از مردم به عنوان نماد شهر بود، اما در سال ۱۹۴۴، مانند مجسمه برنزی در شیبویا، به دلیل دستور جمع‌آوری فلزات در جنگ اقیانوس آرام برای اهدای فلز بازیابی شد. پس از جنگ، در اوت ۱۹۴۵، مجسمه در مقابل ایستگاه شیبویا بازسازی و نصب شد، اما بازسازی مقابل
شیبویا بازسازی و نصب شد، اما بازسازی مقابل ایستگاه اوداته محقق نشد. مدت‌ها بعد، در ماه مه ۱۹۶۰، یک «مجسمه سگ آکیتا» در مقابل ایستگاه اوداته نصب شد که بر روی سگ وفادار هاچیکو در هنگام جوانی تمرکز داشت. پس از جنگ، مجسمه ای از گروه سگ‌های آکیتا در سال ۱۹۶۴ در مقابل ایستگاه نصب شد. در سال ۱۹۸۲، ۵۰ سال پس از مرگ هاچیکو، انجمن گردشگری شهر اوداته، آکیتا گروهی را برای بازسازی مجسمه هاچیکو، سگ وفادار تشکیل داد و طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی را برای بازسازی مجسمه انجام داد. ۱۴ نوامبر ۱۹۸۷: مجسمه
بازسازی مجسمه انجام داد. ۱۴ نوامبر ۱۹۸۷: مجسمه برنزی هاچی در مقابل ایستگاه قطار اوداته بازسازی شد و مراسم رونمایی انجام شد. علاوه بر این، به مناسبت اکران فیلم «هاچیکو مونوگاتاری» در سال ۱۹۸۷، اتاق بازرگانی و صنعت اوداته مجسمه هاچیکو از فوم استایروفوم (foamed styrol) را ساخت که به ایستگاه اهدا شد و در بهار ۱۹۸۹ به عنوان «معبد هاچیکو» در محل نصب شد. این مجسمه بزرگ و تقریباً ۲ متر ارتفاع و عمق داشت. با این حال، از آنجایی که از استایروفوم ساخته شده بود، شروع به خراب شدن کرد و یک مجسمه برنزی نسل دوم با کمک‌های
خراب شدن کرد و یک مجسمه برنزی نسل دوم با کمک‌های اهدایی «مجسمه برنزی سگ وفادار هاچیکو و انجمن نگهداری از مجسمه گروه آکیتا اینو» ساخته شد. معبد هاچیکو نیز در همین راستا بازسازی شد و مراسم در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹ برگزار شد. این مجسمه ۸۵ سانتی‌متر ارتفاع و ۴۰ سانتی‌متر عرض و ۹۰ سانتی‌متر عمق دارد و پایه و قاب و تابلوی اطلاعات مبدأ از سنگ توف (سنگ) ساخته شده‌است. در آوریل ۲۰۱۹، هنگامی که مرکز تبادل توریست [آکیتا اینو نو ساتو] در مقابل ایستگاه اوداته ساخته شد، مجسمه برنزی نیز در مقابل ورودی اصلی جابجا شد. در حال حاضر،
نیز در مقابل ورودی اصلی جابجا شد. در حال حاضر، روبروی خانه سایتو نخستین صاحب هاچیکو در اوگونای، شهر اوداته، بنای سنگی وجود دارد که روی آن نوشته شده‌است: «زادگاه هاچیکو، سگ وفادار».
هیده‌سابورو اوئنو (; – ) دانشمند در زمینه کشاورزی و استاد دانشگاه اهل توکیو بود. در ژاپن به عنوان صاحب و سرپرست سگ آکیتای وفادار هاچیکو معروف است. اوئنو در ۱۹ ژانویه ۱۸۷۲ در هیسای (استان میه) (تسو، میه کنونی)، استان میه به دنیا آمد. در سال ۱۸۹۵ از بخش کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو فارغ‌التحصیل شد و در همان سال برای تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی و تحقیقات در زمینه کشاورزی وارد مقطع کارشناسی ارشد شد. او کار فارغ‌التحصیلی خود را در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۰ به پایان رساند و به عنوان استادیار شروع به تدریس در دانشگاه
و به عنوان استادیار شروع به تدریس در دانشگاه امپراتوری توکیو یا دانشگاه توکیو امروزی کرد. در سال ۱۹۰۲ دانشیار دانشگاه کشاورزی شد. وی در راستای آموزش کارشناسان فنی در زمینه اصلاح اراضی زراعی: تحصیل در رشته مهندسی زهکشی و احیاء تلاش کرد. فناوری تعدیل مجدد زمین‌های قابل کشت برای احیای پایتخت امپراتوری، پس از زلزله بزرگ کانتو در سال ۱۹۲۳ مورد استفاده قرار گرفت. زندگی شخصی. اوئنو در استان میه در شهر هیسای (استان میه)، در یک خانواده سرشناس محلی به دنیا آمد. به دلیل بیماری مدت زیادی مجرد ماند و بعداً با یائه‌کو
بیماری مدت زیادی مجرد ماند و بعداً با یائه‌کو که خیلی بزرگتر از او بود هم‌خانه شد. او بچه بیولوژیکی نداشت و سگ را طوری دوست داشت که انگار بچه خودش است. او علاقه زیادی به کار خود داشت و نه تنها در مدارس سخنرانی می‌کرد، بلکه خود به عنوان مهندس به جاهای مختلف سفر می‌کرد. او اثر بزرگی در صنعت چوب ژاپن به جا گذاشت. شخصیت او مورد تحسین بسیاری از شاگردانش قرار داشت که تنها به مراقبت از آنها محدود نمی‌شد. این تحسین عمیق را کوبایاشی، باغبان او نیز ابراز می‌کرد. خانواده «تسوروکو» دختر خوانده اوئنو نیز در همان عمارت
«تسوروکو» دختر خوانده اوئنو نیز در همان عمارت زندگی می‌کردند تا اینکه اوئنو درگذشت. سالی که هاچی وارد این عمارت شد، نوه استاد به نام چاکو به دنیا آمد. سرپرست هاچیکو. در یازدهم نوامبر سال ۱۹۲۳، در اوداتهٔ ژاپن سگ نری از نژاد آکیتا در خانه کشاورزی به نام «سایتو یوشی‌کازو» متولد شد. تقریباً در همان زمان، اوئنو هیده سابورو، استاد بخش کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو (دانشگاه توکیو کنونی)، به دنبال یک سگ ژاپنی اصیل برای خود بود. یکی از شاگردان او در آکیتا کار می‌کرد و از طرف اوئنو سگ را از سایتو گرفت. اوئنو این
و از طرف اوئنو سگ را از سایتو گرفت. اوئنو این سگ را در ژانویه سال ۱۹۲۴ که حدود ۵۰ روزه بود، از شاگردش هدیه گرفت. شخصی که این هدیه را داد «یوماسه چیوماتسو» (世間瀬 千代松)، شاگرد استاد اوئنو بود که در آن زمان در اداره استان آکیتا کار می‌کرد. اوئنو که فرزندی نداشت، توله سگ را گرامی داشت و به او اجازه داد زیر تختش بخوابد و حتی با او غذا بخورد. او نام سگ را «هاچی» گذاشت؛ زیرا در هنگام ایستادن، پاهای جلویی او شکل کاراکتر کانجی 八 را می‌ساخت که در زبان ژاپنی به معنای «هشت» است. (هاچیکو یک نوع نام محبت آمیز که بعدها سگ
است. (هاچیکو یک نوع نام محبت آمیز که بعدها سگ به این نام خوانده شده‌است). اوئنو در منطقه شیبویا-کو، توکیو زندگی می‌کرد. دانشگاهی که او در آن تدریس می‌کرد کمی از محل زندگی اش فاصله داشت و به همین جهت او مجبور بود هر روز به ایستگاه شیبویا با قطار برود تا به محل کار و تدریسش برسد. هاچی تحت مراقبت محبت آمیز اوئنو و همسرش یائه قوی شد. او شروع به همراهی اوئنو در راه رفتن به محل کار، تا ایستگاه شیبویا کرد و عصر نیز در آنجا منتظر بازگشت استادش بود. سپس در سال ۱۹۲۵، تنها ۱۶ ماه پس از اینکه اوئنو سرپرستی هاچی را بر
تنها ۱۶ ماه پس از اینکه اوئنو سرپرستی هاچی را بر عهده گرفت، این دو به‌طور ناگهانی از هم جدا شدند. در ۲۱ مه، هاچی طبق معمول اوئنو را تا ایستگاه همراهی کرد، اما اندکی پس از جلسه هیئت علمی، اوئنو دچار خونریزی مغزی شد و به‌طور ناگهانی در سن ۵۳ سالگی درگذشت. هاچی عصر برای خوشامدگویی به استاد به ایستگاه رفت و پس از عدم حضور استاد به خانه بازگشت. گفته می‌شود که هاچی سه روز پس از آن از خوردن غذا امتناع کرد. از آنجایی که «یائه‌کو ساکانو» همسر اوئنو خانه‌دار بود، پس از مرگ شوهرش نتوانست خانه شان را در شیبویا حفظ کند
مرگ شوهرش نتوانست خانه شان را در شیبویا حفظ کند و به خانه‌های کوچکتر و اجاره‌ای نقل مکان کرد. هاچی توسط یکی از آشنایان او که یک فروشگاه کیمونو در نیهون‌باشی توکیو اداره می‌کرد، به خانه برده شد. بعد از این حرکت، هاچی گاهی سعی می‌کرد به ایستگاه شیبویا که هشت کیلومتری با مکان زندگی‌اش فاصله داشت، بازگردد. هاچی چندین بار دست به دست شد اما هرگز از تلاش برای رفتن به ایستگاه شیبویا دست برنداشت. باغبان سابق اوئنو، «کوبایاشی کیکوزابورو»، که در نزدیکی خانه سابق اوئنو در شیبویا زندگی می‌کرد، از وضعیت اسفبار هاچی مطلع
در شیبویا زندگی می‌کرد، از وضعیت اسفبار هاچی مطلع شد و حضانت سگ را بر عهده گرفت. پس از آن، هاچی هر روز صبح و عصر چه در باران و برف یا هوای صاف، به ایستگاه بازمی‌گشت، جایی که در کنار در خروجی منتظر صاحب قبلی اش اوئنو می‌ماند. به نظر می‌رسید که او برای همیشه امیدوار بود که استادش سرانجام برگردد. سایتو هیروکی ایچی، بنیانگذار انجمن حفاظت از سگ ژاپنی، عمیقاً تحت تأثیر وفاداری هاچی قرار گرفت. او در سال ۱۹۳۲ مقاله ای برای پیشرو آساهی شیمبون امروزی نوشت و داستان سگ را بازگو کرد. از طریق نوشته‌های او، مردم در ژاپن
را بازگو کرد. از طریق نوشته‌های او، مردم در ژاپن و خارج از کشور دریافتند که هاچی چگونه صادقانه در انتظار بازگشت استاد متوفی خود به مدت هفت سال بوده‌است. با پیر شدن و خسته شدن هاچی، و کارکنان ایستگاه نیز از او مراقبت می‌کردند، مردم از دور و اطراف ابراز نگرانی کردند. داستان او توسط روزنامه‌ها و برنامه‌های رادیویی مورد توجه قرار گرفت و با افزایش شهرت او، مردم محلی خواستار ساخت مجسمه ای به افتخار او شدند. در سال ۱۹۳۴، داوطلبان شروع به جمع‌آوری پول برای این هدف کردند و مجسمه برنزی هاچی به ارتفاع ۱۶۲ سانتی‌متر
کردند و مجسمه برنزی هاچی به ارتفاع ۱۶۲ سانتی‌متر در خارج از ورودی ایستگاه شیبویا بالای یک پایه ۱۸۰ سانتی‌متری ساخته شد. خود هاچی حتی در مراسم رونمایی از مجسمه در ۲۱ آوریل حضور داشت. اما در سال ۱۹۳۵، با ابتلا به بیماری، ضعیف شد و در ۸ مارس در سن ۱۳ سالگی (معادل ۹۰ سال در سال‌های انسانی)، که تقریباً ۱۰ سال بیهوده منتظر استاد خود بود، درگذشت. مراسم تشییع جنازه هاچی در ۱۲ مارس برگزار شد و بقایای او در کنار قبر اوئنو در گورستان آئویاما به خاک سپرده شد. افراد زیادی از پیر و جوان برای ادای احترام آمده بودند، از
از پیر و جوان برای ادای احترام آمده بودند، از جمله کارکنان ایستگاه شیبویا. سنگ قبر هاچی هنوز در کنار سنگ قبر اوئنو در گورستان آئویاما قرار دارد. یائه‌کو ساکانو. یائه‌کو ساکانو (Yaeko Sakano|坂野 八重子)، که بیشتر به عنوان یائه‌کو اوئنو نامیده می‌شود، یک شریک زندگی بدون ازدواج رسمی برای هیده سابورو اوئنو تا زمان مرگ او در سال ۱۹۲۵ به مدت ۱۰ سال بود. گزارش شده‌است که هاچیکو هر زمان که به ملاقات او می‌آمد، خوشحالی و محبت زیادی نسبت به او نشان می‌داد. یائه‌کو در ۳۰ آوریل ۱۹۶۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت و علیرغم درخواست
آوریل ۱۹۶۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت و علیرغم درخواست او از اعضای خانواده‌اش برای دفن با شریک زندگی فقیدش، او را در معبدی در تایتو-کو، توکیو دورتر از قبر اوئنو به خاک سپردند. سوابق او بعداً توسط شو شیوزاوا، استاد دانشگاه توکیو در سال ۲۰۱۳، که همچنین رئیس انجمن مهندسی آبیاری، زهکشی و روستایی ژاپن بود، و مدیریت قبر اوئنو در گورستان آئویاما را بر عهده داشت، پیدا شد. در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳، که ۹۰مین سالگرد تولد هاچیکو بود، شو شیوزاوا و کیتا ماتسویی، متصدی موزه یادبود مردمی و ادبی شیرانه شیبویا احساس کردند که باید
مردمی و ادبی شیرانه شیبویا احساس کردند که باید یائه‌کو همراه با اوئنو و هاچیکو دفن شود. شیوزاوا همچنین به عنوان یکی از سازمان‌دهندگان درگیر ساخت مجسمه برنزی هاچیکو و اوئنو بود که بعداً در محوطه دانشگاه توکیو در هشتادمین سالگرد مرگ هاچیکو در ۹ مارس ۲۰۱۵ رونمایی شد. اگرچه موافقت انجام تغییر محل دفن را از هر دو خانواده اوئنو و ساکانو داشتند. به دلیل مقررات و بوروکراسی این فرایند دو سال طول کشید. مجسمه‌ها. ایستگاه هیسای. در منطقه هیسای شهر تسو، میه، استان میه، زادگاه اوئنو، جمع‌آوری کمک مالی با هدف نصب «مجسمه
زادگاه اوئنو، جمع‌آوری کمک مالی با هدف نصب «مجسمه برنزی اوئنو و یک هاچی در کنار یکدیگر» برگزار شد. در نتیجه مجسمه برنزی این جفت در خروجی شرقی ایستگاه هیسای در اکتبر ۲۰۱۲ تکمیل شد و مراسم رونمایی برگزار شد. پردیس دانشگاه توکیو. در ۸ مارس ۲۰۱۵ (هشتادمین سالگرد مرگ هاچی)، مجسمه برنزی استاد اوئنو و هاچی با هم به عنوان نمادی از احترام متقابل بین انسان و حیوان در پردیس دانشکده کشاورزی دانشگاه توکیو در بونکیو نصب شد.
جرج میهالکا (؛ زادهٔ ۱۹۵۳) کارگردان فیلم اهل کانادا است که بیشتر بابت کارگردانی فیلم اسلشر "ولنتاین خونین من" شناخته می‌شود. از فیلم‌های دیگری که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رسوایی" اشاره نمود.
اونین تاهی (; – ۱۹۹۸) سیاست‌مدار اهل وانواتو بود. وی از ۱۲ ژانویه ۱۹۸۹ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۸۹ رئیس‌جمهور موقت وانواتو بود. اونین تاهی در سال ۱۹۹۸، در یک سانحه رانندگی کشته شد.
فرانک ریپلو (؛ ۲ سپتامبر ۱۹۴۹ – ) کارگردان فیلم، نویسنده و بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تاکسی به‌سوی توالت" و "کوئرله" اشاره کرد.
سورین فیلمز () یک شرکت آمریکایی تولید و پخش فیلم است که به خاطر بازیابی و انتشار فیلم‌های کالت بر روی دی‌وی‌دی و دیسک بلوری مشهور است. تولیدات این شرکت به همین دلیل برچسب تخصصی و ویژه بر روی دی‌وی‌دی و بلوری دارند. سورین فیلمز در سال ۲۰۰۶ در لس آنجلس پایه‌گذاری شد و دفاتر و نمایندگی‌های دیگری در نیویورک و لندن تأسیس کرد.
جان لوئیس امیل درایر یا یوهان لودویگ امیل درایر (; – ) اخترشناس و زندگی‌نامه‌نویس اهل دانمارک بود که بیشتر دوران شغلی خود را در ایرلند گذراند و آخرین دههٔ کاری خود را در آکسفورد انگلستان طی کرد. او برندهٔ جوایزی همچون مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان شده‌است. زندگی. "درایر" در کپنهاگ به دنیا آمد. پدرش، ژنرال جان کریستوفر درایر وزیر جنگ و نیروی دریایی دانمارک بود. هنگامی که او ۱۴ ساله بود که به اخترشناسی علاقه‌مند شد و به‌طور مرتب از هانس شلروپ در رصدخانه کپنهاگ بازدید می‌کرد. او در کپنهاگ تحصیل کرد و در
کپنهاگ بازدید می‌کرد. او در کپنهاگ تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۲ مدرک کارشناسی ارشد گرفت. همان دانشگاه بعداً در سال ۱۸۷۴ به او مدرک دکترا اعطا کرد.[۶] اما در سال ۱۸۷۴ در سن ۲۲ سالگی به پارسونتاون ایرلند رفت. او در آنجا به عنوان دستیار لرد راس (پسر و جانشین لرد راس که تلسکوپ لویاتان پارسونتاون را ساخت) کار کرد. در سال ۱۸۷۸ او به دانسینک، محل رصدخانه کالج ترینیتی دانشگاه دوبلین نقل مکان کرد تا برای رابرت استاول بال کار کند. در سال ۱۸۸۲ او دوباره نقل مکان کرد، این بار به رصدخانه ارماغ، جایی که تا زمان بازنشستگی در
به رصدخانه ارماغ، جایی که تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۱۶ به عنوان مدیر خدمت کرد. در سال ۱۸۸۵ شهروند بریتانیا شد. در سال ۱۹۱۶ او و همسرش کیت به آکسفورد نقل مکان کردند، جایی که "درایر" روی ویرایش آثار تیکو براهه کار کرد. او در سال ۱۹۱۶ برنده مدال طلای انجمن سلطنتی اخترشناسان شد و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ به عنوان رئیس انجمن خدمت کرد. او در ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۶ در آکسفورد درگذشت، جایی که در گورستان ولورکوت به خاک سپرده شد. دهانه‌ای در سمت دور ماه به نام او نامگذاری شده‌است.
دیوید گرانت (؛ – ) کارگردان، تهیه‌کننده و توزیع‌کننده فیلم اهل انگلستان بود. نخستین فیلم گرنت "گونه‌های عشق" (۱۹۶۹) بود، فیلمی آموزشی درباره روابط جنسی که بر پایهٔ «راهنمای ازدواجی» ساخته شده بود که گرنت یک سال پیش‌تر آن را عکاسی و منتشر کرده بود. امپراتوری فیلم‌های جنسی گرنت در دهه ۱۹۷۰ گسترش یافت؛ او چندین سینمای مخصوص نمایش فیلم‌های بزرگسالان افتتاح کرد که نخستین آن‌ها "پیگال" در سال ۱۹۷۴ بود، از طریق شرکت «اوپیدان» به توزیع فیلم‌های جنسی خارجی پرداخت، و فیلم‌های کمدی جنسی بریتانیایی با مدت زمان متوسط را
کمدی جنسی بریتانیایی با مدت زمان متوسط را خودش تهیه کرد (از جمله "دخترها اول می‌آیند"، "مهمانی اداره" و "زیر تخت"). او همچنین فیلم کوتاه پورنوگرافیک و انیمیشنی "سفیدبرفی و هفت منحرف" (۱۹۷۳) را تهیه کرد که پارودی‌ای از "سفیدبرفی" بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مهمانی اداره" اشاره نمود.
اکوپروونس ، یک واحد جغرافیایی زیستی کوچک‌تر از قلمرو زیست‌جغرافیایی (Ecozone) است که دارای یک یا چند بوم‌ناحیه است. بر اساس نظر دمارچی (۱۹۹۶)، یک استان بوم‌گردی مناطقی با آب و هوای یکنواخت، تاریخ زمین‌شناسی و فیزیوگرافی (یعنی رشته کوه‌ها، دره‌های بزرگ، فلات‌ها) را دربر می‌گیرد. اندازه و یکنواختی گسترده داخلی آنها را به واحدهای ایده‌آل برای اجرای سیاست‌های منابع طبیعی تبدیل می‌کند.
دستورالعمل چارچوب آب 2000/60/EC یک دستورالعمل اتحادیه اروپا است که کشورهای عضو اتحادیه اروپا را متعهد می‌کند که تا سال ۲۰۱۵ به وضعیت کیفی و کمی همه آب‌ها (از جمله آب‌های دریایی تا یک مایل دریایی از ساحل) دست یابند. این یک چارچوب است به این معنا که به جای اتخاذ رویکرد ارزش حدی سنتی‌تر، مراحلی را برای رسیدن به هدف مشترک تجویز می‌کند. هدف این دستورالعمل برای «وضعیت خوب» برای همه پیکره‌های آبی محقق نخواهد شد، زیرا ۴۷ درصد از آب‌های اتحادیه اروپا تحت پوشش این دستورالعمل، نتوانسته‌اند به هدف دست یابند.
دیرین‌جغرافیا، دیرین‌اقلیم‌شناسی و دیرین‌بوم‌شناسی یا «سه‌دیرین‌شناسی» (""Palaeo3" ")، یک مجله علمی با داوری است که مطالعات چندرشته‌ای و بررسی‌های جامع در زمینه زمین‌شناسی دیرینه محیطی منتشر می‌کند. این مجله توسط TJ Algeo, H. Falcon-Lang, P. Hesse, I. Montanez, J. Pike و S. Xie ویرایش می‌شود. در سال ۱۹۶۵ بنیان‌گذاری شد و اکنون توسط الزویر منتشر می‌شود.
برنامه برون‌جای انجمن اروپایی باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌ها ، یک برنامه مدیریت و حفاظت جمعیت توسط انجمن اروپایی باغ وحش‌ها و آکواریوم (EAZA) برای جانوران وحشی ساکن در باغ وحش‌های اروپایی است. این برنامه در گذشته به عنوان برنامه گونه‌های در معرض خطر اروپا شناخته می‌شد. از سال ۲۰۲۲، بیش از ۴۰۰ گونه جانوری در برنامه برون‌جای EAZAارائه شده‌است.
یک بازی ویدئویی به سبک شبیه‌سازی مسابقه و نخستین قسمت از مجموعه بازی‌های "گرن توریسمو" بود که بر روی کنسول پلی‌استیشن ۳ منتشر شد. این بازی به‌صورت رایگان در ۲۴ دسامبر ۲۰۰۶، از طریق فروشگاه پلی‌استیشن در دسترس قرار گرفت. نسخهٔ دیسک بلوری آن تحت نام «نصب دیسک»، در کشور ژاپن و به تعداد محدود در سپتامبر ۲۰۰۷ عرضه شد. این بازی قرار بود پیش‌نمایش مخفیانه‌ای باشد، همانند "گرن توریسمو کانسپت" پیش از انتشار نسخهٔ کامل، اما پروژه "گرن توریسمو اچ‌دی" لغو شد و "گرن توریسمو ۵ سرآغاز" جایگزین آن شد.
منطقه ۱۳ شهرداری اصفهان یکی از مناطق شهری اصفهان است. این منطقه از سمت غرب به شهر ابریشم و از سمت جنوب در امتداد کوه صفه و از سمت شرق به منطقه ۵ شهرداری اصفهان و از سمت شمال به رودخانه زاینده رود و پارک جنگلی ناژوان منتهی می‌شود.
شاه کوه با ارتفاع ۲۴۱۸ متر در قسمت جنوب شهر اصفهان در رشته کوه زاگرس در امتداد شهرابریشم و سپاهان شهر و سیتی سنتر به موازات خط راه‌آهن اصفهان و حلقه چهارم رینگ بزرگراهی شهر اصفهان قرار دارد. شاه کوه، بام اصفهان است زیرا کوه صفه با ارتفاع ۲۲۵۷ متر حدود ۱۶۱ کوتاه‌تر از شاه کوه ابریشم با ارتفاع ۲۴۱۸ متر است.
روبر دو نل (؛ ۱ اوت ۱۹۰۶ – ۲۱ آوریل ۱۹۷۸) تهیه‌کننده فیلم اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آزمایش‌های شهوانی فرانکنشتاین"، "دراکولا، زندانی فرانکنشتاین"، "آن سوی آینه"، "کنتس منحرف"، "ژودکس"، "لورنا جن‌گیر" و "تله‌ای برای آدم‌کش" اشاره نمود.
مکس پیکا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل فرانسه بود. از فیلم‌های او می‌توان به "هزار و یک انحراف فلیسیا"، "رویاهای پورن" و "شهوت" است.
ماک آلبری (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۳۱ – ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌بردار اهل سوئد بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فلوسی"، "ژوستین و ژولیت"، "برگر خوب"، "پلیس بورلی هیلز ۳"، "فاصله قابل توجه"، "بازگشت دوست‌پسرم"، "اسکار"، "خانه"، "احیاگر"، "ترنسرها"، "انگل" و "گربه‌ها" اشاره نمود.
جوزف مک‌گراث (؛ زادهٔ ) کارگردان تلویزیونی، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، تهیه‌کننده تلویزیونی و بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "نمایش احمق‌ها"، "مسیحی جادویی" و "کازینو رویال" اشاره نمود.
بیل آسکو (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آلیس در سرزمین عجایب" اشاره نمود.
یان لنارت لیندکوئیست (؛ زاده ۲۱ آوریل ۱۹۴۱) فیلم‌بردار، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم سوئدی است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به فیلمِ "به ما می‌گویند وصله ناجور" اشاره نمود.
محیط زیست و تغییر اقلیم کانادا بخشی از دولت کانادا است که مسئول هماهنگی سیاست‌ها و برنامه‌های زیست‌محیطی و همچنین حفظ و تقویت محیط زیست طبیعی و منابع تجدیدپذیر است. همچنین در محاوره با نام پیشین خود، محیط زیست کانادا (Environnement Canada) شناخته می‌شود).
پشت‌نقطه‌ای بوگی ، همچنین به عنوان پشت‌نقطه‌ای نایت شناخته می‌شود، گونه‌ای از ماهیان پرتوباله است، تنها گونه از سردهٔ تک‌گونه‌ای "Amsichthys"، وابسته به زیرخانواده پشت‌نقطه‌ایان مرجانی (Pseudoplesiopinae)، از خانواده Pseudochromidae است که در منطقه هند و اقیانوس آرام یافت می‌شود.
پشت‌نقطه‌ای دورنگ، پشت‌نقطه‌ای شاهی , که همچنین به نام پشت‌نقطه‌ای گراما یا پشت‌نقطه‌ای دروغین است که معمولاً در آکواریوم‌های دریایی نگهداری می‌شود. بخش جلویی ماهی به رنگ بنفش روشن و بخش پشتی آن زرد است. در یک آکواریوم، طول آن به سه اینچ می‌رسد. از قلمرو خود در برابر ماهی‌های چندین برابر اندازه خود دفاع می‌کند، اما با بسیاری از ماهیان آکواریومی معمولی همراه است. گاهی این با گرامر شاهی اشتباه گرفته می‌شود. این نام خاص به خانواده Paccagnella از بولونیا افتخار می‌کند که عمده فروش ماهیان آکواریومی بودند و تایپ
می‌کند که عمده فروش ماهیان آکواریومی بودند و تایپ را به توصیفگر، Herbert R. Axelrod داده بودند. می‌تواند تا ۶ سانتی‌متر طول رشد کند.
نیروگاه حرارتی هاچینوهه (八戸火力発電所, "Hachinohe Karyoku Hatsudensho") () یک نیروگاه حرارتی گاز طبیعی مایع (LNG) است که توسط شرکت Tohoku Electric در شهر هاچینوهه، آموری، ژاپن اداره می‌شود. این مرکز در سواحل اقیانوس آرام واقع شده‌است. تاریخچه. در زمان تأسیس شرکت توهوکو الکتریک، تمام تأسیسات تولید برق آن نیروگاه‌های برق-آبی بودند که بیشتر در امتداد حوضه رودخانه آگانو در استان فوکوشیما متمرکز شده بودند. در نتیجه، شمال شرقی ژاپن با کمبود شدید برق مواجه شد. با انتخاب منطقه هاچینوهه به عنوان مرکز صنایع سنگین توسط
منطقه هاچینوهه به عنوان مرکز صنایع سنگین توسط دولت ژاپن، انتظار می‌رفت مصرف برق صنعتی افزایش یابد و توهوکو الکتریک ساخت اولین نیروگاه حرارتی خود را در سپتامبر ۱۹۵۶ آغاز کرد. این نیروگاه در ژوئن ۱۹۵۸ تکمیل شد. از چهار واحد تکمیل شده، واحدهای ۱ و ۲ در سال ۱۹۸۲ و واحد ۴ در سال ۲۰۰۶، به دلیل قدیمی بودن تجهیزات و کاهش نرخ کارایی، از بهره‌برداری خارج شدند. پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱، واحد ۵ به سرعت وارد خدمت شد تا کمبود ظرفیت تولید برق جبران شود. بعدها واحد ۵ با نصب یک دیگ بخار بازیاب گرما از زباله،
واحد ۵ با نصب یک دیگ بخار بازیاب گرما از زباله، یک توربین بخار و ژنراتور، به یک نیروگاه سیکل ترکیبی پیشرفته ارتقا یافت. در آن زمان نیز سوخت نیروگاه از دیزل به گاز LNG تبدیل شد. نیروگاه ارتقا یافته در ۷ اوت ۲۰۱۴ دوباره به کار افتاد و تبدیل سوخت آن به LNG تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ تکمیل شد. در ۷ آگوست ۲۰۱۴، چرخه ترکیبی واحد ۵ تکمیل شد و بهره‌برداری تجاری از آن آغاز شد. سوخت دیزل در ابتدا به عنوان سوخت اصلی استفاده می‌شد، اما در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۲، شرکت JX Nippon Oil &amp; Energy، قرارداد تأمین گاز طبیعی را امضا کرد و
Energy، قرارداد تأمین گاز طبیعی را امضا کرد و اعلام شد که از پایانه LNG این شرکت در هاچینوهه، سوخت مورد نیاز تأمین خواهد شد. تغییر سوخت اصلی به گاز طبیعی در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ اجرا شد و ظرفیت تولید برق و راندمان حرارتی را بهبود بخشید. واحد ۳ در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ به دلیل قدیمی بودن تجهیزات از بهره‌برداری خارج شد. نیروگاه خورشیدی ۱٫۵ مگاواتی هاچینوهه در محل واحدهای برق حرارتی اسقاط شده، ساخته شد و در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ شروع به کار کرد.
رامیا سوبرامانیان بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های تن‌پوش اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که رامیا سوبرامانیان در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
جنگ بزرگ فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی استیون لوک است. در این فیلم بازیگرانی همچون باتس وایلدر، هیرارام ماری، بیلی زین و ران پرلمن ایفای نقش کرده‌اند.
آتش‌افروزان جهنم فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی جاستین لی است. در این فیلم بازیگرانی همچون بروس درن، بیلی زین، تونی تاد، آدرین باربو، جان کسیر، مگ فاستر و کورتنی گینس ایفای نقش کرده‌اند.
نیروگاه هسته ای کالورت کلیفز () یک نیروگاه هسته ای است که در ساحل غربی خلیج چساپیک در نزدیکی لوزبی، شهرستان کالورت، مریلند در اقیانوس اطلس ایالات متحده واقع شده‌است. این تنها نیروگاه هسته ای در ایالت مریلند است. بررسی اجمالی. این نیروگاه تحت مالکیت و بهره‌برداری شرکت Constellation Energy است و دارای دو راکتور آب تحت فشار دو حلقه ای با ظرفیت ۲۷۳۷ مگاواتی حرارتی (MWth) است. هر واحد تولیدی نیروگاه تقریباً ۸۵۰ مگاوات الکتریکی خالص یا ۹۰۰ مگاوات ناخالص تولید می‌کند. مصرف الکتریکی هر واحد نیروگاه حدود ۵۰ مگاوات
مصرف الکتریکی هر واحد نیروگاه حدود ۵۰ مگاوات است. این واحدها از نوع بخار اشباع (غیر سوپرهیت) هستند و دارایی کارایی حدود ۳۳ درصد هستند (نسبت ۹۰۰ مگاوات ناخالص الکتریکی به ۲۷۰۰ مگاوات حرارتی هسته ای). فقط خروجی توربین اصلی تک فشار، اندکی قبل از تحویل بخار به موازات سه توربین فشار پایین، کمی توسط یک گرم‌کننده دو مرحله ای سوپرهیت می‌شود. واحد اول از یک توربین و ژنراتور طراحی شده توسط جنرال الکتریک استفاده می‌کند، در حالی که واحد دوم از یک توربین و ژنراتور طراحی شده توسط وستینگهاوس استفاده می‌کند. گرمای تولید