payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جایزه آلدو روویرا ("به ") جایزه‌ای است که توسط باشگاه فوتبال بارسلونا به بهترین بازیکن فصل خود اعطا می‌شود و توسط هیئت داوران متشکل از هیئت مدیره و مدیران و روسای ورزش در رسانه‌های کاتالونیایی تصمیم‌گیری می‌شود. این جایزه در سال ۲۰۱۰ به یاد پسر مدیر سابق باشگاه بارسلونا، جوزپ لوئیس روویرا، که یک سال قبل در یک تصادف اتومبیل/ترافیکی جان باخت، ایجاد شد. لیونل مسی نخستین جایزه و در واقع افتتاحیه این جایزه را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ را به دست آورد و همچنین در مجموع شش بار موفق به کسب این جایزه شد.
فرانسیس ماریون (Francis Marion) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۲۷ فوریه ۱۷۹۵) که به عنوان روباه مرداب شناخته می‌شد، یک افسر نظامی بود که در جنگ انقلابی آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) خدمت می‌کرد. او در ارتش قاره‌ای و فرستادگان شبه‌نظامی کارولینای جنوبی فعالیت می‌کرد و پس از بیرون راندن ارتش قاره‌ای از ایالت، در نبرد کامدن و اشغال کارولینای جنوبی و چارلستون در ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ نیز دشمن سرسخت بریتانیا بود. ماریون هرگز ارتش بزرگی را فرماندهی و نبرد بزرگی را رهبری نکرد. او از روش‌های نامنظم جنگی استفاده می‌کرد و یکی از پدران
روش‌های نامنظم جنگی استفاده می‌کرد و یکی از پدران جنگ‌های چریکی و جنگ‌های غافلگیرانهٔ مدرن به‌شمار می‌آید او از تبار تکاوران ارتش ایالات متحده و هنگ ۷۵ تکاور محسوب می‌شود. اوایل زندگی. پدر ماریون، گابریل یک اوگنو (پروتستان‌هایی که به سنت پروتستانیسم اصلاح‌شده یا کالوینیستی پایبندند) بود که قبل از ۱۷۰۰ از فرانسه به سرزمین‌های استعماری مهاجرت کرد. فرانسیس ماریون حدود ۱۷۳۲ در مزرعهٔ خانواده‌اش در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی، به دنیا آمد. در حدود ۱۵ سالگی، او در یک کشتی به مقصد هند غربی استخدام شد که در
او در یک کشتی به مقصد هند غربی استخدام شد که در اولین سفرش، کشتی غرق شد. خدمه موفق شدند با یک قایق نجات، فرار کنند. اما قبل از رسیدن به خشکی مجبور شدند یک هفته را در دریا بگذرانند. ماریون در سال‌های بعد، مزرعهٔ خانواده را مدیریت نمود. اواخر زندگی و وفات. ماریون به مزرعه خود، پاند بلوف (که در حال حاضر در زیر دریاچه ماریون قرار دارد) بازگشت و متوجه شد که در طول جنگ، سوخته‌است. بر اساس یک منبع، بردگان او برای جنگیدن برای بریتانیایی‌ها فرار کرده و بعدها چارلستون را ترک کرده بودند. او پول قرض کرد تا برای مزرعه
را ترک کرده بودند. او پول قرض کرد تا برای مزرعه خود برده بخرد. زندگی‌نامه ماریون توسط جان اولر در ۲۰۱۶ داستان متفاوتی را روایت می‌کند: حدود نیمی از بردگان ماریون یا توسط بریتانیایی‌ها برده شده بودند یا زمانی که پاند بلوف در اوایل جنگ مصادره شد، آنجا را ترک نمودند. حداقل یکی از آن‌ها به خطوط بریتانیا در نبرد گریخت و در نوا اسکوشیا مستقر شد. ده تن از برده‌های کارگر او به ظاهر داوطلبانه به جزیره بل، مزرعه پینویل که برای برادر فقید ماریون، گابریل بود، نقل مکان کرده بودند. همچنین در وصیت‌نامهٔ قبل از جنگ
مکان کرده بودند. همچنین در وصیت‌نامهٔ قبل از جنگ ماریون، بردگانی بودند که به دلیل رفتار مطلوب و گرایش به جزیره بل، جدا شده بودند؛ سرپرست جون و همسرش کلویی، دخترشان فیبی (خواهر بادی، خدمتکار ماریون) و دخترش پگی. این بردگان همراه با ۱۰ کارگر مزرعه، با او به پاند بلوف بازگشتند. ماریون، پس از جنگ در ۵۴ سالگی با دختر عموی ۴۹ سالهٔ خود، مری استر ویدو ازدواج کرد. ماریون برای چند دوره در سنای ایالت کارولینای جنوبی خدمت کرد. در ۱۷۸۴، برای قدردانی از خدمات او، او به سمت فرماندهٔ فورت جانسون، کارولینای جنوبی، یک
به سمت فرماندهٔ فورت جانسون، کارولینای جنوبی، یک موقعیت جیره‌بگیر مجازی، با حقوق ۵۰۰ دلار در سال، منصوب شد. او در ۱۷۹۵ در سن ۶۳ سالگی در ملک خود درگذشت، او را در گورستان بل آیسل پلنتیشن در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی به خاک سپردند. افسانه‌ها و میراث. ذهنیت عموم مردم تا حد زیادی ماریون را توسط اولین زندگی‌نامه دربارهٔ او، زندگی ژنرال فرانسیس ماریون نوشتهٔ ام ال ویمز (که با نام پارسون ویمز، ۱۷۵۶–۱۸۲۵ نیز شناخته می‌شود) که بر اساس خاطرات پیتر هوری افسر کارولینای جنوبی شکل گرفته‌است، می‌شناسند. نیویورک
کارولینای جنوبی شکل گرفته‌است، می‌شناسند. نیویورک تایمز، ویمز را به عنوان یکی از «اولین افسانه‌ای نویسان قدیس» ادبیات آمریکا توصیف کرده‌است؛ «کسی که روباه مرداب، فرانسیس ماریون، را به قدیس آمریکایی ارتقا داد.» ویمز به دلیل ساختن حکایت جعلی «درخت گیلاس» دربارهٔ جورج واشینگتن، شناخته شده‌است. امی کرافورد در مجله اسمیتسونیان در ۲۰۰۷ دربارهٔ توصیفات ویمز از ماریون نوشت؛ «زندگی ماریون چاشنی مشابهی را دریافت کرد». در رمان نوشته شدهٔ جان پندلتون کندی در ۱۸۳۵ به نام نعل اسب رابینسون که یک رمان عاشقانهٔ تاریخی در
نعل اسب رابینسون که یک رمان عاشقانهٔ تاریخی در پس‌زمینهٔ مبارزات جنوب در انقلاب آمریکا است، ماریون ظاهر می‌شود و با شخصیت‌های داستان، تعامل می‌کند. در این کتاب، او به عنوان فردی قاطع، مبتکر و شجاع، تصویر شده‌است. هانس کانرید، نقش ماریون را در قسمتی از سریال تلویزیونی سواره نظام آمریکا به نام «روباه مرداب» که در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۵ پخش شد، به تصویر کشید. گروه تولید والت دیزنی، یک مینی سریال هشت قسمتی دربارهٔ ماریون به نام «روباه مرداب» را ساخت که از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ روی آنتن رفت. لزلی نیلسن در نقش ماریون بازی کرد و
روی آنتن رفت. لزلی نیلسن در نقش ماریون بازی کرد و یکی از خوانندگان آهنگ این سریال بود. این سریال مری ویدو (که در سریال هیچ رابطه خانوادگی با ماریون ندارد) را به تصویر می‌کشد که مخفیانه برای ماریون در مورد تحرکات بریتانیایی‌ها خبرچینی می‌کند و برادرزاده ماریون، گابریل ماریون توسط وفاداران به تاج و تخت کشته می‌شود و باعث می‌شود، ماریون به دنبال انتقام از مسئول این عمل باشد. شخصیت اصلی بنجامین مارتین در فیلم میهن‌پرست در سال ۲۰۰۰، تحت تأثیر شخصیت ماریون بود که به گفته کرافورد، «افسانهٔ روباه مرداب را برای
که به گفته کرافورد، «افسانهٔ روباه مرداب را برای همهٔ نسل جدید اغراق‌آمیز کرد». تقابل میان تصویرسازی فیلم از ماریون «به عنوان یک مرد خانواده و قهرمان که به تنهایی بریتانیایی‌های ستیزه‌جو بی‌شماری را شکست می‌دهد» و ماریون واقعی، یکی از «اشتباهات فاحش» بود که باعث شد مجله تایم در فهرست «۱۰ فیلم برتر تاریخی گمراه‌کننده» در ۲۰۱۱، از فیلم میهن‌پرست به عنوان شماره یک، یاد کند. در این فیلم، شخصیت تخیلی بنجامین مارتین (مل گیبسون) خشونتی را که در جنگ فرانسه و بومیان آمریکا مرتکب شده بود، توصیف می‌کند. در زمان اکران
آمریکا مرتکب شده بود، توصیف می‌کند. در زمان اکران فیلم، تصور آمریکایی‌ها از ماریون به عنوان یک قهرمان توسط مطبوعات بریتانیا، به چالش کشیده شد. در ایونینگ استاندارد (روزنامه محلی انگلستان)، نویسنده بریتانیایی، نیل نورمن، او را «یک شخص کاملاً ناخوشایند که به‌طور اساسی یک تروریست بود»، عنوان کرد. همزمان، کریستوفر هیبرت، مورخ بریتانیایی، ماریون را این گونه توصیف کرد: «شخصی بسیار فعال در آزار و شکنجهٔ بومیان چروکی آمریکا که به هیچ وجه آن گونه مردی که باید به عنوان یک قهرمان تجلیل شود، نیست. حقیقت این است که
عنوان یک قهرمان تجلیل شود، نیست. حقیقت این است که افرادی مانند ماریون مرتکب جنایات بدی شده‌اند، اگر نگوییم بدتر از آنچه که بریتانیایی‌ها مرتکب شده‌اند.» به گفتهٔ گاردین، «به نظر می‌رسد که ماریون برای سرگرمی، بومیان آمریکایی را سلاخی می‌کرد و به‌طور مرتب، برده‌های زن خود را مورد تجاوز قرار می‌داد». بر اساس زندگی‌نامه نوشته شده توسط جان اولر در ۲۰۱۶، روباه مرداب: چگونه فرانسیس ماریون انقلاب آمریکا را نجات داد، ادعای تجاوز جنسی به بردگان توسط ماریون، ساختگی محض است. ماریون به‌طور کلی روابط خوبی با خدمتکاران
است. ماریون به‌طور کلی روابط خوبی با خدمتکاران بردهٔ خود داشت، از جمله یکی از آن‌ها پگی، دختر «موستی» (فردی با نژاد مختلط) یک مرد بومی آمریکایی و یک زن آمریکایی‌آفریقایی. در وصیت‌نامه اولیهٔ او که در زمان مجردی او تنظیم شد، ماریون، پگی را آزاد کرد و بر خلاف قانون کارولینای جنوبی در آن زمان که آموزشِ نوشتن به بردگان را جرم می‌دانست، به او اجازهٔ تحصیل داد. اولر می‌نویسد که هیچ مدرکی نیز وجود ندارد که نشان دهد خود ماریون در طول جنگ چروکی، حداقل به صورت انتخابی، مرتکب جنایاتی شده‌است. اگرچه او در برخی از
مرتکب جنایاتی شده‌است. اگرچه او در برخی از آن‌ها به دستور فرماندهٔ بریتانیایی شرکت کرده بود. در تفسیری که در "نشنال ریویو" (مجله‌ای که بر اخبار و تفسیرهای مربوط به امور سیاسی، اجتماعی و فرهنگی تمرکز دارد) منتشر شد. مایکل گراهام، مجری محافظه‌کار گفتگوی رادیویی، انتقاداتی مانند هیبرت را به منظور تلاشی برای بازنویسی تاریخ، رد کرد: این چیزی است که او را در ۲۰۰ سال پیش و امروز به یک قهرمان تبدیل کرده‌است. مورخ بریتانیایی هیو بیچینو، ماریون را با افسران بریتانیایی تارلتون و سرگرد جیمز ویمیس مقایسه کرد. بیچینو با
تارلتون و سرگرد جیمز ویمیس مقایسه کرد. بیچینو با اشاره به افسران بریتانیایی و همچنین ماریون نوشت: «آن‌ها همگی زندانیان را شکنجه کردند، بی‌طرف‌ها را به دار آویختند، از آزادی مشروط و پرچم‌های آتش‌بس سوءاستفاده کردند و مردان خود را وقتی نتوانستند استانداردهای خشن آن‌ها را رعایت کنند، به گلوله بستند».
مریخ ۵ () که با نام 3MS No.53S نیز شناخته می‌شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ به فضا پرتاب شد. یک فضاپیمای 3MS که به عنوان بخشی از برنامه مریخ پرتاب شد، این فضاپیما در سال ۱۹۷۴ با موفقیت وارد مدار مریخ شد. با این حال، چند هفته بعد در پیشرفت مأموریت‌هایش با شکست مواجه شد. فضاپیما. فضاپیمای مریخ ۵ مجموعه ای از ابزارها را برای مطالعه مریخ حمل می‌کرد. علاوه بر دوربین‌ها، مجهز به تلسکوپ رادیویی، رادیومتر مادون قرمز، نورسنج‌های متعدد، پلاریمتر، مغناطیس‌سنج، تله‌های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک،
تله‌های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک، طیف‌سنج پرتو گاما و کاوشگر رادیویی بود. این سه دوربین یک وگا ۵۲ میلیمتری، یک زلفار ۳۵۰ میلیمتر و یک دوربین پانوراما بودند.
سرهنگ ویلیام فلمینگ (William Fleming) (18 فوریه ۱۷۲۷ میلادی - ۵ اوت ۱۷۹۵ میلادی)، پزشک، سرباز، سیاستمدار و مزرعه‌دار آمریکایی بود که به عنوان قاضی صلح در کوهستان‌های جنوب غربی ویرجینیا و کنتاکی و همچنین سنای ویرجینیا و مدت کوتاهی نیز به عنوان فرماندار ویرجینیا طی جنگ انقلابی آمریکا خدمت کرد. اغلب فلمینگ را با هم‌معاصرش قاضی ویلیام فلمینگ اشتباه می‌گیرند. قاضی فلمینگ نیز در قانونگذاری ویرجینیا خدمت کرد (اما از شهرستان کامبرلند وسط مشترک‌المنافع) و در کنگره قاره‌ای نماینده بود. اوان زندگی و خانواده. ویلیام
قاره‌ای نماینده بود. اوان زندگی و خانواده. ویلیام فلمینگ متولد ۷ فوریه ۱۷۲۷ میلادی در جدبرا، اسکاتلند در پادشاهی بریتانیای کبیر است. والدین او لئونارد و دورثئا ساترثویت فلمینگ بودند که در ویندرمر زندگی کرده و چهار فرزند را در اسناد ثبتی هوگیل پاریش و ادینبورگ ثبت کردند. ویلیام فلمینگ در دامفریز با آقای تروتر مطالعه کرد و سپس با یک جراح به مدت سه سال در دامفریز و کیرکادبرایت کاراموزی کرده و سپس با یک داروفروش در کندال کار کرد، جاییکه از سرخک جان سالم بدر برده و طبق گزارش‌هایی از قیام بونی پرینس چارلی و شکست
و طبق گزارش‌هایی از قیام بونی پرینس چارلی و شکست فاجعه‌بار درن اجتناب ورزید. فلمینگ در ۱۷۴۶ میلادی، مطالعه رسمی پزشکی را در دانشگاه ایدنبرو شروع کرد. سپس وارد نیروی دریایی سلطنتی شد احتمالاً به عنوان کمک جراح خدمت کرده و از حسب و زندانی شدن توسط اسپانیاییان جان سالم بدر برد. بعد از آزادیش، فلمینگ از نیروی دریایی استعفا داده و به ویرجینیا مهاجرت کرد. فلمینگ طی خروجش از استنتون ویرجینیا در ۱۷۶۱ میلادی با آن کریستین (۱۷۴۴–۱۸۱۰)، دختر سرهنگ ایزرائیل کریستین (یک زمین‌دار ثروتمند و نماینده شهرستان در خانه
(یک زمین‌دار ثروتمند و نماینده شهرستان در خانه برگس‌های ویرجینیا) و همسرش الیزابت استارک ملاقات کرد. آنها در ۱۷۶۳ میلادی ازدواج کردند و خیلی زود موافقت کردند تا از جورج هلویک، یک یتیم سه ساله مراقبت کنند. پسر اولشان لئونارد ایزرائیل فلمینگ نام گرفت تا بدین ترتیب از پدربزرگشان تجلیل به عمل آورده باشند. از جمله دخترانشان که بیش از بقیه عمر کرد با نام آنی یا ننسی سی. فلمینگ باکستر (۱۸۰۱–۱۸۷۰) شناخته می‌شد و با رئیس واشینگتن کالج که بعداً رئیس کالج همپدن-سیدنی شد ازدواج کرد، نام او جناب کشیش (رورند) جورج ای.
شد ازدواج کرد، نام او جناب کشیش (رورند) جورج ای. باکستر (۱۷۷۲–۱۸۴۱) بود. حرفه. فلمینگ طی جنگ فرانسویان و سرخپوستان به عنوان پرچم‌دار در ویلیامزبرگ ویرجینیا برای مأموریت فرستاده شده بود. او در ابتدا جراح گروهان کاپتان مک‌کنزی شد و سپس برای گروهان کاپیتان بل جذب شده و در نهایت به گروهان کاپتان هاگ به عنوان جراح پیوست. گروهان کاپیتان هاگ مأمور محافظت از فورت دینویدی نزدیک وارم اسپرینگز به عنوان بخشی از هنگ ویرجینیای جورج واشینگتن گماشته شد و به او گفته شد که با پیشاهنگان با تجربه در «کاخ دادگستری آگوستا» قبل
پیشاهنگان با تجربه در «کاخ دادگستری آگوستا» قبل از پیشروی بیشتر به کوه‌های آپالاش قرار ملاقات بگذارد. فلمینگ تحت فرماندهی سرگرد اندرو لویس خدمت کرد و بسیاری از حملات شاونی را تجربه کرد و مشکلات شدیدی در رابطه با تأمین پوشاک و غذا داشت، در جریان ماجرایی که بعداً به «سندی کریک شاونی» معروف شد، پرا که به سرچشمه‌های رودخانه کلینچ و جریاناتی رسیدند که «رودخانه سندی بزرگ» را شکل می‌دادند. مشکلات جوی در دسترسی به پاداش‌های مربوط به خدماتش در کسوت جراح در واحد نظامی که قولش را به او داده بودند باعث شد که فلمینگ طی
که قولش را به او داده بودند باعث شد که فلمینگ طی بهار بعدی به ستوان دومی ارتقاء یابد، گرچه که کاپیتان هاگ بعد از شکایاتی در «فورت واکس» تنزل رتبه یافت. جراح فلمینگ تا پاییز در ستاد فرماندهی لویس در فورت دیکسون در رودخانه کوپاسچر نزدیک میلبوروی کنونی در ردیف سردمداران گماشته شد، اما درخواست او برای انتقال به ارتش منظم نادیده انگاشته شد. در ۱۷۵۸ میلادی او سرگرد لویس و نیروهای ویرجینیا را به سمت شمال همراهی کرد، سفری که امروزه آن را به نام سفر اکتشافاتی فوربس می‌شناسیم. این سفر پس از آن صورت پذیرفت که ژنرال
می‌شناسیم. این سفر پس از آن صورت پذیرفت که ژنرال جان فوربس که بسیاری از نیروهای مستعمراتی در ریستون پنسیلوانیا واقع در شمال فورت کامبرلند جمع‌آوری کرده و در فورت دوکوئسن بر فرانسویان حمله نموده بود. فلمینگ به مشارکت در جنگ آنگلو-چروکی بین سال‌های ۱۷۵۹–۱۷۶۱ میلادی ادامه داد. پزشکی و املاک. هنگامی که جنگ در ۱۷۶۳ میلادی پایان یافت، میلر در استنتون ویرجنیا ساکن شد و به عمل پزشکی مبادرت ورزید. گرچه که او بیشتر یک پرسبیترینیسم بود تا عضوی از کلیسای انگلستان، در ۱۷۶۴ میلادی برای کمیته وستری کلیسای منطقه‌ای آگوستا
میلادی برای کمیته وستری کلیسای منطقه‌ای آگوستا انتخاب گشت. این واقعه نشان از ارتقاء وضعیت اجتماعی او پس از ازدواج و همچنین درگیر شدن او در مسائل اجتماعی بود («وستری» مسئول ارائه خدمات اجتماعی در شهرستان است). در مه ۱۷۶۵ میلادی، موقعیت اجتماعی او ارتقاء بیشتری یافته و همان روزی که با خرید ۵۶۰ جریب فرنگی از ویلیام بورلی املاک خود را گسترش داد، به عنوان «قاضی صلح» انتخاب شد. فلمینگ در ۱۷۶۸ میلادی از پزشکی در شهرستان آگوستا بازنشسته شد و به سمت جنوب نقل مکان کرده و «بِله ماونت» یا «بلمونت» را روی زمینی ساخت که
و «بِله ماونت» یا «بلمونت» را روی زمینی ساخت که پدرزنش در درهٔ رونوک به او داده بود. این هدایا، حرفه پزشکیش و سرمایه‌گذاری‌های فزاینده او در زمین به تنهایی و از طریق «شرکت وفادار ویرجینیا» در نهایت فلمینگ را ثروتمند ساخت. در ۱۷۶۹ میلادی او اولین خدمتکار با سند دو نسخه‌ای خویش را بدست آورده و سال بعد شهرستان باتتورت از آن چیزی که شهرستان آگوستای وسیع بوده‌است جدا شد. فلمینگ قاضی صلح در شهرستان جدید شده و بعدها قاضی دادگاه شهرستان شد که در نهایت فرمان تأسیس یک کاخ دادگستری را داد. به زودی مجمع عمومی ویرجینیا
کاخ دادگستری را داد. به زودی مجمع عمومی ویرجینیا مجوزی برای زیربخشی حول کاخ دادگستری را صادر نمود که نهایتاً «شهرک فینکستل» و کرسی شهرستان شد. خدمات نظامی. سرهنگ فلمینگ در جنگ دانمور (۱۷۷۴ میلادی) شبه نظامیان شهرستان باتتورت را همراه با سایر نیروهای تحت راهنمایی سرهنگ اندرو لویس با تجربه در «نبرد نقطه مطبوع» رهبری نمود. فلمینگ پس از این که دو بار مورد شلیک قرار گرفت به رهبری مردانش ادامه داد. با این حال، جراحت سومی که شدید تر بود بالاجبار موجب عقب‌نشینی او شد. گلوله تفنگ فتیله‌ای که در سینه‌اش گیر کرده بود
گلوله تفنگ فتیله‌ای که در سینه‌اش گیر کرده بود هیچگاه برداشته نشد و اغلب موجب ایجاد درد در او می‌گشت. مجمع عمومی ویرجینیا ۵۰۰ پوند برای جبرانش به او پرداخت نمود. او هیچگاه به‌طور کامل بازیابی نشد، چنان‌که ادامه جراحت مانع از خدمت نظامی او در جنگ انقلابی آمریکا شد. حرفه سیاسی. با این حال فلمینگ که یک وطن‌پرست بود طی انقلاب آمریکا فعال باقی ماند و به عنوان عضوی از سنای ویرجینیا، یکی از نواحی غربی را نمایندگی می‌کرد. او جانشین باجناقش ویلیام کریستین شد و او هم در مقابل مجدد در ۱۷۷۹ میلادی جانشین فلمینگ شد تا
در مقابل مجدد در ۱۷۷۹ میلادی جانشین فلمینگ شد تا فلمینگ بتواند به مسائل کوهستان‌ها بپردازد. با این حال فلمینگ درگیری‌های سیاسیش را به عنوان عضوی از شورای فرمانداری ادامه داد. نیروهای بریتانیایی بر ویرجینیا در ۱۷۸۱ میلادی هجمه کرده و بقایای قانونگذاران ویرجینیا را از ریچموند پراکنده‌ساخته و فرماندار توماس جفرسون را مجبور به فرار به سمت کوهستان‌ها نمودند. هنگامی که این افراد در استاونتون مجدداً همدیگر را ملاقات نمودند، دوره جفرسون پایان یافته بود و لذا فلمینگ به عنوان عضوی از شورای ویرجینیا به صورت غیررسمی و
به عنوان عضوی از شورای ویرجینیا به صورت غیررسمی و به عنوان فرماندار عمل کرد. او در این ظرفیت از ۴ تا ۱۲ ژوئن خدمت کرد، هنگامی که این قوه مقننه توماس نلسون را به عنوان فرماندار بعدی انتخاب کرد. طی این دوره کوتاه مدت، فلمینگ شبه‌نظامیان ویرجینیا را جهت مصاف با هجمه بریتانیاییان با کمک افرادی چون بندیکت آرنولد، بناستر تارلتون و سایرین فرا خواند. این قانونگذاران به صورت عطف به ما سبق کنش‌های خویش را قانون‌سازی می‌کردند. به همین دلیل فلمینگ به عنوان سومین فرماندار مشترک المنافع فهرست شده‌است. طی جنگ استقلال و
مشترک المنافع فهرست شده‌است. طی جنگ استقلال و پس از آن، فلمینگ فرستادگانی را به کنتاکی روانه ساخت تا مناقشات سرزمینی را آرام ساخته و سراغ سایر مقامات تجاری رفته تا با پایان جنگ به گزارش‌های مقامات مختلف در منطقه غربی جدید ایالت رسیدگی کنند. مجمع عمومی در ۱۷۸۰ میلادی به‌طور رسمی شهرستان کنتاکی را منحل کرد (که او در کنار شهرستان‌های همسایه‌اش از آنها نمایندگی کرد) و شهرستان‌های فایت، جفرسون و لینکولن را بنا نهاد. فلمینگ در ۱۷۸۴ میلادی یکی از معاهدات دانویل ویرجینیا را تنظیم کرد که راه را برای جدایی کنتاکی از
را تنظیم کرد که راه را برای جدایی کنتاکی از ویرجینیا هموار کرد. خدمات عمومی نهایی او خدمت به عنوان یکی از دو نماینده شهرستان باتتورت به معاهده تأییدی ویرجینیا (در کنار مارتین مکفران) بود. گرچه که فلمینگ قیودی در رابطه با قانون اساسی جدید ایالات متحده داشت، به نفع تصویب آن رأی داد چرا که مواد متشکله مد نظرش در نظر گرفته شده بودند. همچنین او در هیئت امنای کالج واشینگتن نیز خدمت کرد (که بعدها دانشگاه واشینگتن و لی شد) و به دلیل داشتن بهترین کتابخانه‌ها در بخش غربی مشترک المنافع شناخته می‌شد. مرگ و میراث.
بخش غربی مشترک المنافع شناخته می‌شد. مرگ و میراث. سلامتی فلمینگ تا ۱۷۹۲ میلادی به طرز محسوسی کاهش یافته بود و قادر نبود تا از نوه خود وارفیلد در کنتاکی دیدن کند، اما هنوز می‌توانست در سپتامبر از لندن نو ملاقات کرده و ازدواج دخترش الیزا با کری الن را در ۱۷۹۴ میلادی مدیریت کند. سرهنگ ویلیام فلمینگ در ۵ اوت ۱۷۹۵ میلادی در خانه‌اش فوت کرد و در حیاط قبرستان خانوادگیش در جاییکه بعدها به هولینز ویرجینیا معروف شد به خاک سپرده شد. بیوه او در ۱۸۱۰ میلادی کنارش آرام گرفت و همنام «ننسی کریستین فلمینگ چپتر» اهل «دختران
و همنام «ننسی کریستین فلمینگ چپتر» اهل «دختران انقلاب آمریکا» شد. دختر آنها آنی با روحانی پرسبیترین برجسته‌ای ازدواج کرد به نام جناب کشیش (رورند) جورج باکستر ازدواج کرد که بر کرسی ریاست کالج واشینگتن (تحت نظارت فلمینگ و سایر اعضای هیئت امنا) جلوس کرد، گرچه که صرفاً بیوه او در نهایت از جنگ داخلی آمریکا در لکسینگتون ویرجینیا نجات پیدا نمود که فاصله زیادی از محل دادگاهی والدینش نداشت. پسرشان لئونارد ایزرائیل فلمینگ با نانسی مارشال باسی ازدواج کرد و در کنتاکی زندگی نمود. کتابخانه ویرجینیا اسناد مربوط به
زندگی نمود. کتابخانه ویرجینیا اسناد مربوط به فرمانداری، افسر اجرایی ویلیام فلمینگ و همچنین اسناد قاضی ویلیام فلمینگ که اغلب این دو با هم اشتباه گرفته می‌شوند را نیز دارد. دبیرستان ویلیام فلمینگ در رونوک ویرجینیا به نام او نامگذاری شده‌است. آنها «سرهنگ» را مایه خوش شانسیشان می‌دانند. اولین جامعه برنامه‌ریزی شده در رونوک به نام «بلمونت» به افتخار یک بار تجربه کشتش نامگذاری شد، گرچه که به‌طور غیر مستقیم از طریق «گروهان زمین بلمونت» (۱۸۸۸) چنین نامگذاری انجام شده و اکنون به عنوان منطقه تاریخی در نظر گرفته
شده و اکنون به عنوان منطقه تاریخی در نظر گرفته شده‌است.
حرف Z به دبیره لاتین (روسی: зет, "zet") یکی از چندین نماد (در کنار "V" و "O") است که بر روی خودروهای نظامی نیروهای مسلح روسیه، درگیر در آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ نگارده شده‌است تا نیروهای ضربت خود را از دیگر نیروها یا دشمن متمایز کنند. به عنوان یک نماد نظامی، "Z" در تبلیغات روسیه و توسط غیرنظامیان روسی به عنوان نشانه‌ای از پشتیبانی از آفند روسیه استفاده شده‌است. نمایش عمومی این نماد در چندین کشور ممنوع شده‌است. نماد "Z" در رسانه‌ها "زواستیکا" نامیده می‌شود که از واژه "ka" گرفته شده‌است. نمادهای "Z"
می‌شود که از واژه "ka" گرفته شده‌است. نمادهای "Z" و "V" به عنوان نمادهای آفند نظامی روسیه توسط ورخونا رادا اوکراین ممنوع شده‌است. نمادها. نمادها و معانی متناظر زیر توسط نیروهای مسلح روسیه در طول آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ استفاده شده‌است: یورش روسیه نام مستعار "عملیات Z" را به دست آورده‌است که از نماد "Z" گرفته شده‌است. این نماد به شکل حرف لاتین Z، به جای حرف سیریلیک معادل آن یعنی Z (Ze) در الفبای روسی، به کار برده شده‌است که با توجه به پیش‌زمینه جنگ نماد ملی‌گرایی روسی، توصیف شده‌است. معانی. "Z" به
نماد ملی‌گرایی روسی، توصیف شده‌است. معانی. "Z" به عنوان یک نماد طرفدار جنگ برای نشان دادن پشتیبانی از آفند روسیه، با وجود سربستگی معنایی آن استفاده شده‌است. در ۳ مارس، وزارت دفاع روسیه (MoD) در اینستاگرام پستی گذاشت که نماد "Z" کوته‌نوشت (مخفف) عبارت "برای پیروزی" () است، نماد "V" کوته‌نوشت" قدرت ما در راستی است " () و همجنین «وظیفه تکمیل خواهد شد» () است. وزارت دفاع بعداً معانی دیگری را برای "Z" پیشنهاد کرد که از جمله آنها "برای سازش" ()، "برای راستی" () بودند و همجنین گفت که حرف Z در داخل کلمات انگلیسی
بودند و همجنین گفت که حرف Z در داخل کلمات انگلیسی "غیرنظامی‌سازی (demilitarization)" و "نازی‌زدایی (denazification)" که رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین ادعا کرده‌است که هدف از آفند است، نیز وجود دارد. تعبیر دیگر "Z" از واژه روسی "باختر (غرب)" () گرفته شده که برای تعیین منطقه نظامی غربی یا پیاده‌نظام محدود به غرب، یا به‌طور کلی برای تأکید بر جاه طلبی‌های امپراتوری کرملین به کار رفته، و نماد "V" به‌طور مشابه برای واژه خاور (شرق)() به کار رفته‌است.
مدس بچ سورنسن (زاده ۷ ژانویه ۱۹۹۹)، که گاهی با نام مدس بچ نیز شناخته می‌شود، یک فوتبالیست حرفه‌ای دانمارکی است که به عنوان مدافع میانی برای باشگاه فوتبال برنتفورد در لیگ برتر فوتبال انگلیس بازی می‌کند. سورنسن کار خود را در زادگاهش دانمارک با باشگاه فوتبال هورسنس آغاز کرد و در سطح جوانان در تیم ملی فوتبال دانمارک نیز بازی کرده‌است. زندگی شخصی. سورنسن قبل از روی آوردن به فوتبال، حرفه ورزشی خود را به عنوان یک بازیکن هندبال آغاز کرد. او طرفدار آرسنال است.
ویلیام گرین جونیور (.William Greene Jr) (۱۶ اوت ۱۷۳۱ میلادی - ۲۹ نوامبر ۱۸۰۹ میلادی)، دومین فرماندار ایالت رود آیلند بود که به مدت هشت سال در ظرفیت خود خدمت کرد که پنج سال از آن طی جنگ انقلابی آمریکا بود. او از خانواده برجسته رود ایلندی بود. نام پدرش ویلیام گرین سنیور بود که ۱۱ دوره را به عنوان سرهنگ فرماندار رود آیلند خدمت کرد. پدر پدربزرگش جان گرین جونیور بود که ده سال را به عنوان نایب فرماندار مستعمره خدمت کرد و پدر پدر پدربزرگش جان گرین سنیور از ساکنین بنیانگذار پراویدنس و وارویک بود. گرین برای سالیان
بنیانگذار پراویدنس و وارویک بود. گرین برای سالیان دراز به عنوان نایب رئیس مجمع عمومی به مستعمره خدمت نمود. او قاضی و قاضی ارشد دادگاه عالی رود آیلند بود و سپس به عنوان فرماندار خدمت نمود. او به عنوان فرماندار طی جنگ انقلابی آمریکا، بزرگترین دغدغه اش چپاول بریتانیاییان از شهرک‌های بریستول و وارن رود آیلند و اشغال نیوپورت توسط بریتانیاییان بود که به مدت سه سال ادامه یافت. گرین پس از هشت سال به عنوان فرمانداری که از استفاده ارز سخت حمایت نمود، در ۱۷۸۶ میلادی در انتخابات از جان کالینز مدافع پول کاغذی شکست
در انتخابات از جان کالینز مدافع پول کاغذی شکست خورد. گرین با یکی از خویشاوندانش به نام کاترین ری اهل بلاک آیلند ازدواج کرد و چهار فرزند پیدا کرد که از میانشان ری گرین سناتور ایالات متحده و دادستان کل رود آیلند شد. فرماندار گرین در ملکش در شهرک وارویک طی ۱۸۰۹ میلادی فوت کرد و در قبرستان فرماندار گرین در وارویک به خاک سپرده شد، جاییکه والدینش خاکسپاری شده بودند. تبار و اوان زندگی. ویلیام گرین پسر ویلیام گرین سنیور در ۱۶ اوت ۱۷۳۱ در وارویک در مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس بدنیا آمد. ویلیام گرین سنیور
و کشتزارهای پراویدنس بدنیا آمد. ویلیام گرین سنیور به مدت ۱۱ دوره یکساله به عنوان فرماندار مستعمره رود آیلند خدمت کرد و نوه نوه جان گرین جونیور بود که به مدت ده سال به عنوان نایب فرماندار مستعمره خدمت نمود. پدر پدر پدربزرگ او جان گرین سنیور بود که اهل شهرستان دورست در انگلستان طی ۱۶۳۵ میلادی و همراه با راجر ویلیامز یکی از ملاک اصلی پراویدنس بود که بعدها مبدل به ساکنین بنیانگذار وارویک شد. فرماندار گرین نیز از نسل اولین ساکنین رود آیلند و مؤسس وارویک ساموئل گورتون و همچنین فرانسیس (لاتام) دونگان «مادر
گورتون و همچنین فرانسیس (لاتام) دونگان «مادر فرمانداران» بود. مادر گرین کاترین، دختر بنجامین و سوزانا (هولدن) گرین بود که او نیز از نسل جان گرین سنیور، مؤسس وارویک بود. او از نسل راندال هولدن بود که از پیروان آن هاچینسون و امضاء کنندهٔ پورتس‌ماوت کامپکت در ۱۶۳۸ میلادی بود که اولین دولت را در مستعمره رود آیلند تأسیس نمود. گرین در ۱۷۵۳ میلادی یک «مردآزاد» از شهرک وارویک شد و ازین رو توانست رأی دهد. در ۱۷۶۲ میلادی او با خویشاوند خود کاترین ری (۱۰ ژوئیه ۱۷۳۱–۲۹ ژانویه ۱۷۹۴) ازدواج کرد. کاترین ری، دختر سیمون و
ژانویه ۱۷۹۴) ازدواج کرد. کاترین ری، دختر سیمون و دوباره (گرین) ری اهل بلاک آیلند و همچنین نوه نوه دختری نایب فرماندار جان گرین جونیور بود. کاترین ری معاشر ادبی بنجامین فرانکلین بود و با این دولتمرد مکاتبات داشت. زندگی سیاسی. گرین در اکتبر ۱۷۷۱ میلادی در کمیته‌ای قرار داشت که کارش اتمام ساخت خانه دادگاه (کاخ دادگستری) در شهرک همسایه، ایست گرینویچ بود. او سپس به عنوان نایب رئیس از شهرک خانگیش وارویک طی سال‌های ۱۷۷۳، ۱۷۷۴، ۱۷۷۶ و ۱۷۷۷ و در مه ۱۷۷۷ میلادی به عنوان سخنگوی خانه نایبان کل مستعمره انتخاب شد.
به عنوان سخنگوی خانه نایبان کل مستعمره انتخاب شد. هنگامی که مستعمره رود آیلند استقلالش را از بریتانیای کبیر در مه ۱۷۷۶ میلادی اعلام نمود، دو ماه قبل از این که ۱۳ مستعمره نیز این کار را بکنند، گرین یکی از نایبانی بود که با قدرت از این اقدام حمایت نمود. در دسامبر ۱۷۷۶ میلادی، پیکره بزرگی از نیروهای بریتانیایی نیوپرت و کل جزیره آکویدنک (رود ایلند) را اشغال کرد. نتیجتاً در ۱۰ دسامبر ۱۷۷۶ میلادی، گرین به عنوان عضوی از شورای جنگ مستعمره انتخاب شد تا هنگامی که مجمع عمومی در جلسه نیست کنش داشته باشد. او نتیجتاً
عمومی در جلسه نیست کنش داشته باشد. او نتیجتاً هرساله تا خاتمه دشمنی‌ها در ۱۷۸۱ میلادی در شورای جنگ خدمت نمود.