payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قانون، و چگونگی بازنمایی آن از طریق نهادهای خاص بوده‌است. او با این پرسش آغاز می‌کند که چرا جوامع مدرن دارای سیستم‌های حقوقی با تمایز بین نهادها، مانند قوه مقننه و دادگاه، و همچنین دسته خاصی از وکلا هستند، که روشی برای استدلال دربارهٔ مشکلات اجتماعی دارند، درحالی‌که متفکرانی مانند مارکس و وبر استدلال کرده بودند که چنین ترتیبات قانونی‌ای محصول ضرورت اقتصادی و برای تضمین حقوق مالکیت و استقلال افراد است. "آنگر" نشان می‌دهد که این نظم حقوقی لیبرال در اروپا، در نتیجه روابط نامعین بین سلطنت پدید آمده‌است؛
در نتیجه روابط نامعین بین سلطنت پدید آمده‌است؛ اشرافیت و بورژوازی شکل خاصی به خود گرفت تا با ظهور سنت جهان‌شمول قانون طبیعی، جایگاهی ضروری پیدا کند. این کار در تحلیل تاریخی حقوق و اندیشه حقوقی، اساس مشارکت "آنگر" را در "جنبش مطالعات حقوقی انتقادی" قرار داد. خود جنبش در اواخر دهه ۱۹۷۰ در میان دانشمندان جوان حقوق در دانشکده حقوق هاروارد متولد شد، که زیربنای دانش نظری حقوق آمریکایی، واقع گرایی حقوقی را محکوم کردند. شرکت‌کنندگان متعهد به شکل‌دادن به جامعه، بر اساس دیدگاهی از شخصیت انسانی بدون منافع پنهان و
اساس دیدگاهی از شخصیت انسانی بدون منافع پنهان و سلطه طبقاتی نهادهای قانونی بودند. دو گرایش جنبش توسعه یافت: یکی، عدم تعین رادیکال که قانون را به‌معنای هر چیزی که ما می‌خواهیم مورد انتقاد قرار می‌داد، و دیگری: نقد نئومارکسیستی که تفکر حقوقی را به‌عنوان شکل نهادی سرمایه‌داری مورد حمله قرار می‌داد. "آنگر" گرایش سومی را ارائه داد: یک دیدگاه سازنده از بازاندیشی حقوق مبتنی بر رهایی و توانمندسازی فردی، و ترتیبات ساختاری که خود را به بازنگری دائمی با هدف ایجاد فرصت‌های آموزشی و اقتصادی بیشتر برای افراد بیشتر
فرصت‌های آموزشی و اقتصادی بیشتر برای افراد بیشتر می‌رساند. او این دیدگاه را در کتاب "«جنبش مطالعات حقوقی انتقادی»" بیان کرد، که آرای او، به سرعت برای او ـ به‌عنوان مربی فلسفی و پیامبر این جنبش ـ طرفدارانی را به‌همراه داشته‌است. اندیشه اقتصادی. در مرکز اندیشه آنگر در مورد اقتصاد، تعهد به بازاندیشی و بازسازی ترتیبات نهادی چگونگی تولید و مبادله انسان‌ها قرار دارد. از نظر آنگر، نهادهای اقتصادی هیچ اشکال ذاتی یا طبیعی ندارند، و او گرایش‌های ضروری اقتصاددانان کلاسیک و نئوکلاسیک را رد می‌کند و در مقابل به‌دنبال
و نئوکلاسیک را رد می‌کند و در مقابل به‌دنبال جایگزین‌هایی برای ترتیبات جوامع معاصر می‌گردد. او در نوشته‌های خود به بررسی ایده‌هایی دربارهٔ اهمیت اقتصاد بازار و تقسیم کار در محیط کار و اقتصاد ملی و جهانی پرداخته‌است. نقد اقتصاد. نقد "آنگر" از اقتصاد با شناسایی لحظه‌ای کلیدی در تاریخ اقتصاد آغاز می‌شود، زمانی که تحلیل تولید و مبادله از نظریه اجتماعی دور شد و در جستجوی عینیت علمی بود. در تحلیل "آنگر"، اقتصاد کلاسیک بر روابط علّی میان فعالیت‌های اجتماعی، که با تولید و توزیع ثروت مرتبط بود، تمرکز داشت.
که با تولید و توزیع ثروت مرتبط بود، تمرکز داشت. اقتصاددانان کلاسیک دربارهٔ مبنای واقعی ارزش، فعالیت‌هایی که به ثروت ملی کمک می‌کنند، سیستم‌های حقوق، یا در مورد اشکال حکومتی که مردم تحت آن ثروتمند می‌شوند، سؤالاتی می‌پرسیدند. در اواخر قرن نوزدهم، در پاسخ به حملات ایده‌های سوسیالیستی و بحث‌هایی دربارهٔ نحوه عملکرد جامعه، و به‌عنوان وسیله‌ای برای فرار از معمای نظریه ارزش و پاسخ، به این که چگونه ارزش‌ها می‌توانند به قیمت تبدیل شوند، اقتصاد نهایی‌گراییانه پدید آمد. این جنبش در علم اقتصاد، آن را از تعهدات تجویزی
این جنبش در علم اقتصاد، آن را از تعهدات تجویزی و هنجاری جدا کرد تا مطالعه اقتصادها را از بحث در مورد نحوه عملکرد جامعه و نوع جامعه‌ای که می‌خواهیم در آن زندگی کنیم، کنار بگذارد. برای "آنگر"، این لحظه از تاریخ اقتصاد، ارزش تحلیلی یا عملی را از آن ربود. نقد "آنگر" از نهایی‌گرایی با نظریه تعادل لئون والراس آغاز می‌شود، که تلاش می‌کرد با کنار گذاشتن مجادلات هنجاری سازمان اجتماعی به تحلیل اقتصادی قطعی دست یابد. "آنگر" سه نقطه‌ضعف می‌یابد که این نظریه را فلج می‌کند: اول: این نظریه ادعا می‌کند که تعادل به‌طور
اول: این نظریه ادعا می‌کند که تعادل به‌طور خودبه‌خود در اقتصاد بازار ایجاد می‌شود. در واقعیت، یک تعادل خودتنظیمی رخ نمی‌دهد. دوم، این تئوری تصویر مشخصی از بازار ارائه می‌دهد. از نظر تاریخی، بازار با ترتیبات مختلف نامشخص است. سوم: استفاده جدلی از کارایی نمی‌تواند تفاوت‌های توزیع بین افراد، طبقات و نسل‌ها را توضیح دهد. "آنگر" می‌گوید که پیامدهای جنبش حاشیه‌نشینی برای مطالعه اقتصاد عمیق بود. مشکل این است که تحت این گرایش تعمیم‌دهنده اقتصاد، هیچ وسیله‌ای برای ترکیب شواهد تجربی و در نتیجه تصور مجدد جهان و توسعه
شواهد تجربی و در نتیجه تصور مجدد جهان و توسعه نظریه‌های جدید و جهت‌گیری‌های جدید وجود ندارد. به این ترتیب، این رشته همیشه خودارجاعی و نظری است. علاوه بر این، فقدان یک دیدگاه هنجاری از جهان، توانایی پیشنهاد بیش از یک نسخه خط‌مشی را محدود می‌کند، که بنا به تعریف همیشه زمینه خاصی را در نظر می‌گیرد. این رشته فقط می‌تواند جهان را عقلانی کند و از وضعیت موجود حمایت کند. در نهایت، "آنگر" درمی‌یابد که این چرخش در اقتصاد منجر به جهانی‌شدن بحث‌ها در اقتصاد کلان شد و این رشته را بدون چشم‌انداز تاریخی رها کرد. برای
و این رشته را بدون چشم‌انداز تاریخی رها کرد. برای مثال، راه‌حل کینز برای یک بحران تاریخی خاص، زمانی که باید پاسخی به یک موقعیت خاص می‌بود، به یک نظریه عمومی تبدیل شد. جهت‌گیری مجدد اقتصاد. دیدگاه "آنگر" از اقتصاد این است که نمی‌توان آن را از ایده‌های مربوط به زندگی فردی و اجتماعی جدا دانست. فعالیت انسانی و سازمان سیاسی باید در هر تحلیل تجاری و اقتصاد گنجانده شود. در بازسازی این رشته، او خواستار بازگشت به رویه هنجاری اقتصاد کلاسیک است، اما از مفروضات ضروری و ارجاعات گونه‌شناختی آن بی‌بهره است. توسعه ادعاهای
ارجاعات گونه‌شناختی آن بی‌بهره است. توسعه ادعاهای توضیحی و ایده‌های تجویزی ضروری است. این نظم و انضباط باید دگرگونی طبیعت را با جامعه پیوند دهد؛ یعنی ساختن همراه با سازماندهی مجدد مردم. او در کتاب تجارت آزاد "جهت‌گیری مجدد تجارت آزاد: تقسیم جهانی کار و روش اقتصاد"، شش ایده را برای شروع تفکر در مورد فعالیت اقتصادی مطرح می‌کند. بازسازی نهادهای اقتصادی. برای "آنگر"، اقتصاد نه تنها وسیله‌ای برای تولید ثروت، بلکه نوآوری و کشف دائمی است. در این دیدگاه باید بیشترین آزادی را در ترکیب مجدد افراد و منابع فراهم کرد و
آزادی را در ترکیب مجدد افراد و منابع فراهم کرد و به مردم اجازه داد تا در محیط‌های سازمانی نوآوری کنند. اقتصاد بازار نباید یک نسخه جزمی از خودش باشد. "آنگر" تعدادی پیشنهاد نهادی را ارائه کرده‌است که هدف آن‌ها بازسازی رژیم تجارت جهانی و معرفی جایگزین‌های جدید در اقتصاد بازار است. برای تجارت بین‌المللی و جهانی، نیاز به آزمایش رژیم‌های مختلف حقوق مالکیت را می‌طلبد، که در آن اشکال متعددی در یک سیستم بازار وجود داشته باشند و به حقوق مالکیت فردی و کار قراردادی گره نخورند. به‌طور کلی، به‌جای به حداکثر رساندن تجارت
نخورند. به‌طور کلی، به‌جای به حداکثر رساندن تجارت آزاد به‌عنوان هدف، "آنگر" نیاز به ساختن و باز کردن اقتصاد جهانی را به گونه‌ای می‌بیند که باز بودن جهانی را با تنوع ملی و منطقه‌ای، انحراف، بدعت و آزمایش، که در آن ایده حمایت از جایگزین‌ها است، آشتی دهد. با ایمن‌تر کردن دنیا برای برای اقتصادهای ملی، او نیاز به جریان آزاد سرمایه را رد می‌کند، زیرا مواقعی وجود دارد که ممکن است لازم باشد جریان سرمایه را محدود کنیم. او بر جریان آزاد مردم تأکید دارد. کارگران باید آزادانه در سراسر جهان کار کنند.
فائق عزیزوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد.
خشخاش آبی هیمالیایی ، گونه‌ای از گیاهان گلدار از خانواده Papaveraceae است. نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط افسر بریتانیایی سرهنگ فردریک مارشمن بیلی به‌طور رسمی توصیف گونه برای علوم غربی نام‌گذاری شد. خشخاش آبی هیمالیایی در اکثر مناطق بریتانیا مقاوم است و گل‌های آبی بزرگ و چشمگیری دارد. این گیاه علفی پایا و اغلب کوتاه‌مدت است.
حسن تقی‌پور (۱۶ بهمن ۱۳۱۹ – ۱۷ فروردین ۱۴۰۲) شاعر و آهنگساز ایرانی بود‌. زندگی‌نامه. حسن تقی‌پور ۱۶ بهمن ۱۳۱۹ در لاهیجان متولد شد. پدرش مردی عارف مسلک بود و در نواختن تار مهارت داشت. نوای تار پدرش انگیزه‌ای بود برای یادگیری و پرداختن به موسیقی اصیل ایرانی، علاوه بر پدر دایی‌اش که به زیبایی تار می‌نواخت برایش مشوقی در راه فراگیری تار بود. به گفته او، مادرش با سر دادن لالائی‌های دلنشین بر گهواره برادران و خواهران کوچکتر اولین معلم موسیقی او بوده. فعالیت موسیقی. حسن تقی‌پور در سال ١٣٣۵ موسیقی را با یک فلوت
حسن تقی‌پور در سال ١٣٣۵ موسیقی را با یک فلوت لاکی آغاز کرد و از سال ١٣٣٨ ساز تار را به دست گرفت و در همان سال بهترین نوازنده تار بین دانش‌آموزان استان گیلان شناخته شد و مورد تشویق هنرمندان استان قرار گرفت. او قبل از پایان دوره متوسطه دو شعر و آهنگ ساخت. اولین شعر و آهنگش را در سال ١٣٣٩ به‌نام مو ایسام دریا کنار ساخت که در سال ١٣۴۲ با صدای ناصر مسعودی در برنامه ۵۶ گل‌های صحرایی رادیو تهران و سپس با صدای منصور فانی در رادیو رشت اجرا شد. دومین شعر و آهنگش به‌نام لاجونه هوا قشنگه با صدای فریدون پوررضا اجرا شد.
لاجونه هوا قشنگه با صدای فریدون پوررضا اجرا شد. اشتغال در بانک کشاورزی و تحصیل در رشته زبان و ادبیات فرانسه سبب بروز وقفه نسبتا طولانی در فعالیت‌های هنری او شد. وی در عرصه موسیقی تا زمان مرگ‌ ٣٣ آهنگ ساخته که جز در سه مورد کلیه اشعار را خودش سروده است. تعدادی از آن‌ها را فریدون پورضا اجرا کرد. حسن تقی‌پور نخستین سرآینده شعر محلی شرق گیلانی برای رادیو بوده است. در سال ١٣٧٧ آهنگ و شعر کشتی‌گیر با صدای فریدون پوررضا در صدا و سیمای گیلان اجرا شد و در جشنواره سال ١٣٧٨ زیباکنار برنده لوح افتخار و جایزه بهترین
سال ١٣٧٨ زیباکنار برنده لوح افتخار و جایزه بهترین شعر محلی کشور شد. همچنین شعر و آهنگ دومبلاسکنی و چوما واکونیم نیز با صدای هوشنگ حقیقت‌طلب که در رادیوی گیلان اجرا شدند، از آثار اوست. آثار. حسن تقی‌پور در طول فعالیت هنری خود حدود ۳۳ اثر ساخت که اکثر این اشعار با گویش شرق گیلانی و چندمورد هم با لهجه رشتی بوده‌اند. درگذشت. حسن تقی‌پور ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ براثر کهولت سن در‌گذشت.‌ وی در زمان خودش پیش از اینکه از کار افتاده شود در زمینه موسیقی فعال بود، از نوازندگان خوب تار بود و از پدر و دایی خود موسیقی را آموخته
خوب تار بود و از پدر و دایی خود موسیقی را آموخته بود و بعد به‌صورت آکادمیک هم آن را دنبال کرده بود. وی تعداد زیادی اثر دارد که در زمان خودش از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد.
&lt;templatestyles src="Hlist/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; در انتخابات پارلمانی آندورا که در ۲ آوریل ۲۰۲۳ برگزار شد، ائتلاف لیبرال-محافظه‌کار بین دموکرات‌های آندورا (DA) و شهروندان متعهد (CC) اکثریت مطلق را به رهبری نخست‌وزیر خاویر اسپات به دست آوردند. این چهارمین دوره متوالی قانونگذاری است که دموکرات‌ها کشور را اداره می‌کنند. حزب جدید کونکورد در جایگاه دوم قرار گرفت و رهبری اپوزیسیون را که از سال ۲۰۱۹در اختیار حزب سوسیال دموکرات بود به دست گرفت و با از دست دادن چهار کرسی درمقام سوم قرار گرفت.
گابریل گالگیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل شیلی است که در پست وینگر راست برای باشگاه‌های شیلی و اسپانیا بازی کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شیلی بازی کرده‌است.
پارلمان آندورا ( , ) پارلمان تک مجلسی آندورا است. گاهی از آن به عنوان شورای عمومی دره‌ها (کاتالانی: "Consell General de les Valls") یاد می‌شود زیرا این یک نام تاریخی بوده و برای متمایز کردن آن از بناهای مشابه در دره آران و فرانسه استفاده می‌شود. سازمان. بیست و هشت «شورای عمومی» وجود دارد که برای دوره‌های چهار ساله بر اساس لیست احزاب در سیستم لیست بسته انتخاب می‌شوند:
فرناندو گامبوآ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی فوتبال اهل آرژانتین است که در پست دفاع بازی‌ می‌کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین و آرژانتین بازی کرده‌است.
جم فلک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوخوم اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ترکیه، زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
ابراهیم حسن‌بیگوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
محمّدعلی فروغی وزیر و وکیل و رئیسِ دیوان و سفیرِ ایران و نویسنده و متفکّرِ سیاسی بود. نگرشِ سیاسیِ او از زمانِ خودش تا به بعد همواره محلِّ بحث بوده است. فروغی از پیشگامانِ لیبرالیسم در ایران به شمار می‌رود. لیبرالیسم. عمده اندیشه‌های فروغی را از لابه‌لای ترجمه‌هایش می‌توان دریافت؛ به‌واسطه همین ترجمه هاست که «فروغی را اندیشمندی لیبرال، ملی‌گرا، و محافظه‌کار یا میانه‌رو خوانده‌اند. وی را از بنیان‌گذاران لیبرالیسم در ایران می‌دانند.» فروغی سیاستمداری لیبرال بود چرا که آزادی را در معنای لیبرالیستی آن درک
بود چرا که آزادی را در معنای لیبرالیستی آن درک می‌کرد و از سوی دیگر او سیاستمداری محافظه‌کار نیز بود چرا که تلقی‌اش از مفهوم ترقی، خصلتی غیررادیکال داشت و هم از این‌رو، کنار نهادن نهادهای سنتی را شرط پیشرفت نمی‌دانست. رامین جهانبگلو معتقد است: رامین جهانبگلو می‌افزاید: رامین جهانبگلو بر این گمان است که فروغی، با اعتقاد به اصول روشنگری در فرانسه و به ویژه با شناختی که از آرای مونتسکیو داشت، بر اصل انفصال قوای حکومتی تأکید می‌ورزید. در کتابی که با عنوان حقوق اساسی (یعنی) آداب مشروطیت ملل در سال ۱۹۰۷ در تهران
(یعنی) آداب مشروطیت ملل در سال ۱۹۰۷ در تهران منتشر کرد این موضوع بارز است. فروغی در این کتاب حاکمیت را تنها از آن تمامی آحاد مردم می‌داند: فروغی در همین کتاب دربارهٔ نقش حکومت می‌نویسد: فروغی معتقد است که: «حقوق عمومی ملت مجموعاً تحت دو عنوان در می‌آید، اول آزادی، دویم، مساوات.» آزادی عبارت است از اختیار انجام هر کاری با این شرط که «اجرای حق یک نفر مضر و منافی اجرای حق دیگری نباید بشود» یعنی حد آزادی یک شخص «قیودی است که به جهت آزاد بودن سایر مردم لازم است.» و فروغی مصداق‌های آزادی را از «اختیار نفس و مال»
و فروغی مصداق‌های آزادی را از «اختیار نفس و مال» تا «اختیار اجتماع و تشکیل انجمنی» نام برده‌است… فروغی در تصریح این مفهوم [مساوات] می‌نویسد، «مساوات حقوق غیر از مساوات احوال است و این نوع مساوات صورت گرفتنی نیست زیرا که مردم بالفطره و بالطبیعه از حیث قوه و توانایی و قابلیت و اخلاق و خیالات تفاوت دارند و این اختلافات ناچار منجر به اختلاف احوال می‌شود.» از نظر فروغی مصداق‌های مساوات حقوقی عبارت‌اند از: «مساوات در مقابل قانون»، «مساوات در مقابل محاکم عدلیه» به این معنا که دادگاه‌های خاص نباشد، «مساوات در
به این معنا که دادگاه‌های خاص نباشد، «مساوات در مشاغل و مناصب» یعنی هیچ شغلی مخصوص طایفه یا طبقه خاصی نباشد و «مساوات در مالیات» یعنی هیچ‌کس بی‌جهت معاف نشود و هرکس به نسبت قوه و استطاعت خود مالیات بدهد؛ یعنی فروغی در تفسیر مفهوم «برابری»، از آموزه سوسیالیستی و آن زمان مسلطِ برابری اجتماعی - اقتصادی دفاع نمی‌کند و صرفاً مفهوم برابری حقوق یعنی «مساوات در مقابل قانون» و شقوق گوناگون آن را مطرح می‌کند. فروغی دربارهٔ مساوات و عدالت می‌نویسد: فروغی آزادی‌خواه و منتقد دولت‌گرایی است: در واقع، مطابق با دانش و
و منتقد دولت‌گرایی است: در واقع، مطابق با دانش و فهمی عمیق از اقتصاد، در کتاب اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک نگاشته‌است: «علم ثروت قطع دارد که توسل به دولت بیجا و حرکت قهقرا است و نباید از دولت متوقع بود که متکفل و متقلد تمام امور مردم باشد بلکه راه ترقی این است که مردم اجتماع‌های آزاد تشکیل دهند و امور خود را بدان وسیله گذرانند.» فروغی در نقدی صریح بر سوسیالیسم می‌نویسد: وی سپس نقد خود را این‌گونه ادامه می‌دهد: فروغی اندیشمندانه آزادی را در بستر اجرای قانونی برابر حقوق می‌دید: ملی‌گرایی فروغی
اجرای قانونی برابر حقوق می‌دید: ملی‌گرایی فروغی کورکورانه نیست: فروغی تأکید ظریفی بر شرافت آحاد مردم در یک حکومت ملی دارد: او ضمن افتخار به تاریخ و فرهنگ و تمدن گذشته مردم ایران به جد معتقد است که ممالک مشرق زمین پیش از هر بهانه‌گیری باید به بازسازی خودشان بپردازند: دربارهٔ روابط خارجی ایران معتقد است: او هم چنین در قامت یک لیبرال کلاسیک، ضد جنگ نیز ظاهر می‌شود و در یکی از نامه‌هایش می‌نویسد: هم چنین فروغی در کنفرانس ژنو با برده‌فروشی و تجارت تریاک مخالفتِ جدّی به عمل آورد. مخالفان. یکی از مخالفین فروغی،
جدّی به عمل آورد. مخالفان. یکی از مخالفین فروغی، عباس اسکندری مدیر روزنامه سیاست ارگان نمایندگان اقلیت دوره پنجم مجلس بود که با مدرس نیز همکاری داشت. از مخالفین دیگر فروغی، محمد مصدق نماینده مجلس در دوره ششم قانون‌گذاری بود. مصدق به همراهی فراکسیون اقلیت که مدرس نیز عضو آن بود، در هنگام معرفی کابینه حسن مستوفی در شهریور ۱۳۰۵ مطالبی در مخالفت با دو وزیر پیشنهادی دولت، حسن وثوق و محمدعلی فروغی، ابراز می‌دارد. مجید تفرشی، پژوهشگر و تاریخ‌شناس دربارهٔ اختلاف فروغی با مصدق و مدرس می‌گوید: محمد افشین‌وفایی
فروغی با مصدق و مدرس می‌گوید: محمد افشین‌وفایی نامه‌ای از فروغی در پاسخ به انتقادهای مصدق از خود را منتشر کرده که فروغی در آن مصدق را شارلاتان و عوام‌فریب خوانده که هرگاه لازم باشد شمایل از جیب بیرون می‌آورد و مردم را می‌فریبد. آکادمیا موافقان. ملک‌الشعرا بهار، مجتبی مینوی، علامه قزوینی، میرزا ابوالحسن جلوه، میرزا طاهر تنکابنی، جلال همایی، حسین سمیعی، حبیب یغمایی، میرزا عبدالعظیم قریب، داریوش آشوری، موسی غنی‌نژاد و صدها دانشمند دیگر خدمات فرهنگی فروغی را ستوده‌اند. علی‌اکبر سیاسی شخصیت فروغی را مانند یک
ستوده‌اند. علی‌اکبر سیاسی شخصیت فروغی را مانند یک تابلوی نقاشی گرانبها می‌داند. برای اینکه بهتر به زیبایی آن پی ببریم باید چند قدم به عقب برویم. وی از فنون ادب بهره کافی و حظی وافر داشت. نویسنده و منشی کم‌نظیری بود. سخن‌سنج، سخن‌شناس، خطیب، ادیب، مورخ و دانشمند بود. علی‌اصغر حقدار در پیشگفتار کتاب آداب مشروطیت دول اشاره می‌کند که «فروغی یکی از نادرترین روشنفکران با بصیرت ایرانی بود که حلقه ارتباط میان گفتمان فرهنگی و کنش سیاسی را در خود به وجود آورد.» به گفته صادق زیباکلام، بدون تردید فروغی را باید در زمره
صادق زیباکلام، بدون تردید فروغی را باید در زمره فرهیخته‌ترین و موثرترین معماران ایران نوین دانست.
مراد قایالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان و زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده‌است.
کیت ادوارد ابوت (؛ ۱۸۷۳ – ۱۸۱۴) دیپلمات و سرکنسول بریتانیا در تبریز و سپس در اودسا بود. خانواده. کیت در لندن متولد شد، او پنجمین پسر هنری الکسیوس ابوت، تاجر بازنشسته کلکته از بلک هیث، کنت بود، همسرش مارگارت ولش، دختر ویلیام ولش از ادینبورگ بود. او در مجموع هفت خواهر و برادر داشت که نام‌های آن‌ها به قرار زیر است: حرفه. بین سالهای ۱۸۳۵ و ۱۸۳۷، کی ابوت به عنوان دستیار کنسولگری بریتانیا در شهر ارزروم در شمال شرقی عثمانی، اقامت داشت. او ابتدا در سال ۱۸۴۱ به کنسولگری بریتانیا در تهران منصوب شد و از آنجا در سال
بریتانیا در تهران منصوب شد و از آنجا در سال ۱۸۴۲ به تبریز منتقل شد. او در نهایت در آوریل ۱۸۵۴ به کنسولگری تبریز منصوب شد و تا قطع روابط بین انگلیس و ایران در ۱۸۵۶ در آنجا ماند، با تجدید روابط با ایران در ژوئیه ۱۸۵۷ به عنوان سرکنسول به همان مکان بازگشت. در ژوئیه ۱۸۶۸ کنسول بندرها روسیه در دریای سیاه و دریای آزوف شد و در اودسا اقامت داشت و تا زمان مرگش در ۲۸ آوریل ۱۸۷۳ در آنجا ماند. او در طول خدمت خود در ایران مجموعه ای از گزارش‌های ارزشمند در مورد اقتصاد، بازرگانی و جامعه ایران تهیه کرد (به فهرست انتشارات
و جامعه ایران تهیه کرد (به فهرست انتشارات زیر مراجعه کنید).
پرنیل فیشر کریستنسن (؛ زادهٔ ۲۴ دسامبر ۱۹۶۹) کارگردان دانمارکی و خواهر بزرگِ بازیگر سینما و تلویزیون آستینه فیشر کریستنسن است. او در ۲۰ سالگی به عنوان دستیار وارد صنعت سینما شد. در آن زمان، گیسلاسون ارتباط نزدیکی با لارس فون تریه داشت و پرنیل می‌توانست به بحث‌های گیسلاسون و فون تریر دربارهٔ فیلم‌ها گوش فرا دهد. او در سال ۱۹۹۳ به کالج فیلم اروپا رفت و در آنجا با نانا آرنفرد آشنا و همکار شد. در سال ۱۹۹۹، او از مدرسه ملی فیلم دانمارک با فیلمی به نام "هندی" فارغ‌التحصیل شد، که بعدها جایزه سوم سینه فونداسیون را
شد، که بعدها جایزه سوم سینه فونداسیون را در جشنواره فیلم کن از آن خود کرد. پرنیل بعد از به پایان رساندن تحصیلات، فیلم کوتاهی با نام "حبیبتی عشق من" ساخت که در سال ۲۰۰۳ جایزه روبرت را به خاطر «بهترین موضوع کوتاه» دریافت نمود. اولین فیلم بلند پرنیل، "صابون" (به انگلیسی - "A Soap") است که در سال ۲۰۰۶ اکران شد وه به رابطه بین صاحب کلینیک زیبایی و زن تراجنسیتی مقیم طبقه پایین متمرکز بود. این فیلم با بازی ترینه دورهلم در نقشصاحب مغازه زیبایی و داوید دنسیک در نقش ورونیکا و با همکاری پرنیل فیشر کریستنسن و کیم فوپز
و با همکاری پرنیل فیشر کریستنسن و کیم فوپز اوکسون به عنوان نویسنده ساخته شد. فیلم صابون در جشنواره فیلم برلین اکران شد و خرس نقره ای، جایزه بزرگ هیئت داوران را دریافت کرد که برای اولین بار یک فیلم اولی برندهٔ این عنوان گشت. بعداها این فیلم در دانمارک جوایز متعددی از جمله جایزهٔ بودیل را برای بهترین فیلم دریافت کرد. این فیلم همچنین نامزد پانزده جایزهٔ رابرت از جمله بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه شد. اما تنها موفق به دریافت چهار جایزه شامل بهترین بازیگر مرد، بهترین بازیگر زن، بهترین تدوین و بهترین گریم شد.
بهترین بازیگر زن، بهترین تدوین و بهترین گریم شد. یلم بلند بعدی او "" نام دارد؛ این دومین همکاری پرنیل فیشر کریستنسن و کیم فوپز آکسون به عناون نویسنده به‌شمار می‌رود. این فیلم حول یک مدرسه رقص است که توسط آنیکای باهوش و سرزنده و مادر او اداره می‌شود. مانند فیلم "صابون، در این" فیلم نیز ترینه دورهلم نقش آفرینی کرد. در این فیلم آندرس دبلیو برتلسن و بیرث نویمان نیز بازی کردند. روزنامه دانمارکی اطلاعات "رقصندگان" را به عنوان یکی از ۱۰ فیلم مورد انتظار سال ۲۰۰۸ فهرست کرده‌است فیلم "یک خانواده" او در سال ۲۰۱۰، در
کرده‌است فیلم "یک خانواده" او در سال ۲۰۱۰، در شصتمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین اکران شد. فیلم‌شناسی. بازیگر. "" (۱۹۹۸) به عنوان پیشخدمت جدید
خیزش رور () یا خیزش مارس () یک خیزش توسط کارگران با گرایش چپ بود که در ماه مارس سال ۱۹۲۰ در منطقه رور جمهوری وایمار رخ داد. این حرکت در ابتدا با هدف حمایت از اعتصاب سراسری که اعضا سوسیال دموکرات دولت وایمار، اتحادیه‌ها و دیگر احزاب جهت مقابله با کودتای کاپ در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ میلادی داده بودند آغاز شد. کمونیست‌ها و دیگر سوسیالیست‌های رور از پیش برنامه قبضه کردن قدرت سیاسی توسط دیکتاتوری پرولتاریا در هنگام رخ دادن یک اعتصاب سراسری را داشتند. اما با شکست کودتای کاپ، دولت آلمان واحدهایی از ارتش و گروه دست‌راستی
کاپ، دولت آلمان واحدهایی از ارتش و گروه دست‌راستی فرای‌کور را جهت سرکوب خیزش اعزام داشت. در آن هنگام بازوی نظامی خیزش که به ارتش سرخ رور معروف بود ۵۰٬۰۰۰ نیرو داشت. سرکوب خیزش همراه با خشونت و اعدام فراقانونی بود و تخمین زده می‌شود ۱۶۰۰ نفر در اثر این درگیری‌ها کشته شدند. ریشه‌ها. با اجرایی شدن پیمان ورسای در ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰ دولت آلمان باید تعداد نفرات ارتش را به شدت کاهش داده و گروه‌های شبه‌نظامی مانند فرای‌کور هم باید منحل می‌شدند. بر همین اساس وزیر دفاع وقت آلمان گوستاو نسکه فرمان انحلال واحدهای فری‌کور
آلمان گوستاو نسکه فرمان انحلال واحدهای فری‌کور را صادر نمود. بلندپایه‌ترین ژنرال ارتش آلمان به نام والتر فون لوتویتس از این دستور سرپیچی نمود و به همراه بخش‌هایی از نیروهای نظامی و واحدهای فری‌کور کودتای کاپ را جهت براندازی دولت و بازگشت سلطنت آغاز کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۲۰ واحدهای فری‌کور به فرماندهی لوتویتس به سمت برلین حرکت کرده و ضمن اشغال شهر، ولفگانگ کاپ را به عنوان صدراعظم منصوب کرده و خواستار بازگشت سلطنت شدند. وزیر دفاع برای برقراری دوباره نظم به هانس فن زکت را که آن زمان فرمانده دفتر نیروها بود مأمور
زکت را که آن زمان فرمانده دفتر نیروها بود مأمور نمود تا با کمک ارتش کودتا را سرکوب نمایند اما فن زکت و دیگر افسران به استثنا والتر راینهارت از این فرمان سرپیچی نمودند و دولت مجبور شد از برلین فرار کند. علی‌رغم وضعیت پیش آمده بخش اداری با دولت کودتا همکاری نمی‌نمود و دولت کاپ نمی‌توانست به نحو مناسب کار کند. در همان روز کودتا اعضا سوسیال دموکرات دولت به همراه اتو ولس رهبر حزب سوسیال دموکرات آلمان فراخوان اعتصاب سراسری برای فلج کردن دولت کودتا را صادر کردند. این درخواست با همراهی فدراسیون عمومی اتحادیه صنفی
این درخواست با همراهی فدراسیون عمومی اتحادیه صنفی آلمان به رهبری کارل لیگین و دیگر اتحادیه‌های کارگری و صنفی همراه شد که نهایتاً با به اعتصاب کشاندن ۱۲ میلیون کارگر موجبات فروپاشی دولت کودتا را در ۱۷ مارس فراهم آورد. اعتصاب و خیزش در ناحیه رور. نخستین اعتراض‌ها علیه کودتا از روز ۱۳ مارس در رور آغاز شد. یک روز بعد اعضا حزب کمونیست آلمان، حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان و حزب سوسیال دموکرات آلمان در البرفیلد گرد آمدند و تصمیم خود بر اتحاد علیه کودتاچیان را اعلام نمودند. این احزاب طی متنی مشترکی به دست آوردن
نمودند. این احزاب طی متنی مشترکی به دست آوردن قدرت سیاسی توسط دیکتاتوری پرولتاریا را بیان کردند. در نتیجه این متن و در حال و هوای اعتصاب‌های سراسری پاره‌ای از تشکل‌های کارگری تلاش نمودند تا قدرت را در سطح منطقه‌ای به دست بگیرند. در سرتاسر ناحیه رور «شوراهای اجرایی» محلی که به صورت ناگهانی تأسیس شده بودند اختیارات محلی را به دست گرفتند. این شوراها بیشتر تحت سلطه حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان بودند و حزب کمونیست آلمان هم در آن مشارکت‌هایی داشت. اتحادیه کارگران آزاد آلمان نیز که عقاید آنارشیستی ساندیکالیستی
آزاد آلمان نیز که عقاید آنارشیستی ساندیکالیستی داشت هم در این ساختار نمایندگانی داشت. سرباز-کارگران اداره شهرها را به عهده گرفتند و ارتش سرخ رور که ۵۰٬۰۰۰ نفر را شامل می‌شد توانست نیروهای دولتی را به راحتی شکست داده و از ناحیه بیرون کند. در ۱۷ مارس ۱۹۲۰ ارتش سرخ رور در نزدیکی وتر به پیش‌قراولان فری‌کور لیتشلاگ حمله کرده و ضمن اسارت ۶۰۰ نفر از آن‌ها شهر دورتموند را هم اشغال نمودند. کمیته مرکزی شورای کارگری ۲۰ مارس ۱۹۲۰ در اسن شکل گرفت و قدرت را در بخش‌هایی از رور در دست داشت. یک ارگان مرکزی دیگر نیز در هاگن
رور در دست داشت. یک ارگان مرکزی دیگر نیز در هاگن به وجود آمد. خیزش، رهبری و برنامه سیاسی مشترکی نداشت اما مواردی مانند واگذاری مالکیت صنایع به کارگران مسئله مهمی میان همه گروه‌ها بود. پس از شکست دولت کودتا. اعتصابات سراسری رسماً در ۲۲ مارس و پس از آنکه صدراعظم وقت گوستاف باوئر امتیازاتی را برای کارگران در نظر گرفت پایان یافت. اتو گسلر سمت وزیر دفاع را به جای نسکه به عهده گرفت و تقاضای حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان مبنی بر ایجاد یک دولت کارگری برای جلوگیری از چرخش آلمان به سمت راست رد شد. دولت مرکزی پس از
از چرخش آلمان به سمت راست رد شد. دولت مرکزی پس از شکست کودتاچیان به برلین بازگشت و در ۲۴ مارس اولتیماتومی را به شورای کارگری رور داد تا ۳۰ مارس (سپس این مدت تا ۲ اکتبر تمدید شد) به اعتصاب و خیزش پایان دهد. دولت باوئر در ۲۵ مارس استعفا داد و رئیس‌جمهور وقت فریدریش ابرت در ۲۶ مارس هرمان مولر را به صدراعظمی تعیین کرد. تلاش برای حل و فصل این خیزش با پیمان بیله‌فلد به دلیل اقدامات غیرمجاز فرمانده نظامی ناحیه به نام اسکار فون واتر ناموفق ماند. در نتیجه این اتفاقات اعتصاب‌های عمومی بار دیگر آغاز شد و ۳۰۰٬۰۰۰