payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری فاکسال (Henry Foxall) (۲۴ مه ۱۷۵۸–۱۱ دسامبر ۱۸۲۳)، از سیاستمداران آمریکایی متولد انگلیس، صنعت‌کار و واعظ متدیست بود. او را به عنوان اولین پیمانکار دفاعی ایالات متحده در نظر می‌گیرند، چرا که نیروی دریایی ایالات متحده را طی شبه جنگ، جنگ بربری اول و جنگ ۱۸۱۲ میلادی با توپ‌ها و مهماتشان تأمین می‌کرد. آهن لازم برای این تسلیحات از ریخته‌گری‌های آهن او در فیلادلفیا، جورج‌تاون (بعدها بخشی از مریلند شد) و ریچموند ویرجینیا می‌آمدند. همچنین او به عنوان شهردار جورج‌تاون خدمت کرد و به تأسیس کلیسای متودیست متحدهٔ
خدمت کرد و به تأسیس کلیسای متودیست متحدهٔ ریخته‌گری در واشینگتن DC نیز کمک کرد. اوان زندگی. هنری فاکسال در ۲۴ مه ۱۷۵۸ میلادی در مانماوت فورج در ولز جنوبی بدنیا آمد. او فرزند ماری (نام تولد: هیز) و توماس فاکسال بود. بعد از تولدش، خانواده به میدلندز غربی بریتانیا بازگشت. این خانواده از طریق دوستیش با خانواده اسبری متدیست شد. فاکسال با فرنسیس اسبری برای باقی عمرش دوست باقی ماند. پدر او آهنگری بود که زمانی در «اولد فورج» در وست برومویچ به عنوان سرکارگر خدمت کرد. حرفه. آهنگری. فاکسال تجارت آهن را در انگلستان و
حرفه. آهنگری. فاکسال تجارت آهن را در انگلستان و ایرلند یادگرفت. او در «فانتلی فورج» نزدیک HMNB پورتسماوت کاراموزی کرد. او توسط «هنری کورت» به مدت هفت سال استخدام شد و در فنونی چون استفاده از کک جهت ایجاد آتش در کوره آهن، تبدیل آهن لخته به فولاد و نورد که کورت پیشتاز آن بود به خبرگی رسید. سپس درحالی که توسط توماس آوریلی استخدام شده بود، اواخر دهه ۱۷۸۰ میلادی به ایرلند رفت و در آهن‌آلات آریگنا در آریگنا کار کرد. در نوامبر ۱۷۹۱ میلادی، فاکسال متدیست شد. در حدود ژوئن ۱۷۹۵ میلادی، بعد از این که مدافعین کاتولیک
ژوئن ۱۷۹۵ میلادی، بعد از این که مدافعین کاتولیک بر آریگنا یورش بردند، فاکسال و خانواده‌اش به آنادیل گریختند و سپس کشتی «جوزف» را به نیویورک بردند. آنها در اکتبر ۱۷۹۵ میلادی در فیلادلفیای پنسیلوانیا ساکن شدند. درحالی که در فیلادلفیا بودند، «آهن‌آلات عقاب» را با شراکت رابرت موریس خریده و راه اندازی کرد. شراکت آن‌ها در ۱۸۰۰ میلادی منحل شد. او درحالی که در فیلادلفیا ساکن بود، قادر بود تا مایحتاج نیروی دریایی ایالات متحده در رابطه با توپ و مهمات آن را طی جنگ بربری اول و شبه-جنگ را تأمین نماید. این کنش موجب شد
اول و شبه-جنگ را تأمین نماید. این کنش موجب شد که او به عنوان اولین پیمانکار دفاعی ایالات متحده در نظر گرفته شود. در ۱۸۰۰ میلادی، فاکسال به جورج‌تاون نقل مکان کرده و «ریخته‌گری کلمبیا» را در ۱۸۰۱ میلادی ساخت. همچنین او یک ریخته‌ری در ریچموند ویرجینیا در ۱۸۰۹ میلادی برپا کرد. هردوی این ریخته‌گری‌ها برای حکومت فدرال توپ تولید می‌کردند. تخمین زده شده که طی آن مدتی که او ریخته‌گری کلمبیا را رهبری می‌کرد، در حدود ۳۰۰ سلاح سنگین و ۳۰ هزار گلوله در یک سال تولید شد. او طی جنگ ۱۸۱۲ به تأمین تسیلحات می‌پرداخت و
شد. او طی جنگ ۱۸۱۲ به تأمین تسیلحات می‌پرداخت و ریخته‌گریش توسط نیروهای بریتانیایی هدف قرار گرفت، اما این حمله هیچگاه به علت آب و هوا و شایعاتی مبنی بر نیروهای آمریکایی بیشتر روی نداد. از جمله تجارت‌های فاکسال، تأمین چدن برای توماس جفرسون و ساختمان کاخ کنگره (کپیتول) ایالات متحده بود. او در ۱۸۱۵ میلادی بازنشسته شد و ریخته‌گری‌هایش را فروخت. سایر تلاش‌ها. فاکسال به عنوان شهردار جورج‌تاون خدمت کرد. همچنین او هدایتگر بانکی در جورج‌تاون، هیئت امنای شرکت واردات و صادرات جورج‌تاون و صاحب یک نانوایی/شیرینی‌پزی
و صادرات جورج‌تاون و صاحب یک نانوایی/شیرینی‌پزی بود. فاکسال به‌طور فعال در کلیسای متدیست درگیر بود. او به عنوان واعظ غیرحرفه‌ای کار کرد، اما به‌طور رسمی به عنوان شیخ کلیسا در ۱۸۱۴ میلادی حکم گرفت. به فاکسال در ۱۸۱۴ میلادی کمک مالی شد تا ریخته‌گری کلیسای کوچک (که بعدها «کلیسای متودیست‌های متحده ریخته‌گری» نام گرفت) را بسازد. این کلیسا، اولین جماعت سازمان یافته متودیست در شهر واشینگتن در غرب کپیتول (ساختمان کنگره) بود. این کلیسا در ۱۰ سپتامبر ۱۸۱۵ میلادی هدا شد و نامش به یاد کلیسای کوچک ریخته‌گری متعلق به
شد و نامش به یاد کلیسای کوچک ریخته‌گری متعلق به جان وزلی در لندن انتخاب شده‌است. زندگی شخصی. فاکسال سه بار ازدواج کرد. فاکسال با آن هاروارد اهل استورپورت، وورسسترشایر در ۱۷۸۰ میلادی ازدواج کرد. در آن زمان او در ایرلند ساکن بود و صاحب پنج فرزند شدند که سه تای آنها در سن پایین فوت کردند و نام دو فرزند دیگر جان (۱۷۹۱–۱۸۵۶) و مری آن (۱۷۸۶–۱۸۰۹) بود. همسر او در اپیدمی طب زرد فیلادلفیا در سال ۱۷۹۸ میلادی فوت کرد. او با مارگارت انگلیش اسمیت ازدواج کرد، اما مارگارت در ۱۸۱۶ میلادی فوت کرد. سپس بعدها با همسر سومش به
در ۱۸۱۶ میلادی فوت کرد. سپس بعدها با همسر سومش به نام «کاترین هولند» در نوامبر ۱۸۱۶ میلادی ازدواج کرد. فاکسال پس از نقل مکان به جورج تاون در ۱۸۰۳ میلادی یک شهروند خنثی شد. فاکسال صاحب خانه‌ای در خیابان ۳۴م شد، ساکن قبلی این خانه ژنرال جیمز لینگان بود. همچنین او صاحب یک خانه برون‌شهری در اسپرینگ هیل در جورج تاون بود. همچنین او خانه‌ای برای دخترش مری مک‌کنی در آدرس خیابان ۳۱۲۳ دامبارتون بود که بعدها به نام «خانه فاکسال-مک‌کنی» معروف گشت. اواخر زندگی و مرگ. پس از بازنشستگی در ۱۸۱۵ میلادی، در دو موقعیت مختلف
از بازنشستگی در ۱۸۱۵ میلادی، در دو موقعیت مختلف به انگلستان بازگشت، یک بار در ۱۸۱۵ میلادی و بار دیگر در ۱۸۲۳ میلادی. در ۱۱ دسامبر ۱۸۲۳ میلادی، او درحالی که از انگلستان بازدید می‌کرد فوت کرد. میراث. روستای فاکسهال در همسایگی واشینگتن DC نیز به نام فاکسال نامگذاری شده‌است.
ناتان دین (Nathan Dane) (۲۹ دسامبر ۱۷۵۲–۱۵ فوریه ۱۸۳۵)، وکیل آمریکایی و دولتمردی بود که از ماساچوست در کنگره قاره‌ای از ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۸ میلادی نمایندگی می‌کرد. دین هنگامی که در کنگره بود به فرموله شدن فرمان شمالغربی کمک کرد و ضمیمه‌ای را بر فرمان منع برده‌داری در قلمروی شمالغرب معرفی نمود. او طی حرفه‌اش هم در خانه نمایندگان ماساچوست و هم در سنای ماساچوست خدمت نمود. همچنین او پیمان چند جلدی نوشت که کل موضوع قانون آمریکایی را پوشش داده و او را قادر می‌ساخت تا به تأمین مالی توسعه مدرسه حقوق هاروارد بپردازد. اوان
تأمین مالی توسعه مدرسه حقوق هاروارد بپردازد. اوان زندگی و تحصیلات. دین در ایپسویچ ماساچوست، در شهرستان اسکس بدنیا آمد. پدر او دنیل دین یک کشاورز و مادرش ابیگیل بود. جد او جان دین سنیور در ۱۶۳۶ میلادی از انگلستان به ماساچوست مهاجرت کرده بود (نه دانمارک). دین در ایپسویچ تا بیست سالگی در مزرعه کشاورزیشان کار کرد. او به کالج هاروارد نقل مکان کرد، علاقه‌مندی اصلی وی در ریاضیات بود و در ۱۷۷۸ میلادی فارغ‌التحصیل شد. سپس در مدرسه تدریس کرد و برای رشته حقوق مطالعه می‌نمود. در ۱۷۷۹ میلادی با مری براون ازدواج کرد
می‌نمود. در ۱۷۷۹ میلادی با مری براون ازدواج کرد (آنها فرزند نداشتند). دین در یک بار پذیرفته شد و در بورلی طی ۱۷۸۲ میلادی به امرو قانونی اشتغال داشت. همان سال، وارد دفتر انتخابی در خانه نمایندگان ماساچوست شد و در آن مکان تا ۱۷۸۵ میلادی خدمت نمود. شنوایی دین طی حرفه‌اش ضعیف بود و به‌طور مستمر بدتر هم می‌شد. کنگره قاره‌ای. دین در ۱۷۸۵ میلادی نماینده ماساچوست در کنگره قاره‌ای شد، جاییکه به ایجاد پیشنویس فرمان شمال غربی کمک کرد، فرمانی که در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۷ میلادی عملیاتی شد. این فرمان، ساکنین آمریکایی را برای
عملیاتی شد. این فرمان، ساکنین آمریکایی را برای رفتن به قلمرو شمال غرب تشویق کرده و پایه تأسیس پنج ایالت را در آنجا شکل داد: اوهایو، ایندیانا، ایلینوی، میشیگان و ویسکانسین. همچنین این فرمان برده‌داری را در قلمروی شمال غربی منع می‌کرد. ضمیمه دین که برده‌داری را ممنوع می‌کرد، در آخرین دقیقه پیشنهاد شد و به سرعت بدون بحث زیاد پذیرفته شد، به طوری که خود دین را نیز شگفت زده کرد و گفت «فکرش را نمی‌کردم که ایالت‌ها با ماده ششم در رابطه با ممنوعیت برده‌داری موافقت کنند …». در فوریه ۱۷۸۷ میلادی، دین راه حلی را
کنند …». در فوریه ۱۷۸۷ میلادی، دین راه حلی را پیشنهاد کرد که کنوانسیون فیلادلفیا را مجاز می‌کرد تا بر اصول کنفدراسیون ضمیمه‌ای را اضافه کرده و این راه حل نیز اقتباس گردید. از آن کنوانسیون فیلادلفیا، قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده بیرون آمد. اما دین در رابطه با این مصوبه قیودی داشت. در ژوئیه ۱۷۸۸ میلادی، او در نهایت نامهٔ مهمی را در رابطه با حمایت از ملانکتون اسمیت اهل نیویورک نوشت. دین گفت که او از خشونت و نافرمانی اجتماعی در صورت تصویب نشدن مشروطه می‌ترسید. همچنین او از مصوبه با فهم این که ضمایمی به آن
همچنین او از مصوبه با فهم این که ضمایمی به آن افزوده خواهد شد حمایت کرده، ضمایمی که در نهایت منجر به ایجاد منشور حقوق ایالات متحده آمریکا گردید. حرفه مؤخر. دین از ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۱ میلادی و مجدد از ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۷ میلادی در سنای ایالتی ماساچوست انتخاب شد. در ۱۷۹۴ میلادی او در کمیسیونی خدمت کرد که به بازنگری و تدوین قوانین ماساچوست می‌پرداخت. او بعداً در حالی که به امور حقوقی اشتغال داشت، اصلاحگر فعالی باقی ماند و به مسائلی چون تحصیلات، مهارت‌ها و رفتار انسانی با زندانیان پرداخت. همچنین به تأسیس «جامعه اعتدال‌گرای
پرداخت. همچنین به تأسیس «جامعه اعتدال‌گرای آمریکایی» جهت تشویق به عدم استفاده و سوء مصرف مشروبات الکلی کمک کرد. او عضوی از حزب فدرالیست و «اسکس جونتوی» آن بود. قانونگذاری ماساچوست او را به عنوان نمایندهٔ «کنوانسیون هارتفورد» طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی انتخاب کرد که موجب آسیب به سابقه او شد، گرچه که دین خود را صدای اعتدال در کنوانسیون می‌دید و معتقد بود که هیچگونه تمایلات تجزیه‌طلبانه ای نداشت: «کسی باید از شرارت جلوگیری کند». دین در ۱۸۱۶ میلادی به عنوان عضوی از «جامعه عتیقه‌شناسی آمریکایی» انتخاب شد. پدر علم حقوق
عتیقه‌شناسی آمریکایی» انتخاب شد. پدر علم حقوق آمریکایی. تا ۱۸۲۰ میلادی، دین تقریباً بالکل ناشنوا شده بود، اما به ادامه کار در ساعات طولانی در کتابخانه‌اش ادامه داد و دو رساله حقوقی عمده نوشت. اولین این رساله‌ها در ۱۸۲۳ میلادی با این عنوان منتشر شد: «مجمل عمومی از حقوق آمریکایی». این هشت جلدی با جلد نهم آن در ۱۸۲۹ میلادی تکمیل گشت. «مجمل» بسیار موفق شد و «اولین رساله نظام‌مندی بود که کل حوزه حقوق آمریکایی را می‌پوشانید». این رساله مبدل به یک اثر استاندارد شد و هر حقوقدان برجسته یک کپی از نسخ آن را داشت. دین
و هر حقوقدان برجسته یک کپی از نسخ آن را داشت. دین از موفقیت «مجمل» استفاده کرد تا یک موقوفه مالی برای مدرسه حقوق در دانشگاه هاروارد ارائه نماید. او خاطرنشان کرد که اولین «استادی دین در حقوق» برای دوست قدیمیش جوزف استوری خواهد بود. برای مدتی، مدرسه حقوق هاروارد را «مدرسه حقوق دین» نامیدند. به علت موفقیت «مجمل» و سخاوتش بر مدرسه حقوق هاروارد و همچنین شرکتش در تألیف «فرمان شمال غربی»، همگی موجب شدند که دین را «پدر علم حقوق آمریکا» بنامند. «مجمل» را اغلب در سال‌های بعد ارجاعدهی کردند، مثلاً هنگامی که وندل
سال‌های بعد ارجاعدهی کردند، مثلاً هنگامی که وندل فیلیپس انحلال‌گرا ضد عقیده لایسندر اسپونر انحلال‌گرا در رابطه با این که قضات باید هرگونه قانونی را که غلط می‌پنداشت نادیده انگارد، استدلال می‌آورد، فیلیپ به قانون کلی زیر ارجاع داد که در آن دین الزام را بر عهده قانونگذاران می‌گذاشت: قانون شهری یا مدنی … قاعدهٔ رفتاری شهری یا مدنی است که توسط قدرت برتر در ایالت تجویز شده و مواردی را که از نظر قانونگذار درست است را فرمان داده و مواردی که از نظر او اشتباه هستند را منع می‌کند. رساله دیگر دین «ارزیابی اخلاقی و
را منع می‌کند. رساله دیگر دین «ارزیابی اخلاقی و سیاسی آمریکا» بود. این رساله اینگونه توصیف شده‌است: «این رساله احتمالاً اولین تاریخ ملی وسیع الطیف از زمان مستعمره‌سازی انگلیسی‌ها و اسپانیایی‌ها تا زمان جنگ استقلال است». مرگ و افتخارات پس از مرگ. دین در خانه‌ای در بورلی فوت کرد و در قبرستان مرکزی آنجا دفن شد. خیابان دین در بورلی مرز این قبرستان است. شهرستان دین، ویسکانسین که در ۱۸۳۶ میلادی شکل گرفت نیز به افتخار او نامگذاری شده‌است. در شهرستان دین، یک شهرک به نام «شهرک دین» وجود دارد و در آن روستایی به نام
نام «شهرک دین» وجود دارد و در آن روستایی به نام دین، ویسکانسین وجود دارد. در ۲۰۱۵ میلادی، چارلی بیکر، فرماندار ماساچوست و مایکل پی کاهیل، شهردار بورلی، طبق سالروز تصویب فرمان شمال غربی در ۱۷۸۷ میلادی، ۱۳ تا ۱۹ میلادی را در ایالت ماساچوست و شهر بورلی ماساچوست به عنوان «هفته ناتان دین» اعلام نمود. پیشگام این تلاش، لنس دیلی، مؤسس پروژه میراث بورلی بود «که تلاش‌های هماهنگ‌شده‌اش منجر به «اعلام رسمی از پنج فرماندار ایالتی، هشت جامعه تاریخی از شش ایالت و خورده اقدامات نمایندگان در رابطه با درخواست از
و خورده اقدامات نمایندگان در رابطه با درخواست از ایالت‌هایشان جهت ارج نهادن به اثرات ناتان دین در تاریخ گشت». به افتخار «هفته ناتان دین»، مایک پنس، فرماندار ایندیانا اعلامیه‌ای منتشر کرد که دین را یک «هوسیر» افتخاری می‌کرد. پیوند به بیرون. [[رده:اعضای انجمن عتیقه‌فروشان ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانش‌آموختگان کالج هاروارد]] [[رده:درگذشتگان ۱۸۳۵ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۷۵۲ (میلادی)]] [[رده:سیاستمداران سده ۱۸ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:فدرالیست‌های ماساچوست]]
وزغ‌های رودخانه‌ای ، یک سرده کوچک از خانوادهٔ وزغ‌های راستین (Bufonidae) است. آنها در سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا و سوندای بزرگ یافت می‌شوند. آن‌ها گاهی به عنوان وزغ زبر یا وزغ رودخانه‌ای شناخته می‌شوند. گونه‌ها. دو گونه وجود دارد.
وزغ غول‌پیکر آفریقایی، وزغ کنگویی، یا وزغ کامرونی ، یک گونه از وزغ‌های خانواده وزغ‌های راستین است که در کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، گینه استوایی، گابن، غنا، نیجریه، احتمالاً لیبریا، و احتمالاً سیرالئون یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی وزغ جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، باتلاق‌های آب شیرین، باتلاق‌های متناوب آب شیرین، مزارع، و جنگل‌های پیشین به شدت تخریب شده‌است. در حالی که این گونه " کمترین نگرانی " است، نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند.
گابریل جونز (Gabriel Jones) (زادهٔ ۱۷ مه ۱۷۲۴ - درگذشتهٔ اکتبر ۱۸۰۶)، وکیل، قانون‌گذار، کارمند دادگاه و کارمند دولت در سرزمین‌های استعماری (و بعدها دولت ایالات متحده) در ویرجینیا و یک ولزی آمریکایی قرن هجدهم بود. جونز به مدرسهٔ بیمارستان مسیح (یکی از «مدارس کت آبی» شبانه‌روزی و دولتی انگلستان برای افراد ضعیف جامعه) رفت و پس از آن به عنوان کارآموز حرفه‌ای خدمت کرد و زیر نظر یک سولیسیتر دیوان عالی از لیونز این در میدلسکس به تحصیل دانش نظری حقوق پرداخت. جونز در ۲۱ سالگی پس از پایان دوره کارآموزی خود برای وکالت
۲۱ سالگی پس از پایان دوره کارآموزی خود برای وکالت پذیرفته شد. او توسط توماس فیرفکس، لرد ششم فیرفکس کامرون و مالک زمین نک پراپریتری شمالی، یا خویشاوندش هیو مرسر، متقاعد شد که به ویرجینیا، جاییکه در آن به وکالت مشغول بود، بازگردد. جونز به عنوان کارمند دادگاه برای شهرستان همپشایر، ویرجینیا (ویرجینیای غربی کنونی) برای مدت ۲۵ سال (۱۷۵۷–۱۷۸۲) کار کرد و به عنوان عضوی از مجلس بورجس ویرجینیا، نمایندهٔ شهرستان‌های فردریک، همپشایر و آگوستا بود. علاوه بر این، جونز به عنوان وکیل پادشاه برای شهرستان آگوستا و به پزشکی
عنوان وکیل پادشاه برای شهرستان آگوستا و به پزشکی قانونی شهرستان فردریک خدمت کرد. او به عنوان نمایندهٔ ویرجینیا در کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد، اما در آن شرکت نکرد و به عنوان نمایندهٔ شهرستان راکینگهام در مجمع تصویب ویرجینیا، انتخاب شد. جونز عموی، پیشگام آمریکایی، جان گابریل جونز (۱۷۵۲–۱۷۷۶) بود. او، هم با جورج واشینگتن و هم با توماس فیرفکس، لرد ششم فیرفکس کامرون، دوست بود. اوایل زندگی و تحصیلات. گابریل جونز در ۱۷ می ۱۷۲۴ در حدود ۳ مایلی (۸٫۴ کیلومتری) از ویلیامزبورگ، در شهرستان یورک، سرزمین استعماری ویرجینیا
در شهرستان یورک، سرزمین استعماری ویرجینیا به دنیا آمد. او پسر جان و الیزابت جونز بود که چندین سال قبل از مونتگومری شایر در شمال ولز، بریتانیای کبیر، جاییکه خانواده جونز از نجیب‌زادگان بودند که به ویرجینیا آمده بودند. پدر جونز یک بافنده بود. الیزابت خواهر بزرگ‌تر جونز، در ۱۳ اوت ۱۷۲۱ در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبورگ و برادر کوچک‌ترش، جان در ۱۲ ژوئن ۱۷۲۵ در همان مکانی که جونز متولد شد، به دنیا آمدند. بر اساس سنت خانواده جونز، پدر جونز مقدار قابل توجهی از ثروت خود را در زمان اقامت در ویرجینیا از دست داد،
ثروت خود را در زمان اقامت در ویرجینیا از دست داد، که باعث شد خانواده او در ۱۷۲۷ به انگلستان برگردند. مرگ پدر جونز قبل از ۱۷۲۷ نیز از دلایل جابه‌جایی خانواده بود. الیزابت پس از نقل مکان به انگلستان، جونز و برادرش را در لندن بزرگ کرد، جاییکه الیزابت را در سنت گیلز در فیلدز در ۲۰ فوریه ۱۷۲۷ غسل تعمید دادند. در آوریل ۱۷۳۲، جونز پس از معرفی توسط توماس سندفورد، در مدرسهٔ بیمارستان مسیح (یکی از «مدارس کت آبی») در لندن، پذیرفته شد. جونز به مدت هفت سال به مدرسهٔ بیمارستان مسیح رفت. در ۱۲ آوریل ۱۷۳۹، او توسط مادرش و
مسیح رفت. در ۱۲ آوریل ۱۷۳۹، او توسط مادرش و جان هاتون، مشاور حقوقی دیوان عالی و لیونر این در میدلسکس، از مؤسسه مرخص شد. علی‌رغم منشأ اصیل آن‌ها، خانواده جونز از امکانات محدودی برخوردار بودند و او به عنوان یک شاگرد قراردادی و به مدت شش سال تا ۱۷۴۵ به تحصیل دانش نظری حقوق زیر نظر هاتون پرداخت. جونز در ۲۱ سالگی پس از اتمام دوره کارآموزی خود، برای وکالت پذیرفته شد. اواخر زندگی و میراث. پس از بازنشستگی از سمت خود به عنوان کارمند دادگاه در شهرستان همپشایر، جونز همچنان در امور سیاسی ویرجینیا فعال باقی‌ماند. در
همچنان در امور سیاسی ویرجینیا فعال باقی‌ماند. در ۱۷۸۴، جورج واشینگتن با جونز در خانه‌اش در بوگوتا دیدار کرد و با او شام خورد. در ۱۷۸۸، جونز و برادر زنش توماس لوئیس برای نمایندگی از شهرستان راکینگهام در مجمع تصویب ویرجینیا، انتخاب شدند، جاییکه هر دو طرفدار سرسخت تصویب قانون اساسی ایالات متحده بودند. آرچیبالد استوارت، از شهرستانِ همسایه، آگوستا، به راکینگهام سفر کرد تا قبل از انتخابات برای جونز چند پرتره نقاشی بکشد و در عوض، جونز به استوارت درشکهٔ دونفره‌ای هدیه داد تا استوارت و همسرش را قادر به بازگشت به
هدیه داد تا استوارت و همسرش را قادر به بازگشت به خانه، در شهرستان آگوستا کند. جونز یکی از اولین متولیان آکادمی استونتون، پس از ادغام آن توسط مجمع عمومی ویرجینیا در ۴ دسامبر ۱۷۹۲، بود. جونز تا زمان مرگش به کار وکالت در شهرستان راکینگهام ادامه داد. جاده‌ای که او به‌طور مرتب میان محل سکونت خود در بوگوتا و شهرستان راکینگهام در هریسونبورگ در آن رفت و آمد می‌کرد به «جاده وکیل» معروف شد که اکنون نام «جادهٔ وکیل» برای آن ثبت شده‌است. جونز به دلیل شهرتش در منطقهٔ دره ویرجینیا و به احتمال این حقیقت که او ممکن بود
دره ویرجینیا و به احتمال این حقیقت که او ممکن بود اولین وکیل در شهرستان آگوستا بوده باشد، به «وکیل دره» ملقب شد. جونز در اکتبر ۱۸۰۶ در ملک خود در بوگوتا درگذشت. در بهار ۱۸۸۷، یک پنجره یادبود برای جونز و همسرش در کلیسای اسقفی جدیدی که در نزدیکی محل سکونت سابق آن‌ها در بوگوتا برپا شده بود، نصب شد. بیشتر در سالنامهٔ مورخ، جوزف ادیسون وادل در شهرستان آگوستا، ویرجینیا (۱۸۸۶) از جونز یاد شده‌است که در آن، وادل در مورد جونز اظهار داشته‌است: «او مردی با توانایی زیاد و صداقت تمام در نظر گرفته می‌شد. تنها عیب او، یا
و صداقت تمام در نظر گرفته می‌شد. تنها عیب او، یا تنها عیبی که سنت از او می‌گوید، خلق و خوی بسیار تحریک‌پذیرش بود که وقتی برانگیخته می‌شد، خود را با شدیدترین عباراتی که می‌توانست دستور دهد، همراه با ناسزاگویی‌های بسیار بیان می‌کرد. او از تحقیرکردن هر آدم دروغگو، پست و بی‌وجدانی، با زبان و قلم، دریغ نمی‌کرد». توماس مارشال گرین مورخ و نسب‌شناس در کتاب خود «خانواده‌های تاریخی کنتاکی» (۱۸۸۹) دربارهٔ جونز می‌نویسد: «گابریل جونز به سرعت در حرفهٔ خود پیشرفت کرد. از نظر دستاوردها در سرزمین‌های استعماری، در رتبه دوم
نظر دستاوردها در سرزمین‌های استعماری، در رتبه دوم قرار داشت. او در توانایی بومی در میان کسانی که در رتبهٔ اول بودند، انگشت‌نما بود». زندگی شخصی. جونز در ۱۶ اکتبر ۱۷۴۹ با مارگارت استروتر مورتون (۱۷۲۶–۱۸۲۲)، بیوهٔ جورج مورتون و دختر ویلیام استروتر و همسرش مارگارت واتس از شهرستان کینگ جورج ازدواج کرد. همسر جونز ۹۷ سال زندگی کرد و وادل در سالنامهٔ خود در شهرستان آگوستا، ویرجینیا، از او به عنوان «بانویی با شخصیت برجستهٔ مسیحی» توصیف کرد. جونز و همسرش مارگارت سه دختر، یک پسر و یک فرزند با جنسیت ناشناخته داشتند
دختر، یک پسر و یک فرزند با جنسیت ناشناخته داشتند که در دوران نوزادی فوت کرد: مارگارت مورتون جونز هاروی که با وکیل سرهنگ جان هاروی از شهرستان آلبمارل ازدواج کرد، الیزابت جونز لوئیس که با تاجر جان لوئیس از فردریکزبورگ (پسر فیلدینگ لوئیس و همسر اولش کاترین واشینگتن) ازدواج کرد، آنا گابریلا جونز هاوکینز که با جان هاوکینز از کنتاکی ازدواج کرد و ویلیام استروتر جونز (متولد ۲۱ مارس ۱۷۵۶) که با فانی تورنتون از فردریکزبورگ ازدواج کرد.
مسیر تجاری یک شبکه تدارکاتی است که به‌عنوان مجموعه‌ای از مسیرها و توقفگاه‌هایی که برای حمل و نقل تجاری محموله استفاده می‌شود، شناسایی می‌شود. این اصطلاح همچنین می‌تواند برای اشاره به تجارت بر روی بدنه‌های آبی استفاده شود. با اجازه دادن به کالاها به بازارهای دوردست، یک مسیر تجاری منفرد حاوی شریان‌های دوردست است که ممکن است به شبکه‌های کوچک‌تری از مسیرهای حمل‌ونقل تجاری و غیرتجاری متصل شوند. از جمله مسیرهای تجاری قابل توجه، جاده کهربا بود، که به عنوان یک شبکه قابل اعتماد برای تجارت از راه دور عمل می‌کرد.
گانینگ بدفورد جونیور (.Gunning Bedford Jr) (زادهٔ ۱۷۴۷ – درگذشتهٔ ۳۰ مارس ۱۸۱۲)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده، عضو کنگره کنفدراسیون (کنگره قاره‌ای)، دادستان کل ایالت دلاور، عضو کنوانسیون ۱۷۸۷ قانون اساسی که طی آن کنوانسیون، ایالات متحده ترتیب گردید، یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده و قاضی ناحیه‌ای ایالات متحده در محکمه ناحیه‌ای دلاور ایالات متحده بود. تحصیلات و حرفه. بدفورد در ۱۷۴۷ میلادی در فیلادلفیا، استان پنسیلوانیا، آمریکای بریتانیایی متولد شد و پنجمین فرزند از ۱۱ فرزند یک خانواده
متولد شد و پنجمین فرزند از ۱۱ فرزند یک خانواده ثروتمند بود. او در ۲۵ سپتامبر ۱۷۷۱ با درجه ممتاز از کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون کنونی) فارغ‌التحصیل شد و در جریان کالج هم‌کلاسی جیمز مدیسون بود. او وارد نظام دادگاهی دلاور شده و از ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۳ میلادی به‌طور خصوصی به عنوان وکیل دادگستری در دوور کار کرد. در ۱۷ ژوئیه ۱۷۷۵، در جریان جنگ انقلاب آمریکا، دومین کنگره قاره‌ای تصمیم گرفت تا بدفورد را به عنوان معاون رئیس عمومی آرایش نظامی نیویورک در ارتش قاره‌ای انتخاب نماید. در ۲۸ فوریه ۱۷۷۶، وی در ارتش شمالی در
نماید. در ۲۸ فوریه ۱۷۷۶، وی در ارتش شمالی در کانادا توظیف گردید تا در آنجا به‌طور ماهانه آرایش نظامی نیروها را بررسی نماید. در ۱۸ ژوئن ۱۷۷۶، وی به سمت رئیس عمومی آرایش نظامی ترفیع داده شده و در نیویورک موظف گردید. او برای مدتی کوتاهی به عنوان دستیار ژنرال جورج واشینگتن خدمت کرد. او از ۱۷۸۳ – ۱۷۸۵ میلادی به عنوان نماینده در کنگره کنفدراسیون خدمت کرد. وی از ۲۶ آوریل ۱۷۸۴ تا ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ دادستان کل دلاور بود. وی در سپتامبر ۱۷۸۶ به عنوان عضو کنوانسیون آناپولیس گماشته شد، اما در این کنوانسیون شرکت نکرد. وی
گماشته شد، اما در این کنوانسیون شرکت نکرد. وی در ۱۷۸۷ میلادی در کنوانسیون قانون اساسی که قانون اساسی ایالات متحده را ترتیب نمود به عنوان نماینده خدمت کرد و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی بود. در جریان کنوانسیون، تهدید بدفورد «آنهای که کوچک هستند یک متحد خارجی که شرف بیشتر و نیت خوب داشته باشند، پیدا خواهند کرد. متحدانی که دست آنها را می‌گیرد و عدالت را برای آنها به اجراء می‌گذارد»، توسط برخی دیگر از نمایندگان به صدای بلند خیانت‌آمیز خوانده شد. او در ۱۷۸۷ میلاد عضو کنوانسیون دلاور بود، کنوانسیونی که قانون
عضو کنوانسیون دلاور بود، کنوانسیونی که قانون اساسی ایالات متحده در آن تصویب شد. بدفورد در ۱۷۸۸ میلادی عضو شورای قانون‌گذاری دلاور (حالا مجلس سنای دلاور) بود. بدفورد در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ میلادی از سوی رئیس‌جمهور جورج واشینگتن برای کرسی قاضی ناحیه‌ای ایالات متحده برای ناحیه دلاور نامزد گردید، کرسی که جدیداً توسط ۱ فرمان شماره ۷۳ تأسیس شده بود. وی در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ از سوی مجلس سنای ایالات متحده تأیید گردید و در همان روز مأموریت خود را آغاز کرد. بدفورد یکی از دادخواهان پیشتاز پایان برده‌داری بود. خانواده.
از دادخواهان پیشتاز پایان برده‌داری بود. خانواده. بدفورد پسر عموی گانینگ بدفورد سینیور، فرماندار دلاور، بود. وی در اواخر ۱۷۷۲ یا اوایل ۱۷۷۳ با جین بالریو پارکر، دختر جیمز پارکر، ناشری که پیشه خود را از بنجامین فرانکلین آموخته بود، ازدواج نمود. بدفورد پنج فرزند داشت و هیچ‌کدام از فرزندان وی ازدواج نکرد. در ۱۷۹۳ میلادی، او لامباردی هال که در زمینی به مساحت ۲۵ آکر در براندی‌واین هاندرین واقع شده بود را خریداری کرد. مرگ و میراث. وی در ۳۰ مارس ۱۸۱۲، زمانی که به عنوان قاضی فدرال خدمت می‌کرد، درگذشت. وی در نخست
عنوان قاضی فدرال خدمت می‌کرد، درگذشت. وی در نخست در گورستان پرسبیترین در ویلمینگتون به خاک سپرده شده بود. جسد وی بعداً به گورستان ماسونیک هوم در کریستیانا، دلاور انتقال داده شد. گورستان قبلی که اکنون در کتابخانه مؤسسه ویلمینگتون واقع شده‌است.
جیکوب اسکیپیو ، (زاده ۱۰ ژانویه ۱۹۹۳) یک بازیگر انگلیسی اهل لندن است. در سال ۲۰۲۰، در نقش شخصیت شرور آرماندو آرتاس را در کمدی اکشن پسران بد تا ابد به صورت رسمی وارد بازیگری در صنعت سینمای آمریکا شد. جیکوب در لندن، انگلستان به دنیا آمد و دارای اصل و نسب هندی‌ها در گویان و انگلیسی است. او در مدرسه ابتدایی کلیسای سنت مایکل انگلستان در هایگیت تحصیل کرد، سپس تحصیلات خود را در مدرسه فورتیسمر در ماسول هیل ادامه داد و تحصیلات خود را در دانشگاه اسکس تکمیل کرد و در آنجا لیسانس هنر در فیلم و ادبیات به او اعطا شد.
ویتور میراندا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
Procne ( ; ، "پروکنه") یک شخصیت فرعی در اساطیر یونان است. او یک شاهدخت آتنی و دختر بزرگ پادشاه آتن به نام پاندیون بود. خانواده. مادر پروکنی، زئوکسیپ ار تبار نایادها، و خواهران و برادرانش فیلوملا، ارختئوس، بوتس و احتمالاً تئوتراس بودند. او با ترئوس پادشاه تراکیه ازدواج کرد و مادر ایتیس (ایتیلوس) شد. اسطوره‌شناسی. فیلوملا، خواهر زیبای پروکنی به ملاقات این زوج رفت و از سوی ترئوس مورد تجاوز قرار گرفت و او زبانش را پاره کرد تا از افشای جنایت او جلوگیری کند. او پرده‌های نگارینی بافت که مشخص می‌کرد چه کاری انجام
نگارینی بافت که مشخص می‌کرد چه کاری انجام شده‌است و دو زن انتقام خود را گرفتند. پروکنی ایتیس را کشت، آب‌پز کرد و به عنوان غذا برای شوهرش آورد. پس از اینکه غذایش را تمام کرد، خواهران سر بریده پسرش را به ترئوس هدیه کردند و او متوجه شد که چه کاری انجام شده‌است. او تبر را ربود و به قصد کشتن خواهران آنها را تعقیب کرد. آنها فرار کردند اما ترئوس تقریبا به آن‌ها رسید. آنها در ناامیدی به خدایان دعا کردند که تبدیل به پرندگان شوند و از خشم و انتقام ترئوس فرار کنند. خدایان پروکنه را به پرستو، فیلوملا را به بلبل و
خدایان پروکنه را به پرستو، فیلوملا را به بلبل و ترئوس را به هوپو تبدیل کردند. جنس‌های پرستو "پروکن‌پرستوها"، "چلچله‌های کوهی" و "اره‌بال" و خانواده "بادخورک درختی" (همی‌پروکنیدا) نام خود را از این اسطوره گرفته‌اند. منابع. [[رده:پرندگان افسانه‌ای]] [[رده:شخصیت‌ها در اسطوره‌شناسی یونان]] [[رده:شهبانوان در اسطوره‌شناسی یونانی]] [[رده:ملکه‌ها در اسطوره‌شناسی یونانی]] [[رده:اعمال آپولون]]