payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دادن را از اهداف دیگر جدا نمی‌کردند، نژادپرستی در مقیاس وسیع بر ضرورت فعالیت چندجانبه‌تر آنها افزوده شده بود. بیشتر زنان سیاه‌پوستی که از گسترش این فرنچایز حمایت کردند، به دنبال بهبود زندگی زنان سیاهپوست در کنار مردان و کودکان سیاهپوست بودند، که آنها را از همتایان سفیدپوست خود متمایز می‌کرد. در حالی که زنان سفیدپوست بر روی دستیابی به امتیاز تنها برای خودشان تمرکز داشتند، زنان سیاه‌پوست به دنبال بهبود کلی جوامع خود بودند، نه بهبود فردی خود منحصراً به عنوان زنان. در "«زنان، نژاد و طبقه»" آنجلا دیویس توضیح
زنان. در "«زنان، نژاد و طبقه»" آنجلا دیویس توضیح می‌دهد که «زنان سیاه‌پوست در ظلمی که متحمل می‌شدند با مردانشان برابری می‌کردند… و در برابر بردگی با شور و اشتیاق برابر مردانشان مقاومت می‌کردند»، که فعالیت‌های جامع‌تر آنها را برجسته می‌کند. پس از جنگ داخلی، بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی برای حفظ منافع خود در خط مقدم حوزه سیاسی تلاش کردند، همان‌طور که بسیاری از اصلاح طلبان تمایل داشتند در لفاظ خود فرض کنند «سیاهان مرد و زنان سفید هستند». به حاشیه راندن زنان آفریقایی-آمریکایی. در سال ۱۸۹۰، دو سازمان رقیب،
آفریقایی-آمریکایی. در سال ۱۸۹۰، دو سازمان رقیب، «انجمن ملی حق رأی زنان» و «انجمن حق رأی زنان آمریکا» با هم ادغام شدند و انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی (NAWSA) را تشکیل دادند. هنگامی که انجمن جدید شروع به جلب حمایت برای آرمان خود کرد، اعضای آن متوجه شدند که با حمایت از محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی حمایت بیشتری را به دست خواهد آورد و در نتیجه دیدگاه محدودتری نسبت به حق رأی زنان که قبلاً ادعا شده بود اتخاذ کردند. NAWSA بر حق رأی فقط برای زنان سفیدپوست تمرکز کرد. زنان آفریقایی-آمریکایی شروع به تجربه جنبش حق
کرد. زنان آفریقایی-آمریکایی شروع به تجربه جنبش حق رأی زنان «ضد سیاه‌پوست» کردند. سفیدپوستان جنوبی می‌ترسیدند که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار از مزیت سیاسی بیشتر و در نتیجه قدرت بیشتر برخوردار شوند که رأی‌دهندگان زن آفریقایی-آمریکایی به دستیابی به این تغییر کمک کنند. جنبش حق رأی زنان با زنانی مانند هریت تابمن و سوژورنر تروث آغاز شد و به زنانی مانند آیدا بی ولز، مری چرچ ترل، الا بیکر، رزا پارکس، آنجلا دیویس و بسیاری دیگر رسید. همه این زنان نقش‌های بسیار مهمی را ایفا کردند، مانند کمک به پیشرفت روزافزون و تلاش
ایفا کردند، مانند کمک به پیشرفت روزافزون و تلاش برای پایان دادن به محرومیت زنان آفریقایی-آمریکایی. این زنان توسط سفیدپوستان جنوبی و شمالی مورد تبعیض، آزار و تجاوز قرار گرفتند، با این حال آنها پایداری نمودند و این قدرت از نسلی به نسل دیگر منتقل شد. امروزه هنوز در خانواده‌های آفریقایی-آمریکایی ادامه دارد. زنان آفریقایی آمریکایی که در تمام طول تاریخ خود در قاره آمریکا فعال سیاسی بوده‌اند، مدت‌ها از حق رأی و تصدی پست محروم بوده‌اند. [آنجلا] دیویس پس از دستگیری در سال ۱۹۷۰، به‌عنوان یک زندانی سیاسی زندانی شد.
در سال ۱۹۷۰، به‌عنوان یک زندانی سیاسی زندانی شد. تظاهرات ملی و بین‌المللی برای آزادی آنجلا در سراسر جهان برگزار شد. در طول دو سالی که در زندان گذراند، دیویس مطالعه کرد، مقاله‌هایی در مورد بی عدالتی نوشت و به عنوان وکیل برای دفاع از خود آماده شد. سرانجام، دیویس در سال ۱۹۷۲ به قید وثیقه آزاد شد و بعداً در محاکمه‌ای توسط هیئت منصفه از تمام اتهامات جنایی تبرئه شد. ایجاد انجمن ملی زنان رنگین‌پوست. جنبش حق رأی زنان آمریکا در شمال به عنوان جنبش زنان سفیدپوست طبقه متوسط آغاز شد که اکثر اعضای آن زنان سفیدپوست تحصیل
آغاز شد که اکثر اعضای آن زنان سفیدپوست تحصیل کرده و عمدتاً از بوستون، نیویورک، مین و شمال شرقی بودند. تلاش‌هایی توسط انجمن ملی حق رأی زنان (NWSA) انجام شد تا زنان طبقه کارگر و همچنین رأی‌دهندگان سیاه‌پوست را نیز شامل شوند. در سال ۱۸۶۶ انجمن حقوق برابر آمریکا با این عقیده تشکیل شد که هر کس فارغ از نژاد یا جنسیت باید حق رأی داشته باشد. در این دوره یک تفرقه بین جنبش زنان شکل گرفت. اصلاحیه چهاردهم در حال پیشنهاد بود و مردان سیاهپوست در آستانه دریافت حق رأی بودند. NSWA یک کنوانسیون برای بحث در مورد چگونگی
بودند. NSWA یک کنوانسیون برای بحث در مورد چگونگی پیشرفت برگزار کرد و زنان در مورد این موضوع اختلاف نظر داشتند. برخی از زنان نمی‌خواستند شانس رأی دادن برای مردان سیاه‌پوست را از دست بدهند و تصور می‌کردند که نوبت به زنان خواهد رسید. آنها این اصلاحیه پیشنهادی را نوعی پیروزی می‌دانستند. زنان دیگر، از جمله سوزان بی آنتونی و الیزابت کدی استانتون، از این تصمیم خشمگین شدند و احساس کردند که این تصمیم به اندازه کافی خوب نیست و زنان نباید از حق رأی حذف شوند. اصلاحیه‌های چهاردهم و پانزدهم در نهایت توسط کنگره به تصویب
چهاردهم و پانزدهم در نهایت توسط کنگره به تصویب رسید و زنان هنوز حق رأی نداشتند. با گذشت زمان، رهبران انجمن ملی حق رأی زنان شروع به در نظر گرفتن حق رأی آفریقایی-آمریکایی و حق رأی سفیدپوستان کردند. دلایل این تغییر در ایده‌آل‌ها متفاوت است، اما در دهه ۱۸۹۰، زنان جوان‌تر شروع به بر عهده گرفتن نقش‌های رهبری کردند و افرادی مانند استانتون و آنتونی دیگر مسئول نبودند. یکی دیگر از دلایل تغییر آرمان‌ها در میان جنبش، تفکر فزاینده «برتری سفیدپوست» زنانی بود که از جنوب وارد جنبش می‌شدند. اکنون با اختلاف نظر و اختلاف در
جنبش می‌شدند. اکنون با اختلاف نظر و اختلاف در میان NWSA، زنان آفریقایی-آمریکایی ترک کردند و با هم متحد شدند تا سازمان‌های خود را تشکیل دهند. در ژوئن ۱۸۹۲، لیگ زنان رنگارنگ (CWL) در واشینگتن دی سی، تحت رهبری هلن آپو کوک، تأسیس شد، CWL برای حق رأی سیاهپوستان مبارزه کرد و کلاس‌های شبانه برگزار کرد. یک گروه مستقر در بوستون به رهبری مارگارت موری واشینگتن و ژوزفین سنت پیر رافین به نام فدراسیون ملی زنان آفریقایی-آمریکایی با لیگ زنان رنگارنگ خارج از واشینگتن دی سی در سال ۱۸۹۶، ادغام شدند تا انجمن ملی رنگین پوستان
در سال ۱۸۹۶، ادغام شدند تا انجمن ملی رنگین پوستان را تشکیل دهند. رهبری این گروه را مری چرچ ترل که یک زن تحصیلکرده دانشگاهی بود بر عهده گرفت. این گروه کارهای زیادی برای کمک به بهبود وضعیت زنان سیاه‌پوست و همچنین بسیاری از گروه‌های کوچکتر دیگر که نامشان ذکر نشده است، انجام داد. حق رأی تحصیل‌کرده. جنبش NAWSA بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی را به حاشیه راند و از طریق این تلاش ایده «حق رأی تحصیل‌کرده» توسعه یافت. این تصوری بود که تحصیل کردن پیش نیاز مهمی برای داشتن حق رأی است. از آنجایی که بسیاری از زنان
داشتن حق رأی است. از آنجایی که بسیاری از زنان آفریقایی-آمریکایی بی سواد بودند، این تصور به معنای محرومیت از حق رأی بود. این جنبش در جنوب رایج بود، اما در نهایت در شمال نیز شتاب گرفت. زنان آفریقایی-آمریکایی با افزایش مخالفان منصرف نشدند و در مبارزات انتخاباتی خود برای برابری با مردان و سایر زنان حتی تهاجمی تر شدند. در نتیجه، بسیاری از زنان در این دوره زمانی، بسیج شدند و تلاش کردند تا زنان آفریقایی-آمریکایی را با تمرکز بر آموزش جامعه در مورد مسائل مربوط به دولت محلی، مشارکت دهند و در جنبش حق رأی همراه کنند.
محلی، مشارکت دهند و در جنبش حق رأی همراه کنند. در سال ۱۹۱۳، باشگاه حق رأی آلفا، توسط ایدا بی. ولز به عنوان یکی از بنیانگذاران و رهبران، تأسیس شد، تصور بر این است که این اولین انجمن حق رأی زنان آفریقایی-آمریکایی در ایالات متحده باشد. این گروه در انتشار روزنامه "Alpha Suffrage Record" کار می‌کرد تا محله‌ها را به تصویر بکشد و نظرات سیاسی را بیان کند. یکی از زنان سیاه‌پوست که بر پیشبرد «توسعه هنری و فکری» ادبی در میان آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در شمال متمرکز بود، بتیولا هلویز فورتسون بود. فورتسون یکی از اعضای
بتیولا هلویز فورتسون بود. فورتسون یکی از اعضای فعال کلوپ‌های زنان در منطقه شیکاگو بود و باشگاه مطالعات ادبی زنان خود را به نام انجمن دانشگاه شیکاگو تأسیس کرد. همه زنان آفریقایی-آمریکایی که در این مبارزه مهم علیه محرومیت آنها از جنبش حق رأی زنان شرکت کردند، هفتاد سال یا بیشتر منتظر ماندند تا ثمره کار خود را ببینند. مسائل مربوط به اعمال رأی. پس از تصویب اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰، زنان آفریقایی-آمریکایی، به ویژه آنهایی که در ایالت‌های جنوبی ساکن بودند، همچنان با موانع متعددی روبرو بودند. در ابتدا، زنان
با موانع متعددی روبرو بودند. در ابتدا، زنان آفریقایی-آمریکایی در شمال به راحتی می‌توانستند برای رأی دادن ثبت نام کنند و تعداد کمی از آنها فعالانه در سیاست شرکت کردند. یکی از این زنان آنی سیمز بنکس بود که به عنوان نماینده کنگره حزب جمهوری‌خواه کنتاکی در مارس ۱۹۲۰ انتخاب شد سفیدپوستان جنوبی متوجه فعالان زن آفریقایی-آمریکایی شدند که خود را برای حق رأی سازماندهی می‌کردند، و پس از تصویب اصلاحیه نوزدهم، ثبت نام رأی‌دهندگان زنان آفریقایی-آمریکایی در فلوریدا بیشتر از زنان سفیدپوست بود. زنان آفریقایی-آمریکایی مورد
از زنان سفیدپوست بود. زنان آفریقایی-آمریکایی مورد هدف چندین روش سلب حق رأی قرار گرفتند. این موارد شامل منتظر نگه داشتن آنها تا دوازده ساعت در صف ثبت نام برای رأی دادن بود. باید مالیات می‌پرداختند، و تحت آزمایش‌ها جدید قرار می‌گرفتند. ] یکی از آزمون‌های جدید آن بود که زنان آفریقایی-آمریکایی قبل از اینکه واجد شرایط رأی شوند، باید قانون اساسی را بخوانند و تفسیر کنند.در جنوب، زنان آفریقایی-آمریکایی با شدیدترین موانع رأی دادن مواجه بودند. این موانع شامل صدمه بدنی و اتهامات ساختگی بود که در صورت تلاش برای رأی
و اتهامات ساختگی بود که در صورت تلاش برای رأی دادن آنها را به زندان می‌انداختند. این رفتار با زنان آفریقایی-آمریکایی در جنوب تا دهه ۱۹۶۰ ادامه داشت.
دایان جویس بیش (؛ زاده ) مشهور به دایان بیش ، نوازنده ارگ، آهنگساز، رهبر ارکستر، و همچنین تهیه‌کننده اجرایی آمریکایی است. او مجری مجموعه تلویزیونی "شادی موسیقی" است.به عنوان یک نوازنده کنسرت او در کنسرت‌هایی در سراسر آمریکای شمالی و اروپا اجرا می‌کند.دایان بیش در ویچیتا کانزاس کوچک‌ترین دختر هوارد لروی بیش و همسرش استر ژانت، متولد شوسلر، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ او، جورج هارولد شوسلر و ماگدالنا بندر، در طول دهه ۱۸۷۰ از اشلباخ، آلمان، به فورلی، کانزاس مهاجرت کردند. بیش از پایان دبیرستان نام میانی خود را
کردند. بیش از پایان دبیرستان نام میانی خود را از «جویس» به «جوی» تغییر داد. برنامه شادی موسیقی. به گفته بیش، سه هدف برای برنامه "شادی موسیقی" وجود دارد: "نمایش کلیساها و ارگ‌های بزرگ با اجرای موسیقی کلاسیک و مقدس؛ انعکاس "تعالی در همه چیز و همه چیز برای جلال خدا". و برای آموزش، الهام بخشیدن و غنا بخشیدن به زندگی مردم از طریق عطایای خلقت خداوند» ایده چیزی که به برنامه "شادی موسیقی" تبدیل شد، زمانی شروع شد که بیش به ضبط‌های E. Power Biggs در حال نواختن ارگ‌های معروف اروپایی گوش داد. زمانی که او در دبیرستان
معروف اروپایی گوش داد. زمانی که او در دبیرستان تحصیل می‌کرد فکر می‌کرد برای شنوندگان خوب است که بتوانند اندام‌ها و محیط اطرافشان را ببینند و همچنین آنها را بشنوند. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، زمانی که بیش در اروپا تحصیل می‌کرد و ارگ‌های مختلف اروپایی می‌نواخت، همچنان به رؤیای خود برای میزبانی یک برنامه تلویزیونی فکر می‌کرد. دیسکوگرافی. بیش از ۳۰ قطعه ضبط شده در بسیاری از ارگ‌های بزرگ جهان، از جمله ارگ مشهور مولر سنت باوکرک (یا گروت کرک) در هارلم، هلند، کلیسای جامع کانتربری، و کلیسای جامع نوتردام در پاریس،
جامع کانتربری، و کلیسای جامع نوتردام در پاریس، ساخته شده‌است. او اولین زن آمریکایی است که در ارگ کلیسای جامع فرایبورگ در فرایبورگ آلمان ضبط می‌کند. ضبط‌های او شامل موسیقی برای ارگ و ارکستر، برنج و ارگ، ویولن سل و ارگ، بسیاری از شاهکارهای بزرگ برای ارگ انفرادی، آهنگ‌های اصلی و تنظیم سرود است.
شبه‌جزیرهٔ بوشهر شبه‌جزیره‌ای در خلیج فارس است که شهر بوشهر بر آن واقع شده‌است. خلیج بوشهر در کنار این شبه‌جزیره قرار دارد. طول آن حدود ۱۵ کیلومتر و عرض آن بین ۲ الی ۴ کیلومتر است. بوشهر فقط از سمت شرق به خشکی راه دارد که در این قسمت جادهٔ ورودی به شهر به نام جادهٔ شیراز - بوشهر قرار دارد. شبه‌جزیره بوشهر در مقابل جزیره‌های عباسک، نگین، صدف و صدرا قرار دارد. پیشینه. براساس حفاری‌های باستان‌شناسی موریس پزار (باستان‌شناس فرانسوی) در سال ۱۹۱۳ میلادی که در مناطق گل پیل، امامزاده، و سبزآباد انجام شد، حدس زده شد
گل پیل، امامزاده، و سبزآباد انجام شد، حدس زده شد که در دورهٔ عیلامیان به این شبه‌جزیره لیان گفته می‌شده‌است. به‌گفتهٔ برخی از محققان بوشهری، کلمهٔ لیان یک واژهٔ بابلی و به‌معنای «آفتاب درخشان» است.
شبه‌جزیرهٔ جاسک شبه‌جزیره‌ای در دریای عمان است که بندر جاسک در آن قرار دارد. این شبه جزیره خلیج شرقی و غربی جاسک را از یکدیگر جدا می‌کند. طول این شبه‌جزیره ۳٬۵۰۰ متر و عرض باریکترین نقاط آن ۹۰۰ متر است. خور جاسک که دارای زبانه‌های متعددی است، این شبه‌جزیره را از کرانة مقابل می‌بُرد و هنگام طغیان آب، گاه باعث قطع پیوستگی شبه‌جزیره با اراضی عقب می‌شود که در نتیجه جاسک به شکل جزیره درمی‌آید. تپه‌هایی به ارتفاع چهار تا شش‌متر در شمال این شبه‌جزیره واقع است. انتهای این شبه‌جزیره که به شکل دماغه است، جاسک‌سر یا
این شبه‌جزیره که به شکل دماغه است، جاسک‌سر یا راس‌الجاسک نام دارد. پیشینه. یاقوت حموی در سدهٔ ۷ هجری جاسک را جزیرهٔ بزرگی میان عمان و جزیرهٔ کیش وصف کرده‌است. به نظر می‌رسد به کار بردن عبارت «جزیره» برای جاسک به سبب وضع شبه‌جزیره‌ای آن است.
کاتارینا نیپِرتچ (متوفی ۱۴۸۷) یک نجیب‌زاده سوئدی و صاحب قلعه راسه‌پوری، سوئد (فنلاند فعلی) بود. پیشینه. کاترینا با ایوار اکسلسون تیللیله، مالک راسه‌پوری ازدواج کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۱۴۸۳، او کنترل قلعه و املاک مرتبط به آن را را به دست گرفت. در سال ۱۴۸۷، نایب السلطنه استن استور کبیر، رئیس جدیدی را برای راسه‌پوری منصوب کرد و نیروهایی را برای تصرف قلعه فرستاد، کاترینا ابتدا حاضر به سازش نشد و چند هفته در مقابل این نیروها از قلعه دفاع کرد. دختر او مارگارت لورندوتر توت با کریستین بنگتسون ازدواج کرد که یکی
لورندوتر توت با کریستین بنگتسون ازدواج کرد که یکی از قربانیان حمام خون استکهلم در نوامبر ۱۵۲۰ بود.
هوسار (؛ و ) گروهی از تیپ سواره‌نظام سبک است که ابتدا در قرن پانزدهم، زمان ماتیاش کوروینوس در مجارستان پا گرفت. عنوان و لباس متمایز این سوارکاران توسط هنگ‌های سواره‌نظام سبک در ارتش‌های اروپایی در اواخر قرن ۱۷ و ۱۸ مورد استفاده قرار می‌گرفت. فرم هوسارهای قرن نوزده متشکل از ژاکت مزین به قیطان و کلاه کاسکتی پردار با نام یا ، تصویری رمانتیک از خوش‌تیپی و ماجراجو بودن ارائه می‌داد. هوسارها امروزه نیز در رژه یا اسکورت تشریفاتی، یونیفورم‌های تاریخی بر تن می‌کنند. ریشه‌شناسی. بر سر اشتقاق واژه هوسار اختلاف است و
ریشه‌شناسی. بر سر اشتقاق واژه هوسار اختلاف است و چندین نظریه وجود دارد. بنا بر فرهنگ وبستر واژه از Huszár در زبان مجاری گرفته شده، که ریشه آن به هوسار در صربی قرون وسطایی بازمی‌گردد (سیریلیک: хусар، یا گوسار، سیریلیک: гусар) و معنای دزد دارد. تاکتیک‌های گروه حمله هوسارهای آغازین شبیه لشکر دزدان علیه عثمانی استفاده می‌شد. در صربی مدرن آن واژه به دزد دریایی گفته می‌شود. نظریه دیگر این است که این اصطلاح اصالتی مجاری دارد و مطلقاً بی‌شباهت به گوسار صربی است. تاکتیک و مهارت سوارکاران هوسار مشخصه جنگجویان اولیه
و مهارت سوارکاران هوسار مشخصه جنگجویان اولیه مجارستان بود و در قرون باستان و اوایل قرون وسطی توسط قومیت‌های بسیاری در اوراسیا مانند هون‌ها، آوارها، پچنگ‌ها، کومان‌ها و بعداً توسط مغولان و تاتارها استفاده می‌شد. این نوع سواره‌نظام سبک مخصوص ارتش مجارستان بوده که در ابتدا مجهز به کمان، تیر، نیزه و شمشیر بود و بعداً با تفنگ و کارباین جایگزین شد. اولین استفاده کتبی از هوسار در اسناد مربوط به سال ۱۴۳۲ در مجارستان جنوبی (در آن زمان منطقه‌ای از پادشاهی مجارستان در مرز امپراتوری عثمانی) یافت شده‌است. این نوع از
در مرز امپراتوری عثمانی) یافت شده‌است. این نوع از سواره‌نظام سبک قبلاً در قرن پانزدهم در مجارستان قرون وسطی به خوبی تثبیت شده‌بود. بر اساس استدلال دانشمندان بیزانسی، این اصطلاح سرچشمه در تمرینات نظامی رومی دارد و از کورساریُس، واژهٔ لاتین نشأت گرفته‌است. کتابچه‌های نظامی بیزانسی قرن دهم از سواره‌نظام سبک بالکان، چُنساریُری به‌ویژه صرب‌ها نام می‌برند، که «ایده‌آل برای جستجو و حمله» بودند. با فروپاشی روم، این واژه متعاقباً در تمرینات نظامی اروپایی باب شد.
پتلیاکوف په-۸ () یک بمب افکن سنگین ساخت شوروی بود که قبل از جنگ جهانی دوم طراحی شد و تنها بمب افکن چهار موتوره اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ بود. این بمب افکن که در تعداد محدود تولید شد، برای بمباران برلین در اوت ۱۹۴۱ استفاده شد. با این حال، مأموریت اصلی آن حمله به فرودگاه‌ها، محوطه‌های راه‌آهن و دیگر تأسیسات داخلی آلمان در شب بود، اگرچه یکی از آنها برای پرواز کمیسر خلق امور خارجه (وزیر امور خارجه) ویاچسلاو مولوتوف از مسکو به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۲ استفاده شد. تاریخچه. توسعه و طراحی (۱۹۳۴–۱۹۳۶).
استفاده شد. تاریخچه. توسعه و طراحی (۱۹۳۴–۱۹۳۶). پروژهی Pe-8 (با نام اولیهی ANT-42 یا TB-7) در اواسط دههی ۱۹۳۰ توسط دفتر طراحی پتلیاکوف تحت نظارت آندری توپولف آغاز شد. هدف ساخت یک بمبافکن سنگین دوربرد با قابلیت حمل بار مفید بالا و سرعت مناسب برای فرار از جنگندههای دشمن بود. طراحی اولیه شامل چهار موتور قدرتمند Mikulin AM-34FRN و بدنهی تمامفلزی بود که در آن زمان پیشرفته محسوب میشد. اولین پرواز آزمایشی در دسامبر ۱۹۳۶ انجام شد، اما مشکلات فنی موتورها و سیستمهای خنککننده باعث تأخیر در تولید انبوه شد. اولین پرواز
باعث تأخیر در تولید انبوه شد. اولین پرواز آزمایشی در دسامبر ۱۹۳۶ انجام شد. تولید محدود (۱۹۳۹–۱۹۴۴). با وجود برنامهریزی برای تولید انبوه، Pe-8 هرگز بهطور گسترده ساخته نشد. تنها ۹۳ فروند از این بمبافکن تولید شد که دلیل آن مشکلات صنعتی اتحاد شوروی در دوران جنگ جهانی دوم، کمبود موتورهای مناسب و اولویت دادن به جنگندهها و بمبافکنهای کوچکتر مانند Il-2 بود. برخی از مدلها با موتورهای Diesel Charomskiy M-40 یا شعاعی Shvetsov M-82 آزمایش شدند، اما این تغییرات نیز نتوانستند قابلیت اطمینان هواپیما را بهبود بخشند. نقش
قابلیت اطمینان هواپیما را بهبود بخشند. نقش در جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۱۹۴۵). Pe-8 عمدتاً در عملیاتهای استراتژیک علیه اهداف آلمان نازی استفاده شد، از جمله بمباران برلین در اوت ۱۹۴۱. این بمبافکنها در حملات شبانه به زیرساختهای صنعتی و نظامی آلمان، مانند کارخانههای اسلحهسازی در کونیگزبرگ، نقش داشتند. با این حال، تعداد کم و مشکلات مکانیکی باعث شد تأثیر کلی آنها در جبههی شرق محدود باشد. برخی از هواپیماها نیز برای انتقال مقامات بلندپایهی شوروی (مانند وزیر خارجهی مولوتوف در سفر به بریتانیا و آمریکا در ۱۹۴۲) استفاده
در سفر به بریتانیا و آمریکا در ۱۹۴۲) استفاده شدند. بازنشستگی (پس از ۱۹۴۵). پس از جنگ، Pe-8 بهسرعت از خدمت خارج شد، زیرا بمبافکنهای جدیدتر مانند توپولف Tu-4 (کپیبرداری از B-29 آمریکایی) جایگزین آن شدند. امروزه تنها یک فروند نمونهی ناقص از Pe-8 در موزهی نیروی هوایی مونیخ آلمان نگهداری میشود.
نورافکن ضدهوایی ۱۴ یک نورافکن ضدهوایی فنلاندی بود که زنان سازمان لوتا سورد در دفاع هوایی در جنگ جهانی دوم از آن استفاده می‌کردند. پیش از این، رسیدگی به امور این نورافکن ضدهوایی بر عهده مردان ارتش فنلاند بود که با عزیمت آنان به میدان جنگ، این وظیفه به زنان سپرده و در دفاع هوایی از هلسینکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این پایگاه تنها واحد مسلح متشکل از زنان در ارتش فنلاند بود که به عنوان یک واحد نظامی مناسب برای انجام وظایف رزمی سازماندهی شد. نورافکن ضدهوایی ۱۴ از اواخر تابستان ۱۹۴۴ تا پایان جنگ جهانی دوم فعال
از اواخر تابستان ۱۹۴۴ تا پایان جنگ جهانی دوم فعال بود. در طول جنگ جهانی دوم، برای جایگزینی مردانی که در ارتش مشغول شده بودند، لوتا سورد بسیج شد و در بیمارستان‌ها، در مواضع هشدار حمله هوایی و سایر وظایف کمکی همکاری نزدیک با ارتش داشت. این زنان به‌جز یک نورافکن ضدهوایی در سال ۱۹۴۴ رسماً غیرمسلح بودند ویرتانن استدلال می‌کند که «پاسخگویی آنها به ملت در انظار عمومی شکلی مردانه و نظامی داشت، اما جنبه خصوصی و زنانه‌ای داشت که شامل ویژگی‌هایی مانند مراقبت، کمک و دوست داشتن بود.» این سازمان پس از جنگ برچیده شد.
دوست داشتن بود.» این سازمان پس از جنگ برچیده شد. پیشینه. با بهبود پدافند هوایی هلسینکی در بهار ۱۹۴۴ پس از بمباران هلسینکی در جنگ جهانی دوم، تصمیم گرفته شد تا تعدادی از پرسنل واحدهای نورافکن ضدهوایی با زنان جایگزین شوند تا کمبود نیروی انسانی ارتش فنلاند کاهش یابد. سیصد زن از بین دانشجویانی که قبلاً در وظایف نظارت هوایی کار می‌کردند انتخاب شدند، که از این تعداد ۲۱۵ نفر آموزش تخصصی استفاده از نورافکن ضدهوایی را دیده بودند. کارآموزان عمدتاً از دانشگاه صنعتی هلسینکی، دانشگاه هلسینکی و دانشکده هنرهای زیبای
هلسینکی، دانشگاه هلسینکی و دانشکده هنرهای زیبای هلسینکی و همچنین مدارس تورکو و تامپره بودند. آموزش در ۳۱ می ۱۹۴۴ در لایاسالو در هلسینکی آغاز شد، اما به یکباره فعالیت‌ها در ۹ ژوئن به حالت تعلیق درآمد زیرا هیچ تضمینی برای ادامه خدمت زنان پس از پاییز وجود نداشت چرا که مسئولیت‌های کاری دانشجویی فقط ماه‌های تابستان را پوشش می‌داد. این آموزش پس از ابراز علاقه زنان به این شغل و تعهد به خدمت تا زمانی که جنگ لازم باشد یا حداقل برای یک سال، ادامه یافت. سرانجام ۱۴۵ نفر انتخاب نهایی شدند. یک تعهد داوطلبانه کتبی برای
انتخاب نهایی شدند. یک تعهد داوطلبانه کتبی برای ادامه خدمت و همچنین گذراندن یک معاینه پزشکی برای انجام وظیفه مداوم در فضای باز برای زنانی که مایل به خدمت در این یگان بودند مورد نیاز بود. پس از اتمام دوره آموزشی در ۲۶ ژوئیه، این زنان به عنوان یگان نورافکن ضدهوایی ۱۴ رسماً به هنگ ۱ ضدهوایی متصل شدند. این نورافکن طبق ساختار فرماندهی زنجیره نظامی عادی عمل می‌کرد و در اوایل ماه اوت برای محافظت از کم خطرترین بخش شهر در منطقه شمال غربی هلسینکی تعیین شد. پس از آتش‌بس به دستور فرمانده نیروی هوایی در ۲۴ سپتامبر این
به دستور فرمانده نیروی هوایی در ۲۴ سپتامبر این یگان منحل شد. تمرین‌های نظامی. زنان منتخب تمرینات خود را با موفقیت به پایان رسانده و به چهار گروه تقسیم شدند: ۲۵ فرمانده گروه نورافکن، ۳۰ متخصص موقعیت‌یابی صوتی، ۶۳ مسئول نورافکن، و ۲۹ مسئول موتور ژنراتور. در این بین کادر آموزشی و نظارتی شامل سه ستوان دوم زن و ۳۰ افسر نظامی بود. خدمت اجباری یک بحران جزئی برای سازمان لوتا سورد ایجاد کرد که بر اصل عدم خشونت تأکید کرده بود. به دلیل تهدید تهاجم شوروی، کمیته مرکزی لوتا سوارد مجبور شد با مسلح کردن زنان موافقت کند.
لوتا سوارد مجبور شد با مسلح کردن زنان موافقت کند. جمله معروفی از فانی لوکونن در این زمینه وجود دارد. او به عنوان رهبر لوتا سوارد، گفت: خدمت مسلحانه برای زنان به معنای «مرگ زنانگی» است، اما شرایط زمان جنگ نیاز به اقدامات فوق‌العاده‌ای دارد.
آدریان اسکودرو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال بی اسپانیا و اسپانیا بازی کرده‌است.
خرس تنبل سری‌لانکا ("Melursus ursinus inornatus") زیرگونه ای از خرس تنبل است که عمدتاً در جنگل‌های خشک دشتی در جزیره سریلانکا یافت می‌شود. بوم‌شناسی. از آنجایی که همه‌چیزخوار است، از آجیل، انواع توت‌ها و ریشه‌ها و همچنین از مردار و گوشت تغذیه می‌کند. یکی از اصلی‌ترین مواد اولیه آن حشرات است که با پوزه بلند و بدون موی خود آنها را از کنده‌ها و درختان پوسیده پاک می‌کند. در غیر این صورت، به ندرت حیوانات را می‌کشد. خرس تنبل با پلنگ همدل است. وضعیت حفاظت. خرس تنبل سری‌لانکا با جمعیتی کمتر از ۱۰۰۰ نفر (جمعیت وحشی
سری‌لانکا با جمعیتی کمتر از ۱۰۰۰ نفر (جمعیت وحشی ممکن است کمتر از ۵۰۰ نفر باشد) در بسیاری از جمعیت‌های منزوی با کاهش جمعیت بسیار در معرض تهدید است. تخریب جنگل‌های طبیعی منطقه خشک تهدید اصلی آن است زیرا برخلاف سایر حیوانات بزرگ سریلانکا، خرس تنبل سریلانکا برای منبع غذایی خود به شدت به جنگل‌های طبیعی وابسته است. افزایش تعامل خرس تنبل و انسان نیز باعث درگیری‌های زیادی شده‌است. این درگیری‌ها شامل مرگ و جراحت به انسان، تلف شدن دام، آسیب به اموال و کشتار تلافی جویانه حیات وحش است که باعث ترس انسان از این گونه
جویانه حیات وحش است که باعث ترس انسان از این گونه می‌شود. اهمیت فرهنگی. در زیستگاه بومی خود سری‌لانکا، این خرس در سینهالی والاها "و" در تامیل "کارادی" نامیده می‌شود. هر دو اصطلاح در انگلیسی به سادگی به " خرس " ترجمه می‌شوند.
دانشگاه عادی هبی (Chinese) یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شیجیاژوانگ، استان هبی، چین است. این مؤسسه یکی از دانشگاه‌های اصلی استانی با بیش از ۱۰۰ سال سابقه است و توسط استان هبی و اداره آموزش چین پشتیبانی می‌شود. دانشگاه عادی هبی (HNU) رتبه خوبی دارد، به عنوان مثال، در رشته‌های ریاضیات و ریاضیات کاربردی، و علوم زیستی در رتبه اول در استان هبی قرار گرفته‌است. این دانشگاه در رشته مطالعه قانون در بین ۱۰۰ دانشگاه برتر چین رتبه‌بندی شد. HNU در سال ۲۰۱۵ رتبه سوم را در ۴ دانشگاه برتر زبان و ادبیات چینی کسب کرد. در رشته
دانشگاه برتر زبان و ادبیات چینی کسب کرد. در رشته ریاضیات در سال ۲۰۱۲ توسط مرکز درجه گروه آموزشی چین در رتبه ۳۶ در چین قرار گرفت.
نقد یهودیت به انتقاد از آموزه‌ها، متون، قوانین و اعمال دینی یهود اشاره دارد که انتقادهای اولیه از مناقشات بین ادیان مسیحیت و یهودیت سرچشمه می‌گیرد. مناقشات مهم در قرون وسطی موجب انتقادات گسترده‌ای شد. نقدهای مدرن همچنین بازتاب‌دهنده اختلافات بین شاخه‌ای یهودی، بین یهودیت ارتدوکس، یهودیت محافظه‌کار و یهودیت اصلاح گرا است. آموزه‌ها و احکام. خدای شخص‌وار. باروخ اسپینوزا، مردخای کاپلان، و ملحدان برجسته، یهودیت را مورد انتقاد قرار داده‌اند؛ زیرا الهیات و متون دینی آن خدای شخصی را توصیف می‌کند که با شخصیت‌های مهم
آن خدای شخصی را توصیف می‌کند که با شخصیت‌های مهم (موسی، ابراهیم و غیره) گفتگو می‌کند و با قوم عبری روابط و عهد برقرار می‌کند. اسپینوزا و کاپلان در عوض معتقد بودند که خدا انتزاعی، غیرشخصی، نیرویی از طبیعت است یا خود جهان را می‌سازد. متکلم و فیلسوف فرانتس رزنتسوایگ پیشنهاد کرد که این دو دیدگاه هر دو معتبر هستند و در یهودیت مکمل یک‌دیگرند. افراد برگزیده. بیشتر شاخه‌های یهودیت، یهودیان را «قوم برگزیده» می‌دانند، به این معنا که نقش ویژه‌ای در «حفظ آیات خدا» دارند یا برای «تأیید انسانیت مشترک». این نگرش، برای
یا برای «تأیید انسانیت مشترک». این نگرش، برای مثال، در بیانیهٔ سیاست یهودیت اصلاح‌گرا بازتاب شده‌ است، که بر این باور است که یهودیان مسئولیت دارند «با همه مردم در ایجاد پادشاهی خدا، برادری جهانی، عدالت، حقیقت و صلح بر روی زمین همکاری کنند». برخی از سکولارها و منتقدان وابسته به ادیان دیگر ادعا می‌کنند که این مفهوم دلالت بر طرفداری یا برتری نژادی دارد، مانند برخی از منتقدان یهودی، مانند باروخ اسپینوزا. برخی از یهودیان مفهوم «انتخاب» را مشکل ساز یا قدیمی می‌دانند، و چنین نگرانی‌هایی منجر به شکل‌گیری یهودیت
و چنین نگرانی‌هایی منجر به شکل‌گیری یهودیت بازسازی‌گرا شد که بنیانگذار آن، مردخای کاپلان، مفهوم یهودیان را به‌عنوان قوم برگزیده رد کرد و آن را به‌عنوان قوم‌مداری محکوم کرد. نقد دینی. انتقادات بین شاخه‌ای. یهودیت محافظه‌کار توسط برخی از رهبران یهودیت ارتدوکس به‌دلیل عدم پیروی درست از هلاخا (قانون دینی یهود) مورد انتقاد قرار می‌گیرد. همچنین توسط برخی از رهبران یهودیت اصلاح‌گرا به‌دلیل مغایرت با اصول اعضای جوان بالغ خود در مورد مسائلی مانند ازدواج‌های مختلط، تبار پدری، و تعیین همجنس‌گرایان مورد انتقاد قرار
تبار پدری، و تعیین همجنس‌گرایان مورد انتقاد قرار می‌گیرد - همه موضوعاتی که یهودیت محافظه‌کار با آن‌ها مخالف است و یهودیت اصلاح‌طلب از آن‌ها حمایت می‌کند. (جنبش محافظه‌کار از آن زمان به سمتی حرکت کرده‌است که به خاخام‌های همجنس‌گرا و «برگزاری مراسم تعهد همجنس‌گرایان» اجازه دهد.) نقد یهودیت سنتی توسط جنبش اصلاحی. جنبش اصلاحات ناشی از نارضایتی از جنبه‌های مختلف یهودیت سنتی یا یهودیت خاخام، همان‌طور که در بحث‌ها و سایر نوشته‌های سده نوزدهم و اوایل سده بیستم مستند شده‌است، شکل گرفت. لوئیس جیکوبز، خاخام برجسته