payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«روح دوقلو» را که بیشتر عمرش را در جستجوی آن گذرانده بود، در خیام یافت. گوته. مواجهه گوته با غزلیات حافظ چنان برای او الهام‌بخش شد که دیوان شرقی-غربی خود را بر آن اساس نوشت. و به گفته شمسی عصار «راه را برای کشف شعر فارسی توسط رمانتیک‌ها رهنمون شد.» به گفته جفری اینبودن مجموعه شعر او به‌طور کلی، به تدریج به عنوان «الگویی تأثیرگذار برای ترکیبات مذهبی و ادبی میان «مغرب» و «مشرق» در سده ۱۹ عمل کرد.» امرسون و نیچه. رالف والدو امرسون یکی دیگر از ستایشگران شعر فارسی بود. امرسون در مقالات «شعر فارسی»، «"از فارسی
بود. امرسون در مقالات «شعر فارسی»، «"از فارسی حافظ"» و «"غزل"» به تحسین شعر فارسی پرداخت و از طریق این نوشته‌ها در ایجاد ژانر جدیدی برای مخاطبان ویژگی‌های منحصر به فرد شعر فارسی مؤثر واقع شد. او نوشت: «هیجان [اشعار] تولیدشده از انگور بیشتر است». در علاقه او به شاعران و شعر فارسی، می‌توان به جنبه دیونیسیایی امرسون نگاه کرد، جنبه‌ای که برای نیچه جذاب بود. امرسون که سعدی را فقط به صورت ترجمه خوانده بود، نوشته او را از نظر حکمت و زیبایی روایت با کتاب مقدس مقایسه کرد. نیچه، یکی از مخالفان رادیکال تفکر متافیزیک
کرد. نیچه، یکی از مخالفان رادیکال تفکر متافیزیک یونانی، نویسنده کتاب "چنین گفت زرتشت" بود که از زرتشت پیامبر ایران باستان به عنوان پیامبر فلسفه خود یاد می‌کرد. نیچه برای ایرانیان علاقه و احترام زیادی قائل بود. برای مثال، جایی که او دربارهٔ مفهوم ایرانی تاریخ و "زمان جاودانه ادواری" صحبت می‌کند، می‌نویسد: «باید به زرتشت، پارسی ادای احترام کنم، زیرا پارسیان اولین کسانی بودند که به تاریخ به‌طور کامل فکر کردند.» و در ادامه می‌افزاید: «ای کاش ایرانیان به جای رومیان بر یونانیان مسلط می‌شدند.» اما نیچه نیز تحت
بر یونانیان مسلط می‌شدند.» اما نیچه نیز تحت تأثیر نویسندگان ایرانی پس از اسلام بود. نیچه در یادداشت‌های خود از حکایتی از "گلستان" سعدی استفاده کرده‌است. لا فونتن همچنین از گلستان سعدی برگرفته است و "Le songe d'un habitant du Mogol" او را بر اساس فصل ۲:۱۶ قرار داده‌است، همان‌طور که دیدرو، ولتر، هوگو و بالزاک نیز در نوشته‌های خود به آثار سعدی اشاره کردند. . حافظ برای نیچه نمونه بارز حکمت خلسه‌آمیز دیونوسی را نشان می‌دهد که در فلسفه‌اش آن را بسیار ستایش می‌کند. تحسین گوته از حافظ و حکمت «شرقی» او که در دیوان
تحسین گوته از حافظ و حکمت «شرقی» او که در دیوان "غربی" بیان شده‌است، منبع اصلی جلب توجه نیچه به این شاعر پارسی‌گو بوده‌است. حتی در مجموعه آثار نیچه شعر کوتاهی با عنوان "حافظ" وجود دارد"." مولوی و ژانر صوفیانه. افکار و ادبیات صوفیانه در غرب به ویژه پس از جنگ جهانی اول مورد توجه قرار گرفت، که با صوفیان غیرمذهبی مانند هنری ویلبرفورس-کلارک و سر ریچارد برتون، و همچنین دانشمندانی مانند موریس نیکول، کنت واکر و فیلسوفانی همچون گورجیف و اوسپنسکی آغاز به کار کرد. نوشته‌های عطار، جامی، حافظ، شبستری و مولانا بر نسلی
عطار، جامی، حافظ، شبستری و مولانا بر نسلی از نویسندگان تأثیر گذاشت. از آغاز قرن بیست و یکم، مولانا شاعر و فیلسوف ایرانی به عنوان محبوب‌ترین شاعر جهان ظاهر شده‌است. آثار او که بخشی از آن‌ها به انگلیسی ترجمه شده، توجه بسیاری از اندیشمندان و هنرمندان را به خود جلب کرده‌است. این آثار و آثار بعدی انسان را به این نتیجه می‌رساند که تأثیر ادبیات فارسی فراتر از آنچه در زبان فارسی نوشته شده‌است، آثار کسانی را که در ادبیات، متافیزیک و فلسفه به زبان فارسی می‌اندیشیده‌اند، صرف نظر از زبان مادری و نژاد، در بر می‌گیرد.
موی‌جامه ، در زیست‌شناسی، (لاتین، به معنای واقعی کلمه: "پوشاک") پوششی از کرک‌ها (موهای ظریف) روی یک گیاه یا از مویچه (به ندرت پولک) روی یک حشره است. در گیاهان، انواع موی‌جامه عبارتند از: "اطلاعات بیشتر:" کرک موی‌جامه روی گیاهان می‌تواند عملکردهای متنوعی داشته باشد، از جمله به‌عنوان لنگرگاه در گیاهان بالارونده (برای نمونه، بی‌تی‌راخ)، در کنترل تعرق، در جذب آب (تیلاندزیا)، انعکاس تابش خورشید، افزایش دفع آب (برای نمونه، سرخس آبی)، برای محافظت در برابر شکار حشرات و در به دام انداختن حشرات (ژاله‌پوش‌ها،
حشرات و در به دام انداختن حشرات (ژاله‌پوش‌ها، گیاه‌پارچ‌ها، مدادگل). استفاده از موی‌جامه بر روی حشرات نیز می‌تواند مربوط به گرده گل باشد، مانند زنبورها، حسی مانند شارب، یا برای کاربردهای مختلف دیگر از جمله چسبندگی و سم.
سید جواد خلخالی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
علی‌اصغر مدرس از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سید ابراهیم میلانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ هفدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
این مقاله به مناقشه‌های سرزمینی میان کشورهای پیرامون خلیج فارس در جنوب غربی آسیا می‌پردازد. این کشورها شامل ایران، عراق، کویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر، امارات متحده عربی و عمان هستند. پیش‌زمینه. قبل از دوران نفت، کشورهای حوزه خلیج فارس تلاش چندانی برای تعیین قلمروهای خود انجام نمی‌دادند. اعضای قبایل عرب نسبت به قبیله یا شیخ خود احساس وفاداری می‌کردند و بر اساس نیاز گله خود در صحرای عربستان پرسه می‌زدند. مرزهای رسمی معنای کمی داشت و مفهوم وفاداری به یک واحد سیاسی مجزا وجود نداشت. اقتدار سازمان یافته محدود
سیاسی مجزا وجود نداشت. اقتدار سازمان یافته محدود به بنادر و واحه‌ها بود. با نظارت دولت بریتانیا، مرزهای کویت، عراق و استان الحسا در عقیر در سال ۱۹۲۲ مشخص شد. امضای اولین امتیازات نفتی در دهه ۱۹۳۰ انگیزه جدیدی به این روند داد. مرزهای داخلی هرگز به درستی مشخص نشدند و فرصت‌هایی را برای مناقشه به‌ویژه در مناطقی با ارزشمندترین ذخایر نفتی ایجاد کردند. تا سال ۱۹۷۱، نیروهای تحت رهبری بریتانیا صلح و نظم را در خلیج فارس حفظ کردند و مقامات بریتانیایی در منازعات محلی داوری کردند. پس از عقب‌نشینی این نیروها و مقامات،
داوری کردند. پس از عقب‌نشینی این نیروها و مقامات، ادعاهای قدیمی ارضی و خصومت‌های سرکوب‌شده قبیله‌ای مجدداً مطرح شد. مفهوم دولت مدرن - که توسط قدرت‌های اروپایی وارد منطقه خلیج فارس شد - و اهمیت ناگهانی مرزها برای تعیین مالکیت ذخایر نفتی، اختلافات حاد ارضی را برانگیخت. ادعای ایران بر بحرین. ایران اغلب ادعای مالکیت بحرین را بر اساس تاریخ که این جزیره بخشی برجسته از امپراتوری ایران بوده و اشغال چند قرن پیش آن توسط پرتغالی‌ها مطرح کرده‌است. طایفه عرب آل خلیفه که از قرن هجدهم خاندان حاکم بر بحرین بوده‌اند، بارها
از قرن هجدهم خاندان حاکم بر بحرین بوده‌اند، بارها وفاداری خود را به ایران نشان داده‌اند که با برافراشتن پرچم ایران بر روی ساختمان‌های رسمی در سال‌های پایانی قرن ۱۹ در زمان اختلاف با انگلیسی‌ها مطرح شده‌است. ایران در عوض دو کرسی برای بحرین در مجلس خود از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۷۱ به عنوان «استان چهاردهم» خود اختصاص داد. آخرین شاه ایران، محمدرضا پهلوی، با عقب‌نشینی انگلیسی‌ها از مناطق شرقی کانال سوئز در سال ۱۹۷۱، موضوع بحرین را با بریتانیا در میان گذاشت. ایران یک رفراندوم محدود و تحت حمایت سازمان ملل را برای
یک رفراندوم محدود و تحت حمایت سازمان ملل را برای تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت بحرین پیشنهاد داد. سازمان ملل اعلام کرد که افکار عمومی محدود (که تحت محدودیت‌های جدی که شامل تعداد کمی از نخبگان قبیله‌ای و سیاسی بود) طرفدار استقلال هستند. ایران نتیجه را به رسمیت شناخت و بحرین رسماً مستقل اعلام شد. ایران و امارات متحده عربی. در سال ۱۹۷۱، پس از خروج انگلیسی‌ها از منطقه، نیروهای ایرانی مدعی جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک در دهانه خلیج فارس شدند. ایرانیان ادعاهای خود را در مورد جزایر مطرح کردند. امارات نیز که خود
را در مورد جزایر مطرح کردند. امارات نیز که خود را وارث امارت‌های شارجه و راس الخیمه می‌دانست، بر این جزایر ادعا داشت. بریتانیا موافقت کرده بود در ازای پس گرفته شدن ادعای ایران در مورد بحرین، اختیارات کامل جزایر سه‌گانه را به ایرانیان بدهد. در اواخر سال ۱۹۹۲، شارجه و ایران در مورد ابوموسی به توافق رسیدند، اما راس الخیمه با ایران در مورد تنب بزرگ و تنب کوچک به توافق نرسیده بود. امارات تلاش کرده‌است که این اختلاف را به دیوان بین‌المللی دادگستری بکشاند، اما ایران نپذیرفته‌است. تهران می‌گوید که این جزایر همیشه
نپذیرفته‌است. تهران می‌گوید که این جزایر همیشه متعلق به این کشور بوده‌است، زیرا هرگز از مالکیت جزایر انصراف نداده‌است و آن‌ها بخشی از خاک ایران هستند. بحرین و قطر. از سال ۱۹۳۶، قطر و بحرین درگیر مناقشات ارضی بر سر جزایر حوار، فشت العظم، فشت دیبال، قطعه جراده و زباره بودند. عمده‌ترین اختلاف بر سر فشت دیبال در سال ۱۹۸۵ بود، پس از آن که بحرین شروع به ساخت استحکامات در این جزیره کرد. قطر این ساخت و ساز را نقض توافق موجود در سال ۱۹۷۸ دانست. در آوریل ۱۹۸۶، نیروهای قطری از طریق هلیکوپتر وارد جزیره شدند و آن را
قطری از طریق هلیکوپتر وارد جزیره شدند و آن را «منطقه محدود» اعلام کردند. آن‌ها چندین مقام بحرینی و ۲۹ کارگر ساختمانی استخدام‌شده توسط شرکت قراردادی هلندی بالاست ندام را دستگیر کردند. در ۱۲ می ۱۹۸۶، در پی اعتراضات هلند و میانجیگری چندین کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس، بحرین و قطر به توافق رسیدند و پس از آن کارگران خارجی آزاد شدند. نیروهای قطری در ۱۵ ژوئن جزیره را تخلیه کردند. در سال ۱۹۹۱ پس از آن که قطر پرونده‌ای را برای بررسی صلاحیت تصمیم‌گیری به دادگاه بین‌المللی دادگستری (ICJ) در لاهه هلند معرفی کرد،
بین‌المللی دادگستری (ICJ) در لاهه هلند معرفی کرد، اختلافات دوباره شعله‌ور شد. دو کشور شکایات خود را مبنی بر اینکه کشتی‌های نیروی دریایی مربوطه آن‌ها کشتیرانی طرف مقابل را در آب‌های مورد مناقشه آزار داده‌اند، رد و بدل کردند. در سال ۱۹۹۶، بحرین اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس به میزبانی قطر را تحریم کرد و مدعی شد که آخرین اجلاس سران در قطر در سال ۱۹۹۰ به عنوان بستری برای تکرار ادعاهای ارضی خود نسبت به سایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس مورد استفاده قرار گرفته‌است. آن‌ها همچنین حمله سال ۱۹۸۶ قطر به فشت
گرفته‌است. آن‌ها همچنین حمله سال ۱۹۸۶ قطر به فشت دیبال را دلیل عدم حضور خود عنوان کردند. این اختلافات توسط دیوان بین‌المللی دادگستری در ۱۶ مارس ۲۰۰۱ حل و فصل شد و به هر دو طرف به مقدار مساوی زمین اعطا شد و جزایر حوار (به استثنای جزیره جنان)، قطعه جراده و فشت العظم به بحرین داده شد و قطر نیز زباره، فشت دیبال و جنان را دریافت کرد. عراق و کویت. صدام حسین به عنوان یکی از بهانه‌های تهاجم خود به کویت در سال ۱۹۹۰، ادعای دیرینه عراق را بر کل کویت بر اساس مرزهای امپراتوری عثمانی احیا کرد. امپراتوری عثمانی در اواخر
عثمانی احیا کرد. امپراتوری عثمانی در اواخر قرن نوزدهم بر کویت حاکمیت ضعیفی داشت، اما این منطقه در سال ۱۸۹۹ تحت حمایت بریتانیا قرار گرفت. در سال ۱۹۳۲، عراق به‌طور غیررسمی مرز خود با کویت را که قبلاً توسط انگلیسی‌ها مشخص شده بود، تأیید کرد. در سال ۱۹۶۱، پس از استقلال کویت و خروج نیروهای انگلیسی، عراق مجدداً ادعای خود را بر آن بر اساس وجود آن مناطق در ولایت بصره اعلام کرد. نیروها و هواپیماهای انگلیسی به کویت بازگردانده شدند. یک نیروی ۳٬۰۰۰ نفری به رهبری عربستان سعودی از اتحادیه کشورهای عربی که از کویت در
سعودی از اتحادیه کشورهای عربی که از کویت در برابر فشار عراق حمایت می‌کرد، به زودی جایگزین آن‌ها شد. زمانی که حزب بعث پس از انقلاب ۱۹۶۳ در عراق به قدرت رسید، مسئله مرز دوباره مطرح شد. دولت جدید به‌طور رسمی استقلال کویت و مرزهایی را که عراق در سال ۱۹۳۲ پذیرفته بود به رسمیت شناخت. با این وجود، عراق در سال ۱۹۷۳ ادعاهای خود را بر جزایر بوبیان و وربه را احیا کرد و نیروهای خود را در مرز جمع کرد. در طول جنگ ایران و عراق ۱۹۸۰–۱۹۸۸، عراق به منظور بهبود دسترسی خود به خلیج فارس و موقعیت استراتژیک خود، برای اجاره
به خلیج فارس و موقعیت استراتژیک خود، برای اجاره طولانی مدت جزایر کویت را تحت فشار گذاشت. اگرچه کویت با عراق مخالفت کرد، روابط به دلیل مسائل مرزی و مذاکرات بی‌نتیجه دربارهٔ وضعیت جزایر تیره شد. در اوت ۱۹۹۱، کویت عراق را متهم کرد که یک نیروهای عراقی با پشتیبانی قایق‌های توپدار به بوبیان حمله کرده‌اند، اما دفع شده و بسیاری از مهاجمان اسیر شده‌اند. بازرسان سازمان ملل دریافتند که عراقی‌ها با قایق‌های ماهیگیری آمده بودند و احتمالاً در جستجوی تجهیزات نظامی بودند که پس از جنگ خلیج فارس رها شده بود. کویت مظنون به
که پس از جنگ خلیج فارس رها شده بود. کویت مظنون به اغراق در این حادثه بود تا بر نیاز خود به حمایت بین‌المللی در برابر دشمنی مداوم عراق تأکید کند. پس از بازگشت حاکمیت به عراق در سال ۲۰۰۴، کویت در مورد ۵کیلومتر قرارداد «منطقه جدایی» با دولت عراق به عنوان بخشی از قطعنامه ۸۳۳ مذاکره کرد. این توافق در سال ۲۰۱۶ منقضی شد، اما هیچ‌یک از دولت‌ها نیروهای نظامی خود را به این منطقه منتقل نکرده‌اند. تنش‌ها بر سر اختلافات در مورد آب‌های قابل کشتیرانی تحت پوشش این توافقنامه از جمله خور عبدالله به وجود آمده‌است. حوادث
از جمله خور عبدالله به وجود آمده‌است. حوادث کوچکتری نیز، عمدتاً در امتداد جاده اصلی پیوستن به دو کشور در ایستگاه کنترل مرزی معروف به "K Crossing" رخ داده‌است. این‌ها شامل درگیری‌های کوچک شامل شلیک اسلحه سبک، تهدیدات ستیزه‌جویان برای انتقام از «تهاجمات کویت»، و «حادثه پاجرو» است. حادثه پاجرو نزدیک شدن به یک ایستگاه گذرگاه مرزی توسط چندین عامل عملیاتی بود که در اطراف یک مجموعه محدوده نزدیک مانور می‌دادند. نام این حادثه از خودروی حامل تیم گرفته شده‌است که معمولاً در کویت به نام پاجرو استفاده می‌شود. گزارش
در کویت به نام پاجرو استفاده می‌شود. گزارش شده‌است که این حادثه به دلیل نقص در ناوبری توسط اپراتور معروف به «هاردر» رخ داده‌است. در حالی که هیچ درگیری رخ نداد، چندین تصادف به دلیل تلاش خودروهای پلیس «زه» برای راندن با سرعت بالا ایجاد شد. وزارت کشور کویت گزارش داده‌است که داعش هیچ تهدیدی برای مرزهای کویت ندارد. امارات متحده عربی و عربستان سعودی. دو مناقشه میان دو کشور بر سر آب‌های سرزمینی مورد ادعا از طریق زمین‌های متعلق به عربستان سعودی میان قطر و امارات متحده عربی وجود دارد. اعتقاد بر این است که طرف شرق
عربی وجود دارد. اعتقاد بر این است که طرف شرق به آب‌های سرزمینی امارات متحده عربی تعرض کرده و منجر به درگیری‌های جزئی میان دو کشور شده‌است. دومین مناقشه در گستره غیرمعمول این آب‌ها از خط ساحلی عربستان است که توضیح می‌دهد که چگونه منطقه فوق فراتر از حد انتظار اماراتی‌ها است و توسط عربستان سعودی توجیه می‌شود. در حالی که هیچ نقشه‌ای در اینترنت وجود ندارد، اعتقاد بر این است که یک کریدور در امتداد مرز دریایی قطر/امارات در سمت قطر وجود دارد که تا مرز دریایی ایران ادامه دارد. در اسنادی که به سازمان ملل ارسال
ادامه دارد. در اسنادی که به سازمان ملل ارسال شده‌است به این موضوع اشاره شده‌است. انتظار می‌رود که ایران همچنین با هر کریدوری که مستقیماً آن‌ها را به عربستان سعودی مرتبط می‌کند مخالفت کند. بریمی. اختلاف نظر طولانی و شدید میان عمان و امارات ادعاهایی در مورد واحه بریمی بود که از قرن نوزدهم میان قبایل عربستان سعودی، ابوظبی و عمان مورد مناقشه قرار گرفت. اگرچه قبایل ساکن در ۹ شهرک این واحه اهل عمان و ابوظبی بودند، پیروان جنبش وهابیت که در عربستان کنونی سرچشمه گرفته بودند، به‌طور دوره‌ای این منطقه را اشغال کرده و
بودند، به‌طور دوره‌ای این منطقه را اشغال کرده و خراج می‌گرفتند. اکتشاف نفت در دهه ۱۹۳۰ با ایجاد شرکت‌های فرعی توسط شرکت نفت عراق برای اکتشاف و بررسی منطقه آغاز شد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، احزاب نظرسنجی آرامکو با محافظان مسلح سعودی شروع به کاوش در قلمرو ابوظبی کردند. مسائل با رویارویی غیرخشونت‌آمیز میان ابوظبی و عربستان سعودی در سال ۱۹۴۹ به اوج رسید که به نام «حادثه استوبارت» نامگذاری شده بود که نام یک افسر سیاسی بریتانیایی آن زمان بود. در سال ۱۹۵۲، عربستان سعودی یک نیروی کوچک پاسبانی تحت فرماندهی محمد بن ناصر
یک نیروی کوچک پاسبانی تحت فرماندهی محمد بن ناصر بن ابراهیم الغسون و معاونش ترکی بن عبدالله العتیشان را برای اشغال حماسه، روستایی در واحه بریمی، روانه کرد. هنگامی که تلاش‌های داوری در سال ۱۹۵۵ شکست خورد، انگلیسی‌ها پیشاهنگان عمان را برای اخراج نیروهای عربستان سعودی اعزام کردند. پس از خروج بریتانیا از خلیج فارس، توافقی میان زاید بن سلطان آل نهیان ابوظبی و ملک فیصل پادشاه عربستان سعودی حاصل شد. بر اساس پیمان جده (۱۹۷۴)، عربستان سعودی ادعاهای ابوظبی و عمان را به واحه به رسمیت شناخت. در مقابل، ابوظبی موافقت کرد
واحه به رسمیت شناخت. در مقابل، ابوظبی موافقت کرد که یک کریدور زمینی به خلیج فارس در خور العدید و نفت یک میدان نفتی مورد مناقشه را به عربستان سعودی واگذار کند. برخی ازحوقق چرا و آب مورد مناقشه باقی ماند. در مارس ۱۹۹۰، عربستان سعودی مرزهای خود را با عمان در توافقنامه‌ای حل و فصل کرد که همچنین حقوق مشترک چرای دام و استفاده از منابع آبی را در نظر گرفت. جزئیات دقیق مرز فاش نشده‌است. اخیراً، اختلاف بر سر پروژه گاز دلفین باعث تجدید علاقه به قرارداد ۱۹۷۴ شده‌است. شبه‌جزیره مسندم. پیش از این، جدایی فیزیکی بخش جنوبی
مسندم. پیش از این، جدایی فیزیکی بخش جنوبی عمان از قلمرو آن در شبه‌جزیره مسندم، منبع اصطکاک میان عمان و امارت‌های مختلف همسایه بود که در سال ۱۹۷۱ به امارات تبدیل شدند. به نظر می‌رسد که اختلافات در مورد سرزمین مورد مناقشه پس از شروع جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۰ فروکش کرده‌است.
حسین فاخر از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ هفدهم بعنوان نمایندۀ سرآب و میانه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
میبل اسکات لودر پراید () (۱۲ فوریه ۱۸۷۱ - ژوئیه ۱۹۱۸) هنرمند اسکاتلندی، همسر ویلیام نیکلسون نقاش و مادر هنرمندان بن نیکلسون، نانسی نیکلسون و کریستوفر 'کیت' نیکلسون معمار بود. زندگی. نانسی دختر دیوید پراید، مدیر کالج بانوان ادینبورگ ۱۸۷۰–۱۸۹۱، و باربارا لودر بود که پدرش، ویلیام، برادر رابرت اسکات لادر و جیمز اکفورد لادر، هنرمندان مشهور اسکاتلندی بود. میبل یک برادر هنرمند نیز به نام جیمز پراید داشت. در کودکی، آنها در فتس رو شماره ۱۰، در خانه‌ای رو به شمال در ادینبورگ زندگی می‌کردند. پراید در مدرسهٔ هنر بوشی
ادینبورگ زندگی می‌کردند. پراید در مدرسهٔ هنر بوشی در هرتفوردشر زیر نظر هوبرت فون هرکومر آموزش دید. در این زمان او با ویلیام نیکلسون که او نیز دانش‌آموز بود، ملاقات کرد و آنها در سال ۱۸۹۳ با یکدیگر ازدواج کردند. او نیکلسون را به برادرش جیمز معرفی کرد و هر سه به ایت بلز، یک میخانه سابق در دنهام، در باکینگهامشر نقل مکان کردند. پراید و نیکلسون چهار فرزند داشتند: بن (۱۸۹۴–۱۹۸۲)، آنتونی (۱۸۹۷–۱۹۱۸) که در جریان جنگ جهانی اول کشته شد، آنی مری "نانسی" (۱۸۹۹–۱۹۷۸) و کریستوفر "کیت" (۱۹۰۴–۱۹۴۸). آنها در سال ۱۹۰۹ به
و کریستوفر "کیت" (۱۹۰۴–۱۹۴۸). آنها در سال ۱۹۰۹ به روتینگدین نقل مکان کردند. در ژوئیه ۱۹۱۸، پراید بر اثر آنفولانزا در بحبوحهٔ همه‌گیری آنفولانزای ۱۹۱۸ درگذشت. فعالیت هنری. آثار پراید با نام خانوادگی همسرش در چندین نمایش گروهی در لندن به نمایش گذاشته شد که در سال ۱۹۱۲ با نمایش انفرادی در گالری چنیل به اوج خود رسید. آثار او در مجموعه‌های موزه تیت، لندن و گالری‌های ملی اسکاتلند گنجانده شده‌است.
فخرالدین فرزانه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ هفدهم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
مسابقات قهرمانی فوتبال جهان ۱۸۸۷ یک مسابقه فوتبال دوستانه بود که در بیرمنگام، در ۲۰ فروردین ۱۲۶۶ بین برندگان جام اسکاتلند، هیبرنین، و جام حذفی انگلیس، استون ویلا برگزار شد. این بازی درواقع دیدار برگشت دو تیم پس از یک بازی دوستانه در ژانویه ۱۸۸۷ بود. این مسابقه در بیرمنگام دیلی میل در نسخه ۷ آوریل ۱۸۸۷ آنها به عنوان «بازی بین‌المللی بزرگ» تبلیغ شد. استون ویلا بازی را ۳–۰ برد. بررسی بازی. در ۹ آوریل ۱۸۸۷، هیبرنین، قهرمان جام اسکاتلند، از ادینبرو، در یک مسابقه دوستانه در زمین پری بار به مصاف استون ویلا، برنده
دوستانه در زمین پری بار به مصاف استون ویلا، برنده جام حذفی انگلیس رفت. هر دو طرف اخیراً جام‌های ملی مربوطه خود را در زمانی کسب کرده بودند که لیگ‌های ملی فوتبال به عنوان بهترین تیم هر کشور در نظر گرفته می‌شدند و اسپورتسمن آنها را به عنوان «باشگاه‌های قدرتمند» توصیف کرد. استون ویلا این بازی را ۳–۰ برد و از نظر بسیاری به عنوان بهترین تیم فوتبال بریتانیا در سال ۱۸۸۷ شناخته شد و در ماه مه ۱۸۸۷ توسط پرستون هرالد به عنوان «حق و ادعای قهرمانی در جهان فوتبال برای سال» توصیف شد. تبلیغ ویلا که در بیرمنگام دیلی میل در
توصیف شد. تبلیغ ویلا که در بیرمنگام دیلی میل در نسخه ۷ آوریل ۱۸۸۷ آن‌ها قرار گرفت، بازی را به عنوان یک مسابقه بین‌المللی بزرگ توصیف کرد. با این حال، روزنامه‌های اسکاتلندی هرالد گلاسکو و اسکاتسمن دربارهٔ آن با جزئیات مشابه به چندین مسابقه چالشی فرامرزی دیگر در آن آخر هفته گزارش دادند، اگرچه آنها وضعیت قهرمانی شرکت کنندگان در جام را تأیید کردند. و روزنامه‌های دیگر سایر مسابقات را در تور هیبرنین در انگلستان (که شاهد شکست آنها توسط استوک و ولورهمپتون واندررز بود) به روشی مشابه پوشش دادند. داندی ایونینگ تلگراف
به روشی مشابه پوشش دادند. داندی ایونینگ تلگراف خاطرنشان کرد که این مسابقه «مهم‌ترین» تور باشگاه‌های اسکاتلند در انگلستان در سال ۱۸۸۷ بود، زیرا بین دارندگان جام انجام شد و دوباره اعلام کرد که مسابقات به عنوان یک «بازی بین‌المللی عالی» است که «هیجان زیادی ایجاد کرد». در پری بار، حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر به دنبال آن هستند. مسابقه بعدی. بعداً در سال ۱۸۸۷، هیبرنین در یک بازی دوستانه مقابل پرستون نورث اند، نیمه نهایی جام حذفی انگلیس ۱۸۸۷، پیروز شد که به عنوان «قهرمانی فوتبال انجمن جهان» نامگذاری شد.
گل و شمشیر () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۳ با بازی کیم اوک-بین و اوم ته وونگ است. این مجموعه از ۳ ژوئیه تا ۵ سپتامبر ۲۰۱۳، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد. کیم اوک-بین و اوم ته وونگ نقش عاشقانی را به تصویر کشیدند که عشق آنها به خاطر نبرد پدرانشان برای قدرت سیاسی در دوران گوگوریو، با مشکل مواجه است. خلاصه داستان. درام دوره ای در سال های گرگ و میش گوگوریو اتفاق می افتد. ژنرال نظامی یئون گائه سمون می خواهد با سلسله تانگ وارد جنگ شود، اما پادشاه صلح
خواهد با سلسله تانگ وارد جنگ شود، اما پادشاه صلح طلب یئونگ نیو دیپلماسی و ثبات ملی را انتخاب می کند و در نبرد اراده آنها، شورای کاخ بین "شاهین" و "کبوتر" تقسیم می شود. یئونگ نیو دو فرزند دارد، شاهزاده خانم سوهی و ولیعهد هوانگ وون. پادشاه به‌ویژه به دختر بزرگ‌ترش سوهی به‌خاطر باهوش بودن، قاطعیت، همدلی و شمشیر زن عالی افتخار می‌کند و در جریان بحث‌های مکرر آنها در مورد مسائل دولتی و سیاسی به عقیده او احترام می‌گذارد. هوانگوان جوانتر و ضعیف تر، علیرغم اینکه وارث است، تصدیق می کند که برای حکومت مناسب نیست و
وارث است، تصدیق می کند که برای حکومت مناسب نیست و ترجیح می دهد کتاب هایش را بی سر و صدا در اتاقش بخواند. با این وجود، خواهر و برادرها رابطه نزدیک و محبت آمیزی با یکدیگر و پدرشان دارند. در همین حال، پسر نامشروع یئون گائسومون، چونگ، که از مادری برده متولد شده است، به امید تماشاگرانی با پدرش، وارد پایتخت می شود. در حالی که در جاده هستند، ولیعهد و شاهزاده خانم در کالسکه خود مورد حمله قرار می گیرند. یئون گاسومون و متحدانش قاتلانی را برای جعل حمله تانگ استخدام کرده بودند، زیرا این می تواند زمینه ای برای جنگ شود.
بودند، زیرا این می تواند زمینه ای برای جنگ شود. چوننگ نقابدار با مشاهده این موضوع از روی پشت بام، از تیر و کمان خود برای کشتن یک قاتل بازمانده در بازداشت استفاده می کند تا از دخالت دادن پدرش جلوگیری کند. کمی بعد، چونگ و سو هی در بازار با هم آشنا می شوند و در نگاه اول عاشق هم می شوند. پس از اینکه پدرش او را رد می کند، چونگ تصمیم می گیرد چیزی از زندگی او بسازد و یکی از اعضای گارد سلطنتی می شود، در حالی که سو هی از پدرش بی خبر است. هنگامی که او یک سوء قصد دیگر را خنثی می کند، چونگ توسط جانگ برادرزاده پادشاه
را خنثی می کند، چونگ توسط جانگ برادرزاده پادشاه به عنوان تیرانداز نقابدار شناخته می شود و او به اعدام محکوم می شود. یئون گاسومون جاه‌طلبی‌های جانگ را شکار می‌کند، و با هم نقشه می‌کشند تا چونگ را از حلق آویز کردن نجات دهند، بدون اینکه سو هی غمگین که باور دارد مرده است. اما چونگ نمی تواند مقاومت کند که خود را به او نشان دهد و عاشقان با خوشحالی دوباره به هم می رسند. یئونگنیو از ترس اینکه قدرت و نفوذ ژنرال به سرعت بر تاج و تخت غلبه کند، به یئون گائسومون دستور می دهد تا بر ساخت دیوار دفاعی چئولی جانگ سونگ در
می دهد تا بر ساخت دیوار دفاعی چئولی جانگ سونگ در استانی دورافتاده نظارت کند که عملاً او را تبعید می کند. در تلافی، یون گائسومون و توطئه‌گرانش قصد شورش را دارند. به دلیل دخالت چونگ شکست می خورد، اما ولیعهد پس از سقوط از اسب مسموم به شدت مجروح می شود. پادشاه به طور غیرمنتظره ای سو هی را به عنوان جانشین خود برای تاج و تخت اعلام می کند، امیدهای جانگ را از بین می برد و باعث می شود که سرانجام وفاداری خود را به یون گائسومون تغییر دهد. یئونگنیو از گئومهوادان، یک گروه مخفی از جنگجویان برای محافظت از خانواده سلطنتی
مخفی از جنگجویان برای محافظت از خانواده سلطنتی و شهروندان در زمان قیام و جنگ، می خواهد تا در مورد آن تحقیق کنند. اما آنها در یافتن شواهد صریح که یون گائسومون را به شورش شکست خورده مرتبط می کند، مشکل دارند. یئونگنیو که راه حل دیگری برای بن بست ایدئولوژیک آنها که باعث ناآرامی سیاسی می شود، نمی بیند، تصمیم می گیرد که ژنرال و خائنان دیگرش را ترور کند. اما یئون گاسومون نقشه‌های دقیق خود را دارد و به چونگ هشدار می‌دهد که با خانواده‌اش یک طرف را درست انتخاب کند. او به چونگ می‌گوید برای اثبات وفاداری خود، سر
او به چونگ می‌گوید برای اثبات وفاداری خود، سر شاهزاده خانم را قطع کند و به سربازی دستور می‌دهد که اگر علیه آنها اقدامی کرد، او را بکشد. چونگ که به شدت دچار درگیری شده و در عین حال قادر به خیانت به پدرش نیست، موافقت می کند که به طرح بپیوندد، اما فقط به این دلیل که مخفیانه قصد دارد سو هی را از آنچه قرار است نجات دهد. بدین ترتیب، یئون گائسومون، متحدانش و نیروهایشان وارد کاخ می شوند و کودتای خونینی را به راه می اندازند. ارتش سلطنتی به دستور جانگ کنار می‌رود و توطئه‌گران وزیران شورا و سربازان وفادار باقی مانده
وزیران شورا و سربازان وفادار باقی مانده را قتل عام می‌کنند. برادر سو هی، ولیعهد، جلوی چشمان او به قتل می رسد. گئومهوادان پادشاه را ترغیب می کنند که فرار کند، اما او در اتاق تاج و تخت ایستاده و با وقار با دشمنان خود روبرو می شود. یئون گاسومون با این باور که واقعاً بهترین کار را برای گوگوریو انجام می دهد، با ضربه زدن مستقیم به روده یئونگنیو با شمشیر خود مرتکب خودکشی می شود. هنگامی که او چونگ را آنجا می‌بیند، سوهی کاملاً ویران شده، بدترین حالت را تصور می‌کند که او بخشی از توطئه بوده است، بدون اینکه متوجه شود
او بخشی از توطئه بوده است، بدون اینکه متوجه شود که چونگ جان خود را در جنگ با سربازان پدرش برای محافظت از او به خطر انداخته است. یون گائسومون جانگ را به عنوان پادشاه جدید بوجانگ منصوب می کند. اما او فقط یک پادشاه دست نشانده است و یون گائسومون به دای مگنیجی ("نخست وزیر بزرگ") یا فرمانروا و دیکتاتور واقعی گوگوریو تبدیل می شود. چونگ با این باور که سو هی در کودتا مرده است، موضع قبلی خود را تغییر می دهد و به هدف یئون گاسومون می پیوندد تا قدرت را به دست آورد و خود را محکوم می کند که اگر او ناتوان نبود، شاید می
را محکوم می کند که اگر او ناتوان نبود، شاید می توانست او را نجات دهد. اما سوهی زنده است و توسط گئومهوادان پنهان شده است. او نام خود را به مو یونگ تغییر می دهد (به معنای "بی سایه" زیرا او دیگر در جهان وجود ندارد) و عهد می کند که انتقام مرگ خانواده اش را بگیرد. عنوان. در یکی از فلاش بک ها، یئونگنیو از دخترش می پرسد که به نظر او کدام قوی تر است - شمشیر یا گل. او به او می گوید که شمشیر به راحتی می تواند گل را قطع کند، اما گل می تواند پس از قطع شدن دوباره شکوفا شود. و در چرخه دائمی بریدن و شکوفه دادن، شمشیر