payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نسخه هوا خنک این سلاح بود. در همان زمان، هنری هاوارد، مهندس و تاجر از آن آگاه شد و با RAMD WR Furlong رئیس اداره مهمات تماس گرفت. او دستور داد تا سیستم تسلیحاتی Bofors مورد بررسی قرار گیرد. York Safe و Lock به عنوان عامل قرارداد استفاده می‌شود. این سیستم باید هم برای سیستم اندازه‌گیری انگلیسی و هم برای تولید انبوه دوباره طراحی می‌شد، زیرا اسناد اصلی توصیه می‌کردند که براده‌دهی و سوراخ‌کاری با دست را شکل دهند. در اوایل سال ۱۹۲۸ نیروی دریایی ایالات متحده نیاز به جایگزینی مسلسل کالیبر ۵۰ را با چیزی سنگین تر
به جایگزینی مسلسل کالیبر ۵۰ را با چیزی سنگین تر دید. ۱٫۱ اینچ/75 (28 mm) Mark ۱ طراحی شد. قرار گرفتن در پایه‌های چهارگانه با سرعت آتش ۵۰۰ دور در دقیقه، مطابق با الزامات است. با این حال، اسلحه از مشکلات دندان درآوردن رنج می‌برد و مستعد گیر کردن بود. در حالی که می‌توانست این مشکل را حل کند، وزن سیستم برابر با چهارپایه Bofors 40 میلی‌متری بود در حالی که فاقد برد و قدرتی بود که Bofors ارائه می‌کرد. این اسلحه تا پایان جنگ به کشتی‌های کوچک‌تر و کمتر حیاتی منتقل شد. تفنگ دریایی ۵ اینچی/کالیبر ۳۸ مجموعه AA نیروی
شد. تفنگ دریایی ۵ اینچی/کالیبر ۳۸ مجموعه AA نیروی دریایی ایالات متحده را دور زد. یک پایه دو منظوره، در هر دو نقش سطحی و AA با موفقیت زیادی استفاده شد. جفت شدن با کارگردان Mark 37 و فیوز مجاورتی که می‌تواند به‌طور معمول پهپادها را تا برد ۱۳۰۰۰ یارد از آسمان به بیرون پرتاب کند. یک اسلحه نیمه اتوماتیک دوگانه ۳ اینچ/50 MK ۲۲ تولید شد اما قبل از پایان جنگ مورد استفاده قرار نگرفت و بنابراین خارج از محدوده این مقاله است. با این حال علائم اولیه ۳ اینچ/۵۰ در اسکورت‌های ناوشکن و کشتی‌های تجاری به کار گرفته شد.
ناوشکن و کشتی‌های تجاری به کار گرفته شد. اسلحه‌های کالیبر ۳ اینچ/۵۰ (مارک‌های ۱۰، ۱۷، ۱۸ و ۲۰) برای اولین بار در سال ۱۹۱۵ به عنوان یک بازسازی برای وارد خدمت شدند. و متعاقباً بر روی بسیاری از انواع کشتی‌ها سوار شدند زیرا نیاز به حفاظت ضدهوایی تشخیص داده شد. در طول جنگ جهانی دوم، آنها سلاح اصلی اسلحه برای اسکورت ناوشکن، ناوچه‌های گشتی، تعقیب کننده‌های زیردریایی، مین روب‌ها، برخی از زیردریایی‌های ناوگان و سایر کشتی‌های کمکی بودند و به عنوان یک باتری دو منظوره ثانویه در برخی از انواع دیگر کشتی‌ها از جمله
ثانویه در برخی از انواع دیگر کشتی‌ها از جمله استفاده می‌شدند. چند کشتی جنگی قدیمی آنها همچنین اسلحه‌های اصلی با زاویه پایین ۴ اینچ / 50 (Mark ۹) را در کلاس و Clemson جایگزین کردند. ناوشکن‌ها برای محافظت بهتر ضدهوایی. این تفنگ همچنین در تبدیل ناوشکن‌های تخصصی استفاده شد. تبدیل مناقصه هواپیمای دریایی "AVD" دو اسلحه دریافت کرد. ترابری پرسرعت "APD"، لایه‌های مین " DM " و تبدیل مین روب "DMS" سه تفنگ دریافت کردند و آنهایی که طبقه‌بندی ناوشکن را حفظ کردند، شش اسلحه دریافت کردند. آلمانی‌ها ساختمان‌های بتن آرمه
دریافت کردند. آلمانی‌ها ساختمان‌های بتن آرمه عظیمی را "ساختند که برخی از آنها به ارتفاع بیش از شش طبقه، که به نام برج‌های فلک Hochbunker" " High "Bunkers" " یا "Flakturme شناخته می‌شدند و توپخانه‌های ضدهوایی را روی آنها قرار دادند. آن‌هایی که در شهرهایی که توسط نیروهای زمینی متفقین مورد حمله قرار می‌گرفتند به قلعه تبدیل شدند. چندین ساختمان در برلین از آخرین ساختمان‌هایی بودند که در نبرد برلین در سال ۱۹۴۵ به دست شوروی افتاد. بریتانیایی‌ها سازه‌هایی مانند قلعه‌های ماونسل در دریای شمال، رودخانه تیمز و سایر
ماونسل در دریای شمال، رودخانه تیمز و سایر مناطق جزر و مدی ساختند که اسلحه‌ها را بر اساس آن‌ها بنا کردند. پس از جنگ بیشتر آنها به پوسیدگی رها شدند. برخی از آنها خارج از آب‌های سرزمینی بودند و در دهه ۱۹۶۰ زندگی دوم را به عنوان سکوی ایستگاه‌های رادیویی دزدان دریایی داشتند، در حالی که دیگری به پایگاه یک کشور کوچک تبدیل شد، شاهزاده سی لند . برخی از کشورها تحقیقات موشکی را قبل از جنگ جهانی دوم آغاز کردند، از جمله برای استفاده ضدهوایی. تحقیقات بیشتر در طول جنگ آغاز شد. اولین گام، سامانه‌های موشکی هدایت‌نشده مانند
شد. اولین گام، سامانه‌های موشکی هدایت‌نشده مانند RP و ۳ اینچی بریتانیایی بود که به تعداد زیاد از "باتری‌های Z" شلیک می‌شد و همچنین بر روی کشتی‌های جنگی نصب می‌شد. گمان می‌رود شلیک یکی از این وسایل در طی یک حمله هوایی باعث فاجعه بتنال گرین در سال ۱۹۴۳ شده باشد. در مواجهه با تهدید حملات کامیکازه ژاپنی، بریتانیا و ایالات متحده راکت‌های زمین به هوا مانند British Stooge یا Lark آمریکایی را به عنوان اقدامات متقابل توسعه دادند، اما هیچ‌یک از آنها در پایان جنگ آماده نبودند. تحقیقات موشکی آلمانی‌ها پیشرفته‌ترین
نبودند. تحقیقات موشکی آلمانی‌ها پیشرفته‌ترین تحقیقات جنگ بود زیرا آلمانی‌ها تلاش قابل توجهی در تحقیق و توسعه سیستم‌های موشکی برای همه اهداف انجام دادند. در میان آنها چندین سیستم هدایت شده و غیر هدایت شونده وجود داشت. سیستم‌های هدایت نشده شامل Fliegerfaust (به معنای واقعی کلمه "مشت هواپیما") به عنوان اولین MANPADS بود. سیستم‌های هدایت شونده چندین موشک پیچیده رادیویی، سیمی یا راداری هدایت شونده مانند موشک Wasserfall ("آبشار") بودند. به دلیل شرایط جنگی سخت برای آلمان، همه این سیستم‌ها فقط در تعداد کمی تولید
آلمان، همه این سیستم‌ها فقط در تعداد کمی تولید می‌شدند و بیشتر آنها فقط توسط واحدهای آموزشی یا آزمایشی استفاده می‌شدند. یکی دیگر از جنبه‌های دفاع ضدهوایی استفاده از بالون‌های رگبار برای عمل به عنوان مانع فیزیکی در ابتدا برای بمباران هواپیماها بر فراز شهرها و سپس برای هواپیماهای حمله زمینی بر فراز ناوگان تهاجم نرماندی بود. بالون، یک بادکنک ساده که به زمین بسته شده بود، به دو صورت کار می‌کرد. اولاً، آن و کابل فولادی برای هر هواپیمایی که قصد پرواز در میان آنها را داشت، خطری بود. ثانیاً برای دوری از بالن‌ها،
را داشت، خطری بود. ثانیاً برای دوری از بالن‌ها، بمب افکن‌ها باید در ارتفاع بالاتری پرواز می‌کردند که برای تفنگ‌ها مطلوب تر بود. بالون‌های رگبار از نظر کاربرد محدود بودند و کمترین موفقیت را در سرنگون کردن هواپیما داشتند، زیرا عمدتاً دفاع غیر متحرک و غیرعامل بودند. پیشرفته‌ترین فن آوری‌های متحدان توسط دفاع ضدهوایی در برابر موشک‌های کروز V-1 آلمان به نمایش گذاشته شد (V مخفف "V ergeltungswaffe"، "سلاح تلافی جویانه"). گردان‌های ۴۱۹ و ۶۰۱ ضدهوایی ارتش ایالات متحده ابتدا برای دفاع از لندن به سواحل فولکستون-دوور
ابتدا برای دفاع از لندن به سواحل فولکستون-دوور اختصاص یافتند و سپس به بلژیک منتقل شدند تا بخشی از پروژه "Antwerp X" باشند که توسط شده بود. در Keerbergen. با آزادسازی آنتورپ، این شهر بندری بلافاصله به بالاترین هدف تبدیل شد و بیشترین تعداد موشک V-1 و V-2 را در بین شهرهای دیگر دریافت کرد. کوچک‌ترین واحد تاکتیکی عملیات یک باتری اسلحه متشکل از چهار ۹۰ بود تفنگ‌های میلی‌متری شلیک گلوله‌های مجهز به فیوز مجاورتی رادیویی. اهداف ورودی توسط رادار SCR-584 که در آزمایشگاه راد MIT توسعه یافته بود به دست آمد و به‌طور
راد MIT توسعه یافته بود به دست آمد و به‌طور خودکار ردیابی شد. خروجی رادار اسلحه‌گذار به M9 Gun Director داده شد، یک کامپیوتر آنالوگ الکترونیکی که در آزمایشگاه‌های بل برای محاسبه اصلاحات سرب و ارتفاع برای اسلحه‌ها توسعه یافته‌است. با کمک این سه فناوری، نزدیک به ۹۰ درصد موشک‌های V-1 در مسیر منطقه دفاعی اطراف بندر منهدم شد. پس از جنگ. تجزیه و تحلیل پس از جنگ نشان داد که حتی با وجود جدیدترین سیستم‌های ضدهوایی که توسط هر دو طرف استفاده می‌شود، اکثریت قریب به اتفاق بمب افکن‌ها در حدود ۹۰ درصد با موفقیت به اهداف
بمب افکن‌ها در حدود ۹۰ درصد با موفقیت به اهداف خود می‌رسند. در حالی که این ارقام در طول جنگ نامطلوب بودند، ظهور بمب هسته ای به‌طور قابل توجهی مقبولیت رسیدن حتی یک بمب افکن به هدف را تغییر داد. تحولات در طول جنگ جهانی دوم برای مدت کوتاهی در دوره پس از جنگ نیز ادامه یافت. به ویژه ارتش ایالات متحده یک شبکه دفاع هوایی عظیم را در اطراف شهرهای بزرگتر خود بر اساس رادار ۹۰ راه اندازی کرد. میلی‌متر و ۱۲۰ اسلحه‌های میلی‌متری تلاش‌های ایالات متحده در دهه ۱۹۵۰ با ۷۵ ادامه یافت mm Skysweeper سیستم، یک سیستم تقریباً
ادامه یافت mm Skysweeper سیستم، یک سیستم تقریباً کاملاً خودکار شامل رادار، رایانه، برق و تفنگ بارگیری خودکار روی یک پلت فرم تک نیرو. Skysweeper همه اسلحه‌های کوچکتر را که در زمان استفاده در ارتش استفاده می‌شد جایگزین کرد، به ویژه ۴۰ میلی‌متر بوفورس. در سال ۱۹۵۵، ارتش ایالات متحده، Bofors 40 میلی‌متری را به دلیل کاهش توانایی آن در سرنگونی هواپیماهای جت منسوخ تلقی کرد و به توسعه SAM با نایک آژاکس و RSD-58 روی آورد. در اروپا فرماندهی متفقین ناتو اروپا یک سیستم دفاع هوایی یکپارچه به نام محیط زمینی دفاع هوایی
دفاع هوایی یکپارچه به نام محیط زمینی دفاع هوایی ناتو (NADGE) توسعه داد که بعداً به سیستم یکپارچه دفاع هوایی ناتو تبدیل شد. معرفی موشک هدایت شونده منجر به تغییر قابل توجهی در استراتژی ضدهوایی شد. اگرچه آلمان از معرفی سیستم‌های موشکی ضدهوایی ناامید بود، اما هیچ‌کدام در طول جنگ جهانی دوم عملیاتی نشدند. با این حال، پس از چندین سال توسعه پس از جنگ، این سیستم‌ها شروع به تبدیل شدن به سلاح‌های قابل دوام کردند. ایالات متحده ارتقاء دفاعی خود را با استفاده از موشک نایک آژاکس آغاز کرد و به زودی توپ‌های ضدهوایی بزرگتر
آژاکس آغاز کرد و به زودی توپ‌های ضدهوایی بزرگتر ناپدید شدند. همین اتفاق در اتحاد جماهیر شوروی پس از معرفی سیستم‌های راهنمای SA-2 آنها رخ داد. همان‌طور که این روند ادامه یافت، موشک خود را برای نقش‌هایی که قبلاً توسط تفنگ‌ها انجام می‌شد استفاده می‌کرد. اولین سلاح‌های بزرگ بودند که با سیستم‌های موشکی به همان اندازه بزرگ با کارایی بسیار بالاتر جایگزین شدند. موشک‌های کوچک‌تر به زودی دنبال شدند و در نهایت به اندازه‌ای کوچک شدند که بر روی خودروهای زرهی و شاسی تانک‌ها نصب شوند. این سیستم‌ها در دهه ۱۹۶۰ شروع به
نصب شوند. این سیستم‌ها در دهه ۱۹۶۰ شروع به جایگزینی یا حداقل جایگزینی سیستم‌های مشابه مبتنی بر تفنگ SPAAG کردند و تا دهه ۱۹۹۰ تقریباً همه این سیستم‌ها را در ارتش‌های مدرن جایگزین کردند. موشک‌های قابل حمل انسان، MANPADS که امروزه شناخته می‌شوند، در دهه ۱۹۶۰ معرفی شدند و حتی کوچک‌ترین اسلحه‌ها را در اکثر ارتش‌های پیشرفته جایگزین یا جایگزین کرده‌اند. در جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، نیروهای مسلح آرژانتین جدیدترین تسلیحات اروپای غربی از جمله توپ دوقلوی ۳۵ میلی‌متری Oerlikon GDF-002 و SAM Roland را به کار گرفتند.
Oerlikon GDF-002 و SAM Roland را به کار گرفتند. سیستم موشکی راپیر، سیستم اصلی GBAD بود که هم توسط توپخانه بریتانیا و هم هنگ RAF استفاده می‌شد، چند FIM-92 Stinger کاملاً جدید توسط نیروهای ویژه بریتانیا استفاده می‌شد. هر دو طرف از موشک Blowpipe نیز استفاده کردند. موشک‌های دریایی بریتانیایی مورد استفاده شامل Sea Dart و سامانه‌های قدیمی‌تر Sea Slug با برد بلندتر، Sea Cat و سامانه‌های جدید Sea Wolf برد کوتاه بودند. مسلسل‌ها در پایه‌های AA هم در خشکی و هم در شناور استفاده می‌شدند. در طول جنگ اوستیای جنوبی در سال
استفاده می‌شدند. در طول جنگ اوستیای جنوبی در سال ۲۰۰۸، نیروی هوایی با سیستم‌های قدرتمند SAM مانند Buk-M1 در دهه ۱۹۸۰ مواجه شد. در فوریه ۲۰۱۸، یک جنگنده اف-۱۶ اسرائیلی پس از حمله به یک هدف ایرانی در سوریه در استان اشغالی جولان سرنگون شد. در سال ۲۰۰۶، اسرائیل یک هلیکوپتر را نیز بر فراز لبنان از دست داد که با موشک حزب‌الله سرنگون شد. سیستم‌های جنگی AA. اگرچه سلاح‌های گرم مورد استفاده توسط پیاده‌نظام، به ویژه مسلسل‌ها، می‌توانند برای درگیری با اهداف هوایی در ارتفاع پایین مورد استفاده قرار گیرند، اما در مواردی
پایین مورد استفاده قرار گیرند، اما در مواردی با موفقیت قابل توجهی، کارایی آنها به‌طور کلی محدود است و چشمک‌های پوزه موقعیت‌های پیاده‌نظام را نشان می‌دهد. سرعت و ارتفاع هواپیماهای جت مدرن فرصت‌های هدف را محدود می‌کند و سیستم‌های حیاتی ممکن است در هواپیماهایی که برای نقش حمله زمینی طراحی شده‌اند زره پوش شوند. انطباق‌های اتوکان استاندارد، که در اصل برای استفاده هوا به زمین در نظر گرفته شده بود، و سیستم‌های توپخانه سنگین‌تر معمولاً برای اکثر توپخانه‌های ضدهوایی استفاده می‌شد، که از قطعات استاندارد روی پایه‌های
استفاده می‌شد، که از قطعات استاندارد روی پایه‌های جدید شروع می‌شد و به تفنگ‌هایی با طراحی ویژه با عملکرد بسیار بالاتر قبل از جنگ جهانی دوم. گلوله‌های شلیک شده توسط این سلاح‌ها معمولاً با انواع مختلف فیوز (بارومتریک، تأخیر زمانی یا مجاورت) برای منفجر شدن در نزدیکی هدف هوابرد و رها شدن بارانی از قطعات فلزی سریع نصب می‌شوند. برای کار با برد کوتاه‌تر، به سلاح سبک‌تر با سرعت شلیک بالاتر نیاز است تا احتمال اصابت به یک هدف سریع هوابرد افزایش یابد. اسلحه بین ۲۰ میلی‌متر و ۴۰ در این نقش از کالیبر میلی‌متری استفاده
و ۴۰ در این نقش از کالیبر میلی‌متری استفاده شده‌است. سلاح‌های کوچکتر، معمولاً کالیبر ۵۰ یا حتی ۸ در کوچک‌ترین پایه‌ها از تفنگ‌های کالیبر میلی‌متری استفاده شده‌است. برخلاف اسلحه‌های سنگین‌تر، این سلاح‌های کوچک‌تر به دلیل هزینه کم و توانایی در تعقیب سریع هدف، کاربرد گسترده‌ای دارند. نمونه‌های کلاسیک توپ‌های خودکار و تفنگ‌های کالیبر بزرگ 40 هستندخودکار میلی‌متری طراحی شده توسط Bofors و 8.8 cm FlaK ۱۸, ۳۶ تفنگ طراحی شده توسط Krupp. تسلیحات توپخانه ای از این نوع در اکثر موارد با سیستم‌های موشکی مؤثر زمین به هوا
در اکثر موارد با سیستم‌های موشکی مؤثر زمین به هوا که در دهه ۱۹۵۰ معرفی شدند جایگزین شده‌اند، اگرچه هنوز در بسیاری از کشورها نگهداری می‌شوند. توسعه موشک‌های زمین به هوا در آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم با موشک‌هایی مانند Wasserfall آغاز شد، اگرچه هیچ سیستم کاری قبل از پایان جنگ مستقر نشده بود و نشان دهنده تلاش‌های جدیدی برای افزایش کارایی سیستم‌های ضدهوایی بود. با تهدید فزاینده بمب افکن‌ها مواجه شد. SAMهای زمینی را می‌توان از تأسیسات ثابت یا پرتابگرهای متحرک، اعم از چرخدار یا ردیابی، مستقر کرد. وسایل
متحرک، اعم از چرخدار یا ردیابی، مستقر کرد. وسایل نقلیه ردیابی معمولاً خودروهای زرهی هستند که به‌طور خاص برای حمل SAM طراحی شده‌اند. SAMهای بزرگتر ممکن است در پرتابگرهای ثابت مستقر شوند، اما می‌توانند به دلخواه بکسل یا دوباره مستقر شوند. SAMهایی که توسط افراد راه اندازی می‌شوند در ایالات متحده به عنوان سیستم‌های دفاعی قابل حمل A ir D ( MANPADS) شناخته می‌شوند. منپدهای اتحاد جماهیر شوروی سابق به سرتاسر جهان صادر شده‌اند و می‌توانند توسط بسیاری از نیروهای مسلح مورد استفاده قرار گیرند. اهداف برای SAMهای غیر
مورد استفاده قرار گیرند. اهداف برای SAMهای غیر ManPAD معمولاً توسط رادار جستجوی هوایی به‌دست می‌آیند، سپس قبل از/در حالی که یک SAM «قفل شده» است و سپس شلیک می‌شود، ردیابی می‌شوند. اهداف بالقوه، اگر هواپیماهای نظامی باشند، قبل از درگیری به عنوان دوست یا دشمن شناسایی می شوند. پیشرفت‌ها در جدیدترین و نسبتاً ارزان‌ترین موشک‌های کوتاه‌برد، جایگزین توپ‌های خودکار در این نقش شده‌اند. هواپیمای رهگیر (یا به سادگی رهگیر) نوعی هواپیمای جنگنده است که به‌طور خاص برای رهگیری و انهدام هواپیماهای دشمن، به ویژه
خاص برای رهگیری و انهدام هواپیماهای دشمن، به ویژه بمب‌افکن‌ها، معمولاً با تکیه بر قابلیت‌های سرعت و ارتفاع بالا طراحی شده‌است. تعدادی از جت‌های رهگیر مانند F-102 Delta Dagger، F-106 Delta Dart و MiG-25 در دوره ای ساخته شدند که پس از پایان جنگ جهانی دوم شروع شد و در اواخر دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید. به دلیل تغییر نقش بمباران استراتژیک به ICBMها اهمیت دارد. همیشه این نوع هواپیماهای جنگنده با سرعت‌های بالاتر و بردهای عملیاتی کوتاه‌تر و همچنین کاهش بسیار محموله مهمات از دیگر طراحی‌های هواپیماهای جنگنده متمایز
مهمات از دیگر طراحی‌های هواپیماهای جنگنده متمایز می‌شود. سیستم‌های رادار از امواج الکترومغناطیسی برای شناسایی برد، ارتفاع، جهت یا سرعت هواپیما و تشکل‌های آب‌وهوا برای ارائه هشدار و جهت تاکتیکی و عملیاتی، عمدتاً در طول عملیات‌های دفاعی، استفاده می‌کنند. آنها در نقش‌های عملکردی خود جستجوی هدف، شناسایی تهدید، راهنمایی، شناسایی، ناوبری، ابزار دقیق و گزارش آب و هوا را برای عملیات‌های رزمی پشتیبانی می‌کنند. دفاع ضد پهپاد. "سیستم دفاعی ضد پهپاد" (AUDS) سیستمی برای دفاع در برابر هواپیماهای بدون سرنشین نظامی است.
دفاع در برابر هواپیماهای بدون سرنشین نظامی است. طرح‌های مختلفی با استفاده از لیزر، تفنگ‌های توری و توری هوا به هوا، پارازیت سیگنال، و جک کردن با استفاده از هک در حین پرواز توسعه یافته‌اند. سامانه‌های دفاعی ضد پهپاد علیه پهپادهای داعش در جریان نبرد موصل (۲۰۱۶–۲۰۱۷) مستقر شده‌اند. روش‌های جایگزین برای مقابله با پهپادها شامل استفاده از تفنگ ساچمه ای در فاصله نزدیک و برای پهپادهای کوچکتر، آموزش عقاب‌ها برای ربودن آنها از هوا است. مهم است که به خاطر داشته باشید که این فقط بر روی پهپادهای نسبتاً کوچک و مهمات
که این فقط بر روی پهپادهای نسبتاً کوچک و مهمات پرسه زن (که «پهپادهای انتحاری» نیز نامیده می‌شود) کار می‌کند. UCAVهای بزرگتر مانند MQ-1 Predator را می‌توان مانند هواپیماهای سرنشین دار با اندازه‌ها و مشخصات پروازی مشابه سرنگون کرد (و اغلب نیز سرنگون می‌شود). تحولات آینده. اسلحه‌ها به‌طور فزاینده ای به سمت نقش‌های تخصصی سوق داده می‌شوند، مانند دروازه‌بان هلندی CIWS که از GAU-8 Avenger 30 استفاده می‌کند. تفنگ گاتلینگ هفت لول میلی‌متری برای آخرین خندق دفاع ضد موشکی و ضدهوایی. حتی این سلاح سابق خط مقدم در حال
موشکی و ضدهوایی. حتی این سلاح سابق خط مقدم در حال حاضر با سیستم‌های موشکی جدید جایگزین شده‌است، مانند موشک RIM-116 Rolling Airframe Missile که کوچک‌تر، سریع‌تر است و امکان تصحیح مسیر (هدایت) در اواسط پرواز را برای اطمینان از ضربه زدن فراهم می‌کند. برای پر کردن شکاف بین اسلحه و موشک، روسیه به ویژه CIWS کاشتان را تولید می‌کند که از اسلحه و موشک برای دفاع نهایی با دو ۳۰ شش لول استفاده می‌کند. mm Gsh-6-30 Gatling و ۸ موشک زمین به هوا 9M311 قابلیت‌های دفاعی آن را فراهم می‌کند. برهم زدن این پیشرفت در سیستم‌های
را فراهم می‌کند. برهم زدن این پیشرفت در سیستم‌های تمام موشکی، حرکت فعلی به سمت هواپیماهای رادارگریز است. موشک‌های دوربرد برای ارائه سرب قابل توجهی به شناسایی دوربرد وابسته هستند. طراحی‌های پنهان‌کاری محدوده‌های تشخیص برش را به قدری کاهش می‌دهند که هواپیما اغلب حتی دیده نمی‌شود، و زمانی که دیده می‌شود، اغلب برای رهگیری خیلی دیر است. سیستم‌های شناسایی و ردیابی هواپیماهای رادارگریز مشکل اصلی توسعه ضدهوایی است. با این حال، با رشد فناوری مخفی کاری، فناوری ضد پنهانکاری نیز رشد می‌کند. گفته می‌شود رادارهای
ضد پنهانکاری نیز رشد می‌کند. گفته می‌شود رادارهای فرستنده چندگانه مانند رادارهای بی استاتیک و رادارهای فرکانس پایین قابلیت شناسایی هواپیماهای رادارگریز را دارند. اشکال پیشرفته دوربین‌های ترموگرافی مانند آن‌هایی که دارای QWIP هستند، می‌توانند هواپیمای Stealth را بدون توجه به سطح مقطع راداری (RCS) هواپیما ببینند. علاوه بر این، رادارهای جانبی، ماهواره‌های نوری پرقدرت و رادارهای اسکن آسمان، با دیافراگم بالا و حساسیت بالا مانند تلسکوپ‌های رادیویی، همگی می‌توانند موقعیت یک هواپیمای رادارگریز را تحت پارامترهای
موقعیت یک هواپیمای رادارگریز را تحت پارامترهای خاصی محدود کنند. جدیدترین SAMها دارای توانایی ادعایی برای شناسایی و درگیری با اهداف رادارگریز هستند، که قابل توجه‌ترین آنها اس-۴۰۰ روسی است که ادعا می‌شود می‌تواند هدف را با آرسی‌اس ۰٫۰۵ متر مربع از ۹۰ کیلومتر دورتر شناسایی کند. یکی دیگر از سیستم‌های تسلیحاتی بالقوه برای استفاده ضدهوایی، لیزر است. اگرچه برنامه ریزان هوایی از اواخر دهه ۱۹۶۰ لیزرها را در نبرد تصور می‌کردند، اما در حال حاضر فقط مدرن‌ترین سیستم‌های لیزری به آنچه می‌توان «مفید تجربی» در نظر گرفت،
لیزری به آنچه می‌توان «مفید تجربی» در نظر گرفت، رسیده‌است. به ویژه لیزر انرژی بالا تاکتیکی می‌تواند در نقش ضدهوایی و ضد موشکی استفاده شود. سیستم ALKA یک اسلحه با انرژی هدایت شده (DEW) یک سلاح الکترومغناطیسی/لیزر دوگانه ترکی است که توسط Roketsan ساخته شده‌است که گفته می‌شود برای از بین بردن یکی از پهپادهای Wing Loong II GNC استفاده می‌شود. اگر درست باشد، این اولین باری است که از یک لیزر رزمی سوار بر وسیله نقلیه برای نابودی خودروی جنگی دیگر در شرایط واقعی زمان جنگ استفاده شده‌است. آینده تسلیحات مبتنی بر
زمان جنگ استفاده شده‌است. آینده تسلیحات مبتنی بر پرتابه ممکن است در ریل تفنگ پیدا شود. در حال حاضر آزمایش‌هایی روی سیستم‌هایی در حال توسعه است که می‌توانند به اندازه یک موشک تاماهاوک (موشک) آسیب وارد کنند، اما با کسری از هزینه. در فوریه ۲۰۰۸ نیروی دریایی ایالات متحده یک تفنگ ریلی را آزمایش کرد. یک گلوله را در شلیک کرد در ساعت با استفاده از ۱۰ مگاژول انرژی. عملکرد مورد انتظار آن بیش از است سرعت پوزه در ساعت، به اندازه کافی دقیق برای ضربه زدن به یک هدف ۵ متری از در حالی که با سرعت ۱۰ تیر در دقیقه تیراندازی
از در حالی که با سرعت ۱۰ تیر در دقیقه تیراندازی می‌کنید. انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ آماده شود. این سیستم‌ها، در حالی که در حال حاضر برای اهداف ثابت طراحی شده‌اند، فقط به توانایی هدف‌گیری مجدد نیاز دارند تا نسل بعدی سیستم AA شوند. ساختارهای نیرو. بیشتر ارتش‌های غربی و کشورهای مشترک المنافع، پدافند هوایی را صرفاً با خدمات سنتی ارتش (یعنی ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی)، به عنوان یک بازوی جداگانه یا به عنوان بخشی از توپخانه، ادغام می‌کنند. به عنوان مثال، در ارتش بریتانیا، پدافند هوایی بخشی از بازوی
در ارتش بریتانیا، پدافند هوایی بخشی از بازوی توپخانه است، در حالی که در ارتش پاکستان، در سال ۱۹۹۰ از توپخانه جدا شد تا یک بازوی جداگانه برای خود تشکیل دهد. این برخلاف برخی از کشورهای (عمدتاً کمونیستی یا کمونیستی سابق) است که در آن‌ها نه تنها مقرراتی برای دفاع هوایی در ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی وجود دارد، بلکه شاخه‌های خاصی وجود دارد که فقط به دفاع هوایی قلمرو می‌پردازند، برای مثال، PVO شوروی Strany. اتحاد جماهیر شوروی همچنین دارای یک نیروی موشکی استراتژیک مجزا بود که مسئول موشک های بالستیک قاره‌پیما
مجزا بود که مسئول موشک های بالستیک قاره‌پیما بود. نیروی دریایی. قایق‌ها و کشتی‌های کوچک‌تر معمولاً دارای مسلسل یا توپ‌های سریع هستند، که اغلب برای هواپیماهای کم‌پرواز می‌توانند مرگبار باشند، اگر به یک توپ رادار کنترل شده توسط رادار برای دفاع نقطه‌ای متصل شوند. برخی از شناورها مانند ناوشکن‌ها و رزمناوهای مجهز به Aegis به اندازه هر سیستم دفاع هوایی زمینی تهدیدی برای هواپیماها هستند. به‌طور کلی، هواپیماها باید با کشتی‌های نیروی دریایی با احترام رفتار کنند، اما عکس آن نیز به همان اندازه صادق است. از ناوگروه
عکس آن نیز به همان اندازه صادق است. از ناوگروه هواپیمابر به‌خوبی دفاع می‌شود، زیرا نه تنها معمولاً از کشتی‌های زیادی با تسلیحات دفاع هوایی سنگین تشکیل شده‌اند، بلکه می‌توانند جت‌های جنگنده را برای گشت‌زنی هوایی رزمی در بالای سر به پرواز درآورند تا تهدیدات هوایی ورودی را رهگیری کنند. کشورهایی مانند ژاپن از شناورهای مجهز به SAM خود برای ایجاد محیط دفاع هوایی بیرونی و پیکت راداری در دفاع از جزایر اصلی خود استفاده می‌کنند و ایالات متحده نیز از کشتی‌های مجهز به Aegis خود به عنوان بخشی از سیستم دفاع موشکی
به Aegis خود به عنوان بخشی از سیستم دفاع موشکی بالستیک Aegis در منطقه استفاده می‌کند. دفاع از قاره ایالات متحده برخی از زیردریایی‌های مدرن، مانند زیردریایی‌های نوع ۲۱۲ نیروی دریایی آلمان، مجهز به سیستم‌های موشکی زمین به هوا هستند، زیرا هلیکوپترها و هواپیماهای جنگی ضد زیردریایی تهدیدهای مهمی هستند. موشک ضدهوایی زیرسطحی پرتاب شده برای اولین بار توسط دریاسالار عقب نیروی دریایی ایالات متحده، چارلز بی. مومسن، در مقاله ای در سال ۱۹۵۳ مورد استفاده قرار گرفت. پدافند هوایی لایه ای. پدافند هوایی در تاکتیک‌های
پدافند هوایی لایه ای. پدافند هوایی در تاکتیک‌های دریایی، به ویژه در یک گروه حامل، اغلب حول یک سیستم از لایه‌های متحدالمرکز با ناو هواپیمابر در مرکز ساخته می‌شود. لایه بیرونی معمولاً توسط هواپیمای حامل، به‌ویژه هواپیمای AEW&amp;C همراه با CAP ارائه می‌شود. اگر مهاجم بتواند به این لایه نفوذ کند، لایه‌های بعدی از موشک‌های زمین به هوای حمل‌شده توسط اسکورت حامل می‌آیند. موشک‌های دفاع منطقه ای مانند استاندارد RIM-67 با برد تا 100 nmi و موشک‌های دفاع نقطه ای مانند RIM-162 ESSM با برد تا 30 nmi. در نهایت، تقریباً
RIM-162 ESSM با برد تا 30 nmi. در نهایت، تقریباً هر کشتی جنگی مدرن مجهز به تفنگ‌های کالیبر کوچک، از جمله CIWS است که معمولاً یک تفنگ گاتلینگ کنترل‌شده با رادار با کالیبر ۲۰ تا ۳۰ میلی‌متری است که قادر به شلیک چندین هزار گلوله در دقیقه است. ارتش. ارتش‌ها معمولاً دارای دفاع هوایی در عمق هستند، از سیستم‌های دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS) مانند RBS 70، Stinger و Igla در سطوح نیروی کوچکتر تا سیستم‌های دفاع موشکی سطح ارتش مانند آنگارا و پاتریوت. اغلب، سامانه‌های موشکی دوربرد در ارتفاع بالا هواپیماها را
موشکی دوربرد در ارتفاع بالا هواپیماها را مجبور می‌کنند در سطح پایین پرواز کنند، جایی که توپ‌های ضدهوایی می‌توانند آنها را پایین بیاورند. علاوه بر سیستم‌های کوچک و بزرگ، برای پدافند هوایی مؤثر باید سیستم‌های میانی وجود داشته باشد. اینها ممکن است در سطح هنگ مستقر شوند و متشکل از جوخه‌های سکوهای ضدهوایی خودکششی باشند، خواه توپ‌های ضدهوایی خودکششی (SPAAG)، سیستم‌های پدافند هوایی یکپارچه مانند Tunguska یا همه‌کاره سطحی. سکوهای موشک به هوا مانند Roland یا SA-8 Gecko. در سطح ملی، ارتش ایالات متحده از این نظر
Gecko. در سطح ملی، ارتش ایالات متحده از این نظر غیرمعمول بود که در درجه اول مسئول دفاع هوایی موشکی قاره ایالات متحده با سیستم‌هایی مانند پروژه نایک بود. نیروی هوایی. دفاع هوایی توسط نیروهای هوایی معمولاً توسط جت‌های جنگنده حامل موشک‌های هوا به هوا ارائه می‌شود. با این حال، اکثر نیروهای هوایی ترجیح می‌دهند دفاع پایگاه هوایی را با سیستم‌های موشکی زمین به هوا تقویت کنند، زیرا آنها اهداف ارزشمندی هستند و مورد حمله هواپیماهای دشمن قرار می‌گیرند. علاوه بر این، برخی از کشورها تصمیم می‌گیرند که تمام مسئولیت‌های
برخی از کشورها تصمیم می‌گیرند که تمام مسئولیت‌های دفاع هوایی را زیر نظر نیروی هوایی قرار دهند. پدافند هوایی منطقه. پدافند هوایی منطقه، دفاع هوایی یک منطقه یا مکان خاص، (برخلاف دفاع نقطه‌ای)، از لحاظ تاریخی توسط هر دو ارتش (مثلاً فرماندهی ضدهوایی در ارتش بریتانیا) و نیروی هوایی (هوایی ایالات متحده) عملیاتی شده‌است. CIM-10 بومارک فورس). سامانه‌های پدافند منطقه‌ای برد متوسط تا بلند دارند و می‌توانند از سامانه‌های مختلف دیگر تشکیل شده و در یک سامانه پدافند منطقه‌ای شبکه شوند (در این صورت ممکن است از چندین
منطقه‌ای شبکه شوند (در این صورت ممکن است از چندین سامانه برد کوتاه تشکیل شده باشد تا به‌طور مؤثر یک منطقه را پوشش دهد). نمونه ای از دفاع منطقه ای، دفاع از عربستان سعودی و اسرائیل توسط باتری‌های موشکی پاتریوت MIM-104 در طول جنگ اول خلیج فارس است که هدف آن پوشش مناطق پرجمعیت بود. تاکتیک. تحرک. اکثر سیستم‌های دفاع هوایی مدرن نسبتاً متحرک هستند. حتی سیستم‌های بزرگ‌تر معمولاً روی تریلرها نصب می‌شوند و طوری طراحی شده‌اند که نسبتاً سریع خراب یا راه‌اندازی شوند. در گذشته، همیشه اینطور نبود. سیستم‌های موشکی اولیه
گذشته، همیشه اینطور نبود. سیستم‌های موشکی اولیه دست و پاگیر بودند و به زیرساخت‌های زیادی نیاز داشتند. خیلی‌ها را اصلاً نمی‌شد جابه‌جا کرد. با تنوع پدافند هوایی تأکید بسیار بیشتری بر تحرک شده‌است. اکثر سیستم‌های مدرن معمولاً یا خودکششی هستند (یعنی اسلحه‌ها یا موشک‌ها روی یک کامیون یا شاسی ردیابی نصب می‌شوند) یا یدک‌کشی می‌شوند. حتی سیستم‌هایی که از اجزای زیادی تشکیل شده‌اند (حمل‌کننده/برپاکننده/پرتابگر، رادارها، پست‌های فرماندهی و غیره) از نصب شدن بر روی ناوگان وسایل نقلیه سود می‌برند. به‌طور کلی، یک سیستم