payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و متالیست خارکوف از اوکراین و زنیت سن پترزبورگ و زسکا مسکو از روسیه. این باشگاه‌ها بر اساس اصل دو باشگاه برتر در مسابقات قهرمانی محلی انتخاب شدند. جی‌-درایو اسپانسر رسمی مسابقات شد. قبل از این مسابقات کنفرانس مطبوعاتی در تل آویو برگزار شد. در میان شرکت کنندگان والری گازائف، رئیس کمیته مسئول مسابقات قهرمانی اتحاد، میرچئا لوچسکو، مدیر شاختار دونتسک، لئونید اسلوتسکی، مدیر باشگاه زسکا مسکو، مایرون مارکویچ، مدیر متالیست خارکوف و لوچانو اسپالتی، مدیر باشگاه زنیت سن پترزبورگ حضور داشتند. فرمت مسابقات به صورت رفت
سن پترزبورگ حضور داشتند. فرمت مسابقات به صورت رفت و برگشت بود. دو بازی اول این مسابقات را ۳ میلیون روس تماشا کردند که ۱ میلیون بیشتر از میانگین نسخه قبلی است. تیم شاختار دونتسک از اوکراین، برنده مسابقات سال ۲۰۱۴ شد و در هر ۳ بازی پیروز شد. داریو سرنا به عنوان بهترین بازیکن مسابقات انتخاب شد. صفحه‌های مشابه. جام چنل وان مسابقات دوستانه جام جهانی سوپر جام فوتبال روسیه سوپر جام فوتبال اوکراین سوپر لیگ کشورهای مستقل مشترک‌المنافع
کارل هلاواچک (متولد ۲۴ اوت ۱۸۷۴ در پراگ – درگذشتهٔ ۱۵ ژوئن ۱۸۹۸ در پراگ) شاعر نمادگرا و هنرمند اهل چک بود. هلاواچک در خانواده‌ای از طبقهٔ کارگر در محلهٔ لیبن، پراگ متولد شد. او آثار شعری و نقدهای هنری خود را در مجله "Moderní revue" ("نقد مدرن") منتشر می‌کرد. اشعار هلاواچک به دلیل آهنگین بودن و همنامی آوایی خود قابل توجه بودند، و حاوی علایق انحطاطی از اروتیسم و پوسیدگی بودند، به ویژه استفادهٔ نمادین از خون‌آشام اشرافی در شعر "Upír" که به باکره‌های جوان حمله می‌کرد. هلاوچک علاوه بر نویسندگی در زمینهٔ طراحی
می‌کرد. هلاوچک علاوه بر نویسندگی در زمینهٔ طراحی نیز فعالیت داشت و برای اشعار آرنوشت پروچازکا تصویرسازی می‌کرد. او به شدت تحت تأثیر ادوارد مونک بود و نقاشی‌های توهم‌آمیز، هم به سبک سمبولیستی و هم به سبک اکسپرسیونیستی اولیه خلق می‌کرد که نشان‌دهندهٔ اضطراب وی در مورد مسألهٔ جنسیت و مذهب بود. او عضو مؤسس و اولین رئیس گروه ملی‌گرا و ورزشی باشگاه سوکول در حومهٔ لیبون پراگ بود. هلاواچک در ۲۳ سالگی بر اثر بیماری سل درگذشت. یک لوح یادبود تقدیم شده به شاعر در U kříže، نزدیک خانهٔ او در محلهٔ قدیمی لیبون قرار دارد.
جنبش سوکول (، "شاهین)" یک سازمان ژیمناستیک تمام‌سنی است که برای اولین بار در پراگ در منطقه چک اتریش-مجارستان در سال ۱۸۶۲ توسط میروسلاو تیرش و جیندریش فوگنر تأسیس شد و سنگ بنا آن، اصل " عقل سالم در بدن سالم" بود. سوکول، از طریق سخنرانی‌ها، بحث‌ها و گردش‌های گروهی، چیزی را که تیرش به‌عنوان آموزش فیزیکی، اخلاقی و فکری برای ملت می‌نگرید، فراهم کرد. این آموزش به مردان در هر سن و طبقات و در نهایت به زنان گسترش یافت. این جنبش همچنین در تمام مناطق پرجمعیت اسلاو، که بیشتر آنها بخشی از اتریش-مجارستان یا امپراتوری
که بیشتر آنها بخشی از اتریش-مجارستان یا امپراتوری روسیه هستند از جمله اسلواکی امروزی، سرزمین‌های اسلوونی، کرواسی، صربستان (SK Soko)، بلغارستان، لهستان (Sokół), اوکراینو بلاروس گسترش یافت. در بسیاری از این کشورها، سازمان همچنین به عنوان پیشرو اولیه برای جنبش‌های پیشاهنگی عمل کرد. اگرچه سوکول به‌طور رسمی نهادی «فراتر از سیاست» بود، اما نقش مهمی در توسعهٔ ناسیونالیسم و میهن‌پرستی چک ایفا کرد که در مقالات منتشر شده در مجلهٔ سوکول، سخنرانی‌های برگزار شده در کتابخانه‌های سوکول، و تئاترهای جشنواره‌های دسته‌جمعی
سوکول، و تئاترهای جشنواره‌های دسته‌جمعی ژیمناستیک به نام "slets" برگزار شد.. تاریخ اولیه. ایدهٔ ایجاد مراکز تربیت بدنی، ایدهٔ جدیدی نبود. جنبش سوکول آگاهانه ریشه‌های خود را در تربیت بدنی به ورزشکاران و جنگجویان یونان باستان بازیافت. به‌طور صریح‌ت، ماهیت سوکول تحت تأثیر انجمن‌های ژیمناستیک آلمانی Turnverein، مبتنی بر توده‌ها و تفکرات ملی‌گرا بود که توسط فردریش لودویگ یان در سال ۱۸۱۱ تأسیس شد. میروسلاو تیرش، بنیانگذار اولیهٔ سوکول در پراگ در سال ۱۸۶۲، تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۴ به عنوان تأثیرگذارترین شخصیت در
مرگش در سال ۱۸۸۴ به عنوان تأثیرگذارترین شخصیت در جنبش به فعالیت ادامه داد. تیرش که در سال ۱۸۳۴ در خانواده‌ای آلمانی‌زبان با نام فریدریش امانوئل تیرش به دنیا آمده بود، تحت تأثیر ناسیونالیسم رمانتیک بزرگ شد که منجر به قیام‌هایی شد که در سال ۱۸۴۸ سراسر اروپا را فرا گرفت. او در دانشگاه پراگ تحصیلات خود را پی گرفت و در آنجا در رشتهٔ فلسفه تحصیل کرد. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰ بود که او در جریان ناسیونالیستی چک شرکت کرد و نام خود را به شکل اسلاوی تغییر داد. پس از این که تیرش نتوانست موقعیتی در دانشگاه پیدا کند، تجربهٔ
تیرش نتوانست موقعیتی در دانشگاه پیدا کند، تجربهٔ خود را از کار به عنوان مربی ژیمناستیک درمانی با ایدئولوژی‌های ملی‌گرایانه‌ای که در پراگ با آنها مواجه شده بود، ترکیب کرد و اینچنین بود که اولین باشگاه سوکول تشکیل شد.
اتوماسیون بازاریابی یا خودکارسازی بازاریابی (به لاتین Marketing Automation) به مجموعه‌ای از فناوری‌های نرم‌افزاری و پلتفرم‌هایی اشاره دارد که برای کمک به بخش‌ها و سازمان‌های بازاریابی در اجرای مؤثر فعالیت‌ها در چندین کانال آنلاین (مانند ایمیل، رسانه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌ها) و خودکارسازی وظایف تکراری طراحی شده‌اند. نحوه عملکرد اتوماسیون بازاریابی. بخش‌های بازاریابی، مشاوران و کارکنان از اتوماسیون بازاریابی برای تعیین معیارها و اهداف استفاده می‌کنند. این نرم‌افزارها داده‌های جمع‌آوری شده را تفسیر، ذخیره و
داده‌های جمع‌آوری شده را تفسیر، ذخیره و تحلیل می‌کنند و به افزایش کارایی و کاهش خطای انسانی کمک می‌کنند. اگرچه این فناوری در ابتدا بیشتر بر بازاریابی ایمیلی متمرکز بود، اما اکنون طیف گسترده‌ای از ابزارهای تحلیلی و خودکارسازی را شامل می‌شود که به ویژه در بازاریابی ربایشی یا درونگرا به کار می‌رود. تعریف و ترکیب اصطلاحات. اصطلاح "بازاریابی" به مجموعه فعالیت‌هایی اشاره دارد که سازمان‌ها برای معرفی و فروش محصولات یا خدمات خود به مخاطبان و مشتریان بالقوه انجام می‌دهند. از سوی دیگر، "اتوماسیون" به معنای انجام
می‌دهند. از سوی دیگر، "اتوماسیون" به معنای انجام خودکار وظایفی است که پیش‌تر به صورت دستی انجام می‌شد. ترکیب این دو مفهوم، اصطلاح "اتوماسیون بازاریابی" را شکل داده است. کاربردهای اتوماسیون بازاریابی. اتوماسیون بازاریابی می‌تواند در طول چرخه عمر مشتری از زمان اولین تعامل تا پس از خرید مورد استفاده قرار گیرد. این فناوری به ایجاد روابط طولانی‌مدت و سالم با مشتری کمک می‌کند و سه مزیت اصلی زیر را ارائه می‌دهد: شخصی‌سازی تجربه کاربری. اتوماسیون بازاریابی امکان شخصی‌سازی تعاملات مشتریان با برند را فراهم می‌کند.
تعاملات مشتریان با برند را فراهم می‌کند. به عنوان مثال، داده‌های حاصل از رفتار کاربران در وب‌سایت می‌تواند برای دسته‌بندی آن‌ها و ایجاد سناریوهای خودکار مورد استفاده قرار گیرد. برای نمونه، کاربران صفحه خرید که خرید خود را نهایی نکرده‌اند، می‌توانند پس از دو روز کد تخفیف دریافت کنند. این نوع سناریوها که به صورت دستی زمان‌بر هستند، با ابزارهای اتوماسیون به راحتی مدیریت می‌شوند. ساده‌سازی فرآیندها. این فناوری به سازمان‌ها امکان می‌دهد فرآیندهای دستی و پیچیده را ساده‌سازی و خودکار کنند. برای مثال، داده‌های
را ساده‌سازی و خودکار کنند. برای مثال، داده‌های ثبت‌نام کاربران در واحد فنی و اطلاعات خرید آن‌ها در بخش فروش می‌توانند به کمک اتوماسیون بازاریابی یکپارچه شوند. این یکپارچگی به ارسال پیام‌های هدفمند و متناسب با نیاز مشتریان کمک می‌کند. تحلیل و داده‌محوری. اتوماسیون بازاریابی داده‌های کسب‌وکار و مارکتینگ را ترکیب و تحلیل می‌کند. برای مثال، تحلیل داده‌ها می‌تواند نشان دهد که در چه فصولی فروش بیشتر است یا چه گروهی از مشتریان بیشترین خرید را دارند. داده‌های بازاریابی نیز اطلاعاتی مانند سن، موقعیت اجتماعی و
بازاریابی نیز اطلاعاتی مانند سن، موقعیت اجتماعی و اقتصادی مشتریان را فراهم می‌کند. این ترکیب داده‌ها به طراحی سناریوهای هوشمند و هدفمند کمک می‌کند.
میروسلاو تیرش (متولد فریدریش امانوئل تیرش، در چک: Bedřich Tyrš؛ ۱۷ سپتامبر ۱۸۳۲–۸ اوت ۱۸۸۴) فیلسوف اهل چک، مورخ هنر، سازمان‌دهنده ورزش و همراه با جیندریش فوگنر از بنیانگذاران جنبش سوکول بود. اوایل زندگی. میروسلاو تیرش، با نام اصلی فردریش امانوئل تیرش، فرزند یک پزشک آلمانی بود کهدر دچین به دنیا آمد. خانواده به دوبلینگ در نزدیکی وین نقل مکان کردند. آنجا پدر، مادر و دو خواهرش بر اثر بیماری سل درگذشتند و میروسلاو در سن شش سالگی یتیم شد. او توسط عموی خود که اهل چک بود، در کروپاتشووا وروتیتسه در نزدیکی ملادا
چک بود، در کروپاتشووا وروتیتسه در نزدیکی ملادا بلسلاو بزرگ شد و در جامعهٔ چک جذب شد. در سال ۱۸۴۴، تیرش همراه با نه دانشمند دیگر، تمرینات بدنی را با R. Stephany انجام داد. او در ژیمناستیک در مالا استرانا، پراگ تحصیل کرد و امتحان نهایی خود را به زبان چک در سال ۱۸۵۰ گذراند. در حالی که دانش‌آموزان مجبور بودند در امتحانات زبان آلمانی شرکت کنند، تیرش اصرار داشت که امتحان را به زبان چک بدهد تا موضعی میهن‌پرستانه و طرفدارانه نسبت به چک داشته باشد. او به عنوان یک پسر ۱۶ ساله در جریان انقلاب ۱۸۴۸ در خیابان‌های پراگ
۱۶ ساله در جریان انقلاب ۱۸۴۸ در خیابان‌های پراگ جنگید و سپس به کلاه شلیک شده خود افتخار کرد. او همچنین نام مسیحی خود را ابتدا به "Bedřich" (نسخه چکی فردریش) و سپس به شکل اسلاوی "میروسلاو" تغییر داد. او در سال ۱۸۶۰ مدرک دکترای فلسفه را گرفت. رسالهٔ او به فلسفهٔ آرتور شوپنهاور می‌پردازد. او مقالات فلسفی را به اولین دایرةالمعارف چک – "Riegrův Slovník naučný"، «کتاب مرجع» فرانتیشک ریگر، ارائه کرد. پس از ناکامی در کسب شغل آکادمیک، پراگ را ترک کرد تا به عنوان معلم خصوصی برای پسران یک تاجر در نووی یاچیموف در
معلم خصوصی برای پسران یک تاجر در نووی یاچیموف در نزدیکی برون کار کند.
جیندریچ فوگنر (با نام اصلی هاینریش فوگنر، ۱۲ سپتامبر ۱۸۲۲، پراگ - ۱۵ نوامبر ۱۸۶۵، پراگ) یکی از بنیانگذاران (به همراه میروسلاو تیرش) و اولین "استاروستا" (رهبر) سازمان ورزشی چک سوکول بود. زندگی‌نامه. او در پراگ به دنیا آمد (در کلیسا تعمید یافت. استفان) و فرزند پیتر (۱۷۸۷–۱۸۶۳) و فرانسیس (فرانتیشکا) (۱۷۹۴–۱۸۶۳) فوگنر بود. پدرش یک تاجر (هندلزمن)، اهل لایتمریتز بود. سوابق پلیس نشان می‌دهد که پیتر و فرانسیس دو دختر به نام‌های کارولین و جولیا و سه پسر به نام‌های فردیناند، هاینریش و ویلهلم داشتند. به مدد تحصیل
فردیناند، هاینریش و ویلهلم داشتند. به مدد تحصیل خصوصی و تحصیل در خارج از کشور، او تحصیلات گسترده‌ای کسب کرد و چندین زبان خارجی را آموخت. بعداً یک تجارت بیمهٔ تجاری را اداره کرد. اگرچه تجارت او موفق بود، اما اهداف بالاتری داشت. او شیفتهٔ موسیقی، ورزش و علایق اجتماعی بود. به لطف میراث پدربزرگش (که تاکستان‌ها و قایق‌هایش را از او به ارث برده بود) خانواده‌اش کاملاً ثروتمند بودند. به عنوان یک تاجر موفق، او مالک شرکت ایتالیایی "Nuova Societa Commerciale d'Assecurazioni"، یک شرکت تجاری عمومی شد. فوگنر که آلمانی
یک شرکت تجاری عمومی شد. فوگنر که آلمانی الاصل بود، هرگز به زبان چک تسلط نداشت. تصمیم او برای پذیرفتن هویت سیاسی و ملی چک ناشی از احساس قوی هویت محلی او به عنوان یک «پراگر» و دلسردی او از ادعاهای اجتماعی نخبگان آلمانی در پراگ و شمال بوهمیا بود. محافل میهن پرستان چک او را به تیرش معرفی کردند. بلافاصله پس از آن، فوگنر و تیرش با هم در تأسیس انجمن ژیمناستیک چک کار کردند. این انجمن سوکول پراگ نام گرفت و فوگنر اولین رهبر انجمن ("starosta") شد. او tykání را -که یعنی نحوه خطاب کردن یک نفر با استفاده از دوم شخص مفرد
نحوه خطاب کردن یک نفر با استفاده از دوم شخص مفرد (شما) در بین اعضای انجمن و خطاب کردن اعضا به عنوان «برادران»، معرفی و ترویج کرد، ژاکت قرمزی که او می‌پوشید، به بخشی از یونیفرم سوکول تبدیل شد. به لطف او اولین انجمن سوکول در خیابان سوکول (یک استحکامات سابق) در پراگ تأسیس شد. او در سن ۴۳ سالگی درگذشت. علت مرگ او به احتمال زیاد مسمومیت خونی بوده‌است. تشییع جنازهٔ او به یک تجلی ملی تبدیل شد.
گذرگاه پروازی یا پروازگذر یا گذرگاه مهاجرتی یا پروازگذر مهاجرتی یا کوچ‌راه (Migration flyway)، مسیر پروازی است که تعداد زیادی از پرندگان در زمان مهاجرت بین محل زادآوری خود و محلهای زمستان‌گذرانی از آن استفاده می‌کنند. گذرگاه‌های پروازی معمولاً قاره‌ها را دربر می‌گیرند و اغلب از اقیانوس‌ها عبور می‌کنند. اگرچه این مفهوم برای هر گونه پرنده مهاجر به کار می‌رود، اما برای نخستین بار در بارهٔ پرندگان آبزی و ساحلی به کار گرفته شد. گذرگاه‌های پروازی را می‌توان به عنوان بزرگراه‌های شریانی پهناور در نظر گرفت که
به عنوان بزرگراه‌های شریانی پهناور در نظر گرفت که مسیرهای مهاجرت گونه‌های مختلف فرعی به آن‌ها می‌پیوندند. یک تعریف جایگزین این است که گذرگاه پروازی، کل محدوده یک پرنده مهاجر است که هم مکان‌های زادآوری و هم مناطق غیرزادآوری و مکان‌های استراحت و تغذیه را که در هنگام مهاجرت از آن استفاده می‌کند دربر می‌گیرد. چهار گذرگاه پروازی از شمال-جنوب در آمریکای شمالی وجود دارد و شش گذرگاه پروازی مناطق اوراسیا، آفریقا و استرالیا را پوشش می‌دهند.
شیرین علیزاده خوانساری (۲۵ مرداد ۱۳۶۵ – ۳۱ شهریور ۱۴۰۱)، از جانباختگان خیزش ۱۴۰۱ ایران ایران بود که در روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در حال سفر در استان مازندران و در نزدیکی متل قو به ضرب گلوله کشته شد. در لحظه برخورد گلوله، شیرین علیزاده در خودرویی در مسیر تنکابن به چالوس در حرکت بود. در دقایقی پیش از برخورد گلوله، او مشغول فیلم‌برداری از درگیری معترضان با نیروهای مستقر در پایگاه بسیج با دوربین تلفن همراه خود بود و لحظه برخورد گلوله و مرگ وی بر روی تلفن همراه او ضبط شده و در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است. در هنگام به
و در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است. در هنگام به قتل رسیدن شیرین علیزاده، پسر ۷ ساله او نیز در همان خودرو و شاهد صحنه مرگ مادر خود بوده است. تحویل پیکر و خاکسپاری. اجازه انتقال پیکر شیرین علیزاده به اصفهان، تحویل آن به خانواده او و اجازه خاکسپاری و برگزاری مراسم تنها پس از تهدیدهای فراوان و کسب تعهد از آن‌ها برای ممانعت از اطلاع‌رسانی انجام شد. خاکسپاری با حضور مأموران حکومتی و لباس شخصی‌ها در بین جمعیت انجام شد. در جواز دفن صادر شده علت فوت «اصابت شی فلزی شتاب‌دار (گلوله)» عنوان شده است. مراسم چهلم. مراسم
(گلوله)» عنوان شده است. مراسم چهلم. مراسم چهلم شیرین علیزاده خوانساری در روز ۱۳ آبان ۱۴۰۱ در آرامستان باغ رضوان اصفهان در حال برگزاری بود، اما مأموران لباس شخصی و انتظامی مسلح، به این مراسم حمله کرده و مانع شروع مراسم چهلم شدند. زمانی که جمعیت به سوی آرامستان روان بود، ورودی‌های آرامستان را بسته و عده ای از لباس شخصی‌ها در بین جمعیتِ حاضر در مزار شروع به شعار دادن کردند، تا به خود مجوزِ پراکنده کردن جمعیت را بدهند. این مأموران در حمله خود از باتوم، گاز اشک آور، شوکر، بمب صوتی و تفنگ ساچمه‌ای استفاده کردند
آور، شوکر، بمب صوتی و تفنگ ساچمه‌ای استفاده کردند و بعضی حاضران از جمله مادر شیرین علیزاده و عموی او و تعداد زیادی دوستان و مردم غریبه بر اثر برخورد گلوله ساچمه‌ای مورد جراحت قرار گرفتند.
در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۲۲ یک فروند هواپیمای ای‌تی‌آر ۴۲ متعلق به شرکت هواپیمایی پرسیشن ایر تانزانیا در دریاچه ویکتوریا سقوط کرد. هواپیما که حامل ۴۳ سرنشین بود، از فرودگاه بین‌المللی ژولیوس نیرر در دارالسلام پایتخت تانزانیا به مقصد شهر بوکوبا در ساحل غربی دریاچه ویکتوریا در حال پرواز بود. تلویزیون دولتی تانزانیا اعلام کرد که در این حادثه حداقل ۱۹ نفر کشته شدند. ۲۴ نفر از سرنشینان در این پرواز داخلی نجات یافتند. عملیات نجات. در پی این رویداد، نیروهای امدادی و صیادان محلی در مکان حاضر شدند و سعی کردند مسافرینی را
محلی در مکان حاضر شدند و سعی کردند مسافرینی را که هنوز در داخل هواپیما حبس شده بودند، نجات دهند. به گفته "آلبرت چالامیلا"، استاندار استان کاگرای تانزانیا، کارکنان اورژانس در آن هنگام با خلبانان در کابین در تماس بودند و می کوشیدند با بهره‌گیری از طناب و جرثقیل هواپیما را به ساحل دریاچه ویکتوریا نزدیک نمایند. علاوه بر این، ساکنان محلی از شهرهای اطراف نیز در عملیات نجات شرکت کردند. با این حال، هر دو خلبان در این حادثه غرق شدند.
جزیره بتونگ () یک گروه از جزایر بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل غربی جزیره پنانگ واقع شده است. جزیره بتونگ، شامل دو جزیره بسیار کوچک غیرمسکونی است که در مجموع دارای مساحتی برابر با ۷ جریب فرنگی (۰٫۰۲۸ کیلومتر مربع) می‌باشند. جزیره بتونگ در حوزه انتخاباتی مجلس پی ۵۳: بالیک پولائو و کرسی ایالتی ان ۳۹ جای گرفته است. نماینده آنها، آقای ام پی یسمدی یوسف از حزب پی کی آر در مجلس، و آقای فرید سعد از حزب بی ان در مجلس ایالتی هستند. این جزیره توسط لانگ تامبانگ، فردی که
هستند. این جزیره توسط لانگ تامبانگ، فردی که اولین سکونتگاه را در کنار رودخانه و در امتداد ساحل ساخت، کشف شد.
جزیره کندی () یک جزیره بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل جنوبی جزیره پنانگ واقع شده است. این جزیره که در فاصله ای بیش از ۳٫۴ کیلومتر (۲٫۱ مایل) از رأس جنوب غربی جزیره پنانگ قرار دارد، صخره ای و فاقد سکنه بوده که اغلب ماهیگیران در آن رفت و آمد می‌کنند. به جز چند قطعه زمین باریک در لب ساحل، زمین‌های کنار ساحل جزیره بسیار ناهموار است.
لوئیس خاویر آلگره سالازار (به ؛ – ) تاجر و سیاستمدار مکزیکی بود. او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان عضو حزب مورنا (Movimiento Regeneración Nacional) و نماینده ایالت کینتانا رو در اتاق نمایندگان خدمت کرد. او همچنین در تجارت شبکه‌های رادیویی کار کرد. مرگ. آلگره سالازار در ۵ نوامبر ۲۰۲۲ بر اثر ایست قلبی درگذشت. این خبر در رادیو اعلام شد. از آلگره سالازار دو فرزند به یادگار مانده‌است.
مایکل گری‌آیس (زاده ) بازیگر کانادایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم سرخ‌پوست وحشی اشاره کرد.
جزیره ریمائو () یک جزیره بسیار کوچک در ناحیه جنوب غربی جزیره پنانگ، ایالت پنانگ، مالزی است که دور از ساحل جنوبی جزیره پنانگ واقع شده است. این جزیره که در فاصله ای حدود ۸۳۲ متر (۰٫۵۱۷ مایل) از رأس جنوب شرقی جزیره پنانگ قرار دارد، خالی از سکنه بوده و در حال حاضر سرای یک فانوس دریایی در حال فعالیت است که در سال ۱۸۸۵ توسط بریتانیا ساخته شده بود. این فانوس دریایی ویژه، یک برج استوانه ای چدنی با درازای ۱۷ متر (۵۶فوت)، همراه با یک فانوس و گالری است، هم چنین یک خانه یک طبقه برای فانوس دار، که همانند یک نشان فرست
یک طبقه برای فانوس دار، که همانند یک نشان فرست برای کشتی‌هایی که از سمت جنوب وارد تنگه پنانگ می‌شوند، خدمت می‌کند.
شاعر انگلیسی کریستوفر اسمارت (۱۷۲۲–۱۷۷۱) از می ۱۷۵۷ تا ژانویه ۱۷۶۳ در آسایشگاه‌های روانی محبوس بود. اسمارت در ۶ مه ۱۷۵۷ در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان، مورفیلدهای بالایی، لندن بستری شد. او توسط پدرشوهرش، جان نیوبری، به آنجا برده شد، اگرچه ممکن است قبل از آن در یک دیوانه خانه خصوصی محبوس شده باشد. در حالی که در سنت لوک او "بره شادی کن" و آهنگی برای دیوید را نوشت، این اشعار به عنوان بزرگ‌ترین آثار او شناخته شدند. اگرچه بسیاری از معاصران او موافق بودند که اسمارت «دیوانه» است، اما گزارش‌های مربوط به وضعیت
اسمارت «دیوانه» است، اما گزارش‌های مربوط به وضعیت او و پیامدهای آن متفاوت بود و برخی احساس می‌کردند که او ناعادلانه مرتکب شده‌است. اسمارت زمانی که در سنت لوک بود به عنوان «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد، و زمانی که بودجه آنها برای مراقبت از او تمام شد، او به آسایشگاه آقای پاتر، بتنال گرین منتقل شد. تنها چیزی که از سال‌های حبس او می‌دانیم این است که شعر می‌سرود. انزوای اسمارت باعث شد تا ژانرهای شعری قرن هجدهم را که آثار قبلی او را مشخص کرده بودند، کنار بگذارد و شعرهای مذهبی مانند «بره شادی کن» بنویسد. اشعار
و شعرهای مذهبی مانند «بره شادی کن» بنویسد. اشعار پناهندگی او تمایل به «وحی بدون واسطه» را آشکار می‌کند، و ممکن است که خودارزیابی یافت شده در شعر او بیانگر مسیحیت انجیلی باشد. منتقدان اواخر قرن هجدهم احساس کردند که جنون اسمارت آنها را در نادیده گرفتن "آهنگ او برای دیوید" توجیه می‌کند، اما در طول قرن بعد رابرت براونینگ و معاصرانش وضعیت او را منشأ نبوغ او می‌دانستند. تا اینکه در قرن بیستم، با کشف مجدد "جوبیلات آگنو" (که تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد)، منتقدان در مورد اسمارت تجدید نظر کردند و او را به عنوان یک شاعر
اسمارت تجدید نظر کردند و او را به عنوان یک شاعر انقلابی، هدف احتمالی طرحی از سوی پدرشوهرش دیدند. یک ناشر، تا او را ساکت کند. زمینه. اسمارت در زمان بحث و گفتگو در مورد ماهیت جنون و درمان آن به پناهگاه‌ها محدود شد. در طول قرن هجدهم، جنون «هم برای آشکار کردن حقیقت درونی و هم محکوم به سکوت و طرد شدن به عنوان چیزی غیرقابل درک توسط عقل و در نتیجه تهدیدی برای جامعه و بشریت بود.» معمولاً این بیماری غیرقابل درمان بود و هرکسی که به آن مبتلا بود باید از جامعه جدا شود. پزشک ویلیام باتی - که بعدها اسمارت را درمان کرد -
پزشک ویلیام باتی - که بعدها اسمارت را درمان کرد - نوشت: به ویژه، باتی جنون را به عنوان «تخیل فریب خورده» تعریف کرد. با این حال، او توسط سایر پزشکان، مانند جان مونرو، که در بیمارستان بیت لحم کار می‌کرد، مورد انتقاد قرار گرفت. مونرو در "اظهارات خود در مورد رساله جنون باتی" توضیح داد که آنهایی که دیوانه بودند برداشت درستی داشتند، اما توانایی قضاوت صحیح را نداشتند. اگرچه مونرو ایده‌های اصلاحی را ترویج می‌کرد، اما درمان پیشنهادی او - ضرب و شتم بیماران - به همان اندازه که گزینه ترجیحی باتی، یعنی جداسازی کامل
اندازه که گزینه ترجیحی باتی، یعنی جداسازی کامل بیماران از جامعه، با بیماران سخت بود. در سال ۱۷۵۸، باتی و دیگران استدلال کردند که کسانی که «دیوانه» تلقی می‌شوند تحت سیستم پناهندگی بریتانیا مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند و آنها برای اقدام پارلمانی فشار می‌آوردند. "رساله باتی در مورد جنون" بر مشکلات برخورد با بیمارستان‌ها به عنوان جاذبه‌های گردشگری و اقدامات تنبیهی علیه بیماران تأکید کرد. بحث‌های باتی و دیگران منجر به تصویب قانون تنظیم خانه‌های مجنون خصوصی (۱۷۷۴) شد، اما برای کمک به اسمارت خیلی دیر بود. با
شد، اما برای کمک به اسمارت خیلی دیر بود. با این حال، منتقدان مدرن دیدگاه بدبینانه تری نسبت به استفاده قرن هجدهم از اصطلاح «دیوانگی» هنگام تشخیص بیماران دارند. روان‌پزشک توماس ساسز ایده جنون را خودسرانه و غیرطبیعی می‌دانست. فیلسوف میشل فوکو، با موافقت با موضع ساس، تأکید کرد که در قرن هجدهم از پناهگاه‌ها برای حمله به دیدگاه‌های مخالف استفاده می‌شد و ایده دیوانگی به‌جای یک وضعیت پزشکی مشروع، ترسی فرهنگی در بین مردم بریتانیا بود. فوکو به ویژه قرن هجدهم را زمان «حبس بزرگ» می‌دانست. این توصیف با نوشته‌های اسمارت
بزرگ» می‌دانست. این توصیف با نوشته‌های اسمارت در دهه ۱۷۶۰ در مورد این موضوع سازگار است که در آن، به گفته توماس کیمر، «مقوله جنون به شدت نسبی شده‌است، و به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از اختراع جامعه ای است که به‌طور استراتژیک نگران بی‌اعتبار کردن تمام گفته‌ها یا رفتارهایی است که تهدید می‌کند. منافع و هنجارهای آن." درمان بیماران بستری در قرن هجدهم ساده بود: آنها باید روزانه با یک رژیم غذایی سبک از نان، بلغور جو دوسر، مقداری گوشت یا پنیر و مقدار کمی آبجو تغذیه می‌شدند که برای رفع نیازهای غذایی روزانه ناکافی بود.
که برای رفع نیازهای غذایی روزانه ناکافی بود. آنها از تماس با افراد خارجی، از جمله اعضای خانواده خودداری کردند. و آنها از دسترسی به چیزی که علت جنون آنها تلقی می‌شد محروم می‌شدند (این علل از الکل و غذا تا کار در بیرون را شامل می‌شد). اگر اعمال آنها «تازه و بدون علت قابل انتساب» ظاهر می‌شد، وضعیت آنها به عنوان جنون «اصلی» و غیرقابل درمان تلقی می‌شد. موسسه‌ای مانند سنت لوک که توسط باتی اداره می‌شود، هم بیماران «درمان‌پذیر» و هم «لاعلاج» را نگهداری می‌کرد. مکان‌های کمی برای درمان رایگان برای بیماران وجود داشت
کمی برای درمان رایگان برای بیماران وجود داشت و بسیاری از آنها پس از یک سال آزاد شدند تا جایی برای پذیرش‌های جدید فراهم شود. پناهندگی. در طول دهه ۱۷۴۰، اسمارت در دوران دانشجویی در کالج پمبروک، کمبریج، اشعار بسیاری را منتشر کرد. او سرانجام در سال ۱۷۴۹ دانشگاه را ترک کرد تا وقت خود را به شعر اختصاص دهد. در سال ۱۷۵۰، اسمارت شروع به آشنایی با خیابان گراب، منطقه نویسندگی لندن کرد و با جان نیوبری، ناشر آشنا شد. اندکی پس از آن، نیوبری شروع به انتشار آثار اسمارت در مجلات و مجموعه‌های مختلف، از جمله "اشعار در چند
مجلات و مجموعه‌های مختلف، از جمله "اشعار در چند مورد" (۱۷۵۲) کرد. از میان این آثار، اسمارت به خاطر اشعار برنده جایزه سیتونین، شعر شبانی‌اش "باغ هاپ" و حماسه "ساختگی‌اش هیلیاد شناخته" شد. اسمارت در سال ۱۷۵۲ با دختر نیوبری، آنا ماریا کارنان ازدواج کرد و تا سال ۱۷۵۴ دو دختر از او داشت اگرچه بسیاری از آثار اسمارت بین سال‌های ۱۷۵۳ و ۱۷۵۵ منتشر شد، اما او پول کمی برای تأمین مخارج خانواده‌اش داشت. در پایان سال ۱۷۵۵، او ترجمه آثار هوراس را به پایان رساند، اما حتی آن نیز درآمد کمی داشت. اسمارت که هیچ انتخاب دیگری
آن نیز درآمد کمی داشت. اسمارت که هیچ انتخاب دیگری نداشت، در نوامبر ۱۷۵۵ قراردادی ۹۹ ساله برای تولید یک مقاله هفتگی با عنوان "بازدیدکننده جهانی یا یادبود ماهانه امضا" کرد و فشار نوشتن باعث شد که سلامت اسمارت بدتر شود. در ۵ ژوئن ۱۷۵۶، نیوبری، پدر همسر اسمارت، بدون اجازه، "سرود اسمارت به" خدای متعال را منتشر کرد، شعری که از خدا برای بهبودی از نوعی بیماری، احتمالاً یک «حالت روانی آشفته» سپاسگزاری می‌کند. در طول بیماری، اسمارت احتمالاً در خانه نیوبری محبوس بود و قادر به نوشتن یا فعالیت اجتماعی نبود. به دلیل
و قادر به نوشتن یا فعالیت اجتماعی نبود. به دلیل همدردی با اسمارت، بسیاری از دوستانش، از جمله نویسنده و منتقد ساموئل جانسون، شروع به نوشتن در "یونیورسال ویزیتر کردند" تا به تعهد قراردادی اسمارت برای تولید محتوا برای مجله عمل کنند. انتشار "سرود بر حق تعالی" سرآغاز وسواس اسمارت نسبت به دین و در نهایت محبوس شدن برای جنون بود، زیرا او شروع به دعای «بی وقفه» کرد. رفتار اسمارت احتمالاً تحت تأثیر دستور قدیس پل در نامه اول به تسالونیکیان مبنی بر «دعا بی وقفه» و "روح دعا اثر" ویلیام لاو بوده‌است، که استدلال می‌کند
دعا اثر" ویلیام لاو بوده‌است، که استدلال می‌کند که حالت دائمی دعا ارتباطی با خدا برقرار می‌کند. اسمارت با خواندن نماز در فواصل منظم شروع کرد، اما این به آرامی تبدیل به نمازهای نامنظم شد که در آن او فعالیت‌های دوستانش را قطع می‌کرد و آنها را به خیابان فرا می‌خواند تا با او نماز بخوانند. این دعوت‌ها برای دعای عمومی ادامه یافت تا اینکه اسمارت بعداً در "جوبیلات آگنو" آن را توصیف کرد: «زیرا من در پارک سنت جیمز خدا را برکت دادم تا اینکه تمام شرکت‌ها را از بین بردم. . . زیرا افسران صلح با من اختلاف دارند و
بردم. . . زیرا افسران صلح با من اختلاف دارند و دیده‌بان با عصای خود مرا می‌زند» ("ubilate Agno" B 90-91). کریستوفر هانتر، زندگی‌نامه نویس و برادرزاده اسمارت، این وضعیت را شرح داد: هانتر گزارش می‌دهد که ساموئل جانسون در دوران حبس اسمارت از اسمارت دیدن کرد و این جانسون بود که «در اولین رویکردهای بیماری آقای اسمارت، چندین مقاله برای یک نشریه ادواری نوشت که در آن آقای اسمارت نگران بود.» با این حال، اسمارت هرگز خود را دیوانه نمی‌دانست. این جلسات قبل از اینکه اسمارت به پناهندگی پناهنده شود آغاز شد، زیرا او
اسمارت به پناهندگی پناهنده شود آغاز شد، زیرا او همچنان، هرچند نه چندان قابل توجه، به "یونیورسال ویزیتر کمک" کرد. جانسون در شوخی در مورد نوشتن برای "یونیورسال ویزیتر"، ادعا کرد: "برای اسمارت بیچاره، در حالی که دیوانه بود، اما نمی‌دانست چه شرایطی برای نوشتن در نظر گرفته‌است… امیدوارم عقلش به او برگردد. مال من به من بازگشت و من دیگر در "بازدید کننده جهانی" ننوشتم." احتمالات دیگری فراتر از جنون یا شور مذهبی وجود دارد که ممکن است منجر به حبس اسمارت شده باشد: نیوبری ممکن است از زندانی شدن دامادش به عنوان اهرمی