payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایگنِه یک گروه موسیقی اوکراینی در سبک متال می باشد که در سال ۲۰۱۳ در کیف شکل گرفت. تاریخچه. ایگنه در در سال ۲۰۱۳ با نام "Parallax" فعالیت خود را شروع کرد و در همان سال ضبط اولین مینی آلبوم خود با نام «Sputnik» را انجام داد. سال بعد گروه تک آهنگ بعدی خود را تحت عنوان "Petrichor" آماده و منتشر کرد که در آن زمان گیتاریست گروه Orphaned Land بود. در سال ۲۰۱۵ ، گروه نام خود را به ایگنه "IGNEA" تغییر داد و سبک خود را به ملودیک متال متمرکز کرد. در این سال، تک آهنگ "Alga" با همکاری ارکستر سمفونیک منتشر شد. گروه
"Alga" با همکاری ارکستر سمفونیک منتشر شد. گروه ویدیویی را برای اولین آهنگ آلبوم "Şeytanu Akbar" منتشر کرد، آهنگی که علیه تروریسم دعوت می کند» در ژوئن ۲۰۲۱، گروه قراردادی را با لیبل اتریشی Napalm Records امضا کرد . دیسکوگرافی. SPLIT EP. ۲۰۲۱ - BESTIA (IGNEA و ERSEDU)
لائودیکیه یا Laodikeia در ساحل "لیکوس" (به یونانی: λαοδίκεια πρὸς τοῦ λύκου Laodikia pros tou Lykou؛ لاتین: Laodicea ad Lycum، همچنین به صورت Laodiceia یا Laodikeia ترجمه شده‌است) (به ترکی مدرن: Lahidikeia) شهری باستانی در آسیای صغیر، ترکیه کنونی بود. پیشینه. این استان در محدوده ایالتی قرار داشت که در دوره هلنی به نام‌های کاریا و لیدیا و در دوره روم فریگیه نامیده می‌شد. امروزه در ۶ کیلومتری شمال شهر مدرن دنیزلی قرار دارد. در سال ۲۰۱۳ در فهرست آزمایشی میراث جهانی قرار گرفت. لائودیکیه نیز یکی از هفت کلیسای
جهانی قرار گرفت. لائودیکیه نیز یکی از هفت کلیسای آسیایی است که در کتاب مکاشفه ذکر شده‌است.
بر اساس داده‌های اولیه اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، انرژی‌های تجدیدپذیر حدود ۱۲٫۶ درصد از کل مصرف انرژی اولیه و حدود ۱۹٫۸ درصد از برق تولیدی داخلی در ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۰ را به خود اختصاص داده‌است. از سال ۲۰۱۹، نیروی بادی بزرگترین تولیدکننده برق تجدیدپذیر در این کشور بوده‌است. انرژی بادی در سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۳۷٫۹ تراوات ساعت برق تولید کرد که ۸٫۴ درصد از کل تولید برق کشور و ۴۳٫۲ درصد از کل تولید برق تجدیدپذیر را تشکیل می‌داد. تا اکتبر ۲۰۲۱، ظرفیت تولید برق بادی ایالات متحده ۱۲۹۲۵۶ مگاوات (MW)
تولید برق بادی ایالات متحده ۱۲۹۲۵۶ مگاوات (MW) بود. تگزاس به‌عنوان ایالات پیشرو در استقرار نیروی بادی باقی ماند و پس از آن آیووا و اوکلاهما تا پایان سال ۲۰۲۰ قرار گرفتند برق آبی دومین منبع تولیدکننده برق تجدیدپذیر در کشور است که حدود ۷٫۳ درصد از کل برق کشور در سال ۲۰۲۰ و همچنین ۳۶٫۴ درصد از کل تولید برق تجدیدپذیر را تولید می‌کند. ایالات متحده پس از چین، کانادا و برزیل، چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی در جهان است. انرژی خورشیدی سهم فزاینده ای از برق در کشور را فراهم می‌کند، با بیش از ۵۰ گیگاوات ظرفیت نصب
را فراهم می‌کند، با بیش از ۵۰ گیگاوات ظرفیت نصب شده که حدود ۱٫۳ درصد از کل برق کشور را در سال ۲۰۱۷ تولید می‌کند، از ۰٫۹ درصد در سال قبل. تا سال ۲۰۱۶، بیش از ۲۶۰۰۰۰ نفر در صنعت خورشیدی کار می‌کردند و ۴۳ ایالت از شبکه‌سنجی استفاده کردند، جایی که شرکت‌های انرژی برق مازاد تولید شده توسط آرایه‌های خورشیدی را پس گرفتند. نیروگاه‌های فتوولتائیک بزرگی در ایالات متحده شامل Mount Signal Solar (600 MW) و Solar Star (579 MW) هستند. از زمانی که ایالات متحده فناوری انرژی حرارتی خورشیدی را در دهه ۱۹۸۰ با Solar One پیشگام
حرارتی خورشیدی را در دهه ۱۹۸۰ با Solar One پیشگام کرد، چندین نیروگاه دیگر از این قبیل ساخته شده‌است. بزرگترین این نیروگاه‌های حرارتی خورشیدی، تأسیسات برق نیروگاه خورشیدی ایوانپا (۳۹۲ مگاوات)، در جنوب غربی لاس وگاس، و گروه نیروگاه‌های سامانه‌های تولید انرژی خورشیدی در صحرای موهاوی، با ظرفیت کل تولید ۳۵۴ مگاوات است. از دیگر منابع انرژی تجدیدپذیر می‌توان به زمین گرمایی اشاره کرد که The Geysers در شمال کالیفرنیا بزرگترین مجموعه زمین گرمایی در جهان است. به گفته باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین، توسعه انرژی‌های
باراک اوباما، رئیس‌جمهور پیشین، توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی، «عصر جدیدی از اکتشاف انرژی» را در ایالات متحده رقم زد. اوباما در یک سخنرانی مشترک در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ در کنگره خواستار دو برابر شدن انرژی‌های تجدیدپذیر در سه سال آینده شد. انرژی‌های تجدیدپذیر در سه‌ماهه اول سال ۲۰۱۱ به نقطه عطف مهمی رسید، زمانی که ۱۱٫۷ درصد از کل تولید انرژی ملی (۶۶۰ تراوات ساعت) را به خود اختصاص داد که برای اولین بار از سال ۱۹۹۷ از تولید انرژی از انرژی هسته ای (۶۲۰ تراوات ساعت) پیشی گرفت. باراک اوباما در سخنرانی خود
ساعت) پیشی گرفت. باراک اوباما در سخنرانی خود در سال ۲۰۱۲، تعهد خود به انرژی‌های تجدیدپذیر را تکرار کرد و به تعهد دیرینه وزارت کشور مبنی بر اجازه دادن به ۱۰۰۰۰ مگاوات پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر در زمین‌های عمومی در سال ۲۰۱۲ اشاره. اساس انرژی‌های تجدیدپذیر. فن‌آوری‌های انرژی‌های تجدیدپذیر طیف گسترده و گوناگونی از فناوری‌ها، از جمله فتوولتائیک خورشیدی، نیروگاه‌های حرارتی خورشیدی و سیستم‌های گرمایش/سرمایش، مزارع بادی، برق آبی، نیروگاه‌های زمین گرمایی، و سیستم‌های انرژی اقیانوسی و استفاده از زیست توده را در بر
انرژی اقیانوسی و استفاده از زیست توده را در بر می‌گیرد. منابع برق تجدید پذیر. برق آبی. برق آبی تا سال ۲۰۱۹ بزرگ‌ترین تولیدکننده انرژی تجدیدپذیر در ایالات متحده بود، پس از این سال نیروی باد از آن سبقت گرفت و با ۷۹٫۸۹ تراوات ساعت تولید، ۷ درصد از کل برق کشور در سال ۲۰۱۸ شامل می‌شد و ۴۰٫۹ درصد از کل انرژی تجدیدپذیر در کشور را تأمین کرد. ایالات متحده پس از چین، کانادا و برزیل، چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی در جهان است. سد گرند کولی هفتمین نیروگاه برق آبی جهان است و شش نیروگاه برق آبی دیگر ایالات متحده در
است و شش نیروگاه برق آبی دیگر ایالات متحده در میان ۵۰ نیروگاه بزرگ جهان قرار دارند. مقدار نیروی برق آبی تولید شده به شدت تحت تأثیر تغییرات بارندگی و رواناب سطحی است. پروژه‌های برق آبی مانند سد هوور، سد گرند کولی و اداره دره تنسی به پروژه‌های ساختمانی بزرگ تبدیل شده‌اند. منابع بالقوه. در ایالات متحده پتانسیل نصب ۱۱ تراوات (TW) نیروی بادی خشکی و 4 TW نیروی بادی فراساحلی وجود دارد که قادر به تولید بیش از 47000 TWh هستند. پتانسیل انرژی خورشیدی متمرکز در جنوب غربی ۱۰ تا 20 TW تخمین زده می‌شود که قادر به تولید
۱۰ تا 20 TW تخمین زده می‌شود که قادر به تولید بیش از 10000 TWh است. گزارش سال ۲۰۱۲ توسط آزمایشگاه ملی انرژی تجدیدپذیر منابع انرژی بالقوه را برای هر ایالت ایالات متحده ارزیابی می‌کند. در سال ۲۰۱۰، ایالات متحده بیش از ۳۷۵۴ تراوات ساعت برق استفاده کرد. کل انرژی مصرف شده در سال ۲۰۱۰، بیش از ۲۸۸۰۰ تراوات ساعت (۹۸٫۱۶ کوادریلیون BTU)، با ۳۰ درصد تلفات حرارتی بود.
سد گرند کولی (به انگلیسی: Grand Coulee Dam) یک سد وزنی و نیروگاه برقابی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوکانوگان، واشینگتن واقع شده‌است. این سد بر روی رودخانه کلمبیا برای تولید برق آبی و تأمین آب آبیاری ساخته شده‌است. سد گرند کولی که بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۲ ساخته شد، در ابتدا تنها دو نیروگاه داشت. سومین نیروگاه آن ("Nat") که در سال ۱۹۷۴ برای افزایش تولید انرژی تکمیل شد سد گرند کولی را با ظرفیت ۶۸۰۹ مگاوات بزرگترین نیروگاه در ایالات متحده تبدیل کرد. پیشنهاد ساخت سد در دهه ۱۹۲۰ کانون بحث‌ها بود.
پیشنهاد ساخت سد در دهه ۱۹۲۰ کانون بحث‌ها بود. گروهی می‌خواستند گراند کولی باستانی را با یک کانال گرانشی آبیاری کنند در حالی که گروه دیگر به دنبال یک سد بلند و با طراحی پمپاژ بودند. حامیان ساخت سد در سال ۱۹۳۳ برنده شدند. پس از بازدید از محل ساخت و ساز در اوت ۱۹۳۴، رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت طرح را تأیید کرد، که در بالا برق کافی را برای پمپاژ آب به حوضه کلمبیا برای آبیاری فراهم می‌کند. کنگره ساخت این سد را در سال ۱۹۳۵ تصویب کرد و در سال ۱۹۴۲ تکمیل شد. برای اولین بار در همان سال آبگیری سد از سرریز گرند
اولین بار در همان سال آبگیری سد از سرریز گرند کولی فراتر رفتند. نیروی حاصل از سد باعث سوخت صنایع رو به رشد شمال غربی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم شد. بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۴، سومین نیروگاه ساخته شد. تصمیم برای ساخت تأسیسات اضافی تحت تأثیر تقاضای رو به رشد انرژی، جریان‌های رودخانه تنظیم شده در پیمان رودخانه کلمبیا با کانادا و رقابت با اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. از طریق ارتقاء و نصب پمپ ژنراتورها، این سد اکنون چهار نیروگاه را با ظرفیت نصب شده ۶۸۰۹ مگاوات تأمین می‌کند. به عنوان محور پروژه حوضه کلمبیا،
تأمین می‌کند. به عنوان محور پروژه حوضه کلمبیا، مخزن سد آب را آبیاری می‌کند. این مخزن فرانکلین دلانو روزولت لیک نام دارد که به افتخار رئیس‌جمهور ایالات متحده که ریاست مجوز و تکمیل سد را برعهده داشت، نامگذاری شده‌است. ایجاد این مخزن باعث جابجایی بیش از ۳۰۰۰ نفر از جمله بومیان آمریکایی شد که سرزمین‌های اجدادی آنها تا حدی زیر آب رفته بود. در حالی که سد شامل گذرگاه ماهی نمی‌شود، همچنین سد پایین دست بعدی، سد اصلی رئیس ژوزف دام نیز شامل نمی‌شود. این بدان معناست که هیچ ماهی قزل آلا به سد گرند کولی نمی‌رسد. سومین
هیچ ماهی قزل آلا به سد گرند کولی نمی‌رسد. سومین سد بزرگ پایین دست، سد ولز، دارای سیستم پیچیده‌ای از نردبان‌های ماهی است که برای تخم ریزی سالانه و مهاجرت ماهی قزل آلا مناسب است.
میچ گرین (تولد: ۱۳ ژانویه ۱۹۵۷) بوکسور حرفه ای سابق آمریکایی است که از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۵ در مسابقات شرکت کرد. او بیشتر به خاطر مسافت طولانی با مایک تایسون که در آن زمان شکست ناپذیر بود و ۲۰ مسابقه متوالی را برد، ۱۹ تای آن‌ها با ناک اوت شناخته می‌شود. چندین سال بعد، در سال ۱۹۸۸، گرین دوباره در یک نزاع خیابانی بدنام با تایسون مبارزه کرد. خلال دندانی که بین لب‌هایش آویزان بود، علامت تجاری او در هر حضور عمومی بود. سال‌های اولیه. گرین در برانکس در خیابان ۱۷۵ بین آنتونی و کلی ایوز بزرگ شد. گرین گفت: «در ۱۷ سالگی
آنتونی و کلی ایوز بزرگ شد. گرین گفت: «در ۱۷ سالگی من دو گلوله خوردم. اما باید به خواست خدا بود که آسیبی ندیدم.» اولین باری که گرین با یک مگنوم ۰٫۲۲ شلیک شد. گلوله از مچ دست راست او عبور کرد، اما راب شریان‌ها، استخوان‌ها و اعصاب را از دست داد و گرین چند هفته بعد دوباره در حال مبارزه بود. بار دوم او زخمی شد، زمانی که یک حلزون حرکتی سمت راست سر او را برید و یک زخم کوتاه و پف کرده باقی گذاشت. از قضا، این درگیری با اسلحه بود که گرین را به سمت بوکس کمتر سوق داد. بعداً به جامائیکا، کوئینز نقل مکان کرد، جایی که
بعداً به جامائیکا، کوئینز نقل مکان کرد، جایی که طبق گزارش‌ها با یکی دیگر از ساکنان جامائیکا و بوکسور آماتور با استعداد کارل ویلیامز مبارزه کرد. گرین در حالی که به عنوان نگهبان مشغول به کار بود و در دبیرستان DeWitt Clinton تحصیل کرد. حرفه آماتور. او به عنوان آماتور چهار بار برنده دستکش طلایی نیویورک شد. (۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰) و رکورد ۶۴ برد و ۷ باخت را با ۵۱ برد با ناک اوت به دست آورد. گرین در سال ۱۹۷۶ قهرمان سنگین‌وزن زیر مبتدیان و قهرمانی آزاد سنگین‌وزن در سال‌های ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ شد. گرین در سال ۱۹۷۶
در سال‌های ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ شد. گرین در سال ۱۹۷۶ آنتونی زامپلی را شکست داد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷ گرین برای کسب عنوان قهرمانی، گای کاساله را شکست داد. در سال ۱۹۷۹ گرین برای قهرمانی رالف فوچی را شکست داد و در سال ۱۹۸۰ گرین مرلین کاستلانوس را برای عنوان قهرمانی شکست داد. او در مسابقات سال ۱۹۷۸ متحمل شکست قاطعی شد و مانع از کسب پنجمین عنوان دستکش طلایی شد. او همچنین دو بار قهرمان دستکش طلایی بین شهری شد. در سال ۱۹۷۷ او با KO در دور یک بر کالوین کراس و دوباره در سال ۱۹۷۹ با تصمیم بر
بر کالوین کراس و دوباره در سال ۱۹۷۹ با تصمیم بر ویلیام هوزیا این عنوان را به دست آورد. میچ در برابر ایگور ویسوتسکی بزرگ روسی در مسابقه سال ۱۹۷۸ شکست خورد و به عنوان یک چشم‌انداز برای بازی‌های المپیک ۱۹۸۰ (که در مسکو برگزار شد) در نظر گرفته شد، اما ایالات متحده این مسابقات را تحریم کرد و گرین نیز در یک چهارم نهایی آزمایش‌های المپیک به مارویس فریزر شکست خورد. آن سال. با این حال، او در فینال مسابقات شرق منطقه موفق شد وودی کلارک مدعی همیشگی را شکست دهد. گرین در رقابت‌های آماتوری نیز مبارزه‌ها را به قهرمانان
در رقابت‌های آماتوری نیز مبارزه‌ها را به قهرمانان آینده جهان، گرگ پیج و تونی تابز واگذار کرد، اگرچه او موفق شد تابز را در جشنواره ورزشی ۱۹۷۸ شکست دهد. در کمال تعجب، او همچنین به قهرمان آینده وزن رزمناو، آلفونزو راتلیف، در مسابقه بین شهری نیویورک-شیکاگو در سال ۱۹۸۰ شکست خورد. گرین در ورزشگاه United Block Association در شهر نیویورک تمرین کرد. در آن زمان او به عنوان نگهبان استخدام شد. گرین در سال ۱۹۸۰ حرفه ای شد و قراردادی با مروج راک شلی فینکل امضا کرد که در سال ۱۹۷۹ در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد.
سال ۱۹۷۹ در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد. به عنوان یک حرفه ای، گرین یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان‌های حرفه ای فینکل، که شامل الکس راموس، تونی آیالا جونیور، دونالد کری و جانی بامفوس نیز می‌شد) و به رتبه # # رسید. ۷ توسط شورای جهانی بوکس و همچنین در ده نفر برتر توسط انجمن جهانی بوکس. گرین پس از اختلاف نظر بر سر پرداخت، فینکل را پس از یک سال به عنوان یک حرفه ای ترک کرد. او توسط کارل کینگ، پسر دان کینگ، که مروج گرین بود، مدیریت می‌شد. میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که
میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که شامل پیروزی در امتیاز ۱۹۸۳ بر فلوید «جامبو» کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی رابرت ایوانز بود. اولین باخت او یک تصمیم دوازده راند به قهرمان آینده WBC ترور بربیک در تلاش برای عنوان قهرمانی انجمن بوکس ایالات متحده در ۱۰ اوت ۱۹۸۵ بود. در مارس ۱۹۸۵، گرین به شدت کنفرانس مطبوعاتی مبارزه لری هلمز و دیوید بی در مسابقات قهرمانی لری هلمز و دیوید بی را قطع کرد و ادعا کرد که او رقیبی بهتر از بی است و به دنبال درگیری با مردم دان کینگ بود. پس از پیروزی بر پرسل
درگیری با مردم دان کینگ بود. پس از پیروزی بر پرسل دیویس، او در سال ۱۹۸۶ در شبکه HBO، در یک مسابقه ده راندی به مایک تایسون باخت، در معروف‌ترین مبارزه خود. در شروع مبارزه، گرین به شدت از تفاوت کیف پول بین او و تایسون شکایت کرده بود که یک روز قبل از مبارزه، در وزن کشی، گرین متوجه شد که ۳۰۰۰۰ دلار در مقایسه با ۲۰۰۰۰۰ دلار تایسون برای مبارزه و قرارداد یک میلیون دلاری دریافت می‌کند. برای پخش زنده ۳ مبارزه HBO. او تهدید کرد که از مسابقه کنار می‌رود و در نهایت به آزادی از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ،
آزادی از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ، کارل، در ازای کیف پول کوتاهش رضایت داد. گرین در طول مبارزه علیرغم شکست در یک تصمیم متفق القول در ده راند، نمایشی سرسختانه به نمایش گذاشت و در یک نقطه موفق شد یکی از دندان‌های طلای تایسون را از بین ببرد که در مقابل فیل برگر نویسنده فرود آمد. شغل حرفه ای. گرین در سال 1980 به حرفه ای تبدیل شد و قراردادی با مروج راک شلی فینکل امضا کرد که در سال 1979 در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد. به عنوان یک حرفه ای، گرین یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان
یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان های جوان فینکل، که شامل الکس راموس، تونی آیالا جونیور، دونالد کری و جانی بامفوس نیز می شد) و در رتبه هفتم قرار گرفت. شورای جهانی بوکس، و همچنین در ده نفر برتر توسط انجمن جهانی بوکس. گرین پس از اختلاف نظر بر سر پرداخت، فینکل را پس از یک سال به عنوان یک حرفه ای ترک کرد. او توسط کارل کینگ، پسر دان کینگ، که مروج گرین بود، اداره می شد. میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که شامل پیروزی در امتیاز 1983 بر فلوید "جامبو" کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی
"جامبو" کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی رابرت ایوانز بود. اولین باخت او یک تصمیم دوازده راند به قهرمان آینده WBC ترور بربیک در تلاش برای عنوان قهرمانی انجمن بوکس ایالات متحده در 10 اوت 1985 بود. در مارس 1985، گرین به شدت کنفرانس مطبوعاتی مبارزه لری هلمز و دیوید بی در مسابقات قهرمانی لری هولمز و دیوید بی را قطع کرد و ادعا کرد که او رقیبی بهتر از بی است و به دنبال درگیری با مردم دان کینگ بود. گرین در مقابل تایسون. او سرعت دست فوق‌العاده‌ای دارد. او خوب مشت می‌زند و به خوبی بوکس می‌زند. همچنین، او
خوب مشت می‌زند و به خوبی بوکس می‌زند. همچنین، او بسیار متحرک است. - جیم جیکوبز، مدیر تایسون، در گرین پس از پیروزی در برابر پرسل دیویس، او در سال 1986 در HBO، در معروف ترین مبارزه خود، تصمیم ده راندی را به مایک تایسون باخت. در شروع مبارزه، گرین به شدت از تفاوت کیف پول بین او و تایسون شکایت کرده بود که یک روز قبل از مبارزه، هنگام وزن کشی، گرین متوجه شد که 30000 دلار در مقایسه با 200000 دلار تایسون برای مبارزه و قرارداد یک میلیون دلاری دریافت می کند. برای پخش زنده 3 مبارزه HBO. او تهدید کرد که از مسابقه خارج
زنده 3 مبارزه HBO. او تهدید کرد که از مسابقه خارج می‌شود، و در نهایت به خاطر آزاد شدن از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ، کارل، در ازای کیف پول کوتاه خود رضایت داد. گرین با وجود از دست دادن یک تصمیم متفق‌القول در ده راند، در طول مبارزه نمایشی سرسختانه نشان داد و در یک نقطه موفق شد یکی از دندان های طلای تایسون را از بین ببرد که در مقابل فیل برگر نویسنده قرار گرفت.[نیازمند منبع] یک هفته بعد، گرین توسط مدیر کارل کینگ، از قراردادش آزاد شد، که هفته قبل توسط گرین به دلیل سوء مدیریت حرفه‌اش مورد انتقاد قرار
گرین به دلیل سوء مدیریت حرفه‌اش مورد انتقاد قرار گرفت. سالهای بعد. گرین بعداً برای رویارویی با جیمز «Bonecrusher» اسمیت در 12 دسامبر 1986 به عنوان بخشی از یک رویداد دان کینگ برای HBO از مدیسون اسکوئر گاردن قرارداد امضا کرد. مسابقه بین گرین و اسمیت قرار بود به عنوان بخشی از آندرکارت این رویداد باشد و تیم ویترسپون قرار بود از قهرمانی خود در WBA در یک مسابقه مجدد مقابل تونی تابز قهرمان سابق دفاع کند که ویترسپون یازده ماه پیش از آن قهرمانی را از آن خود کرده بود. پس از اینکه تابز با مصدومیتی گزارش شده از مسابقه
پس از اینکه تابز با مصدومیتی گزارش شده از مسابقه کنار رفت، ویترسپون به جای آن اسمیت را که در یک تصمیم دوازده راندی در سال 1985 شکست داده بود، داد تا شوت به تابز را به دست آورد. گرین از این رویداد کنار گذاشته شد، در نتیجه، زیرا حریف جایگزینی پیدا نشد. گرین بعداً در مذاکرات پیش از مبارزه ویترسپون-اسمیت ظاهر شد و دوباره دان کینگ را تهدید کرد. گرین سال ها از بوکس زدن امتناع می کرد و مکرراً با قانون مشکل داشت. او سرانجام در فوریه 1993، در آن زمان در 36 سالگی، در برابر بروس جانسون کارشناس به رینگ بازگشت. گرین
در برابر بروس جانسون کارشناس به رینگ بازگشت. گرین دوباره با شکایت از کیف خود و مدیر جدیدش، از پرتاب هر گونه مشت خودداری کرد و مدام با داور بحث می کرد، تا اینکه داور عصبانی مسابقه عجیب و غریب را در مسابقه سوم متوقف کرد. در طول دهه 1990، گرین به طور پراکنده از بازنشستگی خارج شد، به ویژه در رقابت برای عنوان سنگین وزن ایالت نیویورک، در برابر ملوین فاستر در سال 1994 و برایان نیکس در سال 1998. پیروزی در سال 1998 بر مایک دیکسون "بدون رقابت" اعلام شد. تست گرین برای ماری جوانا مثبت بود. مسابقه مارس 1996 با شانون
ماری جوانا مثبت بود. مسابقه مارس 1996 با شانون بریگز زمانی که گرین اسلحه ای به سمت مدیرش کشید از هم پاشید. گرین قرار بود در سال 1985 برای عنوان NABF با جیمز برود مبارزه کند، اما به دلایل مالی از این مبارزه کنار رفت. در اواخر دوران حرفه ای خود، یک گرین مسن دو قهرمانی جعلی برگزار کرد. او در 9 مارس 2002 با یک تصمیم دوازده راند مقابل دنی ووفورد عنوان قهرمانی امپراتوری جهانی بوکس را در وزن فوق سنگین به دست آورد و در 24 ژوئن 2005 به عنوان قهرمان سنگین وزن سازمان جهانی بوکس معرفی شد. او هرگز از هیچ عنوان دفاع
جهانی بوکس معرفی شد. او هرگز از هیچ عنوان دفاع نکرد. آخرین مبارزه او ناک اوت راند چهارم بیلی میچم در 2 اوت 2005 بود.
ریچارد فریزر (، در هنگام تولد ریچارد مکی سیمپسون؛ – ) بازیگر تلویزیون، تئاتر، و سینمای اهل اسکاتلند بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۲ میلادی فعالیت می‌کرد. او شاید بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلم "تصویر دوریان گری" محصول سال ۱۹۴۵ شناخته شده باشد. ریچارد مکی پس از تحصیل در دانشگاه کمبریج، بازیگری را در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک ادامه داد. ریچارد پس از گذراندن مدتی به عنوان بازیگر تئاتر در لندن، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در نیویورک با لوئیز کریستین شلدون ازدواج کرد، این زوج قبل از جنگ جهانی دوم به
شلدون ازدواج کرد، این زوج قبل از جنگ جهانی دوم به هالیوود نقل مکان کردند. با پی‌بردن به اینکه کسی قبلاً با نام ریچارد مکی در ایالات متحده فعالیت می‌کرده، نام هنری ریچارد فریزر را برای خود انتخاب کرد. او سپس با استودیو قرن بیستم قرارداد بست و در فیلم‌های متعددی ظاهر شد. دوران سینمایی او با بازی در نقش جیمز وین، برادر کینه‌توز سیبیل وین در فیلم «"تصویر دوریان گری"»، به اوج خود رسید. ریچارد در سال ۱۹۴۹ از بازیگری بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۱ به همراه همسر وقتش، هنرپیشه آمریکایی آن گیلیس، به بریتانیا بازگشت و
هنرپیشه آمریکایی آن گیلیس، به بریتانیا بازگشت و بیشتر دهه آخر عمر خود را صرف کار برای بی‌بی‌سی کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "چه سرسبز بود دره من" (۱۹۴۱)، "لبه تاریکی" (۱۹۴۳)، "تصویر دوریان گری" (۱۹۴۵)، "ماجرای مرموز و پرالتهاب" (۱۹۴۶)، "باج‌گیری" (۱۹۴۷)، "دانوب سرخ" (۱۹۴۹)، "تعقیب تبهکار (۱۹۴۱)، و "هنگ خودسر" (۱۹۴۸) اشاره کرد.
انرژی تجدیدپذیر در ایران بخشی از تأمین کننده انرژی در ایران است. ایران با دارا بودن چهارمین ذخایر بزرگ نفت و دومین تأمین کننده گاز طبیعی در جهان، یک غول جهانی هیدروکربنی است. با این وجود، علاقه زیادی به منابع انرژی تجدیدپذیر برای بهبود امنیت انرژی، کاهش وابستگی داخلی به هیدروکربن‌ها و برآوردن رشد پیش‌بینی‌شده در تقاضای برق نشان داده شده‌است. سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران تا تیر ۱۴۰۳ معادل ۱۲۳۱ مگاوات شامل: ۴۸/۷٪ خورشیدی (۵۴۸ مگاوات)، ۳۸/۳٪ بادی (۴۱۶.۰۳ مگاوات)، ۱۰/۵٪ برق آبی کوچک (۱۰۲.۸۷ مگاوات)،۱/۳٪
مگاوات)، ۱۰/۵٪ برق آبی کوچک (۱۰۲.۸۷ مگاوات)،۱/۳٪ زیست توده (۱۲.۵ مگاوات)، و ۱٪ توربین انبساطی (۹.۶ مگاوات) بوده است. طبق آمار منتشره ماهانه توسط ساتبا، تا خرداد 1404، مجموعاً حدود 1700 مگاوات ظرفیت نصب شده نیروگاه‌های تجدیدپذیر ایران بوده است که از این میزان، بیشترین سهم (69 درصد و معادل با حدود 870 مگاوات) متعلق به نیروگاه‌های خورشیدی می‌باشد. وزیر نیرو در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴ به رسانه‌ها اعلام کرد که "اکنون ۱۷۹۳ مگاوات ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر در کشور در حال بهره‌برداری است که ۵۶۱ مگاوات آن در دولت چهاردهم
بهره‌برداری است که ۵۶۱ مگاوات آن در دولت چهاردهم وارد مدار شد". در 28 مرداد 1404 رئیس ساتبا اعلام کرد که ظرفیت منصوبه نیروگاه‌های تجدیدپذیر ایران از ۲۱۰۰ مگاوات عبور کرده است. در 31 شهریور ۱۴۰۴ ساتبا اعلام کرد که ظرفیت نیروگاه های تجدیدپذیر ایران به بیش از ۲۳۰۰ مگاوات رسیده است. ساخت اولین نیروگاه زیست توده دامی کشور در قزوین در شهریور 1404 به پیشرفت بالای 90 درصد رسیده است. اولین نیروگاه زمین گرمایی ایران در مشگین شهر با ظرفیت 20 مگاوات در مهر 1404 در آستانه بهره برداری قرار دارد. پیش زمینه. ایران دارای
بهره برداری قرار دارد. پیش زمینه. ایران دارای سطح بسیار بالایی مصرف انرژی برای سرانه جمعیت است. تخمین زده می‌شود ۸۰ درصد بالاتر از میانگین خاورمیانه باشد. این افزایش به دلیل سطوح بالای یارانه‌های انرژی و سوخت برای مصرف‌کنندگان و مشاغل است که انگیزه ای برای استفاده کارآمد از انرژی ایجاد نمی‌کند. گاز طبیعی و مشتقات نفتی مانند بنزین و نفت کوره نیروگاه‌های حرارتی سنتی را تأمین می‌کنند که حدود ۹۸ درصد از کل نیاز انرژی ایران را برآورده می‌کند. دو درصد باقی مانده از ترکیبی از انرژی آبی، هسته ای، سوخت‌های زیستی و
از ترکیبی از انرژی آبی، هسته ای، سوخت‌های زیستی و سایر منابع تجدید پذیر حاصل می‌شود. اتکای بیش از حد به منابع سوخت فسیلی به دلایلی یک مشکل است. اولاً، ثروت ایران از هیدروکربن‌ها، دولت را به سوبسید شدید برای سوخت‌ها برای مصرف انرژی فردی سوق داده‌است. قیمت بنزین با حدود ۳۲ سنت در لیتر، نزدیک به یک بطری آب معدنی در ایران است و شهروندان با تنها ۴٫۵ سنت به ازای هر کیلووات برق، بسیار کمتر از میانگین جهانی می‌پردازند. علاوه بر این، ایران سالانه ۳۰ میلیارد دلار برای سوخت زیرساخت‌های نیروگاه حرارتی خود هزینه
برای سوخت زیرساخت‌های نیروگاه حرارتی خود هزینه می‌کند. هر ساله درصد قابل توجهی از این ۳۰ میلیارد دلار را به دلیل زیرساخت‌های قدیمی و ناکارآمد انتقال و توزیع از دست می‌دهد. تقاضا برای برق حدود ۶٫۵ درصد در سال رشد می‌کند. ایران با انتقال به ترکیب انرژی متنوع‌تر دو مزیت عمده را تجربه خواهد کرد. اول، کاهش تقاضای داخلی برای سوخت‌های فسیلی باعث افزایش رقابت در بازارهای جهانی انرژی خواهد شد. به عبارت دیگر، کاهش تقاضای داخلی به ایران این امکان را می‌دهد که بیشتر از ذخایر عظیم نفت و گاز طبیعی خود را به کشورهای
از ذخایر عظیم نفت و گاز طبیعی خود را به کشورهای مشتری خارج از کشور صادر کند. دوم، کاهش مصرف سوخت داخلی به دولت این امکان را می‌دهد که یارانه‌های پرهزینه خود را کاهش دهد و همزمان تقاضای برق رو به رشد را از طریق R.E پایدارتر و مقرون به صرفه تر تأمین کند. تحقق این اهداف برای دولت ایران محتمل است زیرا از توپوگرافی سودمندی برای انرژی‌های تجدیدپذیر برخوردار است. در سال ۲۰۱۰، دولت ایران برنامه‌هایی برای ایجاد ۲۰۰۰ مگاوات ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ اعلام کرد. ایران تا سال ۲۰۱۰ دارای ۸۵۰۰
تا ۲۰۱۵ اعلام کرد. ایران تا سال ۲۰۱۰ دارای ۸۵۰۰ مگاوات ظرفیت برق آبی و ۱۳۰ مگاوات ظرفیت انرژی بادی بود. در سال ۲۰۱۰، شرکت‌های خصوصی قراردادهایی برای ساخت بیش از ۶۰۰ مگاوات سیستم‌های زیست توده و ۵۰۰ مگاوات پروژه‌های جدید انرژی بادی امضا کرده بودند. ایران همچنین در تلاش کرد تا انرژی‌های تجدیدپذیر را از نظر تجاری قابل دوام کند و وزارت نیرو موظف است انرژی‌های تجدیدپذیر تولید خصوصی را به قیمت بازار جهانی خریداری کند. در سال ۲۰۱۲، ایران ۵۰۰ میلیون یورو از صندوق توسعه ملی برای پروژه‌های انرژی‌های تجدیدپذیر اختصاص
ملی برای پروژه‌های انرژی‌های تجدیدپذیر اختصاص داد. همچنین سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر ایران (SUNA) با حمایت دولتی از صنعت خورشیدی حمایت می‌کند که وابسته به وزارت نیرو است. تابستان ۲۰۱۶ مصرف برق ایران به اوج ظرفیت تولید خود (کمی بیش از ۵۱ گیگاوات) رسید. بخش برق ایران در سال‌های آینده با کمبود مواجه خواهد شد زیرا انتظار می‌رود تقاضای برق ایران ۶ درصد در سال رشد کند، اما رشد ظرفیت تولید آن تنها به یک سوم این میزان محدود می‌شود. کارهای در دست انجام. دولت ایران در برنامه پنجم توسعه (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۴) برنامه‌های خود
برنامه پنجم توسعه (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۴) برنامه‌های خود را برای نصب ۵۰۰۰ مگاوات انرژی تجدیدپذیر با ارائه مشوق‌هایی مانند حداقل نرخ تعرفه به بخش خصوصی برای سرمایه‌گذاری در این بخش اعلام کرد. این هدف در کشوری که بخش انرژی‌های تجدیدپذیر در مراحل ابتدایی خود است، برای دستیابی به آن بسیار بلندپروازانه بود. تحریم‌های بین‌المللی نیز یکی از عوامل مؤثر در دستیابی ایران به این هدف بود. دولت ایران اکنون هدف جدیدی را در برنامه ششم توسعه خود (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰) در نظر گرفته‌است که در سال ۲۰۱۶ به تصویب مجلس رسید که در این دوره شاهد
سال ۲۰۱۶ به تصویب مجلس رسید که در این دوره شاهد اقساط ظرفیت تجدیدپذیر ۵۰۰۰ مگاواتی و همچنین برنامه‌ریزی برای ۲۵۰۰ مگاوات اضافی خواهد بود. جغرافیا. جغرافیا و اقلیم ایران برای انواع مختلف فناوری انرژی‌های تجدیدپذیر بسیار مناسب است. استان‌های جنوبی ایران مکانی ایده‌آل برای پروژه‌های خورشیدی هستند، زیرا بر روی کمربند خورشیدی جهان قرار دارند و از تابش خورشیدی بالا (تابش اسمی مستقیم تا ۵٫۵ کیلووات ساعت بر متر مربع در روز) و میانگین ۳۰۰ روز آفتابی در سال برخوردار هستند. علاوه بر این، این کشور همچنین پتانسیل تولید