payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شرایط روبرو شد، مشاغل کاربرد هوایی مانند گشت زنی در خطوط لوله را انجام داد. او در سن ۲۱ سالگی جنگنده‌های نظامی و بمب افکن‌های چهار موتوره را به نیروهای هوایی خارجی در سراسر جهان تحویل می‌داد. کاب سه رکورد هوانوردی را به نام خود ثبت کرد: رکورد جهانی ۱۹۵۹ برای پرواز بدون توقف در مسافت طولانی، رکورد جهانی سرعت هواپیمای سبک در سال ۱۹۵۹ و رکورد جهانی ارتفاع در سال ۱۹۶۰ برای هواپیمای سبک‌وزن . زمانی که کاب اولین زنی شد که در نمایشگاه هوایی پاریس، بزرگ‌ترین نمایشگاه هوایی جهان، پرواز کرد، همتایانش او را خلبان سال
هوایی جهان، پرواز کرد، همتایانش او را خلبان سال نامیدند و مدال طلای دستاورد آملیا ارهارت را به او اعطا کردند. "مجله لایف" او را یکی از ۹ زن در «۱۰۰ جوان مهم در ایالات متحده» معرفی کرد. تا سال ۱۹۵۹، در سن ۲۸ سالگی، کاب خلبان و مدیر شرکت طراحی و مهندسی آئرو و یکی از معدود مدیران زن در هوانوردی بود. وی تا سال ۱۹۶۰ او ۷۰۰۰ ساعت پرواز داشت. در نوامبر سال ۱۹۶۰، پس از سقوط هواپیمای لاکهید ال-۱۸۸ الکترا، بخش بازاریابی امریکن ایرلاینز تشخیص داد که نبود خلبان زن بر رزرو مسافران تأثیر می‌گذارد. در آن زمان امریکن
بر رزرو مسافران تأثیر می‌گذارد. در آن زمان امریکن ایرلاینز هیچ خلبان زنی نداشت. در تلاش برای جلب نظر مسافران، شرکت هواپیمایی از کاب دعوت کرد تا با هواپیما در یک آزمایش چهار ساعته تبلیغاتی پرواز کند. این اولین پرواز او با توربوپراپ بود. در می ۱۹۶۱، مدیر ناسا ، جیمز ئی. وب کاب را به عنوان مشاور برنامه فضایی ناسا منصوب کرد. آزمایش پزشکی. اگرچه کاب هر سه مرحله ارزیابی فیزیکی و روانی را که در انتخاب هفت فضانورد اول مرکوری مورد استفاده قرار گرفت، با موفقیت به پایان رساند، اما این یک برنامه رسمی ناسا نبود و او
رساند، اما این یک برنامه رسمی ناسا نبود و او نتوانست حمایت کنگره را برای اضافه کردن زنان به برنامه فضانوردی جلب کند. در آن زمان، کاب با انواع هواپیمای ملخی پرواز کرده بود، اما تنها یک پرواز، در صندلی عقب، از یک جت جنگنده انجام داده بود. در سال ۱۹۶۲، کاب برای شهادت در برابر یک جلسه استماع کنگره، کمیته فرعی ویژه انتخاب فضانوردان، در مورد زنان فضانورد فراخوانده شد. جان گلن فضانورد در این جلسه اظهار داشت که «مردان می‌روند و در جنگ‌ها می‌جنگند و هواپیماها را پرواز می‌دهند» و «این واقعیت که زنان در این زمینه
پرواز می‌دهند» و «این واقعیت که زنان در این زمینه حضور ندارند یک واقعیت از نظم اجتماعی ما است». تنها چند ماه بعد، اتحاد جماهیر شوروی اولین زن والنتینا ترشکوا را به فضا فرستاد. اندکی پس از آن، ترشکووا، کاب را به دلیل اعتقادات مذهبی خود مسخره کرد، اما با تبعیض جنسی که با آن مواجه شد، همدردی کرد: «آنها (رهبران آمریکایی) در هر لحظه دربارهٔ دموکراسی خود فریاد می‌زنند و در عین حال اعلام می‌کنند که اجازه ورود یک زن به فضا را نخواهند داد. این نابرابری آشکار است.» کاب به همراه سایر شرکت کنندگان مرکوری ۱۳، از جمله
کاب به همراه سایر شرکت کنندگان مرکوری ۱۳، از جمله جین بریگز هارت، لابی کرد تا اجازه داشته باشند در کنار مردان تمرین کنند. با این حال، در آن زمان، الزامات ناسا برای ورود به برنامه فضانوردی این بود که متقاضی یک خلبان آزمایشی نظامی، با تجربه در پروازهای آزمایشی نظامی با سرعت بالا، و دارای پیشینه مهندسی باشد که به آنها امکان می‌دهد در صورت تبدیل شدن به فضانورد، کنترل سفینه را بر عهده بگیرند. از آنجایی که تمام خلبانان آزمایشی نظامی در آن زمان مرد بودند، این امر عملاً زنان را حذف کرد. لیز کارپنتر، دستیار اجرایی
عملاً زنان را حذف کرد. لیز کارپنتر، دستیار اجرایی لیندون جانسون، معاون رئیس‌جمهور، پیش‌نویس نامه‌ای به جیمز ای. وب، مدیر ناسا نوشت که این الزامات را زیر سؤال می‌برد، اما جانسون نامه را ارسال نکرد، در عوض نوشت: "بیایید همین حالا این کار را متوقف کنیم!" زندگی پس از ناسا و مرگ. کاب سپس بیش از ۳۰ سال کار تبلیغی را در آمریکای جنوبی آغاز کرد و پروازهای بشردوستانه (مثلاً انتقال تدارکات به قبایل بومی) و همچنین بررسی مسیرهای هوایی جدید به مناطق دورافتاده را انجام داد، کاب «پیشگام مسیرهای هوایی جدید در سراسر کوه‌های
کاب «پیشگام مسیرهای هوایی جدید در سراسر کوه‌های خطرناک آند و جنگل‌های بارانی آمازون، با استفاده از نقشه‌های خود ترسیم شده‌است که او را در قلمرو ناشناخته بزرگتر از ایالات متحده هدایت می‌کرد.» کاب توسط دولت‌های برزیل، کلمبیا، اکوادور، فرانسه و پرو مورد تقدیر قرار گرفته‌است. او در سال ۱۹۸۱ به دلیل فعالیت‌های بشردوستانه خود نامزد دریافت جایزه صلح نوبل شد. در سال ۱۹۹۹، سازمان ملی زنان کمپین ناموفقی را برای فرستادن کاب به فضا برای بررسی اثرات پیری، مانند جان گلن، انجام داد. هدف اصلی جان گلن از پرواز فضایی خود
انجام داد. هدف اصلی جان گلن از پرواز فضایی خود مشاهده اثرات محیط ریزگرانش بر روی بدن یک فرد مسن بود. به‌طور خاص، ناسا می‌خواست مشاهده کند که آیا اثرات بی وزنی پیامدهای مثبتی بر تعادل، متابولیسم، جریان خون و سایر عملکردهای بدن یک فرد مسن دارد یا خیر. کاب معتقد بود که لازم است یک زن مسن را نیز به یک پرواز فضایی بفرستیم تا مشخص شود که آیا همان اثراتی که روی مردان مشاهده می‌شود روی زنان نیز مشاهده می‌شود یا خیر. کاب در سن ۶۷ سالگی که آزمایش‌های مشابه جان گلن را گذرانده بود، از ناسا درخواست کرد تا در چنین پرواز
گذرانده بود، از ناسا درخواست کرد تا در چنین پرواز فضایی شرکت کند، اما ناسا اظهار داشت: «هیچ برنامه‌ای برای مشارکت دادن افراد مسن دیگر در پرتاب‌های آتی ندارد». بسیاری از هوانوردان و فضانوردان آن زمان بر این باور بودند که این یک فرصت ناموفق برای ناسا بود تا اشتباهی را که سال‌ها قبل مرتکب شده بودند، اصلاح کند. کاب هرگز به هدف نهایی خود یعنی پرواز فضایی نرسید. کاب افتخارات هوانوردی متعددی از جمله جایزه هارمون و جایزه بال‌های طلایی فدراسیون بین‌المللی هوانوردی را دریافت کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۱۹، سیزده روز پس از
را دریافت کرد. در ۱۸ مارس ۲۰۱۹، سیزده روز پس از تولد ۸۸ سالگی، کاب در خانه خود در فلوریدا درگذشت. در فرهنگ عامه. سونیا والگر شخصیت مولی کاب را بر اساس جری کاب در سریال تلویزیونی "برای همه بشریت" در سال ۲۰۱۹ به تصویر می‌کشد که در آن کاب اولین زن آمریکایی در فضا نام می‌گیرد. قسمت چهارم از فصل اول نیز به یاد او تقدیم شده‌است. کاب توسط میمی گامر در مجموعه تلویزیونی "مردان واقعی" (مجموعه تلویزیونی) به تصویر کشیده شده‌است.
کوین کادیش (زاده ۱۹۷۱) یک ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۴ تک‌آهنگ همش تو فکر بیس هستم با گواهی الماس (۱۰ برابر پلاتین) اثر مگان ترینور را رقیمه نمود، تهیه کرد و بعد از آن آن را میکس کرد که در طول ۲ ماه این آهنگ در رتبه نخست "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفت. در سال ۲۰۱۸، این آهنگ از طرف بیلبورد (مجله) به عنوان شصت و هفتمین آهنگ شاخص تاریخ ۱۰۰ شناخته شد. اوایل زندگی. کادیش که در بالتیمور متولد شد و در آن مکان رشد پیدا کرد، او نواختن گیتار را در سنین ۱۳ سالگی آغاز نمود. کادیش در سال ۱۹۹۱،
را در سنین ۱۳ سالگی آغاز نمود. کادیش در سال ۱۹۹۱، از برکلی به دانشگاه مریلند، کالج پارک مهاجرت کرد و در آن دانشگاه در رشته مدیریت موسیقی توانست، موسیقی را از طریق دپارتمان مطالعات فردی طراحی نماید. کادیش در سال ۱۹۹۳ با مدرک بی اس در رشته مدیریت موسیقی فارغ‌التحصیل شد. حرفه. در سپتامبر ۲۰۱۳، کادیش با همکاری مگان ترینر، آهنگ «همش تو فکر بیس هستم» را نوشت. این آهنگ سومین آهنگ پرفروش سال ۲۰۱۴ شد، و همچنین با بیش از ۲٫۵ میلیارد بازدید، ۱۴امین ویدیوی پر طرفدار یوتیوب تا به امروز بود. با این شرایط موجود، در
یوتیوب تا به امروز بود. با این شرایط موجود، در سپتامبر ۲۰۱۵، کادیش مدعی بود که در نتیجه پخش کردن این آهنگ برای ۱۷۸ میلیون نفر فقط ۵٬۶۷۹ دلار درآمد خالص داشته‌است و در جلسه ای که از طرف کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا ترتیب داده شد، اینگونه بیان کرد که: "این آهنگ به قدری گسترده‌است که یک ترانه سرا می‌تواند آن را داشته باشد. در حرفه خودش شماره یک در ۷۸ کشور جهان بود. ولی شما ۵٬۶۷۹ دلار درآمد دارید. چگونه خانواده خود را تامین می‌کنید؟» برنامه‌های قبلی. کادیش در نوشتن و تهیه‌کنندگی «بچه‌های ثروتمند» برای
در نوشتن و تهیه‌کنندگی «بچه‌های ثروتمند» برای نخستین آلبوم گروه نو مدیکینه به اسم شما رو تا پایین مسابقه دهید، که در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۰ در پتو فینیش انتشار پیدا کرد، در آتلانتیک همکاری کرد. کادیش با گیتار آکوستیک و بک خواننده همکاری نمود و آهنگ مایلی سایرس، آلبوم «رام نشدنی» را برای او نوشت. وی همچنین در نویسندگی «بویز خودشیفته» در سال ۲۰۱۱ توسط جی رکوردز از هنرمند بی سی ژان همکاری کرد. همسر کادیش، براندون جین، بخشی از گروه دو نفره کولد واتر جین است. کادیش در آلبوم خودش به نام ماریونت آهنگ‌نویسی و
کادیش در آلبوم خودش به نام ماریونت آهنگ‌نویسی و تهیه‌کنندگی کرد.
بالاد پارتیزانی (به )، نام یک نقاشی است که هنرمند بلاروسی مای دانتسیگ کشیده‌است. این اثر، زنی پارتیزان را به‌تصویر می‌کشد که در زمان جنگ جهانی دوم به مردِ پارتیزانِ رنجوری شیر می‌دهد. هر دو به تفنگ و نوار فشنگ مجهز هستند. دانسیگ یک نقاشی با همین نام از پیتر پل روبنس در موزه ارمیتاژ دید، و درون‌مایهٔ خیرخواهی رومی را از آن وام گرفت. "بالاد پارتیزانی" اشاره دارد به اشغال شوروی به‌دستِ آلمان در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم؛ هنگامی‌که جمهوری شوروی بلاروس پناهگاه پارتیزان‌های شوروی شده بود. "بالاد پارتیزانی" را یکبار
شوروی شده بود. "بالاد پارتیزانی" را یکبار از نمایشگاه کاخ هنر مینسک برداشتند، زیرا شورای محلی نمایشگاه شوروی آن را «زنای با محارم» دانسته بود. پس دانتسیگ نقاشی را در کارگاه خودش نگه داشت، و بعدها در خانه مرکزی هنرمندان در مسکو دوباره به‌نمایش گذاشت. سال ۲۰۱۵، "بالاد پارتیزانی" در نگارخانهٔ ساعتچی لندن نمایانده شد.
پیک‌نیک پان‌اروپایی تظاهرات صلحی در ۱۹ اوت ۱۹۸۹ در مرز اتریش و مجارستان در نزدیکی شهر شوپرون بود که تحت حمایت اتو فن هابسبورگ و ، وزیر مشاور وقت مجارستان سازماندهی شد و صدها شهروند آلمان شرقی با گذر از پرده آهنین به اتریش ورود کردند. فروپاشی بلوک شرق، اتحاد دوباره آلمان، خاتمهٔ پیمان ورشو و جنگ سرد در ادامهٔ این تظاهرات به وقوع پیوستند. پیش‌زمینه. تقسیم ایدئولوژیک و اقتصادی اروپا که پس از جنگ جهانی دوم ایجاد شد، به‌شکل انزوای جغرافیایی و با وخامت جنگ سرد بروز یافت. این انزوا با بستن مرزها اتفاق افتاد و به
یافت. این انزوا با بستن مرزها اتفاق افتاد و به تدریج از نیمه دوم دهه ۱۹۴۰ مرزهای غربی بلوک شرق در مناطق تحت نفوذ شوروی بسته شد. در تابستان ۱۹۸۹ گردشگران آلمان شرقی بسیاری به تمامی سفارت‌خانه‌های آلمان غربی درخواست پناهندگی می‌کردند؛ پذیرش پناهندگی به لحاظ سیاسی از سوی آلمان غربی مورد وثوق نبود. اما مجارستان که از پذیرفتن پناهندگی سرباز می‌زد، در عین حال از بازگردانی آنان نیز امتناع می‌کرد. با ایجاد بحران‌های دیپلماتیک و سیاست بین‌الملل، گفتگوهایی نیز بین برلین، بوداپست و بن در سطح امنیت ملی شکل گرفت ولی
برلین، بوداپست و بن در سطح امنیت ملی شکل گرفت ولی هیچ‌کدام نتیجه‌بخش نبود. در جلسه ۲۸ فوریه ۱۹۸۹، کمیته سیاسی لغو حصار الکتریکی را پذیرفت. در ۳ مارس ۱۹۸۹، در طی یک نشست دوجانبه، نخست‌وزیر میکلوش نمت در مورد تمایل مجارستان برای برچیدن پرده آهنین و سیستم سیگنال‌دهی الکتریکی ساخت ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ به طول ۲۴۶ کیلومتر در مرز اتریش با گورباچف صحبت کرد. رویداد. در ۱۵ اوت ۱۹۸۹، در استودیوی مونیخ رادیو اروپای آزاد، که از آلمان شرقی قابل دریافت بود، فراخوان پیک‌نیک در برنامهٔ اخبار مجارستان اعلام شد. زمان: روز شنبه ۱۹
اخبار مجارستان اعلام شد. زمان: روز شنبه ۱۹ اوت، ساعت ۳ بعد از ظهر؛ مکان: در محل نوار مرزی بین شوپرون‌کوهیدا و شوپرون‌پوستا؛ مسیر: از جاده منتهی به فرتوراکوش که از مرکز شهر شوپرون با وسایل نقلیه قابل دسترس بود. در سحرگاه ۱۹ اوت، اردوگاه پناهندگان آلمان شرقی در بوداپست خالی شد و آنان بدون مدارک معتبر بعد از ظهر در مرز تجمع کردند تا از رویداد پیک‌نیک برای عبور از مرز استفاده کردند. مرزبانان مسلح در حال انجام وظیفه، استثنائاً انسانیت را بالاتر از خدمت قرار دادند. در ۴ سپتامبر، تظاهرات گسترده‌ای در لایپزیگ آغاز
در ۴ سپتامبر، تظاهرات گسترده‌ای در لایپزیگ آغاز شد. در ۱۰ سپتامبر، دیولا هورن، وزیر امورخارجه مجارستان در برنامهٔ تلویزیونی اعلام کرد، شهروندان جمهوری آلمان می‌توانند با سند مسافرتی خود به کشوری که آنها را می‌پذیرد، بروند؛ درست پس از اعلام این خبر، هزاران پناهندهٔ آلمان شرقی در نیمه شب مجارستان را در گذرگاه مرزی هِدیِش‌هالوم ترک کردند. رهبران سیاسی مجارستان بدون مشورت با رهبران آلمان شرقی تصمیم خود را اتخاذ کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹، شهروندانی از آلمان شرقی نیز از طریق سفارت آلمان غربی در ورشو موفق به دریافت
از طریق سفارت آلمان غربی در ورشو موفق به دریافت پناهندگی و سفر به غرب شدند. اریش هونکر، رهبر جمهوری دموکراتیک آلمان، که با این رویداد موافق نبود، در مصاحبه با دیلی میرور، اتو فن هابسبورگ را مسئول موج پناهندگی معرفی کرد. پس از پیک‌نیک، میکلوش نمت با حفظ ظاهرِ محافظت از مرز کوشید تا از اتخاذ اقدامات متقابل غیرمنتظره و درخواست ناامیدانه هونکر برای بسیج نیروهای پیمان ورشو جلوگیری کند. با این حال روشن بود که شوروی در چنین موردی مداخله نخواهد کرد؛ این موضوع مربوط به آلمان و مجارستان بود و آنان نمی‌خواستند در این
به آلمان و مجارستان بود و آنان نمی‌خواستند در این مورد موضعی اتخاذ کند.
مرکوری ۱۳ سیزده زن آمریکایی بودند که در برنامه‌ای با بودجه خصوصی ویلیام راندولف لاولیس دوم با هدف آزمایش و غربالگری زنان برای پرواز فضایی انسانی شرکت کردند. شرکت کنندگان - کارآموزان فضانورد توسط جری کاب بانوی اول (یا FLAT) نامیده شدند - با موفقیت تحت آزمایشات غربالگری فیزیولوژیکی قرار گرفتند که فضانوردان توسط ناسا در ۹ آوریل ۱۹۵۹ برای برنامه فضایی مرکوری انتخاب شدند. در حالی که لاولیس این پروژه را زن در برنامه فضایی نامید، این سیزده زن بعداً به عنوان مرکوری ۱۳ شناخته شدند - اصطلاحی که در سال ۱۹۹۵ توسط جیمز
۱۳ شناخته شدند - اصطلاحی که در سال ۱۹۹۵ توسط جیمز کراس تهیه‌کننده هالیوود برای مقایسه با فضانوردان مرکوری هفت ابداع شد. زنان مرکوری ۱۳ بخشی از برنامه رسمی فضانوردان ناسا نبودند، و هرگز به عنوان بخشی از مأموریت ناسا در فضا پرواز نکردند. در دهه ۱۹۶۰ برخی از این زنان از جمله کسانی بودند که در کاخ سفید و کنگره ایالات متحده لابی کردند تا زنان نیز در برنامه فضانوردی قرار داده شوند. آنها در سال ۱۹۶۲ در برابر یک کمیته کنگره شهادت دادند. در سال ۱۹۶۳، کلر لوس مقاله‌ای برای مجله "لایف" نوشت و در آن از ناسا به دلیل
برای مجله "لایف" نوشت و در آن از ناسا به دلیل عدم پذیرش زنان به عنوان فضانورد انتقاد کرد. یکی از سیزده نفر عضو مرکوری، والی فانک، در یک پرواز زیرمداری در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۱ (مأموریت نیو شپرد ۴ پرواز ۱۶ بلو اوریجین) به فضا پرتاب شد و او را به پیرترین زنی تبدیل کرد که در سن ۸۲ سالگی به فضا رفت. داستان این زنان در کتاب‌ها، نمایشگاه‌ها و فیلم‌های متعددی از جمله مستند مرکوری ۱۳ محصول نتفلیکس در سال ۲۰۱۸ مورد تجلیل قرار گرفت "." پیشینه. هنگامی که ناسا برای اولین بار قصد داشت افراد را به فضا بفرستد، معتقد بود که
بار قصد داشت افراد را به فضا بفرستد، معتقد بود که بهترین نامزدها خلبانان، خدمه زیردریایی یا اعضای اکتشافات به مناطق قطب جنوب یا قطب شمال خواهند بود. آن‌ها همچنین فکر می‌کردند افرادی با پیش‌زمینه‌های ورزشی شدیدتر، مانند چتربازی، کوه‌نوردی، غواصی در اعماق دریا و غیره در این برنامه برتری خواهند داشت. ناسا می‌دانست که افراد زیادی برای این فرصت درخواست می‌کنند و آزمایش هزینه بالایی دارد. پرزیدنت دوایت آیزنهاور معتقد بود که خلبانان آزمایشی نظامی بهترین فضانوردان را می‌سازند و قبلاً آزمایش‌ها و آموزش‌های دقیقی را
می‌سازند و قبلاً آزمایش‌ها و آموزش‌های دقیقی را در دولت پشت سر گذاشته بودند. این امر الزامات آزمایش را تا حد زیادی تغییر داد و تاریخچه افرادی را که در ابتدا برای رفتن به فضا انتخاب شده بودند تغییر داد. ویلیام راندولف لاولیس دوم رئیس کمیته مشورتی ویژه ناسا در علوم زیستی، به توسعه آزمایش‌ها برای فضانوردان مرد ناسا کمک کرد و کنجکاو شد که بداند زنان چگونه آزمایش‌های مشابه را انجام می‌دهند. در سال ۱۹۶۰، لاولیس و سرتیپ دان فلیکنگر از جرالدین «جری» کاب، که به عنوان یک خلبان ماهر شناخته می‌شد، دعوت کرد تا مانند
یک خلبان ماهر شناخته می‌شد، دعوت کرد تا مانند مردان، چالش‌های سختی را پشت سر بگذارد. لاولیس به شروع این برنامه علاقه‌مند شد زیرا او یک پزشک بود که آزمایش فیزیکی ناسا را برای برنامه رسمی انجام داده بود. او توانست بودجه برنامه غیررسمی، برنامه زن در فضا، را تأمین کند و از ۲۵ زن دعوت کرد تا بیایند و در آزمایشات فیزیکی شرکت کنند. لاولیس به نحوه واکنش بدن زنان به حضور در فضا علاقه‌مند بود. این برنامه از دید عموم پنهان بود. مرکوری ۱۳ در هیچ نشریه مهمی گزارش نشده‌است. با این حال، آنها کاملاً ناشناخته نبودند. کاب
با این حال، آنها کاملاً ناشناخته نبودند. کاب اولین زن آمریکایی (و تنها زن از مرکوری ۱۳) بود که تحت هر سه مرحله آزمایش قرار گرفت و با موفقیت آنها را پشت سر گذراند. لاولیس و کاب ۱۹ زن دیگر را برای شرکت در این آزمایشات استخدام کردند که توسط شوهر هوانورد مشهور جهان، ژاکلین۰ کوکران تأمین مالی شد. ۱۳ نفر از این خانم‌ها آزمایشاتی مشابه مرکوری ۷ را پشت سر گذاشتند. برخی به دلیل ناهنجاری‌های مغزی یا قلبی رد صلاحیت شدند. نتایج در دومین سمپوزیوم بین‌المللی زیردریایی و پزشکی فضایی در استکهلم، سوئد در ۱۸ اوت ۱۹۶۰ اعلام
پزشکی فضایی در استکهلم، سوئد در ۱۸ اوت ۱۹۶۰ اعلام شد پیشینه کاندیداها. همه نامزدها خلبانان کاملی بودند. لاولیس و کاب سوابق بیش از ۷۰۰ خلبان زن را برای انتخاب نامزدها بررسی کردند. آنها کسی را که کمتر از ۱۰۰۰ ساعت تجربه پرواز داشته باشد دعوت نکردند. برخی از زنان ممکن است از طریق گروه نود و نه، یک سازمان خلبان زن که کاب نیز عضوی از آن بود، استخدام شده باشند. این گروه از زنان که جری کاب آنها را کارآموزان فضانورد بانوی اول (FLATs) نامید، این چالش را پذیرفتند تا برای یک برنامه تحقیقاتی آزمایش شوند. در پایان،
تا برای یک برنامه تحقیقاتی آزمایش شوند. در پایان، سیزده زن همان مرحله اول را که بنیاد لاولیس به عنوان بخشی از فرایند انتخاب فضانوردان ناسا ایجاد کرده بود، گذراندند. آن سیزده زن عبارت بودند از: میرتل کگل، جری کاب، جانت دیتریش، ماریون دیتریش، والی فانک، سارا گورلیک (بعدها رتلی)، جین «جنی» بریگز هارت، ژان هیکسون، رئا وولتمن، جین نورا استامباو (بعدها جسن)، ایرنه لوورتون، جری اسلون (بعدها تروهیل) و برنیس استیدمن.
بدر منشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده‌است.
طارق المولد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الحزم عربستان سعودی و باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده‌است.
سمیحان النابت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده‌است.
بندر النخلی () بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عربستان سعودی بازی کرده‌است.
عوض الناشری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده‌است.
عبدالمحسن القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال القادسیه عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده‌است.
حسین القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الفیصلی و باشگاه فوتبال الهلال اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی و عربستان سعودی بازی کرده‌است.
محمد القحطانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال الهلال در لیگ حرفه ای عربستان بازی میکند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عربستان سعودی، و عربستان سعودی بازی کرده‌است.
خنده در وایکیکی ۲ () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با بازی لی یی کیونگ، کیم سون هو، شین هیون سو، مون گا یونگ، آن سو هی و کیم یه-وون است. این مجموعه دنبالهٔ مجموعه سال ۲۰۱۸، "خنده در وایکیکی" است. این مجموعه از ۲۵ مارس تا ۱۴ مه ۲۰۱۹، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۱:۳۰ (کی‌اس‌تی) از جی‌تی‌بی‌سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
کوزه‌شیپوری سفید ، که همچنین به‌عنوان گیاه‌کوزه زرشکی، برگ‌شیپوربنفش یا گیاه‌کوزه سفید نامیده می‌شود، گیاهی گوشت‌خوار از سرده کوزه‌شیپوری‌ها است. توزیع. مانند همه کوزه‌شیپوری‌ها، بومی آمریکای شمالی است. این گونه بومی جنوب شرقی ایالات متحده است. این گیاه در دشت‌های کاج درازبرگ که مرطوب و کم‌مغذی است، عمدتاً در امتداد سواحل خلیج ایالات متحده و عموماً در غرب رودخانه آپالاچیکولا در پانهندل فلوریدا زندگی می‌کند. همچنین در آلاباما، جورجیا، لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی و کارولینای شمالی یافت می‌شود. در کارولینای شمالی
و کارولینای شمالی یافت می‌شود. در کارولینای شمالی ظاهراً توسط انسان به مناطق خارج از محدوده بومی آن معرفی شده‌است. توصیف. کوزه‌شیپوری سفید دارای گل‌های قرمز متمایل به قهوه‌ای و دسته‌هایی از برگ‌های توخالی و عمودی است. هر برگ در بالا با رگبرگ‌های بنفش مایل به قرمز در زمینه سفید رنگ شده‌است و بالای آن یک کلاه صاف، گرد و لبه‌های موج‌دار است. از نظر ارتفاع بسیار متغیر است، به‌طوری که ارتفاع گیاهان در برخی مناطق به تقریباً ۱ متر می‌رسد، در حالی که در برخی دیگر، گیاهان می‌توانند کوچک‌تر باشند. یک شکل کوتوله با
گیاهان می‌توانند کوچک‌تر باشند. یک شکل کوتوله با قد ۳۰ سانتی‌متری که به‌ندرت دیده می‌شود، بومی گارکن پوینت () در شهرستان سانتا روزا، فلوریدا است. حفاظت. این گیاه یکی از گونه‌های آسیب‌پذیر فهرست شده در فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان از گونه‌های در معرض خطر است. بزرگ‌ترین تهدید برای کوزه‌شیپوری سفید همان‌طور که در مورد بیشتر گونه‌های کوزه‌شیپوری‌ها وجود دارد، از دست دادن زیستگاه تالاب منحصر به فرد آن برای توسعه در امتداد ساحل خلیج و همچنین جانشینی جنگل است که در طول تاریخ توسط آتش‌سوزی‌های طبیعی تحت کنترل بوده‌است.
تاریخ توسط آتش‌سوزی‌های طبیعی تحت کنترل بوده‌است. همچنین به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین و پرجلوه‌ترین گونه‌های کوزه‌شیپوری‌ها در خطر انقراض است و در برابر شکارچیان غیرقانونی گیاهان زنده و تجارت گل‌های بریده برای استفاده در گل‌آرایی آسیب‌پذیر است. کشت. کوزه‌شیپوری سفید به‌عنوان یک گیاه زینتی کشت می‌شود. علیرغم محدوده بومی آن در جنوب شرقی ایالات متحده، به طرز قابل توجهی مقاوم است و می‌توان آن را در خارج حتی در مناطق پهنه سرمایی ۶ و سردتر با محافظت دقیق زمستانی کشت کرد. در کشت به‌طور کلی تحمل کمتری نسبت به شرایط
کرد. در کشت به‌طور کلی تحمل کمتری نسبت به شرایط آب راکد دارد و به زهکشی کافی خاک نیاز دارد و در عین حال سطوح رطوبت لازم را برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه حفظ می‌کند. چندین کلون شناسایی شده‌است:
تولستوی-یورت () یک شهرک در شهرستان گروزننسکی ناحیه چچن در کشور روسیه است. در سال ۲۰۰۵، طبق گزارش‌ها، اصلان مسخدوف، سومین رئیس جمهور جمهوری خودخوانده چچن ایچکریا، در درگیری‌هایی در منطقه تولستوی-یورت کشته شد. طبق گزارش‌ها، مسخدوف زمانی کشته شد که یک سرباز نیروهای ویژه روسیه نارنجکی را به داخل سنگر او پرتاب کرد.
کارگروه ذخیره‌گاه‌های ببر در هند () در سال ۱۹۷۳ شروع به فعالیت کرد و توسط پروژه ببر، که تحت نظارت مرجع ملی حفظ حیات وحش ببر قرار دارد، مدیریت می‌شود. تا سال ۲۰۱۸، ۵۰ منطقه حفاظت‌شده به عنوان ذخیره‌گاه ببر تعیین گردید. در سال ۲۰۲۲، پنجاه و سومین ذخیره‌گاه ببر در هند، در امانگاه حیات وحش رانی‌پور، ایالت اوتار پرادش که چهارمین ذخیره‌گاه ببر این ایالت است، شناسایی و اعلام گردید. هند محل سکونت ۸۰ درصد از ببرهای دنیا است. افراد مسئول در هند برآورد کردند که تعداد ببرها از ۱۴۱۱ عدد در سال ۲۰۰۶، به ۱۷۰۶ عدد در سال
ببرها از ۱۴۱۱ عدد در سال ۲۰۰۶، به ۱۷۰۶ عدد در سال ۲۰۱۰، ۲۲۲۶ عدد در سال ۲۰۱۴ و ۲۹۶۷ عدد در سال ۲۰۱۸ افزایش یافته است. افزایش جمعیت ببرها در هند، نقش بزرگی در افزایش جمعیت جهانی ببر ایفاء کرده است، به نحوی که بر اساس گزارش صندوق جهانی طبیعت و انجمن جهانی ببر، تعداد ببرهای حیات وحش در دنیا از ۳۱۵۹ عدد در سال ۲۰۱۰ به ۳۸۹۰ عدد در سال ۲۰۱۶ افزایش یافته است.
دادخواهان سلامت، فعالان مدنی و وکلای دادگستری هستند که به دلیل اعتراض به ممنوعیت خرید واکسن کووید ۱۹ و کوتاهی در خرید به موقع این واکسن، در اسفند ۱۴۰۰ از سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، حسن روحانی، رئیس‌جمهور پیشین و اعضای ستاد ملی مقابله با کرونا شکایت کردند. این افراد پس از آن با اتهامات امنیتی روبرو شده و بازداشت و محاکمه شدند. پیش‌زمینه. خامنه‌ای، در دی‌ماه ۱۳۹۹ واردات واکسن آمریکایی و انگلیسی را ممنوع و بر تولید واکسن داخلی تأکید کرد اما با بالا گرفتن بحران، کرونا را مسئله اول و فوری کشور خواند و
بحران، کرونا را مسئله اول و فوری کشور خواند و خواستار تأمین واکسن به هر شکل ممکن شد. دستور منع خرید، تأخیر در خرید و واردات سایر واکسن‌های خارجی و ناتوانی «ستاد اجرایی فرمان امام» در تولید انبوه واکسن ایرانی، سبب شد که برنامه واکسیناسیون کووید-۱۹ در ایران با تأخیر و کندی مواجه شود و تعداد زیادی از مردم قربانی شوند. شکایت از مقامات. محمدرضا فقیهی و آرش کیخسروی، وکلای دادگستری، ۸ اسفند ۱۴۰۰، علیه خامنه‌ای، حسن روحانی و اعضای وقت ستاد ملی مقابله با کرونا اعلام جرم کردند. در شکوائیه ۲۲ صفحه‌ای آنها که در
اعلام جرم کردند. در شکوائیه ۲۲ صفحه‌ای آنها که در دستگاه قضایی به ثبت رسید، مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی در جریان مدیریت کرونا در ایران به «تسبیب در قتل غیرعمد بیش از یک‌صد هزار نفر از مردم ایران و سوءاستفاده از مقام و قدرت و عدم اجرای قوانین مملکتی در روند مبارزه با ویروس کرونا» متهم شدند. دستگیری و دادگاه. در مهر ۱۴۰۰، مهدی محمودیان به همراه چند وکیل مطرح دادگستری از جمله آرش کیخسروی، مصطفی نیلی، محمدرضا فقیهی و مریم افرافراز به‌دلیل تلاش برای طرح شکایت از مقام‌های ایران به‌ویژه سید علی خامنه‌ای، در مورد
مقام‌های ایران به‌ویژه سید علی خامنه‌ای، در مورد سوءمدیریت کرونا و خودداری از امضای تعهدنامه مبنی‌بر عدم شکایت در این زمینه بازداشت شدند. جلسه رسیدگی به اتهامات این افراد در فروردین ۱۴۰۱ به‌صورت غیرعلنی برگزار شد. آن‌ها متهم به «تشکیل گروه معاند نظام به هدف برهم زدن امنیت» و همچنین «فعالیت تبلیغی علیه نظام» شدند. جلسه رسیدگی به اتهامات دادخواهان سلامت، ۲۷ فروردین ۱۴۰۱، به‌صورت «غیرعلنی» در شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد. به گزارش ویدا ربانی، به دلیل غیرعلنی بودن دادگاه، تنها به خانواده این افراد
غیرعلنی بودن دادگاه، تنها به خانواده این افراد اجازه حضور در جلسه داده شد. بر اساس احکام صادره دادگاه انقلاب اسلامی، مهدی محمودیان به چهار سال حبس به اضافه دو سال محرومیت از فعالیت‌های رسانه‌ای، مصطفی نیلی به چهار سال حبس و دو سال محرومیت از فعالیت‌های رسانه‌ای و همچنین دو سال محرومیت از اشتغال به حرفه وکالت، آرش کیخسروی به دو سال حبس، یک سال محرومیت از وکالت و یک سال محرومیت از فعالیت رسانه‌ای، محمدرضا فقیهی به شش ماه حبس و مریم افرافراز به ۹۵ روز حبس محکوم شدند. مریم افرافراز، در گفتگویی با وبگاه
محکوم شدند. مریم افرافراز، در گفتگویی با وبگاه انصاف‌نیوز اعلام کرد در حین بازداشت «شکنجه سفید» شده‌است و بازجوها در بسیاری موارد با فشار و تلقین سعی کردند او را به پذیرفتن اتهامات ساختگی علیه خودش وادار کنند.