payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تی‌یواس هیلین آلتنسن، یک باشگاه فوتبال آلمانی از ناحیه آلتنسن در شهر اسن، نوردراین-وستفالن است. تاریخچه. این تیم در سال ۱۹۲۸ با نام تی‌یواس هیلین آلتنسن ورکس تأسیس شد و در سال ۱۹۳۴ با "تی‌یواس هیلین آلتنسن سالزر ادغام شد و تی‌یواس هیلین آلتنسن را تشکیل داد. در سال ۱۹۳۹، تی‌یواس هیلین آلتنسن" نیز بخشی از باشگاه ورزشی شد. این باشگاه تا اواسط دهه ۱۹۵۰ با شرکت معدنی متعلق به خانواده کروپ ارتباط نزدیک داشت. مانند بسیاری از سازمان‌های دیگر در کشور آلمان، از جمله باشگاه‌های ورزشی و فوتبال، تی‌یواس پس از جنگ توسط
باشگاه‌های ورزشی و فوتبال، تی‌یواس پس از جنگ توسط مقامات اشغالگر متفقین منحل شد. در سال ۱۹۴۵ با نام "وی اف آر اسن" مجدداً تأسیس شد و در سال ۱۹۴۸ نام "تی‌یواس هیلین آلتنسن را" به خود اختصاص داد. بین سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۴۸ این تیم در لیگ ناحیه A اسن شمال غربی شرکت کرد، اما در پایان نتوانست موفقیتی کسب کند. ورزشگاه. تی‌یواس مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه هیلین باومینگهاوس انجام داد که در ابتدا ظرفیت ۲۵۰۰۰ نفر داشت. پس از سال ۱۹۳۹ این مرکز با نام ایم شولبرانک شناخته شد و در سال ۲۰۰۱ ظرفیت ۱۸۰۰۰ نفر را داشت.
شناخته شد و در سال ۲۰۰۱ ظرفیت ۱۸۰۰۰ نفر را داشت. امروزه ورزشگاه ۱۱۰۰۰ نفر را در خود جای می‌دهد.
پادشاه دبیرستان (; ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۴ با بازی سو این گوک، لی هانا، لی سوهیوک و لی یول-اوم است. این مجموعه از ۱۶ ژوئن تا ۱۱ اوت ۲۰۱۴، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۷ قسمت پخش شد. خلاصه داستان. لی مین-سوک (سو این-گوک) دانش‌آموز دبیرستان و بازیکن هاکی روی یخ است. او و برادر بزرگترش هیونگ-سوک علی‌رغم اختلاف سنی ۹ ساله‌شان، بسیار شبیه هم هستند. گروه بازیگران. بازیگران اصلی. سو این-گوک در نقش لی مین-سوک / لی هیونگ-سوک لی ها-نا در نقش جونگ سو-یونگ لی سو-هیوک
هیونگ-سوک لی ها-نا در نقش جونگ سو-یونگ لی سو-هیوک در نقش یو جین-وو لی یول-اوم در نقش جونگ یو-آه تولید. اولین جلسه خواندن فیلمنامه در ۲۵ آوریل ۲۰۱۴ در مرکز CJ E&amp;M در سانگام-دونگ، سئول، کره جنوبی برگزار شد. فیلمبرداری در اوایل ماه مه ۲۰۱۴ آغاز شد.
«عشق من، زندگی من» () ترانه‌ای از ابرگروه موسیقی پاپ آبا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این ترانه با صدای آنگنیه‌تا فلتسکوگ اجرا شد و یکی از آخرین ترانه‌هایی بود که برای آلبوم "ورود" ضبط شد. این ترانه تمپوی آهسته ۶۸ ضرب در دقیقه دارد و در کسر میزان ساده و گام دو ماژور نوشته شد. وسعت صدای آنگنیه‌تا فلتسکوگ در این ترانه از G3 تا E5 است.
حسن حسن‌زاده می‌تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
«ورود» () یک قطعه موسیقی بی‌کلام از ابرگروه موسیقی پاپ آبا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این موسیقی تاکنون توسط هنرمندان و گروه‌های مختلفی بازاجرا شده‌است، از جمله مایک اولدفیلد، میشل تور، پتولا کلارک، اسکوتر، سارا برایتمن و گُست
گروه عملیات ویژه ده (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی در ژانر پلیسی با بازی جو سانگ ووک، جو آن، کیم سانگ هو و چوی وو شیک است. فصل اول از ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱ تا ۱۳ ژانویه ۲۰۱۲، جمعه‌ها ساعت ۲۴:۰۰ (کی‌اس‌تی) برای ۹ قسمت از اوسی‌ان پخش شد. این مجموعه با رسیدن به آمار بینندگان ۳٫۹۱٪ یک درام پربیننده در این شبکه در آن زمان بود. فصل دوم از ۱۴ آوریل تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳، شنبه‌ها ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) برای ۱۲ قسمت پخش شد. مرور کلی مجموعه. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
بانوی مجرد حیله‌گر () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۴ با بازی لی مین جونگ و جو سانگ ووک در نقش یک زوج مطلقه است که عشقشان را دوباره آغاز می‌کنند. این مجموعه از ۲۷ فوریه تا ۲۴ آوریل ۲۰۱۴، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
حمید عطایی سرتیپ دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون فرماندهی حفاظت از شخصیت‌ها و دژبان فراجا را برعهده دارد. وی از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۴ جانشین فرمانده انتظامی کردستان بود، از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۷ به‌عنوان فرمانده انتظامی کردستان فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰ فرماندهی انتظامی گلستان را برعهده داشت. عطایی از ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۶ جانشین معاون عملیات نیروی انتظامی بود، در فاصله سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۹ به‌عنوان جانشین رئیس پلیس پیشگیری ناجا فعالیت می‌کرد و از تیرماه ۱۴۰۰ فرمانده یگان حفاظت از
می‌کرد و از تیرماه ۱۴۰۰ فرمانده یگان حفاظت از شخصیت‌ها و دژبان فراجا است. او در سال ۱۳۸۴ درجه سرتیپ‌دومی دریافت کرد.
نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین با نام رسمی رئیس مجلس وزیران حکومت ملی فلسطین ، رئیس دولت تشکیلات خودگردان فلسطین بود که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ژانویه ۲۰۱۳ یعنی تا زمانی که به صورت رسمی، فلسطین تشکیل شد، فعالیت داشت. برخی هنوز به منصب نخست‌وزیری در نوار غزه، به عنوان نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین اشاره می‌کنند. منصب نخست‌وزیری در سال ۲۰۰۳، برای مدیریت فعالیت‌های روزمره دولت تشکیلات خودگردان فلسطین که قبلاً توسط یاسر عرفات انجام می‌شد، ایجاد شد. این منصب به این دلیل ایجاد شد که هم اسرائیل و هم آمریکا از
به این دلیل ایجاد شد که هم اسرائیل و هم آمریکا از مذاکره مستقیم با عرفات خودداری کردند. همچنین ساختار اجرایی دولت زیر نظر رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین بود. تاریخچه. نخستین نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین، محمود عباس بود. او در ۱۹ مارس ۲۰۰۳، توسط رئیس تشکیلات، یاسر عرفات نامزد شد. در ۲۹ آوریل، مجلس قانون‌گذاری فلسطین، این انتصاب و دولت او را تأیید کرد. دوره کوتاه عباس با جنگ قدرت با عرفات بر سر کنترل سرویس‌های امنیتی فلسطین همراه بود و عرفات از واگذاری کنترل به عباس خودداری کرد. این موضوع بسیار مهم بود
به عباس خودداری کرد. این موضوع بسیار مهم بود زیرا نقشه راه برای صلح، طرف فلسطینی را ملزم به توقف حملات خشونت‌آمیز گروه‌های مختلف مبارز فلسطینی می‌کرد، که عرفات از انجام آن خودداری کرد. عباس در ۶ سپتامبر ۲۰۰۳ به دلیل عدم حمایت اسرائیل و آمریکا و همچنین «تحریک داخلی» علیه دولتش از ریاست وزیران استعفا داد. پس از عباس، در دفتر احمد قریع، که به عنوان رئیس شورای قانونگذاری فلسطین، سرپرست ریاست وزیران شد. عرفات، قریع را برای این پست معرفی برای تشکیل «دولت اضطراری» در ۱۰ سپتامبر موافقت کرد. فردای آن روز، قریع،
در ۱۰ سپتامبر موافقت کرد. فردای آن روز، قریع، تصمیم گرفت یک دولت کامل تشکیل دهد نه یک دولت موقت. عرفات در ۵ اکتبر ۲۰۰۳ با فرمان خود، قریع را به ریاست وزیران منصوب کرد و دولت اضطراری هشت نفره قریع در ۹ اکتبر سوگند یاد کرد. تشکیلات خودگردان تحت سلطه فتح از رای اعتماد به دولت خودداری کرد. عرفات و قریع بر سر تقسیم قدرت‌های امنیتی بین خود، اساساً موضوع کنترل سرویس‌های امنیتی فلسطین، که همان موضوعی بود که به استعفای عباس انجامید، در بن‌بست بودند. موضوع دیگر، مخالفت عرفات با معرفی ژنرال ناصر یوسف به عنوان وزیر
عرفات با معرفی ژنرال ناصر یوسف به عنوان وزیر کشور از سوی قریع بود که نیروهای امنیتی را کنترل می‌کرد. در ۴ نوامبر، در حالی که دوره دولت اضطراری در آستانه پایان یافتن بود، با ماندن قریع به صورت موقت موافقت کردند. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۳، دولت موقت با دولت ۲۰۰۳ قریع جایگزین شد که توسط تشکیلات خودگردان، تأیید شد. حکم بلعاوی، که به عنوان یک «وفادار عرفات» توصیف می‌شود، با کنترل نیروهای امنیتی به عنوان وزیر کشور منصوب شد. پس از مرگ عرفات در نوامبر ۲۰۰۴ و پیروزی بعدی محمود عباس در انتخابات ریاست جمهوری فلسطین در ژانویه
عباس در انتخابات ریاست جمهوری فلسطین در ژانویه ۲۰۰۵، که توسط حماس تحریم شد، از قریع خواسته شد تا به سمت خود ادامه دهد و دولت جدیدی تشکیل دهد که در ۲۴ فوریه ۲۰۰۵ انجام شد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۵، قریع استعفا داد و نبیل شعث، معاون نخست‌وزیر، سرپرست دولت شد. او ۹ روز بعد با بازگشت قریع به منصب خود، این منصب را از دست داد. حماس، قاطعانه در در انتخابات ۲۰۰۶ مجلس فلسطین در ۲۵ ژانویه، پیروز شد. قریع استعفا داد، اما به درخواست رئیس تشکیلات، عباس تا ۱۹ فوریه ۲۰۰۶ به عنوان رئیس موقت وزیران باقی ماند. اسماعیل هنیه از حماس
رئیس موقت وزیران باقی ماند. اسماعیل هنیه از حماس در ۱۶ فوریه ۲۰۰۶ به عنوان رئیس معرفی شد و دولت جدید به‌طور رسمی در ۲۰ فوریه به عباس معرفی شد و دولت به رهبری هنیه در ۲۹ مارس ۲۰۰۶ سوگند یاد کرد. درگیری بر سر قدرت بین رئیس تشکیلات، عباس و دولت جدید بر سر سرویس‌های امنیتی شکل گرفت. عباس، رشید ابوشبک وابسته به فتح را رئیس سه شاخه خدمات امنیتی فلسطین کرد و اختیار استخدام و اخراج افسران در سه شعبه امنیتی را با دور زدن اختیارات سعید صیام وزیر کشور حماس داد. عباس همچنین دستور داد که تمامی اظهارات دیپلماتیک و
همچنین دستور داد که تمامی اظهارات دیپلماتیک و معاملات با سازمان آزادی‌بخش فلسطین تحت کنترل فتح هماهنگ شود و نه محمود زهار، وزیر امور خارجه حماس. هنیه همچنین حکومت وحدت تشکیل شده در ۱۷ مارس ۲۰۰۷ را رهبری کرد که توسط تشکیلات تصویب شد. پس از تسلط حماس بر غزه، دولت توسط رئیس تشکیلات خودگردان، عباس، در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷ برکنار شد. عباس، وضعیت فوق‌العاده اعلام کرد و در ۱۵ ژوئن یک دولت موقت اضطراری به رهبری سلام فیاض منصوب کرد و مواد قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورد تا از تاییدیه تشکیلات خودگردان مورد نیاز صرف نظر
تا از تاییدیه تشکیلات خودگردان مورد نیاز صرف نظر کند. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷ وضعیت فوق‌العاده مطابق قانون اساسی منقضی شد و رئیس تشکیلات، عباس فرمان جدیدی برای ادامه وضعیت فوق‌العاده صادر کرد. دولت فیاض به عنوان یک دولت موقت به کار خود ادامه داد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷، نخست‌وزیر، فیاض دولت خود را برای تأیید تشکیلات خودگردان معرفی کرد. از آنجایی که نیاز به حد نصاب برآورده نشد، زیرا اعضای حماس، تشکیلات خودگردان را تحریم می‌کردند، این موافقت در جلسه فوق‌العاده صادر شد. در همین حال، هنیه و حماس از پذیرش برکناری خودداری
«وقتی معلم را بوسیدم» () ترانه‌ای از ابرگروه موسیقی پاپ آبا است که در سال ۱۹۷۶ در آلبوم "ورود" منتشر شد. این ترانه بعدها در دو آلبوم مجزای گردآوری‌شده بازنشر شد. از نظر شعر و موسیقی، آهنگ سرشار از «تصورات یک دختر مدرسه‌ای» است و خوانندهٔ اصلی آن آنگنیه‌تا فلتسکوگ است.
«من آنم» () ترانه‌ای از ابرگروه موسیقی پاپ آبا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. گروه ژاپنی بانوی صورتی در سال ۱۹۷۸ و خوانندهٔ رومانیایی آنجلا سیمیلئا در دههٔ ۱۹۷۰ این ترانه را بازخوانی کردند.
در سال ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ عرب فلسطینی - حدود نیمی از جمعیت عرب فلسطین قبل از جنگ - از خانه‌های خود گریختند یا توسط شبه نظامیان صهیونیست بیرون رانده شدند، این هجرت یکی از اجزای اصلی شکستگی، خلع ید و آوارگی جامعه فلسطین، معروف به نکبه بود، که در آن بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ روستای فلسطینی ویران شد، چاه‌های روستایی در یک برنامه جنگ بیولوژیکی مسموم شدند و دارایی‌ها برای جلوگیری از بازگشت آوارگان فلسطینی غارت شدند، و سایر مکان‌ها در معرض عبری سازی نام‌های مکان‌های فلسطینی قرار گرفتند، و همچنین به
نام‌های مکان‌های فلسطینی قرار گرفتند، و همچنین به دوره گسترده‌تر خود جنگ و ظلم‌های متعاقب آن تا به امروز اشاره دارد. تعداد دقیق پناهندگان، که بسیاری از آنها در کمپ‌های پناهندگان در کشورهای همسایه مستقر شده‌اند، محل بحث است اما حدود ۸۰ درصد از ساکنان عرب اسرائیل (نیمی از کل عرب فلسطین تحت قیمومیت) را ترک کردند یا رفتند. از خانه‌های خود رانده شدند. حدود ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ فلسطینی در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در قیمومیت فلسطین، قبل از اعلامیه استقلال اسرائیل در ماه مه ۱۹۴۸، گریختند یا اخراج شدند، واقعیتی که
در ماه مه ۱۹۴۸، گریختند یا اخراج شدند، واقعیتی که به عنوان "عاملی" برای ورود اتحادیه عرب به این کشور که جرقه جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را زد نامگذاری شد. علل این واقعه نیز محل اختلاف نظر اساسی در میان مورخان است. عوامل دخیل در مهاجرت عبارتند از: پیشروی‌های نظامی یهودیان، تخریب روستاهای عرب، جنگ روانی، ترس از کشتار دیگری توسط نظامیان صهیونیست پس از کشتار دیر یاسین، که باعث شد بسیاری از سر وحشت خارج شوند، دستور اخراج مستقیم مقامات اسرائیلی، تأثیر منفی فرار طبقات ثروتمندتر، همه‌گیری حصبه در برخی مناطق
فرار طبقات ثروتمندتر، همه‌گیری حصبه در برخی مناطق ناشی از مسمومیت چاه‌ها توسط اسرائیل، فروپاشی رهبری فلسطین و دستورهای تخلیه اعراب، و عدم تمایل به زندگی تحت کنترل یهودیان. بعدها، یک سری قوانینی که توسط دولت اول اسرائیل تصویب شد، از بازگشت اعراب خارج شده به خانه یا مطالبه اموال خود جلوگیری کرد. آنها و بسیاری از فرزندانشان همچنان پناهنده هستند. اخراج فلسطینیان از آن زمان توسط برخی از مورخان به عنوان پاکسازی قومی توصیف شده است، در حالی که برخی دیگر این اتهام را رد می‌کنند. با این وجود، وجود قانون به اصطلاح
را رد می‌کنند. با این وجود، وجود قانون به اصطلاح بازگشت که اجازه مهاجرت و تابعیت هر فرد یهودی و خانواده آنها را به اسرائیل می‌دهد، در حالی که حق بازگشت فلسطینیان رد شده است، به عنوان شاهدی بر اتهامات آپارتاید علیه کشور اسرائیل ذکر شده است. وضعیت پناهندگان، و به ویژه اینکه آیا اسرائیل به آنها حق بازگشت به خانه‌هایشان را می‌دهد یا به آنها غرامت می‌دهد، مسائلی کلیدی در مناقشه جاری اسرائیل و فلسطین است. وقایع سال ۱۹۴۸ توسط فلسطینی‌ها چه در سرزمین‌های فلسطینی و چه در جاهای دیگر در ۱۵ می، تاریخی که به روز نکبت
چه در جاهای دیگر در ۱۵ می، تاریخی که به روز نکبت معروف است، گرامی داشته می‌شود. نتایج هجرت فلسطینیان. اخراج فلسطینان در سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ منجر به خالی از سکنه شدن قابل توجه اراضی اشغال شده توسط اسرائیل شد، که در آن «حدوداً ۹۰ درصد از فلسطینان دچار پاکسازی قومی شدند - بسیاری شان از طریق جنگ روانی و/یا فشار نظامی و شمار زیادی به زور اسلحه.» نام‌های تاریخی عربی با نام‌های عبری، بر اساس نام‌های کتاب مقدس جایگزین شدند. آسیب اقتصادی. با فتح یا رها شدن شهرها و روستاها در جریان نزاع، غارت توسط نیروها و
شهرها و روستاها در جریان نزاع، غارت توسط نیروها و وطن‌گزینان یهودی چنان گسترده بود که پس از آن داوید بن گوریون در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۸ اظهار داشت: 'معلوم می‌شود که بیشتر یهودیان دزدند. ' نتیوا بن-یهودا، از فرماندهان پالماخ غارتگری ای را که او در طبریه شاهد آن بود را به رفتار رایج دیده شده از سرکوبگران آنها در پوگروم‌های ضدیهودی در اروپا مانند کرد: چنین تصاویری برای ما آشنا بود. شیوه ای بود که همواره بر سر ما آمده بود، در هولوکاست، سراسر جنگ جهانی، و همه پوگروم‌ها. آه، چه خوب این تصاویر را می‌شناختیم. و
پوگروم‌ها. آه، چه خوب این تصاویر را می‌شناختیم. و اینجا-اینجا، ما داشتیم این کارهای افتضاح را بر سر دیگران می‌آوردیم. همه چیز را سوار ون می‌کردیم - با رعشه وحشتناک دست‌ها. و آن به خاطر وزن شان نبود.حتی حالا دست‌های من، فقط به خاطر نوشتن دربارهٔ آن دارد می‌لرزد..' مناطق رها شده، تخلیه شده و نابود شده فلسطینی. نویسندگان متعدد مطالعاتی در خصوص مناطق فلسطینی ای که در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین رها، تخلیه یا نابود شدند انجام داده‌اند. بنا بر محاسبات آنها، جدول زیر خلاصه اطلاعات آن‌ها را نشان می‌دهد.
«شهری دیگر، قطاری دیگر» () ترانه‌ای از ابرگروه موسیقی پاپ آبا است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. این ترانه که در سال ۱۹۷۳ در ژاپن و ونزوئلا و همچنین ایالات متحده آمریکا، آفریقای جنوبی و رودزیا منتشر شد و در سبک ترانه‌های سایمون و گارفانکل ساخته شده، یک تصنیف احساسی است که خواننده در آن ماجرای جدایی از معشوق خود را «فرا رسیدن سپیده‌دم» بازگو می‌کند.
ال اززول () «ال آزوزول» یک اولمک سایت باستان‌شناسی در وراکروز، مکزیک، چند کیلومتری جنوب مجتمع San Lorenzo Tenochtitlán است و به‌طور کلی معاصر با آن در نظر گرفته شده‌است (شاید ۱۱۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد). "ال اززول" که به خاطر مزرعه‌ای که در آن واقع شده‌است، بخشی از مجموعهٔ لوما دل زاپوته است. این سایت ارتفاعات بالاتر در شمال محل تلاقی دو مسیر رودخانه باستانی، بخشی از سیستم رودخانه Coatzacoalcos را اشغال می‌کند. در بالادست عملیات خاکی یادبود در پوتررو نوئوو، که بخشی از مجموعه‌سان لورنزو است، قرار دارد. یادبود
بخشی از مجموعه‌سان لورنزو است، قرار دارد. یادبود هنر جاودان. ال اززول بیشتر به خاطر دو جفت مجسمه یادبود شناخته شده‌است که اکنون در Museo de Antropologia, Xalapa، مکزیک در حال نمایش هستند. این مجسمه‌ها در ضلع جنوبی هرم/تپه بزرگ در محل پیدا شدند، دست‌نخورده و ظاهراً دست نخورده از آنجایی که در دوران پیش کلاسیک در آنجا قرار گرفتند.
میثاق حماس یا منشور حماس که به‌طور رسمی در انگلیسی به عنوان میثاق جنبش مقاومت اسلامی شناخته می‌شود، در ابتدا در ۱۸ اوت ۱۹۸۸ صادر شد و هویت، مواضع و هدف‌های حماس (جنبش مقاومت اسلامی) را تشریح می‌کند. منشور جدیدی توسط خالد مشعل رهبر حماس در ۱ می ۲۰۱۷ در دوحه صادر شد. منشور اولیه حماس را به عنوان اخوان المسلمین در فلسطین شناسایی می‌کند و اعضای آن را مسلمانانی می‌داند که «از خدا می‌ترسند و پرچم جهاد را در برابر ستمگران برافراشته اند». در این منشور آمده است که «مبارزه ما با یهودیان بسیار عظیم و بسیار جدی است» و
ما با یهودیان بسیار عظیم و بسیار جدی است» و خواستار ایجاد یک حکومت اسلامی در فلسطین به جای اسرائیل و سرزمین‌های فلسطینی و محو یا انحلال اسرائیل است. این منشور بر اهمیت جهاد تأکید می‌کند و در اصل ۱۳ بیان می‌کند: «برای مسئله فلسطین راه حلی جز جهاد وجود ندارد. ابتکارات، پیشنهادها و کنفرانس‌های بین‌المللی همگی اتلاف وقت و تلاش‌های بی‌حاصل است». منشور همچنین بیان می‌کند که حماس انسان‌گرا و مداراگر با سایر ادیان است مادامی که آنها «مناقشه کردن بر حق حاکمیت اسلام در این منطقه را متوقف کنند». منشور می‌افزاید: «دست
این منطقه را متوقف کنند». منشور می‌افزاید: «دست کشیدن از هر بخشی از فلسطین به معنای دست کشیدن از بخشی از دین [اسلام] است». منشور اولیه به دلیل زبان خشونت‌آمیز آن علیه همه یهودیان مورد انتقاد قرار گرفت، به صورتی که برخی از مفسران آن را به عنوان تحریک به نسل‌کشی توصیف کردند. در سال ۲۰۰۸، اسماعیل هنیه، رهبر حماس در غزه، اظهار داشت که حماس با پذیرش یک کشور فلسطینی در امتداد مرزهای ۱۹۶۷ موافقت می‌کند و یک آتش‌بس طولانی مدت با اسرائیل ارائه می‌کند. تونی بلر در مصاحبه با بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۹ اظهار داشت که حماس
مصاحبه با بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۹ اظهار داشت که حماس وجود اسرائیل را نمی‌پذیرد و به دنبال اهداف خود از طریق ترور و خشونت ادامه می‌دهد. با این حال، سر جرمی گرینستاک استدلال کرد که حماس از زمان پیروزی در انتخابات پارلمانی فلسطین در سال ۲۰۰۶، به عنوان بخشی از برنامه سیاسی خود منشور خود را اجرایی نکرده است. در عوض به سمت موضع سکولارتری رفته است. در سال ۲۰۱۰، خالد مشعل، رهبر حماس اظهار داشت که منشور «یک تکه از تاریخ است و دیگر حایز اهمیت نیست، اما به دلایل داخلی قابل تغییر نیست.» حماس از زمانی که تصمیم گرفت
قابل تغییر نیست.» حماس از زمانی که تصمیم گرفت نامزدهایی را در انتخابات نامزد کند، از منشور خود دور شده است. منشور سال ۲۰۱۷ برای اولین بار ایده تشکیل کشور فلسطین در داخل مرزهای قبل از سال ۱۹۶۷ را پذیرفت و به رسمیت شناختن اسرائیل را که از آن به عنوان "دشمن صهیونیستی " یاد می‌کند رد کرد. این منشور از چنین دولتی به صورت انتقالی حمایت می‌کند، اما از «آزادی کل فلسطین» نیز حمایت می‌کند. در سند جدید همچنین آمده است که این گروه به دنبال جنگ با مردم یهود نیست، بلکه تنها به دنبال جنگ با صهیونیسم که آن را مسئول «اشغال
به دنبال جنگ با صهیونیسم که آن را مسئول «اشغال فلسطین» می‌داند است. مشعل همچنین اظهار داشت که حماس به همکاری خود با اخوان المسلمین پایان می‌دهد. پس از برنامه‌ریزی برای صدور منشور جدیدی در ماه مه ۲۰۱۷، دفتر بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل بیانیه ای صادر کرد که در آن حماس را به تلاش برای فریب دادن جهان متهم کرد و همچنین از آن خواست تا فعالیت‌های تروریستی خود را برای یک تغییر واقعی خاتمه دهد. یهود ستیزی. ایدئولوژی. به گفته ایبرهم فاکسمن از اتحادیه ضد افترا، «اعتقاد حماس فقط ضد اسرائیل نیست، بلکه عمیقاً
«اعتقاد حماس فقط ضد اسرائیل نیست، بلکه عمیقاً یهودی‌ستیز با نژادپرستی در هسته آن است. منشور حماس مانند یک "نبرد من" امروزی است.» بر اساس این منشور، یهودیان «فقط دارای ویژگی‌های منفی هستند و در حال برنامه‌ریزی برای تسلط بر جهان معرفی می‌شوند.» منشور ۱۹۸۸ مدعی شد که یهودیان مستحق دشمنی و خشم خدا/الله هستند، زیرا آنها کتاب مقدس را دریافت کردند، اما متون مقدس آن را نقض کردند، نسبت به آیات خدا کفر ورزیدند، و پیامبران خود را کشتند. مفسران متعددی، از جمله جفری گلدبرگ و فیلیپ گورویچ، این متن را به عنوان تحریک
گلدبرگ و فیلیپ گورویچ، این متن را به عنوان تحریک نسل‌کشی معرفی کرده‌اند. جهاد پیکارجویانه. منشور ۱۹۸۸ در تشریح اینکه چگونه جهاد علیه یهودیان یک وظیفه بود، فراتر رفت. روزی که دشمنان بخشی از سرزمین مسلمین را غصب کنند، جهاد وظیفه فردی هر مسلمانی می‌شود. در مقابل غصب فلسطین توسط یهودیان، برافراشتن پرچم جهاد واجب است. برای انجام این امر مستلزم اشاعه هشیاری اسلامی است. در میان توده‌ها چه در سطح منطقه ای، چه در سطح عربی و چه در سطح اسلامی باید روحیه جهادی را در قلب ملت نهادینه کرد تا با دشمنان مقابله کنند و به
قلب ملت نهادینه کرد تا با دشمنان مقابله کنند و به صفوف مبارزان بپیوندند.
در طول جنگ فلسطین در سال ۱۹۴۸ که در آن دولت اسرائیل تأسیس شد، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ عرب فلسطینی یا ۸۵ درصد از کل جمعیت سرزمینی که اسرائیل به تصرف خود درآورده بود فرار کردند یا توسط نیروهای اسرائیلی از خانه‌های خود اخراج شدند. علت‌های این آوارگی جمعی موضوعی است که در میان مورخان، روزنامه نگاران و مفسران بر سر آن جدل فراوانی وجود دارد. طرح کلی بحث تاریخی. مواضع و انتقادات ابتدایی. در دهه‌های اول پس از خروج دو مکتب تحلیلی کاملاً متضاد پدید آمد. اسرائیل مدعی شد که فلسطینی‌ها به این دلیل ترک کردند که رهبران خودشان که
به این دلیل ترک کردند که رهبران خودشان که عمداً آنها را به وحشت انداخته بودند تا میدان را برای جنگ خالی کنند، در حالی که اعراب مدعی بودند که آنها توسط نیروهای صهیونیستی که عمداً آنها را به وحشت انداخته بودند با زور اسلحه اخراج شدند. . دیدگاه عربی. فلسطینی ها از اخراج خود در سال 1948 به عنوان نکبه یاد می کنند که فاجعه عربی است.دیدگاه اعراب این است که فلسطینی‌ها توسط نیروهای صهیونیست اخراج شدند و خروج سال ۱۹۴۸ تحقق رؤیای دیرینه صهیونیست‌ها برای پاکسازی قومی فلسطین بود تا این سرزمین به کشوری با اکثریت یهودی
فلسطین بود تا این سرزمین به کشوری با اکثریت یهودی تبدیل شود. نور مصلحه و ولید خالدی خاطرنشان می‌کنند که ایده انتقال جمعیت عرب فلسطین به سایر کشورهای عربی در سال‌های قبل از مهاجرت در میان صهیونیست‌ها رایج بود. در سال ۱۹۶۱، خالدی استدلال کرد که نقشه دالت، طرح نظامی صهیونیست‌ها که در آوریل و مه ۱۹۴۸ اجرا شد، با هدف بیرون راندن فلسطینی‌ها انجام شد. دیدگاه اسرائیل. خاخام‌هایم سایمونز در سال ۱۹۸۸ نشان داد که رهبران صهیونیست در قیمومیت فلسطین «انتقال» (حسن تعبیری برای پاکسازی قومی) اعراب از این سرزمین را امری
برای پاکسازی قومی) اعراب از این سرزمین را امری حیاتی می‌دانستند. او به این نتیجه رسید که این در واقع یک سیاست است و رهبری رژیم صهیونیستی جایگزین مناسبی برایش ندارد. در آن زمان، مورخان صهیونیست عموماً درخواست‌های ادعایی رهبران عرب برای تخلیه گسترده را به دوره قبل از اعلام دولت اسرائیل نسبت دادند. آنها عموماً معتقد بودند که پس از آن دوره، اخراج به سیاست استاندارد تبدیل شد و به صورت سازمان یافته انجام شد. همان‌طور که در زیر توضیح داده شد، روایت‌های ارائه شده تحت تأثیر انتشار اسنادی که قبلاً دیده نشده بود در
تحت تأثیر انتشار اسنادی که قبلاً دیده نشده بود در دهه ۱۹۸۰ بوده‌است. فیلیپ مندز در بررسی سال ۲۰۰۰ به دیدگاه رایج یهودیان اشاره کرد که «... این یک واقعیت مطلق بود که اعراب فلسطینی در سال ۱۹۴۸ به دستور رهبران خود ترک کردند و اسرائیل به شدت تلاش کرد آنها را متقاعد کند که بمانند. " مندز سپس کار موریس جدید بنی موریس را بر اساس این اسناد تازه منتشر شده و تأثیر او بر بحث بررسی می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که در حالی که چنین نویسندگان صهیونیستی به درک سنتی مهاجرت فلسطینی‌ها می‌افزایند، استدلال‌های آنها توضیح
فلسطینی‌ها می‌افزایند، استدلال‌های آنها توضیح چندعلّی موریس را رد نمی‌کند. نقد مواضع سنتی. گلیزر همچنین می‌گوید: «افکار عمومی اسراییل بر این باور است که همان‌طور که اعراب برای کشتار یهودیان برنامه‌ریزی کردند، زمانی که یهودیان پیروز شدند، اعراب فرار کردند، زیرا می‌ترسیدند که رفتار مشابهی با آنها شود». گلیزر در مقاله خود در سال ۱۹۸۱ در سطح جهانی نوشت: «هم فلسطینی‌ها و هم سخنگویان و طرفداران اسرائیل به دنبال پیوند دادن رویدادهای ۱۹۴۸ با ادعای خود در مورد سرزمین امروز هستند.» او ادعا می‌کند که یکی از «مشکل
امروز هستند.» او ادعا می‌کند که یکی از «مشکل اساسی [مشکل موضوع، پرداختن به] با مورخانی است که آشکارا سوگیری دارند» و سعی می‌کنند عوامل مؤثر بر این موضوع را شناسایی کنند. گشوده شدن آرشیوها. در دهه ۱۹۸۰ اسرائیل و بریتانیا بخشی از آرشیوهای خود را برای تحقیق توسط مورخان گشودند. این امر به تحلیل انتقادی و واقعی تر از وقایع ۱۹۴۸ یاری رساند. در نتیجه شرح مفصل‌تر و جامع‌تری از هجرت فلسطینی‌ها منتشر شد، به‌ویژه "تولد مشکل پناهندگان فلسطینی" موریس. موریس چهار موج پناهجویان را متمایز می‌کند که موج دوم، سوم و چهارم با
را متمایز می‌کند که موج دوم، سوم و چهارم با حملات نظامی اسرائیل، زمانی که فلسطینیان عرب از جنگ فرار کردند، وحشت کرده بودند یا اخراج شدند، مصادف بود. سندی که توسط سرویس اطلاعاتی نیروهای دفاعی اسرائیل با عنوان «هجرت اعراب فلسطین در دوره ۱/۱۲/۱۹۴۷ – ۱/۶/۱۹۴۸» تهیه شد، در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۴۸ انتشار یافت و در حدود سال ۱۹۸۵ به‌طور گسترده شناخته شد. این سند ۱۱ عاملی را که باعث مهاجرت شده‌اند را شرح می‌دهد و آنها را «به ترتیب اهمیت» فهرست می‌کند: به گفته شی هزکانی "در دو دهه گذشته، به دنبال واکنش‌های قوی (دربارهٔ
"در دو دهه گذشته، به دنبال واکنش‌های قوی (دربارهٔ علت نکبت) ناشی از انتشار کتاب‌های نوشته شده توسط کسانی که " مورخین نوین " نامیده می‌شوند، بایگانی اسرائیل دسترسی به بسیاری از محتواهای مجادله برانگیز را لغو کرد. اسناد اسراییلی بایگانی شده که اخراج فلسطینیان، قتل عام یا تجاوز به عنف سربازان اسرائیلی، همراه با سایر رویدادهایی که از سوی تشکیلات شرم آور تلقی می‌شد را گزارش می‌کند، به عنوان " فوق سری" از نو طبقه‌بندی شدند. مفهوم انتقال در صهیونیسم. بحث دربارهٔ «ایده انتقال» در صهیونیسم سیاسی از دهه ۱۹۸۰ زمانی
«ایده انتقال» در صهیونیسم سیاسی از دهه ۱۹۸۰ زمانی که اسرائیل اسناد مربوط به دوره جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ را از طبقه‌بندی خارج کرد و به اصطلاح مورخان نوین شروع به انتشار مقالات و کتاب‌هایی بر اساس این اسناد کردند، رایج شد. «مفهوم انتقال» صهیونیستی مورد استناد نویسندگان فلسطینی مانند نور مصلحه و ولید خالدی برای پشتیبانی از استدلال آنها مبنی بر اینکه یشوف صهیونیستی از سیاست اخراج پیروی کرد، قرار گرفته‌است و توسط طیفی از نویسندگان اسرائیلی از جمله سیمونز و سیمها فلاپان نیز تکرار شده‌است. دیگر مورخان
و سیمها فلاپان نیز تکرار شده‌است. دیگر مورخان اسرائیلی، مانند موریس، این ایده را رد می‌کنند که تفکر «انتقال» منجر به سیاست اخراج سیاسی شده‌است، اما توضیح می‌دهند که ایده انتقال در عمل توسط رهبران جریان اصلی صهیونیستی، به ویژه دیوید بن گوریون تأیید شده‌است . منتقدان نظریه «اصل انتقال» به سخنان رهبری صهیونیستی اشاره می‌کنند که علناً همزیستی با اعراب را تبلیغ می‌کردند، اما در خلوت برنامه‌های خود را مطرح می‌کردند یا از طرح‌هایی حمایت می‌کردند که شامل انتقال اعراب از فلسطین می‌شد. توضیح «طرح جامع». ولید خالدی،
از فلسطین می‌شد. توضیح «طرح جامع». ولید خالدی، مورخ فلسطینی، بر اساس ایده رایج انتقال که در سال ۱۹۴۸ رخ داد، در سال ۱۹۶۱ نظریه ای را ارائه کرد که بر اساس آن، خروج فلسطینیان از قبل توسط رهبری صهیونیست‌ها برنامه‌ریزی شده بود. تحلیل چهار موج موریس. بنی موریس در "روزنامه ایرلندی تایمز" فوریه ۲۰۰۸ تحلیل خود را اینگونه خلاصه کرد: «بیشتر ۷۰۰٬۰۰۰ «پناهنده» فلسطینی به دلیل جنگ از خانه‌های خود گریختند (و به این امید که به زودی در پس مهاجمان پیروز عرب به خانه‌های خود بازگردند). اما این نیز درست است که ده‌ها مکان از