payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیشتر بر این واقعیت تمرکز داشتند که مردان نیز باید از جنبه‌های ظالمانه یک نظام مردسالار و سرمایه‌داری رها شوند. در سال ۱۹۷۹، کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید. این کنوانسیون در سال ۱۹۸۵ توسط دولت ژاپن به تصویب رسید سیاست. در سال ۱۹۱۹، ایشیکاوا فاسائه، اوکو مومئو و هیراتسوکا رایچو انجمن زنان "Shin Fujin Kyokai" را ایجاد کردند. هدف آنها دستیابی به حقوق حمایت و شمول از طریق شناسایی به عنوان شهروند زن بود. در نوامبر ۱۹۱۹، هیراتسوکا در فدراسیون سازمان‌های زنان
۱۹۱۹، هیراتسوکا در فدراسیون سازمان‌های زنان آل کانسای سخنرانی کرد و گفت: «بیان کرد که اگر زنان حقوقی داشته باشند، می‌توانند بخشی از دولت باشند و به تعیین آینده کمک کنند.» حق رای زنان. اگرچه حمایت از زنان از قرن نوزدهم در ژاپن وجود داشته‌است، حق رأی زنان در ژاپن در طول دوره آشفته بین جنگ‌های دهه ۱۹۲۰ ظاهر شد. پس از اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸، مفهوم حقوق در ژاپن رایج شد. در بخش دوم قرن نوزدهم، اولین مدافعان حقوق زنان از اصلاحات در جامعه مردسالار که زنان را تحت ستم قرار داده بود (نه برای شمول سیاسی یا حق رای)
ستم قرار داده بود (نه برای شمول سیاسی یا حق رای) دفاع کردند. برای جنبش فمینیستی اولیه، دعوت به آموزش زنان از اهمیت اساسی برخوردار بود. از آنجایی که موضوع حقوق زنان طرفداران بیشتری پیدا کرد، گروه‌های مدافع زنان به آرامی توسعه یافتند و علایق خود را با سایر موضوعاتی که زنان در ژاپن را تحت تأثیر قرار می‌دادند تنظیم کردند. دوره بین جنگ، که به دنبال پایان جنگ جهانی اول بود، چیزی را به وجود آورد که به "جنبش حق رأی زنان در ژاپن" معروف شد. فمینیست‌ها با ارائه حقوق مدنی به‌طور انحصاری برای مردان و محرومیت زنان از
مدنی به‌طور انحصاری برای مردان و محرومیت زنان از مشارکت سیاسی توسط دولت مخالف بودند. زنان در ژاپن طبق قانون از پیوستن به احزاب سیاسی، ابراز عقاید سیاسی و شرکت در جلسات سیاسی منع شدند.
فمینیسم در ایتالیا در دوره رنسانس ایتالیا که نخستین تجلی رنسانس سرتاسری در اروپا بود و یک دورهٔ دگرگونی فرهنگی بزرگ و دستاوردی که در ایتالیا در طی سدهٔ چهاردهم آغاز شد و تا سدهٔ شانزدهم ادامه یافت، سرچشمه گرفت. نویسندگان ایتالیایی مانند کریستین دو پیزان، مودراتا فونته، لوکرزیا مارینلا و دیگران ایده‌های نظریه فمینیست پشت برابری جنسیتی را توسعه دادند. برخلاف جنبش‌های فمینیستی در فرانسه و بریتانیا، مدافعان اولیه حقوق زنان در ایتالیا بر آموزش زنان و بهبود شرایط اجتماعی تأکید داشتند. فمینیسم ایتالیایی در نیمه
اجتماعی تأکید داشتند. فمینیسم ایتالیایی در نیمه اول سده بیستم تحت حکومت فاشیستی بنیتو موسولینی رهبر حزب فاشیست ایتالیا، با ایدئولوژی فاشیستی که تولید مثل را به عنوان وظیفه زنان را دیکته می‌کرد، دچار شکست شد. در دوره پس از جنگ، جنبش‌های فمینیستی با فعالیت‌های همگانی بر سر موضوعاتی مانند طلاق یا پایان قانونی ازدواج و خاتمه یافتن بارداری به واسطهٔ جراحی یا خارج کردن جنین یا رویان از رحم یا سقط جنین در دهه ۱۹۷۰ افزایش یافت. فمینیسم ایتالیایی اخیراً، به‌ویژه در دوران نخست‌وزیر سابق ایتالیا سیلویو برلوسکونی، با
دوران نخست‌وزیر سابق ایتالیا سیلویو برلوسکونی، با تمرکز بر مخالفت با شی‌گرایی زنان در برنامه‌های تلویزیونی ملی و سیاست برجسته‌تر شده‌است. تاریخ. رنسانس و اوایل دوران جدید. متفکران رنسانس به‌طور منظم افکار متعارف را از دوره قرون وسطی و پیش از آن به چالش می‌کشیدند. اومانیسم یا انسان‌گرایی به شیوه جدید نگاه به سیاست، علم، هنر، آموزش و سایر زمینه‌ها تبدیل شد. انسان‌گرایی مفهوم مسیحی قرون وسطی را از نظم اجتماعی سلسله مراتبی که شهروندان عادی را در موقعیتی مطیع نسبت به اعضای روحانیت قرار می‌داد، کنار زد. در حالی
به اعضای روحانیت قرار می‌داد، کنار زد. در حالی که اومانیست‌های رنسانس عمدتاً «ضد زن» و مخالفت با ایدئولوژی فمینیسم بودند، تعداد کمی از زنان تحصیل‌کرده بودند که انگیزه‌ای برای به چالش کشیدن این فرضیه‌ها داشتند که زنان باید مطیع مردان باقی بمانند. کریستین دو پیزان، نویسنده و شاعر فرانسوی رمان «شهر بانوان» را در سال ۱۴۰۴ نوشت و در آن جنسیت زنان را به‌عنوان هیچ گونه پستی ذاتی نسبت به مردان توصیف می‌کند. با این حال، او با نوشتن اینکه مردان برای حکومت و زنان برای پیروی از آنها آفریده شده‌اند، ادعاهای خود را
برای پیروی از آنها آفریده شده‌اند، ادعاهای خود را تعدیل کرد. ایتالیا در دوره رنسانس شاهد توسعه آموزش عالی بود، از جمله تأسیس چندین دانشگاه، که زنان در آن پذیرش نمی‌شدند. برخی از زنان خوش‌شانس که توانایی مالی داشتند، می‌توانستند به تنهایی تحصیل کنند، یا پدری داشتند که به آنها اجازه می‌داد از طریق تدریس خصوصی آموزش ببینند. برخی از مردان رنسانسی که از آموزش زنان حمایت می‌کرد، آن را راهی برای بهبود فضیلت او و اطاعت بیشتر او از شوهرش می‌دانستند. اگرچه برخی از زنان در دوره رنسانس به عنوان افراد قابل توجهی در
زنان در دوره رنسانس به عنوان افراد قابل توجهی در حوزه محلی خود نشان دادند، اما وقتی به‌طور جمعی در نظر گرفته شوند، «ظهور زن تحصیل کرده در دوران رنسانس» قابل توجه است. زنان تحصیل کرده بیرون از یک صومعه، جایی که در قرون وسطی محصور شده بودند، به عرصه روشنفکری سکولار پا گذاشتند. از رنسانس و ادامه تا دوران مدرن اولیه، آنها میزبان محفل‌های ادبی بودند که در آن مردان و زنان روشنفکر با هم در مورد ادبیات، سیاست و سایر موضوعات تأثیرگذار بحث می‌کردند. در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم، نویسندگان زن «خود را به
و اوایل قرن هفدهم، نویسندگان زن «خود را به عنوان همسران، مادران، و شرکای برابر در خانه معرفی کردند و فرهنگ معاصر آنها را پذیرفت.» در اواخر رنسانس، زنان تحصیل کرده ایتالیایی «در هر ژانر قابل تصوری، از مکاتبات داخلی گرفته تا شعر، دیالوگ و حتی الهیات» می‌نوشتند. سده ۱۹ میلادی. در این دوران که بیشتر زنان به طبقه اجتماعی دهقان تعلق داشتند، بیشتر آنها بی سواد بودند. زنان تحصیل کرده‌ای که می‌توانستند در مورد جنبه‌های مختلف جنبش و خواسته‌های فمینیسم بخوانند و بنویسند در موقعیتی کم قرار داشتند. برای به دست آوردن
در موقعیتی کم قرار داشتند. برای به دست آوردن حامیان برای اهداف فمینیستی، توسل به زنان در تمام سطوح جامعه مورد نیاز بود. از اواسط سده نوزدهم، زنان مبتکر شروع به ارتباط با زنان طبقه متوسط از طریق رسانه‌های چاپی جدید چون کتاب‌ها و نشریات در بازار انبوه کردند. قانون گابریو کاساتی ایتالیا در سال ۱۸۵۹ زمینه را برای سیستمی برای آموزش زنان جوان به عنوان آموزگار در مدارس دولتی ایجاد کرد. زنان باید به عنوان پایه‌های سیستم آموزشی ایتالیا تبدیل می‌شدند و به انجمن‌های معلمان تعلق داشتند و به آنها تجربه سازماندهی برای
معلمان تعلق داشتند و به آنها تجربه سازماندهی برای محافظت از منافع خود مانند دستمزد و شرایط کار برابر می‌دادند.
آشیپو (همچنین āšipu یا mašmaššu) در میانرودان باستان به عنوان کشیش عمل می‌کرد. آنها دانشمندان و متخصصان تشخیص و درمان در دره دجله - فرات در میانرودان (عراق امروزی) در حدود ۳۲۰۰ پیش از میلاد بودند. واژه‌شناسی. متون آیینی و افسون سومری و اکدی با یک حرفه خاص مرتبط بودند، متخصصی که در اکدی "آشیپو" یا "مشمشو" نامیده می‌شود، به عنوان «جن گیر» ترجمه می‌شود. نوشته‌های خط میخی، افسانه‌های عملی آنها را تشکیل می‌داد و آشیپوتو را به عنوان «افسانه جن‌گیر» یا، به سادگی، «جادو» ترجمه می‌کرد. شومر توضیح می‌دهد که خود سنت
«جادو» ترجمه می‌کرد. شومر توضیح می‌دهد که خود سنت بابلی «این مجموعه از متون را دارای قدمت زیادی می‌دانست که در نهایت توسط خود انکی، خدای خرد و جن‌گیری نوشته شده‌است». تجربه و تخصص. برخی آشیپو را به عنوان متخصص در جادوی سفید توصیف کرده‌اند. در آن زمان، ایده‌های علم، دین و جادوگری بسیار در هم تنیده شدند و پایه‌ای از "آشیپوتو" را تشکیل دادند، عملی که توسط آشیپو برای مبارزه با جادوگری و برای شفای بیماری‌ها استفاده می‌شد. آشیپو نشانه‌ها و نشانه‌ها را مطالعه کرد تا پیش‌بینی آینده یک سوژه را فرموله کند و سپس در
تا پیش‌بینی آینده یک سوژه را فرموله کند و سپس در تلاش برای تغییر سرنوشت نامطلوب، آیین‌های آپوتروپایی را انجام داد. نقش‌ها و وظایف. آشیپو معالجه پزشکی را به دربار آشور هدایت کرد، جایی که آنها سیر بیماری را از روی علائم مشاهده شده بر روی بدن بیمار پیش‌بینی کردند و افسون‌ها و جادوهای دیگر و همچنین درمان‌هایی را که در تشخیص مشخص می‌شد ارائه کردند. آشیپو از خانه‌های افراد بیمار بازدید می‌کرد و وظیفه پیش‌بینی آینده بیمار (مثلاً او زنده می‌شود یا می‌میرد) و همچنین تکمیل جزئیات علائمی که بیماران ممکن است نادیده
تکمیل جزئیات علائمی که بیماران ممکن است نادیده گرفته شده یا از قلم انداخته باشند، به آنها سپرده می‌شد. هدف از این دیدار شناسایی فرستنده الهی بیماری بر اساس علائم یک بیماری خاص بود. آشیپو همچنین به عنوان مشاور در تصمیم‌گیری‌های مخاطره آمیز، نامطمئن و دشوار عمل می‌کرد. آشیپوتو برای آن دوره از تاریخ غیرمعمول بود زیرا آشیپو ادعای پیش‌بینی آینده را نداشت، اما به‌طور منطقی به ساخت مشاوره از طریق یک فرایند تکرارپذیر و ثابت برای شناسایی ابعاد مهم مشکل، در نظر گرفتن گزینه‌ها و جمع‌آوری داده‌ها نزدیک شد.
میدان واژه‌ای فارسی است که برای اشاره به محل تجمع عمومی از آن استفاده می‌شود و وارد بسیاری از زبان‌های دیگر نیز شده‌است: زبان اردو میدان؛ زبان عربی مَیْدَان؛ زبان ترکی استانبولی ؛ زبان بنگالی ময়দান، در زبان تاتاری کریمه نیز واژه میدان وجود دارد که از این طریق واژه میدان وارد زبان اوکراینی شده‌است. شکل اولیه این واژه در زبان نیاهندواروپایی *médʰyos، در زبان اوستایی maiδya، در زبان سانسکریت मध्य (madhya) و در زبان لاتین medius می‌باشد. در هندی و بسیاری از زبان‌های دیگر در آسیای جنوبی میدان به معنی زمین و
زبان‌های دیگر در آسیای جنوبی میدان به معنی زمین و مزرعه هم به کار می‌رود.
زنان در جمهوری دموکراتیک کنگو به موقعیت برابری کامل با مردان دست نیافته‌اند و مبارزه‌شان تا امروز ادامه دارد. اگرچه رژیم موبوتو سسه سوکو به نقش مهم زنان در جامعه اهمیت می‌داد، و اگرچه زنان از برخی حقوق قانونی مانند حق مالکیت و حق مشارکت در بخش‌های اقتصادی و سیاسی برخوردار هستند، اما محدودیت‌های عرف و قانونی همچنان موجود است. حقارت زنان همواره در نظام اجتماعی بومی جا افتاده و در دوران استعمار مجدداً مورد تأکید قرار گرفته‌است. وضعیت زنان آفریقایی در دوران استعمار در مناطق شهری پایین بود. زنان بالغ اگر همسر،
در مناطق شهری پایین بود. زنان بالغ اگر همسر، بیوه یا سالخورده بودند ساکنان قانونی شهری به‌شمار می‌آمدند. در غیر این صورت فرض می‌شد که آنها "زنان آزاد" هستند و به عنوان تن‌فروش از آنان مالیات می‌گرفتند، حتی اگر نبودند. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳، بیش از ۳۰ درصد از زنان بزرگسال کنگو در استانلیویل (کیسانگانی کنونی) به عنوان زن آزاد ثبت نام شده بودند. مالیات‌هایی که آنها پرداخت می‌کردند دومین منبع بزرگ درآمد مالیاتی برای استانلیویل بود. معضلات اجتماعی. خشونت جنسی. شرایط جنگ زندگی زنان را خطرناک کرده‌است. به نظر
شرایط جنگ زندگی زنان را خطرناک کرده‌است. به نظر می‌رسد که خشونت علیه زنان توسط بخش‌های بزرگی از جامعه امری عادی شناخته می‌شود. در ژوئیه ۲۰۰۷، کمیته بین‌المللی سازمان صلیب سرخ نگرانی خود را در مورد وضعیت زنان در شرق کنگو ابراز کرد. پدیده ای به نام «جابجایی آونگ» ایجاد شده‌است که در آن مردم در شب به سمت سرزمین‌های امن می‌روند. به گفته یاکین ارتورک، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور خشونت علیه زنان که در ژوئیه ۲۰۰۷ به شرق کنگو سفر کرد، خشونت علیه زنان در شمال و جنوب کیوو شامل وحشیگری غیرقابل تصور توصیف شده بود.
کیوو شامل وحشیگری غیرقابل تصور توصیف شده بود. ارتورک در گزارش خود بیان کرد که «گروه‌های مسلح به جوامع محلی حمله می‌کنند، غارت می‌کنند، تجاوز می‌کنند، زنان و کودکان را می‌ربایند و آنها را به عنوان برده جنسی مجبور به کار می‌کنند». در دسامبر ۲۰۰۸ رسانه GuardianFilms فیلمی را در وب سایت روزنامه گاردین، روزنامه بریتانیایی پست کرد که در آن پروژه ای برای ثبت شهادت بیش از ۴۰۰ زن و دختری که توسط شبه نظامیان غارتگر مورد آزار قرار گرفته بودند، منتشر کرد. ختنه زنان. علاوه بر تجاوز جنگی در جنگ‌های داخلی کنگو، تهدیدهای
بر تجاوز جنگی در جنگ‌های داخلی کنگو، تهدیدهای جدی دیگری نیز برای سلامت جسمانی زنان در جمهوری دموکراتیک کنگو وجود دارد. بریدن آلت زنانه، آیین برش یا برداشتن برخی یا تمام دستگاه تناسلی خارجی زنان یا ختنه زنان (FGM)، در حالی که گسترده نیست، در میان برخی از جوامع در بخش‌های شمالی جمهوری کنگو وجود دارد. شیوع FGM در حدود ۵٪ از زنان در این کشور برآورد شده‌است. بریدن آلت زنانه اکنون غیرقانونی است و قانون مجازاتی بین دو تا پنج سال زندان و جریمه ۲۰۰۰۰۰ فرانک کنگو برای هر شخصی که «یکپارچگی فیزیکی یا عملکردی» اندام
هر شخصی که «یکپارچگی فیزیکی یا عملکردی» اندام تناسلی را نقض کند در نظر گرفته‌است. بهداشت زنان. نرخ مرگ و میر مادران در این کشور بالا است، زیرا دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی مادران محدود است. علاوه بر این، یک زن تنها با اجازه شوهرش می‌تواند از داروهای ضدبارداری استفاده کند و در نتیجه نمی‌تواند از ابتلای خود به ایدز از شوهرش جلوگیری کند. زنان به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر اچ آی وی در جمهوری دموکراتیک کنگو قرار می‌گیرند. از ۳۹۰۰۰۰ بزرگسال آلوده به HIV حدود ۷۱٫۷۹ درصد از آنها زن هستند. میزان عفونت‌های جدید HIV در
از آنها زن هستند. میزان عفونت‌های جدید HIV در بین زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله چهار برابر بیشتر از مردان در همان بازه سنی جمعیت است. زنان کمتر از مردان به درمان دسترسی دارند. ۷۳ درصد مردان بالغ مبتلا به HIV تحت درمان هستند، در حالی که این رقم برای زنان بالغ ۵۸ درصد است. ازدواج کودکان. ۳۷ درصد از دختران در جمهوری دموکراتیک کنگو پیش از سن ۱۸ سالگی در سال ۲۰۱۷ ازدواج کرده‌اند. ۱۰ درصد آنها نیز قبل از ۱۵ سالگی ازدواج کرده‌اند. قاچاق انسان. جمهوری دموکراتیک کنگو کشور مبدأ و مقصدی برای مردان، زنان و کودکانی است که در معرض
و مقصدی برای مردان، زنان و کودکانی است که در معرض قاچاق انسان، به ویژه شرایط کار اجباری یا بیگاری و فاحشگی اجباری قرار دارند. بیشتر این قاچاق داخل کشور صورت می‌گیرد و بیشتر آن توسط گروه‌های مسلح و نیروهای دولتی خارج از کنترل دولت در استان‌های شرقی بی‌ثبات جمهوری دموکراتیک کنگو انجام می‌شود. تن‌فروشی. ناامنی غذایی و فقر مطلق اکنون دلایل اصلی روسپی شدن زنان در جمهوری دموکراتیک کنگو است. بازرگانان، همراه با مقاماتی که برای سازمان‌های غیردولتی و بین‌المللی کار می‌کنند، اکثریت مشتریان روسپی‌ها را تشکیل می‌دهند.
اکثریت مشتریان روسپی‌ها را تشکیل می‌دهند. بسیاری از کارگران جنسی بین ۲ تا ۵ دلار درآمد دارند که گاهی به شکل غذا یا کالاهای دیگر پرداخت می‌شود. روسپی‌هایی که در بارها و کلوپ‌های شبانه کار می‌کنند بین ۱۰ تا ۲۰ دلار دریافت می‌کنند، و به عنوان «لندنی‌ها» شناخته می‌شوند، زیرا در یک شنبه شب‌ها مانند دختران بریتانیایی لباس می‌پوشند. بسیاری از روسپی‌های کنگو اهل خارج از کشور یا کودکان بی خانمانی هستند. اقتصاد و جامعه. تابوهای غذایی وجود داشت که زنان را از خوردن برخی غذاها (معمولاً مطلوب‌ترین) محدود می‌کرد، چرا که
غذاها (معمولاً مطلوب‌ترین) محدود می‌کرد، چرا که آنها برابر مردان نیستند. زنان ممکن است در حضور مردان دیگر غذا نخورند و غالباً فقط مجاز به خوردن باقیمانده خوراک و غذای شوهرشان باشند.
سین لقی ونینی ( ) یک "آشیپو" بوده، که احتمالاً بین سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۳۰۰ قبل از میلاد در بین‌النهرین زندگی می کرد. به طور سنتی تصور می شود که او بهترین نسخه حفظ شده "حماسه گیلگمش" را گردآوری کرده‌است. نام او در خود متن ذکر شده‌ است، که برای آثاری که به خط میخی نوشته شده، نامتعارف محسوب می شود. نسخه او را با "خط اول" یا «ša nagba īmuru» («کسی که اعماق را دید» یا «کسی که پرتگاه را دید» می شناسند. میزان تفاوت نسخه او با متون قبلی مشخص نیست. اندرو آر. جورج استدلال می‌کند که سین لقی ونینی «به ["حماسه گیلگمش"] شکل
می‌کند که سین لقی ونینی «به ["حماسه گیلگمش"] شکل نهایی و ثابت داد». تیگای تصدیق می‌کند که سین لقی ونینی «عظمت گیلگمش را از کردار به کسب دانش تغییر داد». پیش درآمد، تنها نمونه روایت اول شخص توسط سین لقی ونینی است. نسخه او شامل داستان سیل اوتناپیشتیم در لوح ۱۱ ام (XI) و در لوح ۱۲ ام (XII)، گیلگمش سومری"، انکیدو و جهان هلند" است. نام سین لقی ونینی به معنای "سین (خدای ماه) کسی است که دعای مرا می‌پذیرد". همچنین گاهی، البته به احتمال کمتر، به صورت «سین لقی ونینی» به معنای «ای سین! دعای مرا بپذیر» نیز تعریف شده
به معنای «ای سین! دعای مرا بپذیر» نیز تعریف شده است. چندین خانوادۀ اروک در دوره‌های نو بابلی، هخامنشی و سلوکی ادعا می‌کردند که سین لقی ونینی جد آن ها بوده‌است، به ویژه آن‌هایی که به عنوان کاتب و "کالو" عمل می‌کردند و چیزی شبیه به «سلسله روشنفکران» ایجاد می‌کردند. سین لقی ونینی ممکن است یک شخصیت افسانه‌ای باشد که فهرستی از هزاره اول قبل از میلاد او را به عنوان "شورای خردمند گیلگمش" توصیف می‌کند.
محل تجمع () اشاره به هر فضایی دارد که مردم بتوانند در آن کنار یکدیگر جمع شوند. محل تجمع می‌تواند شامل فضاهای عمومی مانند خیابان‌ها، میدان‌ها و پارک‌ها باشد یا آنکه فضاهای خصوصی مانند کافی‌شاپ‌ها،‌ استادیوم‌ها و سینماها باشد. از نمونه‌های تاریخی محل‌های تجمع می‌توان به این موارد اشاره کرد: آگورا در یونان باستان، پارک مرکزی نیویورک، میدان نقش جهان.
سیلیلی شخصیتی الهی است که در لوح ششم حماسه گیلگمش ذکر شده است. گیلگمش به جاذبه‌های ناخواسته الهه ایشتار اعتراض می‌کند و عاشقان پیشین ایشتار و مصیبت‌هایی را که برایشان پیش آمده بر می‌شمرد. او ادعا می‌کند که ایشتار زمانی عاشق اسب بوده است، اما در نهایت مصیبت‌های زیادی برای او رقم زده‌ است، از جمله ناله‌های مداوم "مادرش، سیلیلی". از آنجا که سیلیلی فقط به صورت گذرا ذکر شده است، نمی‌توان در مورد شخصیت او گفت، به جز اینکه او یک شخصیت الهی زن است که نزدیک به اسب است. سالیلی در لوح ششم خط ۵۷ به عنوان «مادرش، الهه
سالیلی در لوح ششم خط ۵۷ به عنوان «مادرش، الهه سیلیلی («AMA-šú d Si-li-li») نامیده شده است.
در یک فصل فوتبال، باشگاه‌ها معمولاً در تعدادی از مسابقات داخلی مانند لیگ و جام حذفی و همچنین گاهی در مسابقات قاره‌ای به رقابت می‌پردازند. برنده شدن در مسابقات متعدد به عنوان یک دستاورد بسیار مهم تلقی می‌شود. دو و سه‌گانه‌ها معمولاً دستاوردهایی هستند که مدت‌ها به یاد می‌آیند، اما با مقداری تکرار اتفاق می‌افتند، در حالی که بردن چهار جام یا بیشتر در یک فصل بسیار نادرتر است. در دهه ۲۰۱۰، اصطلاحات چهار، پنج و شش‌تایی گاهی برای اشاره به کسب چهار، پنج و شش جام در یک فصل استفاده می‌شدند. این لیست محدود به تیم‌هایی
فصل استفاده می‌شدند. این لیست محدود به تیم‌هایی است که در بالاترین سطح فوتبال کشور خود بازی کردند. چهار عنوان در یک فصل. برخی از باشگاه‌ها در یک فصل چهار تورنمنت را برده‌اند. این گاهی "چهارگانه" نامیده می‌شود. تیم‌های دیگر چهار مسابقه را در یک سال تقویمی برده‌اند، البته نه همه در یک فصل. شش عنوان در یک فصل. تیم‌های دیگری موفق به کسب شش‌گانه شده‌اند؛ اما تمامی آنها در یک فصل نبودند.
"ساول رفت" (به انگلیسی: Saul Gone) آخرین قسمت از مجموعه تلویزیونی بهتره با ساول تماس بگیری می‌باشد. این سیزدهمین و آخرین قسمت از فصل ششم و به‌طور کلی شصت و سومین قسمت سریال است. این قسمت به نویسندگی و کارگردانی پیتر گولد است، که در ۱۵ اوت ۲۰۲۲ از طریق شبکه ای ام سی پخش شد. "ساول رفت" اساساً در اواخر سال ۲۰۱۰ اتفاق می‌افتد، که با فلاش بک‌هایی از بریکینگ بد و بهتره با ساول تماس بگیری جریان دارد. گولد و باقی نویسندگان می‌دانستند که سریال با زندانی شدن جیمی به خاطر اقداماتش در بریکینگ بد در فصل ششم به پایان
خاطر اقداماتش در بریکینگ بد در فصل ششم به پایان می‌رسد. چندین بازیگر از بریکینگ بد و بهتره با ساول تماس بگیری به عنوان بازیگر مهمان در این قسمت بازگشتند، از جمله برایان کرانستون در نقش والتر وایت، بتسی براندت در نقش ماری شریدر و مایکل مک کین در نقش چاک مک گیل. حدود ۱٫۸۰ میلیون بیننده این قسمت را در اولین پخش آن از طریق ای ام سی تماشا کردند. "ساول رفت" مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان پیشرفت شخصیت جیمی و آشتی او با کیم را تحسین کردند. بسیاری آن را یک نتیجه‌گیری《استادانه》برای سریال و یکی از بهترین فینال‌های
سریال و یکی از بهترین فینال‌های تمام دوران دانستند. گیلیگان بیان کرده‌است که "ساول رفت" احتمالاً آخرین اثر از فرانچایز بریکینگ بد است، زیرا او و گولد هیچ برنامه ای برای کارهای بعدی در ادامه آن ندارند.
پل اسب سواری کاربریج که با نام پل تابوت نیز شناخته می‌شود، پلی در روستای کاربریج در ارتفاعات اسکاتلند است. این پل در سال ۱۷۱۷ ساخته شد تا به دسته‌های تشییع جنازه اجازه دهد تا با عبور از رودخانه دولنین به کلیسای دوتیل برسند. جان‌پناه‌های پل در قرن نوزدهم شسته و نابود شدند. در سال ۱۹۷۱ پل تبدیل به ساختمانی در فهرست B شد. اکنون پل یک جاذبه توریستی محبوب است. تاریخ. پل اسب‌سواری ساخته شد تا اجازه دهد مراسم تشییع جنازه از رودخانه دولنین تا کلیسای دوتیل ادامه یابد. سرتیپ الکساندر گرانت این پل را راه اندازی کرد.
سرتیپ الکساندر گرانت این پل را راه اندازی کرد. سنگ‌تراش جان نیکلسون پل را ساخت و هزینه ۱۰۰ پوندی آن از کمک‌هزینه‌های کلیسای دوتیل پرداخت شد. این پل در سال ۱۷۱۷ تکمیل شد و سیل در سال ۱۸۲۹ نرده‌های محافظ آن را از بین برد. این پل همچنین راهی برای عبور تجار و مردم محلی از رودخانه فراهم می‌کرد. این قدیمی‌ترین پل سنگی شناخته شده در ارتفاعات اسکاتلند است. شرح. پل روستای کربریج یک جاذبه توریستی محبوب است و در منطقه کوهستانی کایرنگورمز اسکاتلند واقع شده‌است. از آن به عنوان پل تابوت نیز یاد شده‌است. تنها چیزی که
به عنوان پل تابوت نیز یاد شده‌است. تنها چیزی که امروزه از آن باقی مانده یک طاق باریک در سراسر عرض رودخانه دولنین است.
جین گازو مجری تلویزیون استرالیایی، مجری رادیو، دی جی اجرا و باشگاه، شخصیت تلویزیونی، نویسنده و روزنامه‌نگار موسیقی استرالیایی است. گازو در ملبورن به دنیا آمد و بزرگ شد و دختر یک طراح لباس ملبورنی است. او از دانشگاه لا تروب در ملبورن با مدرک لیسانس هنر در رسانه و سینما فارغ‌التحصیل شد. گازو از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در هیئت مدیره سازمان جوانان دولتی The Push خدمت کرد. در سال ۲۰۱۷، او به عنوان رئیس هیئت مشاوره برای موسیقی استرالیا در مرکز هنری ملبورن منصوب شد. جوایز. در ژوئن ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ گازو نامزد دریافت شخصیت
در ژوئن ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ گازو نامزد دریافت شخصیت تلویزیونی زن مورد علاقه در نهمین و دهمین دوره جوایز سالانه Astra شد. در اوت ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، گازو به همراه فیل اونیل به‌صورت مشترک نامزد دریافت جایزه ACRA برای بهترین برنامه رادیویی سندیکا برای «نسل من» در شبکه تریپل ام شد.
عبدالعزیز بن متعب الرشید () زاده ۱۸۷۰ درگذشته ۱۲ آوریل ۱۹۰۶، مشهور به ابن رشید، وی از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۶ امیر جبل شمر بود زندگی‌نامه. عبدالعزیز در سال ۱۸۷۰ متولد شد. وی فرزند سومین امیر رشیدی، متیب بن عبدالله بود و از جانب عمویش محمد بن عبدالله آل راشد پنجمین امیری که عبدالعزیز را وارث خودش نمود و بعد از آن به فرزندی آن را قبول نمود.
محمد بن عبدالله الرشید ( ، درگذشته ۲۸ نوامبر ۱۸۹۷) یکی از امیر نشین های جبل شمر بود و به علت مغلوب شدنش از جانب امیر نشین های نجد در نبرد الملیدا که برای دومین بار در سال ۱۸۹۱ موجود نبود شناخته شده است سلطنت محمد بن عبدالله از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۹۷ به طول انجامید و موثر ترین فرمانروای امارت جبل شمر بود که به همین علت او را محمد کبیر نام می برند. اوایل زندگی. محمد سومین پسر عبدالله بن راشد موسس امارت و برادر امیر دوم طلال بن عبدالله و امیر سوم متعب بن عبدالله بود. در زمان سلطنت برادرانش محمد به عنوان رهبر
بود. در زمان سلطنت برادرانش محمد به عنوان رهبر کاروانان فعالیت های تجاری امارت را تأمین می کرد و حج را هدایت می کرد. فعالیت های کاروانی محمد بین حائل و عراق بود که از این راه هم ثروت و هم شهرت در میان مردم بومی کسب کرد. سلطنت. قدری پس از این حادثه، محمد در سال ۱۸۶۹ بر تخت سلطنت نشست. امارتی که مکان آن در حائل قرار داشت در طول سلطنت او گسترش پیدا نمود و محمد توانست کمابیش بر دو سوم عربستان از غبیل استان قصیم، عنیزه، بریده و ریاض حکومت نماید. علاوه بر ناحیه های نزدیک به مرزهای حلب، دمشق، بصره و عمان. حائل به
نزدیک به مرزهای حلب، دمشق، بصره و عمان. حائل به یک مرکز تجاری اصلی تبدیل گردید و نزدیک به ۲۰,۰۰۰ نفر جمعیت تحت حکومت محمد داشت. موفقیت او تا اندازه ای به علت مبارزه میان گروه آل سعود، همچون عبدالله بن فیصل و سعود بن فیصل بود. محمد منطقه الجوف را که در دهه ۱۸۶۰ از جانب فیصل الشلعان تسخیر شده بود، بازپس گرفت. با این شرایط موجود، مردم ناحیه از عبدل الطیف صبحی پاشا، فرماندار عثمانی سوریه در مقابل حکومت ستمگرانه محمد در سال ۱۸۷۲ درخواست حراست نمودند. عثمانی ها نتوانستند قدرت کامل بر ناحیه را در دست بگیرند، ولی
قدرت کامل بر ناحیه را در دست بگیرند، ولی در سال ۱۸۷۳ یک فرمانده و ۸۰ سرباز در ان مکان مستقر کردند.مغلوب شدن عثمانی تا اندازه ای به این دلیل بود که مسئول های انگلیسی و فرانسوی به محمد کمک نظامی کردند.برای پیشگیری از هرگونه جدالی از سمت محمد، عثمانی ها اتحاد با او را تقویت نمودند که به نوبه خود برای محمد بسیار ثمر بخش بود. محمد تا سال ۱۸۸۴ به تنها به عنوان شخصیت نیرومند نجد تبدیل شد. در سال ۱۸۸۷ نجد را به خودش الحاق نمود وقتی که عبدالله بن فیصل، امیر نجد از جانب برادرزاده هایش، پسران سعود بن فیصل، در ریاض
جانب برادرزاده هایش، پسران سعود بن فیصل، در ریاض زندانی شد، محمد برای کمک رساندن به عبدالله تهاجمی انجام داد و بعد از پایان جنگ شهر را تسخیر نمود، ولی به جای برقراری دوباره حکومت عبدالله، محمد یک نفر را برگماشت. رشیدی فرماندار به شهرستان. حاکم سلیم السیوبهان بود که یکی از نزدیکترین پشتیبان های محمد بود. علاوه بر این، محمد عبدالله بن فیصل را آزاد نمود، ولی او را به عنوان گروگان به حائل فرستاد. وی همچنین ۳ پسر سعود بن فیصل را به حائل آورد. ۴ سال بعد در سال ۱۸۹۱ محمد نیروهای آل سعود را که متفقان عبد الرحمن
۱۸۹۱ محمد نیروهای آل سعود را که متفقان عبد الرحمن برادر کوچک تر عبدالله و سعود بودند، در نبرد الملیداء مغلوب نمود. که به امارت نجد پایان داد و به اخراج دودمان آل سعود منجر گردید. و او در ادامه جنگ، ریاض را تسخیر نمود و بر نجد حکومت کرد.
میدان دره‌ای دورافتاده واقع در ناحیه تیراه در خیبر، پاکستان است.این دره در ارتفاع ۲۳۰۰ متری و نزدیک به سفیدکوه قرار دارد که دره را از ولایت ننگرهار جدا می‌کند. این دره توسط رودی کوچک که به رود بارا می‌ریزد آبیاری می‌شود. علی‌رغم وجود فلات شیبدار، کشاورزی در تیراه به مدد کرت‌بندی (خاک‌کاری) رواج دارد. درختان گردو، توت، زردآلو (میوه) به همراه زیتون وحشی و به صورت کمتر انار و کاج زیبا در این ناحیه وجود دارد اما به صورت کلی درختان زیادی در میدان وجود ندارد. آفریدی‌ها در تابستان از مناطق پایین‌دست مانند دره بارا
در تابستان از مناطق پایین‌دست مانند دره بارا به میدان کوچ می‌کنند.
تیگر (انگلیسی: Tigger) یک شخصیت خیالی و ببر پر جنب و جوش است. او در اصل در سال ۱۹۲۸ در مجموعه داستان "خانه‌ای در کنار پو"، دنبالۀ کتاب "وینی د پو" توسط ای. ای. میلن در سال ۱۹۲۶ معرفی شد. مانند دیگر شخصیت‌های پو، تیگر بر اساس یکی از حیوانات عروسکی کریستوفر رابین میلن ساخته شده است. او در نسخه‌های کارتونی دیزنی وینی د پو ظاهر می‌شود و همچنین در فیلم خودش، ماجرای تیگر (۲۰۰۰) ظاهر شده است. او به‌خاطر راه‌راه‌های نارنجی و مشکی خود، چشم‌های درشت، چانه‌ای بلند، دم فنری و علاقه‌اش به جهش معروف است. همانطور که خودش
فنری و علاقه‌اش به جهش معروف است. همانطور که خودش می‌گوید، «پرش بهترین کاری است که ببرها انجام می‌دهند.» تیگر هرگز از خود به‌عنوان ببر یاد نمی‌کند، بلکه به‌عنوان یک «ببر (Tigger)» یاد می‌کند. اگرچه او اغلب به خود سوم شخص جمع اشاره می‌کند (مثلاً «ببرها عسل دوست ندارند!»)، او معتقد است که خودش «تنها» است.