payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهرستان آگوستا شد. نامادری او فرنسیس پیتون (از اولین خانواده‌های ویرجینیا) (۱۷۶۲–۱۸۵۱) بود که به استانتون در شهرستان شاهزاده ویلیام ویرجینیا نقل مکان کرد و کسی بود که شوهر و دخترش را نجات داد. بالدوینز در «مزرعه تپه بهاری» زندگی می‌کرد، خانه‌ای که توسط زندانیان هسین طی جنگ انقلابی آمریکا ساخته شده بود. بریسکو و مارتا بالدوین شش فرزند تا پیش از مرگشان داشتند: فرنسیس کورنلیا بالدوین استوارت (۱۸۱۵–۱۸۸۵)، مری الینور بالدوین رنسون (۱۸۱۷–۱۸۸۰)، جان براون بالدوین (۱۸۲۰–۱۸۷۳)، مارگارت ئی. بالدوین استوارت
بالدوین (۱۸۲۰–۱۸۷۳)، مارگارت ئی. بالدوین استوارت (۱۸۲۳–۱۸۴۴)، جیمز ویلیام بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۷۵) و بریسکو جرارد بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۹۸). قاضی بالدوین همچون قاضی دنیل‌های جوان و بزرگسال نیز بردگانی طی اکثر (اگر نگوییم کل) حیاتش داشت. در سرشماری ۱۸۲۰ فدرال او شش برده داشت: دو پسر و دو دختر ۱۴ سال، دو زن یکی ۲۸ ساله و یکی کمتر از ۴۴ سال. بالدوین در سرشماری نهایی زندگیش دو زن سیاهپوست ۲۲ و ۳۵ سال داشت. او در سرشماری نهایی زندگیش دو برده داشته‌است.
کونراد بیکر (Conrad Baker) (12 فوریه ۱۸۱۷–۲۸ آوریل ۱۸۸۵)، دادستان، افسر نظامی و سیاستمداری بود که به عنوان نماینده ایالتی، ستوان-فرماندار ۱۵م و فرماندار پانزدهم ایالت ایندیانای ایالات متحده از ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۳ میلادی خدمت نمود. بیکر در ارتش اتحادیه طی جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده است که موجب ارتقاء به درجه سرهنگی شد، اما پس از انتخابش به عنوان ستوان-فرماندار استعفا داد. در این زمان بود که نقش مهمی را در سرپرستی تشکیل و آموزش سربازان اجباری ایالت‌ها ایفا نمود. او پنج ماه را طی بیماری فرماندار الویر مورتون پس از
پنج ماه را طی بیماری فرماندار الویر مورتون پس از استعفای مورتون از دفترش خدمت نمود. طی دوره کامل بیکر به عنوان فرماندار، تمرکز اصلیش را بر روی ایجاد و ارتقاء مؤسساتی جهت کمک به کهنه سربازانی که از جنگ آسیب دیده بودند و خانوادگانشان قرار داد. همچنین او از ملحقات مشروطه فدرال پسا-جنگی حمایت کرده و قادر بود تا با موفقیت از پذیرششان حمایت نماید. اوان زندگی. خانواده و پس‌زمینه. کونراد بیکر در شهرستان فرانکلین پنسیلوانیا در ۱۲ فوریه ۱۸۱۷ میلادی بدنیا آمد. او پسر کونراد بیکر، کاهن پرسبیترینیسم و ماری وینترنهایمر
کونراد بیکر، کاهن پرسبیترینیسم و ماری وینترنهایمر بیکر بود. او تا سن پانزده سالگی در مزرعه خانوادگی کار کرد و در مدرسه عوام نیز شرکت نمود. سپس در کالج پنسیلوانیا در گیتزبرگ شرکت کرد، جاییکه در آنجا به مطالعه حقوق پرداخت ولی قبل از فارغ‌التحصیلی از آن خارج شد. سپس در دفتر تادئوس استیونس مطالعه حقوق را ادامه داد. سپس با ماتیلدا اسکون سومرز ملاقات کرده و این زوج در ۱۸۳۸ میلادی ازدواج کردند. آن‌ها دو فرزند داشتند. بیکر در ۱۸۳۹ میلادی در کانون وکلا پذیرفته شد و دفتر خودش را در گیتسبرگ باز نمود. اوان حرفه سیاسی.
خودش را در گیتسبرگ باز نمود. اوان حرفه سیاسی. بیکرز فعالیت‌های خود را در ۱۸۴۱ تعطیل نموده و خانواده اش را به سمت غرب، به سیاتل در اوانزویلِ ایندیانا منتقل نمود. او دفتر جدیدی را در آنجا باز کرد و به امور مدنی شهر علاقه‌مند گردید. در ۱۸۴۵ میلادی به عنوان کاندیدای ویگ برای شهرستان واندربرگ در خانه نمایندگان ایندیانا وارد عمل شد. او قبل از بازگشت به فعالیت‌هایش در یک دوره یکساله خدمت کرد. قبل از استعفا در ۱۸۵۴ میلادی برای خدمت در یک دادگاه شهرستانی در ۱۸۵۲ میلادی انتخاب شد. برادرش ویلیام بیکر نیز در سیاست‌های
انتخاب شد. برادرش ویلیام بیکر نیز در سیاست‌های محلی فعال گشت و چهار دوره را به عنوان سرگرد اونسویل طی همان دوره زمانی خدمت نمود. بیکر ضد-برده‌دار رکی بود و پس از جدا شدن حزب ویگ به حزب جمهوری‌خواه تازه شکل‌گرفته در ۱۸۵۴ میلادی پیوست. در کنوانسیون ۱۸۵۶ میلادی برای سمت ستوان-فرمانداری در رقابت با الیور مورتون فرماندار نامزد شد. آن انتخابات یکی از تفرقه‌انگیزترین انتخابات در تاریخ ایالت بود، به طوری که هردو سمت حملات زیانباری را بر دیگری صورت دادند. با وجود ادغام حزب با چندین حزب ثالث، جمهوری‌خواهان انتخابات
حزب با چندین حزب ثالث، جمهوری‌خواهان انتخابات را باختند و بیکر به فعالیت‌های حقوقی خود در اوانزویل بازگشت. جنگ داخلی آمریکا. همسر بیکر، ماتیلدا در ۱۸۵۵ میلادی فوت کرد و بیکر در ۱۸۵۸ میلادی با شارلوت فرنسیس چوت ازدواج نمود. این زوج دو دختر و یک پسر داشتند. هنگامی که جنگ داخلی آمریکا شروع شد او در اوانزویل بود و بخشی از جمعیت بزرگتری بود که برای بحث در رابطه با این رویداد گرد هم آمده بودند. او تریبون را دست گرفت و سخنرانی ایراد کرد که جمعیت را دعوت به هم قسم شدن جهت اتحاد کرد، اتحادی که توسط برادرش یعنی
قسم شدن جهت اتحاد کرد، اتحادی که توسط برادرش یعنی شهردار مدیریت می‌شد. سپس او از مردان توانمند خواست تا او را در جنگ دنبال کنند. بیکر و برادرش فعالانه شروع به جذب نیرو برای یک هنگ کامل از مردان برای خدمت در جنگ نمودند و در هنگ اول سواره نظام ایندیانا به سرهنگی ارتقاء یافت. بیکر هنگش را در دفاع و وظایف پادگانی در کل جبهه غربی رهبری کرد و با فرماندار الیور مورتون منظماً در ارتباط بود. الیور مورتون کسی بود که چندماه بعد فرماندار شد. بیکر بیش از همه درگیر هماهنگی اقلام پشتیبانی گشت و مبدل به سازماندهندهٔ با
اقلام پشتیبانی گشت و مبدل به سازماندهندهٔ با ارزشی شد. مورتون به زودی او را برای خدمت به عنوان رئیس مارشال ایالتی ارتقاء داده و به او دستور داد تا به ایندیاناپلیس بازگشته تا عملیات را در آنجا سرپرستی کند. در آنجا بود که این موارد را سرپرستی کرد: تشکیل ده‌ها هنگ ایالتی، ده‌ها هزار مرد، حمل چندین تن از اقلام پشتیبانی، توزیع سلاح و مدیریت توپخانه ایالتی. فرماندار. کنشگر. بیکر در ۱۸۶۴ ارتش را ترک کرد تا مجدداً به عنوان ستوان-فرماندار در رقابت با الیور مورتون وارد عمل شود. او با ۲۰ هزار رأی اکثریت انتخاب شد.
وارد عمل شود. او با ۲۰ هزار رأی اکثریت انتخاب شد. مورتون دوره‌ای از ضعف سلامتی را در ۱۸۶۵ میلادی، پس از رنج بردن از یک سکته فلج‌کننده تجربه نمود. او وظایفش را مختصراً ادامه داد، اما تصمیم گرفت تا برای مداوای فلج شدگی تلاش کند. او ایالت را ترک کرد و به عنوان فرماندار کنشگر برای مدت پنج ماه تا بازیابی سلامتیش خدمت نمود. هنگامی که مورتون در ۱۸۶۶ میلادی برای سنا انتخاب شد، بیکر از او به عنوان فرماندار پیشی گرفت. در حالی که مورتون دوره‌اش را تکمیل می‌نمود، شروع به حمایت از اصلاحات مدارس نمود. هدف اولیه او
شروع به حمایت از اصلاحات مدارس نمود. هدف اولیه او ارتقاء سطح کیفی معلمان بود و در این راستا مشوق‌هایی را جهت تشویق معلمان در نظر گرفت تا شغلشان را به صورت دائمی در نظر بگیرند. در آن زمان، اکثر معلمان شغلشان را تا پیدا کردن شغلی بهتر در جایی دیگر، موقتی در نظر می‌گرفتند. مجمع کل این برنامه را پذیرفت و قانون آن را جهت اعمال گذراند.
چارلز جی. بِل (Charles James Bell) (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۸۴۵ - درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۹)، از اعضای حزب جمهوری‌خواه و پنجاهمین فرماندار ایالت ورمانت طی سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ بود. بِل که اصالتاً اهل شهر والدن در ایالت ورمانت بود در همان منطقه و در دانش‌سرای پیچام به تحصیل پرداخت. وی در زمان جنگ داخلی آمریکا برای پیوستن به ارتش اتحادیه داوطلب شد و در هنگ پانزده پیاده‌نظام ورمانت و هنگ اول سوارنظام ورمانت خدمت کرد. او در آوریل سال ۱۸۶۵ و طی نبرد آپوماتوکس دچار جراحت گردید و در ژوئن همان سال از خدمت نظامی کنار گذاشته
و در ژوئن همان سال از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از خروج از ارتش، چارلز بِل به یک مزرعه‌دار و پرورش‌دهنده موفق اسب تبدیل شد. بِل که یک جمهوری‌خواه بود، در ادارات دولتی آن منطقه مشغول به کار شد و به عضویت مجلس نمایندگان ورمانت (۱۸۸۲–۱۸۸۳) و همچنین مجلس سنای این ایالت (۱۸۹۵–۱۸۹۴) درآمد. به علاوه او عضو هیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه‌آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶)، هیئت مدیره ایالتی کشاورزی (۱۹۹۶–۱۹۰۴) و دبیر هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران (۱۸۹۸–۱۹۰۲-) بود. در سال ۱۹۰۴، بِل نامزد منتخب جهوری‌خواهان برای تصدی سمت فرمانداری
نامزد منتخب جهوری‌خواهان برای تصدی سمت فرمانداری بود، او یک دوره طی سال‌های ۱۹۰۴–۱۹۰۶ این مسئولیت را بر عهده داشت. پس از اتمام دوران خدمت، به همان حرفه پیشینش بازگشت که مزرعه‌داری و پرورش اسب بود. بِل طی بازدید از شهر نیویورک بیمار شد و در محل ایستگاه گرندسنترال سوار بر قطاری که در حال بازگشت به ورمانت بود، جان باخت. او در گورستان نورث‌والدن شهر نورث‌والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد. سال‌های نخست زندگی و تحصیلات. بِل در ۱۰ مارس ۱۸۴۵ در شهر بالدن ایالت ورمانت به دنیا آمد. والدینش جیمز دین‌بِل و
ایالت ورمانت به دنیا آمد. والدینش جیمز دین‌بِل و کارولین (وارنر) بِل بودند. او در مدارس محلی تحصیل کرد و از دانش‌سرای پیچام فارغ‌التحصیل شد. خدمات نظامی. بِل در هفده سالگی به عنوان یکی از اعضای هنگ پانزده پیاده‌نظام ورمانت از گروهان «بی» ارتش اتحادیه برای حضور در جنگ داخلی آمریکا نام‌نویسی کرد. در سال ۱۸۶۴ خدمتش در آنجا خاتمه یافت و بار دیگر برای حضور در هنگ اول سواره‌نظام ورمانت از گروهان «سی» داوطلب شد و در این واحد به درجه سرجوخگی رسید. وی در آوریل ۱۸۶۵ در نبرد آپوماتوکس جراحت برداشت و در ماه ژوئن از
در نبرد آپوماتوکس جراحت برداشت و در ماه ژوئن از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از آن، چارلز بِل به والدن مراجعت نمود و در آنجا به زراعت و پرورش اسب مشغول شد. دوران پس از جنگ داخلی. بِل علاوه بر رسیدگی به امور مزرعه و پرورش اسب، در بسیاری از ادارات و سازمان‌های محلی انتخاب و در سمت‌هایی همچون هیئت مدیره مدرسه، عضو ارشد و رئیس هیئت گزینش منصوب شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ در مجلس نمایندگان ورمانت و طی سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ در مجلس سنای ورمانت حضور داشت. او در سال‌های ۱۸۹۴ تا
مجلس سنای ورمانت حضور داشت. او در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ درهیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه‌آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶) عضو بود. همچنین از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۶ دبیری و عضویت در هیئت مدیره ایالتی کشاورزی و طی سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۲ دبیری و عضویت در هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران را برعهده داشت. به علاوه، بِل به عنوان رئیس انجمن کشاورزی منطقه کالدونیا، مدیر انجمن کشاورزی ورمانت، خزانه‌دار و رئیس عمارت ورمانت و همچنین عضو کمیته اجرایی و دبیر عمارت ملی نیز فعالیت داشته‌است. انتخاب وی به عنوان فرماندار. بِل در سال ۱۹۰۴ برای تصدی سمت
به عنوان فرماندار. بِل در سال ۱۹۰۴ برای تصدی سمت فرمانداری نامزد شد. وی به سادگی در انتخابات عمومی برنده شد و براساس «قانون کوهستان» حزب جمهوری‌خواهان به مدت دو سال عهده‌دار این مسئولیت بود. در اوت ۱۹۰۵، نیروی دریایی آمریکا کشتی جنگی جدیدی به نام «یواس‌اس ورمانت» را به آب انداخت. بِل گروهی را برای انجام مراسم تعمید روانه کرد تا به این کارخانه کشتی‌سازی در شهر کوئینسی ایالت ماساچوست بروند. در این مراسم دخترش، جنی، رسم سنتی شکستن بطری شامپاین بر روی دماغه کشتی را اجراء کرد. چارلز بِل در طول دوران مسئولیتش یک
را اجراء کرد. چارلز بِل در طول دوران مسئولیتش یک بار درگیر هیاهو و جنجالی شد که او در مرکز توجه همگان قرار داد. این جنجال هنگامی رخ داد که از همه‌سو از او می‌خواستند تا در مجازات مری راجرز که محکوم به قتل همسرش بود، تخفیف قائل شود. مخالفان به اعدام یک زن معترض بودند و همچنین به بهانه بستر تربیتی نامساعد این زن، سن کم و بی‌تجربگی‌اش برای او درخواست عفو داشتند. بِل مهلت داد تا درخواست‌های این زن شنیده شود، شخصاً به پرونده او رسیدگی کرد ولی در نهایت تصمیم گرفت تا اجازه دهد حکم اولیه اجرا شود. بدین‌ترتیب مری
تا اجازه دهد حکم اولیه اجرا شود. بدین‌ترتیب مری راجرز در دسامبر ۱۹۰۵ به دار آویخته شد. حرفه پس از اتمام دوره فرمانداری. بِل پس از اتمام دوران خدمتش در فرمانداری دوباره به سراغ علاقه‌مندی‌های خود در کشاورزی رفت و به فعالیتش در «عمارت» و سایر سازمان‌های زراعتی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ از سوی دانشگاه نورویچ و همچنین دانشگاه ورمانت مفتخر به دریافت دکترای افتخاری حقوق گردید. بِل در سپتامبر ۱۹۰۹ و طی بازدید از شهر نیویورک بیمار شد. از این رو تصمیم گرفت تا زودتر به خانه بازگردد ولی در ۲۵ سپتامبر در شرایطی که در
به خانه بازگردد ولی در ۲۵ سپتامبر در شرایطی که در ایستگاه گراندسنترال سوار بر قطار بود در اثر حمله قلبی درگذشت. او در گورستان نورث‌والدن شهر نورث‌والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد.
دانیل رید آنتونی (Daniel Read Anthony) (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۰۴)، ناشر، طرفدار حق رأی زنان و طرفدار لغو برده‌داری اهل ایالات متحده بود. وی به کانزاس نقل مکان نموده و در آنجا به نشر روزنامه "لیونورث تایمز" در لیونورث، کانزاس و برخی از روزنامه‌های دیگر در آن منطقه پرداخت. وی یکی از رهبران شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بود. او برادر کوچکتر فعال مدنی سوزان بی. آنتونی بود. به دلیل سیاست‌های پُر تنش که در آن دوران حاکم بود، او مردی را در یک درگیری دوجانبه (دوئل) به قتل رسانده و خود توسط مرد دیگری
دوجانبه (دوئل) به قتل رسانده و خود توسط مرد دیگری به‌طور علنی به قتل رسید. اوایل زندگی. آنتونی در ساوت آدامز، ماساچوست به دنیا آمده و یکی از هفت فرزند دانیل آنتونی (۱۷۹۴ – ۱۸۶۲ میلادی) و لوسی رید آنتونی (۱۷۹۳ – ۱۸۸۰ میلادی) بود. خواهر بزرگتر وی سوزان بی. آنتونی بود. او در بتنوایل، نیویورک به مدرسه رفت. پس از آن، وی تا عمر ۲۳ سالگی در کارخانه نخ ریسی و آسیاب پدر خود کار کرد. کانزاس. آنتونی برای نخستین بار در ۱۸۵۴ میلادی به کانزاس رفت تا او و یک تعداد دیگر به حمایت مالی شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بر علیه
به حمایت مالی شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بر علیه گسترش برده‌داری در قلمروی کانزاس مبارزه نمایند. کنگره تصمیم داشت تا به ساکنین این اجازه را بدهد تا خود تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند برده‌داری در قلمروی مجاز باشد یا خیر. او در لیونورث مسکن گزین شده و در خانهٔ در جاده ۵۱۵ نورث اسپالاندی ساکن شد. در همین جریان، آنتونی در کارهای راه‌آهن زیرزمینی در لیونورث دخیل بود و به ویلیام دومینیک متیوز که یک برده آزاد شده بود در راستای پناه‌دادن به برده‌های فراری همکاری می‌کرد. آنتونی در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۱ روزنامه لیونورث
می‌کرد. آنتونی در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۱ روزنامه لیونورث دیلی کانزروتیو (Leavenworth Daily Conservative) را بنیان گذاشت، اما بعدتر وی را به فروش رساند تا بتواند لیونورث تایم را خریداری کند. وی همچنین به عنوان مسئول خدمات پُستی شهر گماشته شد. در این زمان، لیونورث در آخر خط تلگراف قرار داشت. در ژانویه ۱۸۶۱، آنتونی نسخهٔ ویژه از روزنامه خود را به چاپ رسانده و بر پشت اسب تا لارنس، کانزاس سفر کرد تا مجلس قانون‌گذاری قلمرو را از تصمیم کنگره مبنی بر تأییدی کانزاس به عنوان یک ایالت، آگاه سازد. در ۱۸۶۱ میلادی، ناشر رقیب وی
یک ایالت، آگاه سازد. در ۱۸۶۱ میلادی، ناشر رقیب وی رابرت سی. استریل از روزنامه کانزاس هرالد (Kansas Herald) آنتونی را به بزدلی متهم کرد. آنها در جاده‌ای در لیونورث باهم روبرو شده و بر یکدیگر شلیک کردند که به مرگ استریل انجامید. هیئت منصفه آنتونتی را از اتهام قتل تبرئه کرد. خدمت در ارتش. در جریان جنگ داخلی آمریکا در سال‌های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۲ میلادی، آنتونی به عنوان نایب‌سرهنگ در هنگ هفتم سواره نظام داوطلبان کانزاس در ارتش اتحادیه خدمت کرد. او در چندین نبرد در تنسی، کنتاکی، می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شرکت کرد. وی در
کنتاکی، می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شرکت کرد. وی در ۱۸۶۳ میلادی به عنوان شهردار لیونورث انتخاب گردید. وی چندین داوطلب را استخدام نمود تا ساختمان‌های طرفداران ایالات مؤتلفه را در حاشیه شهر بسوزانند. ژنرال ارتش اتحادیه توماس ایونگ جونیور که در جریان جنگ داخلی آمریکا حکومت نظامی را در شهر لیونورث اعلام کرده بود، آنتونی را به‌خاطر برهم زدن حکومت نظامی دستگیر کرد. (آنتونی گفته بود که شهر می‌تواند، نظم عادی خود را حفظ کند). سال‌های پساجنگ در کانزاس. آنتونی در ۱۸۶۴ میلادی نشریه لیونورث بولتین (Leavenworth Bulletin) را
نشریه لیونورث بولتین (Leavenworth Bulletin) را تأسیس کرد. در ۱۸۶۶ میلادی وی از سمت مسئول خدمات پُستی برکنار شود، چون وی از سیاست‌های بازسازی رئیس‌جمهور اندرو جانسون حمایت نمی‌کرد و او را بیش از حد ملایم نسبت به جنوب می‌دانست. جانسون پس از ترور رئیس‌جمهوری آبراهام لینکلن به ریاست جمهوری رسید. آنتونی در ۱۸۶۸ میلادی به عنوان سرپرست-رئیس کنوانسیون ایالتی جمهوری‌خواهان انتخاب شد. وی در ۱۸۷۰–۱۸۷۱ میلادی به عنوان عضو شورای شهری لیونورث انتخاب گردید. آنتونی در ۱۸۷۱ میلادی لیونورث تایمز، قدیمی‌ترین روزنامه در
۱۸۷۱ میلادی لیونورث تایمز، قدیمی‌ترین روزنامه در کانزاس، را خریداری کرد. موضع سردبیرانه وی در رابطه با مسائل مختلف و خریداری روزنامه‌ها به‌طور یکنواخت از موضوعات بحث‌برانگیز بود، چون ناظران به این فکر بودند که یک مرد نباید کنترل روزنامه‌ها را در دست داشته باشد. ویلیام امبری، رقیب وی از روزنامه دیلی اپیل (Daily Appeal) در ۱۸۷۵ میلادی در ساختمان اپرای لیونورث بر آنتونی شلیک نموده و وی را شدیداً مجروح کرد. خواهر وی سوزان بی. آنتونی به دیدن او آمد. پس از بازیابی سلامت خود، آنتونی در ۱۸۷۶ میلادی روزنامه لیونورث
سلامت خود، آنتونی در ۱۸۷۶ میلادی روزنامه لیونورث کامرشیال (Leavenworth Commercial) را خریداری نموده و انحصار روزنامه‌های محلی را در دست گرفت. او در بحبوحه سیاست‌های خشونت‌آمیز اواخر قرن نوزدهم میلادی، به برانگیختن احساسات قوی ادامه داد. در ۱۸۸۷ میلادی، آنتونی از سوی مردی با شلاق اسب مورد ضرب قرار گرفت. بیشتر ساکنین لیونورث از طریق «عضویت نیکل» پول گردآوری کردند تا جریمه ۱۰۰ دلاری برای مردی که متهم به ضربه زدن توسط شلاق اسب شده بود را بپردازند. در ۱۸۹۱ میلادی، شهردار شهر برای شلاق زدن به آنتی به مبلغ ۳۰
شهردار شهر برای شلاق زدن به آنتی به مبلغ ۳۰ دلار جریمه شد. مرگ و میراث. آنتونی به عمر ۸۰ سالگی در ۱۲ نوامبر ۱۹۰۴ در لیونورث، کانزاس درگذشت. او در گورستان مانت مونسی در لنسینگ، کانزاس به خاک سپرده شده‌است. آنتونی در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۴ با آنا الیزا «انی» اوسبورن (۱۸۴۴ – ۱۹۳۰ میلادی) اهل ادگارتون، ماساچوست ازدواج کرد. آنها باهم چندین فرزند داشتند، از جمله پسر آنها دانیل رید آنتونی جونیور. پسر وی دانیل رید آنتونی جونیور همراه با پدر خود وارد تجارت روزنامه شد و دبیر روزنامه لیونورث تایمز شد. وی به عنوان عضو کنگره
روزنامه لیونورث تایمز شد. وی به عنوان عضو کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و برای بیش از دو دهه از ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۹ میلادی در کنگره خدمت کرد. خانواده آنتونی برای چندین نسل تا سال ۱۹۶۰ میلادی کنترل روزنامه لیونورث تایمز را در دست داشتند؛ آخرین دبیر آنها دانیل آر. آنتونی چهارم بود. خانه خانواده آنتونی در آدامز، ماساچوست در سال ۲۰۰۷ میلادی وارد ثبت ملی اماکن تاریخی شد. این خانه که به‌طور محفوظ نگهداشته شده‌است، اکنون به عنوان موزه از آن استفاده گردیده و به خواهر وی سوزان بی. آنتونی وقف شده‌است، کسی که یکی از
وی سوزان بی. آنتونی وقف شده‌است، کسی که یکی از رهبران شناخته شده در جنبش حقوق زنان و حق رأی زنان بود.
قُلقُل یکی از غذاهای سنتی ایران است که شهر شوشتر مرکز اصلی پخت آن به شمار می‌رود. این غذا معمولا به عنوان صبحانه، عصرانه یا شام مصرف می‌شود. در پخت این خوراک هم مانند حلیم از گندم و گوشت و هم همانند آش از حبوبات استفاده می‌شود و به همین دلیل ارزش غذایی بالایی دارد. روش پخت. برای پخت قُلقُل از گوشت سردست گوساله یا گاو یا گاومیش، گندم پوست کنده، لوبیا سفید، عدس، نخود، باقلای سبز، لوبیا قرمز، پیاز، زردچوبه، فلفل سیاه، فلفل سرخ، نعنا و سیر داغ، و نمک استفاده می‌شود. ثبت ملی. قُلقُل (آش یا حلیم سنتی شوشتر) با
ثبت ملی. قُلقُل (آش یا حلیم سنتی شوشتر) با شماره ۱۹۹۴ در فهرست میراث ناملموس ایران به ثبت رسیده است.
رمزریال، رمز ریال ملی، رمز پول ملی یا رمزارز ملی یا ارز دیجیتال ملی نوعی رمزارز است که با اعلام مسئولان بانک مرکزی جمهوری اسلامی، انتشار آن بر پایه ریال است، در سال ۱۴۰۱ خورشیدی رونمایی و جایگزین اسکناس خواهد شد. تاریخچه. در اوایل پاییز ۱۴۰۰ از سوی مسئولان دولتی راه‌اندازی رمز ارز ملی بر پایه ریال مطرح شد و رئیس کل بانک مرکزی نیز اعلام کرد: رمز پول ملی از جمله موارد مهم در دستور کار بانک مرکزی است که زیرساخت و دستورالعمل‌های مربوط به آن تدوین شده و در آینده نزدیک به صورت آزمایشی راه اندازی خواهد شد. با توجه
به صورت آزمایشی راه اندازی خواهد شد. با توجه به اینکه در سال‌های اخیر توجه سرمایه‌گذاران و مردم به رمز ارزها و سرمایه‌گذاری در این بازار به‌منظور حفظ ارزش پول و سرمایه جلب شد و افراد زیادی جلب این حوزه شدند. ساختار. با انتشار رمز ریال، افراد اسکناس ریال خود را تحویل بانک مرکزی می‌دهند و رمز ریال تحویل می‌گیرند که این رمز ریال قابل استفاده برای سرمایه‌گذاری نیست و صرفاً جایگزین اسکناس خواهد شد. هدف بانک مرکزی از طراحی رمز ریال، تبدیل اسکناس به یک موجودیت قابل برنامه‌ریزی و برنامه‌نویسی است تا با این فرایند
برنامه‌ریزی و برنامه‌نویسی است تا با این فرایند پول شیئی هوشمند شود. معاون فناوری‌های بانک مرکزی در تشریح ویژگی‌های رمز ریال ملی می‌گوید که رمز پول ریالی در داخل گوشی قرار می‌گیرد، بانک به عنوان واسط امکان انتقال وجه را فراهم می‌کند، حذف فیزیکی پول و اسکناس از جیب مردم و انتقال آن به ساختار دیجیتالی هدف اصلی است. البته یکی از ویژگی‌های مهم رمز ریال در مقایسه با اسکناس، سطح امنیت بالای آن است و برخلاف رمز ارزهای معمول مانند بیت کوین طراحی رمز ریال به صورتی است که ردیابی وجوه به‌طور دقیق قابل انجام است و حتی
که ردیابی وجوه به‌طور دقیق قابل انجام است و حتی در صورت سرقت اطلاعات رمز ریال و هک گوشی تلفن هوشمند توسط سارقان و هکرها امکان ردیابی آن وجود دارد! قرار است بانک مرکزی در سال ۱۴۰۱ رمز ریال را منتشر کند. انتقاد. ریال دیجیتالی هم‌اکنون در کارت‌های بانکی ایرانیان وجود دارد. قابل ردیابی بودن این رمزارز ویژگی رمزارزهای جهانی را به چالش کشیده و نکته منفی در برابر رمزارزهایی مانند بیت کوین خواهد بود که اصل ایجاد آن را زیر سؤال خواهد برد.
بن توزر ( بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
جک پین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساوتند یونایتد اشاره کرد.
آرون دوران (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال لیتون اورینت، و باشگاه فوتبال اینورنس کالدنیون تیسل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده‌است.
فیل پارکینسون (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون، باشگاه فوتبال ردینگ، و باشگاه فوتبال بری اشاره کرد.
جورج ری (؛ زادهٔ بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا و باشگاه فوتبال لیک تاون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ولز بازی کرده‌است.
ترس از پرواز، اضطراب پرواز یا فوبیای پرواز، ترس از قرار گرفتن در هواپیما، یا وسایل نقلیهٔ پرنده دیگر، مانند هلیکوپتر، هنگام پرواز است. اضطراب حاد ناشی از پرواز را می‌توان با داروهای ضداضطراب درمان کرد. این عارضه را می‌توان با روش «مواجهه‌درمانی» مدیریت کرد که در همراهی با رفتاردرمانی شناختی، نتایج بهتری حاصل می‌گردد. نشانه‌ها. افرادی که ترس از پرواز دارند، هنگام پرواز، ترس یا اضطراب شدید و مداومی را تجربه می‌کنند. آن‌ها در صورت امکان از پرواز اجتناب می‌کنند. به‌نظر می‌رسد که برخاستن هواپیما، آب و هوای بد و
به‌نظر می‌رسد که برخاستن هواپیما، آب و هوای بد و تلاطم در حین پرواز، اضطراب‌انگیزترین جنبه‌های پرواز هستند. شدیدترین تظاهرات می‌تواند شامل حملات پانیک یا استفراغ حتی صرفاً با مشاهده یا ذکر یک هواپیما یا سفر هوایی باشد. حدود ۶۰ درصد از افرادی که ترس از پرواز دارند، گزارش می‌دهند که برخی از اختلالات اضطرابی دیگر نیز دارند. علت. علل فوبیای پرواز و مکانیسم‌هایی که باعث آن می‌شود، تا سال ۲۰۱۶ به خوبی شناخته نشده بودند. به‌نظر می‌رسد که برخی از افراد مبتلا به تنگناهراسی، از بودن در فضاهای کوچک داخل بدنهٔ هواپیما
از بودن در فضاهای کوچک داخل بدنهٔ هواپیما یا هلیکوپتر دچار ترس از پرواز می‌شوند. تشخیص. تشخیص، به‌صورت بالینی است. تشخیص این‌که آیا ترس از پرواز عامل اولیه و اصلی است یا این‌که ترس از پرواز نشانهٔ یک اختلال اضطراب فراگیر یا اختلال اضطراب دیگری مانند برزن‌هراسی یا تنگناهراسی است، اغلب دشوار است. طبقه‌بندی. ترس از پرواز یکی از هراس‌های ویژه است که در دی‌اس‌ام-۵ طبقه‌بندی شده‌است. مدیریت. اضطراب حاد ناشی از پرواز را می‌توان با داروهای ضداضطراب درمان کرد. این عارضه را می‌توان با مواجهه‌درمانی، از جمله استفاده
را می‌توان با مواجهه‌درمانی، از جمله استفاده از تجهیزات واقعیت مجازی، که در ترکیب با رفتاردرمانی شناختی، بهتر عمل می‌کند، درمان کرد. تکنیک‌های آرامش و آموزش در مورد ایمنی هوانوردی نیز می‌تواند در ترکیب با سایر رویکردها مفید باشد. یک درمان جدید و پیشرفته برای این عارضه، درمان از طریق مواجهه با واقعیت مجازی است. این نوع درمان، از فناوری کامپیوتری استفاده می‌کند که در آن، بیمار به‌صورت مجازی در هواپیما یا بالگرد، پرواز می‌کند. درمان مواجهه با واقعیت مجازی. درمان مؤثر برای فوبیایی مانند ترس از پرواز، درمانی
مؤثر برای فوبیایی مانند ترس از پرواز، درمانی است که ساختار ترس را فعال و اصلاح می‌کند. فعال‌سازی ساختار ترس را می‌توان با قرار دادن بیمار در معرض محرک‌های ترسناک (در این مورد، پرواز)، برای برانگیختن واکنش ترس، به‌دست‌آورد. اصلاح ساختار ترس را می‌توان با فرایند خوگیری، پس از چندین بار برانگیختن واکنش ترس به‌دست‌آورد. یک درمان جدید و پیشرفته برای فوبیای پرواز، درمان مواجهه با واقعیت مجازی (VRET) است. این نوع درمان از فناوری کامپیوتری استفاده می‌کند که در آن بیمار عملاً پرواز را تجربه می‌کند. این تجربه شامل
بیمار عملاً پرواز را تجربه می‌کند. این تجربه شامل محرک‌های دیداری، شنیداری و حرکتی برای تقلید از پرواز تا حد امکان در یک هواپیما است؛ بنابراین، VRET یک درمان مؤثر برای فوبیای پرواز، در نظر گرفته می‌شود. اثربخشی. پژوهش‌ها در مورد روش‌های مداخلاتی مانند CBT میزان کاهش اضطراب را حدود ۸۰٪ گزارش کرده‌است. با این‌حال، شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد که هر درمانی تا چه میزان، می‌تواند ترس از پرواز را از بین ببرد. همه‌گیرشناسی. برآوردها برای شیوع این عارضه، بین ۲٫۵٪ تا ۴۰٪ متغیر است. تاریخچه. ترس از پرواز برای
۲٫۵٪ تا ۴۰٪ متغیر است. تاریخچه. ترس از پرواز برای نخستین بار در منابع پزشکی، توسط یک پزشک در بریتانیا در پایان جنگ جهانی اول مورد بحث قرار گرفت. از دههٔ ۱۹۷۰ ترس از پرواز با رویکردهای رفتاری و شناختی برطرف شد. جامعه و فرهنگ. بلافاصله پس از حملات ۱۱ سپتامبر، آمریکایی‌ها ترجیح دادند به‌جای پرواز، بیشتر با خودرو سفر کنند. به‌دلیل افزایش سفرهای خودرویی، حدود ۳۵۰ نفر بیشتر از حد معمول در تصادفات رانندگی در آن هنگام، جان خود را از دست دادند. پژوهش‌ها. پژوهش در مورد موثرترین راه‌ها برای درمان یا مدیریت ترس از
مورد موثرترین راه‌ها برای درمان یا مدیریت ترس از پرواز مانند سایر مداخلات مشاوره‌ای یا رفتاری، به‌دلیل ناتوانی در گنجاندن دارونما یا سایر روش‌های کنترل در چنین مطالعاتی، دشوار است.
اولیور هاوکینز بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال همل همپستید تاون، باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج، باشگاه فوتبال نورث گرینفورد یونایتد، باشگاه فوتبال نورتوود، باشگاه فوتبال هارو بورو، و باشگاه فوتبال هیلینگدون بورو اشاره کرد.
ایبو تورای (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گامبیا بازی کرده‌است.