payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنترل بریتانیا در مصر شد. «عرابی و یارانش توسط توفیق به تبعید در سری‌لانکا به عنوان نوعی مجازات محکوم شدند. اوایل زندگی. او در سال 1841 در روستای حریت رزنه در نزدیکی زقازیق در استان شرقی، تقریباً ۸۰ کیلومتری شمال قاهره به دنیا آمد. «عرابی فرزند یکی از دهکده‌ها و یکی از افراد ثروتمند جامعه بود که به او اجازه داد تا تحصیلات مناسبی داشته باشد. پس از پایان تحصیلات ابتدایی در روستای خود، در دانشگاه الازهر ثبت نام کرد تا تحصیلات خود را در سال ۱۸۴۹ تکمیل کند. سپس او وارد ارتش شد و به سرعت پله‌های ترقی را طی نمود
او وارد ارتش شد و به سرعت پله‌های ترقی را طی نمود و در سن ۲۰ سالگی به درجه ستوانی رسید. عرابی در طول جنگ اتیوپی-مصر (۱۸۷۴–۱۸۷۶) در نقش پشتیبانی در خطوط ارتباطی ارتش مصر خدمت کرد. گفته می‌شود زمانی که او از این جنگ - که مصر شکست خورد - بازگشته است - «از نحوه سوء مدیریت آن خشمگین شده است» و این تجربه او را به سمت سیاست و حرکت اعتراضی قاطعانه علیه خدیو سوق داده است. تبعید و بازگشت. «عرابی در ۳ دسامبر ۱۸۸۲ توسط خدیوات به دلیل شورش محاکمه شد. وی توسط وکیل بریتانیایی ریچارد ایو و الکساندر میریک برادلی دفاع شد.
ریچارد ایو و الکساندر میریک برادلی دفاع شد. به گفته الیزابت تامپسون، دفاعیات عرابی بر این ایده تأکید کرد که علیرغم اینکه او به‌طور غیرقانونی توسط ریاض پاشا و خدیو توفیق زندانی شده بود، اما همچنان به روشی که طبق قانون مصر مجاز بود و با این امید که خدیوات پس از مداخله او باقی بماند، پاسخ داده است. به این ترتیب وفاداری خودش را به مردم مصر نشان داد. بر اساس تفاهم صورت گرفته با لرد دافرین، نماینده بریتانیا، عرابی به جرم خود اعتراف کرد و به اعدام محکوم شد، اما این حکم بلافاصله به تبعید مادام العمر تبدیل شد. او
حکم بلافاصله به تبعید مادام العمر تبدیل شد. او مصر را در ۲۸ دسامبر ۱۸۸۲ به مقصد سیلان (سری‌لانکا کنونی) ترک کرد. خانه او در جاده هالولووا، کندی (که قبلاً متعلق به مودالیار جرونیس دی سویسا بود) اکنون مرکز فرهنگی عرابی پاشا است. عرابی در مدت اقامت خود در سیلان برای ارتقای کیفیت آموزش در میان مسلمانان این کشور تلاش کرد. کالج حمید الحسینی، اولین مدرسه سریلانکا برای مسلمانان در ۱۵ نوامبر ۱۸۸۴ تأسیس شد و پس از هشت سال کالج ظهیرا، در ۲۲ اوت ۱۸۹۲ تحت حمایت وی تأسیس شد. در ماه مه ۱۹۰۱، خدیو عباس دوم، پسر و جانشین
شد. در ماه مه ۱۹۰۱، خدیو عباس دوم، پسر و جانشین توفیق به عرابی اجازه داد تا به مصر بازگردد. عباس از نظر پدربزرگش خدیو اسماعیل اعظم یک ملی‌گرا بود و عمیقاً با نفوذ انگلیس در مصر مخالف بود. «عرابی در ۱ اکتبر ۱۹۰۱ بازگشت و تا زمان مرگش در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۱ در مصر ماند.
آرنا روسه یک سالن ورزشی سرپوشیده که در روسه، بلغارستان واقع شده‌است. این سالن یکی از مدرن‌ترین سالن‌های جنوب شرقی اروپا با ظرفیت ۵۱۰۰ صندلی است. این ورزشگاه تا مرکز شهر تنها ۱٫۵ کیلومتر فاصله دارد. یک پارکینگ زیرزمینی با ۱۵۰ فضای پارک در این مجموعه موجود است. برنامه‌هایی برای ساخت یک مرکز خرید و یک هتل پنج ستاره در نزدیکی این ورزشگاه در دست بررسی است. این ورزشگاه با نام‌های متعددی شناخته شده‌است. اولین بار آن را بلستراد آرنا نامیدند. پس از مدتی نام آن به روسه آرنا تغییر یافت و در سال ۲۰۱۸ یک شرکت باتری سازی
آرنا تغییر یافت و در سال ۲۰۱۸ یک شرکت باتری سازی سهام آن را خرید و در سال ۲۰۱۸ نام آن به OZKروسه آرنا تغییر یافت. تاریخچه. پروژه این سالن برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ راه اندازی شد و ساخت و ساز آن چهار سال بعد آغاز شد. کار ساخت آن برای به وجود آمدن مشکلات بسیاری در طول دهه ۸۰ به حالت تعلیق درآمد و پایان دوره سوسیالیستی به‌طور کامل تمام تلاش‌ها برای پایان دادن به ساخت این سالن متوقف شد. در سال ۲۰۰۷ زمانی که شهرداری روسه قرارداد تکمیل سالن ورزشی را با سرمایه‌گذار خصوصی امضا کرد، کارها سرعت گرفتند. .ساخت و ساز
خصوصی امضا کرد، کارها سرعت گرفتند. .ساخت و ساز به سرعت پیش رفت و تقریباً تمام پی‌های ساختمان و پایه بتنی ساختمان تکمیل شد. در سال ۲۰۱۰ دوره دوم توقف ساخت آغاز شد که البته از طول دوره قبل کوتاه‌تر بود و سه سال به طول انجامید. شهرداری روسه با خرید پارکینگ زیرزمینی برای این مجموعه در سال ۲۰۱۳ موافقت کرد و ساخت آن را با ۱۱ میلیون لو تأمین شده از بودجه ملی شروع کرد. کار ساخت و ساز تا دو سال بعد ادامه یافت. شهردار تاریخ افتتاحیه را ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۵ با کنسرتی توسط خواننده مشهور بلغاری لیلی ایوانووا اعلام کرد. روسه
مشهور بلغاری لیلی ایوانووا اعلام کرد. روسه آرنا به‌طور رسمی در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۵ با حضور بویکو بوریسوف نخست‌وزیر بلغارستان و تعدادی از وزرای دولت افتتاح شد. تا سال ۲۰۱۸ تمامی سهام خصوصی این ورزشگاه از سوی دولت به مبلغ ۱۸ میلیون لو خریداری شد. رویدادهای ورزشی. در سال ۲۰۱۷ بازی‌های مقدماتی مسابقات بسکتبال یورو ۲۰۱۷ زنان در این سالن برگزار شد. بیشترین تعداد تماشاگر در آن دوره مربوط به بازی تیم‌های بلغارستان و یونان بود که در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. بازی داری ۲۰۰۰ تماشاگر بود. تیم والیبال مردان بلغارستان
۲۰۰۰ تماشاگر بود. تیم والیبال مردان بلغارستان در این ورزشگاه میزبان تیم‌های کره جنوبی، آلمان و قزاقستان در مسابقات والیبال جایزه بزرگ جهان بود. همچنین مسابقات والیبال قهرمانی مردان جهان ۲۰۱۸ از تاریخ ۱۲ تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۸ در این ورزشگاه برگزار شد. پس از توقف در رویدادهای ورزشی در طول همه‌گیری ویروس کرونا، مسابقات لیگ والیبال زنان اروپا در ژوئن ۲۰۲۱ در این ورزشگاه برگزار شد.
موزه اسباب بازی پنانگ یک موزهٔ اسباب بازی است که در ۱۳۷۰، ام کا ۲ (Mk 2)، تلوک باهانگ، پنانگ، مالزی واقع شده است. با بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ اسباب بازی، عروسک و دیگر وسائل کلکسیونی، بزرگ‌ترین موزهٔ اسباب بازی در دنیا می‌باشد. این موزه که با وسعت ۱٬۰۰۰ مترمربع در سال ۲۰۰۵ بازگشایی شد، در کتاب رکوردهای مالزی به عنوان نخستین موزهٔ اسباب بازی در کشور ثبت گردید. موزه در هرسال به‌طور تقریبی ۱۰۰٬۰۰۰ بازدید کننده دارد. ساعت بازدید. ساعت فعالیت: همه روزه ۹ صبح تا ۶ عصر، شماره تماس: ۴۶۰۲۰۹۶–۰۱۲ پیشینه. موزه توسط مهندسی به نام
تماس: ۴۶۰۲۰۹۶–۰۱۲ پیشینه. موزه توسط مهندسی به نام آقای لو لین چنگ تأسیس شد. هنگامی که در حال بازدید از موزهٔ مدل و اسباب بازی لندن بود این ایده به ذهنش خطور کرد. اولین عروسک را که در سال ۱۹۷۳ خریداری نمود، ملوان زبل بود. کلکسیونها. موزه بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ اسباب بازی و پیکره را در معرض دید گذاشته است. به خاطر اینکه فضای کافی در موزه وجود ندارد، بیش از ۳۰٬۰۰۰ اسباب بازی دیگر در انبار نگهداری می‌شوند. بعضی از اسباب بازی‌هایی که در موزه به نمایش گذاشته شده است، به صورت مستقیم از هالیوود تهیه گردیده است. موزه دارای
مستقیم از هالیوود تهیه گردیده است. موزه دارای یک ربات گاندام ژاپنی جالب توجه با ارتفاع ۱٫۸ متر، به ارزش ۹٬۰۰۰ رینگیت مالزی است. دیگر پیکره‌های دارای ابعاد واقعی در موزه شامل بتمن، ایندیانا جونز، مرد آهنی، جک اسپارو، کینگ کونگ، پاندای کونگ‌فوکار، لارا کرافت، شرکت هیولاها، شخصیت‌های نمایشی پاور رنجرز، کلانتر وودی، شرک، سیلور سرفر، مرد عنکبوتی، سوپرمن، وال-ئی و برخی دیگر است. کلکسیون اسباب بازی شامل شخصیت‌های دیزنی همچون صد و یک سگ خالدار، زندگی یک حشره، لیلو و استیچ، پیتر پن، پینوکیو، سفیدبرفی و هفت کوتوله،
و استیچ، پیتر پن، پینوکیو، سفیدبرفی و هفت کوتوله، هالک، شیرشاه و پری دریایی کوچولو است. هم چنین عروسک‌های باربی، دورایمون، دراگون بال، چهار شگفت‌انگیز، هیولای فرانکنشتاین، گارفیلد، هالک، لونی تونز، مستر بین، عروسک‌های پوکمون، اسنوپی، مرد عنکبوتی، سوپرمن، دبلیودبلیوئی، مردان ایکس و برخی دیگر به نمایش گذاشته شده است. دیوارها و سقف موزه با سوژه‌های مصری، در قالب مجسمه‌های فرعون و ابوالهول، تزئین شده است.
هنری گلدن دِارت (۲۲ آوریل ۱۸۶۴ – ۲۷ مارس ۱۹۱۸) نقاش برجسته آمریکایی بود که در پاریس تحصیل و تابستان‌های خود را در فرانسه با نقاشی در منطقه نرماندی سپری می‌کرد. او در زمستان به نیویورک بازمی‌گشت و به‌خاطر نقاشی‌های عبوسش از منطقه لانگ آیلند شناخته شد. در حدود سال ۱۹۱۲، دارت سبک هنری خود را تغییر داد و شروع به گنجاندن قطعات پرتره و طبیعت بی‌جان و همچنین نقاشی‌های خود از استخرهای سنگی کرد که عمدتاً در برتاین خلق شده بودند. دارت که برنده چندین مدال شغلی و جایزه وب در سال ۱۸۹۳ بود، به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۱۸ در
وب در سال ۱۸۹۳ بود، به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۱۸ در سن ۵۳ سالگی درگذشت و یک همسر و یک دختر از او باقی ماند. اوایل زندگی. هنری گلدن دارت، متولد ۲۲ آوریل ۱۸۶۴ در بریستول، رود آیلند، کوچک‌ترین فرزند از پنج فرزند جان ویلیس و روث مارشال دارت بود. پدرش با تجارت نهنگ ارتباط داشت و در طول جنگ داخلی افسر توپخانه بود. او همچنین یک موسیقیدان با استعداد بود و تأثیرات مطلوبی در رشد استعداد هنری فرزندش ایجاد کرد. پدربزرگ او در طول جنگ ۱۸۱۲ فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده بود. در سن ۱۵ سالگی، خانواده او به واتربری،
متحده بود. در سن ۱۵ سالگی، خانواده او به واتربری، کانکتیکات نقل مکان کردند و در آنجا به استخدام براون و برادران درآمد. پس از آن برای مدتی با شرکت ساعت واتربری در ارتباط بود.عشق پرشور دارت به هنر باعث شد که سرانجام خود را صرفاً وقف مطالعه نقاشی کند. او به مدت سه ماه وارد استودیوی نقاش پرتره هوراس جانسون شد تا اینکه به پاریس رفت و در آتلیه ارنست هبرت و ایمه موروت در مدرسه هنرهای زیبای پاریس تحصیل کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده در سال ۱۸۸۸، با اولین نمایشگاه مناظر در آکادمی ملی طراحی، جایگاه خود را تثبیت
مناظر در آکادمی ملی طراحی، جایگاه خود را تثبیت کرد. در سال ۱۸۸۹ برای اولین بار با انجمن مترقی تر هنرمندان آمریکایی آثار خود را به نمایش گذاشت. او در سال ۱۸۹۳ جایزه وب را برای آثار هنرمندی زیر ۴۰ سال دریافت کرد. در سال ۱۹۰۲ استودیوی خود را در نیویورک افتتاح نمود و سپس به نرماندی، منطقه ای که برای اولین بار جذب شد، بازگشت تا تابستان خود را در آنجا بگذراند. او یک خانه و استودیو در مونتری-سور-مر، در پا-دو-کاله، در ساحل کانال انگلیسی داشت، که در هر فصل چندین ماه در آنجا کار می‌کرد.او در ۲۶ فوریه ۱۸۹۶ با کورنلیا
در آنجا کار می‌کرد.او در ۲۶ فوریه ۱۸۹۶ با کورنلیا ون رنسلر ویل، خواهر کوچکتر آنا موری ویل ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام نینا ون رنسلر دارت شد. مشاغل. شغل دارت را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد. قبل از سال ۱۹۱۲، او نقاش تونالیسم بود که بخشی از مکتب باربیزون آمریکایی محسوب می‌شود. او که بیشتر وقت خود را در فرانسه می‌گذراند، طبیعتاً به این کشور زیبا علاقه داشت و بسیاری از سوژه‌های او در نزدیکی بولون-سور-مر یافت شدند. این آثار اولیه بی‌تفاوتی قابل توجهی نسبت به جزئیات، پالت تا حدودی محدود و ترجیح با شدت کم را
جزئیات، پالت تا حدودی محدود و ترجیح با شدت کم را نشان می‌دهند. به قول چارلز بوکانن، منتقد هنری، دارت کم و بیش در حال رنگ آمیزی مجدد باربیزون بود، اما «به‌طور غیرقابل بیانی نفیس» و «یک جنتلمن برتر از زیبایی‌شناسی بود». پس از سال ۱۹۱۲، او تکنیک خود را تغییر داد و با رنگ‌های شکسته نقاشی می‌کرد و موضوعات خود را از مناظر بد خلقی لانگ آیلند و مونتروی به طبیعت بی‌جان و موضوعات فیگوراتیو به سبکی شبیه آدولف مونتیچلی تغییر داد. چنین تغییر سبکی به درخواست او از موزه هنر متروپولیتن در سال ۱۹۱۵ برای جایگزینی آثار قبلی
متروپولیتن در سال ۱۹۱۵ برای جایگزینی آثار قبلی او با نقاشی فیگور اخیرش مشخص شد. اگرچه آثار متأخر او شامل پرتره و موضوع ژانر است، اما پرشمارترین آثار او در این دوره نقاشی‌هایی از استخرهای صخره‌ای در بریتانی بود. بوم‌ها بسیار رنگی بودند. رنگدانه به‌طور ضخیم با اثر تزئینی چشمگیر ترکیبات اعمال می‌شد. در روزهای پایانی زندگی، دارت مکرراً از اشیایی از مجموعه‌ای از آثار گوتیک، رنسانس و شرقی به عنوان سوژه یا پس‌زمینه استفاده می‌کرد. تصاویر نهایی او شامل پرده‌های مهم ژاپنی، نقاشی‌های اولیه چینی و حکاکی‌های سنگی دوره
ژاپنی، نقاشی‌های اولیه چینی و حکاکی‌های سنگی دوره وی در چیدمان‌های طبیعت بی‌جان یا به‌عنوان پس‌زمینه برای برخی از چهره‌های با مدل‌سازی دقیق بود. مرگ، استقبال و شهرت پس از مرگ. هنری گلدن دارت در ۲۷ مارس ۱۹۱۸ بر اثر حمله قلبی در خانه اش در شهر نیویورک درگذشت. آثار دارت از دهه ۱۸۹۰ تا اوایل دهه ۱۹۰۰ نشان می‌دهد که او نقاش منظره با ظرافت و احساس‌ تخیل قابل توجه است. نقاشی‌هایی مانند بهار مونتینی (۱۸۹۹) و مونتینی (۱۸۹۸) نمونه‌ای از توجه بسیار زیاد او به حقایق طبیعت است که با توانایی قابل توجهی برای تفسیر
طبیعت است که با توانایی قابل توجهی برای تفسیر شاعرانه‌شان در قالب‌های هنری ترکیب شده‌است. تصاویر او مملو از نور و جو هستند و مهم نیست که چقدر طرح‌های رنگی او درخشان است، نتیجه به جای سختی، در اعماق ظرافت است. زمانی که بولونی هاربر با کورنلیا در موزه متروپولیتن هنر مبادله شد، منتقد نیویورک تایمز اظهار داشت که «دو تصویری که با هم دیده می‌شوند، تفسیری خارق‌العاده از کامل بودن و سرعت تغییر سبک ممکن برای یک نقاش تاثیرپذیر را تشکیل می‌دهند». در آثار مربوط به سال ۱۹۱۲ و پس از آن، او آزادانه از لکه‌ها و پاشش‌های
۱۹۱۲ و پس از آن، او آزادانه از لکه‌ها و پاشش‌های رنگی خالص استفاده می‌کرد تا آنچه را می‌دید ارائه دهد، به طوری که نقاشی‌ها هماهنگی زیادی را به نمایش بگذارند و با احساسی غنی و بی‌معنی فراگیر شوند. پس از مرگ او، یک نمایشگاه یادبود توسط خانم هنری گلدن دیارت و کورنلیا بی سیج کوینتون، مدیر آکادمی هنرهای زیبای بوفالو و گالری هنری آلبرایت در موزه‌ها یا گالری‌های هنری اصلی در شهرهای بوفالو، نیویورک، دیترویت، پیتسبورگ، سنت لوئیس، ماسکگون، یانگستون، شیکاگو، کلیولند، میلواکی، د موین، سینسیناتی، مینیاپولیس، ووستر،
میلواکی، د موین، سینسیناتی، مینیاپولیس، ووستر، پروویدنس و بوستون در سال ۱۹۱۹ برگزار شد. وابستگی‌ها و جوایز. دارت در سال ۱۸۸۸ به عضویت انجمن هنرمندان آمریکایی درآمد و در سال ۱۹۰۶ با ادغام آکادمی ملی طراحی (نیویورک) و انجمن به عنوان آکادمیسین کامل انتخاب شد.او همچنین عضو باشگاه شمشیربازان، باشگاه لوتوس و انجمن قرن بود. او در سال ۱۸۹۳ برنده جایزه وب انجمن هنرمندان آمریکایی شد. همچنین یک مدال برنز در نمایشگاه جهانی پاریس (۱۹۰۰) و مدال نقره در نمایشگاه پان آمریکایی در بوفالو (۱۹۰۱) و در نمایشگاهی در بوئنوس آیرس
در بوفالو (۱۹۰۱) و در نمایشگاهی در بوئنوس آیرس (۱۹۰۷) به دست آورد.
خانه متروکه (انگلیسی: Outpost) در بازی شطرنج، هر یک از خانه‌هایی است که توسط یک پیاده خودی حمایت شده و نمی‌تواند توسط پیاده‌های حریف تهدید شود. چنین خانه ای یک شکاف در خطوط دفاعی حریف محسوب می‌شود. . در تصویر سمت چپ، خانه c۴ یک خانه متروکه است؛ زیرا سیاه در ستون d پیاده ای نداشته و پیادهٔ سیاه در ستون b نیز حق عقبگرد ندارد. در نتیجه هیچ پیادهٔ سیاهی قادر نیست اسب سفید مستقر در این خانه که توسط پیادهٔ سفید b۳ حمایت می‌شود را تهدید کند. خانه‌های متروکه هدف مطلوبی برای تهاجم، به ویژه توسط اسب هستند. اگر حریف
برای تهاجم، به ویژه توسط اسب هستند. اگر حریف قادر نباشد با یک مهره هم ارزش از این خانه دفاع کند، ارزش چنین خانه ای حتی بیشتر است. برای مثال اگر اسب سفید یک خانه متروکه را اشغال کند و سیاه قادر نباشد با یک مهره هم ارزش مانند اسب یا فیل به مصاف این اسب برود و مجبور شود رخ سیاه را در مقابل اسب سفید بسیج کند، ارزش سوق الجیشی اسب سفید در این خانه متروکه از حالت عادی بیشتر است.در بازی شطرنج، کارایی مهره اسب زمانی بیشتر است که به مهره‌ها و خطوط دفاعی حریف نزدیک باشد؛ زیرا برخلاف مهره‌هایی مانند فیل و رخ، بُرد
باشد؛ زیرا برخلاف مهره‌هایی مانند فیل و رخ، بُرد حرکت اسب کوتاه است. به همین دلیل مهره اسب در ستونهای کناری، کارایی کمتری دارد و معمولاً در مرکز صفحه، ارزش بیشتری پیدا می‌کند. بر همین اساس خانه‌های متروکه در ستونهای c و d یا f در ردیفهای ۴ و ۵ و ۶ اهداف مطلوبی برای اشغال، به خصوص توسط مهرهٔ اسب هستند. کشف خانه‌های متروکهٔ حریف و بهره‌برداری از موقعیت این خانه‌ها که شامل پیاده‌های تک افتادهٔ وزیر حریف نیز می‌شود، نقشی کلیدی در سرنوشت بازی دارد. از طرف دیگر آرون نیمزوویچ، چنین استدلال می‌کرد که خانه‌های
آرون نیمزوویچ، چنین استدلال می‌کرد که خانه‌های متروکه در ستونهای کناری، منزل مطلوبی برای استقرار مهرهٔ رخ هستند. چرا که مهرهٔ رخ می‌تواند از این پایگاه، همهٔ خانه‌های واقع در ستون و ردیف این خانهٔ متروکه را تحت فشار قرار دهد.
ساموئل جورج گوتلیب گملین (آلمانی: Samuel George Gottlieb Gmelin) (زاده ۴ ژوئیه ۱۷۴۴ – درگذشته ۲۷ ژوئیه ۱۷۷۴) پزشک، گیاه‌شناس و کاشف آلمانی بود. کتاب سفر به شمال ایران، جزییات سفر ساموئل گتلیب گملین در سالهای ۱۷۷۰ به ایران است. زمینه. گملین در شهر توبینگن در خانواده‌ای شهره به طبیعت‌گرایی به دنیا آمد. پدرش یوهان کنراد گملین، داروساز و جراح بود. عموی او یوهان گئورگ گملین بود که عموی یوهان فردریش گملین (ناشر طبیعت‌گرای کتاب سامانهٔ طبیعت نوشتهٔ کارولوس لینه) بود. ساموئل مدرک پزشکی خود را در سن ۱۸ سالگی (۱۷۶۳م)
ساموئل مدرک پزشکی خود را در سن ۱۸ سالگی (۱۷۶۳م) از دانشگاه لیدن دریافت کرد. زمانی که گملین در جمهوری هلند زندگی می‌کرد، علاقه شدیدی به جلبک‌های دریایی پیدا کرد. وی در سال ۱۷۶۶م. به عنوان استاد گیاه‌شناسی در دانشگاه سنت پترزبورگ منصوب شد. یک سال بعد او به مأموریتی برای مطالعه تاریخ طبیعی امپراتوری روسیه اعزام شد. او رودخانه‌های دون و ولگا و سواحل غربی و شرقی دریای خزر را کاوش کرد. او در حین سفر به قفقاز توسط عثمی‌خان خایتاکس گروگان گرفته شد و بر اثر بدرفتاری در اسارت، در احمدکنت داغستان درگذشت. او در هنگام
در اسارت، در احمدکنت داغستان درگذشت. او در هنگام فوت تنها ۳۰ سال داشت. مرگ او منجر به یک لشکرکشی تنبیهی روسیه شد، و در نتیجه برای مدت کوتاهی دربند قفقاز را فتح کرد. گملین کتاب "تاریخچهٔ لیزماهی‌ها" را سال ۱۷۶۸م. نگاشته که اولین اثر اختصاص داده شده به زیست‌شناسی دریایی است که منحصراً با جلبک‌ها سروکار دارد و اولین اثر نوشته شده با سیستم دو سیلابی نامگذاری است. این کتاب شامل تصاویر استادانه‌ای از جلبک‌های دریایی و خزه‌های دریایی بر روی برگ‌های چین‌دار است. البته در حال حاضر تصور می‌شود که نمونه‌های جلبکی که
در حال حاضر تصور می‌شود که نمونه‌های جلبکی که توسط گملین در "تاریخچهٔ لیزماهی‌ها" مطالعه شده‌است، دیگر وجود ندارند (Dixon &amp; Irvine, 1970). نتایج سفرهای او در کتاب "سفر به روسیه برای مطالعه سه قلمرو طبیعت (۱۷۸۴–۱۷۷۰م. ۴ جلد)" ("") منشر شده‌است. جلد آخر این مجموعه قرار بود توسط گولدنشتاد تکمیل شود، اما در نهایت توسط پیتر سیمون پالاس پس از مرگ گولدنشتاد ویرایش شد. کتاب سفر به شمال ایران. کتاب سفر به شمال ایران، سفرنامه‌ی ساموئل گتلیب گملین است. او که متخصص در امور گیاه‌شناسی بود، در سال‌های ۱۷۷۰ مصادف با
در امور گیاه‌شناسی بود، در سال‌های ۱۷۷۰ مصادف با اواخر حکومت زندیه، همراه با هیاتی از دانشجویان و متخصصان از روسیه به ایران سفر کرد. او که برای مطالعه، تحقیق و پژوهش در گیاهان و جانوران به ایران سفر کرده بود، جزئیات زندگی مردم را نیز از قلم نینداخت. چشمان تیزبین ساموئل از سیاست تا عدالت اجتماعی، پول، اخلاق و عادات مختلف، ویژگی‌های جسمانی، سلامت و بیماری‌ها، مراسم و … را دیده و در سفرنامه‌ ذکر کرده است. بخش‌های بعدی کتاب شرح سفر دوم او به ایران است و اطلاعات خوبی در زمینه حیات گونه‌های جانوری ارائه داده
خوبی در زمینه حیات گونه‌های جانوری ارائه داده است. این کتاب توسط غلامحسین صدری افشار ترجمه شده است. زندگی‌نامه. گملین در سال ۱۷۷۲م. با آنا فون چاپوزو، نوهٔ ناخدای معروف نیروی دریایی یاکوب چاپوزو ازدواج کرد. یاکوب چاپوزو قهرمان نبرد جزیره اوسل در سال ۱۷۱۹، و در زمان ازدواج گملین و آنا فرماندهٔ "رافیل" بود. نام اختصاری استاندارد نویسنده S.G.Gmel. است. هنگام ذکر نام گیاه‌شناسی برای ارجاع به این شخص استفاده می‌شود.
کومسومولسکی (به لاتین: Komsomolsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آستراخان واقع شده است.
زایکوفکا (به لاتین: Zaykovka) یک از منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در بخش کراسنویارسکی، استان آستراخان واقع شده‌است.
اولیا (به ) یک منطقه سکونی کوچک در بخش لیمانسکی استان آستاراخان روسیه است. این منطقه در ساحل یکی از بزرگ‌ترین شاخه‌های رودخانه ولگا، بختمیر (به انگلیسی: Bakhtemir)، در نزدیکی دریای خزر و در حدود ۱۲۰ کیلومتری جنوب غربی آستراخان واقع شده است و به عنوان یکی از بندرهای دریای خزر شناخته می‌شود.. اولیا در سال ۲۰۱۰ دارای ۱۳۷۲ مجموع مزارع و ۳۷۵۲ ساکن بود. گردش کالای این بندر تا سال ۲۰۰۶ تقریباً ۲٫۵ میلیون تن بوده است. تاریخچه. اولیا یکی از قدیمی‌ترین روستاهای ماهیگیری در استان آستاراخان است. کلمه "اولیا" که منشأ
در استان آستاراخان است. کلمه "اولیا" که منشأ کالمیکی دارد به معنی تیشه "کوچک" است. (این نام اشاره به شکل جزیره ای که اولیا در ابتدا آن واقع شده بود دارد)
اوسیپنوی بوگور (به لاتین: Osypnoy Bugor) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آستراخان واقع شده است.
خروسِ این کلیسا یک بادنما است که در بالای برج رومی متعلق به این معبد قرار دارد و از سه قسمت ساخته شده‌است: خروس، کره و مخروط. این یک نماد از شهر لئون محسوب می‌شود و قرن‌ها به‌عنوان یک بادنما کار می‌کرده. در گزارش‌های تاریخی، هیچ اشاره و تاریخی که آن را به رویداد ویژه‌ای مرتبط کند وجود ندارد اما مشخص است که در قرن یازدهم میلادی در برج گذاشته شده‌است. این سازه یک سازهٔ ایرانی-ساسانی و مربوط به پیش از اسلام است. در سال‌های نخست قرن ۲۱، مرمت جامع برج در تمام ابعاد آغاز شد. کار از بالا به پایین شروع شد و از
ابعاد آغاز شد. کار از بالا به پایین شروع شد و از آنجایی که خروس در بالا بود، نخستین چیزی بود که بررسی شد. باستان‌شناسان، مورخان و مرمتگران فهمیدند که با یک اثری روبرو هستند که نیاز به بررسی میان‌رشته‌ای دارد و از گرده‌شناسان، حشره‌شناسان و دیرینه‌شناسان یاری جستند. در وهلهٔ نخست، دو سوراخ گلوله در یک سطح مشاهده‌پذیر دیده شد که گویا در طول جنگ استقلال اسپانیا ایجاد شده‌بود و با کیفیت بالایی از مس و روکش طلا ساخته شده‌بوده. کشف دیگر، برخی از نویسه‌های عربی بر آن بود که چیستی آنان تاکنون پرسش‌پرانگیز است.
بر آن بود که چیستی آنان تاکنون پرسش‌پرانگیز است. انجمنی میان‌رشته‌ای در سال ۲۰۰۲ به بررسی این سازه پرداخت. بررسی فضای داخلی خروس را گروه زیست‌شناسی گیاهی دانشگاه لئون انجام داد. مشاهده شد که در آن خاک و گرده‌هایی از گونه‌های گیاهی موجود در پشت بام وجود دارند و همچنین خاک درون‌اش از انواع معمول در حوزه خلیج فارس است. همه چیز حدس و گمان بود، زیرا امکان ردیابی این اثر هنری وجود نداشت و فرضیه‌ها حاکی از آن بودند که شاید این اثر از شرق توسط اندلس وارد شده‌باشد و سپس به عنوان خراج یا عواید غارت در برخی
و سپس به عنوان خراج یا عواید غارت در برخی زدوخوردهای نظامی به کلیسا داده شده‌باشد. مطالعات انجام‌شده تاریخ تقریبی ساخت خروس را نمایاندند که احتمالاً در پایان قرن ششم و آغاز قرن هفتم است. این سازه بعداً به پایین آورده و به موزهٔ کلیسا منتقل شد.
الفصل فی الملال و الاحواء و النحل کتابی است از ابن حزم اندلسی یا ابومحمد علی‌بن‌احمدبن‌سعید (۳۸۴–۴۵۶ قمری) (۹۹۴–۱۰۶۴م) در بررسی ادیان و تفاوت و مقایسه آنها. محتویات. کتابی در بررسی عقاید فرقه های غیر اسلامی مانند خورشید پرستان، سیارات، مسیحیت، حکمای هند، بت پرستان و بسیاری دیگر و آرای مذاهب اسلامی و فرقه های آنها مانند معتزله، جهمیه، قدریه، شیعه و دیگر فرقه های اسلامی. این کتاب با جسارت کامل در نقد و تدبیر در اندیشه و بحث در آراء اختلاف و ابطال آن بر اساس آنچه که هر یک از آنها اتخاذ کرده اند، از امثال آن در
که هر یک از آنها اتخاذ کرده اند، از امثال آن در همان موضوعات و موضوعات متمایز شده و پس از آن به داوری باز می گردد. او نظرات خود را با مقایسه با قرآن و سنت و معقولات اثبات کرده است. ابن حزم بیست سال در نگارش آن کار کرد و تا زمان مرگش در حال بازنگری و افزودن بود. کتاب اخیراً توسط دو محقق سعودی در دانشگاه اسلامی امام محمد بن سعود مورد بررسی و بازنگری قرار گرفته است.
پاچی پانپکس یک سرده از برکه ماهی های ساده لبان و بومی آب های شیرین در ماداگاسکار و یک گونه با نام علمی ("P. playfairii") که بومی کشور سیشل در آفریقاست میباشند. گونه ها. گونه های شناخته شده در این جنس تا به امروز عبارتند از: چندین گونه دیگر نیز شناخته شده اند، اما هنوز به طور رسمی توصیف نشده اند. تعیین گونه جدید لزوماً به نام رسمی گونه منتقل نمی شود و یکی از گونه های جدید ذکر شده در زیر (Talio یا Tsiribihina) احتمالاً اکنون به نام "P. patriciae" شناخته می شود.
التبصیر فی الدین و تمیز فرقه الناجیه یا بصیرت در دین و تشخیص فرقه درست تألیف امام ابوالمظفر شاهفور بن طاهر اسفراینی (متوفی 471 هجری قمری)، ملقب به برهان متکلمین. کتاب توسط امام محمد زاهد الکوثری بررسی و شرح داده شده است. موضوع و محتوای کتاب. اسفراینی کتاب خود را به پانزده باب تقسیم میکند که در آن شرح عقاید اهل دین و رسوایی های اهل انحراف و ملحدان را بیان کرده است که به شرح زیر است: باب اول: در توضیح اولین اختلافی که بعد از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در اسلام پدید آمد و آنچه از اختلاف در ایام
و سلم در اسلام پدید آمد و آنچه از اختلاف در ایام صحابه یا مقربان ظاهر شد. قسمت دوم: تبیین فرقه های ملت بر جمله فصل سوم: روافض و شرح رسوایی آنها فصل چهارم: خوارج و رسوایی های آنان. باب پنجم: قدریه ملقب به معتزله و شرح رسوایی آنها. فصل ششم: مرجیه و شرح رسوایی آنها. فصل هفتم: نجاریه و شرح رسوایی های آنها. فصل هشتم: ضراریه و شرح رسوایی آنها. فصل نهم: البکریه و بیان رسوایی آنها. باب دهم: جهمیه و شرح رسوایی آنها. فصل یازدهم: کراریه و شرح رسوایی آنها. فصل دوازدهم: تفصیل مطالب مشکوک و افشای رسوایی های آنها. باب
تفصیل مطالب مشکوک و افشای رسوایی های آنها. باب سیزدهم: توضیح فرقه هایی که از دین مبین اسلام هستند و از گروه مسلمانان نیستند و جزء هفتاد و دو نیستند و بیش از بیست فرقه هستند. فصل چهاردهم: شرح مقالات گروهی از ملحدان که قبل از ظهور حکومت اسلامی بودند. باب پانزدهم: در تبیین عقاید اهل سنت و جماعت و بیان کرامات و محاسن و آثار آنها در دین
در آلمان، دادگاه‌های فدرال ("Bundesgerichte" , "Bundesgericht" به‌صورت جمع) دادگاه‌هایی هستند که توسط قانون فدرال رسمیت یافته‌اند. بر اساس ماده ۹۲ قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان، قدرت قوه قضائیه توسط دادگاه قانون اساسی فدرال، دادگاه‌های فدرال مندرج در قانون اساسی، و دادگاه‌های ایالتی اعمال می‌شود. دادگاه‌های فدرال عبارتند از: همچنین ممکن است "دادگاه‌های جنایی نظامی" برای اعمال صلاحیت کیفری در زمان برقراره وضعیت ویژه دفاعی یا بر اعضای بوندس‌ور که در خارج از کشور خدمت می‌کنند تأسیس شود، اما قانونگذار فدرال
کشور خدمت می‌کنند تأسیس شود، اما قانونگذار فدرال تاکنون این کار را انجام نداده‌است. یک "" برای رسیدگی‌های انضباطی علیه کارمندان نظامی تا سال ۲۰۰۴ وجود داشت، اما این موضوع از آن زمان به دادگاه‌های اداری عادی منتقل شده‌است. در نسخه اولیه قانون اساسی، یک ، با مقامی ارشدتر از پنج دادگاه عالی پیشبینی شده بود. چنین دادگاهی هرگز تأسیس نشد. در سال ۱۹۶۸ قانون اساسی تغییر کرد و به جای آن ستاد مشترک دادگاه‌های عالی تأسیس شد. علاوه بر این، به موجب ماده ۹۶ بخش ۵ قانون اساسی، بوندسرات یا شورای فدرال آلمان می‌تواند به
اساسی، بوندسرات یا شورای فدرال آلمان می‌تواند به دادگاه‌های ایالتی در مواردی همانند نسل‌کشی، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت، صلاحیت کیفری برای رسیدگی قضایی اعطا کند.
صورتواره چوب لباسی، بروچی یا الصوفی همچنین به نام هایCollider 399,Cr 399 گروهی تصادفی از ستارگان واقع در صورت فلکی روباهک در نزدیکی مرز با صورت فلکی پیکان است. ستارگان این خوشه صورتواره‌ای همچون یک چوب لباسی را تشکیل می‌دهند که نام آن را Coathanger به معنای چوب لباسی گذاشته‌اند. باید توجه شود که این خوشه، صورت فلکی چوب لباسی نیست بلکه صورتواره‌ای با این نام می‌باشد. تاریخچه. اولین بار عبدالرحمن صوفی ستاره‌شناس ایرانی در کتاب صورالکواکب خود در سال ۹۶۴میلادی آن را توصیف کرد. در قرن هفدهم، به‌طور مستقل توسط