payamvha/North_RAG huggingface dataset:
CSIRO) تشویق کرد. وی یک کاتالوگ اتحادیه‌ای ایجاد نمود که به عنوان یک عامل کننده مهم در تعمیق درک کتابخانه‌های CSIRO و اساس فهرست اتحادیه ملی مونوگراف‌ها (۱۹۶۰) واقع شده است. آرچر در ژانویه ۱۹۴۶ به عنوان کتابدار ارشد منصوب گردید.» کمک به کتابخانه‌ها. آرچر به عنوان عضو بنیاد انستیتوی کتابداران استرالیا (۱۹۳۷) و اولین رئیس زن این بنیاد (۱۹۴۸–۱۹۴۹) کمکی ماندگار به حرفه کتابداری کرد. وی با وجود اینکه هرگز در امتحانات کتابخانه شرکت نکرده‌بود، در سال ۱۹۴۱ به هیئت صدور گواهینامه و آزمون منصوب شد. انجمن کتابخانه
صدور گواهینامه و آزمون منصوب شد. انجمن کتابخانه استرالیا توسط آرچر که یک رئیس فعال پیشین (۱۹۵۳–۱۹۵۰) بود، دوباره تشکیل گردید. او همواره نگرانی‌اش را نسبت به کتابدارانی که اصرار دارند علاقه‌مندی‌هایشان در سیستم آزمون ملی گنجانده شود، نشان می‌داد. او با اعتقاد به اینکه شرکت گروه‌های ویژه فعال در انجمن مهم است، راه را برای گرفتن بسیاری از موقعیت‌های ویکتوریایی و ملی LAA رهبری کرد. آرچر، یکی از رهبران اصلی کتابخانه‌های استرالیا، به عنوان فردی باهوش و پرانرژی شناخته می‌شد که در امور کاری ضروری، فعالیت می‌کرد.
می‌شد که در امور کاری ضروری، فعالیت می‌کرد. در زمانی که روسای بخش CSIRO کتابخانه‌ها را می‌ساختند، آرچر نقش عمده‌ای در انتخاب نامزدها داشت و اطمینان می‌داد که آنها دارای استقلال کافی برای توسعه توانایی‌ها و ابتکارات، همچنین ایجاد یک سیستم کتابخانه‌ای منسجم هستند. علاقه شدید آرچر به تبادل اطلاعات در حمایت از امانت‌های بین کتابخانه‌ها و ترویج کدهای یکسان و فرم‌های استاندارد منعکس شد. او در مقاله‌ای نادر دربارهٔ امانت‌های بین کتابخانه‌ها در مجله کتابخانه استرالیا و سخنرانی در هشتمین کنفرانس LAA (۱۹۵۵)
استرالیا و سخنرانی در هشتمین کنفرانس LAA (۱۹۵۵) نوشته‌هایی داشت. آرچر، یکی از برجسته‌ترین کتابداران استرالیا، به عنوان مدیر سیستم کتابخانه ملی، با سفرهای بسیار در بین کتابداران فعال بود و عضو انجمن کتابخانه‌ها بود و ترویج آموزش کتابداران را پشتیبانی می‌کرد. در زمان تأسیس کتابخانه CSIRO در پرث (۱۹۵۴)، او برای مشاوره بازدید از کتابخانه‌های ویژه دیگر انجام داد. آرچر، به‌طور تصادفی به شغل کتابداری رسید و از آنجایی که تعداد کمی از زنان در پست‌های ارشد سازمان کتابخانه‌ای کار می‌کردند، در این قلمرو به عنوان یک
کار می‌کردند، در این قلمرو به عنوان یک کتابدار موفق و مدیر ارشد شناخته شد. برای او، هدف اصلی کتابخانه‌ها به همان اندازه مردمی بود که دربارهٔ کتاب‌ها و منابع کتابخانه‌ای صحبت می‌کنند. او معتقد بود که فردا کتابخانه‌هایی همانند سازمان‌هایی خواهند بود که در آن آموزش رسانی، پرورش و بالابردن کیفیت کارمندان، بهبود محصولات و خدمات، آسیب‌شناسی مشکلات و غیره به چشم می‌آید. او معتقد بود که نیروی اصلی در جامعه امروز، آنان هستند که توانایی آموزش را دارند و قادر به درک و استفاده از منابع خود خواهند بود. مرگ. آرچر در ۱۷
استفاده از منابع خود خواهند بود. مرگ. آرچر در ۱۷ دسامبر ۱۹۵۴ بازنشسته شد، او پس از بازنشستگی به فعالیت‌هایی در حوزه‌های گوناگون از جمله مطالعات گیاه‌شناسی، نقاشی، پیاده‌روی و حمایت از صندوق نجات کودکان با جمع‌آوری و فروش کتاب ادامه داد. همچنین، الینور در تاریخ ۳ مه ۱۹۷۹ در توراک، ملبورن درگذشت. یادبودها. جایزه الینور آرچر پیشگام یکی از بالاترین جوایز انجمن کتابخانه و اطلاعات استرالیا است، که به شخص یا مؤسسه‌ای اهدا می‌شود که در زمینه‌های جدید کتابداری و اطلاع‌رسانی (محصول یکبار، خدمات جدید یا برنامه یا
اطلاع‌رسانی (محصول یکبار، خدمات جدید یا برنامه یا توسعه یک موجود) پیشگام باشد. این جایزه شامل یک رویکرد آینده‌نگر است و به دلیل اهمیت آن در صنعت کتابداری بسیار مورد توجه است. در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۲، آرچر با یک گوگل دودل برای جشن گرفتن دستاوردهای عمرش به یادگار گذاشته شد.
خط لوله () یک فیلم جنایی اکشن ۲۰۲۱ کره جنوبی با بازی سو این گوک، لی سو هیوک و اوم مون سوک است. این فیلم داستان شش دزد را روایت می‌کند که برای سرقت نفت در یک تونل زیرزمینی در کره نقشه کشیده‌اند. این فیلم در ۲۶ مه ۲۰۲۱ منتشر شد. تولید. بازیگران. در ژوئیه ۲۰۱۹، گروه بازیگران اصلی تأیید شدند و اعلام شد که سو این گوک به عنوان پروتاگونیست این فیلم در نقش مهندس حفاری خواهد بود. سو این گوک و لی سو هیوک پیش از این در "پادشاه دبیرستان" (۲۰۱۴) و "ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است" (۲۰۲۱) همبازی بودند. فیلم‌برداری.
شما حاضر است" (۲۰۲۱) همبازی بودند. فیلم‌برداری. تصویربرداری اصلی در ۲۳ ژوئیه ۲۰۹۱ آغاز شد و در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. این فیلم برای انتشار در سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده بود اما به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد.
زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (WASP/دابلیوآاس‌پی) (همچنین خلبانان خدمات ارتش زنان یا خلبانان خدمات کمکی زنان) یک سازمان خلبانان زن غیرنظامی بود که اعضای آن کارمندان خدمات مدنی فدرال ایالات متحده بودند. اعضای زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (دابلیوآاس‌پی) به خلبانان آموزش دیده‌ای تبدیل شدند که هواپیماها را آزمایش می‌کردند، هواپیماها را حمل می‌کردند و خلبانان دیگر را آموزش می‌دادند. هدف آنها پر کردن جای خلبانان مرد برای نقش‌های رزمی آنان در طول جنگ جهانی دوم بود. با وجود مشارکت اعضای مختلف نیروهای مسلح در ایجاد
با وجود مشارکت اعضای مختلف نیروهای مسلح در ایجاد این برنامه، زنان خلبان خدمات نیروی هوایی و اعضای آن هیچ جایگاه نظامی نداشتند. پیش از دابلیوآاس‌پی، گروه آموزشی پرواز زنان (WFTD) و اسکادران فریینگ کمکی زنان (WAFS) حضور داشتند. هر دو به‌طور جداگانه در سپتامبر ۱۹۴۲ سازماندهی شدند. آنها سازمان‌های پیشرو زنان خلبان غیرنظامی بودند که به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا برای پرواز هواپیماهای نظامی در طول جنگ جهانی دوم وابسته بودند. در ۵ اوت ۱۹۴۳، WFTD و WAFS برای ایجاد سازمان دابلیوآاس‌پی ادغام شدند. قرارداد
ایجاد سازمان دابلیوآاس‌پی ادغام شدند. قرارداد دابلیوآاس‌پی با نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۴ پایان یافت. در طول دوره عملیات، خدمت هر یک از اعضای زن معادل یک خلبان مرد برای رزم نظامی بود. آنها در طی بیش از ۶۰ میلیون مایل پرواز کارهایی شامل :حمل و نقل هر نوع هواپیمای نظامی؛ یدک‌کشی اهداف برای تمرین سلاح‌های ضدهوایی زنده؛ شبیه‌سازی ماموریت‌های استارفینگ و محموله‌های حمل و نقل انجام دادند. سی و هشت عضو دابلیوآاس‌پی جان خود را از دست دادند و گرترود تامپکینز در حالی که در یک مأموریت دریایی بود
تامپکینز در حالی که در یک مأموریت دریایی بود ناپدید شد، سرنوشت او هنوز مشخص نیست. در سال ۱۹۷۷، به دلیل خدمات دابلیوآاس‌پی در جنگ جهانی دوم، به اعضا درجه کهنه‌سرباز اعطا شد، و در سال ۲۰۰۹ مدال طلای کنگره را دریافت کردند. ایجاد سازمان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی. دابلیوآاس‌پی به عنوان دو سازمان مجزا شروع به کار کرد. خلبان ژاکلین کاکرن در سال ۱۹۳۹ ایده ای را به بانوی اول، النور روزولت نوشت و در آن استفاده از خلبانان زن در مأموریت‌های غیر جنگی را پیشنهاد کرد. کوکران توسط روزولت به ژنرال هنری اچ. آرنولد (ژنرال
توسط روزولت به ژنرال هنری اچ. آرنولد (ژنرال ۵ ستاره تاریخ نیروی هوایی آمریکا) فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا و سرلشکر رابرت اولدز، فرمانده حمل و نقل هوایی معرفی شد. آرنولد از او خواست تا یک بمب‌افکن را به بریتانیا ببرد تا ایده زنان خلبان هواپیمای نظامی را تبلیغ کند. کوکران به انگلستان رفت و در آنجا برای سازمان کمکی حمل و نقل هوایی (ATA) داوطلب شد و زنان خلبان آمریکایی را برای کمک به پرواز هواپیماها در اروپا استخدام کرد. بیست و پنج زن با کوکران برای عضویت در آتی‌آ داوطلب شدند. زنان
با کوکران برای عضویت در آتی‌آ داوطلب شدند. زنان آمریکایی که در آتی آپرواز کردند، اولین زنان آمریکایی بودند که با هواپیماهای نظامی پرواز کردند. زمانی که کوکران در انگلستان بود، سازماندهی آتی‌آ و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را مطالعه کرد. در تابستان ۱۹۴۱، کوکران و نانسی هارکنس لاو، خلبان آزمایشی، به‌طور مستقل پیشنهادهایی را به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ارائه کردند تا پس از شروع جنگ جهانی دوم در اروپا، زنان خلبان در مأموریت‌های غیر جنگی شرکت کنند. این طرح شامل آزادسازی خلبانان مرد برای نقش‌های رزمی و
طرح شامل آزادسازی خلبانان مرد برای نقش‌های رزمی و استفاده از خلبانان زن واجد شرایط برای انتقال هواپیما از کارخانه‌ها به پایگاه‌های نظامی و همچنین یدک‌کشیدن هواپیماهای بدون سرنشین و اهداف هوایی بود. ایالات متحده در حال ایجاد قدرت هوایی و حضور نظامی خود با پیش‌بینی دخالت مستقیم در درگیری بود و با تأخیر شروع به خدمت اجباری در ایالات متحده آمریکا کرده بود. این دوره به دلیل شکاف‌های آشکار در «نیروی انسانی» که می‌توانست توسط زنان پر شود، به افزایش چشمگیر فعالیت برای نیروی هوایی ارتش ایالات متحده منجر شد. برای
برای نیروی هوایی ارتش ایالات متحده منجر شد. برای جبران نیازهای نیروی انسانی ارتش پس از حمله به پرل هاربر، دولت زنان را تشویق کرد تا وارد نیروی کار شوند تا مشاغل صنعتی و خدماتی را که از جنگ حمایت می‌کردند، پر کنند. دابلیوآاف‌اس. همسر نانسی هارکنس لاو، رابرت لاو، عضو ذخیره نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود و برای سرهنگ ویلیام اچ. تونر (سپهبد بعدی) کار می‌کرد. وقتی رابرت لاو به این موضوع اشاره کرد که همسرش خلبان است، تونر به این موضوع علاقه‌مند شد که آیا او زنان دیگری را که خلبان هستند می‌شناسد یا خیر؟
او زنان دیگری را که خلبان هستند می‌شناسد یا خیر؟ به‌طور رسمی‌تر، در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۲، سرهنگ تونر پیشنهاد کرد که زنان خلبان را در سپاه نظامی زنان دابلیوآاف‌اس قرار دهند. با این حال، مشکلات فنی با این پیشنهاد وجود داشت، بنابراین تصمیم گرفته شد به جای آن، استخدام خلبانان غیرنظامی برای ATC پیگیری شود. تا ۱۸ ژوئن، لاو طرحی را برای ارسال به ژنرال هارولد ال. جورج تهیه کرده بود که این پیشنهاد را برای وی ارسال کرد. النور روزولت در مورد زنانی که در طول جنگ به عنوان خلبان کار می‌کردند در ستون روزنامه خود در روز اول
خلبان کار می‌کردند در ستون روزنامه خود در روز اول سپتامبر مقاله ای با تیتر «روز من» نوشت و از این ایده حمایت کرد. ژنرال جورج دوباره این ایده را با ژنرال آرنولد مطرح کرد، که سرانجام در ۵ سپتامبر دستور داد که «اقدامات فوری انجام شود و استخدام خلبانان زن در عرض بیست و چهار ساعت آغاز شود.» قرار بود نانسی هارکنس لاو مدیر گروه باشد و در همان روز ۸۳ تلگراف برای زنان خلبان فرستاد. دابلیوآاف‌اس در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۲ به‌طور علنی وارد عملیات شد به زودی، فرماندهی حمل و نقل هوایی شروع به استفاده از زنان برای حمل هواپیما
هوایی شروع به استفاده از زنان برای حمل هواپیما از کارخانه به فرودگاه کرد. این کار با ۲۸ زن خلبان شروع شد، اما تعداد آنها در طول جنگ افزایش یافت تا اینکه به چندین اسکادران رسید. شرایط لازم برای استخدام این بود که آنها باید بین ۲۱ تا ۳۵ سال داشته، دارای دیپلم دبیرستان، گواهینامه پرواز تجاری با ۵۰۰ ساعت زمان پرواز و تجربه در پرواز در سراسر کشور داشته باشند. یونیفرم‌های دابلیوآاف‌اس توسط نانسی هارکنس لاو طراحی شد و شامل یک ژاکت گبردین خاکستری با دکمه‌های برنجی و شانه‌های مربع بود. این یونیفرم را می‌توان با
و شانه‌های مربع بود. این یونیفرم را می‌توان با دامن‌های گلدار یا شلوارهایی که از گاباردین نیز ساخته شده‌اند، پوشید. از آنجایی که آنها مجبور بودند هزینه یونیفورم خود را بپردازند، تنها ۴۰ زن یونیفورم دابلیوآاف‌اس را پوشیدند. پس از آن برای همه اعضا یک یونیفرم پرواز متشکل از روپوش پرواز خاکی، چتر نجات، عینک، شال خلبانی و ژاکت پرواز چرمی با نشان تهیه شد. مقر دابلیوآاف‌اس در پایگاه گارد ملی هوایی نیوکاسل (می ۱۹۴۳) (فرودگاه ویلمینگتن، کارولینای شمالیسابق) تأسیس شد. تونر اطمینان حاصل کرد که آپارتمان‌هایی برای
شد. تونر اطمینان حاصل کرد که آپارتمان‌هایی برای زندگی زنان در پایگاه وجود دارد. دابلیوآاف‌اس تحت یک قرارداد ۹۰ روزه و قابل تمدید کار کرد. 250 دلار در ماه مقرری داشت و مجبور بود برای اتاق و غذای خود پول پرداخت کند. اولین گروه از سربازان دابلیوآاف‌اس به عنوان اعضای اصلی شناخته می‌شدند. بتی گیلیز اولین زنی بود که برای تمرین حاضر شد. در ۶ اکتبر، گیلیز به عنوان رئیس اجرایی و فرمانده دوم دابلیوآاف‌اس انتخاب شد. گیلیز با رژه نظامی و فنون فرماندهی که در مدرسه آموخته بود آشنا بود. اولین مأموریت دابلیوآاف‌اس توسط
بود آشنا بود. اولین مأموریت دابلیوآاف‌اس توسط گیلیز در اکتبر ۱۹۴۲ اجرا شد. گردان هوایی از ۲۸ به ۲۷ کاهش یافت که پت رونی در ۳۱ دسامبر پس از مخالفت با سرهنگ بیکر آن را ترک کرد. دابلیوآاف‌اس هر کدام به‌طور متوسط دارای سابقه حدود ۱۴۰۰ ساعت پرواز و رتبه خلبان تجاری داشتند. آنها ۳۰ روز جهت یادگیری پرواز بر اساس مقررات نظامی تمرین کردند. پس از آن، آنها به فرماندهی (سازمان نظامی) حمل و نقل هوایی در نقاط مختلف منصوب شدند. در آغاز سال ۱۹۴۳، سه اسکادران جدید تشکیل شد. چهارمین گروه فریینگ در رومالوس، میشیگان و توسط دل
چهارمین گروه فریینگ در رومالوس، میشیگان و توسط دل شار فرماندهی می‌شد. گروه پنجم حمل و نقل در دالاس مستقر بود و تحت فرماندهی فلورن میلر قرار داشت. گروه ۶ فریینگ در لانگ بیچ مستقر بود و توسط باربارا جین اریکسون فرماندهی می‌شد. وظایف. پس از آموزش، اعضای دابلیوآاف‌اس در ۱۲۲ پایگاه هوایی در سراسر ایالات متحده مستقر شدند، جایی که آنها ماموریت‌های متعدد مربوط به پرواز را بر عهده گرفتند. حمل هواپیما از کارخانه به پایگاه‌های هوایی اولین وظایف دابلیوآاف‌اس را تشکیل می‌داد. در طول جنگ جهانی دوم، خلبانان زن ۸۰ درصد از
در طول جنگ جهانی دوم، خلبانان زن ۸۰ درصد از تمام ماموریت‌های حمل و نقل را انجام می‌دادند. آنها بیش از ۱۲۰۰۰ هواپیما تحویل دادند. اینگونه دابلیوآاف‌اس حدود ۹۰۰ خلبان مرد را برای انجام وظیفه رزمی در طول جنگ جهانی دوم از خدمت غیرنظامی مرخص کرد. درخواست وضعیت سربازی. اعضای دابلیوآاف‌اس کارمندان خدمات مدنی فدرال ایالات متحده بودند و واجد شرایط دریافت مزایای نظامی نبودند. هر یک از اعضا هزینه‌های خود را پرداخت می‌کرد. اگرچه این اعضا وابسته به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده بودند، اما پس از اتمام دوره آموزشی خود
متحده بودند، اما پس از اتمام دوره آموزشی خود می‌توانستند در هر زمانی استعفا دهند. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۳، اولین لایحه نظامی سازی دابلیوآاف‌اس توسط نماینده جان کاستلو در مجلس نمایندگان ایالات متحده ارائه شد. کوکران و آرنولد خواهان یک سپاه جداگانه به رهبری یک سرهنگ زن بودند. با این حال، وزارت جنگ به‌طور مداوم با این حرکت مخالف بود، زیرا هیچ سپاه جداگانه ای برای خلبانان مرد وجود نداشت که از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا متمایز شود. در ژانویه ۱۹۴۴، کاستلو لایحه ای به نام HR 4219 ارائه کرد تا به حضور و
لایحه ای به نام HR 4219 ارائه کرد تا به حضور و مأموریت زنان در نیروی هوایی ارتش مجوز دهد. ژنرال آرنولد احساس کرد که فضایی برای زنان و مردان وجود دارد تا به عنوان خلبان در نیروی هوایی ارتش کار کنند. او در مقابل کمیته نظامی مجلس شهادت داد که اعضای دابلیوآاف‌اس همه «دارای پروازهای خوبی بودند و او قصد دارد همه خلبانان مرد را برای جنگ بفرستد.» با این حال، برخی از رسانه‌ها با ژنرال آرنولد مخالفت کردند و شروع به نوشتن نظرات در برخی از مهم‌ترین رسانه‌های روز کردند. "تایم"، "نیویورک دیلی نیوز" و "واشینگتن پست" همگی
"تایم"، "نیویورک دیلی نیوز" و "واشینگتن پست" همگی از زنان خواستند که کنار رفته و مشاغل را به مردان بازگردانند. روزنامه‌نگاری به نام درو پیرسون، قانونی بودن تأمین مالی برنامه اعضای دابلیوآاف‌اس را زیر سؤال برد و حتی ژنرال آرنولد را متهم کرد که توسط «حیله‌های زنانه» احاطه شده‌است. پایان برنامه اعضای دابلیوآاف‌اس. در ۷ دسامبر ۱۹۴۴، آخرین کلاس خلبانان اعضای دابلیوآاف‌اس برگزار و در مجموع ۷۱ زن، جدای از برنامه‌ریزی برای انحلال برنامه طی دو هفته بعد، از آموزش فارغ‌التحصیل شدند. قبل از انحلال دابلیوآاف‌اس، ژنرال
شدند. قبل از انحلال دابلیوآاف‌اس، ژنرال آرنولد به همه افسران فرمانده در پایگاه‌هایی که اعضای دابلیوآاف‌اس ا در آنجا خدمت می‌کردند، دستور داد که «برای زنان خلبان، گواهینامه ای مشابه ترخیص نظامی صادر شود.» میراث. سوابق برنامه دابلیوآاف‌اس، مانند همه پرونده‌های زمان جنگ، به مدت ۳۵ سال طبقه‌بندی و مهر و موم شدند و مشارکت‌هایشان در تلاش‌های جنگ برای مورخان کمتر شناخته شده و غیرقابل دسترس بود. با این حال، مورخان غیررسمی، مانند وجود داشتند که دفترچه‌ها و بریده‌های روزنامه‌ای را دربارهٔ کارهایی که اعضای
بریده‌های روزنامه‌ای را دربارهٔ کارهایی که اعضای دابلیوآاف‌اس انجام داده‌اند و کارهایی که انجام داده‌اند جمع‌آوری می‌کنند. تلاش‌های اولیه برای به رسمیت شناختن دابلیوآاف‌اس در اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. از سوی دفتر سناتور بری گلدواتر، که با دابلیوآاف‌اس در طول جنگ جهانی دوم پرواز کرده بود، پشتیبانی وجود داشت. تلاش گلدواتر برای به دست آوردن وضعیت کهنه سرباز دابلیوآاف‌اس با تعصب تکان دهنده در کنگره مواجه شد. به گفته تری امرسون، دستیار قانونگذاری گلدواتر، «با زنان به عنوان افراد غیرشخصی رفتار می‌شد.» در مجلس،
به عنوان افراد غیرشخصی رفتار می‌شد.» در مجلس، نماینده پتسی مینک در ۱۷ می ۱۹۷۲ لایحه ای را برای اعطای وضعیت کهنه سربازان دابلیوآاف‌اس ارائه کرد. نماینده دیگری در مجلس، لیندی بوگز، در حدود سال ۱۹۷۷ لایحه ای را برای اعطای وضعیت نظامی دابلیوآاف‌اس ارائه کرد. در سال ۱۹۷۵ به رهبری سرهنگ بروس آرنولد، پسر ژنرال هاپ آرنولد، به همراه اعضای بازمانده دابلیوآاف‌اس دوباره گروهی سازماندهی کردند و آنچه را که «نبرد کنگره» نامیدند آغاز کردند. هدف آنها جلب حمایت عمومی و به رسمیت شناختن رسمی دابلیوآاف‌اس به عنوان جانبازان جنگ
شناختن رسمی دابلیوآاف‌اس به عنوان جانبازان جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۷۶، لایحه ای در کمیته امور کهنه سربازان سنا برای اعطای وضعیت نظامی به دابلیوآاف‌اس وجود داشت. این لایحه به خلبانان دابلیوآاف‌اس اجازه می‌دهد از خدمات کهنه سربازان استفاده کنند. در سال ۱۹۷۷، پس از اینکه یک بیانیه مطبوعاتی نیروی هوایی به اشتباه اعلام کرد که نیروی هوایی در حال آموزش اولین زنان برای پرواز با هواپیماهای نظامی برای ایالات متحده است، سوابق دابلیوآاف‌اس باز شد اسنادی گردآوری شد که در طول خدمت آنها نشان داده شد. اعضای WASP تحت
که در طول خدمت آنها نشان داده شد. اعضای WASP تحت نظم و انضباط نظامی قرار گرفتند، مأموریت‌های فوق سری به آنها محول شد و به بسیاری از اعضا پس از انحلال واحدهایشان، روبان خدمات اعطا شد. همچنین نشان داده شد که هلن پورتر، عضو دابلیوآاف‌اس، پس از خدمتش، توسط افسر فرماندهی خود، ترخیص نظامی دریافت کرده‌است. در طول جلسات استماع در مورد قانون، مخالفت با به رسمیت شناختن نظامی اعضای دابلیوآاف‌اس توسط وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا، لژیون آمریکایی و کهنه سربازان جنگ‌های خارجی ابراز شد. وزارت امور
و کهنه سربازان جنگ‌های خارجی ابراز شد. وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا، به رهبری دوروتی ال. استارباک، استدلال کرد که دابلیوآاف‌اس نباید به رسمیت شناخته شود زیرا زنان هرگز مشمول دادگاه نظامی نبودند. این وزارتخانه احساس می‌کرد که اعطای به رسمیت شناختن نظامی دابلیوآاف‌اس «وضعیت ویژه جانبازان را از بین می‌برد و صدمات جبران ناپذیری به مزایای جانبازان وارد می‌کند.» پرزیدنت جیمی کارتر قانون PL95-202، بخش ۴۰۱، قانون بهبود لایحه GI در سال ۱۹۷۷ را امضا کرد، که این خدمات را به عنوان یک دابلیوآاف‌اس برای
که این خدمات را به عنوان یک دابلیوآاف‌اس برای اهداف برنامه‌هایی که توسط اداره کهنه سربازان اداره می‌شود «وظیفه فعال» در نظر گرفته می‌شود. در سال ۱۹۷۹ برای اعضای سابق دابلیوآاف‌اس گواهینامه ترخیص افتخاری صادر شد در سال ۱۹۸۴، به هر دابلیوآاف‌اس مدال پیروزی جنگ جهانی دوم اهدا شد. همچنین به کسانی که بیش از یک سال خدمت کرده‌اند، مدال روبان تئاتر آمریکایی/ مدال کمپین آمریکایی برای خدماتشان در طول جنگ اهدا شد. بسیاری از مدال‌ها توسط پسران و دختران دریافت کنندگان به نمایندگی از آنها پذیرفته شد. قانون ۱۹۷۷ به صراحت
نمایندگی از آنها پذیرفته شد. قانون ۱۹۷۷ به صراحت اجازه دفن دابلیوآاف‌اس‌ها را در آرامستان ملی آرلینگتون نمی‌داد. به این دلیل که گورستان ملی آرلینگتون، برخلاف اکثر گورستان‌های ملی دیگر، توسط ارتش اداره می‌شود، نه وزارت امور کهنه سربازان، و بنابراین وزیر ارتش ایالات متحده آمریکا واجد شرایط بودن دفن آرلینگتون را تعیین می‌کند. دلیل موضع‌گیری ارتش در مورد این موضوع ممکن است فضای به سرعت در حال کاهش در آرلینگتون باشد. اما در سال ۲۰۰۲، ارتش دوباره بررسی کرد و تصمیم گرفت که اعضای مرده را می‌توان در گورستان ملی
گرفت که اعضای مرده را می‌توان در گورستان ملی آرلینگتون دفن کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۵، این قانون پس گرفته شد در سال ۲۰۰۲، دینی بیشاپ پریش، به همراه دخترش برنامه‌ریزی برای موزه ای را آغاز کردند که به بیان داستان دابلیوآاف‌اس‌ها اختصاص داشت. در سال ۲۰۰۵، افتتاحیه بزرگ موزه ملی دابلیوآاف‌اس در جنگ جهانی دوم برای ۲۸ می ۲۰۰۵ برنامه‌ریزی شد، که ۶۲ سالگرد اولین کلاس فارغ‌التحصیلی دابلیوآاف‌اس بود. در کنار نمایش یونیفرم‌ها، وسایل نقلیه و سایر مصنوعات چندین هواپیما وجود داشت. اینها شامل یک هواپیمای بوئینگ استیرمن
وجود داشت. اینها شامل یک هواپیمای بوئینگ استیرمن مدل ۷۵، یک پی‌تی-۱۹ فیرچایلد، یک سسنا ای‌تی-۱۷ بوبکت و یک تی‌بی-۱۳ والیانت بود. در سال ۲۰۰۹، اعضا به تالار مشاهیر بین‌المللی هوا و فضا در موزه هوا و فضای سن دیگو معرفی شدند. در ۱ ژوئیه ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور باراک اوباما و کنگره ایالات متحده به اعضای دابلیوآاف‌اس مدال طلای کنگره را اعطا کردند. سه نفر از تقریباً ۳۰۰ عضو دابلیوآاف‌اس زنده مانده بودند تا شاهد این رویداد باشند. اوباما در این مراسم گفت: «زنان خلبان خدمات نیروی هوایی شجاعانه به درخواست کشورشان در مواقع
نیروی هوایی شجاعانه به درخواست کشورشان در مواقع ضروری پاسخ دادند و در عین حال مسیری را برای زنان شجاعی که از آن زمان تاکنون خدمات بسیار زیادی به این ملت داده‌اند، باز کردند. هر آمریکایی باید قدردان خدمات خود باشد، و من مفتخرم که این لایحه را امضا کنم تا در نهایت بخشی از شناختی را که به سختی به دست آورده‌اند، به آنها بدهم.» در ۱۰ مارس ۲۰۱۰، بازماندگان ۳۰۰ عضو دابلیوآاف‌اس به ساختمان کنگره آمریکا آمدند تا مدال طلای کنگره را از نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان و دیگر رهبران کنگره دریافت کنند. در روز سال نو در
و دیگر رهبران کنگره دریافت کنند. در روز سال نو در سال ۲۰۱۴، رژه گل رز یک شناور را به نمایش گذاشت که هشت عضو دابلیوآاف‌اس روی آن سوار بودند.
مردم سلت پیش از کشورگشایی امپراتوری روم فاقد سنت نوشتاری و تصویری برای ثبت اساطیر و عقاید دینی خود بودند. تنها پس از اشغال گالیا توسط روم در دوره ژولیوس سزار بود که مردم سلت تحت تأثیر رومیان و یونانیان شروع به ساخت نقش برجسته و معابدی برای خدایانشان کردند. به سبب همین ما به جز نوشته‌های مورخان و شاعران یونانی و رومی و شواهد باستان‌شناسی اندک، اطلاعات چندانی از اسطوره‌شناسی سلت‌های قاره‌ای نداریم. حتی همین شواهد ناچیز نیز به شدت تحت تأثیر اسطوره‌شناسی یونانی و رومی قرار گرفته‌است. به همین سبب نمی‌توان خدایان
رومی قرار گرفته‌است. به همین سبب نمی‌توان خدایان و اساطیر سلتی گالیا را بازسازی کرد. حتی می‌توان گفت که قبایل مختلف سلت خدایان گوناگونی را می‌پرستیدند و برخلاف یونانیان و رومیان که خدایان محلی از طریق همگون سازی به خدایان ملی تبدیل می‌شدند، قبایل و اقوام سلت فاقد چنین انسجام و وحدتی بودند تا اساطیر مشترک داشته باشند. آیین پرستش آب. سلت‌های گالیا نیز مانند بسیاری از اقوام باستانی، عناصر طبیعت مثل آب را می‌پرستیدند. برای مثال بوروو، ایزد چشمه‌های آبگرم، بوده‌است و نام شهر فرانسوی بوربون که خاندان معروف
بوده‌است و نام شهر فرانسوی بوربون که خاندان معروف بوربون (که تا پیش از انقلاب فرانسه، بر این کشور حاکم بودند) ریشه در نام ایزد باستانی سلتی دارد. آیین پرستش درخت. از دیگر عناصر طبیعت که توسط مردم گالیا پرستیده می‌شد، جنگل و درختان بودند. پلینی بزرگ، مورخ رومی، می‌نویسد که دروئیدها (روحانیون سلتی) پرستشگاه‌هایشان را در جنگل‌های بلوط برپا می‌کنند و هیچ مراسمی وجود ندارد که بدون برگ درخت بلوط اجرا شود. ماکسیموس صوری, فیلسوف سده دوم, گزارش می‌دهد که سلت‌ها, زئوس را به شکل درخت بلوط تنومندی می‌پرستیدند. سه خدای
را به شکل درخت بلوط تنومندی می‌پرستیدند. سه خدای بزرگ گالی. لوکان، شاعر رومی، در اثر معروف خود فارسالیا از سه خدای سلتی گالی یاد می‌کند «تیوتاتس سفاک و ستمگر با قربانی‌های خونین تسکین داده می‌شود و اسوس وحشتناک با قربانگاه‌های بی‌رحم و خونریزش (آرام می‌گیرد) و تارانیس با قربانگاهی که در خونریزی کم از دیانای اسکیت‌ها نیست» خدایان گالی مشهور. اوگمیوس. لوسیان, نویسنده یونانی آشوری‌تبار, از یک خدای گالی به نام اوگمیوس یاد کرده است و آن را با هرکول, پهلوان یونانی, مقایسه کرده است. البته ویژگی این هرکول گالی نه
مقایسه کرده است. البته ویژگی این هرکول گالی نه در قوای جسمانی بلکه در قدرت سخنوری‌اش بود. اوگمیوس گالی مشابه ایزد اوگما ایرلندی می‌باشد. ایرلندی‌ها همچون گال‌ها از اقوام سلتی به شمار می‌روند. طبق سنت اختراع خط اوگامیک در ایرلند را به ایزد اوگما نسبت می‌دهند. تارانیس. تارانیس به جز اشاره‌ای که لوکان در کتاب فارسالیا کرده, برای ما ناشناخته است. همین قدر می‌دانیم که نام او به معنای تندرآسا بوده است (معادل توران در زبان ایرلندی) و ایزد تندر, توفان‌ها و آذرخش به شمار می‌رفته است. تارانیس را معادل ژوپیتر رومی
به شمار می‌رفته است. تارانیس را معادل ژوپیتر رومی می‌دانستند و در چندین کتیبه و دست‌نوشته, با او یکسان شمرده شده است. مرکوری گالی و رزمرتا. مرکوری (هرمس یونانی) از جمله خدایان رومی بود که توسط گال‌ها نیز پرستش می‌شد اما جایگاه او در میان گال‌ها, بالاتر از نقشی بود که رومیان برای وی قائل بودند. در نقش برجسته‌های گالی رومی, مرکوری را با همان شمایل رومی یونانی مثل عصای کادوسئوس و کلاه پتاسوس ترسیم می‌کردند اما مرکوری گالی ویژگی‌های بومی گالی نیز داشت. او اغلب لباس گالی‌ها را به تن داشت و در کنار او, ایزدبانوی
گالی‌ها را به تن داشت و در کنار او, ایزدبانوی گالی, رزمرتا قرار داشت که یک شاخ فراوانی به دست گرفته بود. جانوران نمادین این ایزد عبارت بودند از بز و خروس.
دانشگاه سوکا در تاریخ ۲ آوریل ۱۹۷۱ برای دانشجویان مقطع کارشناسی افتتاح شد. دانشکده تحصیلات تکمیلی این دانشگاه در آوریل ۱۹۷۵ افتتاح شد از زمان تأسیس این مؤسسه، بیش از ۵۰۰۰۰ دانشجو از دانشگاه سوکا فارغ‌التحصیل شده‌اند. دانشگاه سوکا آمریکا یک مؤسسه مرتبط است که در سال ۲۰۰۱ در آلیسو ویجو، کالیفرنیا تأسیس شده‌است، که مقاطع تحصیلات تکمیلی و کارشناسی را ارائه می‌دهد.
محمد الهدهود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النصر کویت و باشگاه ورزشی کاظمه کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
فهد الهاجری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی السالمیه کویت، باشگاه ورزشی التضامن کویت، و باشگاه ورزشی الکویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
احمد حاجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
ناصر الهاجری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النصر کویت، باشگاه فوتبال بوراتس بانیا لوکا، و باشگاه ورزشی السالمیه کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال کویت، و کویت، و کویت، بازی کرده‌است.
فهد الفهد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی السالمیه کویت، باشگاه ورزشی کاظمه کویت، و باشگاه فوتبال النهده عمان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
حمد الحربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.
سیف الحشان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کویت است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی القادسیه کویت و باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کویت بازی کرده‌است.