payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و نیس (قهرمان فرانسه ۱۹۵۰–۵۱). نمایندگان ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اروگوئه، یوگسلاوی و فرانسه قهرمانان لیگ‌های خود نیز بودند. پالمیراس قهرمان کوپا ریو ۱۹۵۱ شد. در سال ۱۹۵۲، فدراسیون فوتبال برزیل به فلومیننزه اجازه داد تا دومین دوره مسابقات را به عنوان بخشی از جشن‌های پنجاهمین سالگرد فلومیننزه سازماندهی کند (دومین دوره مسابقات در ابتدا برای سال ۱۹۵۳ برنامه‌ریزی شده بود، اما برای جشن‌های سالگرد فوق‌الذکر تا سال ۱۹۵۲ پیش رفت). در سال ۱۹۵۲، هیچ باشگاه انگلیسی، اسپانیایی، فرانسوی یا ایتالیایی دعوت به
انگلیسی، اسپانیایی، فرانسوی یا ایتالیایی دعوت به شرکت در کوپا ریو را نپذیرفت؛ از جمله یوونتوس، آث میلان، اینتر میلان، هیبرنین، نیوکاسل یونایتد، منچستر یونایتد، بارسلونا، رئال مادرید و نیس. در مورد یوونتوس، بارسلونا و نیس، این سه در جام لاتین ۱۹۵۲ شرکت کردند که تاریخ‌های نزدیک این تورنمنت به تاریخ کوپا ریو، دلیل احتمالی کناره‌گیری آنها بود. در مورد رئال مادرید، آنها شرکت در جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۲ را که در کاراکاس برگزار شد، در اولویت قرار دادند؛ بنابراین، فلومیننزه و اتحادیه فوتبال برزیل از تیم‌هایی
فلومیننزه و اتحادیه فوتبال برزیل از تیم‌هایی از آرژانتین، پاراگوئه، کلمبیا، سوئیس و آلمان غربی دعوت کردند که برای دوره ۱۹۵۱ مسابقات دعوت نشدند. در مورد دعوت کلمبیایی، میلوناریوس، آنها نیز شرکت در جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۲ را در اولویت قرار دادند. در سال ۱۹۵۲، اتحادیه فوتبال آرژانتین به قهرمان ملی خود ،راسینگ برای شرکت در کوپا ریو خودداری کرد، همچنین باشگاه نورنبرگ (آلمان غربی) در سال ۱۹۵۲ به دلیل قانون فدرال آلمان غربی ۱۹۵۰–۵۲ که باشگاه‌های ملی را از شرکت در مسابقات منع می‌کرد، از شرکت در مسابقات منع
در مسابقات منع می‌کرد، از شرکت در مسابقات منع شد. در خارج از کشور (زاربروکن حضور پیدا کرد، زیرا این قانون به دلایل سیاسی برای باشگاه‌های تحت حمایت زار اعمال نمی‌شد). در سال ۱۹۵۲، دینامو زاگرب (در آن زمان یوگسلاوی، کرواسی کنونی) درخواست مشارکت کرد و رد شد؛ بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در کوپا ریو ۱۹۵۲ به این ترتیب به پایان رسید: فلومیننزه (قهرمان ایالتی ریو دو ژانیرو ۱۹۵۱)، کورینتیانس (قهرمان ایالت سائوپائولو ۱۹۵۱)، آستریا وین (نایب قهرمان اتریش ۱۹۵۱–۵۱)، گراس‌هاپر. (قهرمان سوئیس ۱۹۵۱–۵۲)، لیبرتاد
گراس‌هاپر. (قهرمان سوئیس ۱۹۵۱–۵۲)، لیبرتاد (نایب قهرمان پاراگوئه ۱۹۵۲)، پنیارول (قهرمان اروگوئه ۱۹۵۱)، اسپورتینگ (قهرمان پرتغال ۱۹۵۱–۵۲) و زاربروکن (قهرمان آلمان جنوب غربی ۱۹۵۱–۵۲ و نایب قهرمان آلمان غربی ۱۹۵۲). نمایندگان ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اروگوئه و سوئیس قهرمانان فعلی (در آن زمان) لیگ‌های خود بودند، در حالی که زاربروکن قهرمان جنوب غربی آلمان بود، اما در آخرین مسابقه قهرمانی آلمان غربی شکست خورد. فلومیننزه در سال ۱۹۵۲ قهرمان کوپا ریو شد. هر دو دوره این رقابت‌ها بین هشت تیم از اروپا و
هر دو دوره این رقابت‌ها بین هشت تیم از اروپا و آمریکای جنوبی برگزار شد که به دو گروه چهار تیمی تقسیم شدند، یکی در سائوپائولو و دیگری در ریو دو ژانیرو. مسابقات در ورزشگاه پاکائمبو در سائوپائولو و ورزشگاه ماراکانا در ریو دو ژانیرو برگزار شد. تأثیر در اروپا. در میان شش کشوری که بعداً بر فوتبال باشگاهی اروپا تسلط یافتند (انگلیس، ایتالیا، اسپانیا، آلمان، هلند و پرتغال)، دو کشور مانند آلمان و هلند که به کوپا ریو ۱۹۵۱ دعوت نشدند در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد شرکت نکردند، با در نظر گرفتن اینکه در
برگزار شد شرکت نکردند، با در نظر گرفتن اینکه در آن زمان هلند هنوز به عنوان یک قدرت فوتبال مرتبط شناخته نمی‌شد و آلمان به دلیل تنش‌های سیاسی در اوایل جنگ سرد، از فوتبال بین‌المللی کنار گذاشته شد (همان‌طور که در آن زمان همه کشورهای پرده آهنین: اتحاد جماهیر شوروی، لهستان، مجارستان، رومانی، بلغارستان و چکسلواکی از فوتبال بین‌المللی حذف شدند). همچنین لازم است ذکر شود که باشگاه‌های آلمان و هلند از حضور در جام بین قاره‌ای در دهه ۱۹۷۰ خودداری کردند که شاید نشان دهنده بی‌تفاوتی این کشورها برای رقابت‌های باشگاهی بین
بی‌تفاوتی این کشورها برای رقابت‌های باشگاهی بین قاره‌ای باشد. در مورد باشگاه‌های بریتانیایی، هر دو باشگاه انگلیسی و اسکاتلندی به کوپا ریو دعوت شدند که از شرکت در مسابقات خودداری کردند و بی‌تفاوتی آنها برای بازی در کوپا ریو را می‌توان با بی‌تفاوتی آنها برای بازی در جام بین قاره‌ای در دهه ۱۹۷۰ یا بازی در جام جهانی فوتبال در دهه ۱۹۳۰ در این کشور مقایسه کرد. در مورد کشورهای اروپای لاتین (ایتالیا، فرانسه، پرتغال و اسپانیا)، باشگاه‌ها و فدراسیون‌های فوتبال ملی، جام لاتین را در اولویت قرار دادند؛ که توسط اوتورینو
لاتین را در اولویت قرار دادند؛ که توسط اوتورینو باراسی و ژول ریمه ایجاد شده و به‌طور مشترک توسط اتحادیه‌های ملی چهار کشور شرکت‌کننده سازماندهی شده‌است. از آنجایی که تاریخ‌های بین کوپا ریو و جام لاتین نزدیک بود (و باشگاه‌های اروپایی موظف شدند پس از پایان فصل اروپا به بازیکنان خود مرخصی بدهند)، ۲ باشگاه در سال ۱۹۵۱ (آث میلان و اتلتیکو مادرید) و ۳ باشگاه در سال ۱۹۵۲. (بارسلونا، یوونتوس و نیس) ظاهراً به منظور اولویت دادن به جام لاتین، از حضور در کوپا ریو امتناع کردند. این را می‌توان با این واقعیت مقایسه کرد که
کردند. این را می‌توان با این واقعیت مقایسه کرد که بعداً، باشگاه‌های اروپایی اهمیت بسیار بیشتری نسبت به جام بین قاره‌ای و جام باشگاه‌های جهان برای لیگ قهرمانان اروپا داشتند. برخلاف سایرین، در سال ۱۹۵۱، قهرمان فرانسه، نیس، کوپا ریو را در اولویت قرار داد و جایگاه خود را در جام لاتین به لیل نایب قهرمان فرانسه واگذار کرد، و اسپورتینگ، هر سال هم جام لاتین و هم کوپا ریو را بازی می‌کرد (۱۹۵۱ و ۱۹۵۲و همچنین کوپا ریو ۱۹۵۳). لازم است ذکر شود که به عنوان رقابتی که توسط اتحادیه فوتبال برزیل برگزار می‌شود، شرکت در کوپا
اتحادیه فوتبال برزیل برگزار می‌شود، شرکت در کوپا ریو برای باشگاه‌های غیر برزیلی اجباری نبود. متفاوت بودن آن با جام بین قاره‌ای از دهه ۱۹۸۰ به بعد و جام باشگاه‌ها، که در آن شرکت قهرمان باشگاهی لیگ قهرمانان اروپا طبق قوانین یوفا و فیفا اجباری بود. باشگاه رئال مادرید، شرکت در کوپا ریو ۱۹۵۲ را برای بازی در جام باشگاه‌های جهان کوچک در کاراکاس رد کرد. در ایتالیا، تنها کشور اروپایی که تا سال ۱۹۵۱ قهرمان جام جهانی فوتبال شده بود، مسابقات ۱۹۵۱ با شور و شوق مورد استقبال قرار گرفت: مطبوعات ایتالیایی این مسابقات را
قرار گرفت: مطبوعات ایتالیایی این مسابقات را "پروژه‌ای تاثیرگذار" می‌دانستند که "استنلی راس و مقامات فیفا با استقبال بسیار مشتاقانه‌ای مواجه شدند؛ تا جایی که ژول ریمه تقریباً به آن یک مهر رسمی فیفا داده‌است. ". آنها همچنین در توصیف پذیرش یوونتوس برای شرکت در مسابقات ۱۹۵۱ اظهار داشتند که «یک باشگاه ایتالیایی نمی‌تواند در چنین رویداد مهم و جهانی غایب باشد». جیامپیرو بونیپرتی، ستاره اصلی یوونتوس در کوپا ریو ۱۹۵۱، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ با پلاکار اعلام کرد که او و هم تیمی‌هایش در کوپا ریو ۱۹۵۱ بازی کردند و آن
و هم تیمی‌هایش در کوپا ریو ۱۹۵۱ بازی کردند و آن را جام جهانی باشگاه‌ها می‌دانستند. حداقل در پنج کشور اروپایی (سوئیس، اتریش، اسپانیا، پرتغال، و ایتالیا)، این رقابت به عنوان «قهرمانی/جام جهانی باشگاه‌ها» مورد استقبال قرار گرفت؛ یا به سادگی به عنوان «جام قهرمانان» عنوان شد. آلفردو دی استفانو ستاره بزرگ میلوناریوس در تورنمنت کاراکاس ۱۹۵۲ بود، زمانی که ۲ بازی مقابل رئال مادرید انجام داد، باشگاهی که داخلش بعدها به یک ستاره فوتبال تبدیل شد. این مسابقات تاریخی ممکن بود در برزیل رخ بدهد، زیرا هر دو باشگاه به کوپا
بود در برزیل رخ بدهد، زیرا هر دو باشگاه به کوپا ریو ۱۹۵۲ دعوت شده بودند، اما از آن صرف نظر کردند تا در مسابقات کاراکاس شرکت کنند. تأثیر در آمریکای جنوبی. در سال ۱۹۵۱، کل مطبوعات برزیل (۱۵ روزنامه برزیلی که در مورد این موضوع تحقیق کرده‌اند) از این رقابت به عنوان «جام قهرمانان جهان» استقبال کردند. در سال ۱۹۵۱ واسکو دوگاما سفر خود را به اروپا لغو کرد تا در کوپا ریو بازی کند و در سال ۱۹۵۳ واسکو دوگاما برای بازی در مسابقات جانشین کوپا ریو در سال ۱۹۵۳، دعوت به بازی «جام باشگاه‌های جهان کوچک» در سال ۱۹۵۳ را رد
بازی «جام باشگاه‌های جهان کوچک» در سال ۱۹۵۳ را رد کرد. . قهرمان اروگوئه در هر دو دوره کوپا ریو شرکت کرد، چیزی که می‌توان آن را نشانه اعتبار مسابقات در آن کشور تعبیر کرد، تنها کشور آمریکای جنوبی که تا سال ۱۹۵۱ قهرمان جام جهانی فوتبال شده بود. علاوه بر این، لیگ اروگوئه در سال ۱۹۵۱ قطع شد تا به تیم قهرمان لیگ، باشگاه ناسیونال اجازه دهد تا در کوپا ریو شرکت کند، و در همان سال اتحادیه فوتبال اروگوئه به اتحادیه فوتبال برزیل پیشنهاد داد که اروگوئه میزبان دومین دوره مسابقات باشد. با این حال، در سال ۱۹۵۲، باشگاه
مسابقات باشد. با این حال، در سال ۱۹۵۲، باشگاه پنیارول اروگوئه در بازی برگشت نیمه نهایی خود از کوپا ریو کنار رفت، که منجر به محرومیت تیمش مقابل کورینتیانس شد و دلیل آن «عدم امنیت» پس از پایان اولین بازی نیمه نهایی آنها بود. باشگاه میلوناریوس از شرکت در کوپا ریو ۱۹۵۲ برای بازی در جام باشگاه‌های جهان کوچک در کاراکاس امتناع کرد. انحلال. قبلاً در سال ۱۹۵۱، این رقابت در مطبوعات برزیل مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا کیفیت شرکت کنندگان در نهایت بسیار پایین‌تر از برنامه اصلی بود، چون بسیاری از باشگاه‌های اروپایی دعوت
اصلی بود، چون بسیاری از باشگاه‌های اروپایی دعوت شدند و شرکت نکردند. در میان کشورهای اروپایی که در ابتدا برای حضور در کوپا ریو در نظر گرفته شده بود، پرتغال به منظور جلب رضایت جامعه بزرگ پرتغالی-برزیلی انتخاب شد، نه به دلیل معیارهای مبتنی بر فوتبال. در میان ۴ کشور اروپایی که در ابتدا به دلیل قدرت فوتبالی خود در کوپا ریو در نظر گرفته شده بودند (ایتالیا، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند)، تنها یک کشور (ایتالیا) در کوپا ریو ۱۹۵۱ حضور داشت و باشگاه قهرمان آن (آث میلان) در مسابقات حضور نداشت و یوونتوس بجای آنها رفت. در
در مسابقات حضور نداشت و یوونتوس بجای آنها رفت. در آستانه کوپا ریو ۱۹۵۱، روزنامه برزیلی او استادیو ده سائو پائولو مقاله‌ای منتشر کرد که در آن عنوان می‌کرد نباید این رقابت‌ها را جام «جهانی» یا «باشگاه‌های قهرمان» نامید، زیرا ارزش هیچ برچسبی را ندارد. همین روزنامه همچنین تأکید کرد که مسابقاتی مانند کوپا ریو باید به‌طور ایده‌آل توسط فیفا سازماندهی شود؛ در تاریخ‌هایی که فیفا از قبل تعیین کرده و اعلام می‌کند، زیرا این تصور وجود داشت که تاریخ‌های تعیین شده توسط فدراسیون فوتبال برزیل برای کوپا ریو مطابق با علاقه
فوتبال برزیل برای کوپا ریو مطابق با علاقه باشگاه‌های اروپایی نیست. در نتیجه تعدادی از آنها از حضور در این مسابقات خودداری کردند. از آنجایی که لیست نهایی شرکت کنندگان در سال ۱۹۵۱ مشخص شد که کیفیت طرح اولیه را ندارد، این واقعیت توسط مطبوعات ایتالیایی نیز مورد انتقاد قرار گرفت. به عنوان مثال، ویتوریو پوتسو مقاله‌ای نوشت و در آن از کوپا ریو به دلیل عدم حضور نمایندگان آرژانتین، اسکاتلند و انگلیس انتقاد کرد. روزنامه ایتالیایی کوریره دلو اسپورت در سال ۱۹۵۱ اعلام کرد که پس از انصراف باشگاه‌های اسپانیایی، انگلیسی و
که پس از انصراف باشگاه‌های اسپانیایی، انگلیسی و اسکاتلندی از شرکت در کوپا ریو، رقابت‌ها «به یک جام دعوتی کاهش یافت». («فنجان با دعوت»، ظاهراً به معنای فنجانی است که معیارهای صلاحیت مشخصی ندارد). بنابراین، در ژوئن ۱۹۵۱، اتحادیه فوتبال برزیل اعلام کرد که نسخه‌های بعدی مسابقات (پس از سال ۱۹۵۱) تنها با نام تاسا ریو یا کوپا ریو، بدون برچسب «جام قهرمانان جهان» مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، در مورد کوپا ریو ۱۹۵۲، او استادیو ده سائو پائولو مقاله‌ای در آستانه این رقابت‌ها منتشر کرد و بیان کرد که پنیارول
این رقابت‌ها منتشر کرد و بیان کرد که پنیارول تنها تیم واقعاً ارزشمند از ۶ شرکت کننده خارجی است؛ زیرا در میان ۴ کشور اروپایی که در ابتدا برای حضور در کوپا ریو در نظر گرفته شده بود به دلیل قدرت فوتبالی آنها (ایتالیا، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند)، هیچ‌یک در کوپا ریو ۱۹۵۲ حضور نداشتند. احتمالاً در نتیجه این حقیقت، فقط ۳ روزنامه برزیلی (از بین ۱۵ روزنامه مورد تحقیق) به نسخه ۱۹۵۲ به عنوان «جام قهرمانان جهان» اشاره کردند. اینها مجله‌های ماریو فیلهو بودند: اولتیما هورا، جورنال دوس اسپورتس (همچنین به ماریو فیلهو متصل
جورنال دوس اسپورتس (همچنین به ماریو فیلهو متصل است، زیرا برادرش ریاست بخش ورزشی را برعهده داشت) و دیاریو - میناس گرایس (کمی پس از جام ۱۹۵۲، ماریو فیلهو از اینکه تماشاگران برزیلی، کوپا ریو ۱۹۵۲ را یک بازی می‌دانستند، مقاله‌ای نوشت. در مقایسه با سال ۱۹۵۱ از سطح فنی پایین‌تری برخوردار بود و متاسفم که در حالی که در سال ۱۹۵۱ پالمیراس پس از قهرمانی در کوپا ریو از خود به عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان یاد کرد، فلومیننزه فتح سال ۱۹۵۲ خود را به همان شیوه در نظر نگرفت. طبق گزارش او استادیو ده سائو پائولو، به دلیل
طبق گزارش او استادیو ده سائو پائولو، به دلیل مشکلاتی که درآوردن تیم‌های قدرتمند اروپایی برای رقابت در برزیل وجود داشت، CBD (کنفدراسیون ورزش برزیل - سپس اتحادیه فوتبال برزیل) تصمیم گرفت که رقابت بین قاره‌ای آن در سال ۱۹۵۳ باید با حضور چهار باشگاه برزیلی و چهار باشگاه خارجی به جای شش تیم خارجی برگزار شود. برنامه مسابقات ۱۹۵۳ از این تصمیم پیروی کرد. با این حال، اتحادیه فوتبال اروگوئه ناسیونال را به دلیل برنامه‌ریزی نزدیک لیگ داخلی اروگوئه از شرکت منع کرد و این باشگاه با تیم برزیلی فلومیننزه جایگزین شد، زیرا
باشگاه با تیم برزیلی فلومیننزه جایگزین شد، زیرا زمان کافی برای جستجوی یک جانشین خارجی وجود نداشت. پس از خروج اروگوئه، فلومیننزه و فلامینگو هر دو درخواست شرکت کردند و اتحادیه فوتبال برزیل به دلیل موقعیت فلومیننزه در جام ریو سائوپائولو، به این تیم اجازه ورود داد. بدین ترتیب رقابت‌ها شامل پنج تیم برزیلی و سه تیم خارجی شد. مسابقات سال ۱۹۵۳ نیز شاهد دعوت از برخی باشگاه‌ها و امتناع از شرکت در آن بود. روت‌وایس اسن (آلمان غربی) و پارتیزان (یوگسلاوی) دعوت شدند و پذیرفته شدند که در آن شرکت کنند اما سپس توسط
و پذیرفته شدند که در آن شرکت کنند اما سپس توسط کنفدراسیون ورزشی برزیل کنار گذاشته شدند. در مورد روت‌وایس اسن، دعوت آنها به دنبال قهرمانی آنها در جام حذفی آلمان، و عدم دعوت به دنبال شکست ۴–۰ در یک بازی دوستانه در اسن در برابر آمریکا (که در برزیل به عنوان یک باشگاه برتر دیده نمی‌شود) بود. روت‌وایس اسن از CBD برای غرامت مالی شکایت کرد و پرونده را به فیفا برد (نتایج پرونده مشخص نیست). علیرغم نام جدید مسابقات و توزیع متفاوت باشگاه‌های داخلی و خارجی، برخی منابع (ویرایش‌های او استادیو ده سائو پائولو و موندو
(ویرایش‌های او استادیو ده سائو پائولو و موندو دپورتیوو) مسابقات سال ۱۹۵۳ را به عنوان همان تورنمنت ۱۹۵۱–۱۹۵۲ ذکر کردند، در حالی که منابع دیگر (آراس‌اس‌اس‌اف) و نسخه‌های جورنال دو برزیل ۱۹۵۳) آن را به عنوان یک تورنمنت جانشین در نظر گرفتند. بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در مسابقات ۱۹۵۳ به این ترتیب به پایان رسید: بوتافوگو (نفر دوم در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو)، فلومیننزه (سومین رتبه برتر در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو - به دلیل خروج ناسیونال به مسابقات آمد)، واسکو
- به دلیل خروج ناسیونال به مسابقات آمد)، واسکو دوگاما (بهترین جایگاه در بین تیم‌های ریو دو ژانیرو در جام ریو سائوپائولو)، کورینتیانس (بهترین جایگاه در بین تیم‌های سائوپائولو در جام ریو سائوپائولو)، سائوپائولو (در بین تیم‌های سائوپائولو در جام ریو - سائوپائولو در رتبه دوم قرار گرفت)، الیمپیا (نایب قهرمان مسابقات قهرمانی پاراگوئه در سال ۱۹۵۳)، هیبرنین (قهرمان اسکاتلند) و اسپورتینگ (قهرمان پرتغال). تیم واسکو دوگاما برنده مسابقات شد. جذابیت اصلی اروپا در جام ۱۹۵۳ هیبرنین بود، باشگاهی که به عنوان قهرمان
جام ۱۹۵۳ هیبرنین بود، باشگاهی که به عنوان قهرمان اسکاتلند، جزو اولین کسانی بود که به هر دو دوره کوپا ریو (۱۹۵۱–۱۹۵۲) دعوت شد و در هر دو مورد رد شده بود. آن ترکیب هیبرنین به خاطر «پنج نفر معروف» خود معروف بود و امروزه باشگاه از شرکت آنها در جام ۱۹۵۳ به عنوان «اولین باشگاه بریتانیایی که در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۳ بازی می‌کند» یاد می‌کند. دیگر شرکت کننده اروپایی اسپورتینگ بود، باشگاهی که مانند سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، در سال ۱۹۵۳ هم در جام لاتین و هم در مسابقات بین‌المللی باشگاهی اتحادیه
لاتین و هم در مسابقات بین‌المللی باشگاهی اتحادیه فوتبال برزیل شرکت کرد. همچنین در سال ۱۹۵۳، اتحادیه فوتبال اروگوئه جام باشگاه‌های خود را در سراسر جهان راه اندازی کرد، بر اساس کوپا ریو، و به نام کوپا مونته ویدئو، که در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ در اروگوئه بازی می‌شد، به ترتیب تیم‌های ناسیونال و پنیارول قهرمان آن شدند و در هر دوره ۶ باشگاه از آمریکای جنوبی و فقط ۲ باشگاه اروپایی در آن حضور داشتند. نسخه ۱۹۵۳ شامل تیم‌های ناسیونال، پنیارول، بوتافوگو، فرست وینا، فلومیننزه، کولو کولو، دینامو زاگرب و پرزیدنت هیز و نسخه
کولو کولو، دینامو زاگرب و پرزیدنت هیز و نسخه ۱۹۵۴ شامل پنیارول، ناسیونال، فلومیننزه، آمریکا، راپید وین، آلیانزا لیما، نورشوپینگ و اسپورتیوو لوکنیو. در سال ۱۹۵۵، اتحادیه فوتبال برزیل یک رقابت باشگاهی بین‌المللی دیگر به نام چارلز ویلیام میلر با ۴ باشگاه برزیلی (کورینتیانس، فلامینگو، پالمیراس، آمریکا) و تنها ۲ باشگاه خارجی، بنفیکا و پنیارول ترتیب داد. تیم کورینتیانس برنده مسابقات شد. همان سال، سال افتتاحیه لیگ قهرمانان اروپا بود که به اولویت اصلی باشگاه‌های اروپایی تبدیل شد برگزار شد؛ بنابراین قطعاً امیدهای
تبدیل شد برگزار شد؛ بنابراین قطعاً امیدهای اتحادیه فوتبال برزیل برای ایجاد یک جام اروپایی به خاک سپرده شد. بنابراین، در سال ۱۹۵۵ اتحادیه فوتبال برزیل تصمیم گرفت که سازماندهی مسابقات باشگاهی بین قاره‌ای را به‌طور کامل متوقف کند. اوتورینو باراسی در ارتباط با روزنامه‌نگار یانوش لنگیل در سال ۱۹۵۵، که در روزنامه برزیلی دیاریو دا نویتی منتشر شد، نظر خود را در مورد اینکه چرا اتحادیه فوتبال برزیل نتوانست مهم‌ترین باشگاه‌های اروپایی را برای رقابت در برزیل جذب کند، ارائه کرد: ""تا زمانی که ما اصرار داریم که یک جام
ارائه کرد: ""تا زمانی که ما اصرار داریم که یک جام بین‌المللی را با برنامه‌ریزی شروع آن برای تاریخ‌هایی که به بهترین وجه برای ما مناسب است ایجاد کنیم. تا زمانی که خودمان شرایط فنی - مالی این جام را ایجاد کنیم. و بعد از اینکه همه اینها تصمیم‌گیری شد، به دنبال باشگاه‌های اروپایی برویم که شرکت در جام را قبول می‌کنند. تا زمانی که این اتفاق بیفتد، ما مشکلات بزرگی خواهیم داشت. راه درست، در صورتی که فدراسیون فوتبال برزیل بخواهد به‌طور منظم جام‌های بین‌المللی را در برزیل برگزار کند، به شرح زیر است: از قبل کشورهایی
برزیل برگزار کند، به شرح زیر است: از قبل کشورهایی را تعیین کنید که قهرمانان یا باشگاه‌های برتر آنها باید در جام حضور داشته باشند. اساس زمان مناسب جام را تعیین کنید (تعیین کنید که آیا جام باید هر ۲ سال یا هر ۴ سال یکبار برگزار شود). نمایندگان کشورهایی را که قرار است شامل شوند گرد هم بیاورند. و سپس تاریخ و کلیه شرایط حضور در جام را تعیین کنیم؛ بنابراین، همه بخش‌های ذی‌نفع (همه اتحادیه‌های فوتبال ملی علاقه‌مند) پیشاپیش می‌دانند که باشگاه‌های قهرمان آنها (باشگاه قهرمان آنها یا هر باشگاهی که باید انتخاب شود) در
قهرمان آنها یا هر باشگاهی که باید انتخاب شود) در فرصتی مناسب و بدون نیاز به تظاهرات ناامیدانه به برزیل بروند. که همیشه شانس کمی برای موفقیت دارند" (به معنی: تظاهرات ناامیدانه اتحادیه فوتبال برزیل برای تلاش برای آوردن باشگاه‌های اروپایی برای رقابت در برزیل). و چنین جامی از برکت و همه تضمین‌های فیفا برخوردار خواهد بود، چیزی که می‌تواند از نظر مدیریتی، کامل بودن آن را تضمین کند.» سخنان اوتورینو باراسی در سال ۱۹۵۵ طنین انداز است، برای مثال جام لاتین که به‌طور مشترک توسط فدراسیون‌های ملی هر ۴ کشور شرکت کننده
مشترک توسط فدراسیون‌های ملی هر ۴ کشور شرکت کننده سازماندهی شده‌است. پس از آن. نسخه ۱۹۵۱ کوپا ریو یکی از «جام قهرمانان» بود که توسط باشگاه‌ها یا اتحادیه‌های ملی فوتبال سازماندهی شد، قبل از شروع جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۵۵، نمونه‌های دیگر قبل از ۱۹۵۵ کوپا آلدائو، جام ملت‌ها، جام قهرمانان آمریکای جنوبی و جام لاتین. در ماه مه ۱۹۵۵، فیفا موافقت کرد که جام باشگاه‌های اروپا را به عنوان یک رقابت رسمی به رسمیت بشناسد، تنها به شرطی که یوفا برگزار کننده آن باشد. از آن پس، مسابقات بین‌المللی باشگاهی که منحصراً
از آن پس، مسابقات بین‌المللی باشگاهی که منحصراً توسط باشگاه‌ها و اتحادیه‌های ملی فوتبال (نه کنفدراسیون‌های قاره‌ای مانند یوفا) مانند کوپا ریو برگزار می‌شوند، از اهمیت خود کاسته می‌شوند یا خاموش می‌شوند یا صرفاً به عنوان جام‌های دوستانه در نظر گرفته می‌شوند. یک تلاش در سال ۱۹۶۰ در ایالات متحده برای ایجاد یک جام جهانی باشگاه‌ها در راستای کوپا ریو انجام شد: لیگ بین‌المللی فوتبال. با این حال، در سال ۱۹۶۰ جام بین قاره‌ای به عنوان یک مسابقه «بهترین باشگاه جهان» مورد تأیید یوفا/کونمبول به وجود آمد و بر لیگ
مورد تأیید یوفا/کونمبول به وجود آمد و بر لیگ بین‌المللی فوتبال یا هر تلاش دیگری برای ایجاد یک «جام جهانی باشگاهی» دیگر سایه انداخت تا زمان ایجاد جام باشگاه‌های فوتبال جهان. جام در سال ۲۰۰۰ ساخته و در سال ۲۰۰۵ با جام بین قاره‌ای ادغام شد. جانشین کوپا ریو. در سال ۱۹۵۳، کنفدراسیون ورزشی برزیل، جام اکتوگونال ریواداویا کوریا مایر را به عنوان جانشین کوپا ریو سازماندهی کرد. این مسابقات با حضور تیم‌هایی از اروپا و آمریکای جنوبی و فرمت مشابهی نسبت به دوره قبلی خود برگزار شد و همچنین از ۷ ژوئن تا ۴ ژوئیه در ریو دو
برگزار شد و همچنین از ۷ ژوئن تا ۴ ژوئیه در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو برگزار شد. این مسابقه تنها یک بار برگزار شد و واسکو دوگاما برنده آن شد. وضعیت کوپا ریو به عنوان جام باشگاه‌های جهان. وضعیت مسابقات به عنوان «جام جهانی باشگاهی» به شدت در برزیل مورد بحث است، زیرا هم باشگاه برنده ۱۹۵۱ پالمیراس و هم باشگاه برنده ۱۹۵۲ فلومیننزه خود را به عنوان اولین قهرمان فوتبال باشگاهی جهان می‌دانند. تعدادی از درخواست‌ها برای به رسمیت شناختن یا تصدیق رسمی فیفا از کوپا ریو به عنوان یک تورنمنت رسمی شناخته شده «قهرمانان جهان
عنوان یک تورنمنت رسمی شناخته شده «قهرمانان جهان باشگاهی» به فیفا ارائه شده‌است. در درجه اول توسط پالمیراس، برنده کوپا ریو ۱۹۵۱ و اتحادیه فوتبال برزیل. از سال ۲۰۰۷، این موضوع به یک موضوع بحث‌برانگیز تبدیل شد: از یک طرف، کوپا ریو بدون شک برای تعیین «قهرمانان باشگاهی جهان» ایجاد شد و پالمیراس در سال ۱۹۵۱ در برزیل به این شیوه جشن گرفت. از سوی دیگر، این رقابت از هدف ارائه بهترین‌های فوتبال اروپا و آمریکای جنوبی کوتاهی کرد، همان‌طور که از لیست باشگاه‌هایی که دعوت شده‌اند و از شرکت خودداری کرده‌اند، قابل مشاهده
شده‌اند و از شرکت خودداری کرده‌اند، قابل مشاهده است. در سال ۲۰۰۶، پالمیراس سندی را برای فیفا تهیه کرد که در آن به‌طور مفصل کوپا ریو ۱۹۵۱ را توصیف کرد تا از آن درخواست تأیید رسمی فتح آنها به عنوان اولین قهرمانی باشگاهی فوتبال جهان را ارائه بدهد. این سند حاکی از آن بود که شرکت استنلی راس و اوتورینو باراسی از مقامات فیفا در سازماندهی مسابقات سال ۱۹۵۱، نشانه آشکاری از برکت فیفا به آن در سال ۱۹۵۱ بود، و ثابت کرد که فیفا باراسی را به عنوان نماینده فیفا در سازماندهی مسابقات تعیین کرده‌است. واقعیت، در مصاحبه‌ای در
مسابقات تعیین کرده‌است. واقعیت، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۵۱، ژول ریمه، رئیس فیفا، ضمن تمجید از ابتکار برزیل برای کوپا ریو، هرگونه دخالت یا مسئولیت فیفا در آن را رد کرد. راس و باراسی عمدتاً در مذاکرات با باشگاه‌های اروپایی شرکت داشتند، در حالی که باراسی همچنین به سازماندهی چارچوب مسابقات کمک کرد، زیرا در سال ۱۹۵۱ چندین بار در برزیل حضور داشت، به عنوان مثال برای بازی فینال مسابقات. جذب باشگاه‌های اروپایی نیز در سال ۱۹۵۲، و همچنین در مسابقات جانشین آن در سال ۱۹۵۳، هرچند تنها از طریق تماس تلفنی، بدون هیچ مدرکی
هرچند تنها از طریق تماس تلفنی، بدون هیچ مدرکی دال بر اینکه او شخصاً در سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ به برزیل آمد، همان‌طور که چندین بار برای نسخه ۱۹۵۱ انجام داد. در مه ۲۰۰۷، پالمیراس نامه‌ای از فیفا دریافت کرد که توسط دبیرکل وقت اورس لینسی امضا شده بود و در آن پالمیراس را به عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۱ به رسمیت می‌شناخت. با این حال، این تصمیم بعداً توسط سپ بلاتر، رئیس فیفا پس گرفته شد و اعلام کرد که موضوع هنوز در حال بررسی است. در ۲۶ آوریل، فیفا اعلام کرد که مراحل اتخاذ این تصمیم هنوز تکمیل نشده‌است و
که مراحل اتخاذ این تصمیم هنوز تکمیل نشده‌است و این موضوع تنها در سطح اداری توسط دبیرخانه کل رسیدگی شده‌است، اما با توجه به اهمیت موضوع، به کمیته اجرایی فیفا ارسال شد. در دسامبر ۲۰۰۷، فیفا اعلام کرد که اولین جام باشگاه‌های جهان در سال ۲۰۰۰ در برزیل برگزار شد، بنابراین کوپا ریو را به عنوان یک رویداد رسمی فیفا به رسمیت نشناخته‌است. توضیح اینکه کوپا ریو یک رویداد رسمی فیفا نیست زیرا حضور اوتورینو باراسی در کمیته سازماندهی کوپا ریو در سال ۱۹۵۱ نشانه تأیید فیفا از کوپا ریو در سال ۱۹۵۱ نبود. در آوریل ۲۰۱۳، در
از کوپا ریو در سال ۱۹۵۱ نبود. در آوریل ۲۰۱۳، در ارتباط با وزیر ورزش برزیل، آلدو ربلو، دبیرکل فیفا، ژروم والکه، اظهار داشت که فیفا پالمیراس را به عنوان قهرمان «اولین جام باشگاه‌های جهان» به رسمیت شناخته‌است (همان‌طور که در سند نوشته شده‌است). در سال ۲۰۱۴، کمیته اجرایی فیفا پالمیراس را به عنوان قهرمان «اولین رقابت باشگاهی در سراسر جهان» (همان‌طور که در سند نوشته شده‌است) به رسمیت شناخت. همچنین جوزف بلاتر، رئیس فیفا، به مطبوعات برزیلی اظهار داشت که فتح پالمیراس در سال ۱۹۵۱ توسط فیفا به رسمیت شناخته شده‌است و
در سال ۱۹۵۱ توسط فیفا به رسمیت شناخته شده‌است و بنابراین پالمیراس باید به عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان در نظر گرفته شود. یک هفته پس از بیانیه بلاتر، فیفا به مطبوعات برزیل اعلام کرد که کمیته اجرایی فیفا «با به رسمیت شناختن جام کوپا ریو ۱۹۵۱ به عنوان اولین جام باشگاهی در سطح جهان موافقت کرد». در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶، فیفا ۶۵امین سالگرد قهرمانی کوپا ریو ۱۹۵۱ توسط پالمیراس را جشن گرفت. فیفا در اینستاگرام پست کرد: "سبز رنگ حسادت است. سبز بزرگ حسادت جهانیان را برانگیخت. #۶۵ سال پیش در چنین روزی. پالمیراس الهام گرفته از
#۶۵ سال پیش در چنین روزی. پالمیراس الهام گرفته از لیمینها، تیم یوونتوس را که بازیکنانی از جمله جیامپیرو بونیپرتی و یک تیم سه‌گانه دانمارکی را برای تبدیل شدن به اولین قهرمان بین قاره‌ای این ورزش در باشگاه‌های جهان شکست داد. ۱۰۰٬۰۰۰ نفر آن را در ماراکانا تماشا کردند. یک میلیون نفر در خیابان‌های سائوپائولو به استقبال قهرمانان خود در خانه رفتند. (همان‌طور که در پست نوشته شده‌است). در ژانویه ۲۰۱۷، زمانی که فیفا بیانیه زیر را صادر کرد، تمایز بین "مسابقه جهانی" (در سراسر جهان، اما لزوماً نشان دهنده قهرمان جهان
(در سراسر جهان، اما لزوماً نشان دهنده قهرمان جهان نیست) و "مسابقه اعطای برچسب قهرمان جهان" افزایش یافت. کوپا ریو و جام بین قاره‌ای به عنوان نمونه از مسابقاتی که فیفا وجود آنها را مثبت ارزیابی کرد: "در جلسه خود در سائوپائولو در ۷ ژوئن ۲۰۱۴ کمیته اجرایی فیفا با درخواست ارائه شده توسط CBF برای تصدیق سال ۱۹۵۱ موافقت کرد. مسابقات بین باشگاه‌های اروپایی و آمریکای جنوبی به عنوان اولین رقابت باشگاهی در سراسر جهان و پالمیراس به عنوان برنده آن معرفی شد. فیفا ابتکارات برای ایجاد مسابقات باشگاهی در سرتاسر جهان در طول
برای ایجاد مسابقات باشگاهی در سرتاسر جهان در طول تاریخ را تصدیق می‌کند و برای آن ارزش قائل است. پیشگام کوپا ریو که در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ بازی کرد و جام بین قاره‌ای اما تا سال ۲۰۰۰ بود که فیفا سازماندهی کرد اولین جام جهانی باشگاه‌های فیفا، با نمایندگانی از هر شش کنفدراسیون برگزار شود. برندگان این مسابقات که از سال ۲۰۰۵ به بعد هر ساله برگزار می‌شود، کسانی هستند که به طور رسمی توسط فیفا به عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان شناخته می‌شوند. پس از بیانیه فوق الذکر فیفا در سال ۲۰۱۷، رسانه‌های گروهی فوتبال برزیل شروع