payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنند. زنان مصری نیز از رنگ سرخ برای گونه‌ها و رنگ لب استفاده می‌کردند. برای نگهداری رنگ‌های کرمی از ساقه‌های گیاه استفاده شد. رنگ‌های سبز ساخته شده از مالاکیت (اسپار مس)، رنگ‌های آبی از لاجورد، رنگ‌های سیاه از مخلوط زغال سنگ و روغن، رنگ‌های قرمز از سینابار و پودر گالن (گالن) در حفاری‌ها یافت شد. تأکید بر چشم‌ها در مصر معنای خاصی داشت، زیرا چشم‌ها نمادی برای خدای خورشید Re بودند. رنگ‌های مشکی و سبزی که برای این کار استفاده می‌شد اغلب توسط کشیشان ساخته می‌شد و مانند کژال استفاده می‌شد. دستور العمل‌های مربوطه
مانند کژال استفاده می‌شد. دستور العمل‌های مربوطه در معبد ادفو یافت شد. تنها پس از فتح یونان، زنان رومی به‌طور گسترده از آرایش تزئینی استفاده کردند. برای از بین بردن آن از روغن زیتون یا روغن خر یا الاغ استفاده می‌شد. شیر بز استفاده می‌شود. ریملی که در آن زمان استفاده می‌شد از چوب پنبه سوخته بود. در سال ۲۰۰۳ در حین کاوش‌های باستان‌شناسی در ساوتوارک لندن، کرمی که تصور می‌شود همین هدف را داشته باشد، پیدا شد. این کرم قدیمی‌ترین کرم آرایشی حفظ شده از اروپا در نظر گرفته می‌شود و از مجموعه معبدی اختصاص داده شده به
گرفته می‌شود و از مجموعه معبدی اختصاص داده شده به خدای گالو-رومی مریخ / کامولوس در حدود ۱۵۰ پس از میلاد می‌آید. قبل از میلاد که پیدا شد. ظرفی با خامه بسیار خوب که هنوز آثار انگشتان روی سطح آن باقی مانده‌است، به احتمال زیاد به عنوان پیشکش در آنجا قرار داده شده‌است. تجزیه و تحلیل‌های شیمیایی نشان داد که بیشتر از چربی حیوانی، احتمالاً از گاو یا گوسفند، نشاسته و اکسید قلع به شکل کاسیتریت تشکیل شده‌است. این کرم پوشاننده خوبی است که پس از استفاده به خوبی جذب پوست می‌شود و سپس به آرامی رنگ چهره را رنگ می‌کند.
می‌شود و سپس به آرامی رنگ چهره را رنگ می‌کند. قرون وسطی و اوایل دوران مدرن. در قرون وسطی، فقط رنگ رنگ پریده زیبا به حساب می‌آمد. به منظور دستیابی به رنگ پریدگی که تا حد امکان بی عیب و نقص باشد، از سرب سفید بسیار سمی استفاده شد که اغلب باعث ایجاد آبسه‌های سخت ترمیم شونده روی پوست صورت می‌شد. در دوران رنسانس، رنگ‌آمیزی گونه‌ها و لب‌ها دوباره توسط الیزابت اول در انگلستان و کاترین دو مدیچی در فرانسه رایج شد. رنگ لب قرمز از cochineal نشأت می‌گیرد، رنگ قرمزی که از حشره فلس‌های cochineal مشتق می‌شود. در هفدهم در
حشره فلس‌های cochineal مشتق می‌شود. در هفدهم در قرن نوزدهم، تکه‌های زیبایی، تکه‌های کوچک دوخته شده از چرم، ابریشم یا مخمل، بسیار محبوب شدند. در هجدهم در قرن نوزدهم از اکسید بیسموت، اکسید جیوه، اکسید قلع و تالک علاوه بر اکسید سرب برای سفید کردن پوست استفاده می‌شد. آرایش قرمز برای لب‌ها و گونه‌ها با گلرنگ، کوشین، چوب سرخ، چوب صندل و سینره رنگ شده بود. علاوه بر این، مو با پومادهای چرب درمان شد تا پودر مو به آن بچسبد. پودر مو بیشتر از نشاسته گندم یا برنج تشکیل شده بود و با زغال خاکستری، بلوند با آخر یا قرمز با
بود و با زغال خاکستری، بلوند با آخر یا قرمز با یکی از عوامل ذکر شده رنگ می‌شد. حاضر. از اواسط ۱۹ در آغاز قرن بیستم، لوازم آرایشی با در نظر گرفتن عواقب احتمالی سلامتی ساخته می‌شوند. استفاده از سرب سفید رو به کاهش است و اکسید روی، دی‌اکسید تیتانیوم، نیترید بور، آرد برنج، تالک و سفیداب جایگزین آن می‌شود. رنگ‌های قرمز از گلرنگ یا کارمین ساخته می‌شوند. همچنین Schnouda، مخلوط بی‌رنگ آلوکسان (تهیه شده از اسید اوریک) با کرم چرب که پوست را قرمز می‌کند، محبوب است. اختراع رژ لب در سال ۱۹۱۵ به صنعت لوازم آرایشی رونق
رژ لب در سال ۱۹۱۵ به صنعت لوازم آرایشی رونق جدیدی بخشید. هزینه لوازم آرایشی به شدت در حال افزایش است. رژ لب، سایه چشم و ریمل از محبوبیت خاصی برخوردار هستند. پیشگامان در زمینه تولید لوازم آرایشی، باریتون برلینی، لودویگ لیشنر، که اولین آرایش صحنه بدون سرب را در سال ۱۸۷۳ ایجاد کرد، و مکس فاکتور، که همچنین چهره ستارگانی مانند گلوریا سوانسون، گرتا گاربو و جوآن کرافورد را خلق کرد. او همچنین به اختراع واژه «آرایش» نسبت داده شده‌است. الیزابت آردن و هلنا روبینشتاین نیز قابل ذکر هستند. آرایش چربی که توسط لودویگ
نیز قابل ذکر هستند. آرایش چربی که توسط لودویگ لیچنر اختراع شده‌است به عنوان مخلوطی از رنگ و چربی توصیف می‌شود. لودویگ لیچنر آخرین بار در سال ۱۹۸۲ در عنوان آمریکایی جیمز باند توسط جان گاردنر ذکر شد. نویسنده در این کتاب یک متخصص گریم و مبدل در نیویورک را توصیف می‌کند که در قرن نوزدهم با خواننده مشهور واگنر، لودویگ لیچنر، رابطه مشکوکی داشت. قرن در زمان، مخترع گریس گریس تئاتر. اشکال آرایش. پنهان کردن آرایش. "آرایش پنهان"، که به آن استتار نیز می‌گویند، عمدتاً برای پوشاندن عیوب پوست استفاده می‌شود. این می‌تواند
پوشاندن عیوب پوست استفاده می‌شود. این می‌تواند صرفاً آرایشی یا پزشکی باشد. لوازم آرایشی. "آرایش آرایشی" (معمولاً به عنوان لوازم آرایشی تزئینی یا میکاپ نامیده می‌شود) یک زینت تزئینی بدن است و عموماً برای افزایش درخشندگی یک فرد طراحی شده‌است. محصولات آرایشی معمولی آرایش صورت، سایه چشم، رژ لب و لاک ناخن هستند. از آرایش برای تأکید بر جذابیت شخصی و پنهان کردن هرگونه لک و ایراد مانند چین و چروک یا تغییر رنگ پوست (مثلاً B. Couperose). این آرایش عمدتاً توسط زنان استفاده می‌شد، اما به‌طور فزاینده ای توسط مردان نیز
می‌شد، اما به‌طور فزاینده ای توسط مردان نیز استفاده می‌شد. آرایش تزئینی بیشتر به روند مد مربوطه و نوع ظاهر گره خورده‌است. پزشکی. "آرایش طبی" بیشتر برای پنهان کردن تغییرات پوستی ناخوشایند مانند جای زخم سوختگی، سوختگی‌های شیمیایی، لکه‌های پوره، خال‌های بزرگ، خالکوبی‌های پشیمان شده یا موارد مشابه استفاده می‌شود. هزینه‌ها معمولاً توسط بیمه درمانی پوشش داده می‌شود. در این بین، به عنوان بخشی از درمان‌های پیشرونده لیزر و پیوند پوست، درمان با آن برای حل دائمی مشکلات به جای پوشاندن همیشه، غالب شده‌است. استتار فقط
به جای پوشاندن همیشه، غالب شده‌است. استتار فقط برای اسکارهای سرسخت و عمیق استفاده می‌شود، گاهی اوقات حتی می‌توان از پروتزهای سیلیکونی پیچیده استفاده کرد. فیلم و سینما. در روزهای ابتدایی فیلم در دوران فیلم صامت، "گریم سینمایی" همچنان بسیار در سنت گریم تئاتر بود و به شیوه ای بسیار سبک استفاده می‌شد. بعدها، گریم فیلم با گرایش‌های مد مربوطه اقتباس شد و حتی توانست برخی را از طریق رسانه فیلم (باربارلا، پالپ فیکشن) آغاز کند. مدل‌های معروفی مانند مرلین مونرو یا گرتا گاربو به نمادهای فیلم تبدیل شدند و بالعکس.
گرتا گاربو به نمادهای فیلم تبدیل شدند و بالعکس. فیلم‌هایی مانند آخرالزمان اکنون حتی توانستند ژانرهای مختلف «آرایش» را با هم ترکیب کنند. فرانسیس فورد کاپولا نه تنها به سرهنگ دیوانه کورتز (مارلون براندو) با آرایش جنگی سبز و سیاه استتارش چیزی نظامی می‌دهد، بلکه چیزی شیطانی نیز می‌دهد، زیرا گریم بر اساس گریم دوران فیلم صامت است. تئاتر. در تئاتر اروپا، "گریم صحنه" به عنوان تقویت کننده بیان هنری تلقی می‌شد و می‌شود، خواه این نفی کامل ویژگی‌های چهره شخصی بازیگر باشد، مانند پانتومیم، دلقک و طنز. در تئاتر اروپا
باشد، مانند پانتومیم، دلقک و طنز. در تئاتر اروپا اجرای صحنه‌ای وجود داشته و دارد که از درک اجتماعی نقش‌ها یا کهن الگوها پیروی می‌کند، مانند افراد ساده لوح یا قدیمی که باید بر اساس آن گریم شوند. گریم تئاتر و گریم کارناوال باید شرایط خاصی را داشته باشد. آرایش تئاتر برای جبران نورهای روشن صورت را تیره می‌کند و معمولاً ضدآب است. پس از اجرا، معمولاً با پاک کننده‌های چرب پاک می‌شود. گریم در ورزش رقص نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است، به طوری که در اینجا، مانند کشتی ، انتقال به گریم تئاتر روان است، زیرا مخاطب با
، انتقال به گریم تئاتر روان است، زیرا مخاطب با نقاشی بدن نیز متحرک می‌شود. برخلاف تئاتر اروپایی، در تئاتر کابوکی ژاپن، لباس‌ها و گریم‌ها بر اساس قوانین تعیین شده و درک نمادین انتخاب می‌شوند. در رقص‌های کلاسیک هندی که مانند Bharatanatyam برای سرگرمی استفاده می‌شود، صورت به منظور تأکید بر حرکات چشم و حالات چهره که برای بیان زیبایی‌شناختی احساسات تعیین‌کننده هستند، ساخته می‌شود (سانسکریت "bhava"). هر دو با استفاده از فهرست چند صد ساله فرم‌ها آموخته می‌شوند. گریم کارکرد دیگری در تئاترهای آیینی مذهبی هند مانند
کارکرد دیگری در تئاترهای آیینی مذهبی هند مانند کوتیاتام، کاتاکالی و یاکشاگانا دارد. در آنجا گریم مانند ماسکی است که آدم روزمره را می‌پوشاند و در یک فرایند پیچیده و زمان بر، تا حد زیادی به بازیگر کمک می‌کند تا با نقشش همذات پنداری کند. در آیین رقص تیام که در شمال ایالت کرالای هند اجرا می‌شود، فرایند آرایش تقریباً دو ساعته به اجراکننده این امکان را می‌دهد که توسط خدا تسخیر شود تا در طول اجرای خود تجسم یابد، به طوری که فداییان او را به عنوان یک حالت موقت پرستش کنند. تجلی آن خدا آرایش فرهنگی. رنگ‌آمیزی و/یا
کنند. تجلی آن خدا آرایش فرهنگی. رنگ‌آمیزی و/یا علامت‌های رنگی پوست همیشه نشانه تعلق به یک گروه قومی، مذهبی، اجتماعی، بلکه موسیقی، فرهنگی یا امروزه خرده‌فرهنگی بوده‌است. اینگونه است که افرادی که به نو رمانتیک، گوتیک یا گوتیک پیوسته‌اند، خود را شناسایی می‌کنند به صحنه ویژوال کی یا پانک نیز نسبت داده می‌شود که با آرایش بسیار عالی مشخص می‌شود. در ژاپن به عنوان مثال به عنوان مثال، گیشاها برای تشخیص خود از زنان «عادی» از آرایش نیز استفاده می‌کردند. آرایش رزمی. در اروپا، سلت‌ها و وایکینگ‌ها، ترجیحاً در نبردهای
در اروپا، سلت‌ها و وایکینگ‌ها، ترجیحاً در نبردهای جنگی، رنگ پوست و بدن آشکار می‌پوشیدند، هم برای ترساندن حریفان با چهره‌های رنگ‌آمیزی و هم با این باور که رنگ پوستی که قبلاً توسط شمن روستا برکت داده شده بود، آنها را آسیب‌ناپذیر می‌کند. این پدیده که در تعدادی از فیلم‌های هالیوود شناخته شده‌است، در آمریکای شمالی در میان سرخپوستان سیو و ایروکوئی، در آمریکای مرکزی و جنوبی در میان آزتک‌ها و مایاها یا در میان مردمان جنگ آسیایی مانند سکاها و هون‌ها توصیف شده‌است. آرایش استتار عمدتاً برای مصارف استتار استفاده
آرایش استتار عمدتاً برای مصارف استتار استفاده می‌شود و بسته به محل استفاده آن رنگ‌بندی می‌شود، بنابراین برای استفاده در مناطق کویری به رنگ زرد قهوه‌ای-ماسه‌ای، برای استفاده در جنگل‌ها و مراتع سبز-قهوه‌ای و سفید-خاکستری است. برای استفاده در مناطق یخی و برفی به خصوص در ایالات متحده آمریکا، برخی از ورزشکاران، به عنوان مثال در فوتبال آمریکایی یا هاکی روی یخ، نوارهای مشکی زیر چشم خود یا به صورت نواری پیوسته روی پل بینی خود رنگ می‌کنند. از یک طرف، این امر باعث کاهش اثر خیره کننده نور خورشید بر روی گونه‌های عرق
اثر خیره کننده نور خورشید بر روی گونه‌های عرق شده می‌شود. از سوی دیگر، از آن به عنوان یک ظاهر طراحی برای «خطرناک تر به نظر رسیدن» نیز استفاده می‌شود. سیاه‌بازان نیز نوارهایی را روی خود نقاشی می‌کنند که با رنگ‌های روشن راه‌اندازی می‌کنند. مبارزان کشتی اغلب تمام بدن خود را با رنگ رنگ می‌کنند.
فونیکس (املای خود: "phoenıx") یک ایستگاه تلویزیونی عمومی است که به عنوان یک مرکز مشترک توسط آ.ار. د و زد-دی-اف اداره می‌شود. سمت آ.ار. د توسط وست‌دویچر روندفونک نشان داده می‌شود. برنامه شبکه طاقچه که به عنوان یک شبکه رویدادی، سیاسی و مستند آغاز به کار کرد، شامل برنامه‌های انتقال رویداد، برنامه‌های خبری، مستند، گزارش و برنامه‌های گفتگو می‌باشد. مدیران برنامه مایکل کولستر از زد-دی-اف و اوا لیندو از آ-آر-دی/دبلیو-دی-آر هستند. این ایستگاه در استودیوی سابق پایتخت دبلیو-دی-آر و زد-دی-اف در بن مستقر است. برنامه.
دبلیو-دی-آر و زد-دی-اف در بن مستقر است. برنامه. گزارش فعلی. برنامه "فونیکس" که از دوشنبه تا جمعه در ساعت‌های ۹:۰۰، ۱۰:۰۰، ۱۲:۰۰ و ۱۴:۰۰ پخش می‌شود، در قالب گزارش، گفتگو و مخابره به رویدادهای روز اختصاص دارد. کنفرانس‌های مطبوعاتی و غیره آ. در مورد رویدادهای مهم جاری و انتقال جلسات بوندستاگ یا کنفرانس‌های حزبی، نسخه‌های اضافی برنامه در برنامه گنجانده می‌شود یا نسخه‌ها در طول روز تمدید می‌شوند. در برنامه "فونیکس پلاس" (دوشنبه تا جمعه) در ساعت‌های ۹:۳۰، ۱۰:۴۵، ۱۲:۴۵ و ۱۴:۴۵، موضوعات سیاسی یا اجتماعی از آلمان و
و ۱۴:۴۵، موضوعات سیاسی یا اجتماعی از آلمان و خارج از کشور با استفاده از گزارش‌ها، مستندات و کارشناسان با جزئیات بیشتر بررسی می‌شود. بحث‌ها. فونیکس برنامه‌های خبری خود را تولید نمی‌کند، اما نسخه اصلی روزانه Tagesschau و همچنین مجله هوت ژورنال را در روزهای دوشنبه تا پنج‌شنبه در اختیار می‌گیرد و هر دو برنامه را با مترجمان زبان اشاره پخش می‌کند. رویدادهای جاری به تفصیل در برنامه "phoenix der tag"، دوشنبه تا جمعه، ۱۱:۰۰ شب تا ۱۲:۰۰ صبح، در گزارش‌ها و مصاحبه‌های گسترده ارائه شده است. بحث‌ها. دوشنبه‌ها ساعت ۱۰:۱۵
ارائه شده است. بحث‌ها. دوشنبه‌ها ساعت ۱۰:۱۵ شب بحث دور "unter den linden" (مدیریت میکالا کولستر و اوا لیندناو) و از سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۲۲:۱۵ توسط برنامه "phoenix Runde" (مدیریت الکساندر کاهلر و آنکه پلاتنر) پخش می‌شود. در مورد موضوعات سیاسی روز جمعه‌ها ساعت ۱۸:۰۰ برنامه گفتگوی "فونیکس به صورت حضوری" (با مایکل کرونز، اینگا کون و آلفرد شییر) پخش می‌شود که در آن مجریان با یک شخصیت برجسته صحبت می‌کنند. روز یکشنبه ساعت ۱۲:۰۰ "باشگاه مطبوعات" به عهده اولی خواهد بود یا در صورت لغو باشگاه مطبوعات، "پینت
خواهد بود یا در صورت لغو باشگاه مطبوعات، "پینت بین‌المللی صبح" پخش خواهد شد. علاوه بر این، برنامه‌های بحث و گفتگوی مختلفی یکشنبه‌ها ساعت ۱۳ پخش می‌شود. علاوه بر این، برنامه‌های گفت و گوی سیاسی فعلی آ-آر-دی و زد-دی-اف (آن ویل، میبریت ایلنر) از روز قبل در روزهای دوشنبه و جمعه ساعت ۴ بعد از ظهر تکرار می‌شود. مستندها. در فونیکس، اکثر مستندها توسط ایستگاه‌های آ.ار. د یا ایستگاه‌های زد-دی-اف تصاحب می‌شوند. علاوه بر این، مجموعه مستند "من خارج از کشور" وجود دارد که در آن خبرنگاران آ-آر-دی یا زد-دی-اف برای فونیکس
در آن خبرنگاران آ-آر-دی یا زد-دی-اف برای فونیکس گزارش می‌دهند و همچنین اولین پخش مستندهای انگلیسی به زبان آلمانی که عمدتاً توسط کانال دیسکاوری گرفته شده است. مستندهای مختلفی معمولاً در برنامه روزانه روزهای دوشنبه ساعت ۱۷:۰۰ و ۱۸:۰۰ سه شنبه تا پنجشنبه ساعت ۱۶ پخش می‌شود. این برنامه‌ها ممکن است در زمان‌های مختلف به دلیل پخش رویداد فعلی لغو یا پخش شوند. مستندهای مختلفی شنبه از ساعت ۱۱:۳۰ تا ۱۷:۰۰ و از ساعت ۲۰:۱۵ تا ۲۳:۱۵ معمولاً با یک موضوع پخش می‌شود. این شامل یک عصر شنبه در ساعت ۲۱:۴۵ یا یک فیلم مستند به
یک عصر شنبه در ساعت ۲۱:۴۵ یا یک فیلم مستند به عنوان بخشی از موضوعات اصلی است. شنبه عصر، تکرار شماره فعلی Zزد-دی-افF-History ساعت ۲۳:۱۵ ثابت است. بعدازظهر یکشنبه از ساعت ۱۴ در مجموعه "تاریخ فونیکس"، برخی از وقایع تاریخی با استفاده از مستندها با جزئیات بیشتری بررسی می‌شود. علاوه بر تکرارها، برنامه شبانه عمدتاً شامل مستندهایی از مجموعه "Discovery - Discover the World" و همچنین زد-دی-اف-اکسپدیشن و زد-دی-اف-اکسپدیشن است. Terra X. همچنین مستندهای هماهنگ از تلویزیون انگلیسی و گزارش‌های سفر از زد-دی-اف و آرته وجود
انگلیسی و گزارش‌های سفر از زد-دی-اف و آرته وجود دارد. تاریخچه. ابتکار تأسیس کانال از طرف آ-آر-دی بود. همراه با زد-دی-اف، یک مفهوم برنامه توسعه یافت که علاوه بر ارسال‌های اولیه در نظر گرفته شده در جلسات پارلمان، سایر ارسال‌ها و بالاتر از همه، مستندات و برنامه‌های گفتگوی اضافی را نیز شامل می‌شد. ایده نام ایستگاه "فونیکس" از فریتز پلیتگن گرفته شد و هم به پرنده افسانه ای به همین نام و هم به فینیکس، برادر یا پدر اروپا اشاره دارد. پس از شروع پخش در ۷ آوریل، فونیکس بود مارس 1997 عمدتاً فقط در شبکه‌های کابلی
فونیکس بود مارس 1997 عمدتاً فقط در شبکه‌های کابلی Deutsche Telekom و از طریق سیستم ماهواره ای ASTRA 19.2 درجه شرقی برای دریافت. در چند ماه اول، یک ترانسپوندر در Astra 1D استفاده شد که به دلیل باند فرکانسی زیر ۱۰٫۹۵۰ که در آن زمان هنوز غیر معمول بود، توسط همه خانواده‌های ماهواره ای استفاده نمی‌شد. گیگاهرتز قابل دریافت بود. تنها زمانی که برنامه به Astra 1C در ابتدای سال ۱۹۹۷/۱۹۹۸ تغییر کرد، امکان افزایش دسترسی فنی به حدود ۱۷ میلیون خانوار وجود داشت. این ایستگاه ابتدا در کلن در دبلیو-دی-آر مستقر بود، تا اینکه
ابتدا در کلن در دبلیو-دی-آر مستقر بود، تا اینکه در سال ۲۰۰۰ به استودیوی مدرن پایتخت سابق زد-دی-اف در بن نقل مکان کرد. در آگوست ۲۰۰۶، فونیکس میانگین سهم بازار ماهانه ۱٫۰٪ را به دست آورد، که بالاترین رتبه مخاطب در تاریخ ایستگاه تا آن زمان بود. فینیکس با حدود ۴٫۵ میلیون بیننده در روز، از کانال‌های اطلاعات خصوصی n-tv و N24 جلوتر بود. سهم بازار در سال ۲۰۰۶ به‌طور متوسط ۰٫۶ بود درصد به ۰٫۷ درصد به ۰٫۹ کاهش یافت درصد در سال ۲۰۰۸ افزایش می‌یابد. روند صعودی پذیرش ادامه دارد. در سال ۲۰۰۷، ۹۰ کارمند دائمی و به همین
دارد. در سال ۲۰۰۷، ۹۰ کارمند دائمی و به همین تعداد کارمند آزاد برای پخش کننده کار می‌کردند که بودجه سالانه آن حدود ۳۵ میلیون یورو از محل هزینه‌های پخش است. در ۲۶. نوامبر ۲۰۰۸ طرح فرستنده آبی قدیمی از سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳ با طرح جدیدی جایگزین شد. برای این منظور، لوگو، استودیوی جدید در مرکز پخش در بن، پوشش‌ها و وب‌سایت بازطراحی شد. لوگوی جدید شامل نام ایستگاه و زمان فعلی با حروف سیاه روی پس‌زمینه خاکستری روشن است. در دسامبر ۲۰۱۰، فونیکس بالاترین میانگین ماهانه سهم بازار خود را با ۱٫۳ درصد دریافت کرد. به گفته صدا
بازار خود را با ۱٫۳ درصد دریافت کرد. به گفته صدا و سیما، تقاضای اصلی گزارش در مورد موضوع هارتز چهارم در بوندستاگ و بوندسرات بود. در نوامبر، فینیکس حتی با گزارش‌های زنده در مورد داوری در اختلاف بر سر پروژه راه‌آهن اشتوتگارت ۲۱، که یک رکورد نیز بود، به رتبه‌بندی تا ۵٫۳ درصد دست یافت. در سال ۲۰۱۱، با سهم بازار ۱٫۱ درصد، این ایستگاه بهترین رقم سالانه خود را از ابتدای تأسیس خود به دست آورد. مشارکت در تحولات سیاسی در جهان عرب، فاجعه هسته ای در فوکوشیما و بحران مالی بیشترین محبوبیت را بین بینندگان داشت. از ۳۰ ام
بیشترین محبوبیت را بین بینندگان داشت. از ۳۰ ام در ۱ آوریل ۲۰۱۲، یک شاخه HD از ایستگاه تلویزیونی نیز پخش خواهد شد. در ابتدا، پخش عمدتاً با ارتقاء سیگنال SD انجام می‌شد، تنها چند برنامه به صورت HD بومی پخش می‌شد. در ۱۹. انتقال HD بومی در اوت ۲۰۱۵ آغاز شد. از پانزدهم از نوامبر ۲۰۲۲، فونیکس فقط به صورت HD از طریق ماهواره پخش خواهد شد. از ۴ ژوئن ۲۰۱۸ فونیکس طراحی جدیدی دارد. آرم ایستگاه قبلی با زمان در گوشه سمت چپ بالای صفحه جدا شده است. لوگوی جدید ساده و با حروف سفید اکنون در گوشه پایین سمت چپ قرار گرفته است.
سفید اکنون در گوشه پایین سمت چپ قرار گرفته است. اکنون زمان در گوشه سمت راست پایین صفحه نمایش داده می‌شود. رنگ‌های فرستنده جدید آبی و فیروزه‌ای هستند. اخبار فوری در یک سوم پایین قرمز نمایش داده می‌شود. اطلاعات اضافی در مورد برنامه با رنگ زرد نمایش داده می‌شود. در نتیجه تغییرات بیشتری در لوگو ایجاد شد، بنابراین در سال ۲۰۲۰ به گوشه سمت چپ بالا منتقل شد، در سال ۲۰۲۱ زیرنویس "VON ARD UND ZDF" مشابه آرم KiKA در زیر لوگو اضافه شد. به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس ایستگاه در سال ۲۰۲۲، مدیران برنامه فونیکس، Eva
ایستگاه در سال ۲۰۲۲، مدیران برنامه فونیکس، Eva Lindenau (ARD) و Michaela Kolster (ZDF) اعلام کردند که فینیکس تا سال ۲۰۲۴ به ساختمان سابق Schürmann در بن، مقر امروزی دویچه وله نقل مکان خواهد کرد. در جریان این حرکت، پخش‌کننده قرار است به یک «سکوی سیاسی دیجیتال» تبدیل شود که سیاست را در تلویزیون، کتابخانه‌های رسانه‌ای آ-آر-دی و زد-دی-اف و شبکه‌های رسانه‌های اجتماعی ارائه می‌کند. خطوط فرستنده. خط انتقال به‌طور مساوی با یک نماینده از آ-آر-دی و یک نماینده از زد-دی-اف کار می‌کند. انتقاد. قبل از انتخابات فدرال در
کار می‌کند. انتقاد. قبل از انتخابات فدرال در سال ۲۰۱۳، فینیکس می‌خواست برنامه گفتگوی "Forum Politik" را با نامزدهای آنگلا مرکل و پیر اشتاینبروک از دفتر نمایندگی دویچه بانک در پایتخت پخش کند. سازمان حمایت از مصرف‌کننده Foodwatch از ادغام بخش خصوصی و پخش عمومی انتقاد کرد. سخنگوی Foodwatch, Thilo Bode، گفت که این "لابی ضد دموکراتیک" توسط این بانک است که حمایت مالی از تولید را نیز بر عهده داشت. فینیکس این انتقاد را رد کرد. با این وجود، مدیریت صدا و سیما واکنش نشان داد و اعلام کرد که برای «مقابله با ظاهر حمایت
داد و اعلام کرد که برای «مقابله با ظاهر حمایت غیرقابل قبول از سوی اشخاص ثالث»، نمی‌خواهند لوگوی بانک را نشان دهند و نمی‌خواهند دویچه بانک هزینه این سرگرمی را پرداخت کند. این در ابتدا در نظر گرفته شده بود. سرویس دهندگان. برنامه فونیکس را می‌توان به روش‌های زیر دریافت کرد: در جریان خاموش شدن جزئی آنالوگ در ۱. ژوئیه ۲۰۱۵ در شبکه تلویزیونی کابلی Unitymedia , Phoenix فقط در یک پنجره زمانی از ۵ صبح تا ۵ بعد از ظهر دیده می‌شد زیرا ایستگاه مجبور بود یک اسلات برنامه را با 3sat به اشتراک گذاری زمانی به اشتراک
برنامه را با 3sat به اشتراک گذاری زمانی به اشتراک بگذارد. از زمان تعطیلی تمام کانال‌های تلویزیونی آنالوگ در شبکه Unitymedia در ژوئن ۲۰۱۷، Phoenix دیگر به صورت آنالوگ در آنجا پخش نمی‌شود.
هوآ هاو (به ویتنامی: Hòa Hảo) یک جنبش مذهبی جدید ویتنامی است. "هوآ هاو" را می‌توان یک دین تلفیقی عامیانه ویتنامی، یا به‌عنوان فرقه‌ای از بودیسم نیز به‌شمار آورد. در سال ۱۹۳۹ توسط توسط هاین فو سو (۱۹۴۷-۱۹۲۰) تأسیس شد. و یکی از ادیان اصلی ویتنام با یک تا هشت میلیون نفر پیرو است (در زیر بخوانید)، که بیش‌تر در دلتای رود مکونگ ساکن هستند. فلسفه دینی هوآ هاو، که از منطقه مین‌تِی در دلتای مکونگ برخاسته‌است، اساساً بودایی است، و سنت قدیمی «"بو سان کای هُنگ»" را اصلاح می‌کند، و دارای عناصر شبه هزاره‌ای است. "هوآ
می‌کند، و دارای عناصر شبه هزاره‌ای است. "هوآ هاو" ملغمه‌ای از بودیسم، نیاپرستی، جاندارانگاری، آموزه‌های کنفوسیوس و دین نیلوفر سفید است، که با آداب و رسوم دهقانان منطقه تغییرشکل داده و سازگار شده‌است. "هوآ هاو" که از حاشیه‌های دورافتاده جنوب ویتنام آمده‌است، با زندگی شهری مخالف است و سبک زندگی اجتماعی را ترجیح می‌دهد. برخلاف بودیسم ارتدکس، "هوآ هاو" از آداب و ساخت معابد مجلل اجتناب می‌کند، فرمان‌های رهبانی نمی‌دهد و تمرین‌های خانگی را آموزش می‌دهد. همچنین از این که «هر سالک می‌تواند ارتباط مستقیم با بودا
از این که «هر سالک می‌تواند ارتباط مستقیم با بودا داشته باشد، و ایمان درونی مهم‌تر از مناسک بیرونی است» حمایت می‌کند. مناسک منظم "هوآ هاو" به چهار نماز در روز محدود می‌شود، و سالکان باید سه اصل راهنما و پنج قانون ثابت کنفسیوسی را حفظ کنند. نفوذ اربابان استعمارگر، شدت فزاینده جنگ از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، و درگیری‌های ایدئولوژیک، همگی سبب آغاز و گسترش "هوآ هاسو" بودند. این جنبش، همراه با ویت‌مین هو شی مین و جنبش مذهبی دیگری به نام کائوداییسم، از اولین گروه‌هایی بود که در درگیری نظامی با قدرت‌های
گروه‌هایی بود که در درگیری نظامی با قدرت‌های استعماری، ابتدا با فرانسوی‌ها و سپس ژاپنی‌ها نقش داشت. "هوآ هاو" تحت اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم شکوفا شد و بیش‌تر طرف‌داران آن رعیت، دهقانان و کارگران کشاورز بودند. بعدتر به یک مذهب مبارز و ملی‌گرا تبدیل شد و به‌سرعت صاحب ارتشی خصوصی شد که به نفع رهبران خود عمل می‌کرد، و در عین حال دولت خودمختار خود را در منطقه ایجاد کرد. "هوآ هاو" پس از جنگ به‌عنوان یک نیروی خودمختار در سیاست ویتنام باقی ماند و با استعمارگران فرانسوی و جنبش ویت‌مین مخالفت کرد. در طول جنگ اول
فرانسوی و جنبش ویت‌مین مخالفت کرد. در طول جنگ اول هندوچین، اختلاف با دیگر جناح‌های اصلی، "هوآ هاو" را به یک فرقه مذهبی-سیاسی-نظامی تبدیل کرد. "هاین فو سو" درحالی‌که از یک کنفرانس برای حل مشکلات با کمونیست‌ها بازمی‌گشت توسط ویت‌مین ربوده و اعدام شد. بسیاری از هوآ هاوئیست‌ها از او به‌عنوان یک شخصیت مسیحایی که در زمان بحران سر می‌رسد، ستایش کردند. مرگ "هاین فو سو" به جناح‌گرایی، منطقه‌گرایی و نفوذ سازمانی انجامید. هوآ هاو جنگی را علیه کمونیست‌ها رهبری کرد و به‌عنوان «بزرگ‌ترین عنصر ضد ویت مین در کشور»
و به‌عنوان «بزرگ‌ترین عنصر ضد ویت مین در کشور» نام‌گذاری شد. "هوآ هاو"ئی‌ها، همراه با سایر سازمان‌های مذهبی-سیاسی، تا دهه ۱۹۵۰ بر صحنه سیاسی و اجتماعی جنوب ویتنام تسلط یافتند و مدعی سهمی در شکل‌گیری ویتنام جنوبی غیرکمونیستی بودند. پس از سال ۱۹۵۴، "هوآ هاو" مخالفت خود را با دولت تحت حمایت آمریکا و رئیس‌جمهور نگو دین دیم به‌صورت مسلحانه آغاز کرد. آن‌ها مناطق مختلف جنوبی و غربی ویتنام جنوبی را تا زمان مرگ دیم در سال ۱۹۶۳ تحت کنترل داشتند. بعدتر، در طول جنگ ویتنام، مبارزه‌هایی را علیه ویت‌کنگ برای دفاع از
ویتنام، مبارزه‌هایی را علیه ویت‌کنگ برای دفاع از استان‌های تحت کنترل خود رهبری کردند و به یک نیروی سیاسی خودمختار در جنوب ویتنام، و تا سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵ تبدیل شدند. بعدتر "هوآ هاو" توسط دولت جدید منحل شد، و طرف‌دارانش تحت ستم قرار گرفتند، اما پس از جنگ برای حقوق خود مبارزه کردند. در سال ۱۹۹۹ به‌طور رسمی توسط دولت به رسمیت شناخته شدند، اما دولت محدودیت‌های سختی را بر گروه‌های مخالفی که از شاخه‌های "هوآ هاو" و از دولت پیروی نمی‌کنند، اعمال می‌کند. پیروان "هوآ هاو" به‌دنبال حفظ هویت مذهبی و استقلال خود
"هوآ هاو" به‌دنبال حفظ هویت مذهبی و استقلال خود بودند. آن‌ها با دشمنان گذشته اتحادهای موقت برقرار کردند. "هوآ هاو" که در اصل فقط به خودمختاری مذهبی اهمیت می‌داد، علیه فرانسوی‌ها، ژاپنی‌ها، ویت‌مین، و دوباره فرانسوی‌ها، ویتنام جنوبی تازه‌استقلال‌یافته، ویت‌کنگ و ارتش ویتنام شمالی مبارزه کرد. آن‌ها در طول رژیم‌های پس از نگو دین دیم در سایگون از نفوذ سیاسی برخوردار بودند. تعریف. نام. "هوآ هاو" یک جنبش مذهبی نوپدید است، و نام آن برگرفته از روستای "هوآ هاو که محل تولد" مؤسس آن "هاین فو سو،" و به معنای «صلح و
محل تولد" مؤسس آن "هاین فو سو،" و به معنای «صلح و فراوانی» است این روستا در منطقه‌ای در استان آن گیانگ، ویتنام که نام فعلی آن تات‌نات دیسترکت است قرار دارد. نام آن همچنین با عنوان هوآویسم، که "هوآهاویسم" گفته می‌شودشناخته شده‌است. همین‌طور "بودیسم هوآ هائو" نیز نامیده شده‌است. روستای "هوآ هاو" توسط دولت کمونیستی معاصر به "فو مای" تغییرنام داده شد. در ابتدا، پیروان این جنبش "دائو زن" نامیده می‌شدند که به‌معنای «پیروان زن» است و به نام مستعار دوران کودکی «هاین فو سو» اشاره دارد. طبقه‌بندی. این گروه مذهبی
فو سو» اشاره دارد. طبقه‌بندی. این گروه مذهبی به‌عنوان فرقه‌ای بودایی طبقه‌بندی شده‌است. ژنرال جوزف لاتون کالینز، که نماینده ویژه ایالات متحده در ویتنام بود، "هوآ هاو" را یک «فرقه شبه‌مذهبی» توصیف کرد و افزود که «از دهقانان با ظاهر بودیسم ولی قیم‌مآبانه حمایت می‌کرد». مطبوعات آمریکا در دهه ۱۹۵۰ "هوآ هاو" را «فرقه‌ای شبه‌مذهبی که از شکل انحرافی‌ای از بودیسم پیروی‌می‌کند» و به‌عنوان «فرقه‌ای جنجالی از بودایی‌های دگراندیش» که بنیان‌گذار آن «به آسایشگاه روانی فرستاده شده» یاد کردند. منابع دیگری از آن به‌عنوان
شده» یاد کردند. منابع دیگری از آن به‌عنوان دینی عامیانه، متمایز، و تلفیقی[1][1] یاد می‌کنند. ریشه‌ها. "هوآ هاو" توسط هاین فو سو (۱۹۱۹–۱۹۴۷)، که در یکی از اقوام ویتنام، در سال ۱۹۱۹، و در یک خانواده کاتولیک رومی زاده شد، تأسیس شد. این جنبش مذهبی در منطقه دورافتاده مین‌تِی، در دلتای رود مکونگ، که تحت حکومت استعماری فرانسه با عنوان "ترنسباسا" شناخته می‌شد، پدیدار شد. در اواسط قرن نوزدهم، دلتای مکونگ یک جامعه سرحدی خشن بود. قدرت سیاسی متزلزل، روابط اجتماعی ضعیف و جریانات مذهبی متنوعی وجود داشت. بودیسم،
ضعیف و جریانات مذهبی متنوعی وجود داشت. بودیسم، تائوئیسم، کنفوسیوسیسم و فرقه‌های مختلف، همگی تأثیرات متفاوتی بر این جمعیت گذاشته بود. ویتنامی‌های بومی با ویتنامی‌های کامبوج و قوم هان چین تعامل داشتند، و مجبور شدند در سال ۱۸۶۷ حکومت استعماری فرانسه را بپذیرند. باورهای فلسفه هوآ هاو که ریشه در سنت‌های دینی ضداستعماری ویتنامی دارد، ادعا می‌کند که مبتنی بر افکار پت تای تِی (Phật Thầy Tây) (1807-1856)، معروف به "دائو بو سان کای هنگ (Đạo Bửu Sơn Kỳ Hương") است. تای آن، در دهه ۱۸۳۰، فروپاشی "ویتنام نگویِن" را به