payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند ، همچنین به عنوان فرشته ویرانگر و اهریمن که انتقام الهی را بر شروران و افراط‌گرایان تحمیل می کنند و به عنوان تخریب معبد فساد، نیز شناخته می شود. نقاشی رنگ روغن روی بوم توسط هنرمند انگلیسی ویلیام اتی، اولین بار در سال ۱۸۳۲ به نمایش گذاشته شد. اتی با نقاشی های برهنه معروف شده بود و به دلیل بی مزه بودن، بی حیایی و فقدان خلاقیت شهرت پیدا کرده بود. با "فرشته ویرانگر" او امیدوار بود که منتقدان خود را با یک قطعه آشکارا اخلاقی رد کند. نقاشی
خود را با یک قطعه آشکارا اخلاقی رد کند. نقاشی ۱۲۷.۸ سانتی متر در ۱۰۱.۹سانتی متر (۵۰×۴۰) و معبدی کلاسیک را در معرض حمله یک فرشته ویرانگر و گروهی از شیاطین به تصویر می کشد. برخی از انسان ها مرده یا بیهوش به نظر می رسند، برخی دیگر فرار می کنند یا با شیاطین مبارزه می کنند.
ژورنال آمریکایی آموزش جنسی () یک ژورنال علمی است که مقالاتش تحت داوری همتا است و از سال ۲۰۰۵ توسط روتلج منتشر می‌شود و پژوهش‌های انجام‌شده در مورد آموزش مسائل جنسی را پوشش می‌دهد. این نشریه، ژورنال رسمی انجمن مربیان، مشاوران و درمانگران مسائل جنسی آمریکا است. این ژورنال در سال ۱۹۷۵ بنیان‌گذاری شد، اما از آن سال تا ۲۰۰۷ میلادی با نام «"ژورنال درمان و آموزش جنسی"» منتشر می‌شد و از سال ۲۰۰۵ بود که با نام جدید «"ژورنال آمریکایی آموزش جنسی"» انتشار یافت.
اسلاوهای اولیه مردمی هندواروپایی بودند که در دوره مهاجرت و قرون وسطی اولیه (تقریباً از قرن پنجم تا دهم میلادی) در اروپای مرکزی و شرقی زندگی می‌کردند و پایه‌های ملل اسلاو را از طریق تشکیل دولت‌های اسلاوی در قرون وسطای میانه ایجاد کردند. وطن اصلی اسلاوها به دلیل فقدان سوابق تاریخی هنوز محل بحث است؛ با این حال، محققان بر این باورند که آن جایی در شرق اروپا، با نام پولیشه است که رایج‌ترین مکان پذیرفته شده است. اولین استفاده کتبی از نام «اسلاوها» به قرن ششم برمی گردد، زمانی که قبایل اسلاو در بخش بزرگی از اروپای
گردد، زمانی که قبایل اسلاو در بخش بزرگی از اروپای مرکزی و شرقی ساکن بودند. تا آن زمان، مردمان ایرانی‌تبار ساکن در استپ اوراسیا (سکاها، سرمتی‌ها، آلان‌ها و غیره) جذب جمعیت اسلاو زبان منطقه شده بودند. طی دو قرن بعدی، اسلاوها به سمت غرب به سمت رودخانه البه و جنوب به سمت آلپ و بالکان گسترش یافتند و ایلیری‌ها و تراکیان را در این فرایند جذب کردند، و همچنین به سمت شرق در جهت رودخانه ولگا حرکت کردند. بین قرن‌های ششم و هفتم، بخش‌های وسیعی از اروپا تحت کنترل اسلاوها قرار گرفت، فرآیندی که کمتر از قومیت‌زایی ژرمنی در
قرار گرفت، فرآیندی که کمتر از قومیت‌زایی ژرمنی در غرب قابل درک و مستند بود. با این حال، اثرات اسلاوی شدن بسیار عمیق‌تر بود. در آغاز قرن هفتم، اسلاوها به تدریج مسیحی شدند (هم کلیسای ارتدکس شرقی و هم کلیسای کاتولیک). در قرن دوازدهم، آنها جمعیت اصلی تعدادی از دولت‌های مسیحی قرون وسطی را تشکیل می‌دادند: اسلاوهای شرقی در روس کی‌یف، اسلاوهای جنوبی در امپراتوری بلغارستان، شاهزاده صربستان، دوک‌نشین کرواسی و بانات بوسنی، و اسلاوهای غربی در نیترا، موراویای بزرگ، دوک‌نشین بوهم و پادشاهی لهستان، قدیمی‌ترین حکومت
دوک‌نشین بوهم و پادشاهی لهستان، قدیمی‌ترین حکومت اسلاوهای شناخته شده در تاریخ، کارانتانیا بود که در قرن هفتم توسط اسلاوهای آلپ شرقی، اجداد اسلوونیایی‌ها‌ی امروزی تأسیس شد. سکونتگاه اسلاوها در رشته کوه‌های آلپ شرقی شامل اسلوونی امروزی، فریول شرقی و بخش‌های بزرگی از اتریش امروزی است.
فوهر یا فوئر (به آلمانی: Föhr) یک جزیره از جزایر فریسی شمالی است که در سواحل آلمان در دریای شمال واقع شده است. این جزیره بخشی از ناحیه نوردفرایسلند در ایالت شلسویگ-هولشتاین است. فوهر دومین جزیره بزرگ آلمان در دریای شمال است و مقصدی محبوب برای گردشگران به شمار می‌رود. این جزیره از یک شهر کوچک و یازده ناحیه روستایی تشکیل شده و دارای اقلیم آب و هوایی اقیانوسی با زمستان های معتدل و تابستان های نسبتا خنک است. فوهر که از در دوران نوسنگی یک منطقه مسکونی بوده است تا سال ۱۳۶۲ میلادی بخشی از سرزمین اصلی فریسیای شمالی
سال ۱۳۶۲ میلادی بخشی از سرزمین اصلی فریسیای شمالی و متصل به خشکی بود. سپس خط ساحلی فریسیای شمالی توسط طوفان شدیدی که به طوفان مارسلوس معروف است ویران شد و چندین جزیره تشکیل شد که فوهر یکی از آن جزایر بود. بخش شمالی فوهر از مرداب‌ها و تالاب‌ها و بخش جنوبی آن از ماسه‌های سفید تشکیل شده است. از قرون وسطی تا سال ۱۸۶۴ فوهر به پادشاهی دانمارک و دوک‌نشین شلسویگ تعلق داشت، اما پس از آن در نتیجه شکست دانمارک در جنگ دوم شلسویگ، حاکمیت این جزیره به پادشاهی پروس منتقل شد. دریانوردی در دوران پیشامدرن مهم‌ترین پیشه
شد. دریانوردی در دوران پیشامدرن مهم‌ترین پیشه ساکنین فوهر بوده است. اما پس از پایان عصر دریانوردی، کشاورزی و در نهایت گردشگری به مهم ترین عوامل اقتصادی در این جزیره تبدیل شدند. به این جزیره می‌توان از طریق زمینی(با اتومبیل)، دریایی(قایق و کشتی مسافربری) و هوایی(هواپیما و هلیکوپتر) سفر کرد. ساکنین این جزیره به زبان‌های آلمانی و فریسی شمالی تکلم می‌کنند.
سیرن‌ها و اولیس یک نقاشی رنگ روغن بزرگ روی بوم، اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۷ به نمایش گذاشته شد. این نقاشی صحنه‌ای از "ادیسه" هومر را به تصویر می‌کشد که در آن اولیس (اودیسئوس) درحالی که خدمه کشتی‌اش او را بسته‌اند در برابر آواز افسون کننده سیرن‌ها مقاومت می‌کند و به آنها دستور داده می‌شود گوش‌های خود را ببندند تا از شنیدن آهنگ جلوگیری کنند. در حالی که، بنا به سنت، سیرن‌ها به عنوان ترکیبات انسانی-حیوانی به تصویر کشیده می‌شدند، اِتی آنها را به صورت زنان جوان برهنه در
می‌شدند، اِتی آنها را به صورت زنان جوان برهنه در جزیره‌ای پراکنده از اجساد در حالات مختلف پوسیدگی به تصویر کشید. این نقاشی در زمان برگزاری اولین نمایشگاه خود، نظرات خود را تقسیم کرد و برخی از منتقدان آن را به شدت تحسین کردند و برخی دیگر آن را بی‌مزه و ناخوشایند دانستند. احتمالاً به دلیل اندازه غیرعادی بزرگ آن، ، این اثر در ابتدا به فروش نرسید و در اواخر همان سال توسط تاجر منچستر، دانیل گرانت، با قیمتی مقرون به صرفه خریداری شد. گرانت اندکی پس از آن درگذشت و برادرش رادرش تصمیم به اهدای «سیرن‌ها و اولیس» به
برادرش رادرش تصمیم به اهدای «سیرن‌ها و اولیس» به موسسه سلطنتی منچستر گرفت. «"سیرن‌ها و اولیس»" با استفاده از یک تکنیک آزمایشی رنگ آمیزی شد که باعث شد به محض تکمیل شدن شروع به خراب شدن کند. در یک نمایشگاه بزرگ لندن از آثار اتی در سال ۱۸۴۹ و در نمایشگاه گنجینه هنری ۱۸۵۷ در منچستر به نمایش درآمد، اما پس از آن به دلیل وضعیت نامناسبی که داشت، مناسب نمایش عمومی نبود و در آرشیو گالری قرار گرفت. بازسازی این اثر در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ نقاشی در گالری هنر منچستر، بیش از ۱۵۰ سال پس از تحویل به انبار به
منچستر، بیش از ۱۵۰ سال پس از تحویل به انبار به نمایش گذاشته شد.
سعید جان بزرگی (۱۲ اسفند ۱۳۴۴ – ۲۲ تیر ۱۳۸۱) عکاس ایرانی بود. عکس‌های سعید جان بزرگی از حلبچه، یکی از تلخ‌ترین تصویرهای جنایات جنگی است. جان‌بزرگی از لحظات اولیه بمباران شیمیایی حلبچه عکس‌های بدیعی گرفت و خودش هم شیمیایی شد. زندگی‌نامه. سعید جان بزرگی در روز دوازدهم اسفند ۱۳۴۴ در شهر ری متولد شد. در آستانه ۱۵ سالگی بود که وارد جبهه شد. در سال ۱۳۶۲ به عضویت سپاه پاسداران درآمد و در واحد تبلیغات جنگ مشغول به خدمت شد. جان بزرگی در سال ۱۳۶۲ در عملیات بدر بر اثر استنشاق گازهای شیمیایی مجروح شد و چندماه بعد که
استنشاق گازهای شیمیایی مجروح شد و چندماه بعد که بهبودی نسبی یافته بود، به جبهه بازگشت. در عملیات کربلای ۵ گلوله‌ای از کنار سرش عبور کرد و او به‌طور معجزه آسایی زنده ماند. سعید جان بزرگی در عملیات والفجر ۱۰ در منطقه حلبچه شرکت نمود و در روز سوم فروردین ماه در حالی که در زیر بمباران شیمیایی در شهر مشغول عکسبرداری از وقایع و فجایع رخ داده بود، خود نیز تحت تأثیر همان گازهای شیمیایی قرار گرفت. عکس‌های سعید جان بزرگی از حلبچه، یکی از تلخ‌ترین تصویرهای جنایات جنگی است. جان‌بزرگی از لحظات اولیه بمباران شیمیایی
است. جان‌بزرگی از لحظات اولیه بمباران شیمیایی حلبچه عکس‌های بدیعی گرفت و خودش هم شیمیایی شد. جان‌بزرگی تلاش‌های مؤثری در تأسیس انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس داشت و در نمایشگاه‌های مختلفی شرکت کرد که مهم‌ترین آنها نمایشگاه گروهی «انسان از نگاه چهار» در خانهٔ عکاسان ایران، نمایشگاه «نگاه ایرانی» در تهران و پاریس و همچنین انتشار کتاب‌های حلبچه، جلد ششم جنگ تحمیلی، حماسه‌های مقاومت و نگاه ایرانی است. بعد از پایان جنگ، تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۳۷۵ ضمن کسب عنوان دانشجوی نمونه سال، در رشته عکاسی
ضمن کسب عنوان دانشجوی نمونه سال، در رشته عکاسی فارغ‌التحصیل شد. سعید جان‌بزرگی دانشجوی رشته هنر در سال تحصیلی ۷۹–۷۸، برای دریافت درجه کارشناسی ارشد در رشته عکاسی، پایان‌نامه‌ای با موضوع «عکاسی جنگ» نوشته و آن را به شهدای عکاس جنگ تحمیلی تقدیم کرده‌است. سرانجام بعد از چهار مرتبه عمل جراحی در روز بیست و دوم تیرماه سال ۱۳۸۱ در حالی که معاونت فرهنگی لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله را بر عهده داشت در بیمارستان مصطفی خمینی، درگذشت.
مدار مولنیا ()(به روسی: Молния، IPA: [ˈmolnʲɪjə] (گوش دادن)، "رعد و برق") نوعی مدار ماهواره‌ای است که برای ارائهٔ ارتباطات و پوشش سنجش از دور در عرض‌های جغرافیایی بالا طراحی شده‌است. این یک مدار بسیار بیضوی با شیب ۶۳٫۴ درجه، [شناسه حضیض]] ۲۷۰ درجه، و تناوب مداری تقریباً نیمی از روز بیضوی است.[۱] این نام از ماهواره‌های مولنیا گرفته شده‌است؛ مجموعه‌ای از ماهواره‌های ارتباطی غیرنظامی و نظامی شوروی/روسیه که از اواسط دهه ۱۹۶۰ از این گونه مدار استفاده می‌کنند. "مدار مولنیا" دارای زمان ماندگاری طولانی بر روی
"مدار مولنیا" دارای زمان ماندگاری طولانی بر روی نیمکرهٔ مورد نظر است، در حالی که بر روی نیمکرهٔ دیگر بسیار سریع حرکت می‌کند. در عمل، آن را بر فراز روسیه یا کانادا در بیشتر مدار خود قرار می‌دهد و زاویه دید بالایی را برای ارتباطات و ماهواره‌های نظارتی که این مناطق با عرض جغرافیایی بالا را پوشش می‌دهند، فراهم می‌کند. مدارهای زمین ایستا، که لزوماً روی استوا متمایل هستند، فقط می‌توانند این مناطق را از زاویه پایین مشاهده کنند و عملکرد را مختل کنند. در عمل، یک ماهواره در مدار مولنیا همان هدفی را برای عرض‌های
ماهواره در مدار مولنیا همان هدفی را برای عرض‌های جغرافیایی بالا انجام می‌دهد که ماهواره‌های زمین ایستا برای مناطق استوایی انجام می‌دهند، با این تفاوت که چندین ماهواره برای پوشش مداوم مورد نیاز است.[۲] ماهواره‌های قرار گرفته در مدارهای مولنیا برای پخش تلویزیونی، مخابرات، ارتباطات نظامی، رله، نظارت بر آب و هوا، سیستم‌های هشدار اولیه و برخی اهداف طبقه‌بندی شده استفاده شده‌اند.
باخم با ۳۴۹ "ناتر" (قمچه‌ماران) یک هواگرد رهگیر عمود برخاست دفاع محلی با پیش‌ران راکت ساخت شرکت باخم در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم طراحی شد اما هیچگاه به استفاده عملیاتی نرسید. طراحی و توسعه. باخم با ۳۴۹ در پاسخ به درخواست وزارت هوانوردی رایش برای یک جنگنده رهگیر دفاعِ محلی علیه بمب‌افکن‌های متفقین، طراحی شد. در شکل ساده و خام بدنه آن تأکید بر سهولت تولید توسط نجاران بی‌مهارت بود. با ۳۴۹ به شکل عمودی با کمک چهار راکت سوخت جامد اشمیدینگ ۱۰۹–۵۳۳، یک جفت در هر طرف بدنه، به هوا برمی‌خواست. این راکت‌ها پس
در هر طرف بدنه، به هوا برمی‌خواست. این راکت‌ها پس از ۱۰ ثانیه رانش ۱۱٫۷۷ کیلو نیوتونی رها می‌شدند. هدایت دَوَرانِ هواگرد با حالت‌های مختلف سکان‌های افقی انجام می‌گرفت. نیرو محرکه را یک موتور راکت والتر ۱۰۹–۵۰۹آ-۲ تأمین می‌کرد که قابل رانش ۱۶٫۶۸ کیلو نیوتون در توان کامل برای ۷۰ ثانیه را داشت. برای افزایش تاب‌آوری رانش می‌توانست تا ۱٫۴۷ کیلو نیوتون کاهش یابد. پانزده فروند نخست ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ برای آزمایش آماده بودند. از آن‌ها در کارآزمایی‌های هدایت بدون پیشران با یدک‌کشی یک هاینکل هائی ۱۱۱، استفاده شد.
پیشران با یدک‌کشی یک هاینکل هائی ۱۱۱، استفاده شد. پروازهای متعاقب با پیشران به صورت بدون سرنشین صورت گرفت. نخستین برخاست با ۳۴۹ به‌وسیله راکت روز ۲۳ فوریه سال ۱۹۴۵ انجام شد. چند روز بعد لوتار زیبرت، خلبان آزمایش، هنگام نخستین و تنها برخاست عمودی با سرنشین این هواگرد کشته شد. در این حادثه پوشش اتاقک هنگام پرواز کنده شد و هواگرد از ارتفاع حدود ۱٬۵۰۰ متری به سمت زمین شیرجه رفت. استفاده. تاکتیک‌های عملیاتی برای با ۳۴۹ به صورت برخاست عمودی با خلبان خودکار توسعه یافت. خلبان هنگامی که به بالای بمب‌افکن دشمن
یافت. خلبان هنگامی که به بالای بمب‌افکن دشمن می‌رسید هدایت دستی را در اختیار می‌گرفت. هنگام شیرجه هواگرد به سمت هدف، مخروطی دماغه جدا می‌شد تا آتشبار راکت‌ها زیر آن آماده شلیک شود. پس از شلیک راکت‌های هدایت‌نشونده، هواگرد از منطقه نبرد خارج و در این حین تمامی بخش دماغه نیز رها می‌شد. با کمک ترمز هوایی که جزیان بخش پشتی ایجاد می‌کرد، خلبان در ناحیه امن با چتر نجات از هواگرد بیرون می‌پرید. تولید. با ۳۴۹آ نخستین مدل تولیدی بود که ۵۰ فروند از آن برای "لوفت‌وافه" و ۱۵۰ فروند دیگر برای وافن اس‌اس سفارش شد.
و ۱۵۰ فروند دیگر برای وافن اس‌اس سفارش شد. مجموعاً ۳۶ فروند تولید گردید که با وجود استقرار ده فروند در کیرشهایم، هیچگاه به صورت عملیاتی استفاده نشد. با نزدیک شدن تانک‌های متفقین به این موقعیت، هواگردها بر روی سکوهایشان منهدم شدند تا به‌غنیمت درنیایند. با ۳۴۹ب نسخه بهبود یافته با مساحت دُم بزرگ‌تر و موتور قدرتمندتر والتر ۱۰۹–۵۰۹سی با حداکثر رانش ۱۹٫۶۲ کیلو نیوتون و حداقل رانش ۱٫۹۶ کیلو نیوتون، بود. تنها سه فروند از آن تکمیل شد. مشخصات فنی. "با ۳۴۹آ":
تنظیم فرکانس در موسیقی به معنای تنظیم نوت‌ها بر اساس فرکانس‌های مختلف است. در سیستم موسیقی، هر نت موسیقی متناظر با یک فرکانس خاص است. در موسیقی، تنظیم فرکانس معمولاً توسط سازندهٔ ساز یا نوازنده انجام می‌شود. تنظیم فرکانس در موسیقی بسیار مهم است زیرا به هماهنگی صداها و ایجاد یک سیستم هماهنگ و همسان در اجرا کمک می‌کند. این امر می‌تواند به توانایی نوازندگان در اجرای قطعات موسیقی و همچنین به کیفیت و شناختن صداها کمک کند. سازهای موسیقی به‌طورمعمول با استفاده از نت لا که بلافاصله بعد از چهارمین نت دوی پیانو
از نت لا که بلافاصله بعد از چهارمین نت دوی پیانو (موسوم به «دوی وسط») قرار دارد، تنظیم می‌شوند. بسامد این نت توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ایزو ۱۶) تعیین شده است و برابر ۴۴۰ هرتز است. بسامد سایر نت‌ها بر اساس این نت تعیین می‌شود. به‌عنوان‌مثال، نت دوی وسط ۲۶۱.۶۳ هرتز است. تأثیرات تنظیم فرکانس روی ۴۳۲ هرتز موضوعی است که در بین برخی موسیقیدان‌ها، صوت‌شناس‌ها و شبه دانشمندها جدال‌های زیادی به وجود آورده است. برخی ادعا می‌کنند که تنظیم موسیقی را روی این فرکانس خاص انجام داده‌اند و این فرکانس باعث ایجاد
فرکانس خاص انجام داده‌اند و این فرکانس باعث ایجاد اثرات مثبتی در شنوایی و احساسات انسان می‌شود. مطالعات و تحقیقاتی که تاکنون انجام شده است، نتایج یکسانی در مورد تأثیرات خاصی که تنظیم فرکانس روی ۴۳۲ هرتز می‌تواند داشته باشد، نشان نداده است. درواقع، هیچ تحقیق علمی قوی و قابل قبولی وجود ندارد که بتواند ادعاهای مربوط به تأثیرات خاص این فرکانس را تائید کند. درنهایت، تأثیر تنظیم فرکانس روی ۴۳۲ هرتز بر تجربه موسیقی شنوندگان بیشتر به عواملی مانند روانشناسی فرد، سلایق شخصی و متغیرهای دیگر بستگی دارد. بنابراین، هرگز
شخصی و متغیرهای دیگر بستگی دارد. بنابراین، هرگز نمی‌توان به‌طور قطعی ادعا کرد که این تنظیم برای همه افراد و هر نوع موسیقی تأثیر مثبتی دارد. واقعیت‌ها یا ادعاهای خیالی مربوط به فرکانس ۴۳۲ هرتز. در این بخش به بررسی صحت ادعاهای مربوط به فرکانس ۴۳۲ هرتز می‌پردازیم. ادعاهای مربوط به استفاده از فرکانس ۴۳۲ هرتز در سازهای باستانی. ادعا: برخی افراد معتقدند که سازهای باستانی مانند کاسه‌های تبتی، مونوکورد فیثاغورث و فلوت‌های باستانی روی فرکانس ۴۳۲ هرتز تنظیم شده بودند. واقعیت: عبارت «هرتز» تا سال ۱۹۳۰ اختراع نشده بود
واقعیت: عبارت «هرتز» تا سال ۱۹۳۰ اختراع نشده بود و قبل از آن به‌عنوان «چرخه در ثانیه» شناخته می‌شد. بار اولی که «چرخه در ثانیه» می‌توانست به‌طور دقیق اندازه‌گیری شود، در سال ۱۸۳۴ بود که دو ابزار مانند چرخ ساوار اصلاح شده توسط فلیکس ساوار و تونومتر توسط یوهان شیبلر اختراع شدند. علاوه بر این، اندازه‌گیری ثانیه‌ها تا اواخر قرن شانزدهم انجام نشده بود. بنابراین، غیرممکن است که سازهای باستانی روی فرکانس ۴۳۲ هرتز تنظیم شده باشند، زیرا این مقیاس فرکانس در آن زمان وجود نداشت. درنتیجه ادعایی که سازهای باستانی روی
وجود نداشت. درنتیجه ادعایی که سازهای باستانی روی فرکانس ۴۳۲ هرتز تنظیم شده بودند، اشتباه است. هیچ شواهدی برای اثبات این ادعا وجود ندارد و خود مفهوم فرکانس تا قرن ۱۹ وجود نداشت. ادعاهای مربوط به کوک فیثاغورثی. ادعا: برخی بر این باورند که در روش کوک فیثاغورثی، فیثاغورث نت A را روی ۴۳۳ هرتز کوک کرده است. واقعیت: سیستم کوک فیثاغورثی بر اساس نسبت‌ها، نه فرکانس‌های مطلق است. این بدان معنی است که فرکانس هر نت توسط رابطه آن با نت دیگر تعیین می‌شد، نه توسط مقدار خاص خود. به‌عبارت‌دیگر، چیزی به‌عنوان A 432 هرتز در
خود. به‌عبارت‌دیگر، چیزی به‌عنوان A 432 هرتز در کوک فیثاغورثی وجود نداشت. سیستم کوک فیثاغورثی بر فاصله پنجم کامل که نسبت آن ۳:۲ است، استوار بود. این بدان معنی است که اگر با یک نت شروع کنید و پنجم‌های کامل را ادامه دهید، فرکانس نت‌ها به‌طور هندسی افزایش می‌یابد. بااین‌حال، اگر ادامه دهید، به نقطه‌ای می‌رسید که فرکانس نت آن‌قدر زیاد می‌شود که نمی‌توان آن را با یک ساز موسیقی اجرا کرد. برای حل این مشکل، فیثاغورث پیشنهاد کرد که یکی از پنجم‌ها کمی کاهش یابد. این امر به سیستم کوک اجازه می‌داد تا به یک اکتاو کامل
امر به سیستم کوک اجازه می‌داد تا به یک اکتاو کامل ادامه یابد، اما هنگام اجرای موسیقی با هارمونی‌های پیچیده صدا ناخوشایند به نظر می‌رسید. این دلیلی است که درنهایت دیگر کسی از روش کوک فیثاغورثی استفاده نکرد. از طرف دیگر مفهوم فرکانس تا قرن نوزدهم توسعه نیافت، بنابراین فیثاغورث نمی‌توانست بداند که ۴۳۲ هرتز به چه معناست. حقیقت درباره روش کوک کردن موتسارت و فرکانس ۴۳۲ هرتز. ادعا: اغلب ادعا می‌شود که موتسارت برای موسیقی خود از فرکانس ۴۳۲ هرتز استفاده می‌کرد. واقعیت: تنها مدرک برای این ادعا، یک دیاپازون باستانی
تنها مدرک برای این ادعا، یک دیاپازون باستانی مربوط به سال ۱۷۸۰ با صدای A=421.6 هرتز است. این دیاپازون متعلق به یوهان آندریاس اشتاین، سازنده پیانویی اهل وین بود که مسئول پیانوهای موتسارت، هایدن و بتهوون بود. به‌احتمال‌زیاد آن‌ها همگی از A=421.6 هرتز استفاده می‌کردند. دستگاه تنظیم فرکانس شخصی هاندل ۳۰ سال قبل در انگلستان یافت شد و روی A=422.5 هرتز کوک شده بود که بسیار نزدیک به A موتسارت است. این نشان می‌دهد که کوک استاندارد A در زمان موتسارت حدود ۴۲۲-۴۲۱ هرتز بوده است، نه ۴۳۲ هرتز. درنتیجه، هیچ مدرکی برای
بوده است، نه ۴۳۲ هرتز. درنتیجه، هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد که موتسارت برای موسیقی خود از فرکانس ۴۳۲ هرتز استفاده کرده است. تنها مدرکی که داریم نشان می‌دهد که او از کوک کمی پایین‌تر، حدود ۴۲۱-۴۲۲ هرتز استفاده می‌کرد. تنظیم فرکانس موسیقی وردی. ادعا: وردی برای تمام موزیک‌هایش از فرکانس ۴۳۲ هرتز استفاده می‌کرد. واقعیت: وردی در طول زندگی خود، از تنظیمات مختلف فرکانس استفاده می‌کرد. به‌عنوان یک آهنگساز اپرا، وِردی آگاه بود که در زمان خود، پدیدهٔ افزایش فرکانس (pitch inflation) حاکم بود که باعث
افزایش فرکانس (pitch inflation) حاکم بود که باعث افزایش سریع استانداردهای فرکانسی برای دستیابی به صدای برجسته‌تر ارکستر می‌شد. وِردی نگرانی خود را بیان کرد که این روند باعث فشار زیادی بر صدای خوانندگانی می‌شود که در تلاش برای رسیدن به نت‌های بلند هستند. وِردی به‌طور خاص درخواست کرده بود که آثار رکوئیم او روی فرکانس ۴۳۵ هرتز (مطابق استاندارد «دیاپازون نرمال» فرانسه در سال ۱۸۵۹) تنظیم شود. بااین‌حال، در یک نامه بعدی، او ترجیح اندکی برای تنظیم فرکانس روی ۴۳۲ هرتز نشان داده بود. وِردی تنها آهنگسازی است که
هرتز نشان داده بود. وِردی تنها آهنگسازی است که حداقل به‌طور مختصر به فرکانس ۴۳۲ هرتز اشاره کرده است و ظاهراً این ترجیح او از دلایل کاملاً متفاوت با مسائل مرتبط با معنویت و ماوراءالطبیعه الهام گرفته شده بود.
هل‌دهنده مسافر () کارگر یا کارمندی است که در ساعات شلوغی مردم را به داخل یک وسیله حمل و نقل پر از جمعیت در یک ایستگاه شلوغ در هنگام اوج ترافیک هل می‌دهد. ژاپن. در ژاپن، هل‌کننده‌ها با نام اوشیا (押し屋) شناخته می‌شوند. این اصطلاح از فعل osu (押す) به معنای «فشار دادن» و پسوند -ya (屋) گرفته شده‌است که نشان دهنده «خط یا رده کار» است. اوشیا اطمینان حاصل می‌کند که هر مسافر سوار شده‌است و لای درها گیر نمی‌کند.
خربزه تنگولی یک خربزه موروثی است که توسط الیور کرین در اوایل قرن بیستم در پنگرو، کالیفرنیا ساخته شد. این گیاه در خواربارفروشی‌های تخصصی و بازارهای کشاورزان پرورش و فروخته می‌شود. مشخصات. خربزه تنگولی رسیده به‌طور متوسط ۲ تا ۳٫۵ کیلوگرم وزن دارد و به دلیل terroir بودنش طعم خاصی دارد. شکل آن از گرد تا کمی مخروطی، با پوست توری، خالدار و گوشت نارنجی متفاوت است. خربزه تنگولی فقط در فروشگاه‌های منتخب در کالیفرنیا موجود است، زیرا خربزه‌های رسیده در فروشگاه‌ها ماندگاری لازم برای حمل و نقل مناسب را ندارند.
خربزه شبح که با نام‌های خربزه گلوله برفی، خربزه دینو، خربزه تخم مرغی نیز شناخته می‌شود، خربزه‌ای کوچک تا متوسط است که در ابتدا در ژاپن و کره توسعه یافته و اکنون در چین، مکزیک، جنوب کالیفرنیا و آمریکای جنوبی رشد می‌کند. شرح. پوست آن بسیار نازک و به رنگ عاج با رگه‌های سبز و میوه داخلی آن سفید است. شکل آن گرد و ممکن است کمی کشیده باشند. گوشت داخلی آن به سمت مرکز آبدار و نرم است اما به سمت پوست تردی بیشتری دارد. مزه این میوه طعمی ملایم و شیرین با نت‌های گلی دارد. بهتر است در دمای اتاق نگهداری شود و خربزه‌های
بهتر است در دمای اتاق نگهداری شود و خربزه‌های بریده شده تا ۵ روز در یخچال به خوبی می‌مانند. دسترسی. از اواخر بهار تا اوایل تابستان در دسترس است و در بازارهای کشاورزان مختلف و بازارهای آسیایی در کالیفرنیا موجود است و به دلیل رنگ‌بندی منحصر به فردش مورد توجه خریداران قرار گرفته‌است. همچنین در سوپرمارکت‌های استرالیا و سایر کشورها موجود است.
والتر شیدل (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه تاریخ و استاد در تاریخ باستان در دانشگاه استنفورد در ایالات متحده آمریکا اهل اتریش است. علایق اصلی تحقیقاتی شیدل عبارتند از تاریخ اجتماعی و تاریخ اقتصادی، پیشامدرن جمعیت‌شناسی تاریخی و رویکردهای مقایسه‌ای و فرا رشته‌ای به تاریخ جهانی. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است. آثار. مقاله‌ها. مقاله "ازدواج خواهر و برادر و فرزندان و والدین در جوامع پیشامدرن" به بررسی شواهد تجربی از اتحادیه‌های زناشویی از نظر قانونی و اجتماعی بین خویشاوندان بسیار نزدیک
نظر قانونی و اجتماعی بین خویشاوندان بسیار نزدیک می‌پردازد. سنت‌های اساطیری یک استثنای اصلی در ازدواج با محارم هستند: خدایان اولیه و همچنین شخصیت‌های بنیان‌گذار انسان، غالباً به‌عنوان درگیر در روابط با «محارم» توصیف می‌شوند، خواه ناچار (در غیاب شرکای نامرتبط) یا برای تأکید بر موقعیت مافوق بشری یا برزخی آنها. اتحادیه‌های زناشویی بین والدین و فرزندان و بین برادران و خواهران به عنوان «ازدواج با محارم» با «ازدواج محارم سلطنتی» شناخته می‌شود: «ازدواج محارم سلطنتی» اغلب در چارچوب تعدد زوجات، روابط زناشویی حاکمان
اغلب در چارچوب تعدد زوجات، روابط زناشویی حاکمان با خویشاوندان نزدیک برای اهداف سیاسی انجام می‌شد و می‌توانست با جفت‌گیری چند همسری غیر فامیلی تکمیل شود. در برخی جوامع، گه گاه اعمال زنا با محارم به منظور بهره‌مندی از پیامدهای ماوراء طبیعی فرضی آنها انجام می‌شد. در هر دو سناریو، «زنا با محارم» توسط حاکمان و دیگر افراد ممتاز به عنوان تخطی عمدی از هنجارهای جهانی به منظور تأکید بر ماهیت خارق‌العاده و غالباً خداگونه موقعیت خود به نمایش گذاشته شد (در نتیجه اعتبار تابوهای زنا با محارم برای افراد «معمولی» یا
تابوهای زنا با محارم برای افراد «معمولی» یا فانی‌ها تأیید می‌شد)، و معمولاً تنها یا حتی ابزار اصلی تولید مثل را تشکیل نمی‌دادند. تنها دو استثنای عمده باقی مانده است: شیدل در مقالهٔ "ازدواج خواهر و برادر و والد و فرزند خارج از خانواده‌های سلطنتی در مصر باستان و ایران: چالشی برای دیدگاه اجتماعی زیست شناختی اجتناب خویش‌آمیزی؟" می‌نویسد: به اسناد رسمی سرشماری مصر روم نشان می‌دهد که ازدواج کامل خواهر و برادر با فاصله سنی نسبتاً کم بین همسران و هیچ نشانه‌ای از کاهش باروری زناشویی، بیزاری جنسی، یا افزایش مرگ و
کاهش باروری زناشویی، بیزاری جنسی، یا افزایش مرگ و میر نوزادان و کودکان وجود ندارد. رساله‌های دینی زرتشتیان به‌طور فعال محارم خانوادگی هسته‌ای را تشویق می‌کنند و ماهیت شایسته و مزایای ماوراء طبیعی آن را تمجید می‌کنند. ارزیابی طرح‌واره‌ای از میزان احتمالی افسردگی خویش‌آمیزی در چنین خانواده‌هایی تحت شرایط مرگ و میر بسیار بالا از طریق علل دیگر باعث می‌شود تولید مثل در سطح جایگزینی دشوار به نظر برسد. اما با توجه به کمبود اطلاعات در مورد فراوانی ژن‌های مغلوب مضر در این جمعیت‌ها، این بازسازی مملو از عدم قطعیت
در این جمعیت‌ها، این بازسازی مملو از عدم قطعیت است. شواهد باستانی مرتبط حاکی از بروز برخی از افسردگی‌های خویش‌آمیزی است، اما بی‌نتیجه باقی مانده است. بیزاری و انزجار بین همسرانی گخ محرم هستند نیز موضوعی مشابه است. اگرچه این موارد از دوران باستان به وضوح با دیدگاه اجتناب از زنای با محارم به عنوان مکانیزم تکامل یافته‌ای که بی‌تفاوتی جنسی را ایجاد می‌کند و معمولاً به هنجارهای فرهنگی متناظر تبدیل می‌شود در تضاد نیست، اما نشان دهنده نیاز به بررسی جامع تری از سوابق تاریخی موجود در آزمایش قواعد تکاملی است.
هیِرون دوم (زادهٔ پیرامون ۳۰۸ پیش از میلاد- مرگ ۲۱۵ پیش از میلاد) جبار یونانی سیراکوز و مگنا گراسیا در خلال سال‌های ۲۷۵ تا ۲۱۵ پیش از میلاد بود. او فرزند نامشروع یکی از برگزیدگان سیراکوز بود و پیش از رسیدن به قدرت، ژنرالی در خدمت پیروس اپیروسی بوده و در نخستین جنگ کارتاژ نقش برجسته‌ای داشت. منابع. Wikipedia contributors, "Hiero II of Syracuse," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hiero_II_of_Syracuse&amp;oldid=1168554802 (accessed August 13, 2023).
قرآن خون نسخه ای از کتاب مقدس اسلامی، قرآن است که ادعا می‌شود در طول دو سال در اواخر دهه ۱۹۹۰ با خون صدام حسین، رئیس‌جمهور سابق عراق نوشته شده‌است. صدام این کتاب را در سال ۱۹۹۷ در شصتمین سالگرد تولد خود سفارش داد تا از خداوند به خاطر کمک به او در «توطئه‌ها و خطرات» بسیار سپاسگزاری کند. او در نامه‌ای که در سپتامبر ۲۰۰۰ توسط رسانه دولتی عراق منتشر شد، دلایل خود را برای سفارش این کتاب توضیح داد: «زندگی من پر از خطرات بوده‌است که در آن باید خون زیادی از دست می‌دادم… اما از آنجایی که فقط کمی خونریزی داشتم. از
اما از آنجایی که فقط کمی خونریزی داشتم. از کسی خواستم که به شکرانه سخنان خدا را با خون من بنویسد." این اقدام صدام در سال ۲۰۰۰ توسط مقامات مذهبی امارات متحده عربی و عربستان سعودی محکوم شد و پس از سقوط او از قدرت در سال ۲۰۰۳، قرآن از نمایش عمومی حذف شد. بحث بر سر میزان خونی که صدام در این پروژه داد، یا اینکه آیا هیچ‌کدام از آنها اصلاً متعلق به اوست، همچنان ادامه دارد. کتابت و نمایش. این کتاب توسط عباس شاکر جودی، خوشنویس اسلامی که اکنون در ویرجینیا در ایالات متحده زندگی می‌کند، نوشته شده‌است. بر اساس روایت
متحده زندگی می‌کند، نوشته شده‌است. بر اساس روایت خود از وقایع، در طول دو سال، صدام ۲۴ تا ۲۷ لیتر (۵۰ تا ۵۷ پینت) خون خود را اهدا کرد که توسط جودی برای کپی برداری از ۶۰۰۰ آیه و حدود ۳۳۶۰۰۰ کلمه قرآن استفاده شد. به گفته جودی، صدام حسین او را به بیمارستان ابن سینا در بغداد، جایی که پسرش عدی در حال بهبودی پس از سوء قصد بود، احضار کرد و از او خواست که قرآن را از خون خود به عنوان «نوعی نذر از طرف صدام» بنویسد. این اثر طی مراسمی در سپتامبر ۲۰۰۰ به صدام تحویل داده شد. گزارش‌های دیگر نسخه رسمی دولت صدام حسین را در