payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به جاده دیکسون تبدیل می‌شود. خیابان جین (تورنتو). از خیابان بلور شروع می‌شود و به سمت شمال به وان (شهرک) تا نزدیک رود هلند در شهرک کینگ، انتاریو ادامه می‌یابد. خیابان لزلی. خیابان لزلی، که دارای چهار بخش مجزا است، از دریاچه انتاریو در پای اسپیت خیابان لزلی آغاز می‌شود. جاده دان میلز. این نام به‌خاطر تعداد زیادی آسیاب که در نزدیکی رود دون (انتاریو) در اوایل قرن نوزدهم تأسیس شدند، گرفته شده‌است. در آن زمان جاده از خیابان وینچستر و خیابان پارلمان شروع می‌شد و از رودخانه دون در پارک ریوردیل می‌گذشت. جاده بر
و از رودخانه دون در پارک ریوردیل می‌گذشت. جاده بر روی زمین‌های جدول در امتداد جایی که اکنون ورودی پارک دون ولی پارک وی به سمت شمال است بالا می‌رفت و قبل از پیوستن به جاده دان میلز امروزی، برودویو شمال و اوکانر را به سمت شرق دنبال می‌کرد. جاده برای مدتی به میلز ختم می‌شد، تا اینکه کشاورزان شمال، در زمینی بین دره‌های رودخانه، جاده جدیدی را باز کردند تا مسیر آسان‌تری را برای حمل محصول خود به بازار سن لورنس مارکت فراهم کنند. جاده جدید قطعات زمین را قطع کرد و به جاده مستقل دان معروف شد. این جاده تا شمال جاده
به جاده مستقل دان معروف شد. این جاده تا شمال جاده یورک میلز امتداد داشت. خیابان واردن. یک جاده شریانی در اسکاربرو است. املای اصلی واردین به بخش فرعی پارک واردین اشاره دارد که در سال ۱۹۱۲ در اسکاربرو ساخته شد. واردن از جنوب جاده کینگستون در باشگاه شکار سابق تورنتو شروع می‌شود و به سمت شمال به خیابان استیلز شرقی می‌رود، جایی که به سمت مارکهام به عنوان جاده منطقه ای یورک ۶۵ ادامه می‌یابد. جاده کندی. جاده کندی به خاطر خانواده کندی نامگذاری شده‌است، یکی از بسیاری از مهاجران کشاورزی اولیه در قرن ۱۸ و ۱۹ (که
از مهاجران کشاورزی اولیه در قرن ۱۸ و ۱۹ (که نخست‌وزیر توماس لرد کندی به آن تعلق داشت. به گفته رابرت بونیس، این جاده به نام دوست دیوید تامسون (کاشف) به نام جیمز کندی نامگذاری شده‌است.
فرنسیس اس. بارتو (Francis S. Bartow) (نام تولد: فرنسیس استبینز بارتو) (Francis Stebbins Bartow) (زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱)، وکیل مجوزدار بود که وارد عرصهٔ سیاست شد و دو دوره در مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود. وی رهبری سیاسی ایالات مؤتلفهٔ آمریکا را به دست گرفت. بارتو سرهنگ شبه‌نظامیان جورجیا نیز بود و در نخستین ماه‌های جنگ داخلی آمریکا بیست و یکمین پیاده‌نظام سبک اوگلتورپ را فرماندهی کرد. بارتو نمایندهٔ نخستین منطقهٔ کنگره‌ای جورجیا در مجمع جنوبی در مانتگامری، آلاباما بود
جورجیا در مجمع جنوبی در مانتگامری، آلاباما بود که کنگرهٔ موقت مجمع را - با پیشبرد تلاش‌ها در راستای آماده‌سازی نیروهای دفاعی برای تجاوز فدرال احتمالی که در عمل اتفاق هم افتاد و تا جنگ داخلی آمریکا بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، به طول انجامید – افتتاح نمود. سرهنگ بارتو در نخستین نبرد ماناساس کشته شد و نخستین فرماندهٔ تشکیلات ارتش ایالات موتلفه بود که در نبرد چشم از جهان فروبست. اوایل زندگی و حرفه. فرنسیس بارتو در ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ در چاتهام کانتی، جورجیا در همسایگی مرکز بخشداری ساوانا، جورجیا (مرکز سابق ایالت
مرکز بخشداری ساوانا، جورجیا (مرکز سابق ایالت جورجیا) به عنوان فرزند تئو دوسیوس بارتو و فرنسیس لوید (استبینز) بارتو چشم به جهان گشود. او در کالج هنر و علوم فرانکلین در آتن، جورجیا (کالجی که بعدها منجر به تأسیس دانشگاه جورجیا شد) به تحصیل حقوق پرداخت. بارتو در کالج فرانکلین عضو انجمن ادبی فی کاپا بود و جان ام برین، سناتور و دادستان کل اسبق ایالات متحده آمریکا مربوط به هیئت دولت اندرو جکسون، استادی او را بر عهده داشتند. بارتو با دریافت تقدیرنامه در سال ۱۸۳۵ و در سن ۱۹ سالگی فارغ‌التحصیل شد. او کارآموز تحت
و در سن ۱۹ سالگی فارغ‌التحصیل شد. او کارآموز تحت تدریس خصوصی شرکت برین و لاو در دفتر حقوقی آنها در ساوانا بود. بارتو تحصیلات تکمیلی خود را در دانشکده حقوق ییل در کنتیکت به پایان رساند و در سال ۱۸۳۷ به ساوانا بازگشت. وی مدت کمی پس از بازگشت توسط دادگاه عالی برایان استخدام و در دادگاه ایالتی جورجیا پذیرفته شد. بارتو به دفتر حقوقی لاو و لاول که در سطح محلی شناخته شده بود، پیوست و یکی از شرکای آنها شد. این‌گونه دفتر حقوقی لاو، بارتو و لاول شکل گرفت و بارتو به دلیل مهارت‌هایش و مدیریت موارد دشوار جنایی، مورد
دلیل مهارت‌هایش و مدیریت موارد دشوار جنایی، مورد توجه قرار گرفت. بارتوی ۲۴ ساله در سال ۱۸۴۰ در پویش مربوط به ویلیام هنری هریسون که به عنوان نمایندهٔ حزب ویگ (آمریکا) کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا بود، شرکت کرد. او در سال ۱۸۴۱ حرفهٔ سیاسی خود را با دو دورهٔ متوالی خدمت در مجلس نمایندگان جورجیا و پس از یک دوره خدمت در مجلس سنای جورجیا آغاز کرد. وی در سال ۱۸۴۴ با لوئیزا گرین برین، دختر یکی از دبیران خصوصی حرفه‌ای قبلی خود به نام سناتور جان برین، ازدواج کرد. بارتو در سال ۱۸۵۶ کاندیدای کنگرهٔ
ازدواج کرد. بارتو در سال ۱۸۵۶ کاندیدای کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا شد ولی در نهایت شکست خورد. در سال بعد او به عنوان سروان بیست یکمین پیاده‌نظام سبک اوگلتورپ، گروهی شبه‌نظامی که در سال ۱۸۵۶ تشکیل شده بود، انتخاب شد. او به عنوان مربی داوطلبان که بسیاری از آنها فرزندان جوان خانواده‌های مستقر در آنجا بودند، خدمت کرد. هنگامی که مشاجرات ملی بر سر برده‌داری شدت گرفت، بارتو نگران سرنوشت جورجیا در صورت وقوع جنگ بود. در سال ۱۸۶۰ بعد از انتخاب آبراهام لینکلن، بارتو به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) پشت پا زد تا از حقوق
اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) پشت پا زد تا از حقوق تجزیه‌طلبی ایالات دفاع کند. یادبود. میدان نبرد ماناساس. پس از جنگ، در محل تقریبی کشته شدن بارتو، سربازان مجمع، نشان اختصاصی ساخته شده از سنگ برپا کردند (در ساوانا منقوش شده بود) که سخنان پایانی او بر آن حک شده بود: «خدای من، آنها مرا از میان برداشتند ولی هرگز این سرزمین را نخواهند گرفت». این سنگ یادبود بعدها طی یکی از یورش‌های نیروهای اتحادیه نابود شد. (امروزه، در میدان ملی جنگ، دو نشانه در همان مکان برقرار مانده‌است – یک نشان قدیمی‌تر توسط کهنه سربازان
مانده‌است – یک نشان قدیمی‌تر توسط کهنه سربازان جورجیای هفتم در سال ۱۹۰۳ در آنجا قرار گرفت و دیگری نشانی از برنز بوده که در قرن بیستم نصب شد) در ۴ سپتامبر ۱۸۶۱، نخستین بنای یادبود اختصاصی مجمع در ماناساس (بول وان) در حضور جمعیت هزار نفری به افتخار فرنسیس بارتو افتتاح شد. یک نشان هرمی شکل از سنگ مرمر که به شکل مرموزی در سال ۱۸۶۲ به سرقت رفت. در سال ۱۹۳۶، در تلاش برای ترمیم این خرابکاری، یک نشان جدید توسط اتحادیه دختران مجمع، واحد جورجیا، در همان مکان قرار گرفت. بنای یادبود جدیدی از بارتو در همان نزدیکی وجود
بنای یادبود جدیدی از بارتو در همان نزدیکی وجود دارد که چند فوت از بنای اصلی فاصله دارد. یادبود ساوانا. پس از چند سال تعویق به دلیل جنگ و عواقب آن، در روز هفتم فوریه ۱۸۹۰ شورای شهر ساوانا با نصب یک یادبود برای به رسمیت شناختن فرزندان مرز و بوم، فرنسیس بارتو و لافایت مک لاوز موافقت نمود. مجسمه‌های نیم تنهٔ برنزی آنها در سال ۱۹۰۲ رونمایی و در میدان چیپوا بر روی پایه‌های سنگی نصب شدند. تندیس بارتو رو به جنوب خیابان پری و تندیس مک لاوز رو به شمال نصب شده‌است. شورا در سال ۱۹۱۰ تصمیم به ساخت یادبود اوگلتورپ در
شورا در سال ۱۹۱۰ تصمیم به ساخت یادبود اوگلتورپ در میدان چیپوا گرفت؛ بنابراین هر دو تندیس را به یادبود مجمع در پارک فورسایت منتقل نمودند. بارتو در آرامگاه لورل گرو در ساوانا به خاک سپرده شده‌است.
به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند. جاده‌های شریانی. خیابان فرانت (تورنتو). خیابان در امتداد خط ساحلی دریاچه انتاریو کشیده شده‌است. این خیابان ساختمان‌های مهمی دارد، از جمله سن لورنس مارکت، مریدین هال (تورنتو)، ایستگاه یونیون (تورنتو) و مرکز همایش متروی تورنتو. خیابان ریچموند. خیابان ریچموند به افتخار چارلز لنوکس، چهارمین دوک ریچموند نامگذاری شده‌است. لنوکس در سال ۱۸۱۸ به عنوان فرماندار کل آمریکای شمالی بریتانیا به کانادا آمد و یک سال بعد در حین گردش در حومه شهر پس از گزیده شدن توسط یک روباه هار
در حومه شهر پس از گزیده شدن توسط یک روباه هار درگذشت. خیابان ریچموند یک خیابان جفت یک طرفه از طرف غرب یکطرفه از خیابان یانگ به خیابان استراچان و از خیابان نیاگارا تا خیابان باتورست یک طرفه به شرق است. خیابان دوپونت. مرکز خرید گالریا، واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دوپونت و خیابان دافرین، تنها مرکز خرید محصور واقع در خیابان دوپونت، و همچنین در تورنتو قدیمی در غرب خیابان اونیو و شمال خیابان بلور/خیابان دنفورث بود. با این حال، این مرکز خرید در اواخر سال ۲۰۱۹ برای همیشه بسته شد و در سال ۲۰۲۰ برای توسعه مجدد
برای همیشه بسته شد و در سال ۲۰۲۰ برای توسعه مجدد تخریب شد. ایستگاه دوپونت به این خیابان در خیابان اسپادینا خدمت می‌کند. جاده دیکسون. جاده دیکسون پس از خانواده دیکسون نامگذاری شد و قبلاً جاده مالتون نامیده می‌شد. جورج و توماس دیکسون به ترتیب در سال‌های ۱۸۱۸ و ۱۸۲۳ کارخانه‌های چوب بری در املاک خود در کنار جاده ساختند. دیکسون از بزرگراه ۴۲۷ شروع می‌شود و به سمت شرق به سمت محله سابق یورک حرکت می‌کند و به جاده اسکارلت تبدیل می‌شود. جاده دیکسون در غرب بزرگ‌راه ۴۲۷ انتاریو به‌عنوان جاده فرودگاهی (پیل منطقه‌ای ۷)،
انتاریو به‌عنوان جاده فرودگاهی (پیل منطقه‌ای ۷)، نام‌گذاری شده به نام فرودگاه بین‌المللی پیرسون تورنتو، ادامه می‌یابد. امتداد بین بزرگراه ۴۲۷ و جاده مارتین گروو اغلب به عنوان «نوار فرودگاه» شناخته می‌شود. جاده اِلسمیِـر. نام جاده اِلسمیِـر برگرفته از نام دهکده‌ای است (تأسیس شده به عنوان اداره پست در سال ۱۸۵۳) که زمانی تقاطع خود را با جاده کندی اشغال می‌کرد، که خود به خاطر زادگاه السمیر، شراپ‌شر مهاجران اولیه انگلستان در شراپ‌شر نامگذاری شده‌است. زمین‌های اطراف به طور متناوب بین خانه‌های تک واحدی و نوارهای
به طور متناوب بین خانه‌های تک واحدی و نوارهای تجاری، همراه با پارک‌های صنعتی، در طول آن قرار دارند. این جاده همچنین بر اساس بررسی اولیه شهر قدیمی اسکاربرو به عنوان جاده امتیاز دوم شناخته می‌شود. این خیابان به جاده کینگستون ختم می‌شود و یک بخش به سمت جنوب شرقی می‌چرخد و قسمت دیگر به یک بن‌بست در غرب بزرگ‌راه ۴۰۱ انتاریو ختم می‌شود.
سسک بیشه تاج‌بلوطی ، یک گونه از سسک‌هاست که در جنوب آسیا یافت می‌شود. اگرچه اندازهٔ کلی جمعیت اندازه‌گیری نشده‌است، این یکی از گونه‌هایی است که به دلیل نابودی زیستگاه در حال کاهش است. اگرچه روند جمعیت آن رو به کاهش است، اما کاهش آن به سرعت رخ نمی‌دهد. به همین دلیل، این گونه به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی ارزیابی می‌شود.
سسک بیشه کنارخاکستری ، یک گونه از سسک‌های بیشه (خانوادهٔ سسکان بیشه) است که در گذشته در مجموعهٔ «سسکان جهان قدیم» گنجانده شده بود. از شمال پاکستان تا مرکز چین یافت می‌شود.
کاترین راسل (؛ زادهٔ ) خواننده سبک جاز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "" اشاره کرد.
جورج اینسلی (George Ainslie) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۳۸ – درگذشتهٔ ۱۹ مه ۱۹۱۳) وکیل، سرمایه‌گذار معدن و نماینده کنگره از قلمروی آیداهو بود. اوایل زندگی و حرفه. جورج اینسلی در بونویل، شهرستان کوپر، میزوری زاده شد. پدربزرگ و پدر جورج در هنگ‌های اسکاتلندی ارتش بریتانیا خدمت کرده بودند. عموی وی سرهنگ ویلیام اینسلی نیز در هنگ ۹۳م پیاده («ساترلند هایلندرز») خدمت کرد. بهره‌کشی از «ساترلندی‌ها» در جریان جنگ کریمه باعث به میان آمدن عبارت «خط باریک سرخ» شد که بعدها به‌طور کلی به کل ارتش پیاده بریتانیا گفته می‌شد. والدین
کلی به کل ارتش پیاده بریتانیا گفته می‌شد. والدین جورج، جان و مری، تقریباً دو سال قبل از تولد وی به میزوری نقل مکان کردند. پدر وی یک زمین‌دار ثروتمند شده و در کارهای نمک نیز دخیل شد. خانواده وی برای مدت کوتاهی، مانی که جورج نوزاد بود، به اسکاتلند رفتند اما دوباره در ۱۸۴۴ میلادی بازگشتند. پدر وی در ماه ژوئن همان سال در رود میزوری غرق شد. در اواخر نوجوانی، اینسلی نزد وکیلان مجرب و قاضی سنت لوئیس به آموزش حقوق پرداخت. وی همچنین به آموزش در مکانی پرداخت که حالا معروف به دانشگاه سنت لوئیس است. جورج مدرک حقوق خود
به دانشگاه سنت لوئیس است. جورج مدرک حقوق خود را کسب نموده و در ۱۸۶۰ میلادی اجازه فعالیت در دادگاه میزوری را به‌دست‌آورد. پس از چند ماه کار در رشته وکالت در میزوری، وی به منطقه پایکز پیک در قلمروی کلرادو رفت. او در آنجا یک دفتر حقوقی باز نموده و ظاهراً در برخی املاک معدنکاری سرمایه‌گذاری کرد. نقل مکان به آیداهو. دو سال بعد، اکتشافات طلا در آیداهو، توجه اینسلی را جلب کرد. وی در جریان تابستان ۱۸۶۲ به الک سیتی، آیداهو رفته و تا فصل زمستان که کار در آن قسمت کشور ناممکن بود، به معدنکاری ادامه داد. احتمالاً با
ناممکن بود، به معدنکاری ادامه داد. احتمالاً با توصیه مردمانی آشنا با آن منطقه، او از آنجا به اورگن رفت. هنگام اقامت در لوئیستون، آیداهو، از وی درخواست گردید تا به عنوان وکیل مدافع کسی کار کند. در اینجا، البته سلسله رویدادها توسط منابع مختلف بگونه مختلف گزارش شده‌است. در زندگی‌نامه جورج در تاریخ مفصل ایالت آیداهو آمده‌است که، سه مرد به نزد وی آمده و درخواست نمودند تا از آنها در «دادگاه شهری» در مقابل اتهام دزدی، دفاع نماید. اما، به احتمال قوی نماینده این سه نفر به نزد وی آمده بودند، چون متهمان در آن وقت در
نفر به نزد وی آمده بودند، چون متهمان در آن وقت در زندان بودند. در واقع، از زمان‌بندی چندین برداشت می‌شود که احتمالاً دادگاه قبلاً برگزار شده و حکم مجرمیت صادر شده باشد. متعاقب این مورد به‌خصوص دزدی، یک سری از دزدی‌ها و قتل‌های ناشی از دزدی در منطقه اتفاق افتاده بود و برآشفتگی مردم موجب گردیده بود تا تصمیم به‌طور سریع اتخاذ شود. به هر حال، خدمات جورج ضروری بود، چه برای دادگاه یا برای فرجام‌خواهی عاجل. اما زمانی که اینسلی صبح روز بعد برای بازدید از مشتریان جدید خود رفت، آنها را مُرده یافت که از تیرک اتاق
جدید خود رفت، آنها را مُرده یافت که از تیرک اتاق کوچک در زندان موقت آویزان شده بودند. یکی از گزارش‌ها می‌گوید که جورج «اهمیت ایراد عدم کفایت ادله و غیرمرتبط بودن فرجام‌خواهی» را درک کرد و «به طرز درست بازنشسته شد». پس از اینکه وی زمستان را با تدریس در شهرستان کلاکاماس، اورگن سپری کرد، اینسلی به آیداهو سیتی، مرکز شهرستان بویس، آیداهوا رفت. وی برای ربع یک قرن در آنجا به حرفه وکالت و به سرمایه‌گذاری در املاک معدنکاری پرداخت. جورج در این زمان ازدواج نموده و تشکیل خانواده داد. ازدواج ۱۸۶۶ وی با سارا «سالی»
تشکیل خانواده داد. ازدواج ۱۸۶۶ وی با سارا «سالی» اوینز در شهرستان آدا انجام شد. خانواده اینسلی پیرو راسخ کلیسای اسقفی بودند، از اینرو این احتمال وجود دارد که در زمان مناسب کشیش منطقه‌ای طبق زمان‌بندی در آیداهو سیتی نبوده‌است. از ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، اینسلی به ویراستاری روزنامه آیداهو ولد در آیداهو سیتی پرداخت. حرفه سیاسی. در ۱۸۶۵ میلادی، دو سال پس از نقل مکان وی به آیداهو سیتی، رأی‌دهندگان اینسلی را به عنوان نماینده شورای قلمرو (احتمالاً معادل سنای ایالتی) انتخاب نمودند. علی‌رغم سن جوان وی، اعضای شورا وی را به
نمودند. علی‌رغم سن جوان وی، اعضای شورا وی را به عنوان رئیس انتخاب کردند. (هرچند زندگی‌نامه وی در کنگره ایالات متحده می‌گوید که او عضو «مجلس قانون‌گذاری قلمرو» بوده‌است، اما اسناد آیداهو سمت وی در شورا را تأیید می‌کند) پس از اتمام دوره خود به عنوان نماینده، جورج دوباره به حرفه حقوقی خود برگشت، اما بازهم در فعالیت‌های حزب دموکرات بسیار فعال بود. (با در نظر داشت زمان‌بندی رویدادها، روزنامه آیداهو ولد در آن زمان به عنوان «تنها روزنامه دموکرات در آن قلمرو» پنداشته می‌شد) در ۱۸۷۴، وی یک دوره خدمت دو ساله را به
می‌شد) در ۱۸۷۴، وی یک دوره خدمت دو ساله را به عنوان دادستان شهرستان در شهرستان دوم قلمرو آیداهو آغاز کرد. پس از آن در ۱۸۷۸ میلادی، وی به عنوان نماینده قلمروی آیداهو در کنگره ایالات متحده انتخاب گردید. (نماینده‌ها می‌توانند در کمیته رأی دهند، اما در کف مجلس قانون‌گذاری حق رأی ندارند) دبیر جمهوری‌خواه از روزنامه آیداهو ترای-ویکلی استیسمان در بویس سیتی، اظهار نظر نمود که «هرچند از نظر سیاسی با آقای اینسلی اختلاف نظر داریم، اما به‌طور آزادانه جایگاهی که وی شایستگی آن را دارد تأیید، می‌کنیم». اینسلی قبل از
شایستگی آن را دارد تأیید، می‌کنیم». اینسلی قبل از اینکه در انتخابات ۱۸۸۲ بازنده شود، برای دو دوره به عنوان نماینده خدمت کرد. پس از این انتخابات، وی هرگز برای کرسی عامه وارد انتخابات نشد، اما برای چندین سال دیگر به عنوان یک وزنه قدرت در سیاست‌های حزب جمهوری‌خواه در سطح ایالت فعال ماند. او در ۱۸۸۹ میلادی از شهرستان بویس در کنوانسیون قانون اساسی آیداهو نمایندگی کرد. اواخر زندگی و حرفه. پس از سپری نمودن اوج شکوفایی، جمعیت آیداهو سیتی به تدریج کاهش یافت. از اینرو، اینسلی عمارتی را در جاده مقابل دفتر تعیین عیار
اینسلی عمارتی را در جاده مقابل دفتر تعیین عیار ایالات متحده (U. S. Assay Office) خریداری نموده و خانواده خود را در ۱۸۹۰ میلادی به بویس انتقال داد. پس از آن، وی به‌طور هنگفتی در شرکت‌های مختلف در بویس سرمایه‌گذاری کرد. این شرکت‌ها مشتمل بود بر شرکت آب سرد و گرم آرتزین بویس (Boise Artesian Hot &amp; Cold Water Company) و شرکت ترانزیت سریع بویس (Boise Rapid Transit Company). جورج هرگز از علاقه خود به معدنکاری دست برنداشت. تا نُه سال پس از حدود ۱۸۸۸ میلادی، اینسلی در شرکتی سهام داشت که حقوق معدنکاری وسیعی داشت
در شرکتی سهام داشت که حقوق معدنکاری وسیعی داشت و از منطقه موریس کریک واقع در دو مایلی بالای آیداهو سیتی تا هشت مایل در انتهای شهر را زیر پوشش گرفته بود. در اوایل ۱۸۹۰ میلادی، این حقوق معدنکاری در معرض دعاوی حقوقی پشت سر هم قرار گرفت. با این وجود، اینسلی و سایر شرکای وی در نهایت پرونده‌ها را برنده شده و در ۱۸۹۷ این شرکت را به فروش رساندن تا بنگاهی را بسازند که نخستین بنگاه بزرگ استخراج طلا در امتداد موریس کریک بود. دو دختر اینسلی، لوسی و ادلما، از نظر حرفه، سنت خانوادگی را ادامه دادند. لوسی با یک پزشک معروف
خانوادگی را ادامه دادند. لوسی با یک پزشک معروف اهل سان فرانسیسکو ازدواج کرد. ادلما با جان اف. نیوجنت که بعدها سناتور ایالات متحده از آیداهو شد، ازدواج کرد. یکی از نوه‌های وی، جورج اینسلی نیوجنت، در جریان جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. در حدود ۱۹۰۶ میلادی، وضعیت سلامت ناخوب اینسلی را واداشت تا برای درمان بهتر به کالیفرنیا بیاید. تا حدود ۱۹۰۸ میلادی، او به اوکلند، کالیفرنیا نقل مکان کرده بود. وی پنج سال بعد در آنجا درگذشت.
یک زنجیره تپه‌ای ، یا گاهی یال تپه‌ای ، خط درازی از تپه‌ها است که معمولاً به‌طور پیوسته از بالای تپه‌های کم و بیش برجسته، قله‌های گنبدی شکل، برآمدگی‌ها و "زین‌ها" را دربر می‌گیرد که همراه با برآمدگی‌ها و شاخه‌های جانبی مرتبط با آن ممکن است تشکیل شود. یک ساختار توپوگرافی پیچیده که ممکن است در محدوده تپه‌ای، در منطقه‌ای از تپه‌های کم نورد یا در یک دشت رخ دهد. ممکن است دو یا چند رشته تپه‌های جداگانه را به هم پیوند دهد. گذار از زنجیره تپه‌ها به زنجیره کوه‌ها آشکار نیست و به تعریف منطقه‌ای تپه یا کوه بستگی دارد.
نیست و به تعریف منطقه‌ای تپه یا کوه بستگی دارد. به عنوان مثال، در انگلستان و ایرلند یک کوه باید به‌طور رسمی یا بالاتر باشد، در حالی که در آمریکای شمالی، کوه‌ها اغلب (غیررسمی) بلندی یا بیشتر در نظر گرفته می‌شوند.
تور هاترم (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار نروژی است. او عضو حزب محافظه‌کار (نروژ) می‌باشد. وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ، کارمند ارشد دولتی در این وزارتخانه منصوب شد. او قبلاً به عنوان وزیر امور خارجه و نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد در نیویورک خدمت کرد و در ۲۰۱۸ رئیس هیئت اجرایی یونیسف شد. زندگی‌نامه. توره هاترم دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته علوم سیاسی از دانشگاه اسلو است و در سال ۱۹۸۲ از مدرسه کاندیدای افسران نروژ فارغ‌التحصیل شد. هاترم از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ دبیر دوم
شد. هاترم از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ دبیر دوم سفارت نروژ در دهلی نو بود. وی در سال ۱۹۹۷ دبیر اول نمایندگی دائم نروژ در سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی در ژنو شد و سپس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ مشاور شورای امنیت سازمان ملل متحد شد. وی در سال ۲۰۰۲ معاون مدیر کل و رئیس بخش صلح و آشتی شد، هاترم در سال ۲۰۰۷ سفیر نروژ در سریلانکا شد. در طول این مسئولیت، او به عنوان یک تسهیل‌کننده حل بحران ببرهای تامیل در محور سریلانکا عمل کرد. وی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ سفیر نروژ در افغانستان بود. توره هاترم سابقاً سفیر نروژ در سری‌لانکا،
بود. توره هاترم سابقاً سفیر نروژ در سری‌لانکا، سودان و افغانستان و مدیرکل وزارت امور خارجه بوده است. هاترم از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به عنوان وزیر امور خارجه نروژ، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد. وی در دوران تصدی خود به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد، به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف انتخاب شد. هاترم در ۲۰۱۸ دومین نروژی است که پس از توریلد اسکارد ریاست یونیسف را بر عهده گرفت. وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ و همچنین کارمند
معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ و همچنین کارمند ارشد دولتی این وزارتخانه منصوب شد. زندگی شخصی. تور هاترم با ماریت گلتن ازدواج کرد. آنها دارای ۳ فرزند هستند.
هنری بالدوین (Henry Baldwin) (14 ژانویه ۱۷۸۰ میلادی - ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی)، قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا از ۶ ژانویه ۱۸۳۰ تا ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی بود. زندگی‌نامه. بالدوین که از نسل خانواده بریتانیایی اشرافی قرن هفدهم بود، در نیوهیون کنتیکت بدنیا آمد. او پسر مایکل بالدوین و تئودور والکوت بود. او برادر ناتنی آبراهام لینکلن بود. وی در مدرسه هاپکینز شرکت می‌کرد و BA خود را در سن ۱۷ سالگی از کالج ییل در ۱۷۹۸ میلادی کسب نمود. همچنین در مدرسه حقوق لیچفیلد شرکت کرده و در ۱۷۹۸ «حقوق خواند». سپس
لیچفیلد شرکت کرده و در ۱۷۹۸ «حقوق خواند». سپس بالدوین به پیتسبرگ رفته و در آنجا فعالیت‌های حقوقی موفقیت‌آمیزی داشت. او در شمال شهر بر روی کوره‌های آهن سرمایه‌گذاری کرد که موجب نقل مکان به شهرستان کارفورد پنسیلوانیا شد و در آنجا اولین دادستان ناحیه شده از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ میلادی خدمت نمود. همچنین ناشر «درخت آزادی» بود که روزنامه‌ای دموکرات-جمهوری‌خواه بود. بعد از مرگ اولین همسرش مارانا نورتون، بالدوین با سلی الیکوت ازدواج کرد. بالدوین در کنگره ایالات متحده در ۱۸۱۶ میلادی به عنوان عضوی از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه
میلادی به عنوان عضوی از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه انتخاب شد و چهاردهمین حوزه انتخابیه پنسیلوانیا را نمایندگی کرد. او دوبار انتخاب شد اما در مه ۱۸۲۲ میلادی به دلیل وضعیت ضعیف سلامتیش استعفا نمود. قبل از استعفا از کنگره در ۱۸۲۲، بالدوین بذرهای یکی از متحدین سیاسی آینده را با ژنرال جکسون کاشت، بدین صورت که توصیه کرد کنگره تحقیقاتش را در حوزه تجاوز نظامی غیرتحریمی در فلوریدا را لغو نماید. جکسون در ۱۸۲۸ میلادی، خدمات سیاسی بالدوین در پنسیلوانیا و نقش مشورتی در کمپین‌های ریاست جمهوری ۱۸۲۴ و ۱۸۲۸ را با نامزدی او در
ریاست جمهوری ۱۸۲۴ و ۱۸۲۸ را با نامزدی او در پست کابینه وزارت خزانه‌داری قدردانی نمود. اولین تلاش جکسون در نامزدی در سنا و توسط جان کالهون نایب رئیس‌جمهور مسدود شد که دلیل آن عمدتاً موضع قوی بالدوین در جهت سیاست‌های تعرفه-بالا بود. بالدوین در این سمت تا اواخر ۱۸۲۹ میلادی خدمت نمود. معروفیت سیاسی او را می‌توان به سرمایه‌گذاری خصوصی او در زمینه رشد اقتصادی پیتسبرگ مرتبط دانست. او از طرفداران برجسته تعرفه‌های محافظتی در خانه نمایندگان بود. وی از جمهوری‌خواهان مستقل و فدرالیست‌ها برای حمایتش از تعرفه‌های
مستقل و فدرالیست‌ها برای حمایتش از تعرفه‌های محافظتی به عنوان یکی از ابزارهای ملی حمایت دریافت نمود. وی قویاً از انتخاب اندرو جکسون در انتخابات ۱۸۲۴ و ۱۸۲۸ حمایت کرد. هنگامی که باشرود واشینگتن بعد از سی و دو سال خدمت در دادگاه عالی فوت کرد، رئیس‌جمهور برای جانشینی او به بالدوین روی آورد. در ۶ ژانویه ۱۸۳۰ میلادی، سنا نامزدی بالدوین را در دادگاه عالی با نسبت ۴۱ به ۲ با وجود تلاش‌های نیروهای کالهون تأیید نمود. تنها معاندین، دو سناتور اهل ایالت خانگی کالهون یعنی کارولینای جنوبی بودند. در ۱۸ ژانویه ۱۸۳۰ میلادی،
کارولینای جنوبی بودند. در ۱۸ ژانویه ۱۸۳۰ میلادی، بالدوین قسم حقوقی جهت دستیار قاضی شدن را یاد نمود. بالدوین در ۱۸۳۱ میلادی از دادگاه انصراف داد. او در نامه‌ای به رئیس‌جمهور جکسون در رابطه با توسعه قدرت‌های دادگاه شکایت نمود. برخی از مورخان معتقدند که بالدوین طی این دوره دچار مشکلات ذهنی بود. با این حال او به خدمت در دادگاه تا زمان مرگش در فیلادلفیای پنسیلوانیا ادامه نمود. بالدوین در ۱۸۳۸ میلادی به عنوان عضوی از مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. دیدگاه‌ها. قاضی بالدوین شخصاً درگیر پرونده‌هایی بود که در مورد
بالدوین شخصاً درگیر پرونده‌هایی بود که در مورد برده‌داری تصمیم گرفته می‌شد. در پرونده «جانسون در مقابل تامپکینز»، با مشخصات 13 F. Cas. 840 (C.C.E.D. Pa. 1833) او به هیئت منصفه دستور داد که گرچه وجود برده‌داری «در چارچوب تمامی ایده‌های حقوق طبیعی و عدالت منزجر کننده است»، هیئت منصفه باید برای وضعیت قانونی برده‌داری احترام قائل شوند. او در پرونده «ایالات متحده در برابر آمیستاد» تنها معارض بود، پرونده‌ای که در آن قاضی دستیار جوزف استوری تصمیم دادگاه را برای آزادی ۳۶ بزرگسال آفریقایی به همراه کودکان ربوده شده
۳۶ بزرگسال آفریقایی به همراه کودکان ربوده شده در عرشه اسکونر «لا آمیستاد» اعلان نمود. قاضی بالدوین در پرونده «گرووز در مقابل قتل‌عام» با مشخصات 40 U.S. (15 Pet.) ۴۴9 (1841) به‌طور قطع عقایدش را مبنی بر اموال بودن بردگان و شخص نبودن آن‌ها طبق قانونی اساسی بیان نمود. قاضی بالدوین در پروندهٔ فدرال دیگری «مجوزها و قیود مصونیت» قانون اساسی را تفسیر نمود. این پرونده که «مگیل در مقابل براون» نام داشت با مشخصات 16 Fed. Cas. 408 (C.C.E.D. Pa. 1833) که در آن قاضی بالدوین بیان داشت: «لذا ما مردم این ایالت باید مجوزها
بیان داشت: «لذا ما مردم این ایالت باید مجوزها و مصونیت‌های شهروندان این ایالت را برای تمامی مردم سایر ایالت‌های اتحادیه به رسمیت بشناسیم.» این مسئله در نهایت مبدل به دیدگاهی شد که توسط دادگاه عالی پذیرفته شده و به همین ترتیب ادامه یافت. همچنین او قیود را در dictum، هنگامی که برای دادگاه در پرونده «رود آیلند در مقابل ماساچوست» با مشخصات 37 U.S. (12 Pet.) ۶۵۷, ۷۵1 (1838) صحبت می‌کرد نیز به همین صورت تفسیر نمود (در هر ایالت «براساس قانون اساسی توافق حاصل شده که در هر ایالت دیگر حقوق، مجوزها و مصونیت‌ها در هر
در هر ایالت دیگر حقوق، مجوزها و مصونیت‌ها در هر کدوم نیز باید برقرار باشند»). گرچه که عقاید قاضی بالدوین در دادگاه و رساله‌اش از نظر سیاسی و قانون در تضاد با اثرات مارشال بر روی دادگاه قرار داشت، او همچنان با جان مارشال دوست بوده و از تحصین کنندگان وی بود. او به مارشال نوشت: «هیچ مفسری تا به حال صادقانه‌تر از متن پیروی نکرده یا هیچگاه تفسیری سازگارتر با قصد و زبان دقیق انجام نداده‌است». بالدوین هنگامی که قاضی ارشد مسن، مارشال در ۱۸۳۵ میلادی فوت کرد کنار بالین او بود. قاضی بالدوین رساله‌ای را تألیف کرد با
او بود. قاضی بالدوین رساله‌ای را تألیف کرد با عنوان: «دیدگاه کلی از منشأ و طبیعت قانون اساسی حکومت ایالات متحده: استنباط شده از تاریخ سیاسی و شرایط مستعمرات و ایالات». بالدوین با دو مکتب تفسیری از قانون اساسی مخالف بود: مکتب ساخت‌گرایان دقیق و لیبرال. به همین شکل دیدگاه‌های او از مسیری بین سرحدات حقوقی ایالات از یک سو و ملی‌گرایان از سوی دیگر پیروی می‌نمود. پرونده‌های بحرانی. وورسستر در مقابل جورجیا (۱۸۳۲). پرونده‌ای که نشان می‌داد سوابق ثبت شدهٔ عقاید مکتوب و جسارت‌های سیاسی بالدوین مسلماً با هم سازگاری