payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویژه داد. این چشم‌انداز با توجه به شرایط سخت کشور و منابع بسیار ناچیز، ماجراجویانه به نظر می‌رسید. با این حال، پس از چهار سال با نشانه‌های گسترش و رشد، بدیهی بود که دانشگاه گوهرشاد به خوبی حرکت رو به جلو را به سمت آینده‌ای موفق با تلاش بیشتر برای توسعه اجتماعی مترقی آغاز کرده است. هیئت امنا. سیما سمر، معاون پیشین رئیس‌جمهور و وزیر سابق امور زنان و رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان (AIHRC) اشرف غنی احمدزی وزیر پیشین مالیه و رئیس‌جمهور پیشین افغانستان دادفر سپنتا وزیر سابق امور خارجه و رئیس شورای امنیت
سپنتا وزیر سابق امور خارجه و رئیس شورای امنیت ملی اعظم دادفر، وزارت تحصیلات عالی سابق احسان ضیاء، وزیر سابق احیا و انکشاف دهات ظاهر فهیمی، استاد دانشگاه شاهد ربنی (آموزش و پرورش). حمید لایان اعظم بنوال علامه محمد ابراهیم اتمر یک تاجر در افغانستان. دانشکده‌ها. دانشگاه گوهرشاد دارای چهار دانشکده است: اولی دانشکده حقوق و علوم سیاسی است که از دو بخش مجزا تشکیل شده است، حقوق و علوم سیاسی دومی دانشکده مدیریت اقتصادی است که دو بخش کارشناسی و مدیریت اقتصاد دارد. سومین دانشکده مهندس عمران است. و چهارمین دانشکده
سومین دانشکده مهندس عمران است. و چهارمین دانشکده رشته علوم کامپیوتر است که از ترکیب دو بخش فناوری اطلاعات و مهندسی نرم افزار تشکیل شده است. بیش از ۱۶۰۰ دانشجو در شهرستان گوهرشاد مشغول به تحصیل هستند که نزدیک به ۳۵ درصد آنها را زنان تشکیل می‌دهند. کلیه دوره‌ها در گوهرشاد در دو نوبت ارائه می‌شود. بر اساس قوانین وزارت تحصیلات عالی، هر دانشجو می‌تواند در هر ترم بین ۱۷ واحد و ۲۱ واحد انتخاب کند. بر اساس این برنامه، کل زمان مورد نیاز برای فارغ التحصیلی حدود چهار سال است. مربیان و برنامه درسی. همه مدرسانی که در
سال است. مربیان و برنامه درسی. همه مدرسانی که در دانشگاه گوهرشاد تدریس می‌کنند، مدرسان با تجربه هستند. آنها فوق لیسانس یا دکترای خود را از آمریکا، اروپا، آسیای جنوبی و مرکزی و کشورهای خاورمیانه گرفته‌اند. تقریباً ۱۰۰ استاد و استادیار در این دانشگاه کار می‌کنند، از جمله تقریباً ۲۵ استاد تمام وقت و ۷۵ استاد نیمه وقت. دانشگاه گوهرشاد دارای پلتفرمی است که دارای استانداردهای آموزشی و برنامه درسی مطابق با نیازهای کشور می‌باشد و بر اساس استانداردهای بین‌المللی آموزش می‌دهد. مرکز توانمندسازی زنان. به عنوان یک
آموزش می‌دهد. مرکز توانمندسازی زنان. به عنوان یک دانشگاه غیرانتفاعی با محوریت پیشرفت اجتماعی، یکی از مهم‌ترین اهداف تأسیس آن، فراهم کردن شرایط مناسب برای زنان و دختران به‌ویژه آن‌هایی بود که قادر به پرداخت شهریه تحصیلی خود نیستند، اما علاقه‌مند به تحصیلات عالی هستند، بوده است. دانشگاه گوهرشاد به منظور دستیابی به این هدف، مرکز ویژه‌ای به نام مرکز توانمندسازی زنان تأسیس کرده است. این مرکز برای دریافت کمک‌های مالی و حمایت از زنان فقیر و با انگیزه برقراری ارتباط با بسیاری از سازمان‌های خیریه‌ای داخلی و خارجی،
با بسیاری از سازمان‌های خیریه‌ای داخلی و خارجی، تا کنون برای بیش از ۱۰۰ زن بورسیه تحصیلی دریافت کرده‌اند. واحد تحقیقات. دانشگاه گوهرشاد واحدی برای روش‌های تحقیق توسعه در موضوعات مختلف ارائه کرده است. این واحد در نظر دارد تحقیقاتی را به ویژه برای تهیه کتب درسی دانشگاه انجام دهد. علاوه بر این، این واحد با برگزاری سمینارهای منظم، سخنرانی‌های عمومی و کنفرانس‌ها، زمینه مناظره و گفتگو را فراهم کرده است.
عقاب دریایی یا عقاب ماهی‌گیر (که erne یا ern نیز نامیده می‌شود، بیشتر به عقاب‌های دم‌سفید اشاره دارد)، هر یک از پرندگان شکاری در زیرخانواده Haliaeetinae از خانواده پرندگان شکاری بازان (Accipitridae) است. ده گونه موجود وجود دارد که در حال حاضر با این برچسب توصیف شده‌اند. این زیرخانواده گستره قابل توجهی دارد، با یک مقاله علمی در سال ۲۰۰۵ که گزارش داد آنها «در زیستگاه‌های رودخانه‌ای و ساحلی در سراسر جهان یافت شدند». با این حال، مناطق مسکونی "Haliaeetinae" با توجه به زمینه پیامدهای انسان بر محیط زیست، تهدیدهای
به زمینه پیامدهای انسان بر محیط زیست، تهدیدهای خاصی را تجربه کرده‌اند. یک مطالعه مولکولی در سال ۲۰۰۵ نشان داد که این سرده پیراتباری است و "Ichthyophaga" را دربر می‌گیرد، گونه‌ای که به یک گروه معتدل و گرمسیری واگرا می‌شود. عقاب‌های دریایی کنونی. رژیم غذایی آنها عمدتاً از ماهی، پرندگان آبزی و پستانداران کوچک تشکیل شده‌است. آشیانه‌ها معمولاً بسیار بزرگ هستند و روی درخت قرار می‌گیرند، اما گاهی روی یک صخره هستند. دم در گونه‌های بالغ "Haliaeetus" به جز سانفورد، شکم‌سفید و پالاس کاملاً سفید است. سه جفت‌گونه وجود
و پالاس کاملاً سفید است. سه جفت‌گونه وجود دارد: عقاب‌های دم‌سفید و سرسفید، عقاب‌های دریایی سانفورد و شکم‌سفید، و عقاب‌های ماهی‌گیر آفریقایی و ماداگاسکار، که هر کدام از این گونه‌ها از یک گونه سرسفید و یک سرتیره تشکیل شده‌است.
الیو () یک فیلم علمی تخیلی ماجراجویی انیمیشنی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ است که توسط استودیوی انیمیشن پیکسار برای والت دیزنی پیکچرز ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی مادلین شارافیان، دومی شی و آدریان مولینا و با فیلم‌نامه‌ای نوشته جولیا چو، مارک همر و مایک جونز، بر اساس داستانی از مولینا، شرفیان، شی و چو ساخته شده است. صداپیشگان این فیلم شامل یوناس کیبراب، زوئی سالدانا، رمی ادگرلی، براندون مون، براد گرت، جمیله جمیل، دیلن گیلمر، جیک گتمن، ماتیاس شوایگهوفر، آنا د لا رگه‌را، آتسوکو اوکاتسوکا و شرلی هندرسون
آنا د لا رگه‌را، آتسوکو اوکاتسوکا و شرلی هندرسون می‌شوند. داستان فیلم دربارهٔ پسری یازده‌ساله به نام اِلیو سولیس (با صدای کیبراب) است که به‌طور تصادفی پس از برقراری تماس با موجودات بیگانه و انتقال به «کامیونیورس» (Communiverse)، سفیر بین‌کهکشانی سیاره زمین می‌شود. او باید با موجودات بیگانه عجیب‌وغریب ارتباط برقرار کند و با بحرانی در ابعاد بین‌کهکشانی روبه‌رو شود. ایده "الیو" توسط مولینا با الهام از دوران کودکی و احساس انزوای اجتماعی او شکل گرفت، به‌ویژه از تجربه بزرگ شدنش در یک پایگاه نظامی و سپس تحصیل در
تجربه بزرگ شدنش در یک پایگاه نظامی و سپس تحصیل در مؤسسه هنرهای کالیفرنیا. این فیلم در سپتامبر ۲۰۲۲ به‌طور رسمی معرفی شد و مولینا به‌عنوان کارگردان آن انتخاب شده بود. اما مولینا بعداً برای کار روی پروژه "کوکو ۲" (۲۰۲۹) از این پروژه کناره‌گیری کرد و در اوت ۲۰۲۴ اعلام شد که شی و شرفیان به‌عنوان کارگردانان اصلی جایگزین او شده‌اند. تیم تولید فرآیندی به نام «پروژه کالج» را طراحی کردند تا ظاهر محیط فضایی کامیونیورس را خلق کنند. فیلم با استفاده از لنز آنامورفیک مجازی فیلم‌برداری شد و از ابزار جدید نورپردازی پیکسار
فیلم‌برداری شد و از ابزار جدید نورپردازی پیکسار به نام «لونا» برای تعریف سریع نورپردازی و زیبایی‌شناسی کلی استفاده شد. موسیقی متن فیلم توسط راب سیمونسن ساخته شده است. "الیو" در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵ در تئاتر ال کاپیتان در هالیوود، لس آنجلس، اکران اولیه خود را داشت و در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ در سینماهای ایالات متحده به نمایش عمومی درآمد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرده است. بازخورد. گیشه. در ایالات متحده و کانادا، «الیو» همزمان با "۲۸ سال بعد" اکران شد و در ابتدا پیش‌بینی می‌شد که در آخر هفته افتتاحیه خود
ابتدا پیش‌بینی می‌شد که در آخر هفته افتتاحیه خود حدود ۳۰ میلیون دلار از ۳٫۷۵۰ سینما فروش داشته باشد. این فیلم در روز اول اکران خود ۹ میلیون دلار فروش داشت، که شامل ۳ میلیون دلار از پیش‌نمایش‌های چهارشنبه و پنج‌شنبه بود، و این امر پیش‌بینی‌ها را تا ۲۰ تا ۲۲ میلیون دلار کاهش داد. واکنش منتقدان. مخاطبان مورد بررسی توسط سینماسکور به "الیو" به‌طور میانگین نمره «A» در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که افرادی که در نظرسنجی پست‌ترک شرکت کردند، به آن امتیاز کلی مثبت ۸۳ درصد اختصاص دادند و ۵۹ درصد اظهار کردند که قطعاً
درصد اختصاص دادند و ۵۹ درصد اظهار کردند که قطعاً فیلم را توصیه می‌کنند.
هیچ‌کس تو را نجات نخواهد داد یک فیلم علمی تخیلی و ترسناک آمریکایی، محصول سال ۲۰۲۳ میلادی با بازی کیتلین دیور است. نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی این فیلم بر عهده برایان دافیلد بوده‌است. این فیلم در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳ در سینما اکران شد و توسط استودیو قرن بیستم به‌عنوان یک فیلم اصلی هولو در ایالات متحده و در ۲۲ سپتامبر در دیزنی پلاس استار در سطح بین‌المللی منتشر شد.
مرکز ورزشی هانگژو شیائوشان () یک ورزشگاه فوتبال در هانگژو، چین است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شده دارای ۱۰٬۱۱۸ نفر ظرفیت است.
ورزشگاه دانشگاه نرمال ژجیانگ شرقی () یک ورزشگاه فوتبال در جینهوا، چین است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شده دارای ۱۲٬۲۷۳ نفر ظرفیت است.
لورایدر یا لو رایدر خودرویی سفارشی با بدنه پایین است که در دهه ۱۹۴۰ در میان جوانان آمریکایی مکزیکی ظاهر شد. "لورایدر" همچنین به راننده ماشین و شرکت آنها در باشگاه‌های اتومبیلرانی پایین اشاره دارد که بخشی از فرهنگ Chicano باقی مانده و از آن زمان در سطح بین‌المللی گسترش یافته است. این وسایل نقلیه سفارشی نیز آثار هنری هستند، که عموماً با طرح‌های پیچیده و رنگارنگ، ویژگی‌های زیبایی‌شناسی منحصربه‌فرد، و چرخاندن روی چرخ‌های سیمی با لاستیک‌های دیوار سفید رنگ‌آمیزی می‌شوند. رینگ‌های لورایدر معمولاً کوچک‌تر از
می‌شوند. رینگ‌های لورایدر معمولاً کوچک‌تر از چرخ‌های اصلی هستند. آنها اغلب مجهز به سامانه‌های هیدرولیکی هستند که امکان تعلیق قابل تنظیم ارتفاع را فراهم می‌کند و به خودرو اجازه می‌دهد تا با سوئیچ پایین یا بلند شود. این پس از غیرقانونی شدن lowriding در کالیفرنیا و هدف گرفتن بلیط توسط پلیس ایجاد شد. ممنوعیت‌های Lowriding به‌عنوان تبعیض‌آمیز نسبت به فرهنگ چیکانو و لاتین تبارها شناخته شده است. قانون ایالتی خواستار حذف آنها در سال ۲۰۲۲ شد و برخی از شوراهای شهر محلی این کار را انجام دادند. منشأ و هدف. خودروی
محلی این کار را انجام دادند. منشأ و هدف. خودروی لورایدر هیچ هدف عملی فراتر از یک خودروی استاندارد ندارد. فرهنگ اتومبیل لورایدر در لس آنجلس، کالیفرنیا، در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۴۰ و در طول رونق پس از جنگ در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. در ابتدا، برخی از جوانان مکزیکی-آمریکایی بلوک‌ها را پایین می‌آوردند، کلاف‌های فنری را می‌بردند، قاب‌ها را می‌زدند. و دوک‌ها را رها کرد. هدف پایین سواران این است که تا حد امکان به آرامی حرکت کنند، شعار آنها «کم و آهسته» است. با طراحی مجدد این خودروها به شیوه‌هایی که برخلاف اهداف مورد
این خودروها به شیوه‌هایی که برخلاف اهداف مورد نظرشان است و با رنگ‌آمیزی خودروهایشان به گونه‌ای که آنها معانی فرهنگ مکزیکی-آمریکایی را منعکس کنند و دربر گیرند، اظهارات فرهنگی و سیاسی را ایجاد می‌کنند که برخلاف فرهنگ رایج انگلیسی است. مسائل حقوقی. افزایش محبوبیت منجر به واکنش شدید شد: تصویب بخش ۲۴۰۰۸ از کد خودروی کالیفرنیا در ۱ ژانویه ۱۹۵۸، که استفاده از خودروهای اصلاح شده را غیرقانونی می‌کرد به طوری که هر قسمتی از قسمت پایینی رینگ چرخ‌های آن پایین‌تر بود. در سال ۱۹۵۹، ران آگویر، مکانیک، راهی برای دور زدن
در سال ۱۹۵۹، ران آگویر، مکانیک، راهی برای دور زدن قانون با نصب هیدرولیک پیدا کرد که می‌توانست شاسی فریم X جنرال موتورز را با چرخاندن سوئیچ بالا و پایین کند. لورایدر در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رایج شد، و ممنوعیت‌هایی در بسیاری از شهرهای کالیفرنیا وضع شد. در سال ۲۰۰۹ کمی محبوبیت پیدا کرد، سپس به‌طور قابل توجهی در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در ایالات متحده. در دهه ۲۰۲۰، فعالان استدلال می‌کردند که این عمل بی‌ضرر است و ممنوعیت آن صرفاً نتیجه تعصب علیه آمریکایی‌های مکزیکی-آمریکایی است. سن خوزه و ساکرامنتو در سال ۲۰۲۲
است. سن خوزه و ساکرامنتو در سال ۲۰۲۲ تحریم‌های خود را که به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۸ وضع شده بودند، لغو کردند. در سال ۲۰۲۲، مجلس ایالتی به اتفاق آرا قطعنامه‌ای را تصویب کرد که در آن از همه شهرهای باقیمانده دارای ممنوعیت (از جمله شهر ملی که در سال ۱۹۹۲ آن را ممنوع کرد) خواست تا آنها را لغو کنند. اضافه کردن سامانه تعلیق قابل تنظیم ارتفاع. در سال ۱۹۵۹، شخصی‌سازی به نام ران آگویر راهی برای دور زدن قانون با استفاده از پمپ‌ها و شیرهای هیدرولیک Pesco ابداع کرد که به او اجازه می‌داد ارتفاع سواری را با تکان یک
که به او اجازه می‌داد ارتفاع سواری را با تکان یک سوئیچ تغییر دهد. ران آگویر این اصلاح را با کمک پدرش پس از تصور این ایده ایجاد کرد. انگیزه آگیره این بود که از هدف قرار گرفتن با بلیت‌های ترافیکی خودداری کند، همان‌طور که پلیس محلی در شهر خود در ریالتو، کالیفرنیا پس از تصویب ممنوعیت در سراسر ایالت، مورد هدف قرار گرفته بود. نقش شورولت ایمپالا. در سال ۱۹۵۸ شورولت ایمپالا ظهور کرد که دارای یک قاب X شکل بود که برای پایین آوردن و اصلاح با هیدرولیک کاملاً مناسب بود. قاب استاندارد از نوع محیطی رها شد و با واحدی با
قاب استاندارد از نوع محیطی رها شد و با واحدی با ریل‌هایی که به شکل "X" کشیده شده بود جایگزین شد. شورولت ادعا کرد که قاب جدید استحکام پیچشی بیشتری را ارائه می‌دهد و امکان قرارگیری کمتر از محفظه سرنشین را فراهم می‌کند. این یک مرحله انتقالی بین ساخت قاب محیطی سنتی و بدنه/شاسی کاملاً متحد شده بعدی بود، ساختار بدنه در پانل‌های راکر و فایروال تقویت شد. این قاب به اندازه یک قاب محیطی سنتی در محافظت از ساختار داخلی در تصادفات برخورد جانبی مؤثر نبود. فرهنگ لورایدر. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۵، سفارشی‌سازان، فریم‌های GM
سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۵، سفارشی‌سازان، فریم‌های GM X، هیدرولیک و تکنیک‌های ایربراشینگ را برای ایجاد سبک مدرن لورایدر تطبیق داده و اصلاح کردند. لورایدینگ در کنار جنبش چیکانو در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ رشد کرد. در ابتدا، لورایدرها فقط در مکان‌هایی مانند لس آنجلس دیده می‌شد، به خصوص در دهه ۱۹۷۰ در بلوار Whittier وقتی که lowriding به اوج خود رسید. Whittier یک خیابان تجاری وسیع بود که از دیوار شهر در لس آنجلس، کالیفرنیا عبور می‌کرد. در طول دهه ۱۹۷۰، فرهنگ در سراسر دره مرکزی و مناطق سن خوزه کالیفرنیا گسترش یافت، با
مرکزی و مناطق سن خوزه کالیفرنیا گسترش یافت، با انتشار آهنگ R&amp;B " Low Rider " توسط War، و ایجاد کلوپ‌های کم سوار مانند Carnales Unidos در سال ۱۹۷۵، و گسترش بیشتری یافت. با انتشار مجله "Low Rider" توسط دانشجویان ایالتی سن خوزه در سال 1977. در اوج خود در سال ۱۹۸۸، مجله "Low Rider" فروش ماهانه بیش از ۶۰٬۰۰۰ نسخه داشت. لورایدرها در سال ۱۹۷۹ در فیلم "شب‌های بلوار" به نمایش درآمد که برخی آن را به دلیل ارتباط دادن فرهنگ پایین سواری با باندهای خیابانی سرزنش کردند. صحنه پایین سواری با فرهنگ‌های مختلف شرکت کننده،
صحنه پایین سواری با فرهنگ‌های مختلف شرکت کننده، ساخت وسایل نقلیه و سبک‌های بصری متنوع است. شهر اسپانیولا، نیومکزیکو به کانونی برای کم سواران خارج از کالیفرنیا تبدیل شد. ژاپن. فرهنگ Lowriding به ژاپن نیز گسترش یافته است. جونیچی شیمودایرا به واردات و فروش این خودروها از طریق تجارت خود، جاده پارادایس ادامه می‌دهد. گسترش فرهنگ لورایدر و شهرت جاده پارادایس حتی توجه اد راث را به خود جلب کرد که به دلیل ایجاد اتومبیل‌های سفارشی مانند هات راد و یک چهره برجسته در Kustom Kulture مشهور است. از زمان معرفی کم رایدرها در
Kulture مشهور است. از زمان معرفی کم رایدرها در ژاپن و ظهور کم رایدرها در ژاپن در سال ۲۰۰۱، تخمین زده می‌شود که هنوز ۲۰۰ باشگاه خودرویی مرتبط با صحنه پایین‌رایدر وجود دارد که هنوز هم تا به امروز فعال هستند. در فرهنگ عامه. در دهه ۱۹۹۰، کم سواران به شدت با فرهنگ هیپ هاپ و جی فانک ساحل غربی مرتبط شدند. مک ۱۰، دکتر دره، اسنوپ داگ، گیم، Warren G، South Central Cartel، ایزی-ئی، Above the Law و جان سینا (در یک موزیک ویدیوی "Right Now") در میان سایرین، سواران پایین را به‌طور برجسته در موزیک ویدیوهای خود نشان دادند.
ورزشگاه مرکز ورزشی شانگچنگ یک ورزشگاه فوتبال در هانگژو، چین است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده دارای ۱۳٬۵۴۴ نفر ظرفیت است.
گردبادها () یک فیلم فاجعه‌ای آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی لی ایزاک چانگ و از فیلم‌نامه‌ای اثر مارک ال. اسمیت است که بر پایهٔ داستانی از جوزف کوشینسکی ساخته شده است. این فیلم دنباله‌ای بر "گردباد" اما با داستانی نامرتبط محسوب می‌شود. در این فیلم دیزی ادگار جونز، گلن پاول، آنتونی راموس، برندون پریا، مورا تیرنی و ساشا لین ایفای نقش می‌کنند. "گردبادها" برای نخستین بار در ۸ ژوئیه ۲۰۲۴ در لندن به نمایش درآمد و به‌وسیلهٔ برادران وارنر در ۸ ژوئیه ۲۰۲۴ به‌صورت بین‌المللی منتشر شد. این فیلم در در ایالات متحده
بین‌المللی منتشر شد. این فیلم در در ایالات متحده توسط یونیورسال پیکچرز در ۱۹ ژوئیه اکران شد. این فیلم به‌طور کلی نقدهای مثبتی از سوی منتقدان گرفت و بیش از ۳۶۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته است. داستان. بازسازی فیلم «گردباد» محصول سال ۱۹۹۶، که در مورد یک جفت تعقیب‌کننده طوفان متمرکز بود که در تلاش برای آزمایش یک سیستم هشدار آب و هوای آزمایشی، جان خود را به خطر می‌اندازند. تولید. با بودجه تخمینی ۲۰۰ میلیون دلار، فیلمبرداری اصلی در مه ۲۰۲۳ در اطراف اکلاهما سیتی آغاز شد. فیلمبرداری در ژوئیه به دلیل اعتصاب
سیتی آغاز شد. فیلمبرداری در ژوئیه به دلیل اعتصاب نویسندگان در سال ۲۰۲۳ متوقف شد. تولید با پایان اعتصاب در نوامبر ۲۰۲۳ از سر گرفته شد و ماه بعد به پایان رسید.
باغ ایتالیایی (یا Giardino all'italiana ,) معمولاً به سبکی از باغ‌ها اشاره دارد، در هر کجا که قرار گرفته باشند، منعکس کننده معماری مشابه باغ‌های بزرگ رنسانس ایتالیایی هستند. در تاریخ باغ‌سازی، در دوران رنسانس، ایتالیا پیشرفته‌ترین و تحسین‌برانگیزترین باغ‌ها را در اروپا داشت که تأثیر زیادی بر ایجاد یا بهبود سبک دیگر کشورها، به‌ویژه باغ‌های فرانسوی و باغ‌های هلندی و سپس به این واسطه، باغ‌های بریتانیایی داشت. باغ‌های ایتالیایی با شکلی رسمی چیده می‌شدند، اما احتمالاً به شیوه‌ای ملایم‌تر از سبک فرانسوی متأخر
احتمالاً به شیوه‌ای ملایم‌تر از سبک فرانسوی متأخر بودند و با هدف گسترش یا نمایش نظم معماری خانه در طبیعت به کار گرفته می‌شدند. باغی به این سبک و با استفاده از گیاهان مدیترانه‌ای، اغلب در هر کجای دنیا «باغ ایتالیایی» نامیده می‌شود. از اواخر قرن هجدهم، بسیاری از باغ‌های ایتالیایی بزرگ در نسخه‌ای از سبک باغ‌های با منظره انگلیسی بازسازی شدند، و طیف وسیعی از انواع باغ‌هایی که واقعاً در ایتالیا یافت می‌شوند، تا حدی به شرایط آب و هوایی مختلف بستگی دارد. تاریخ و تأثیر. باغ ایتالیایی به نوبهٔ خود تحت تأثیر باغ‌های
باغ ایتالیایی به نوبهٔ خود تحت تأثیر باغ‌های رومی و باغ‌های رنسانس ایتالیا قرار داشت. اصول ایجاد باغ فرانسوی مبتنی بر اصول باغ ایتالیایی است، اما آندره لو نوتر در نهایت با تغییرات عمده‌ای که در آن ایجاد کرد، دو باغ وو-لو-ویکنت و ورسای را در قرن هفدهم طراحی نمود. باغ‌های رسمی اولیه انگلیسی متأثر از فواره‌ها و آبشارهایی بود که از عناصر باغ‌های رنسانس ایتالیا بودند و گرچه این نوع آبشارها باقی بودند، ولی مدل هلندی از سده هفدهم میلادی مورد تقلید بریتانیایی‌ها قرار گرفت. از اوایل قرن هجدهم به بعد، به لطف طراحانی
گرفت. از اوایل قرن هجدهم به بعد، به لطف طراحانی مانند چارلز بریجمن، ویلیام کنت، کاپابیلیتی براؤن و هامفری رپتون، طراحی باغ در انگلستان تغییراتی کاملاً متفاوت، رمانتیک و غیررسمی پیدا کرد. تأثیرات رومی. باغ‌های رومی () خود تا حد زیادی از باغ‌های یونانی الهام گرفته بودند و معمولاً به سبک باغ‌های پریستیل ساخته می‌شدند. طبقهٔ حاکمه در امپراتوری روم (حدود ۱۰۰ قبل از میلاد - ۵۰۰ پس از میلاد) به‌طور فعال اطلاعاتی در مورد کشاورزی، باغبانی، دامداری، سیستم‌های آبی و گیاه‌شناسی تبدال می‌کردند. باغ‌های لوکولوس ("هورتی
تبدال می‌کردند. باغ‌های لوکولوس ("هورتی لوکولانی") در تپه پینسیان در نزدیکی رم، شکل و شمایل باغ ایرانی را در حدود ۶۰ سال قبل از میلاد، به اروپا معرفی کرد. این باغ مکانی برای آرامش و طیب‌خاطر، پناهگاهی در برابر زندگی شهری و مکانی مملو از معانی مذهبی و نمادین بود. همان‌طور که فرهنگ رومی توسعه یافت و به‌طور فزاینده ای از طریق تجارت تحت تأثیر تمدن‌های خارجی قرار گرفت، استفاده از باغ‌ها گسترش یافتند و باغ‌سازی در روم باستان رونق گرفت. پژوهشگرانی که در دوره رنسانس آثار قدیمی را می‌کاویدند، سبک اصلی باغ‌های
رنسانس آثار قدیمی را می‌کاویدند، سبک اصلی باغ‌های ایتالیایی را بر اساس کشفیاتشان دربارهٔ مدل‌های رومی ایجاد کردند. آن‌ها در نوشته‌های اووید در "دگردیسی‌ها"، نامه‌های پلینی جوان، "کتاب تاریخ طبیعی" پلینی پیر و "Rerum Rusticanum" اثر وارو، که همگی شرح مفصل و غنایی ارائه می‌کردند، توصیف باغ‌های رومی را خوانده بودند و از این نوشتارها الهام گرفتند. پلینی جوان زندگی خود را در ویلای خود در لورنتوم چنین توصیف کرده: «... یک زندگی خوب و یک زندگی واقعی، که شاد و شرافتمندانه است، بیش از هر «کسب و کاری» ثواب دارد. باید
است، بیش از هر «کسب و کاری» ثواب دارد. باید از نخستین فرصت استفاده کرد و از هیاهو، شلوغی بیهوده و مشاغل واهی شهر رها یافت و خود را وقف ادبیات و فراغت نمود». به گفته پلینی، هدف از باغ، "اوتیوم" بود که می‌توان آن را به صورت انزوا، آرامش یا طیب‌خاطر ترجمه کرد. باغ مکانی برای تأمل، مطالعه، نوشتن و استراحت کردن بود. پلینی مسیرهایی مسقف را توصیف می‌کند که با پرچین‌ها، رقمه‌های زینتی، فواره‌ها، و درختان و بوته‌هایی که به اشکال هندسی یا خارق‌العاده تزئین شده‌اند، احاطه می‌شدند. همهٔ این ویژگی‌ها بخشی از باغ‌های
احاطه می‌شدند. همهٔ این ویژگی‌ها بخشی از باغ‌های رنسانس متأخر شد. باغ‌های قرون وسطایی ایتالیا. باغ‌های قرون وسطایی ایتالیا با دیوارهایی محصور شده بودند و در آن‌ها پرورش سبزیجات، میوه‌ها و گیاهان دارویی رواج داشت. همچنین باغ‌های رهبانی ساخته می‌شد که مختص به مراقبه و نیایش طراحی شده بود تا مکانی آرام باشد. به‌طور کلی، انواع باغ‌های صومعه شامل باغ‌های آشپزخانه، باغ‌های درمانگاه، باغ‌های گورستان، باغ‌های دِیر و تاکستان‌ها بودند. صومعه‌های منفرد ممکن بود اشکال مختلفی داشته باشند؛ مثلاً دارای یک «صحن سبز»،
مختلفی داشته باشند؛ مثلاً دارای یک «صحن سبز»، قطعه‌ای از فضای سبز و درختان که اسب‌ها بتوانند در آن بچرخند، و همچنین یک باغ سرداب یا باغ‌های خصوصی برای مطیع‌ها، راهبانی که پست‌های خاصی در صومعه داشتند، باشند. باغ‌های رنسانس ایتالیا. باغ رنسانس ایتالیایی در اواخر قرن پانزدهم در ویلاهایی در رم و فلورانس با الهام از ایده‌آل‌های کلاسیک نظم و زیبایی پدیدار شد و برای لذت بردن از مناظر باغ و چشم‌اندازهای دورتر و همچنین برای تفکر، دوری از هیاهو و لذت بردن طراحی گردید. در اواخر رنسانس، باغ‌ها بزرگ‌تر و حتی متقارن‌تر
در اواخر رنسانس، باغ‌ها بزرگ‌تر و حتی متقارن‌تر شدند و مملو از فواره‌ها، مجسمه‌ها، گروتوها، مسیرهای آب و سایر ویژگی‌هایی بودند که برای شادی صاحبان و سرگرم کردن و تحت تأثیر قرار دادن بازدیدکنندگان طراحی شده بودند. در حالی که باغ‌های اولیه رنسانس ایتالیا برای تأمل و لذت با تونل‌های سبز، درختانی برای سایه، "باغ مخفی گیاردینو" (Giardino Segreto) و زمین‌هایی برای بازی و سرگرمی طراحی شده بودند، خاندان مدیچی‌ها، سلسله حاکم فلورانس، از باغ‌ها برای نشان دادن قدرت و شکوه خانوادگی خود استفاده می‌کردند. «در نیمه اول
شکوه خانوادگی خود استفاده می‌کردند. «در نیمه اول سده شانزدهم میلادی، شکوه و عظمت به عنوان یک فضیلت شاهزادگان تلقی شد و در سرتاسر شبه جزیره ایتالیا معماران، مجسمه‌سازان، نقاشان، شاعران، مورخان و دانشمندان انسان‌گرا مأمور شدند تا تصویری باشکوه از حامیان مالی قدرتمند خود بسازند.» به‌طور مثال فواره مرکزی ویلا دی کاستلو مجسمه ای از هرکول، نماد کوزیمو مدیچی، حاکم فلورانس، و بزِ دُم ماهی که نماد مدیچی‌هاست نمایش داده شده‌است. این باغ نمایانگر قدرت، خرد، نظم، زیبایی و شکوهی بود که مدیچی‌ها به فلورانس آوردند.
زیبایی و شکوهی بود که مدیچی‌ها به فلورانس آوردند. ویلاهای ایتالیایی با باغ‌های قابل توجه. ویلای مدیچی در فیزوله (۱۴۵۵–۱۴۶۱). قدیمی‌ترین باغ رنسانس ایتالیایی در ویلا مدیچی در فیزوله، شمال شهر فلورانس است. جووانی د مدیچی (۱۴۲۱–۱۴۶۳) پسر کوزیمو مدیچی، بنیانگذار سلسله مدیچی، این باغ را بین سالهای ۱۴۵۵ و ۱۴۶۱ ساخت. برخلاف سایر ویلاهای خانواده مدیچی که در زمین‌های کشاورزی مسطح قرار داشتند، این ویلا در دامنهٔ تپه‌ای سنگی با چشم‌انداز فلورانس ساخته شد. ویلا مدیچی از دستورالعمل لئون باتیستا آلبرتی پیروی می‌کرد که
از دستورالعمل لئون باتیستا آلبرتی پیروی می‌کرد که می‌گفت یک ویلا باید منظره‌ای داشته باشد که «مشرف به شهر، زمین مالک، دریا یا دشت بزرگ و تپه‌ها و کوه‌های آشنا» و پیش‌زمینه‌ای با «ظرافت باغ‌ها» باشد. باغ دارای دو تراس بزرگ است که یکی در سطح همکف و دیگری در سطح طبقه اول قرار دارد. مهمانان می‌توانستند از اتاق‌های پذیرایی در طبقه اول، به ایوان و از آنجا به باغ بروند، بنابراین ایوان فضای انتقالی بود که فضای داخلی را به بیرون متصل می‌کرد. برخلاف باغ‌های بعدی، ویلای مدیچی دارای پلکان بزرگ یا ویژگی دیگری برای
ویلای مدیچی دارای پلکان بزرگ یا ویژگی دیگری برای ارتباط این دو سطح نبود. این باغ به برادرزادهٔ جووانی، لورنزو د مدیچی، به ارث رسید که آن را به محلی برای ملاقات شاعران، هنرمندان، نویسندگان و فیلسوفان بدل نمود. در سال ۱۴۷۹، شاعر آگنولو پولیزیانو، آموزگار کودکان مدیچی، باغ را در نامه ای توصیف کرده: «... در میان سینه‌کش شیب‌دار کوه‌ها نشسته‌ایم، در اینجا آب فراوانی داریم و دائماً با بادهای معتدل روحمان تازه می‌شود، تابش نور خورشید کمی ناراحت‌کننده است. با نزدیک شدن به خانه، به نظر می‌رسد که در چوب نقش بسته،
شدن به خانه، به نظر می‌رسد که در چوب نقش بسته، اما وقتی به آن می‌رسید، می‌بینید که چشم‌انداز کامل شهر را در اختیار دارد.» کاخ پیکولومینی در پینزا، توسکانی (۱۴۵۹). کاخ پیکولومینی در پینزا را انئا سیلویو پیکولومینی ساخت که از سال ۱۴۵۸ تا ۱۴۶۴ به نام پیوس دوم پاپ و رهبر عالم مسیحیت بود. او دانشمند زبان لاتین بود و مطالب زیادی در زمینه آموزش، نجوم و فرهنگ اجتماعی نوشت. در سال ۱۴۵۹، او یک قصر برای خود و کاردینال‌هایش و دربار در شهر کوچک زادگاهش پینزا ساخت. مانند ویلا مدیچی، یکی از ویژگی‌های اصلی این خانه،
مانند ویلا مدیچی، یکی از ویژگی‌های اصلی این خانه، منظره‌اش بود که از لُژیا تا فراز درهٔ وال د اورچا و تا دامنه‌های مونت آمیاتا را در بر می‌گرفت. نزدیک‌تر به خانه، تراس‌هایی با تخت‌های گل هندسی در اطراف فواره‌ها و تزئین شده با بوته‌های مخروطی و کره‌هایی شبیه باغ پلینی که در کتاب آلبرتی به نام "De re aedificatoria" شرح داده شده بود، وجود داشت. باغ به گونه ای طراحی شده بود که درهای آن به سمت شهر، کاخ و چشم‌انداز باز شود. کورتیله دل بِلوِدِرِه در کاخ واتیکان، رم (۱۵۰۴–۱۵۱۳). در سال ۱۵۰۴ پاپ ژولیوس دوم معماری
رم (۱۵۰۴–۱۵۱۳). در سال ۱۵۰۴ پاپ ژولیوس دوم معماری به نام دوناتو برامانته را مأمور کرد تا یک باغ تفریحی کلاسیک رومی در فضای بین کاخ قدیمی واتیکان پاپی در رم و ویلای بِلوِدِرِه در نزدیکی آن بازسازی کند. مدل او بر اساس پناهگاه باستانی فرتونا پریمیگنیا در شهر باستانی پالسرتینا بود و او از ایده‌های کلاسیک تناسب، تقارن و پرسپکتیو در طراحی خود استفاده نمود. او یک محور مرکزی برای اتصال این دو ساختمان ایجاد کرد و یک سری تراس‌ها که با رمپ‌های دوتایی به هم متصل می‌شدند، شبیه به آنچه در پالسترینا بود، ساخت. تراس‌ها
شبیه به آنچه در پالسترینا بود، ساخت. تراس‌ها توسط مسیرها و تخت‌های گل به مربع و مستطیل تقسیم می‌شدند و به عنوان محیطی در فضای باز برای مجموعه خارق‌العاده مجسمه‌های کلاسیک پاپ ژولیوس، که شامل لائوکوئون معروف و آپولو بلودر بود، استفاده می‌شد. قلب باغ حیاطی بود که دور تا دور آن را یک ایوان سه طبقه احاطه کرده بود که به عنوان سالن نمایش برای سرگرمی‌ها عمل می‌کرد. یک اکسدرای مرکزی نتیجه دراماتیک پرسپکتیو طولانی حیاط، رمپ‌ها و تراس‌ها را تشکیل می‌داد. متأسفانه، با ساخت کتابخانه واتیکان در اواخر قرن شانزدهم درون