payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آر. جی. واترز (; – ) یک عکاس تجاری آمریکایی در کالیفرنیا و نوادا بود. اوایل زندگی. رپر جیمز واترز در ۲۴ سپتامبر ۱۸۵۶ در ساکرامنتو، کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش جورج گیلبرت واترز (۱۸۲۲-) و مادرش لیدیا مری میلنر (۱۸۱۷–۱۸۸۱) نام داشت. او با آنا ام واترز ازدواج کرد و بین سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۸۹۵ دو پسر داشتند. در سال ۱۸۹۲، واترز یک استودیوی عکاسی تجاری در خیابان کالیفرنیا ۱۹۴۵، در سانفرانسیسکو به نام شرکت آر.جی. واترز افتتاح شد. عکس‌های واترز در موزه جی. پال گتی، موزه متروپولیتن هنر، کتابخانه کنگره، آرشیو آنلاین
موزه متروپولیتن هنر، کتابخانه کنگره، آرشیو آنلاین کالیفرنیا و کتابخانه دانشگاه نوادا در رینو نگهداری می‌شوند. در کتابخانه کنگره دو عکاسی سراسرنمای او از سه سال پس از زلزله ۱۹۰۶ سانفرانسیسکو، نگهداری می‌شود. درگذشت. واترز در ۵ نوامبر ۱۹۳۷ در کمپ فرانسوی، شهرستان سن‌واکین، کالیفرنیا، در سن ۸۱ سالگی درگذشت. طبق گواهی فوت وزارت بهداشت عمومی کالیفرنیا، جسد واترز در ۸ نوامبر در خانه تشییع جنازه کاسا بونیتا در استوکتون، کالیفرنیا سوزانده شد.
لشکر ۲ پیاده () لشکر پیاده‌نظام زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و تحت امر ارتش هشتم است، که در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد و هم‌اکنون وظیفه اصلی آن، دفاع از کره جنوبی، در مقابل یورش احتمالی کره شمالی به این کشور می‌باشد. ستاد فرماندهی لشکر ۲ پیاده در پایگاه شکاری لوئیس-مک‌کرود، ایالت واشینگتن قرار دارد و قرارگاه فرماندهی آن نیز در کره جنوبی مستقر می‌باشد. از دهه ۱۹۶۰، مأموریت اصلی این لشکر دفاع پیشگیرانه از کره جنوبی در صورت حمله کره شمالی بوده است. تقریباً ۱۷۰۰۰ سرباز در لشکر دوم پیاده خدمت می‌کنند که
۱۷۰۰۰ سرباز در لشکر دوم پیاده خدمت می‌کنند که ۱۰۰۰۰ نفر از آنها در کره جنوبی مستقر هستند و حدود ۳۵٪ از پرسنل نیروهای ایالات متحده در کره را تشکیل می‌دهند. این لشکر که به عنوان لشکر دوم پیاده و نیز لشکر ترکیبی کره جنوبی/ایالات متحده شناخته می‌شود و یگان‌های زیرمجموعه آن توسط تیم‌های رزمی تیپ‌های چرخشی از سایر لشکرهای نیروی زمینی ایالات متحده تقویت می‌شود. لشکر دوم پیاده به عنوان تنها لشکر ارتش ایالات متحده که سربازان کره جنوبی را از طریق برنامه کاتوسا (تقویت کره به ارتش ایالات متحده) که در سال ۱۹۵۰ با توافق
کره به ارتش ایالات متحده) که در سال ۱۹۵۰ با توافق رئیس‌جمهور کره جنوبی، سینگمن ری، آغاز شد، در خود جای داده است، منحصر به فرد است. تا پایان جنگ کره، حدود ۲۷۰۰۰ کاتوسا در نیروهای ایالات متحده خدمت کرده بودند. تا ماه مه ۲۰۰۶، تقریباً ۱۱۰۰ سرباز کاتوسا به این لشکر اختصاص داده شده‌اند. بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴، بیش از ۴۷۴۸ سرباز هلندی نیز در این لشکر خدمت کردند.
حقوق رسانه که به آن حقوق سرگرمی نیز می‌گویند، خدمات حقوقی ارائه شده به صنعت سرگرمی و رسانه است. این خدمات در قانون سرگرمی با قانون مالکیت فکری همپوشانی دارد. مالکیت فکری دارای بخش‌های متحرک بسیاری است که شامل نمادهای بازرگانی، حق تکثیر و «حق شهرت» می‌شود. با این حال، حقوق سرگرمی اغلب شامل سوالاتی از حقوق استخدام، حقوق قرارداد، حقوق شبه‌جرم، حقوق کار، حقوق ورشکستگی، حقوق مهاجرت، حقوقاوراق بهادار، حقوق منافع امنیتی، حقوق نمایندگی، حقوق حریم خصوصی، قوانین تهمت و افترا، قوانین تبلیغات، حقوق کیفری، حقوق مالیاتی،
افترا، قوانین تبلیغات، حقوق کیفری، حقوق مالیاتی، حقوق‌بین‌المللی (به ویژه حقوق بین‌الملل خصوصی) و حقوق بیمه است. بیشتر کار یک قانون سرگرمی مبتنی بر معامله است، به عنوان مثال، پیش نویس قراردادها، مذاکره و میانجیگری. برخی از شرایط ممکن است منجر به دعوی قضایی یا داوری نیاز داشته باشد.
ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا () ارتش میدانی زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. ارتش هشتم در جنگ جهانی دوم و جنگ کره شرکت داشت. ستاد فرماندهی این ارتش در پایگاه کمپ هامفریز در پیونگ‌تک مستقر می‌باشد. ارتش هشتم تنها ارتش میدانی فعال در نیروهای مسلح آمریکا است. ارتش هشتم فرماندهی کلیه یگان‌های نیروی زمینی آمریکا در کره جنوبی را برعهده دارد و تحت امر نیروهای کره ایالات متحده و نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام فعالیت می‌کند. تاریخچه. جنگ جهانی دوم. این واحد
فعالیت می‌کند. تاریخچه. جنگ جهانی دوم. این واحد اولین بار در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۴ در ایالات متحده، تحت فرماندهی سپهبد رابرت ال. آیشلبرگر تأسیس شد. ارتش هشتم در بسیاری از عملیات‌های آبی-خاکی در جبهه جنوب غربی اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم شرکت کرد و در نهایت در بیش از شصت عملیات نظامی شرکت داشت. اولین مأموریت ارتش هشتم، در سپتامبر ۱۹۴۴ به دست گرفتن کنترل ارتش ششم ایالات متحده در گینه نو، بریتانیای نو، جزایر آدمیرالتی و موروتای بود، تا ارتش ششم را برای شرکت در نبرد فیلیپین (۱۹۴۴–۱۹۴۵) محیا کند. ارتش هشتم دوباره در
فیلیپین (۱۹۴۴–۱۹۴۵) محیا کند. ارتش هشتم دوباره در دسامبر ۱۹۴۴ به دنبال ارتش ششم، زمانی که در ۲۶ دسامبر کنترل عملیات در جزیره لیت را به دست گرفت، وارد عمل شد. در ژانویه، ارتش هشتم در لوزون وارد نبرد شد و سپاه یازدهم را در ۲۹ ژانویه در نزدیکی سن آنتونیو و لشکر یازدهم هوابرد را دو روز بعد در آن سوی خلیج مانیل پیاده کرد. نیروهای ارتش هشتم، با ترکیب سپاه اول و سپاه چهاردهم از ارتش ششم، در یک حرکت بزرگ و تهاجمی، مانیل را محاصره کردند. آخرین عملیات ارتش هشتم در جنگ اقیانوس آرام، پاکسازی جنوب فیلیپین از ارتش ژاپن،
اقیانوس آرام، پاکسازی جنوب فیلیپین از ارتش ژاپن، از جمله جزیره اصلی میندانائو بود، تلاشی که سربازان ارتش هشتم را تا پایان جنگ مشغول به خود کرد. اشغال ژاپن. قرار بود ارتش هشتم در عملیات حمله به ژاپن شرکت کند. این ارتش در عملیات تاج، مرحله دوم حمله، که شامل حمله به دشت کانتو در شرق هونشو می‌شد، شرکت می‌کرد. با این حال، تسلیم ژاپن، حمله را لغو کرد و ارتش هشتم خود را مسئول یک اشغال مسالمت‌آمیز یافت. نیروهای اشغال‌کننده در ۳۰ اوت ۱۹۴۵ با ستاد مرکزی در یوکوهاما، پیاده شدند، سپس ستاد آن به ساختمان دای-ایچی در
پیاده شدند، سپس ستاد آن به ساختمان دای-ایچی در توکیو منتقل شد. در آغاز سال ۱۹۴۶ ارتش هشتم مسئولیت اشغال تمام ژاپن را برعهده گرفت. پس از آن چهار سال آرام سپری شد که طی آن ارتش هشتم به تدریج از یک نیروی رزمی آماده به رزم، به یک نیروی پلیس تبدیل شد. سپهبد والتون اچ. واکر در سپتامبر ۱۹۴۸ فرماندهی این ارتش را به دست گرفت و سعی کرد آموزش ارتش را دوباره تقویت کند، که در اجرای آن نیز موفقیت نسبی داشت. جنگ کره. در ژوئن ۱۹۵۰ شمار ۷۵۰۰۰ سرباز ارتش خلق کره، متعلق به کره شمالی، با تانک‌های ساخت شوروی به کره جنوبی حمله
شمالی، با تانک‌های ساخت شوروی به کره جنوبی حمله کردند و جنگ کره را شعله‌ور ساختند. نیروهای دریایی و هوایی ایالات متحده به سرعت درگیر عملیات جنگی شدند و خیلی زود مشخص شد که نیروهای زمینی ایالات متحده نیز باید وارد عمل شوند. برای جلوگیری از پیشروی کره شمالی، نیروهای اشغال‌کننده آمریکا در ژاپن در اسرع وقت به کره جنوبی اعزام شدند، اما کمبود آموزش و تجهیزات آنها، گویای این موضوع بود، که نیاز به نیروهای پشتیبانی دارند و برخی از واحدهای اولیه آمریکایی توسط ارتش خلق کره نابود شدند. با این حال، سرانجام به مرحله‌ای
کره نابود شدند. با این حال، سرانجام به مرحله‌ای رسیدند که واحدهای کافی از ارتش هشتم به کره رسیدند تا جبهه محکمی ایجاد کنند. ارتش خلق کره خود را در مقابل آن جبهه، یعنی محیط پیرامون پوسان، قرار داد و نتوانست آن را بشکند. در این میان، ارتش هشتم سازماندهی مجدد کرده بود، زیرا لشکرهای زیادی تحت فرماندهی خود داشت که نمی‌توانست مستقیماً کنترل مؤثری بر آنها اعمال کند. سپاه اول و سپاه نهم در ایالات متحده دوباره فعال شدند، سپس برای به دست گرفتن فرماندهی لشکرهای تابعه ارتش هشتم به کره اعزام شدند. بن‌بست با پیاده شدن
ارتش هشتم به کره اعزام شدند. بن‌بست با پیاده شدن سپاه دهم (متشکل از سربازان و تفنگداران دریایی) در اینچئون شکسته شد. ارتش خلق کره که با این تهدید برای مناطق عقبه خود، همراه با عملیات فرار در پوسان، روبرو شده بود، از کره جدا شد و با عجله به سمت شمال عقب‌نشینی کرد. کره جنوبی و شمالی تقریباً به‌طور کامل توسط نیروهای سازمان ملل اشغال شده بودند. با این حال، هنگامی که واحدهای آمریکایی به رودخانه یالو و مرز بین کره شمالی و چین نزدیک شدند، ارتش داوطلب خلق چین مداخله کرد و ماهیت جنگ را به شدت تغییر داد. ارتش هشتم
کرد و ماهیت جنگ را به شدت تغییر داد. ارتش هشتم در نبرد رودخانه چونگچون قاطعانه شکست خورد و مجبور به عقب‌نشینی به کره جنوبی شد، که طولانی‌ترین عقب‌نشینی هر واحد نظامی ایالات متحده در تاریخ بود. ژنرال واکر در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۰ در یک تصادف در خودروی جیپ کشته شد و سپهبد متیو ریدگوی جایگزین او شد. ارتش هشتم که بیش از حد تحت فشار بود، از حمله چینی‌ها به شدت آسیب دید، چرا که آنها توانستند از خطوط ارتباطی کوتاه‌تر و نیروهای دشمن که به‌طور نسبتاً غیررسمی مستقر شده بودند، بهره ببرند. چینی‌ها با وجود برتری هوایی ایالات
بهره ببرند. چینی‌ها با وجود برتری هوایی ایالات متحده، خطوط دفاعی ایالات متحده را شکستند و ارتش هشتم و نیروهای سازمان ملل برای جلوگیری از محاصره با عجله عقب‌نشینی کردند. حمله چینی‌ها همچنان به نیروهای آمریکایی فشار می‌آورد و آنها سئول، پایتخت کره جنوبی را از دست دادند. روحیه سپاه هشتم به پایین‌ترین حد خود رسید، به طوری که در آن روزها به‌طور گسترده به‌عنوان یک توده درهم‌شکسته و شکست‌خورده تلقی می‌شد. سپهبد ریدگوی با قدرت ارتش هشتم را برای چندین ماه به کارایی رزمی بازگرداند. ارتش هشتم در نبردهای چیپیونگ-نی و
رزمی بازگرداند. ارتش هشتم در نبردهای چیپیونگ-نی و وونجو، پیشروی چینی‌ها را کند و در نهایت متوقف کرد. سپس به چینی‌ها حمله متقابل کرد، سئول را پس گرفت و به مدار ۳۸ درجه پیشروی کرد، جایی که جبهه تثبیت شد. هنگامی که ریدگوی جایگزین ژنرال داگلاس مک‌آرتور به‌عنوان فرمانده کل سازمان ملل شد، سپهبد جیمز ون فلیت فرماندهی ارتش هشتم را برعهده گرفت. پس از جنگ جابجایی در مراحل اولیه، نبرد در کره به یک جنگ فرسایشی تبدیل شد. مذاکرات آتش‌بس در تابستان ۱۹۵۱ در روستای پانمونجوم آغاز شد و دو سال طول کشید. در طول عملیات رزمی
آغاز شد و دو سال طول کشید. در طول عملیات رزمی نهایی جنگ، سپهبد مکسول دی. تیلور (که در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۳ به درجه ژنرالی ارتقا یافت) فرماندهی ارتش هشتم را برعهده داشت. هنگامی که خط مرزی نظامی سرانجام توسط توافقنامه آتش‌بس کره مورد توافق قرار گرفت، کره جنوبی و کره شمالی به‌عنوان کشورهای جداگانه به حیات خود ادامه دادند.
سپاه اول ایالات متحده آمریکا () یک سپاه در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. ستاد فرماندهی سپاه اول در پایگاه شکاری لوئیس-مک‌کرود ایالت واشینگتن قرار دارد. این سپاه در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ عراق شرکت داشت. سپاه اول یک تشکیلات اصلی از نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام است و ماموریت فعلی آن شامل نظارت اداری بر واحدهای نیروی زمینی در منطقه آسیا-اقیانوسیه، از جمله برنامه مسیرهای اقیانوس آرام است. سپاه اول که در جنگ جهانی اول در فرانسه فعال شد، بر
اول که در جنگ جهانی اول در فرانسه فعال شد، بر لشکرهای نیروی زمینی ایالات متحده نظارت داشت، زیرا آنها چندین حمله بزرگ آلمان را دفع کرده و به داخل آلمان پیشروی می‌کردند. این سپاه پس از پایان جنگ غیرفعال شد. سپاه اول که برای خدمت در جنگ جهانی دوم دوباره فعال شد، فرماندهی لشکرها را در جنوب اقیانوس آرام به عهده گرفت و نیروی زمینی ایالات متحده و نیروی زمینی استرالیا را در بیرون راندن نیروی زمینی امپراتوری ژاپن از گینه نو رهبری کرد. این سپاه در ادامه یکی از عناصر اصلی پیشرو در نبرد لوزون بود که فیلیپین را آزاد
اصلی پیشرو در نبرد لوزون بود که فیلیپین را آزاد کرد. سپس به عنوان یکی از ستادهای اداری در اشغال ژاپن مسئولیت را بر عهده گرفت. این سپاه در آغاز جنگ کره به کره اعزام شد و یکی از سه سپاهی بود که در طول کل مشارکت ایالات متحده در این درگیری، در کشور باقی ماند و فرماندهی نیروهای ایالات متحده، بریتانیا و کره جنوبی را در طول سه سال مبارزات رفت و برگشت علیه نیروهای کره شمالی و چین برعهده داشت. پس از پایان جنگ، این سپاه تقریباً به مدت ۲۰ سال در کره باقی ماند و از منطقه غیرنظامی کره محافظت کرد. سپاه اول که امروزه
منطقه غیرنظامی کره محافظت کرد. سپاه اول که امروزه فعال است، به عنوان ستاد تابعه ارتش ایالات متحده در اقیانوس آرام عمل می‌کند و همچنین شاهد استقرارهایی در حمایت از جنگ عراق و عملیات آزادی پایدار بوده است.
سپاه هفتم ایالات متحده آمریکا () سپاه زیرمجموعه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. سپاه هفتم در جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ خلیج فارس به‌عنوان یگان عمل‌کننده حضور داشت. سپاه هفتم یکی از دو سپاه اصلی نیروی زمینی ایالات متحده در اروپا در طول جنگ سرد بود. این سپاه که در سال ۱۹۱۸ برای حضور در جنگ جهانی اول فعال شد، سپس برای جنگ جهانی دوم و دوباره در طول جنگ سرد فعال شد. در طول جنگ جهانی دوم و جنگ سرد، این سپاه تابع ارتش هفتم بود و از سال ۱۹۵۱ تا زمانی که پس از موفقیت چشمگیر در
و از سال ۱۹۵۱ تا زمانی که پس از موفقیت چشمگیر در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ به ایالات متحده منتقل شد، در پادگان کلی در اشتوتگارت، آلمان غربی مستقر بود و سپس در سال ۱۹۹۲ غیرفعال شد.
آزادی اطلاعات، آزادی شخص یا افراد در انتشار و مصرف اطلاعات است. دسترسی به اطلاعات توانایی یک فرد برای جستجو، دریافت و انتشار مؤثر اطلاعات است. آزادی اطلاعات گاهی می‌تواند شامل «دانش علمی، بومی و سنتی، آزادی اطلاعات و ایجاد منابع دانش باز، از جمله اینترنت باز با استانداردهای باز، در دسترس بودن آزاد داده‌ها، حفظ میراث دیجیتال، احترام به تنوع فرهنگی و زبانی، مانند در دسترس قرار دادن اطلاعات در زبان و محتواهای محلی قابل دسترس؛ آموزش با کیفیت برای همه، از جمله یادگیری مادام‌العمر و آموزش الکترونیکی ؛ انتشار
یادگیری مادام‌العمر و آموزش الکترونیکی ؛ انتشار رسانه‌های جدید و سواد اطلاعاتی و مهارت‌ها، و شمول اجتماعی آنلاین، از جمله رسیدگی به نابرابری‌ها بر اساس مهارت‌ها، تحصیلات، جنسیت، سن، نژاد، قومیت، و دسترسی افراد دارای ناتوانی و توسعه ارتباطات و فناوری اطلاعات و ارتباطات مقرون به صرفه، از جمله تلفن همراه، اینترنت و زیرساخت‌های باند پهن» می‌باشد. دسترسی عمومی به اطلاعات دولتی، از جمله از طریق قانونگذاری برای دسترسی آزاد به اطلاعات، و قوانین رسمی آزادی اطلاعات، به‌طور گسترده‌ای جزء اساسی مهم دموکراسی و یکپارچگی
گسترده‌ای جزء اساسی مهم دموکراسی و یکپارچگی در حکومت‌ها در نظر گرفته می‌شود. مایکل باکلند (Michael Buckland) شش نوع مانع را تعریف می‌کند که برای دستیابی به اطلاعات باید بر آنها غلبه کرد: شناسایی منبع، در دسترس بودن منبع، هزینه داده‌شده کاربر، هزینه برای ارائه دهنده، دسترسی شناختی و مقبولیت. در حالی که "دسترسی به اطلاعات"، "حق به اطلاعات"، " حق دانستن " و "آزادی اطلاعات" گاهی به عنوان مترادف استفاده می‌شود، اصطلاحات متنوع ابعاد خاص هرچند مرتبطی از این موضوع را برجسته می‌کند. آزادی اطلاعات به آزادی بیان
را برجسته می‌کند. آزادی اطلاعات به آزادی بیان مربوط می‌شود که می‌تواند برای هر رسانه ای اعم از شفاهی، نوشتاری، چاپی، الکترونیکی یا از طریق اشکال هنری اعمال شود. این بدان معناست که حمایت از آزادی بیان به عنوان یک حق نه تنها شامل محتوا، بلکه ابزار کمک کننده به بیان و ارتباط را نیز می‌شود. آزادی اطلاعات مفهومی جداگانه است که گاهی با حق داشتن حریم خصوصی در محتوای اینترنت و فناوری اطلاعات در تضاد است. همانند حق آزادی بیان، حق حفظ حریم خصوصی یک حق شناخته شده بشر است و آزادی اطلاعات به عنوان امتدادی بر این حق عمل
و آزادی اطلاعات به عنوان امتدادی بر این حق عمل می‌کند. دولت بریتانیا آن را به عنوان گسترشی از آزادی بیان و یک حقوق اساسی بشری تئوریزه کرده است. این حق همچنین در حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده است. حزب «» ایالات متحده پلتفرم‌ها و گفتمان‌های سیاسی خود را بر اساس مسائل مربوط به آزادی اطلاعات ایجاد کرده. بررسی اجمالی. افزایش قابل توجهی در دسترسی به اینترنت وجود داشته است. تعداد کاربران اینترنتی در سال ۲۰۱۴ به بیش از سه میلیارد کاربر رسید که حدود ۴۲ درصد از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد. اما شکاف دیجیتالی
از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد. اما شکاف دیجیتالی همچنان بیش از نیمی از جمعیت جهان، به‌ویژه زنان و دختران، و به‌ویژه در آفریقا و کشورهای کمتر توسعه‌یافته و همچنین چندین کشور در حال توسعه جزیره‌ای کوچک را کنار گذاشته است. علاوه بر این، افراد دارای ناتوانی می‌توانند با طراحی فن‌آوری‌ها یا از طریق حضور یا عدم حضور آموزش، از مزیت یا آسیب بیشتری برخوردار شوند. بحث امنیتی. با تکامل عصر اطلاعات، استفاده از آزادی بیان و پیامدهای آن (آزادی اطلاعات، دسترسی به اطلاعات) بحث برانگیزتر می‌شود زیرا ابزارهای ارتباطی جدید و
بحث برانگیزتر می‌شود زیرا ابزارهای ارتباطی جدید و محدودیت‌هایی از جمله کنترل دولت یا روش‌های تجاری که اطلاعات شخصی را به خطر می‌اندازد، به وجود آمده. دسترسی دیجیتال. آزادی اطلاعات همچنین به حمایت از حق آزادی بیان در رابطه با اینترنت و فناوری اطلاعات اشاره دارد. آزادی اطلاعات همچنین ممکن است مربوط به سانسور در زمینه فناوری اطلاعات و امکان دسترسی به محتوای وب، بدون سانسور یا محدودیت باشد.
آزادی آموزش حقی برای والدین است که در آن بتوانند فرزندان خود را مطابق با دیدگاه‌های مذهبی و سایر دیدگاه‌های خود آموزش دهند. این حق همچنین به گروه‌های اجتماعی اجازه می‌دهد تا بتوانند کودکان را بدون مانع شدن حاکمیت دولت بیاموزند. در حقوق بین‌الملل. آزادی آموزش یک مفهوم اساسی (قانونی) است که در کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، پروتکل ۱، ماده ۲ و میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ماده ۱۳ و چندین قانون اساسی ملی، به عنوان مثال قانون اساسی بلژیک (سابق ماده ۱۷، اکنون ماده ۲۴) و قانون اساسی هلند (ماده ۲۳)
۱۷، اکنون ماده ۲۴) و قانون اساسی هلند (ماده ۲۳) گنجانده شده است. اروپا. اجلاس اروپایی برای آزادی در آموزش در سال ۱۹۸۹ تشکیل شد و ۶۹ عضو در ۱۳ کشور دارد. خواسته‌های رسمی این اجلاس شامل نیاز به استقلال برای دانش آموزان و معلمان است. همچنین اهمیت تنوع در آموزش را مشخص می‌کند تا به والدین امکان دهد فرزند خود را به مدرسه ای بفرستند که با دیدگاه‌های آنها همسو باشد. فرانسه. در ، شورای قانون اساسی بر اساس «1882 Ferry Act»، آزادی آموزش را جزو آزادی‌های اساسی مندرج در قانون اساسی اعلام کرد. با این حال، در ۱۳ آگوست
در قانون اساسی اعلام کرد. با این حال، در ۱۳ آگوست ۲۰۲۱، با اینکه برخی از تحلیلگران حقوقی اظهار داشتند که این قانون لغو خواهد شد، شورای قانون اعلام کرد که ارائه اجباری آموزش منحصراً در خانه به یک ساختار قانونی، خلاف قانون اساسی نیست.
تونل تیمز (انگلیسی: Thames Tunnel) یک تونل تردد در زیر رودخانه تیمز، در شهر لندن است. این تونل، محلهٔ رودرهاید را به منطقه سات‌ارک لندن وصل کرده و ۳۹۶ متر طول دارد. پهنای تونل ۱۱ متر و ارتفاع آن ۶ متر است.در هنگام بالاترین سطح آب رودخانه، موقع جزر و مد، تونل تیمز، در عمق ۲۳ متر پایین‌تر از سطح آب قرار می‌گیرد.این تونل که اولین نمونهٔ شناخته شده جهان است که در زیر یک رودخانهٔ قابل کشتیرانی تکمیل و بهره‌برداری شده، بین سال‌های ۱۸۲۵ تا ۱۸۴۳م. توسط مهندس معمار مارک ایزامبارد برونل و پسرش آیزامبارد کینگدام برونل
ایزامبارد برونل و پسرش آیزامبارد کینگدام برونل تکمیل شده و در تاریخ ۲۵ مارس ۱۸۴۳م، برای تردد عمومی گشایش یافته‌است.. تونل تیمز، در اصل برای کالسکه‌های اسبی طراحی شده بود، اما در عمل بیشتر توسط عابران پیاده استفاده شد و بعدها به یک جاذبهٔ گردشگری تبدیل گشت. در سال ۱۸۶۹م، این تونل به خط شرق لندن وصل شد و از سال ۲۰۱۰م، بخشی از شبکهٔ متروی زمینی لندن، تحت مالکیت شرکت حمل و نقل لندن است. پیشینه. طراحی و ساخت. در آغاز قرن ۱۹م، نیاز مبرمی به ایجاد یک اتصال جدید از طریق خشکی بین کرانه جنوبی و شمالی رودخانه تیمز
از طریق خشکی بین کرانه جنوبی و شمالی رودخانه تیمز وجود داشت تا اسکله‌های در حال گسترش دو سوی رودخانه به هم متصل شوند. در سال ۱۷۹۹م، مهندس معمار رالف داد تلاش کرد تا از طریق حفر تونل، گریوزند را به تیلبوری، در اسکس وصل کند، اما موفق نشد.بین سالهای ۱۸۰۵تا ۱۸۰۹م، گروهی از معدنچیان کورنی و از جمله ریچارد ترویتیک، بارها تلاش کردند تا تونلی بین محله رودرهاید و ووپینگ حفر کنند اما به علت شرایط دشوار و وضعیت خاک زمین منطقه، هر بار شکست خوردند. معدنچیان، حفاری در بستر سخت سنگی را از قبل با موفقیت، تجربه کرده بودند،
سخت سنگی را از قبل با موفقیت، تجربه کرده بودند، اما زمین این منطقه عمدتاً از خاک رس تشکیل شده بود. پس از حفر ۳۰۵ متر از یک طرح ۳۶۶ متری، دو بار در اثر نفوذ آب دیواره‌های تونل ریزش کرد و بخش عظیمی از تونل ویران شد. نهایتاً بنا بر صلاحدید مهندسان ادامه کار غیر عملی تشخیص داده و کار حفاری متوقف شد.با این حال مارک برونل، که یک مهندس فرانسوی - انگلیسی بود از پذیرش این تصمیم امتناع کرد. وی در سال ۱۸۱۴م، به الکساندر یکم، امپراتور روسیه، طرحی را برای ساخت یک تونل در زیر رود نوا در سن پترزبورگ، پیشنهاد داده بود.
در زیر رود نوا در سن پترزبورگ، پیشنهاد داده بود. اما این طرح به نفع پلی که روی رودخانه ساخته شد، رد شده بود. با این وجود مارک برونل، به مطالعات و تلاش خود به منظور گسترش و پیشبرد نظراتش ادامه داد.در ژانویه سال ۱۸۱۸م، مهندس برونل، موفق شد یک شیوهٔ ایمنی جدید را به نام سپر تونل ثبت کند. این شیوهٔ جدید، تحولی بزرگ و پیشرو در فناوری ساخت تونل ایجاد کرد. در سال ۱۸۲۳م، برونل طرح ساخت تونلی را از رودرهاید به ووپینگ، پیشنهاد کرد. در این طرح، شیوهٔ ایمنی جدید نیز منظور شده بود. پیشنهاد برونل خیلی زود با استقبال
منظور شده بود. پیشنهاد برونل خیلی زود با استقبال سرمایه گذاران خصوصی روبرو شد و از جمله با حمایت مالی آرتور ولزلی، یک شرکت ساخت تونل به نام "شرکت حفاری تیمز" در سال ۱۸۲۴م، تأسیس شد و سال بعد یعنی سال ۱۸۲۵م، کار حفاری تونل عملاً آغاز گشت.اولین گام، ساختن یک گذرگاه عمودی بزرگ در ۴۶ متری کناره حنوبی رودخانه، در رودرهاید بود. این گذرگاه یا شفت با استفاده از یک حلقهٔ آهنی در بالای زمین، به قطر ۱۵ متر حفر شد و یک دیوار آجری به ارتفاع ۱۲ متر و ضخامت ۹۱ سانتی‌متر در بالای آن ساخته شد. سپس یک موتور بخار بسیار قوی
در بالای آن ساخته شد. سپس یک موتور بخار بسیار قوی برای به حرکت درآوردن پمپ‌های حفاری روی آن نصب شد. وزن کل این دستگاه، هزار تن، تخمین زده شده‌است. کارگران با ابزار دستی خاک زیر لبهٔ تیز پایینی حلقهٔ آهنی را خالی می‌کردند و به این ترتیب حلقه و ساختار بالای آن به تدریج در اثر وزن خود، در خاک رس فرومی‌رفت. با این حال حفر این چاه با مشکلاتی برخورد کرد. از جمله یک بار فشار خاک اطراف محل حفاری، مانع فرورفتن بیشتر حلقه شد. برای گشودن این مشکل، به وزن بیشتری نیاز بود. ۵۰ هزار آجر، برای افزایش وزن، روی حلقه قرار
بود. ۵۰ هزار آجر، برای افزایش وزن، روی حلقه قرار داده شد. معلوم شد که از جمله یکی از دلایل گیر کردن حلقه، موازی بودن دیواره‌های محیط استوانه بوده‌است. سالها بعد وقتی کار حفاری چاه به اتمام رسید، قطر پایینی آن کمی کوچکتر از قطر بالایی آن بود. مخروطی بودن چاه لازم بود تا حلقه حفاری گیر نکند و در خاک فرو برود. در نوامبر سال ۱۸۲۵م، ساختمان گذرگاه نهایتاً به پایان رسید و آغاز حفاری تونل را ممکن کرد. سپر تونل. سپر ایمنی حفاری که در کارگاه هنری مودسلی در لمبت، ساخته شده و روی شفت رودرهاید سوار شد، کلید موفقیت این
شده و روی شفت رودرهاید سوار شد، کلید موفقیت این برنامه عمرانی بود. مجله مصور «اخبار لندن» نحوه عمل سپر حفاری را چنین شرح داده‌است: هر یک از ۱۲ قالب سپر حفاری، بیش از ۷ تن وزن داشت. نقش کلیدی این سپر حفاری نو ظهور، حمایت از خاک بی حفاظ جلوی سلول بود که از خطر ریزش این خاک در هنگام کار تا حد زیادی می‌کاست. با این حال بسیاری از کارگران، از جمله خود مهندس برونل، در اثر نفوذ آب کثیف و مملو از فاضلاب رودخانه، بیمار شدند. این فاضلاب گاز متان به همراه داشت و می‌توانست باعث آتش‌سوزی شود. وقتی در آوریل سال ۱۸۲۶م،
باعث آتش‌سوزی شود. وقتی در آوریل سال ۱۸۲۶م، مهندس عملیاتی حاضر در محل به علت بیماری از کار کناره گرفت. پسر ۲۰ ساله مهندس برونل، مسئولیت ادامه کار را بر عهده گرفت. روند کار حفاری کند بود و در هفته بیش از ۳ تا ۴ متر پیشرفت نداشت. به منظور تأمین بخشی از مخارج، مدیران شرکت، اجازه دادند تا گردشگران در مقابل پرداخت یک شیلینگ، از نزدیک شاهد طرز کار سپر حفاری باشند. تخمین زده شده که در روز ۶۰۰ تا ۸۰۰ بازدید کننده از این فرصت استقبال کرده‌اند.همچنین حفاری تونل دشواریها و خطرات دیگری نیز داشت. از جمله در ۱۸ مه سال
و خطرات دیگری نیز داشت. از جمله در ۱۸ مه سال ۱۸۲۷م، پس از حفر ۱۶۷ متر، ناگهان تونل را آب گرفت. مهندس برونل یک اتاقک زیرآبی را توسط یک قایق در عمق آب فرو برد تا با کیسه‌های خاک رس محل نفوذ آب را مسدود کند. بعد از موفقیت در این امر و زهکشی تونل، یک مهمانی با شکوه در درون تونل برگزار شد. توقف ۷ ساله. سال بعد، در ۱۲ ژانویه ۱۸۲۸م، بار دیگر آب به داخل تونل نفوذ کرو و تونل را آب گرفت. در اثر این حادثه ۶ تن از کارگران حفاری جان باختند. خود مهندس برونل نیز تنها از روی شانس از مرگ حتمی، نجات یافت. داستان از این قرار
شانس از مرگ حتمی، نجات یافت. داستان از این قرار بود که آن ۶ کارگر از آنجایی که در خروجی اضطراری مسدود شده بود، به طرف پلکان و راه خروج اصلی حرکت کرده بودند. اما مهندس برونل، با وجود انسداد دریچه خروج اضطراری، خود را به پشت دریچه رسانده بود. افرادی که در آن سوی دریچه بودند صدای تقلای مهندس را شنیده و پیمانکار حاضر در محل، با شکستن دریچه، پیکر نیمه جان مهندس را بیرون کشیده بود. مهندس برونل، به دنبال این حادثه، مدتی در بیمارستان بستری بود و در دوره بستری خود از رقیبانی شنید که در فکر احداث یک پل معلق بر روی
از رقیبانی شنید که در فکر احداث یک پل معلق بر روی رودخانه تیمز بودند. این حوادث و مشکلات مالی مربوط به حفاری، نهایتاً باعث شد که کار حفاری برای ۷ سال متوقف شود. تکمیل حفاری. در دسامبر ۱۸۳۴م، مهندس برونل موفق شد از جمله با دریافت یک وام ۲۴۷ هزار پوندی از محل خزانه دولت بریتانیا، سرمایه کافی برای از سرگیری برنامه عمرانی حفر تونل را مهیا کند. سال بعد در ماه اوت، سپر حفاری قدیمی که زنگ زده و پوسیده شده بود، برچیده شد. ماه مارس ۱۸۳۶م، سپر جدید که نسخهٔ بهبود یافته و سنگین تری از نمونهٔ قدیمی بود، تکمیل و در محل
و سنگین تری از نمونهٔ قدیمی بود، تکمیل و در محل مونتاژ شد. به این ترتیب بعد از ۷ سال تعطیل، بار دیگر کار سخت و خطرناک حفاری و خاکبرداری، از سر گرفته شد. علی‌رغم موانع و دشواریهای بسیار از جمله چندین سیل (۲۳ اوت و۳ نوامبر ۱۸۳۷، ۲۰ مارس ۱۸۳۸ و ۳ آوریل ۱۸۴۰م) و نشت گاز متان و سولفید هیدروژن، و آتش‌سوزی‌های متعاقب آن، پس از پنج سال و نیم دیگر، سرانجام در نوامبر سال ۱۸۴۱م، کار حفاری تونل به پایان رسید. در حالی که تعویق‌های متعدد کار حفاری در طول این سالها دست مایه طنز و شوخی اشخاص و جراید شده بود: طی سالهای
مایه طنز و شوخی اشخاص و جراید شده بود: طی سالهای ۱۸۴۱ و ۱۸۴۲م، تونل تیمز گسترش یافت و به جاده و راه پله‌های مارپیچ مجهز شد. یک موتور خانه در ساحل رودخانه در سمت رودرهاید، که اکنون تبدیل به موزه برونل شده‌است، نیز برای استقرار ماشین آلات و تجهیزات تخلیه تونل ساخته شد. سرانجام در روز ۲۵ مارس ۱۸۴۳م، برابر با شنبه، ۵ فروردین ۱۲۲۲خ، تونل تیمز برای تردد عمومی، گشایش یافت. گذرگاه عابران پیاده یا بازار مکاره؟. اگر چه تونل تیمز از نظر معماری یک پیروزی به‌شمار می‌آمد، اما از نظر اقتصادی موفق نبود. ۴۵۴ هزار پوند
اما از نظر اقتصادی موفق نبود. ۴۵۴ هزار پوند استرلینگ خرج حفاری و ۱۸۰ هزار پوند دیگر هزینه تکمیل و گسترش تأسیسات مرتبط به آن شده بود. هزینه ای که در کل از مرز بودجه پیش‌بینی شده، بسیار فراتر رفته بود. برنامه‌های گسترش عمرانی برای ایجاد تأسیسات مناسب تردد وسایل نقلیه چرخدار، به علت کسری بودجه، نیمه کاره رها شده و تونل در عمل محل گذر عابران پیاده شده بود. با این حال تونل تیمز به زودی به یک جاذبه جهانگردی تبدیل شد. سالانه حدود ۲ دو میلیون نفر، با پرداخت یک پنی از این گذرگاه دیدن می‌کردند. تونل تیمز سوژه هنری