payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سبد، طناب سنیت مورد استفاده در خانه سازی سنتی ساموایی، بافندگی و برای ساخت خانه‌های سنتی کوچک یا "فاله" استفاده می‌شود. گوشت خشک نارگیل یا کوپرا یک محصول صادراتی مهم و منبع درآمد در سراسر اقیانوس آرام بوده‌است. افسانه سینا و مارماهی با چهره‌های دیگری در اساطیر پلینزی مانند هینا، تینیلائو، تاگالوآ و نافانوا مرتبط است. سینا همچنین نام چهره‌های مختلف زن در اساطیر پلینزی است. کلمه "سینا" همچنین در زبان ساموایی به معنای «سفید» یا "موهای نقره ای" (موهای خاکستری) است. همچنین یک آهنگ قدیمی ساموایی به نام "سوفونا
است. همچنین یک آهنگ قدیمی ساموایی به نام "سوفونا سینا" بر اساس افسانه سینا وجود دارد.
سینا شیلکه (زاده ۱۹ مه ۱۹۸۱، در هردکه) دونده سابق آلمانی است. بهترین‌های شخصی او ۱۱٫۱۶ ثانیه در دو ۱۰۰ متر، ۲۲٫۷۸ ثانیه در دو ۲۰۰ متر و ۷٫۱۹ ثانیه در دو ۶۰ متر داخل سالن است. شیلکه در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان در سال ۲۰۰۰ در ۲۰۰ متر مدال نقره و همچنین با تیم دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی آلمان به مدال نقره دست یافت. زمانی که آلمانی‌ها در مسابقات قهرمانی دو و میدانی اروپا در سال ۲۰۰۲ در مونیخ به مقام دوم دست یافتند، او مدال دیگری در امدادی به دست آورد.
سینا گریس (زادهٔ ۳ اوت ۱۹۸۶) نویسنده، هنرمند، خاطره‌نویس و شخصیت رسانه‌های اجتماعی آمریکایی است. او برای نوشتن و طراحی برای ناشران مختلف از جمله دی‌سی کامیکس، مارول کامیکس، ایمیج کامیکس و رونق! استودیوها شناخته شده‌است. گریس در ۳ اوت ۱۹۸۶ در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد و در سانتا مونیکا بزرگ شد. گریس در دوران دبستان تصمیم گرفت در کتاب‌های مصور حرفه‌ای کند، زمانی که داستان‌های بتمن را کپی می‌کرد و خودش روی کاغذ چاپگر می‌کشید. گریس اشتیاق خود را به کتاب‌های کمیک در سراسر دبیرستان گسترش داد و پس از مدرسه
کمیک در سراسر دبیرستان گسترش داد و پس از مدرسه قبل از ثبت نام در دانشگاه کالیفرنیا-سانتا کروز، در رشته نویسندگی خلاق، در کمیک‌های برتر گاو کارآموزی کرد.
سینا هرمان (انگلیسی: Sina Herrmann؛ زادهٔ 24 اکتبر 2001) یک تنیس‌باز اهل آلمان است. او دارای رنکینگ انفرادی WTA با رتبه 424 جهان است که در سپتامبر 2022 به دست آورد و بهترین رنکینگ دونفره با شماره 666 در نوامبر 2022 به دست آورد.
نویونایتد (گاهی اوقات به اختصار NU) یک گروه پاپ جهانی است که در سال ۲۰۱۷ توسط سایمون فولر در غرب هالیوود، شهرستان لس آنجلس، ایالات متحده آمریکا تشکیل شد. این گروه در ابتدا متشکل از ۱۴ عضو از ۱۴ کشور بود. این گروه در حال حاضر ۹ عضو فعال دارد. برخی دیگر یا پس از پایان قراردادشان برای دنبال کردن مشاغل انفرادی رفته‌اند یا غیرفعال هستند. هر عضو نماینده یک کشور متفاوت با امکان اضافه کردن اعضای جدید از سایر کشورها و همچنین امکان انتقال نمایندگی به نسل جدیدی از اعضا است. در اواسط سال ۲۰۱۶، سایمون فولر، خالق Idols و
است. در اواسط سال ۲۰۱۶، سایمون فولر، خالق Idols و مدیر اسپایس گرلز، جستجوی استعدادها را برای تحقق طرح خود برای ایجاد یک گروه پاپ جهانی با اعضایی از سراسر جهان آغاز کرد. انتخاب از طریق رسانه‌های اجتماعی و همچنین مدارس رقص و آکادمی‌های موسیقی و با استفاده از طراحان رقص، مربیان آواز و ترانه سرایان متخصص انجام شد.
آزادی و قانون (به انگلیسی: Freedom and the Law)، کتابی نوشته برونو لئونی حقوق‌دان و فیلسوف ایتالیایی است. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۶۱ منتشر شد و نسخه سوم آن اکنون توسط کتابخانه آنلاین آزادی از طریق اینترنت با مجوز دانشگاه جورج میسون و به طورگسترده در دست‌رس است. لئونی در این کتاب مدعی شد که بزرگ‌ترین مانع بر سر راه حاکمیت قانون، مشکل قانون‌گذاری بیش از حد است. لئونی همچنین به موازی بودن بازار و حقوق عرفی از یک سو و سوسیالیسم و قانون‌گذاری از سوی دیگر اشاره کرد. لئونی با مروری بر دانش نظری حقوق و قانون
کرد. لئونی با مروری بر دانش نظری حقوق و قانون روم نشان می‌دهد که رومی‌ها به قانون به‌عنوان فرآیندی برای کشف به‌جای مجموعه‌ای از فرامین وضع‌شده فکر می‌کردند، و این که سردرگمی عمومی بین قانون و قانون‌گذاری معاصر با عصر ما و ظهور سوسیالیسم وجود دارد. فهرست مطالب. "آزادی و قانون" "قانون و سیاست"
دو مفهوم آزادی (به انگلیسی: Two Concepts of Liberty)، اولین سخن‌رانی فیلسوف لیبرال آیزایا برلین در دانشگاه آکسفورد در ۳۱ اکتبر ۱۹۵۸ بود. این سخن‌رانی متعاقباً به‌عنوان یک جزوه ۵۷ صفحه‌ای توسط آکسفورد در انتشارات کلارندون منتشر شد. همچنین در مجموعه مقالات برلین با عنوان "چهار مقاله در مورد آزادی" (۱۹۶۹) وجود دارد و در مجموعه‌ای با عنوان "آزادی: ترکیب چهار مقاله در مورد آزادی" (۲۰۰۲) مجدداً منتشر شد. این مقاله با رویکرد تحلیلی خود به تعریف مفاهیم سیاسی، مطالعه فلسفه سیاسی را دوباره به روش‌های فلسفه تحلیلی
فلسفه سیاسی را دوباره به روش‌های فلسفه تحلیلی معرفی کرد. همچنین یکی از اولین نظرات برلین از هستی‌شناسی اخلاقی او از تکثرگرایی ارزشی است. برلین آزادی منفی را (همان‌طور که اصطلاح «آزادی» توسط توماس هابز استفاده شد) به‌عنوان فقدان اجبار یا مداخله در اعمال خصوصی احتمالی عوامل، توسط یک بدن اجتماعی بیرونی تعریف کرد. او همچنین آن را به‌عنوان یک ایده‌آل سیاسی نسبتاً جدید تعریف کرد که در اواخر قرن هفدهم، پس از تولد آن در آموزه‌های باستانی آنتیفون سوفیست، شاگردی سیرنائی، و اوتانس پس از مرگ شبه اسمردیس، دوباره ظهور
و اوتانس پس از مرگ شبه اسمردیس، دوباره ظهور کرد. برلین در مقدمه‌ای بر این مقاله می‌نویسد:«در مورد اوتانس، او نه می‌خواست حکومت کند و نه بر او حکومت شود؛ دقیقاً برعکس تصور ارسطو از آزادی واقعی مدنی… [این آرمان] منزوی باقی می‌ماند و تا زمانی که اپیکوریسم توسعه نیافته بود… این مفهوم صریحاً ظهور نکرده بود».
مقیاس بورتل (به انگلیسی: ) یک مقیاس عددی برای نشان دادن میزان روشنایی آسمان شب در یک منطقه مشخص است. هر عدد از 1 تا 9 در این مقیاس نشان دهنده قابلیت دیدن یا وضوح اجرام آسمانی و تاثیر نامطلوب آلودگی نوری بر آسمان شب در آن منطقه است. این مقیاس برای نخستین برای توسط «جان ای. بورتل) در مجله اسکای اند تلسکوپ (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Sky &amp; Telescope&lt;/bdi&gt;، &lt;bdi&gt;«آسمان و تلسکوپ»&lt;/bdi&gt;) در سال 2001 میلادی بیان شد تا به منجمان آماتور نشان بدهد که در منطقه‌ای که قصد رصد دارند آسمان شب تا چه مقدار
در منطقه‌ای که قصد رصد دارند آسمان شب تا چه مقدار تاریک است. کمترین مقیاس عدد 1 است که نشان دهنده آسمان کاملا تاریک است و بالاترین عدد 9 است که نشان دهنده روشنایی آسمان در یک شهر است.
استفان پلازا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اکوادور است که در پست مهاجم برای تیم گوایاکیل سیتی اکوادور بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یونیورسیتاریو اشاره کرد.
جرزی پادبروژنی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل لهستان است. او یکی از بهترین گلزنان تاریخ فوتبال لهستان و سرمربی فعلی اورزلو کامپینوس است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
اینتی پودستا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اروگوئه است که در پست هافبک بازی می‌کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اروگوئه بازی کرده‌است.
رنه پونک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل هلند است که در پست دروازه‌بان بازی می‌کرد.
مانو پوزو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست وینگر راست برای رئال وایادولید پرومزاس بازی می‌کند.
ویرانه یا مکان متروکه فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی برادران رمزی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاسمین، همانت بیرجی، کولبوشان کارباندا، ساتیش شاه، گلشن گروور، لیلا میشارا و وایشناوی ماهنات ایفای نقش کرده‌اند.
ویراپان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی رام گوپال وارما است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساندیپ بهاردواج، ساچین جوشی، لیسا ری، اوشا جادهاو، چتانیا ادیب و زرین خان ایفای نقش کرده‌اند.
چاخوخبیلی () یک غذای سنتی گرجی است که شامل مرغ آب‌پز شده (خورشی)، گوجه‌فرنگی به همراه سبزی‌های تازه می‌باشد. ریشه واژهٔ چاخوخبیلی از لغت گرجی ხოხობი "(خوخوبی، khokhobi)" می‌باشد که به معنی قرقاول است.
آنارشی، دولت و اتوپیا (به انگلیسی: Anarchy, State, and Utopia)، کتابی است که فیلسوف سیاسی آمریکایی رابرت نوزیک در سال ۱۹۷۴ منتشر کرده است. این کتاب در سال ۱۹۷۵ جایزه ملیک تاب ایالات متحده را در رده فلسفه و دین دریافت کرد. این اثر به ۱۱ زبان ترجمه شده است، و به‌عنوان یکی از «۱۰۰ کتاب تأثیرگذار پس از جنگ» (۱۹۴۵–۱۹۹۵) توسط "ضمیمه ادبی تایمز" بریتانیا انتخاب شد. در مخالفت با "نظریه عدالت" (۱۹۷۱) جان رالز، و در مناظره با مایکل والزر، نوزیک به نفع یک دولت حداقلی، «محدود به کارکردهای محدود حفاظت در برابر زور،
«محدود به کارکردهای محدود حفاظت در برابر زور، دزدی، تقلب، و اجرای قانون، قراردادها و غیره استدلال می‌کند.» نوزیک استدلال می‌کند که وقتی دولتی مسئولیت‌های بیش‌تری از این‌ها را بر عهده بگیرد، حقوق زیر پا گذاشته می‌شود. برای حمایت از ایده دولت حداقلی، نوزیک استدلالی را ارائه می‌کند که نشان می‌دهد چگونه دولت حداقلی به‌طور طبیعی از وضع طبیعی لاکی ناشی می‌شود و چگونه هرگونه گسترش قدرت دولتی از این آستانه حداقلی غیرقابل توجیه است. خلاصه. نظریه استحقاق نوزیک، که انسان‌ها را به‌عنوان خویش‌فرمانی می‌بیند و توزیع
انسان‌ها را به‌عنوان خویش‌فرمانی می‌بیند و توزیع مجدد کالاها را تنها به شرط رضایت توجیه می‌کند، یک جنبه کلیدی از "آنارشی، دولت و اتوپیا" است. این اثر متأثر از جان لاک، ایمانوئل کانت و فریدریش هایک است. این کتاب همچنین حاوی دفاع شدیدی از لیبرترینیسم مینارشیستی در برابر دیدگاه‌های افراطی‌تر، مانند آنارکو-کاپیتالیسم است (که در آن دولت وجود ندارد و افراد باید برای همه خدمات اجتماعی با شرکت‌های خصوصی قرارداد ببندند). نوزیک استدلال می‌کند که آنارکو-کاپیتالیسم به‌ناچار به یک دولت مینیارشیستی تبدیل می‌شود، حتی
به‌ناچار به یک دولت مینیارشیستی تبدیل می‌شود، حتی بدون این‌که هیچ‌یک از اصول عدم تجاوز خود را نقض کند، از طریق ظهور نهایی یک سازمان دفاع خصوصی و قضایی مسلط محلی که به نفع همه است که با آن همسو شوند. سایر آژانس‌ها قادر به رقابت مؤثر با مزایای آژانس با پوشش اکثریت نیستند؛ بنابراین، حتی تا حدی که نظریه آنارکو-کاپیتالیسم درست باشد، منجر به یک عامل واحد، خصوصی و محافظ می‌شود که خود عملاً یک «دولت» است؛ بنابراین آنارکو-کاپیتالیسم ممکن است فقط برای یک دوره محدود قبل از ظهور یک دولت حداقلی وجود داشته باشد. فعالیت
از ظهور یک دولت حداقلی وجود داشته باشد. فعالیت فلسفی. پیشگفتار "آنارشی، دولت و اتوپیا" حاوی قطعه‌ای دربارهٔ «شیوه معمول ارائه کار فلسفی» است؛ یعنی ارائه آن به گونه‌ای که گویی کلام نهایی مطلق در مورد موضوع آن است. نوزیک معتقد است که فیلسوفان واقعاً متواضع هستند و به نقاط ضعف آثار خود آگاه هستند. با این حال، نوعی از فعالیت فلسفی وجود دارد که «احساس تلنگر و هل دادن اشیاء برای قرار گرفتن در یک محیط ثابت با شکل مشخص است.» برآمدگی‌ها پوشانده می‌شوند یا علت برآمدگی به دور پرتاب می‌شود تا کسی متوجه نشود. سپس «به
به دور پرتاب می‌شود تا کسی متوجه نشود. سپس «به سرعت، زاویه‌ای را پیدا می‌کنید که به‌نظر می‌رسد همه چیز کاملاً جا افتاده است و قبل از این‌که چیز دیگری بیرون بزند، با سرعت شاتر سریع یک عکس فوری می‌گیرید.» پس از سفر به اتاق تاریک برای لمس کردن، «[چیزی که باقی می‌ماند این است که عکس را به‌عنوان نمایشی از وضعیت دقیق اوضاع منتشر کنیم، و توجه کنیم که چگونه هیچ چیز به‌درستی در شکل دیگری قرار نمی‌گیرد». پس کار نوزیک چه تفاوتی با این شکل از فعالیت دارد؟ او معتقد بود آنچه می‌گوید صحیح است، اما برآمدگی‌ها را
بود آنچه می‌گوید صحیح است، اما برآمدگی‌ها را نمی‌پوشاند: «تردیدها و نگرانی‌ها و عدم قطعیت‌ها و همچنین اعتقادات و استدلال‌ها»را. چرا نظریه وضع طبیعی؟. در این فصل، نوزیک سعی می‌کند توضیح دهد که چرا بررسی وضعیت طبیعی لاکی برای درک این‌که آیا در وهله اول باید یک حالت وجود داشته باشد مفید است. اگر کسی می‌تواند نشان دهد که یک جامعه آنارشی بدتر از جامعه‌ای است که دارای حالت است، باید دومی را به‌عنوان جایگزین بدتر انتخاب کنیم. او استدلال می‌کند که برای مقایسه قانع‌کننده این دو، نباید بر دیدگاهی بسیار بدبینانه یا
این دو، نباید بر دیدگاهی بسیار بدبینانه یا بسیار خوش‌بینانه از آن جامعه تمرکز کرد. در عوض، باید: برنامه نوزیک این است که ابتدا اعمال مجاز و غیرمجاز اخلاقی را در چنین جامعه غیرسیاسی توصیف کند و این‌که چگونه نقض آن محدودیت‌ها توسط برخی افراد منجر به ظهور یک دولت می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد، ظاهر را توضیح می‌داد، حتی اگر هیچ حالتی واقعاً به آن شکل خاص توسعه نیافته باشد. او به بزرگ‌ترین برآمدگی اشاره می‌کند، هنگامی که او (در فصل ۱، «چرا نظریه وضعیت طبیعت؟») به کم‌عمق بودن توضیح «دست نامرئی» خود در مورد حالت
کم‌عمق بودن توضیح «دست نامرئی» خود در مورد حالت حداقل اشاره می‌کند، که آن را از وضع طبیعی لاکی استخراج می‌کند، که در آن افراد وجود دارند. اما هیچ دولتی که آن‌ها را اجرا و قضاوت کند وجود ندارد. اگرچه این برای او به‌عنوان «تبیین بنیادی» قلمرو سیاسی به‌حساب می‌آید، زیرا امر سیاسی بر حسب امر غیرسیاسی تبیین می‌شود، و نسبت به جاه‌طلبی «تبارشناختی» بعدی او (درکتاب "ماهیت عقلانیت" و به‌ویژه در "تغییرناپذیری‌ها") هم سیاسی و هم اخلاقی با ارجاع به شیوه‌های هم‌کاری سودمندی که می‌توان آن را به اجداد شکارچی-گردآورنده ما
که می‌توان آن را به اجداد شکارچی-گردآورنده ما و فراتر از آن ردیابی کرد، کم‌عمق است. تبارشناسی به نوزیک توضیحی در مورد آنچه فقط در "آنارشی، دولت و اتوپیا" فرض شده است، وضعیت بنیادی حقوق فردی ارائه می‌دهد. وضعیت طبیعت. نوزیک این فصل را با جمع‌بندی برخی از ویژگی‌های وضع طبیعی لاک آغاز می‌کند. نکته مهم این است که هر فردی حق دارد هر زمان که شخص دیگری حقوقش را تضییع کرد، غرامت دریافت کند. تنبیه مجرم نیز قابل‌قبول است، اما تا آن‌جایی که او (یا دیگران) از انجام مجدد آن منع شوند. همان‌طور که خود لاک اذعان می‌کند،
آن منع شوند. همان‌طور که خود لاک اذعان می‌کند، این موضوع مشکل‌های متعددی را ایجاد می‌کند و نوزیک تلاش می‌کند تا ببیند تا چه حد می‌توان مشکل‌ها را با شیوه‌های داوطلبانه حل کرد. یک پاسخ منطقی به «مشکلات» یک وضعیت طبیعی لاکی، ایجاد انجمن‌های حمایت متقابل است، که در آن همه به تماس هر عضو پاسخ خواهند داد. این ناخوشایند است که همه همیشه در حال آماده‌باش هستند، و اعضایی که ممکن است «شاد یا پارانوئید» باشند، می‌توانند هم‌کاران را فراخوانی کنند. ناراحتی مهم دیگر زمانی رخ می‌دهد که دو عضو یک انجمن با هم اختلاف داشته
رخ می‌دهد که دو عضو یک انجمن با هم اختلاف داشته باشند. اگرچه قوانین ساده‌ای وجود دارد که می‌تواند مشکل را حل کند (برای مثال، سیاست عدم مداخله )، بیش‌تر مردم انجمن‌هایی را ترجیح می‌دهند که سعی می‌کنند سیستم‌هایی بسازند تا تصمیم بگیرند که ادعاهای چه کسی درست است. در هر صورت، مشکل آماده‌باش حکم می‌کند که برخی از کارآفرینان وارد تجارت فروش خدمات حفاظتی شوند (تقسیم کار). این امر منجر می‌شود («از طریق فشارهای بازار، صرفه‌جویی، و منفعت شخصی») یا افراد به قوی‌ترین انجمن در یک منطقه خاص بپیوندند یا این‌که برخی از
انجمن در یک منطقه خاص بپیوندند یا این‌که برخی از انجمن‌ها قدرت مشابهی داشته باشند و از این رو با موافقت با شخص ثالثی که به‌عنوان قاضی یا دادگاه برای حل اختلافات عمل می‌کند. اما برای تمام اهداف عملی، مورد دوم معادل داشتن تنها یک انجمن حفاظتی است. و این چیزی است که «بسیار شبیه یک حالت حداقلی» است. نوزیک قضاوت می‌کند که لاک اشتباه می‌کند که یک قرارداد اجتماعی را برای ایجاد جامعه مدنی و پول لازم تصور می‌کند. او توضیح دست نامرئی را ترجیح می‌دهد، به این معنا که توافق‌های داوطلبانه بین افراد، الگوهای گسترده‌ای را
داوطلبانه بین افراد، الگوهای گسترده‌ای را ایجاد می‌کند که به نظر می‌رسد طراحی شده‌اند، درحالی‌که در واقع هیچ‌کس این کار را نکرده است. این توضیح‌ها به این معنا مفید هستند که «استفاده از مفاهیم تشکیل‌دهنده پدیده‌های مورد توضیح را به حداقل می‌رسانند». او تا کنون نشان داده است که چنین «دست نامرئی» ای به یک انجمن مسلط منجر می‌شود، اما افراد هنوز هم ممکن است حقوق خود به‌طور عادلانه را جاری کنند. اما این آژانس حفاظتی هنوز یک دولت نیست. در پایان فصل نوزیک به برخی از مشکلات تعریف حالت اشاره می‌کند، اما می‌گوید:
از مشکلات تعریف حالت اشاره می‌کند، اما می‌گوید: سازمان‌های حفاظتی تاکنون چنین اعلامیه‌ای نداده‌اند. علاوه بر این، به همه مشتریان خود (که ممکن است درجات پوشش متفاوتی را خریداری کنند) درجه حفاظت یکسانی ارائه نمی‌دهند و افرادی که خدمات را خریداری نمی‌کنند («مستقل‌ها») را به هیچ وجه محافظت نمی‌کنند. این برخلاف تجربه ما از دولت‌ها است، جایی که حتی از گردش‌گران محافظت می‌کنند. بنابراین، آژانس حفاظتی مسلط فاقد انحصار در استفاده از زور است و نمی‌تواند از همه مردم در داخل قلمرو خود محافظت کند. محدودیت‌های اخلاقی و
داخل قلمرو خود محافظت کند. محدودیت‌های اخلاقی و دولت. نوزیک با نشان دادن این‌که دلایل غیرتوزیعی برای رویه ظاهراً بازتوزیعی برای وادار کردن مشتریانش به پرداخت هزینه حمایت از دیگران وجود دارد، به وضعیت نگهبان شب در نظریه لیبرالیسم کلاسیک می‌رسد. او چیزی را تعریف می‌کند که آن را یک حالت فوق‌حداقلی می‌نامد، که ویژگی توزیع‌کننده را ندارد، اما تنها حالتی است که مجاز به اجرای حقوق است. طرف‌داران این دولت فوق‌حداقلی به‌دلیل تلاش برای به حداقل رساندن مجموع نقض حقوق (آنچه او فایده‌گرایی حقوق می‌نامد) از آن دفاع
(آنچه او فایده‌گرایی حقوق می‌نامد) از آن دفاع نمی‌کنند. برای مثال، این ایده به این معنی است که شخصی می‌تواند فرد دیگری را که می‌داند بی‌گناه است مجازات کند تا گروهی را که حقوق بیش‌تری را نقض می‌کنند، کنترل کند. این فلسفه‌ای نیست که در پس دولت فوق‌حداقلی قرار دارد. در عوض، طرف‌داران آن حقوق اعضای آن را یک محدودیت جانبی در مورد آنچه می‌توان با آن‌ها انجام داد، می‌دانند. این دیدگاه محدودیت جانبی منعکس‌کننده اصل زیربنایی کانتی است که افراد هدف هستند و صرفاً وسیله نیستند، بنابراین نمی‌توان برای جلوگیری از نقض
نیستند، بنابراین نمی‌توان برای جلوگیری از نقض حقوق افراد دیگر، حقوق "یک" فرد را زیر پا گذاشت. پس کدام اصل را انتخاب کنیم؟ نوزیک سعی نخواهد کرد ثابت کند کدام اصل بهتر است. در عوض، او دلایلی برای ترجیح دیدگاه کانتی ارائه می‌کند و بعدها به مشکلات فایده‌گرایی کلاسیک اشاره می‌کند. اولین دلیلی که او به نفع اصل کانتی ارائه می‌کند این است که قیاس بین مورد فردی (که در آن ما انتخاب می‌کنیم برای منفعت بیش‌تر بعداً قربانی شویم ) و مورد اجتماعی (که در آن منافع یک فرد را فدای خیر اجتماعی بزرگ‌تر می‌کنیم) نادرست است:
را فدای خیر اجتماعی بزرگ‌تر می‌کنیم) نادرست است: دلیل دوم بر اصل عدم تعرض متمرکز است. آیا ما حاضریم این اصل را کنار بگذاریم؟ یعنی آیا می‌توانیم بپذیریم که برخی افراد ممکن است در موارد خاصی به برخی افراد بی‌گناه آسیب برسانند؟ (البته این اصل عدم تعرض شامل دفاع شخصی و شاید موارد خاص دیگر نمی‌شود. ) او سپس با بحث در مورد این‌که آیا حیوانات باید در محاسبه فایده‌گرایانه خوشبختی در نظر گرفته شوند، و اگر بستگی به نوع حیوان دارد، آیا کشتن بی‌درد آن‌ها قابل‌قبول است یا خیر، برخی از مشکلات فایده‌گرایی را آشکار
است یا خیر، برخی از مشکلات فایده‌گرایی را آشکار می‌کند. او معتقد است که منفعت‌گرایی حتی برای حیوانات هم مناسب نیست. اما مشهورترین استدلال نوزیک برای دیدگاه محدودیت جانبی علیه فایده‌گرایی کلاسیک و این ایده که فقط تجربه احساسی مهم است، آزمایش فکری ماشین تجربه او است. هر تجربه وهمی را که فرد بخواهد القا می‌کند، اما از انجام کاری یا تماس با هر چیزی جلوگیری می‌کند. فقط تحریک عصبی از قبل برنامه‌ریزی‌شده برای توهم کافی است. نوزیک این شهود را ایجاد می‌کند که هر یک از ما دلیلی برای اجتناب از وصل شدن به ماشین تجربه
از ما دلیلی برای اجتناب از وصل شدن به ماشین تجربه داریم. این به این معنی نیست که «وصل کردن به برق» ممکن است بهترین انتخاب همه چیز برای برخی از بیماران لاعلاج و درد شدید نباشد. هدف آزمایش فکری بیان یک دلیل بزرگ برای عدم وصل کردن است، دلیلی که نباید وجود داشته باشد، اگر آنچه مهم است تجربه احساسی است. ممنوعیت، جبران خسارت و ریسک. رویه‌ای که به دولت نگهبان شب منجر می‌شود، شامل پرداخت غرامت به غیرعضوهایی است که از اجرای حقوق خود منع می‌شوند، مکانیزم اجرایی که آن را در مقایسه با مکانیسم خود خطرناک می‌داند. غرامت
را در مقایسه با مکانیسم خود خطرناک می‌داند. غرامت به هر گونه ضرری که غیرعضوها در نتیجه ناتوانی در اجرای حقوق خود متحمل می‌شوند، می‌پردازد. با فرض این‌که افراد غیرعضو اقدامات احتیاطی منطقی انجام دهند و فعالیت‌ها را مطابق با ممنوعیت انجمن از اجرای حقوق خود تنظیم کنند، انجمن موظف است فرد غیرعضو را بالاتر از موقعیت واقعی خود به میزانی برابر با اختلاف بین موقعیت او در منحنی بی‌تفاوتی بالا ببرد. اگر ممنوعیت و موقعیت اصلی او نبود، او را اشغال می‌کرد. هدف این فصل نسبتاً متراکم، گسترش چیزی است که نوزیک آن را اصل
نسبتاً متراکم، گسترش چیزی است که نوزیک آن را اصل جبران می‌نامد. این ایده قرار است برای فصل بعدی کلید بخورد، جایی که او نشان می‌دهد چگونه (بدون هیچ گونه نقض حقوق) یک دولت فوق‌حداقلی (که انحصار اجرای حقوق را در اختیار دارد) می‌تواند به یک دولت "حداقلی" تبدیل شود (که همچنین از همه افراد حمایت می‌کند). از آن‌جایی که این امر مستلزم پرداخت هزینه برای حمایت از دیگران یا برخی افراد مجبور به پرداخت هزینه برای حمایت است، عنصر اصلی بحث این است که آیا این نوع اقدامات از منظر حقوق طبیعی قابل توجیه است یا خیر. از این رو
منظر حقوق طبیعی قابل توجیه است یا خیر. از این رو تئوری جبران خسارت در این فصل توسعه یافت. او با این سؤال شروع می‌کند که اگر کسی «از یک مرز عبور کند» چه می‌شود (برای مثال، آسیب فیزیکی. ) اگر این کار با رضایت فرد مربوطه انجام شود مشکلی پیش نمی‌آید. برخلاف لاک، نوزیک نگاهی «پدرانه» به این موضوع ندارد. او معتقد است که هر کسی می‌تواند هر کاری با خودش انجام دهد یا به دیگران اجازه دهد همین کارها را با او انجام دهند. اما اگر B بدون رضایت از مرزهای A عبور کند چه؟ اگر A جبران خسارت شود اشکالی ندارد؟ آنچه نوزیک از
اگر A جبران خسارت شود اشکالی ندارد؟ آنچه نوزیک از جبران می‌فهمد، هر چیزی است که A را بی‌تفاوت می‌کند (یعنی A باید در قضاوت خود قبل از تخلف و بعد از جبران خسارت به همان اندازه خوب باشد) مشروط بر این‌که A اقدامات احتیاطی منطقی را برای اجتناب از موقعیت انجام داده باشد. او استدلال می‌کند که غرامت کافی نیست، زیرا برخی افراد مثلاً بدون افشای هویت خود، این مرزها را زیر پا می‌گذارند. بنابراین، برخی هزینه‌های اضافی باید برای کسانی که حقوق دیگران را نقض می‌کنند، تحمیل شود. (برای سادگی این بحث در مورد بازدارندگی در
شود. (برای سادگی این بحث در مورد بازدارندگی در بخش دیگری از این مقاله خلاصه شده است). پس از بحث در مورد مجازات و نتیجه‌گیری این‌که بر اساس نظریه قصاصی عدالت از همه موارد نقض حقوق جلوگیری نمی‌شود، (که او طرف‌دار آن است) نوزیک به غرامت بازمی‌گردد. باز هم، چرا به کسی اجازه نمی‌دهیم کاری انجام دهد به شرط این‌که بعد از آن غرامت کامل بدهد؟ چندین مشکل در این دیدگاه وجود دارد. اولاً، اگر شخصی با تضییع حقوق دیگری سود بزرگی به‌دست‌آورد و سپس تا جایی که بی‌تفاوت باشد به قربانی غرامت پرداخت کند، متخلف تمام مزایایی را
به قربانی غرامت پرداخت کند، متخلف تمام مزایایی را که این امر فراهم می‌کند به‌دست می‌آورد. اما می‌توان استدلال کرد که عادلانه خواهد بود که مجرم مقداری غرامت فراتر از آن بدهد، درست مانند بازار، جایی که خریدار لزوماً تا جایی که فروشنده نسبت به فروش یا عدم‌فروش بی‌تفاوت است، پرداخت نمی‌کند. معمولاً جایی برای مذاکره وجود دارد که مسئله انصاف را مطرح می‌کند. هر تلاشی برای ارائه تئوری قیمت منصفانه در بازار شکست‌خورده است و نوزیک ترجیح می‌دهد برای حل این موضوع تلاش نکند. در عوض، او می‌گوید که هر زمان که ممکن است،
نکند. در عوض، او می‌گوید که هر زمان که ممکن است، باید مذاکرات انجام شود تا غرامت توسط افراد درگیر تصمیم‌گیری شود. اما وقتی کسی نمی‌تواند مذاکره کند، مشخص نیست که در صورت پرداخت غرامت، همه اعمال باید پذیرفته شوند یا خیر. ثانیاً، اجازه دادن هر اقدامی در صورت پرداخت غرامت، سایر مردم را ترسان می‌کند. نوزیک استدلال می‌کند که اگر کسی بداند که حقوقش پایمال می‌شود و سپس جبران می‌شود. همچنان خواهد ترسید. این امر مشکل‌های مهمی را ایجاد می‌کند: نتیجه این دشواری‌ها، به‌ویژه مشکل آخر، این است که هر چیزی که ترس "عمومی"
مشکل آخر، این است که هر چیزی که ترس "عمومی" ایجاد کند ممکن است ممنوع شود. دلیل دیگر ممنوعیت این است که به‌معنای استفاده از مردم به‌عنوان وسیله است که اصل کانتی را که او قبلاً از آن دفاع کرده بود، نقض می‌کند. اما اگر چنین است، در مورد ممنوعیت عبور از حدودی که از قبل با آن موافقت نشده است، چطور؟ این مشکل ترس را حل می‌کند، اما بسیار محدودکننده خواهد بود، زیرا ممکن است افراد بر اثر تصادف، اعمال ناخواسته و غیره از برخی مرزها عبور کنند. ) و هزینه‌های دریافت آن رضایت ممکن است بسیار زیاد باشد (مثلاً اگر قربانی
رضایت ممکن است بسیار زیاد باشد (مثلاً اگر قربانی شناخته‌شده در سفر در جنگل باشد). بعدش چی شد؟ «کارآمدترین سیاست از کم‌ترین اقدامات سودمند خالص چشم‌پوشی می‌کند؛ به هر کسی اجازه می‌دهد تا بدون توافق قبلی اقدامی غیرمنتظره انجام دهد، مشروط بر این‌که هزینه‌های معامله برای دست‌یابی به توافق قبلی، حتی اندکی، بیش‌تر از هزینه‌های فرایند جبران خسارت بعدی باشد.» توجه داشته باشید که یک عمل خاص اگر احتمال آسیب رساندن به آن کم باشد ممکن است باعث ترس نشود. اما وقتی همه فعالیت‌های مخاطره‌آمیز جمع شوند، احتمال آسیب دیدن
فعالیت‌های مخاطره‌آمیز جمع شوند، احتمال آسیب دیدن ممکن است زیاد باشد. این مشکل را ایجاد می‌کند که ممنوع کردن همه این فعالیت‌ها (که ممکن است بسیار متنوع باشد) بسیار محدودکننده است. پاسخ آشکار، یعنی ایجاد یک مقدار آستانه V به گونه‌ای که نقض حقوق وجود دارد اگر formula_1 (که در آن p احتمال آسیب رساندن است و H مقدار آسیبی است که می‌توان انجام داد) با موقعیت حقوق طبیعی مناسب نیست. به قول خودش: مسلماً برخی از راه‌حل‌های بیمه‌ای در این موارد جواب می‌دهد و او برخی از آن‌ها را مطرح می‌کند. اما با افرادی که توانایی
از آن‌ها را مطرح می‌کند. اما با افرادی که توانایی خرید بیمه یا جبران خطرات اعمال خود را به افراد دیگر ندارند، چه باید کرد؟ آیا باید آن‌ها را از این کار منع کرد؟ (این پیامدهای مهمی در فصل بعدی خواهد داشت، بخش بعدی را ببینید). نتیجه‌گیری نوزیک این است که اقدامات خطرناک ویژه‌ای را که انجام می‌شوند "و" جبران این ممنوعیت برای افراد آسیب‌دیده خاص، ممنوع می‌کند. این همان چیزی است که او آن را اصل جبران خسارت می‌نامد. برای مثال، ممنوعیت رانندگی بیماران صرعی مجاز است، اما به‌شرطی که هزینه‌هایی را که رانندگان معلول
اما به‌شرطی که هزینه‌هایی را که رانندگان معلول باید متقبل شوند، جبران شود. این تنها در صورتی اتفاق می‌افتد که سود حاصل از افزایش امنیت بیش‌تر از این هزینه‌ها باشد. اما این یک مذاکره نیست. قیاسی که او می‌کند سیاه‌نمایی است: درست نیست به شخص یا گروهی پول بدهیم تا او را از کاری بازدارند که در غیر این صورت هیچ سودی برای او نخواهد داشت. نوزیک چنین معاملاتی را «فعالیت‌های غیرمولد» می‌داند. به همین ترتیب، برای بیمار صرعی درست نیست که برای انجام ندادن کاری مخاطره‌آمیز برای افراد دیگر، برای پرداخت مبلغی مذاکره
برای افراد دیگر، برای پرداخت مبلغی مذاکره کنیم. با این حال، نوزیک به برخی مشکلات در این اصل اشاره می‌کند. اولاً، او می‌گوید که این عمل باید «به‌طور کلی انجام شود». هدف پشت این صلاحیت این است که فعالیت‌های عجیب و غریب و خطرناک نباید جبران شود. مثال افراطی او کسی است که از بازی رولت روسی با سر دیگران، بدون این‌که از آن‌ها بپرسد لذت می‌برد. چنین اقدامی باید بدون هیچ صلاحیتی ممنوع شود. اما می‌توان هر چیزی را به عنوان یک عمل «انجام‌شده» تعریف کرد. رولت روسی را می‌توان «تفریح» دانست و از این رو جبران کرد.