payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک روز منجر شود. در پایان تنها ۲۱ تانک عملیاتی برای لشکر یکم زرهی رومانی باقی ماند. افزایش تلفات رومانیایی‌ها را وادار به استفاده از سپاه ۴ خود کرد. به هر صورت روز ۱۷ اوت مخزن سد اودسا به دست لشکرهای محافظ و بیست‌ویکم پیاده‌نظام رومانی افتاد و مهاجمان توانستند تا روز ۲۴ اوت در نخستین کمربند دفاعی رخنه کنند. بندرگاه اودسا از روز ۲۵ اوت زیر آتش رومانیایی‌ها قرار گرفت. در جریان این درگیری‌ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. پیشروی برای مهاجمان در مواجهه با مقاومت شدید، به شکل آهسته و متر به متر صورت می‌گرفت.
شدید، به شکل آهسته و متر به متر صورت می‌گرفت. پیشروی رومانیایی‌ها در نهایت روز ۲۸ اوت در حاشیه بیرونی شهر متوقف شد. چوپرکا اوایل ماه سپتامبر از مقام فرماندهی ارتش چهارم رومانی برکنار شد. در طول روزهای توقف عملیات رومانیایی‌ها نیروهای خود را سازمان‌دهی مجدد و لشکرهای تازه‌نفس از جمله در قالب سپاه ۱۱، به موقعیت منتقل کردند. تا این زمان شمار قوای ارتش چهارم رومانی، هم‌اینک تحت فرمان یوسیف یاکوبیچی، به ۲۰۰ هزار نفر رسیده بود. چهار هنگ پیاده‌نظام و مقداری توپخانه و نیروی مهندسی تهاجمی نیز از جانب آلمانی‌ها به
و نیروی مهندسی تهاجمی نیز از جانب آلمانی‌ها به کمک آن‌ها گسیل شد. در طرف مقابل هم شوروی با ارسال ۱۵ هزار نفر تلفات خود را جایگزین کرده و مصمم به ادامه دفاع بود. در این بین الکساندرو یوآنتیو، رئیس ستاد کل رومانی در حالی که برای بازدید به خط مقدم آمده بود، در یک حادثه اثر برخورد به ملخ یک هواگرد جان خود را از دست داد. رومانیایی‌ها سومین تهاجم در چهار هفته گذشته خود را روز ۱۲ سپتامبر با گلوله‌باران شدید مواضع ارتش سرخ آغاز کردند. این بار نیز حمله به شکل مطلوبی پیش نرفت و رفته‌رفته آهسته‌تر و در نهایت روز ۲۲
پیش نرفت و رفته‌رفته آهسته‌تر و در نهایت روز ۲۲ سپتامبر کاملاً متوقف شد. تا بدین زمان مهاجمان حدود ۳۱٬۵۰۰ تن دیگر از نیروهای خود را از دست دادند. در پی پیشرفت نامطلوب شرایط در اودسا، گروه ارتش جنوب پیشنهاد کرد چند یگان از مناطق غربی به این موقعیت منتقل شوند که بلافاصله با مخالفت فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان مواجه شد. همان روز ۲۲ سپتامبر مدافعان دست به یک عملیات آبی-خاکی و هوابرد در ناحیه گریگورفکا زدند. در این عملیات دو هزار نفر از نیروهای تیپ ۳ تفنگ‌داران دریایی شوروی پشت خط مقدم رومانیایی‌ها پیاده
دریایی شوروی پشت خط مقدم رومانیایی‌ها پیاده شدند. همزمان لشکر ۱۵۷ام تفنگ‌دار شوروی از داخل شهر یک حمله رو در رو صورت داد که موجب عقب‌نشینی آشفته و رمیده رومانیایی‌ها شد. دخالت "اشتوکا"های "لوفت‌وافه" در نهایت به شرایط ثبات بخشید. بدین شکل حوزه دفاعی حول اودسا ۵ تا ۸ کیلومتر بازتر شد. این حمله موجب بروز آشفتگی در رومانیایی‌ها و درخواست کمک آن‌ها از آلمانی‌ها برای یک تهاجم عمده به شهر شد. رومانیایی‌ها تهاجم را از روز ۲ اکتبر از سر گرفتند. مهاجمان روز ۸ اکتبر خط اصلی دفاعی را شکستند. در جریان این رزم‌ها
خط اصلی دفاعی را شکستند. در جریان این رزم‌ها رومانیایی دو تا سه برابر ارتش سرخ تلفات دادند. این تهاجم ده روز به طول انجامید. تخلیه ادسا. اوکتیابرسکی روز ۲۹ سپتامبر به استالین پیشنهاد کرد شوروی به تلف کردن نیروهای خود در اودسا به کمک آن‌ها دفاع کریمه را تقویت کند. به صورت غیر معمول و برخلاف فرمان‌های پیشین مبنی پایداری و ممنوعیت عقب‌نشینی، استالین با این پیشنهاد موافقت کرد. نیروهای شوروی یک حمله ایذایی برای پوشش آماده‌سازی‌ها صورت دادند. بر طبق فرمان روز ۳۰ سپتامبر "استاوکا"، تخلیه نیروهای شوروی از اودسا و
سپتامبر "استاوکا"، تخلیه نیروهای شوروی از اودسا و انتقال آن‌ها به سواستوپول در کریمه توسط ناوگان دریای سیاه از روز ۲ اکتبر آغاز شد. درحالیکه رومانیایی‌ها در حال آماده‌سازی برای تهاجم نهایی بودند، پتروف تصمیم به رها کردن اودسا در شب ۱۵ اکتبر گرفت. تا این زمان حدود ۸۶ هزار نفر سوار بر کشتی از این موقعیت تخلیه شده بودند. این شب نیز ۳۵ هزار نفر دیگر به همراه ۱۰۰۰ کامیون و ۴۰۰ توپ اودسا را ترک کردند. تنها شماری نیروی محافظ پشت سر باقی گذاشته شد. مهندسان شوروی تأسیسات بندرگاه را منهدم کردند و آخرین شناور حدود
تأسیسات بندرگاه را منهدم کردند و آخرین شناور حدود ساعت ۵ بامداد ۱۶ اکتبر از آن خارج گرید. بیشتر تسلیحات سنگین نیروهای شوروی پشت سر باقی گذاشته شد. با توجه به عدم اطلاع به موقع رومانیایی‌ها از عملیات تخلیه شوروی، مهاجمان نتوانستند مداخله مؤثری در آن صورت دهند. به هر صورت رومانیایی‌ها همان روز ۱۶ اکتبر در نهایت بر شهر تخلیه‌شده ادوسا مسلط شدند. به هر صورت، دستگاه تبلیغاتی رومانی این اتفاق را پیروزی قلمداد کرد. تلفات. رومانیایی‌ها از هنگام گذر رود دنیستر در ۵ اوت متحمل ۹۶ هزار نفر تلفات شامل ۱۹ هزار کشته، ۶۸
اوت متحمل ۹۶ هزار نفر تلفات شامل ۱۹ هزار کشته، ۶۸ هزار زخمی و ۱۱ هزار مفقود، شدند. این مقدار بیش از تلفاتی بود که آلمانی‌ها در تمامی طول جبهه شرقی تا این زمان داده بودند. دوازده لشکر رومانیایی مشارکت‌کننده در نبرد تا ۸۰ درصد از نیروهای خود را از دست دادند. این نبرد محاصره با فاصله خونین نبرد از نوع خود برای نیروهای محور تا بدین زمان در جنگ با شوروی بودند. ارتش چهارم رومانی در نبرد بر اودسا «ویران» شد. اوایل ماه اوت حدود ۴۸۰۰ افسر در این یگان وجود داشت. با روز ۱۶ اکتبر بیش از نیمی از این مقدار کشته زخمی شده
۱۶ اکتبر بیش از نیمی از این مقدار کشته زخمی شده بودند. چهار سرتیپ در میان کشته‌شدگان رومانیایی بودند. حصول پیروزی به چنین قیمتی سبب شد اودسا به نقطه عطفی در مشارکت رومانی در جنگ بدل گردد. یک مطبوعه نظامی رومانیایی در این باره نوشت: «فرماندهان می‌بایست به خاطر داشته باشند افراد آن‌ها تنها از گوشت و خون هستند.» رومانی باقی‌مانده نیروی هوایی و چندین لشکر رزمی خود را برای استراحت و بازسازی از خط مقدم عقب کشید. در طرف مقابل ارتش سرخ حدود ۴۰ هزار نفر تلفات داد. نیروی هوایی شوروی بیش از ۱۵۰ هواگرد خود را در این
نیروی هوایی شوروی بیش از ۱۵۰ هواگرد خود را در این نبرد از دست داد. پیامدها. اودسا تنها هدف نظامی بااهمیتی بود که در طول جنگ آلمان و شوروی به متحدان محور سپرده شد و به تصرف درآمد. آنتونسکو روز ۱۷ اکتبر، یک روز پس از تصرف شهر، رسماً تشکیل ناحیه ترانس‌نیستریا با مرکزیت اودسا تحت حاکمیت رومانی را اعلام کرد. به هر صورت نخست‌وزیر رومانی که غالباً خواهان بازگشت مرزها به حدود سال ۱۹۴۰ بود، هیچ اشاره‌ای به ضمیمه شدن این ناحیه به خاک رومانی نداشت. روز ۸ نوامبر یک رژه پیروزی در بخارست، پایتخت رومانی به افتخار تصرف
پیروزی در بخارست، پایتخت رومانی به افتخار تصرف اودسا، با حضور فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، برگزار شد. همانند حوادثی که در کی‌یف به وقوع پیوست، انفجار بمب‌های کارگذاشته‌شده در ساختمان‌های اودسا توسط عوامل شوروی، تلفاتی را به رومانیایی‌ها وارد کرد. در یک مورد انفجار قرارگاه پیشین ان‌کاوه‌ده که به عنوان قرارگاه فرمانداری نظامی رومانی در اودسا استفاده می‌شد، ۶۱ تن از جمله سرلشکر ایوان گلوگوژانو، فرماندار نظامی شهر و ۶ آلمانی را به کشتن داد. این حادثه یکی از عوامل منجر به کشتار یهودیان
داد. این حادثه یکی از عوامل منجر به کشتار یهودیان اودسا توسط رومانیایی‌ها بود. در پی برگشت ورق جنگ، ارتش سرخ روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ اودسا را بازپس‌گرفت. به جهت مقاومت سرسخت مدافعان آن در مقابل تهاجم نیروهای محور، اودسا به عنوان یکی از چهار شهر نخست، روز ۱ مه سال ۱۹۴۵، در کنار لنینگراد، استالینگراد و سواستپول، عنوان شهر قهرمان شوروی را دریافت کرد.
مونوگلیسریدها (همچنین: آسیل‌گلیسرول‌ها یا مونوآسیل‌گلیسرول‌ها) دسته ای از گلیسریدها هستند که از یک مولکول گلیسرول تشکیل شده‌اند که از طریق یک پیوند استری به یک اسید چرب متصل است. از آنجایی که گلیسرول حاوی هر دو گروه الکل اولیه و ثانویه است، ممکن است دو نوع مختلف مونوگلیسرید تشکیل شود. ۱-مونوآسیل‌گلیسرول که اسید چرب به الکل اولیه متصل است یا ۲-مونوآسیل‌گلیسرول که اسید چرب به الکل ثانویه متصل است. سنتز. مونوگلیسریدها به دو صورت زیستی و صنعتی تولید می‌شوند. این ترکیبات به‌طور طبیعی در مقادیر بسیار کم
این ترکیبات به‌طور طبیعی در مقادیر بسیار کم (۰٫۱-۰٫۲٪) در برخی از دانه‌های روغنی مانند روغن زیتون، روغن کلزا و روغن پنبه وجود دارند. مونوگلیسریدها با هیدرولیز آنزیمی تری‌گلیسریدها توسط لیپوپروتئین لیپاز و هیدرولیز آنزیمی دی‌گلیسریدها توسط دی‌آسیل‌گلیسرول لیپاز بیوسنتز می‌شوند. همچنین به عنوان یک واسطه در فرایند آلکانویله شدن گلیسرول برای تشکیل چربی، تولید می‌شوند. چندین مونوگلیسرید از نظر فارماکولوژی فعال هستند. (به عنوان مثال ۲-اولئویل‌گلیسرول و ۲-آراکیدونیل‌گلیسرول). تولید صنعتی در درجه اول با واکنش
تولید صنعتی در درجه اول با واکنش گلیسرولیز بین تری‌گلیسیرید و گلیسرول انجام می‌شود. مواد خام تجاری برای تولید مونوآسیل‌گلیسرول‌ها ممکن است روغن‌های گیاهی یا چربی‌های حیوانی باشند. کاربرد. مونوگلیسریدها عمدتاً به عنوان سورفکتانت به شکل امولسیفایر استفاده می‌شوند. همراه با دی‌گلیسیریدها، مونوگلیسریدها معمولاً به عنوان «E471»(مونو و دی گلیسریدِ اسیدهای چرب) به محصولات غذایی تجاری در مقادیر کم اضافه می‌شوند و به جلوگیری از جدا شدن مخلوط روغن و آب کمک می‌کنند. مقادیری که در برچسب‌های تغذیه ای برای چربی کل، چربی
که در برچسب‌های تغذیه ای برای چربی کل، چربی اشباع شده و چربی "ترانس" داده شده‌است، شامل مقادیر موجود در مونو و دی‌گلیسیرید نمی‌شود زیرا چربی‌ها به عنوان تری‌گلیسیرید تعریف می‌شوند. مونو و دی‌گلیسیریدها اغلب در محصولات نانوایی، نوشیدنی‌ها، بستنی‌ها، آدامس‌ها، شیرین‌کننده‌ها، رویه‌های زده شده، مارگارین، کره بادام‌زمینی، و شیرینی‌ها یافت می‌شوند. در محصولات نانوایی، مونوگلیسریدها برای بهبود حجم و بافت نان و به عنوان عوامل ضدبیاتی مفید هستند. مونوگلیسریدها برای افزایش پایداری فیزیکی نسبت به خامه‌ای شدن در
برای افزایش پایداری فیزیکی نسبت به خامه‌ای شدن در نوشیدنی‌های بر پایه شیر استفاده می‌شوند.
بخش ۴۰۵ مقررات دپارتمان بهداشت ایالت نیویورک که با عنوان قانون لیبی زیون نیز شناخته می‌شود، مقرراتی است که میزان کار رزیدنت‌های پزشکی در بیمارستان‌های ایالت نیویورک را به حدود ۸۰ ساعت در هفته محدود می‌کند. این قانون به افتخار خانم لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) نام‌گذاری شده‌است. او در سال ۱۹۸۴ در سن ۱۸ سالگی به دلیل آنچه پدرش آن را خستگی کاری رزیدنت‌ها و کارورزان پزشکی نامیده‌است درگذشت. در ژوئیه ۲۰۰۳، شورای اعتباربخشی تحصیلات تکمیلی پزشکی آمریکا مقررات مشابهی را برای تمام موسسات آموزش پزشکی معتبر در
مشابهی را برای تمام موسسات آموزش پزشکی معتبر در سراسر ایالات متحده تصویب کرد. اگرچه در دادرسی‌های قانونی و مدنی شواهد متناقضی در مورد مرگ خانم زیون یافت شد اما امروزه به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که مرگ او به دلیل سندرم سروتونین ناشی از تداخل دارویی بین داروی فنلزین (که او قبل از مراجعه به بیمارستان مصرف می‌کرد) و داروی پتیدین (تجویز شده توسط رزیدنت پزشکی) بوده‌است. تحقیقات قضایی پس از مرگ او و پیامدهای آن بر شرایط کاری و آموزشی کارورزان و رزیدنت‌های پزشکی به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌های عمومی و مجلات
پزشکی به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌های عمومی و مجلات پزشکی بازتاب یافت. شرح مرگ لیبی زیون. لیبی زیون از طریق اتاق اورژانس توسط رزیدنت اورژانس در شب چهارم مارس در بیمارستان بستری شده بود. دکتر ریموند شرمن، پزشک خانواده زیون، با برنامه درمانی رزیدنت مبنی شروع سرم تراپی همراه با بستری شدن لیبی در اورژانس موافقت کرد. لیبی به دو رزیدنت سپرده شد. دکتر واینستین، اینترن بالینی (PGY-1) و دکتر استون، پزشک رزیدنت سال یک (PGY-2)، نتوانستند علت بیماری خانم زیون را تعیین کنند اگرچه دکتر استون با تردید گفت که وضعیت او ممکن
اگرچه دکتر استون با تردید گفت که وضعیت او ممکن است واکنش بیش از حد به یک بیماری ساده باشد. پس از مشورت با پزشک خانواده آنها یعنی دکتر شرمن، این دو نفر داروی پتیدین (مپریدین) را برای کنترل «حرکات تند» (jerk motions) که زیون در زمان بستری شدنش نشان می‌داد تجویز کردند. دکتر واینستین و دکتر استون هر دو مسئول پوشش ده‌ها بیمار دیگر بودند. پس از ارزیابی زیون، آنها او را ترک کردند. اینترن بالینی رفت تا بیماران دیگر را معاینه کند و رزیدنت سال یک در اتاقی در ساختمان مجاور به خواب رفت. با این حال، زیون بهبود نیافت و
مجاور به خواب رفت. با این حال، زیون بهبود نیافت و همچنان آشفته تر شد. پس از تماس تلفنی توسط پرستاران، اینترن دستور داد که مهار فیزیکی برای لیبی قرار داده شود. او همچنین برای کنترل بی‌قراری داروی هالوپریدول را به صورت تلفنی تجویز کرد. زیون سرانجام توانست به خواب برود، اما در ساعت ۶:۳۰ صبح روز پنجم ماه مارس دمای بدن او تا ۴۲ درجه سانتیگراد افزایش یافت. اینترن بالینی بار دیگر فراخوانده شد و به سرعت اقدامات لازم برای کاهش دمای بدن او آغاز شد. با این حال، قبل از انجام این کار زیون دچار ایست قلبی شد و کادر پزشکی
انجام این کار زیون دچار ایست قلبی شد و کادر پزشکی نتوانستند او را احیا کنند. دکتر واینستین به صورت تلفنی مرگ لیبی را به والدین او اطلاع داد. زیون قبل از بستری شدن در بیمارستان یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکننده‌های MAO یعنی فنلزین مصرف می‌کرد. ترکیبی از آن و پتیدینی که پزشکان اورژانس به او داده بودند به ایجاد سندرم سروتونین کمک کرد؛ وضعیتی که منجر به افزایش بیقراری او شد. این امر باعث شد که لیبی لوله‌های داخل وریدی خود را بکشد و باعث شد دکتر واینستین به مهار فیزیکی او دستور دهد؛ که لیبی زیون نیز با آن
مهار فیزیکی او دستور دهد؛ که لیبی زیون نیز با آن مبارزه کرد. تقریباً پیش از به خواب رفتنش تب او به سطوح خطرناکی رسیده بود و بلافاصله پس از ایست قلبی درگذشت. چندین سال طول کشید تا توافقی کلی در مورد علت مرگ او حاصل شود. لیبی زیون (نوامبر ۱۹۶۵–۵ مارس ۱۹۸۴) دانشجوی سال اول کالج بنینگتون در ایالت ورمانت بود. او روزانه یک عدد داروی ضد افسردگی به نام فنلزین را تحت نظر پزشک مصرف می‌کرد. ابتدا کالبد شکافی بیمارستان آثار کوکائین را نشان داد، اما آزمایش‌های بعدی هیچ اثری را نشان ندادند. او دختر آقای سیدنی زیون
هیچ اثری را نشان ندادند. او دختر آقای سیدنی زیون (۲۰۰۹–۱۹۳۳) وکیل و نویسنده نیویورک تایمز بود. در آگهی ترحیم او در نیویورک تایمز، که یک روز پس از مرگش نوشته شد، آمده‌است که او در چند روز گذشته به بیماری شبه آنفولانزا مبتلا بوده‌است و همچنین آمده بود که او پس از بستری شدن در بیمارستان نیویورک، بر اثر ایست قلبی که علت آن مشخص نیست، درگذشت.
پارک ملی خلیج شرقی فنلاند ( ) یک پارک ملی در منطقه کومن‌لاکسو در فنلاند است که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد و آن در خشکی است. این پارک فقط شامل جزایر بسیار کوچک و پرت است که در برخی از آنها عمدتاً درختان کاج رشد می‌کنند. بیشتر جزایر صخره‌های بی‌درخت و البته با سواحل بی‌نظیر هستند. این پارک ملی به خاطر جانوران و پرندگان آبزی خود شناخته شده‌است. رایج‌ترین پرندگان آبزی غاز و اردک سیاه‌کاکل هستند. پرندگان دیگر، از جمله تیغ‌نوک و پرسفید، در جزایر حفاظت شده پارک لانه می‌کنند.
استوماتیت تماسی به انگلیسی: "Contact stomatitis"، نوعی التهاب یا درد در مخاط دهانی است که در اثر محرک‌های خارجی ایجاد می‌شود. این بیماری به صورت ضایعات پوستی در محلی که مخاط در تماس طولانی‌مدت با عامل آزاردهنده قرار بگیرد مشاهده می‌شود. این ضایعات غالباً پس از تماس با غذای داغ یا دندان مصنوعی نامناسب یا سایر مواد تحریک‌کننده در دهان ظاهر می‌شوند. در نتیجه، ممکن است بیماران برای حل این مشکل به جای مراجعه به متخصص پوست، به دندانپزشک رجوع کنند. در این بیماری، برخلاف استوماتیت تماسی آلرژیک، پوست پیش از اینکه
برخلاف استوماتیت تماسی آلرژیک، پوست پیش از اینکه واکنش ایمنی نشان دهد، نیازی به داشتن تماس قبلی با محرک ندارد.
پارک ملی مجمع‌الجزایر تامی‌سارن (, ) در مجمع الجزایر اکناس، در منطقه اوسیما در فنلاند واقع شده‌است. در سال ۱۹۸۹ این پارک به وسعت تأسیس شد. این پارک توسط متسه‌هالیتوس (متعلق به وزارت جنگلداری) نگه‌داری می‌شود. بیشتر مساحت پارک از جزایر صخره‌ای نزدیک دریای آزاد و مناطق آبی اطراف آنها تشکیل شده‌است. استفاده از قایق‌های موتوری از اول آوریل تا ۱۷ جولای برای محافظت از لانه‌سازی پرندگان آبزی ممنوع است. دسترسی به پارک فقط با قایق امکان‌پذیر است. بازدیدکنندگان بدون قایق می‌توانند با تاکسی دریایی به آن برسند. این
قایق می‌توانند با تاکسی دریایی به آن برسند. این پارک ملی در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۶ دیپلم اروپایی مناطق حفاظت شده را دریافت کرد که تا ژوئن ۲۰۱۱ اعتبار داشت.
خط قایقرانی یک مکان تاریخی است که در فیلادلفیا ، پنسیلوانیا در ساحل شرقی رودخانه اسکوکل درست در شمال سازه‌های آبی فیرمونت و موزه هنر فیلادلفیا واقع شده است. این خط قایقرانی شامل یک ردیف پانزده‌تایی است که باشگاه‌های اجتماعی و قایقرانی و روئینگ مسابقه‌ای آنها را در خود جای داده است. هر یک از قایق‌خانه‌ها تاریخ مخصوص به خود را دارند و همگی آدرس‌هایی در ردیف قایق‌خانه و پارک فیرمونت دارند (که به نام پاروزن مشهور فیلادلفیا جان بی کلی جونیور نام‌گذاری شده‌اند). قایق‌خانه‌های شماره ۲ تا ۱۴ بخشی از گروهی هستند که
شماره ۲ تا ۱۴ بخشی از گروهی هستند که به نام نیروی دریایی اسکوکیل شناخته می‌شوند، که چندین قایق‌خانه دیگر را در امتداد رودخانه در بر می‌گیرد. قایق‌خانه شماره 1 سالن لوید است و تنها مرکز قایق‌خانه عمومی در ردیف است. قایق‌خانه شماره ۱۶، باشگاه سجلی در خود جای داده است که فانوس دریایی تورتل راک را اداره می‌کند. قایق‌خانه‌ها همگی حداقل یک قرن قدمت دارند و برخی از آنها بیش از ۱۵۰ سال پیش ساخته شده‌اند. تاریخچه و اهمیت. خط قایقرانی میزبان چندین مسابقه روئینگ مهم است، از جمله کرجی‌رانی دد ویل ، جام استاتسبری،
است، از جمله کرجی‌رانی دد ویل ، جام استاتسبری، کرجی‌رانی روز نیروی دریایی، کرجی‌رانی روز استقلال و کرجی‌رانی سران اسکوکیل . قایق‌خانه‌ها به‌عنوان مراکز جامعه قایقرانی در سراسر ایالات متحده دیده می‌شوند. قایقرانان از قایق‌خانه‌ها در هر سطحی، از جمله باشگاه‌های محلی، دبیرستان‌ها، کالج‌ها، برنامه‌های مسابقه تابستانی در سطح بین‌المللی به رقابت می‌پردازند.
یک شهر زیرزمینی (به انگلیسی:underground city) مجموعه ای از فضاهای زیرزمینی مرتبط است که ممکن است به عنوان پناهگاه دفاعی و اضطراری، مکانی برای زندگی، کار، خرید، به عنوان بخشی از یک سامانه ترابری، آرامگاه یادمانی، انبارهای ذخیره‌سازی، سیسترن یا کانال‌های زهکشی یا ترکیبی از این مثال‌ها استفاده شود. شهرهای زیرزمینی ممکن است اشاره به ساختارهای امروزین فعال یا تاریخی اشاره داشته باشند و ممکن است تماماً یا بخشاً برای عموم نیز در دسترس باشند. این اصطلاح همچنین ممکن است به شبکه‌ای از تونل‌ها و سازه‌های عمرانی نوین
است به شبکه‌ای از تونل‌ها و سازه‌های عمرانی نوین زیرزمینی اشاره کند. این شبکه‌ها می‌تواند ساختمان‌ها را در زیر سطح خیابان به هم متصل می‌کند و ممکن است بلوک‌های اداری، مراکز خرید، ایستگاه‌های مترو، تئاترها و جاذبه‌های دیگر را در خود جای دهند. این معابر معمولاً از طریق فضای عمومی هر یک از ساختمان‌های متصل به آنها قابل دسترسی است و گاهی ورودی‌های جداگانه ای نیز دارند. این تعریف اخیر بسیاری از سازه‌های مدرن را نیز می‌تواند درگیرد. شهرهای زیرزمینی به ویژه در شهرهایی با آب و هوای بسیار سرد یا گرم بسیار کاربردی
با آب و هوای بسیار سرد یا گرم بسیار کاربردی خواهند بود. در جهان شهرهای زیرزمینی نوین و تاریخی زیادی وجود دارد. از شهرهای زیرزمینی تاریخی ایران می‌توان به سامن و نوش‌آباد اشاره کرد. نمونه‌ای از یک شهر زیرزمینی نوین کوبر پدی می‌باشد.
در زمین‌شناسی ساختاری، زمین‌درز () محل به‌هم پیوستن در طول یک پهنه گسلی بزرگ میان زمین‌گان‌های متفاوت یا واحدهای زمین‌ساختی جداگانه‌ای است که پیشینه زمین‌ساخت صفحه‌ای، دگرگونی و دیرین‌جغرافیایی متفاوتی دارند. به بیان دیگر، زمین‌درز خطی است که مرز میان دو قطعه پوسته که زمانی از هم جدا بوده‌اند و اکنون به هم پیوسته‌اند را نشان می‌دهد. زمین‌درز اغلب بر روی سطح زمین با کمربند کوه‌زایی یا رشته‌کوه نشان داده می‌شود. دید کلی. در زمین‌ساخت صفحه‌ای، زمین‌درزها بقایای منطقه‌های فرورانش هستند و زمین‌درزهایی که به هم
منطقه‌های فرورانش هستند و زمین‌درزهایی که به هم متصل شده‌اند، به عنوان قطعاتی از دیرین قاره‌های مختلف یا صفحه‌های زمین‌ساختی به‌شمار می‌روند. رخنمون زمین‌درزها می‌تواند از عرض چند صد متر تا چند کیلومتر متغیر باشد. آن‌ها می‌توانند شبکه‌ای از مناطق برشی میلونیتی یا پهنه‌های گسلی ترد باشند، اما معمولاً شامل هر دو هستند. زمین‌درزها همچنین معمولاً با توده‌های نفوذی آذرین و عدسی‌های زمین‌ساختی با صخره‌شناسی‌های متفاوت از سنگ‌های نفوذی تا قطعات افیولیتی همراه هستند.
مَتسِه‌هالیتوس (فنلاندی:"اداره جنگل،" سوئدی: Forststyrelsen در سامی: Meahciráđđehus) یک شرکت دولتی و زیرمجموعه وزارت کشاورزی و جنگل‌داری فنلاند است. دو وظیفه اصلی آن، مدیریت پارک‌ها و حیات وحش فنلاند و نظارت مستمر مناطق حفاظت شده و همچنین مدیریت امور جنگل‌داری جهت استفاده و نیاز صنعت چوب این کشور است. متسه‌هالیتوس تقریباً ۱۲۰۰ کارمند دارد. این شرکت حدود ۱۲۰۰۰۰ کیلومتر مربع از زمین‌ها و مناطق آبی دولتی را مدیریت می‌کند که حدود ۳۵ درصد از کل سطح فنلاند را تشکیل می‌دهد. وظایف آن به فعالیت‌های تجاری و وظایف
می‌دهد. وظایف آن به فعالیت‌های تجاری و وظایف مدیریت عمومی که عمدتاً توسط دولت انجام می‌شود تقسیم می‌شود. واحدهای تجاری جداگانه‌ای نیز برای فعالیت‌های مختلف ایجاد شده‌است. پیشینه. در سال ۱۵۴۲ گوستاف یکم، پادشاه سوئد، که در آن زمان حکومتش اراضی فنلاند را نیز شامل می‌شد، تمام مناطق غیرمسکونی پادشاهی خود را متعلق به خدا، پادشاه و وارث تاج پادشاهی اعلام کرد و بدین ترتیب آغاز مالکیت زمین دولتی را رقم زد. در آغاز قرن نوزدهم، جنگل‌های فنلاند به مانند قرون گذشته به‌طور کامل مورد استفاده قرار می‌گرفتند. تا آن زمان،
کامل مورد استفاده قرار می‌گرفتند. تا آن زمان، درختان جنگل‌ها عمدتاً برای مقاصد کشاورزی یا برای تولید قطران، محصول مهم صادراتی آن روزگار، بریده و استفاده می‌شد. با این حال، اگرچه تولید قطران در آغاز قرن نوزدهم شروع به کاهش کرد اما در همان زمان نیازهای صنعت چوب افزایش یافت. در اواسط قرن نوزدهم استفاده از چوب به حدی گسترده بود که مقامات نگران ناپدید شدن جنگل‌های فنلاند بودند. در سال ۱۸۵۱ یک قانون سختگیرانه برای حفاظت از جنگل به تصویب رسید و یک هیئت ملی موقت برای نقشه‌برداری زمین‌ها و مدیریت جنگل‌ها تأسیس شد.
نقشه‌برداری زمین‌ها و مدیریت جنگل‌ها تأسیس شد. تاریخچه خدمات متسه‌هالیتوس امروزی، در سال ۱۸۵۹ آغاز شد، زمانی که الکساندر دوم، امپراتور روسیه اعلامیه‌ای را مبنی بر تأسیس یک مؤسسه جنگل‌داری برای مدیریت جنگل امضا کرد. حوزه عملیاتی این مؤسسه زمین‌های دولتی را تحت پوشش قرار می‌داد که پارک‌های سلطنتی نامیده می‌شدند، اما نظارت بر جنگل‌های خصوصی، حداقل به صورت اسمی، بخشی از وظایف نهاد مدیریت جنگل نیز بود.
در زمین‌شناسی، عدسی () به پهنه‌ای از سنگ یا کانسنگ گفته می‌شود که در بخش میانی ضخیم و در لبه‌ها نازک بوده و در برش عرضی شبیه به یک عدسی محدب است. اصطلاح عدسی همچنین ممکن است به یک واحد کوچک در سازند سنگی مانند یک واحد چینه‌شناسی اشاره کند؛ اما به‌طور کلی در یک منطقه جغرافیایی بزرگ گسترده نمی‌شود. در این کاربرد، عدسی به سمت لبه‌های آن نازک می‌شود.
ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ ، گونه‌ای از سرده گیاهان گوشت‌خوار ژاله‌پوش است که بومی برزیل، گویان و ونزوئلا است و در خاک‌های ماسه‌ای یا شنی در نشت‌های فصلی رشد می‌کند که در آن لایه نازکی از آب جمع می‌شود. ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ رزتی از برگ‌های گوشت‌خوار کوچک گوه‌ای شکل تا گرد تولید می‌کند که معمولاً مایل به زرد هستند اما با افزایش سن قرمزتر می‌شوند. گل‌آذین گل‌های صورتی مایل به قرمز تولید می‌کند. دارای عدد کروموزوم دیپلوئیدی ۲n = ۲۰ است. ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ اولین بار توسط آگوستین سن هیلر () در سال ۱۸۲۴ پس از کشف آن
توسط آگوستین سن هیلر () در سال ۱۸۲۴ پس از کشف آن در انتهای غربی ایالت برزیل مینا ژرایس در نزدیکی رود سائو فرانسیسکو توصیف شد. جرج بنتام () سپس "ژاله‌پوش دنتانا" (D. dentata) را از گویان توصیف کرد که لودویگ دیلز () آن را به مترادف با ژاله‌پوش بی‌ساقه‌برگ در تک‌نگاشت خود در سال ۱۹۰۶ در مورد ژاله‌پوشان تقلیل داد. این گونه نزدیک به ژاله‌پوش بورمانی تنها گونه دیگر در زیرسرده دلوکالیکس است، اگرچه ژاله‌پوش بورمانی بومی استرالیا و آسیای جنوب شرقی است.
در زمین‌شناسی، زمینگان () به قطعه‌ای از پوسته گفته می‌شود که بر روی یک صفحه زمین‌ساختی تشکیل یا از آن جدا شده و بر اثر برافزایش یا تشکیل زمین‌درز در پوسته، بر روی یک صفحه زمین‌ساختی دیگر قرار گرفته‌است. قطعه یا بلوک پوسته‌ای، تاریخ زمین‌شناسی متمایز خود که با مناطق اطراف متفاوت است را حفظ می‌کند. زون زمین‌درزی میان یک زمینگان و پوسته، معمولاً به صورت یک گسل قابل شناسایی است. نهشته‌هاای رسوبی که محل تماس زمین با سنگ مجاور را مدفون می‌کند را سازند همپوشانی می‌نامند. توده نفوذی آذرینی که تماس زمین با سنگ مجاور
توده نفوذی آذرینی که تماس زمین با سنگ مجاور را تحت تأثیر قرار داده و آن را مخفی کرده‌است، توده اتصال یا دوخت (stitching pluton) نامیده می‌شود.
داگینگ یک اصطلاح عامیانه انگلیسی بریتانیایی برای انجام اعمال جنسی در یک مکان عمومی یا نیمه عمومی یا تماشای دیگران در حال انجام این کار است. ممکن است بیش از دو شرکت کننده وجود داشته باشد. هر دو سکس گروهی و گنگ بنگ را می‌توان گنجاند. از آنجایی که مشاهده تشویق می‌شود، تماشاگری جنسی و بدن‌نمایی ارتباط تنگاتنگی با داگینگ گردانی دارند. دو گروه از افراد درگیر اغلب به صورت تصادفی یا (به‌طور فزاینده) ملاقات می‌کنند تا از قبل از طریق اینترنت با هم ملاقات کنند. در سپتامبر ۲۰۰۳ بی‌بی‌سی نیوز در مورد شوق جنون داگینگ
۲۰۰۳ بی‌بی‌سی نیوز در مورد شوق جنون داگینگ «جدید» گزارش داد. آنها از اینترنت و پیام‌های متنی به عنوان روش‌های متداول سازماندهی جلسات نام بردند. تعریف اصلی داگینگ - که هنوز هم فعالیتی نزدیک به هم است - جاسوسی از زوج‌هایی است که در حال انجام رابطه جنسی در ماشین یا مکان‌های عمومی دیگر هستند، و این اصطلاح برای سال‌ها در راه‌آهن بریتانیا استفاده می‌شد. حداقل در سال ۱۹۵۱ شناخته شده بود. شواهدی در اینترنت وجود دارد که نشان می‌دهد این «جنون» به کشورهای دیگر مانند ایالات متحده، کانادا، استرالیا، باربادوس، برزیل،
ایالات متحده، کانادا، استرالیا، باربادوس، برزیل، دانمارک، هلند، نروژ، لهستان، و سوئد گسترش یافته‌است. قانونی بودن. در بریتانیای کبیر، داگینگ تحت قوانین مربوط به تماشاگری جنسی، بدن‌نمایی یا نمایش عمومی رفتار جنسی قرار می‌گیرد. پیگرد قانونی برای تعدادی از جرایم مانند بخش ۵ قانون نظم عمومی ۱۹۸۶، قرار گرفتن بر اساس بخش ۶۶ قانون جرائم جنسی ۲۰۰۳، یا برای جرم عرفی در مورد توهین به عفت عمومی امکان‌پذیر است. سیاست انجمن افسران ارشد پلیس (ACPO) این بود که دستگیری آخرین راه حل است و در چنین شرایطی باید رویکرد تدریجی
راه حل است و در چنین شرایطی باید رویکرد تدریجی تری اتخاذ شود. از آنجایی که رابطه جنسی عمومی در برخی مناطق بریتانیا از نظر قانونی در یک منطقه کمی خاکستری قرار دارد: «... به گفته مقامات و تعداد زیادی از وب‌سایت‌هایی که آن را تبلیغ می‌کنند، سکس عمومی یک فعالیت محبوب و شبه قانونی در بریتانیا است. . (فقط در صورتی جرم تلقی می‌شود که کسی شاهد آن باشد، توهین شده باشد و مایل به شکایت رسمی باشد) و پلیس تمایل دارد در محیط‌های عمومی سکس به راحتی قدم بگذارد، تا حدی به دلیل میراث تلخ زمانی که رابطه جنسی همجنس‌گرایان
دلیل میراث تلخ زمانی که رابطه جنسی همجنس‌گرایان غیرقانونی بود و مردان محبوس که رابطه جنسی ناشناس در مکان‌هایی مانند حمام عمومی داشتند، به‌طور معمول دستگیر و تحقیر می‌شدند.» واژه‌شناسی. "ساندی هرالد" اسکاتلند در سال ۲۰۰۳ نوشت: «اصطلاح داگینگ در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای توصیف مردانی که از زوج‌هایی که در فضای باز رابطه جنسی داشتند جاسوسی می‌کردند - این مردان در هر حرکت زوج‌ها را سگ می‌کردند و آنها را تماشا می‌کردند.» یک ریشه‌شناسی جایگزین، راه رفتن سگ را منشأ این اصطلاح می‌داند. مخاطبان و در واقع شرکت کنندگان
اصطلاح می‌داند. مخاطبان و در واقع شرکت کنندگان می‌توانند از ورزش معمولی حیوانات خانگی خود به عنوان پوششی برای تکالیف جنسی خود استفاده کنند. منابع. یادداشتکتابشناسی - فهرست کتب