payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرماندار سم هیوستون قرار داشت که معتقد بود او آنطور که شایسته‌است از ساکنان تگزاس شمالی در مقابل کومانچی‌ها و آپاچی‌های لیپان دفاع نمی‌کند. بدین‌ترتیب وی برای حضور در مجلس ایالتی انتخاب شد و بعد از سال ۱۸۶۰ هم‌بنیانگذار و سردبیر یک روزنامه محلی به نام «دِ وایت‌من» بود که از اخراج سرخ‌پوستان از تگزاس شمالی حمایت می‌کرد. دفتر این روزنامه در شهر جکس‌بورو قرارداشت، بنابراین از مزیت شهری برخوردار بود که یکی از توقفگاه‌های مسیر شرکت پُستی و حمل‌ونقل باترفیلد اورلند به‌شمار می‌رفت. از این رو تخمین زده می‌شد که
به‌شمار می‌رفت. از این رو تخمین زده می‌شد که این روزنامه بتواند به دست قریب به یکصد هزار خواننده برسد. جنگ داخلی آمریکا. پس از خروج ایالت تگزاس از اتحادیه، بیلور مأموریت یافت تا در مقام سرهنگ دوم فرماندهی هنگ دوم سواره‌نظام تگزاس را (که با نام هنگ دوم تفنگداران سواره تگزاس نیز شناخته می‌شوند) عهده‌دار شود. نیروهای تحت امر او از جهت جنوب غربی وارد منطقه نیومکزیکو شدند و فورت‌بلیس را به اشغال خود درآوردند. فرماندار منطقه آریزونا (۱۸۶۲–۱۸۶۱). پس از کسب پیروزی در نبرد اول مِسیلا (۲۵ ژوئیه ۱۸۶۱) و به تسلیم
در نبرد اول مِسیلا (۲۵ ژوئیه ۱۸۶۱) و به تسلیم درآوردن نیروهای آمریکایی در آن منطقه، بیلور خود را به عنوان فرماندار آریزونا معرفی کرد؛ منطقه‌ای که شامل نواحی جنوبی نیومکزیکو و آریزونای کنونی می‌شد. این سمت از سوی کنگره مؤتلفه مورد تأیید قرار گرفت و او در سال ۱۸۶۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در ۱۸ ژانویه ۱۸۶۲، این ناحیه که تازه داشت شکل می‌گرفت توسط ایالات مؤتلفه رسماً سامان یافت. مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه (۱۸۶۳–۱۸۶۵). مدتی بعد بیلور برای حضور در دومین کنگره ایالات مؤتلفه انتخاب شد و طی سال‌های ۱۸۶۳ تا
ایالات مؤتلفه انتخاب شد و طی سال‌های ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۵ به عنوان نماینده ایالت تگزاس در آنجا مشغول به خدمت بود. بار دیگر در مقام سرهنگ مأموریتی به او داده شد تا به منظور بازپس‌گیری آریزونا اقدام به جمع‌آوری نیروهای تازه‌نفس کند. این در حالی بود که درست دو هفته پس از آن، جنگ داخلی آمریکا خاتمه یافت. اواخر زندگی. طی سال‌های پس از جنگ، بیلور در سنت‌آنتونیو واقع در تگزاس سکونت داشت. در سال ۱۸۷۳ او به نمایندگی از حزب دموکرات نامزد فرمانداری تگزاس شد ولی در رقابت با ریچارد کوک شکست خورد. در سال ۱۸۷۶ و همزمان با بحبوحه
کوک شکست خورد. در سال ۱۸۷۶ و همزمان با بحبوحه نبرد تپه‌های سیاه، او برای مقابله با قبیله لاکوتا سیوکس در ارتش آمریکا خدمت کرد. در سال ۱۸۷۸، او در منطقه یووالد مزرعه دامپروری نسبتاً بزرگی به راه انداخت که رونق گرفت ولی او همچنان خود را وارد درگیری‌های خشونت‌آمیز می‌کرد تا جاییکه گفته می‌شد در اوایل دهه ۱۸۸۰ در نزاع بر سر دام‌ها یک نفر را کشته‌است. این قتل در منطقه یووالد رخ داد و قربانی گیل‌کریست نام داشت. البته بیلور هیچگاه برای این جنایت متهم نشد. او در در تاریخ ۶ فوریه ۱۸۹۴ و در سن ۷۱ سالگی در مزرعه
در تاریخ ۶ فوریه ۱۸۹۴ و در سن ۷۱ سالگی در مزرعه دام‌پروری خودش از دنیا رفت و در گورستان کلیسای عروج به خاک سپرده شد.
عملیات برتری یک عملیات نظامی بریتانیا در سال۱۹۶۱ برای حمایت از کشور تازه استقلال یافته کویت در برابر ادعاهای ارضی همسایه آن، عراق بود. بریتانیا به درخواست حفاظت از شیخ عبدالله سوم السلیم الصباح کویت واکنش نشان داد و نیروهای هوایی، دریایی و زمینی ظرف چند روز مستقر شدند. عراق حمله نکرد و نیروهای انگلیسی جای خود را به اتحادیه عرب دادند. عراق در سال۱۹۶۳ استقلال کویت را به رسمیت شناخت. زمینه. در سال۱۹۵۸ عبدالکریم قاسم قدرت را در عراق به دست گرفت. قدرت‌های غربی او را غیرقابل پیش‌بینی و عراق را بی‌ثبات می‌دانستند.
را غیرقابل پیش‌بینی و عراق را بی‌ثبات می‌دانستند. در ۲۵ ژوئن۱۹۶۱، پس از انصراف بریتانیا از قدرت در کویت، قاسم اعلام کرد که کویت به عراق ملحق خواهد شد و تهدید نظامی از سوی بریتانیا قریب‌الوقوع تلقی شد.دلایل جنگ طلبی عراق قابل بحث است، اما علاوه بر سود سیاسی که از یک عملیات نظامی موفق به دست می‌آمد، دارایی‌های کویت در آن زمان شامل ذخایر احتمالی نفت (که بعداً تأیید شد) و دسترسی امن به دریا بود که عراق فاقد آن بود. عمل. پس از مهر و موم شدن مرزها و دفاع توسط مبارک عبدالله الجابر الصباح و معاون وی، سرهنگ شیخ
مبارک عبدالله الجابر الصباح و معاون وی، سرهنگ شیخ صالح محمد الصباح در برابر تهاجم پیش‌بینی شده، سرتیپ شیخ مبارک به یازدهمین حاکم کویت و امیر اول شیخ عبدالله سوم السلیم آل توصیه کرد. صباح به بند۴ توافقنامه استقلال استناد می‌کند که در آن آمده بود کویت می‌تواند از بریتانیا درخواست حمایت نظامی کند که در ۳۰ ژوئن۱۹۶۱ انجام شد. بریتانیا مسئولیت حفاظت نظامی کویت را پذیرفته بودو به سرعت یک نیروی عملیات دریایی قوی شامل تفنگداران دریایی سلطنتی از ۴۲ تکاور فرستاد. یک تیم متشکل از ۴۲کماندو با هلیکوپتر از "بالوارک" به
تیم متشکل از ۴۲کماندو با هلیکوپتر از "بالوارک" به فرودگاه وارد شد که یک اسکادران از هاوکر هانترز وارد شد.تا اول ژوئیه، بریتانیا نیمی از یک گروه تیپ در کویت را آماده عملیات کرد. اینها شامل ۴۲ و ۴۵ کماندوی دریایی و دو گروه از گارد دوم جریان سرد بود. سومین اسکادران کارابینیر "C" با تانک سنچوریون خود از اچ‌ام‌اس استریکر فرود آمدند. دو گروه کماندویی در گرمای شدید تابستان مناطق مرتفع و اطراف ریج میتلا، نزدیک مرز عراق را اشغال کردند. سرتیپ درک هورسفورد، فرمانده گروه تیپ ۲۴ پیاده‌نظام از کنیا به کویت منتقل شد تا
تیپ ۲۴ پیاده‌نظام از کنیا به کویت منتقل شد تا فرماندهی نیروهای زمینی بریتانیایی را بر عهده بگیرد. در روزهای بعد، تقویت‌های بیشتری وجود داشت. گروه رزمی کویت توسط سرتیپ مبارک وسرهنگ صالح محمد الصباح رهبری می‌شد که بعداً فرماندهی تیپ ۲۵تکاور کویت وتیپ ۶مکانیزه کویت را بر عهده داشت. عواقب. اتحادیه عرب حفاظت از کویت را به دست گرفت و انگلیسی‌ها تا ۱۹اکتبر نیروهای خود را خارج کردند.قاسم در کودتا در سال۱۹۶۳کشته شد، اگرچه عراق استقلال کویت را به رسمیت شناخت و تهدید نظامی کاهش یافت، بریتانیا به نظارت بر اوضاع ادامه
نظامی کاهش یافت، بریتانیا به نظارت بر اوضاع ادامه داد و تا سال۱۹۷۱ نیروهای خود را برای محافظت از کویت در دسترس نگه داشت. در آن زمان هیچ اقدام نظامی عراق علیه کویت صورت نگرفت: این به وضعیت سیاسی و نظامی در داخل عراق نسبت داده می‌شد که همچنان بی‌ثبات بود.
جان تابور آلساپ (John Tabor Alsap) (زادهٔ ۲۶ یا ۲۸ فوریه ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۶)، پزشک، وکیل، سیاستمدار و دهقان اهل آمریکا بود که در روزهای آغازین قلمروی آریزونا فعال بود. برخی از دستاوردهای وی مشتمل بود بر منتصب شدن به عنوان نخستین خزانه‌دار قلمروی آریزونا، انتخاب شده برای سه دوره در مجلس قانون‌گذاری قلمرو، خدمت به عنوان رئیس مجلس قانون‌گذاری و رئیس شورا در مجلس قانون‌گذاری آریزونا و خدمت به عنوان نخستین شهردار فینیکس. زندگی‌نامه. آلساپ در ۲۶ یا ۲۸ فوریه ۱۸۳۰ در فرانکفورت، کنتاکی متولد شد. خانواده
فوریه ۱۸۳۰ در فرانکفورت، کنتاکی متولد شد. خانواده او زمانی که آلساپ دو سال داشت به اوهایو نقل مکان نموده و هنگامی که او ده ساله بود در فورت‌وین، ایندیانا ساکن شدند. اغلب گفته می‌شود که آلساپ در ۱۸۵۴ میلادی از کالج پزشکی نیویورک با کسب مدرک‌های حقوق و پزشکی فارغ‌التحصیل شد. هرچند شواهدی وجود دارد که وی دانش خود در رشته پزشکی با مطالعه نزد یک پزشک در ماریون، اوهایو فرا گرفت، نه از دانشگاه. پس از اتمام مطالعات خود، آلساپ برای مدت کوتاهی به عنوان پزشک در ایندیانا خدمت کرده و بعداً با شهرستان کنترا کوستا،
خدمت کرده و بعداً با شهرستان کنترا کوستا، کالیفرنیا رفت. هنگام حضور در کالیفرنیا، وی حرفه‌های دهقانی و کاوش منابع طبیعی را نیز به پیشه پزشکی خود افزود. در ۱۸۶۳ میلادی، آلساپ شروع به کاوش در جایی کرد که به‌زودی به قلمرو آریزونا مبدل شد. او به یورش دوم کینگ ووسلی بر علیه قبیله آپاچی که از ۲۹ مارس تا ۱۷ آوریل ۱۸۶۴ ادامه داشت، ملحق شده و به عنوان جراح گروه کار کرد. با پایه‌گذاری شهر پرسکات، آلساپ به مدیر و یکی از مالکان نخستین سالن شهر مبدل شد. وی از سوی فرماندار جان نوبل گودوین به عنوان نخستین خزانه‌دار این
جان نوبل گودوین به عنوان نخستین خزانه‌دار این قلمرو انتصاب یافته و تا ۱۸۶۷ میلادی در این سمت به خدمت ادامه داد. یکی دیگر از فعالیت‌های بازرگانی وی، ملحق شدن به ریچارد کنینگهام مک‌کورمیک، ووسلی و چند فرد دیگر و تأسیس شرکتی برای ساخت نخستین جاده میان پرسکات و منطقه جنوبی آریزونا بود. آلساپ در ۶ ژوئن ۱۸۶۶ با لوئیسا ای. اوسبورن، دختر یکی دیگر از پیشگامان پرسکات، ازدواج کرد. دو سال بعد، وی به عنوان نماینده شهرستان یاواپای در پنجمین دوره مجلس قانون‌گذاری قلمرو آریزونا انتخاب گردید. وی در جریان این دوره به عنوان
انتخاب گردید. وی در جریان این دوره به عنوان رئیس شورا خدمت کرد. در ۱۸۶۹ میلادی، او به برادر زن خود دبلیو. ال. اوسبورن ملحق شده و شروع به مزرعه‌داری در رودخانه نمک کرد. در آنجا، او به تأسیس شرکت فینیکس دیچ (Phoenix Ditch Company) که هدف آن تأسیس کانال‌های آبیاری در رودخانه بود، کمک کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۰، آلساپ به عنوان یکی از سه عضو انجمن رودخانه نمک انتخاب گردید، کمیسیونی که مسئولیت نظارت از ساخت شهر فینیکس را برعهده داشت. آلساپ در ۱۸۷۱ میلادی برای بار دوم از شهرستان یاواپای در ششمین دوره مجلس قانون‌گذاری
از شهرستان یاواپای در ششمین دوره مجلس قانون‌گذاری قلمرو آریزونا نمایندگی کرد. در این دوره، او در کمیتهٔ خدمت کرد که وظیفه آن رسیدگی به مسئله به اصطلاح «مشکل آپاچی» بود. با این حال، از دستاوردهای اصلی وی در این دوره رهبری تلاشی برای تأسیس شهرستان مریکوپا از قسمت جنوبی شهرستان یاواپای بود. فرماندار آنسون پی.کی. سافورد، آلساپ را در ۲۱ فوریه ۱۸۷۱ به عنوان نخستین قاضی در دادگاه وصایای وارث جدیدالتاسیس، گماشت. آلساپ در ۱۸۷۲ میلادی وارد حوزه وکالت شده و برای چندین سال به خدمت در حوزه وکالت پرداخت. آلساپ در مدتی
سال به خدمت در حوزه وکالت پرداخت. آلساپ در مدتی که به عنوان قاضی وصایای وارث خدمت می‌کرد، مسئولیت سایر فعالیت‌های گوناگون را نیز برعهده داشت. این وظایف مشتمل بود بر حل و فصل ادعاهای مالکیت در شهرستان جدیدالتاسیس فینیکس، عقد ازدواج‌ها و بنابر سمتی که در دادگاه داشت، خدمت به عنوان سرپرست مدارس شهرستان. پس از اتمام دوره خدمت خود به عنوان قاضی، آلساپ در ۱۵ فوریه ۱۸۷۳ برای یک دوره دیگر در این سمت ابقا گردید. آلساپ پس از مرگ همسر خود، برای بار دوم با آنا دی. مورای ازدواج کرد. آلساپ در ۱۸۷۵ میلادی از شهرستان
مورای ازدواج کرد. آلساپ در ۱۸۷۵ میلادی از شهرستان ماریکوپا در هشتمین دوره مجلس قانون‌گذاری قلمرو آریزونا نمایندگی کرد. در این دوره، وی همچنین به عنوان رئیس مجلس نمایندگان خدمت کرد. سال بعدی وی یکی از اعضای هیئتی بود که به نمایندگی از آریزونا در نمایشگاه شرکت نمود. قاضی آلساپ برای بار دوم به عنوان نماینده شهرستان ماریکوپا در دوره ۱۸۷۹ مجلس قانون‌گذاری قلمرو آریزونا انتخاب شد. زمانی که شهر فینیکس در ۱۸۸۱ میلادی تأسیس شد، آلساپ به عنوان نخستین شهردار آن انتخاب گردید. آلساپ در سازمان‌های برادرانه چون
آن انتخاب گردید. آلساپ در سازمان‌های برادرانه چون فراماسونری، آدفیلوز (Odd Fellows) و شوالیه‌های پیتیاس (Knights of Pythias) فعال بود. وی عضو کلیسای متدیسم نیز بود. آلساپ در ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۶ در فینیکس درگذشت. وی در گورستان پارک یادبود پیشگامان و نظامیان در فینیکس به خاک سپرده شده‌است.
ناپلئون بناپارت بروارد (Napoleon Bonaparte Broward) (زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۵۷ - درگذشتهٔ ۱ اکتبر ۱۹۱۰)، ناخدای دریایی، کاپیتان و سیاستمدار آمریکایی بود. او به‌عنوان نوزدهمین فرماندار ایالت فلوریدا انتخاب شد و از ۳ ژانویهٔ سال ۱۹۰۵ تا ۵ ژانویهٔ ۱۹۰۹ در این سمت خدمت کرد. او بیشتر به خاطر پروژهٔ بزرگش برای زهکشی تالاب‌های اورگلیدز (منطقه‌ای طبیعی در جنوب فلوریدا) به هدف استفاده از زمین‌های آن برای کشاورزی معروف است. بروارد به‌عنوان فرماندار فلوریدا با دولت فدرال به منظور تأمین بودجهٔ این پروژه متحد شد. او پیش از آن
تأمین بودجهٔ این پروژه متحد شد. او پیش از آن به عنوان نمایندهٔ مجلس فلوریدا و کلانتر شهرستان دووال این ایالت خدمت می‌کرد. بروارد متحد «استرایت‌اوت‌ها» بود- عناصر وابسته به حزب دموکرات در ایالت فلوریدا که گرایش پوپولیستی داشتند. اوایل زندگی و تحصیلات. والدین بروارد آمریکایی بودند و او از جانب پدر نسب فرانسوی داشت. دورهٔ کودکی وی در یک رشته مزارع خانوادگی در کنار رودخانهٔ سنت جانز شهر جکسونویل ایالت فلوریدا گذشت. مزرعهٔ اصلی آنان در دوران جنگ داخلی آمریکا حین اشغال شهر توسط نیروهای متحدین آتش زده شد. بروارد
اشغال شهر توسط نیروهای متحدین آتش زده شد. بروارد پس از پایان جنگ تلاش کرد که این مزرعه را دوباره احیا کند. پدر و مادرش زمانی که وی هنوز خیلی جوان بود، وفات کردند. وی همراه با برادرش قبل از اینکه با عمویش به شهر نقل مکان کنند، چند سالی از مزرعهٔ خانوادگی مواظبت نمودند. بروارد ابتدا با عمویش جو پارسونز روی رودخانه کار کرد و در طول تابستان در قایق بخاراش کارهای معمولی را انجام می‌داد. او در سال ۱۸۷۶ پس از این‌که از مدرسه فارغ شد، کارش را به عنوان خدمهٔ کشتی آغاز و به نیوانگلند سفر کرد. وی مدت دو سال آنجا ماند
و به نیوانگلند سفر کرد. وی مدت دو سال آنجا ماند و روی کشتی‌ها در ساحل نیوانگلند کار نمود. وقتی به خانه برگشت، مرد تنومندی شده بود که شش فوت قد و دویست پوند وزن داشت. بروارد در سال ۱۸۷۸ پس از کسب تجربه به عنوان خدمهٔ کشتی، به شهر جکسونویل بازگشت و در رودخانهٔ سینت جانز در قایق‌های یدک‌کش مشغول به کار شد. او در آنجا با کار کشتی‌رانی و بسیاری از کاپیتان‌ها آشنا شد. بروارد در ژانویه سال ۱۸۸۳ با دختر کاپیتان خود، (جورجیانا کارولینا «کری» کمپ) ازدواج کرد. در بهار آن سال برای دریافت مجوز ناخدایی کشتی در کرانهٔ
آن سال برای دریافت مجوز ناخدایی کشتی در کرانهٔ رود سینت جانز-نوار شنی‌ای دایماً در حال تغییر در امتداد دهانهٔ رودخانه که گاه بالای آب و گاهی هم چندین فوت زیر آب می‌رفت- درخواست داد. کشتی‌رانی در نوار خطرناک و فریبندهٔ آن رودخانه بسیار سودآور بود. به نظر می‌رسید، بروارد زندگی راحتی در پیش دارد تا اینکه همسر وی در اواخر اکتبر سال ۱۸۸۳ یک روز پس از به دنیا آوردن پسرش درگذشت. پسرش پس از تولد تنها شش هفته زنده ماند. او در سال ۱۸۸۵ به سینت جانز بازگشت و در قایق بخار پدر زن‌اش، کیت اسپنسر به ناخدایی آغاز کرد.
بخار پدر زن‌اش، کیت اسپنسر به ناخدایی آغاز کرد. زمانی که در کشتی کار می‌کرد با انی ایزابل داگلاس، دختر جوان یکی از کاپیتان‌ها که مسافر دایمی کشتی بود، آشنا شد و سپس هر دو در سال ۱۸۸۷ ازدواج کردند. ثمرهٔ ازدواج آنان نُه دختر بود. آغاز فعالیت سیاسی. بروارد شهرت و اعتبار خود را به عنوان یک ناخدا و کاپیتان خوب تثبیت کرد. در ژانویه ۱۸۸۸ یک فرار بزرگ از زندان سبب رسوایی و برکناری کلانتر شهر شد. پس از آن نمایندهٔ حزب دموکرات شهرستان، در جلسه‌ای بروارد را به عنوان گزینهٔ مناسب برای پُست کلانتر جدید شهر نامزد کرد.
گزینهٔ مناسب برای پُست کلانتر جدید شهر نامزد کرد. وی به تاریخ ۲۷ فوریهٔ همان سال از سوی فرماندار ایالت به این سمت منصوب شد. بروارد در کمتر از یک ماه پس از تقررش به عنوان کلانتر شهر به دلیل ناکام‌سازی یک عملیات ضد قمار در سطح ایالت بدنام شد. بروارد به‌زودی در فعالیت‌های سیاسی شهر سهم فعال گرفت. در اوایل سال ۱۸۹۰، حزب دموکرات در ایالت فلوریدا دستخوش یک سری اختلافات داخلی شد. در جکسونویل دو جناح سیاسی (استریت اوت‌ها) و (آنتی‌ها) ایجاد شد که سرانجام به اردوگاه‌های سراسری مبدل شدند. آنتی‌ها محافظه‌کار و گرایش
سراسری مبدل شدند. آنتی‌ها محافظه‌کار و گرایش تجاری داشتند، در حالی که استرایت‌اوت‌ها با پوپولیست‌ها و کشاورزان متحد بودند. بروارد به اردوگاه استریت‌اوت‌ها پیوست. در این دوره، پوپولیست‌ها در اتحاد مختلط با جمهوری‌خواهان در ایالت‌های متعدد جنوبی پیروز شدند. اما حزب دموکرات تلاش کرد تا قدرت را در مجالس ایالتی به دست بگیرد. در انتخابات ۱۸۹۲، استرایت‌اوت‌ها به رهبری بروارد کرسی‌های دفاتر شهری را تصاحب کردند. پس از حفظ کرسی دفتر کلانتری توسط بروارد، دوستان نزدیک وی هریک جان. ان. سی استاکتون و جان. ام. بارز به
وی هریک جان. ان. سی استاکتون و جان. ام. بارز به ترتیب وکیل شورای شهر و عضو شورای شهر شدند. (بروارد زمانی در این سمت انتخاب شد، هنوز به عنوان یک متهم قلمداد می‌شد). آنتی‌ها به مبارزه برای کسب قدرت ادامه دادند. دو سال بعد اختلافات میان دو اردوگاه بیش از پیش تشدید شد. آنتی‌ها و استرایت‌اوت‌ها با شکایت به فرماندار و وزیر امور خارجه، همدیگر را به تقلب در انتخابات متهم کردند. آنتی‌ها پیروز شدند و هواداران آنان اکثر کرسی‌های ایالتی را در اختیار گرفتند. وقتی آنتی‌ها قدرت را به دست گرفتند، بروارد در سمت جدیدی
قدرت را به دست گرفتند، بروارد در سمت جدیدی گماشته شد. درگیری کوبا. در سال ۱۸۹۵، بروارد، برادر و یکی از شرکایش، دست به ساخت یک قایق بخار جدید به نام «سه دوست» زدند. جان جوزف دالی و چارلز اسکامل، مالکان شرکت قایق‌سازی در جزیرهٔ فورت بودند. در زمان ساخت این قایق، شورشیان کوبایی مبارزات شان را برای کسب استقلال از اسپانیا آغاز کردند. یکی از اعضای برجسته جامعهٔ کوبایی جکسونویل در مورد ارسال محموله مهمات و انتقال برخی از تبعیدی‌های کوبایی از ناسائو (پایتخت باهاما) به کوبا با بروارد در تماس شد. بروارد موافقت نمود
به کوبا با بروارد در تماس شد. بروارد موافقت نمود و در ژانویه سال ۱۸۹۶، قایق سه دوست در نخستین سفرش از جکسونویل خارج شد و به مقصد کوبا حرکت کرد. بروارد به این عملیات ماجراجویانه ادامه داد تا این‌که رئیس‌جمهور ویلیام مک‌کینلی علیه اسپانیا اعلام جنگ کرد. او نزدیک بود، چندین بار توسط ناوهای جنگی اسپانیا دستگیر یا نابود شود. سفیر اسپانیا در آمریکا با آگاهی از هویت آمریکایی بروارد، خواستار توقف فعالیت و توقیف کشتی او شد. مقام‌های آمریکایی تلاش کردند که بروارد را بازداشت کنند، اما او با بارگیری کشتی سه‌دوست در
بازداشت کنند، اما او با بارگیری کشتی سه‌دوست در مکان‌های خلوت با استفاده از تاریکی شب، پنهان کردن کشتی در عقب کشتی‌های بزرگ حین خروج از رودخانه سینت جونز، سوار کردن کوبایی‌ها و بار زدن مهمات از کشتی‌های دیگر در نقاط مختلف نزدیک دهانهٔ رودخانه، مقام‌های آمریکایی را دور می‌زد. او به جز زمانی که می‌خواست از بازداشت فرار کند، هیچگاه تظاهر نمی‌کرد که یک ماجراجو نیست. او به دلیل کارهای بی‌باکانهٔ خود در سراسر ایالت شهرت یافت. با این‌همه، بروارد اقدامات احتیاطی مانند مخفی کردن سلاح‌ها و مهمات در محموله‌های مواد
مخفی کردن سلاح‌ها و مهمات در محموله‌های مواد خوراکی را به منظور جلوگیری از توقیف محموله‌هایش از سوی اسپانیایی‌ها انجام می‌داد. بازگشت به سیاست. در سال ۱۸۹۶، استرایت‌اوت‌ها پیشنهاد کردند تا بروارد را در پُست کلانتر شهر نامزد کنند، اما او به دلیل درگیری در عملیات ماجراجویانه‌اش پیشنهاد آنان را رد کرد. در سال ۱۹۰۰، جنگ در کوبا پایان یافت و روزهای ماجراجویی بروارد هم به آخر رسید. بروارد پیشنهاد دموکرات‌ها برای نامزدی در مجلس را پذیرفت و تقریباً بدون این‌که رقیبی در برابر خود دشته باشد، پیروز شد. بروارد در مجلس
در برابر خود دشته باشد، پیروز شد. بروارد در مجلس نمایندگان بسیاری از برنامه‌های توسعه‌ای شامل لایحهٔ یک داروخانهٔ عمومی و قانونی که طلاق را به علت خبط دماغ یا جنون تجویز می‌کرد (به درخواست صنعت‌گر قدرتمند، هنری فلاگر) مورد حمایت قرار داد. قانون انتخابات مقدماتی، مهم‌ترین قانونی بود که از سوی بروارد حمایت شد. بروارد بارها از جایگزین ساختن طرح انتخابات مقدماتی به‌جای سیستم کنوانسیون ایالتی حمایت کرده بود؛ سیستمی که توسط یک گروه کوچک به رهبری فلاگر کنترل می‌شد. قانون جامعی در مجلس تدوین شده بود که بروارد با
قانون جامعی در مجلس تدوین شده بود که بروارد با شور و شوق از آن حمایت کرد، اما وقتی سنا لایحه را شدیداً تضعیف کرد، او حمایت خود را پس گرفت. با آنهم لایحه به تصویب رسید. وقتی حرف از سیاست پیش می‌آمد، بروارد بی‌اعتنا نبود. بروارد به عنوان یک «استریت‌اوت» و حامی «فرد عادی» به‌طور طبیعی مخالف کنترل فلاگر بر سیستم نامزدی حزب در انتخابات ایالت بود؛ سیستمی که حامی پیشنهاد نامزدهای دموکرات از جناح مخالف پنداشته می‌شد. آز آنجاییکه ایالت فلوریدا سیاه‌پوستان را از حق رأی محروم کرده بود و اساساً یک ایالت تک‌حزبی بود،
رأی محروم کرده بود و اساساً یک ایالت تک‌حزبی بود، کنترل آنتی‌ها بر سیستم نامزدی عملاً به معنای کنترل آنان بر کل دولت ایالتی بود. بروارد به حدی باهوش باود که از لایحهٔ پیشنهادی فلاگر در مورد طلاق حمایت کند، اما با آنهم می‌خواست قدرت آن مرد قدرتمند را تصاحب کند.
الیور هزرد پری بلمونت (Oliver Hazard Perry Belmont) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸) معاشر و نماینده آمریکایی، از ایالت نیویورک و از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در شهر نیویورک و ناشر هفته‌نامه‌ای به نام "وِردیکت" بود. اوایل زندگی. بلمونت در ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ در نیویورک سیتی، ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. پدرش، آگوست بلمونت، یهودی و از اهالی هسن بود که در سال ۱۸۳۷ به عنوان گماشتهٔ خانوادهٔ روتشیلد به ایالات متحده آمد و ثروت هنگفتی به دست آورد (قدیمی‌ترین مسابقهٔ اسب‌دوانی سه‌گانه به
دست آورد (قدیمی‌ترین مسابقهٔ اسب‌دوانی سه‌گانه به نام بلمونت استیک، به احترام آگوست بلمونت نام‌گذاری شده‌است). مادرش، کارولین اسلایدل (با نام دوشیزگی پری)، دختر ناخدا متیو کالبریت پری بود که به خاطر فرماندهی سفر دریایی به ژاپن، در سال‌های ۱۸۵۳–۵۴، شهرت داشت. عموی مادرش، ناخدا الیور هزرد پری و همنام او، قهرمان نبرد لیک ایری در سال ۱۸۱۳ بود. بلمونت در مدرسهٔ سنت پل در کنکورد، نیوهمپشایر تحصیل کرد. او در سال ۱۸۷۴، در ۱۴ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده شده و با یک سال تأخیر و تقریباً با پایین‌ترین
شده و با یک سال تأخیر و تقریباً با پایین‌ترین نمره، در ژوئن ۱۸۸۰ فارغ‌التحصیل شد. او با عنوان ناوآموز به مدت یک سال خدمت کرد، و در ژوئن ۱۸۸۱، زمانی که در حال خدمت در کشتی یواس‌اس ترنتون بود، با عنوان دانشجوی ناوآموز از خدمت کناره‌گیری کرد. حرفه. بلمونت یکی از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در نیویورک سیتی بود. او ناشر هفته‌نامه‌ای به نام وردیکت شد. بلمونت در سال ۱۹۰۰، به عنوان نماینده در کنگرهٔ ملی دموکرات‌ها خدمت کرد. او به عنوان نمایندهٔ دموکرات‌ها از حوزهٔ سیزدهم نیویورک در پنجاه و هفتمین کنگره
از حوزهٔ سیزدهم نیویورک در پنجاه و هفتمین کنگره انتخاب شد و از ۴ مارس ۱۹۰۱ تا ۳ مارس ۱۹۰۳ فعالیت کرد. او برای انتصاب مجدد در سال ۱۹۰۲، کاندیدا نبود. عمارت بلکورت. الیور با مرگ پدرش در سال ۱۸۹۰، صاحب ارثیهٔ هنگفتی شد. او در آن زمان، فردی مجرد بود و تصمیم گرفت خانه‌ای تابستانی در نیوپورت بسازد. ریچارد موریس هانت، معمار عمارت الیور با نام بلکورت بود. بلمونت این عمارت را آنطور که دوست داشت، طراحی کرد. هانت نسبت به طراحی این عمارت دودل بود، اما با توجه به اصول کاری خود، متوجه بود که این مشتری است که پول خرج
کاری خود، متوجه بود که این مشتری است که پول خرج می‌کند. کل طبقهٔ همکف شامل تعداد زیادی اصطبل برای اسب‌های ارزشمند بلمونت بود. اتاق‌های مجلل و به سبک گوتیک این عمارت با پنجره‌های شیشه‌رنگی عظیم، با نشان خانوادگی بلمونت آراسته شده بودند. عضویت. بلمونت یکی از نخستین اعضای انجمن The Lambs بود که در سال ۱۸۸۷ به عضویت آن درآمد. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن پسران انقلابی رود آیلند در سال ۱۸۹۶ بود. از آنجاییکه بلمونت از تبار کاپیتان کریستوفر ریموند پری بود، فردی که در انقلاب آمریکا خدمت کرده بود، شرایط لازم برای
در انقلاب آمریکا خدمت کرده بود، شرایط لازم برای عضویت در این انجمن را داشت. زندگی شخصی. الیور در سال ۱۸۸۲، بدون رضایت والدینش، به سارا سوان وایتینگ، دختری محبوب و زیبا در جامعهٔ آن زمان، پیشنهاد ازدواج داد. والدینش، آگوست و کارولین بلمونت، با این نامزدی مخالفت کردند، زیرا عقیده داشتند که الیور به‌خاطر قمار و عیاشی‌اش، هنوز برای ازدواج به بلوغ نرسیده‌است. از این رو، الیور به برمن، آلمان فرستاده شد تا تجارت بانکداری را از خانوادهٔ روتچایلد، جاییکه پدرش آموزش دیده بود، بی‌آموزد. الیور، عیاش و بی بند و بار شد
دیده بود، بی‌آموزد. الیور، عیاش و بی بند و بار شد و تمایل شدیدی به مشروب ابسنت پیدا کرد. زمانی که مادرش متوجه انحطاط او شد، با ازدواجش موافقت کرد. الیور بلمونت در ۲۷ دسامبر ۱۸۸۲، با سارا سوان وایتینگ در نیوپورت، رود آیلند و در منزل خانوادگی سارا با نام «سوان‌هرست» ازدواج کرد. آنها برای ماه عسل به پاریس رفتند و چند هفتهٔ بعد، مادر سارا و دو خواهر بزرگترش به آنها پیوستند. الیور که در ابتدا با این دیدار موافقت کرده بود، از این وضعیت ناخشنود شد. او برای فرار از این وضعیت مدام به قمارخانه‌ها و فاحشه‌خانه‌ها
از این وضعیت مدام به قمارخانه‌ها و فاحشه‌خانه‌ها می‌رفت و مشروب ابسنت می‌نوشید. شخصیتش تحت تأثیر ابسنت تغییر کرد. و پس از مشاجره‌ای شدید و توهین‌آمیز با همسرش، او را وحشت‌زده رها کرد. الیور همسرش را در پاریس رها کرد و کمی بعد در بوردو و در حال سفر با رقصنده‌ای فرانسوی دیده شد. سارا، خجالت‌زده و با دلی شکسته، به همراه خانواده‌اش به آمریکا بازگشت. در آوریل، سارا متوجه شد که باردار است؛ اما آن دو طلاق گرفتند و الیور از دیدن فرزندش منع شد. ناتیکا کارولین بلمونت (زادهٔ ۱۸۸۳- درگذشتهٔ ۱۹۰۸) در ۵ سپتامبر ۱۸۸۳
(زادهٔ ۱۸۸۳- درگذشتهٔ ۱۹۰۸) در ۵ سپتامبر ۱۸۸۳ به‌دنیا آمد. الیور، کودک را به رسمیت نشناخت و ادعا کرد که او دخترش و وارث بلمونت نیست. سارا دوباره ازدواج کرد و ناتیکا توسط ناپدری خود، معاون سابق دبیر ایالت، جورج لاکهارت رایوز به فرزندخواندگی پذیرفته شد و نام خانوادگی او را برگزید. ناتیکا به یکی از افراد سرشناس نیویورک تبدیل شد. در سال ۱۹۰۷، ناتیکا با ویلیامز پرادفوت بردن، برادر جیمز ابرکرومبی بردن جونیور ازدواج کرد. بلمونت در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۶، با آلوا واندربیلت، همسر سابق دوستش، ویلیام کی واندربیلت ازدواج کرد.
همسر سابق دوستش، ویلیام کی واندربیلت ازدواج کرد. او از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ با خانوادهٔ واندربیلت دوست بوده‌است. الیور دست کم، در دو سفر دریایی بلندمدت، خانوادهٔ واندربیلت را در کشتی‌شان به نام آلوا همراهی کرده بود. محققان نوشته‌اند که به نظر می‌رسد برای افراد بسیاری بدیهی بوده‌است که الیور و آلوا پس از بازگشت از یکی از این سفرها در سال ۱۸۸۹، مجذوب یکدیگر شده بودند. آلوا پس از مرگ الیور، درگیر جنبش حق رأی زنان شد. وفات. الیور بلمونت در ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸ در ملک بروکهولت در دهکدهٔ ایست میدو، نیویورک، بر اثر آپاندیس
در دهکدهٔ ایست میدو، نیویورک، بر اثر آپاندیس درگذشت. او در گورستان وودلون در برانکس به خاک سپرده شد. آرامگاه او که توسط ریچارد موریس هانت طراحی شد، دقیقاً شبیه به کلیسای سنت هوبرت در قلعهٔ دامبوز در فرانسه و شامل مجموعه‌ای از پنجره‌های شیشه‌ای نقاشی شده با الهام از سبک رنسانس است که توسط هنرمند هلن میتلند آرمسترانگ طراحی شده‌است. همسر دومش، آلوا بلمونت، پس از مرگش در سال ۱۹۳۳ در کنار او به خاک سپرده شد.
اسکار اف. بارتلت (Oscar F. Bartlett) (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۸۲۳ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۹۱۱)، معلّم، کارگر مزرعه، پزشک و سیاستمدار آمریکایی اهل شهر کایوگا، نیویورک بود. او به عنوان جراح ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده و به مدت دو سال نمایندهٔ شهرستان والورس، ویسکانسین در مجلس سنای ایالت ویسکانسین و مجلس ایالتی ویسکانسین بود. وی قبل از ادغام حزب خاک آزاد و ایجاد حزب جمهوری‌خواه، عضو آن بود و پس از آن جمهوری‌خواه لیبرال شد. پس‌زمینه. بارتلت در ۲ اکتبر سال ۱۸۲۳ در ویکتوری، نیویورک چشم به جهان گشود. او یکی
۱۸۲۳ در ویکتوری، نیویورک چشم به جهان گشود. او یکی از ده فرزند کشیش جان ملیتون بارتلت (باپتیست سابق که به مریدان مسیح پیوست) و هانا (ارل) بارتلت بود. بارتلت در مدارس محلی تحصیل کرد و به اندازه‌ای خوب بود که اندکی پس از تحصیل خود در روستای کاتو، نیویورک، به تدریس پرداخت و این حرفه را به مدت ده سال انجام داد. او حرفهٔ خود را به عنوان یک کارگر مزرعه و معلّم حفظ نمود و در سن پانزده سالگی شروع به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در مطب یک پزشک محلی به نام دکتر رابرت تریت پین کرد. در ویسکانسین. بارتلت در سال ۱۸۴۲ به ایالت