payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از منتقدان فکر می‌کردند رمان‌ها بیش از حد مفصل هستند، برخی دیگر سطح جزئیات را بزرگ‌ترین دارایی هایر می‌دانستند. ماهیت دقیق او در رمان‌های تاریخی اش نیز مشهود بود. هیر حتی عبور ویلیام فاتح به انگلستان را برای رمانش "فاتح" بازسازی کرد. هیر در آغاز سال ۱۹۳۲ هر سال یک رمان عاشقانه و یک تریلر منتشر می‌کرد. شوهرش اغلب طرح‌های اساسی را برای توطئه‌های فیلم‌های هیجان‌انگیزش ارائه می‌کرد و هیر را مجبور می‌کرد تا روابط شخصیت‌ها و گفتگوها را توسعه دهد تا داستان را زنده کند. اگرچه بسیاری از منتقدان رمان‌های پلیسی هیر
کند. اگرچه بسیاری از منتقدان رمان‌های پلیسی هیر را غیراصیل توصیف می‌کنند، اما دیگرانی مانند نانسی وینگیت آن‌ها را «به‌خاطر شوخ‌طبعی و کمدی و همچنین به‌خاطر طرح‌های خوب بافته‌شده‌شان» تحسین می‌کنند. موفقیت او گاهی با مشکلاتی که با بازرسان مالیاتی و ادعای سرقت‌های ادبی مخدوش می‌شد. هیر تصمیم گرفت که علیه سارقان مظنون ادبی شکایت نکند، اما راه‌های متعددی را برای به حداقل رساندن مسئولیت مالیاتی خود امتحان کرد. هیر مجبور شد آثاری را که «مگنوم اپوس» (سه‌گانه‌ای که دودمان لنکستر را پوشش می‌دهد) کنار بگذارد تا آثار
دودمان لنکستر را پوشش می‌دهد) کنار بگذارد تا آثار تجاری موفق‌تری بنویسد، در نهایت هیر یک شرکت با مسئولیت محدود ایجاد کرد تا حقوق رمان‌هایش را مدیریت کند. او چندین بار متهم شد که حقوق بسیار زیادی برای خود فراهم کرده‌است و در سال ۱۹۶۶ شرکت و حقوق هفده رمان خود را به بوکر-مک کانل فروخت. هایر تا زمان مرگش در ژوئیه ۱۹۷۴ به نوشتن ادامه داد. در آن زمان ۴۸ رمان او هنوز در دست چاپ بود. آخرین کتاب او، "ارباب جان"، پس از مرگش منتشر شد. زندگی. جورجت هیر در سال ۱۹۰۲ در ویمبلدون لندن به دنیا آمد. او به نام پدرش جورج هیر
لندن به دنیا آمد. او به نام پدرش جورج هیر نامگذاری شد. مادرش، سیلویا واتکینز، ویولن سل و پیانو خواند و یکی از سه شاگرد برتر کلاس خود در کالج سلطنتی موسیقی بود. پدربزرگ پدری هیر از روسیه مهاجرت کرده بود، در حالی که پدربزرگ و مادربزرگ مادری او قایق‌های یدک‌کش در رودخانه تیمز داشتند.
استلا دوروتیا گیبونز (; – ) نویسنده، روزنامه‌نگار و شاعر انگلیسی بود. او شهرت خود را با اولین رمانش، "Cold Comfort Farm" (1932) که بارها تجدید چاپ شده‌است، تثبیت کرد. اگرچه او به مدت نیم قرن به عنوان نویسنده فعال بود، هیچ‌یک از ۲۲ رمان یا آثار ادبی بعدی او - که شامل دنباله ای برای "Cold Comfort Farm" بود - به همان موفقیت انتقادی یا مردمی دست پیدا نکرد. بسیاری از آثار او قبل از احیای متوسط در قرن بیست و یکم مدتها بود که چاپ نشده بود. گیبونز، دختر یک پزشک لندنی، دوران کودکی پرتلاطم و اغلب ناخوشایندی داشت. پس
دوران کودکی پرتلاطم و اغلب ناخوشایندی داشت. پس از دوران در مدرسه، او به عنوان روزنامه‌نگار آموزش دید، و به عنوان گزارشگر و نویسنده، عمدتاً برای "ایونینگ استاندارد" و "بانو" کار کرد. اولین کتاب او که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد که مجموعه‌ای از اشعار بود که مورد استقبال قرار گرفت، و در طول زندگی خود را در درجه اول شاعر می‌دانست تا رمان‌نویس. بیشتر رمان‌های گیبون در دنیای طبقه متوسط حومه شهر نوشته شده بود که او با آن آشنا بود. گیبون در سال ۱۹۵۰ عضو انجمن پادشاهی ادبیات انگلستان شد. سبک او به دلیل جذابیت، طنز گزنده و
انگلستان شد. سبک او به دلیل جذابیت، طنز گزنده و مهارت توصیفی اش مورد ستایش منتقدان قرار گرفته‌است و منجر به مقایسه با جین آستن شده‌است. موفقیت "مزرعه آسایش سرد" بر حرفه او مسلط شد و او از همذات پنداری خود با کتاب به استثنای بقیه آثارش ناراحت شد. او و آثارش که عموماً به‌عنوان رمان‌نویسی تک‌اثر شناخته می‌شوند، در کانون ادبیات انگلیسی پذیرفته نشده‌اند زندگی. خانواده گیبونزها از ایرلند سرچشمه گرفته‌اند. پدربزرگ استلا، چارلز پرستون گیبون، مهندس عمران بود که دوره‌های طولانی را در آفریقای جنوبی برای ساخت پل
دوره‌های طولانی را در آفریقای جنوبی برای ساخت پل گذراند. او و همسرش آلیس شش فرزند داشتند که دومین فرزند آنها - بزرگ‌ترین پسر - در سال ۱۸۶۹ به دنیا آمد و با نام تلفورد شناخته می‌شد. خانواده گیبونزها خانواده‌ای پرآشوب بود و تنش‌های ناشی از زناهای مکرر چارلز گیبونز در زندگی آن‌ها حضور داشت. تلفورد گیبون در سال ۱۸۹۷ به عنوان یک پزشک آموزش دید و به عنوان پزشک و جراح در بیمارستان لندن صلاحیت پیدا کرد. در ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۰ با ماد ویلیامز، دختر یک کارگزار بازار سهام ازدواج کرد. این زوج خانه‌ای را در مالدن کرسنت،
ازدواج کرد. این زوج خانه‌ای را در مالدن کرسنت، کنتیش تاون، منطقه‌ای مربوط به طبقه کارگر در شمال لندن، خریداری کردند، جایی که تلفورد در آنجا مطب پزشکیش را تأسیس کرد و تا پایان عمر در آنجا بود. استلا، اولین فرزند این زوج، در ۵ ژانویه ۱۹۰۲ به دنیا آمد. دو برادر وی، جرالد و لوئیس، به ترتیب در سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۹ به دنیا آمدند. جو خانه در شهر کنتیش منعکس کننده فضای خانواده بزرگ گیبونز بود و حملات مکرر تلفورد از بدخلقی، مشروب خواری، زن ستیزی و اعمال خشونت‌آمیز گاه به گاه بر آن حاکم بود. استلا بعداً پدرش را به
گاه به گاه بر آن حاکم بود. استلا بعداً پدرش را به عنوان «مرد بد، اما یک دکتر خوب» توصیف کرد. او نسبت به بیماران فقیرتر خود خیرخواه بود اما زندگی را برای خانواده‌اش بد می‌کرد. در ابتدا استلا فرزند مورد علاقه او بود، اما زمانی که به بلوغ رسید، مرتباً ظاهر و جثه او را مسخره می‌کرد. مادرش تأثیری آرام و تثبیت کننده داشت. تا زمانی که استلا به سن ۱۳ سالگی رسید، در خانه توسط تعدادی از معلمان آموزش دیده بود. قفسه‌های کتاب خانواده مطالب خواندنی را فراهم می‌کرد و او استعدادی در داستان سرایی پیدا کرد که با آن برادران
در داستان سرایی پیدا کرد که با آن برادران جوانش را سرگرم کرد.
اولیویا شکسپیر (; – ) نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس، و نویسنده اهل بریتانیا بود. او شش کتاب نوشت که به عنوان رمان «مشکل ازدواج» توصیف می‌شود. آثار او فروش ضعیفی داشتند، گاهی فقط چند صد نسخه از آنها فروخته می‌شد. آخرین رمان او، "عمو هیلاری"، "کار بزرگ" او محسوب می‌شود. او دو نمایشنامه را با همکاری فلورانس فار نوشت. اولیویا دختر یک ژنرال آجودان بازنشسته بود و تحصیلات رسمی کمی داشت. با این حال، او به خوبی آموزش دیده بود و به ادبیات علاقه داشت. در سال ۱۸۸۵ با وکیل مدافع لندنی هنری هوپ شکسپیر ازدواج کرد و در سال
مدافع لندنی هنری هوپ شکسپیر ازدواج کرد و در سال ۱۸۸۶ تنها فرزندشان به نام دوروتی را به دنیا آورد. در سال ۱۸۹۴ علایق ادبی او منجر به دوستی با ویلیام باتلر ییتس شد که در سال ۱۸۹۶ این دوستی صمیمی تر شد. او اعلام کرد که آنها «روزهای زیادی شادی» در پیش داشتند، اما این رابطه در سال ۱۸۹۷ به پایان رسید. با این حال آنها دوستان همیشگی باقی ماندند و مکرراً مکاتبه داشتند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۷، ییتس با جورجی هاید لیز، خواهرزاده اولیویا شکسپیر و بهترین دوست دوروتی ازدواج کرد. اولیویا در سال ۱۹۰۹ میزبانی از محفل ادبی هفتگی
اولیویا در سال ۱۹۰۹ میزبانی از محفل ادبی هفتگی را آغاز کرد که شاعر آمریکایی ازرا پاوند و دیگر نویسندگان و هنرمندان نوگرا در آن حضور داشتند و در جامعه ادبی لندن تأثیرگذار شد. دختر اولیویا، دوروتی شکسپیر، در سال ۱۹۱۴ با پاوند ازدواج کرد، علی‌رغم اینکه پدر و مادرش به او لطف داشتند. پس از ازدواج، پاوند از وجوه دریافتی از اولیویا برای حمایت از تی اس الیوت و جیمز جویس استفاده کرد. هنگامی که دوروتی در سال ۱۹۲۶ در فرانسه پسری به نام عمر پاوند به دنیا آورد، اولیویا سرپرستی پسر را بر عهده گرفت. او تا زمان مرگش یعنی
سرپرستی پسر را بر عهده گرفت. او تا زمان مرگش یعنی دوازده سال بعد، در سال ۱۹۳۸، با اولیویا زندگی کرد. زندگی. پدر اولیویا، هنری تاد تاکر، در ادینبورگ به دنیا آمد و در سن ۱۶ سالگی به عنوان یک پرچمدار به ارتش هند بریتانیا پیوست. او در بنگال به درجه آجودان ژنرال رسید، اما در سال ۱۸۵۶ در سن ۴۸ سالگی به دلیل بیماری بازنشسته شد. در عرض یک سال پس از بازگشت به بریتانیا، با هریت جانسون (متولد ۱۸۲۱) اهل باث، سامرست ازدواج کرد. این زوج به جزیره وایت نقل مکان کردند. در آنجا دو دخترشان یعنی فلورانس در سال ۱۸۵۸ و اولیویا
دو دخترشان یعنی فلورانس در سال ۱۸۵۸ و اولیویا در ۱۷ مارس ۱۸۶۳ به دنیا آمدند. بلافاصله پس از آن به ساسکس نقل مکان کردند، جایی که سومین فرزندشان، هنری، در سال ۱۸۶۶ به دنیا آمد. در سال ۱۸۷۷ خانواده به لندن نقل مکان کرد و دختران در دنیای اجتماعی بزرگ شدند. اولیویا اغلب به دیدن بسیاری از اقوام خود در کشور می‌رفت و به‌طور خاص به پسر عمویش لیونل جانسون که به شاعر و دوست ویلیام باتلر ییتس تبدیل شد، علاقه‌مند شد. این احتمال وجود دارد که اولیویا آموزش رسمی کمی از او دریافت کرده باشد. او ممکن است توسط معلمان آموزش
دریافت کرده باشد. او ممکن است توسط معلمان آموزش دیده باشد، و به نظر می‌رسد که به عنوان یک زن جوان به خوبی خواندن و نوشتن به آموزش داده شده‌است. در سال ۱۸۸۵ اولیویا با هنری هوپ شکسپیر ازدواج کرد، مردی که ترنس براون در "WB Yeats: A Critical Biography" به عنوان فردی شایسته اما کسل کننده توصیف کرد. او که در سال ۱۸۴۹ در هند به دنیا آمد، از طناب‌سازان قرن هفدهم شرقی لندن بود و مانند اولیویا از خانواده‌ای نظامی بود، اگرچه از اعتبار و ثروت کمتری نسبت به تاکرها و جانسون‌ها برخوردار بود. هنری در هارو تحصیل کرده بود،
برخوردار بود. هنری در هارو تحصیل کرده بود، حقوق خوانده بود و در سال ۱۸۷۵ به یک دفتر وکالت پیوست. این زوج در ۸ دسامبر ۱۸۸۵ ازدواج کردند و به ماه عسل در بولون و پاریس رفتند. پدر اولیویا به آنها درآمدی در قالب امانت داد. نه ماه پس از ازدواج تنها فرزندشان، دوروتی، در ۱۴ سپتامبر ۱۸۸۶ به دنیا آمد. اولیویا به زودی متوجه شد که این ازدواج عاری از اشتیاق است.
اولیویا مری منینگ (; – ) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده، و شاعر اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۸۰ میلادی فعالیت می‌کرد. داستان‌های تخیلی و غیرداستانی او، که اغلب سفرها و اودیسه‌های شخصی را شرح می‌دهد، عمدتاً در بریتانیا، اروپا و خاورمیانه اتفاق می‌افتد. او اغلب از تجربه شخصی خود می‌نوشت. کتاب‌های او همچنین نقاط قوت را در نوشتن تخیلی نشان می‌دهد. کتاب‌های او به‌خاطر بینش هنری و توصیف‌های واضح او از مکان مورد تحسین قرار می‌گیرند. دوران جوانی منینگ بین پورتسموث و ایرلند گذرانده شد و به او آنچه را که او به
و ایرلند گذرانده شد و به او آنچه را که او به عنوان "احساس تعلق به هیچ کجای معمول انگلیسی-ایرلندی " توصیف کرد، داد. او به مدرسه هنر رفت و به لندن نقل مکان کرد در آنجا اولین رمان جدی خود با عنوان، "باد تغییر می‌کند،" در سال ۱۹۳۷ را منتشر کرد. او در اوت ۱۹۳۹ با آر. دی اسمیت ("رجی")، یک مدرس در شورای فرهنگی بریتانیا که در بخارست، رومانی منصوب شده بود، ازدواج کرد و متعاقباً در یونان، مصر و فلسطین در حالی که نازی‌ها اروپای شرقی را تسخیر کردند، زندگی کرد. تجربیات او پایه و اساس شناخته‌شده‌ترین اثر او، شش رمان
او پایه و اساس شناخته‌شده‌ترین اثر او، شش رمان "سه‌گانه بالکان" و "سه‌گانه شام"، که در مجموع به عنوان "ثروت‌های جنگ" شناخته می‌شوند، شد. منتقدان کیفیت تولید کلی او را نابرابر ارزیابی کردند، اما این مجموعه که بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰ منتشر شد، توسط ژورنالیست، نویسنده، مترجم، آهنگساز و فیلمنامه‌نویس آنتونی برگس به عنوان "بهترین ضبط داستانی جنگ که توسط یک نویسنده بریتانیایی تولید شده" توصیف شد. منینگ پس از جنگ به لندن بازگشت و تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۰ در آنجا زندگی کرد. او شعر، داستان کوتاه، رمان، غیرداستانی،
کرد. او شعر، داستان کوتاه، رمان، غیرداستانی، نقد و درام برای بی‌بی‌سی می‌نوشت. منینگ و شوهرش هر دو روابط نامشروع داشتند، اما هرگز به طلاق فکر نکردند. روابط او با نویسندگانی مانند استیوی اسمیت و آیریس مرداک دشوار بود، زیرا منینگ از موفقیت بیشتر آنها غبطه می‌خورد. . اسمیت هرگز در نقش خود به عنوان حامی و مشوق اصلی همسرش تزلزل نکرد و مطمئن بود که استعداد او در نهایت شناسایی خواهد شد. همان‌طور که او می‌ترسید، شهرت واقعی مری تنها پس از مرگش در سال ۱۹۸۰ به دست آمد، زمانی که اقتباسی از "Fortunes of War" در سال
آمد، زمانی که اقتباسی از "Fortunes of War" در سال ۱۹۸۷ از تلویزیون پخش شد. کتاب‌های منینگ مورد توجه انتقادی محدودی قرار گرفته‌اند. همان‌طور که در طول زندگی او، نظرات، به ویژه در مورد شخصیت پردازی و تصویر او از فرهنگ‌های دیگر، تقسیم شده‌است. او در آثارش تمایل داشت مسائل جنسیتی را به حداقل برساند و به راحتی به عنوان ادبیات فمینیستی طبقه‌بندی نمی‌شوند. با این وجود، تحقیقات اخیر اهمیت منینگ را به عنوان نویسنده زن داستان‌های جنگی و امپراتوری بریتانیا در حال افول برجسته کرده‌است. آثار او انتقادی از جنگ و
افول برجسته کرده‌است. آثار او انتقادی از جنگ و نژادپرستی، و استعمار و امپریالیسم است که موضوعات مهاجرت و بیگانگی فیزیکی و عاطفی را بررسی می‌کنند. زندگی. اولیویا منینگ در نورث اند، همپشایر، پورتسموث در ۲ مارس ۱۹۰۸ به دنیا آمد پدرش، الیور منینگ، یک افسر نیروی دریایی بود که با وجود نداشتن تحصیلات رسمی، از کارآموز نیروی دریایی به ستوان فرمانده رسید. در سن ۴۵ سالگی، هنگام بازدید از بندر بلفاست، با اولیویا مورو که چهارده سال از او کوچکتر بود، ملاقات کرد. آنها کمتر از یک ماه بعد، در دسامبر ۱۹۰۴، در کلیسای
کمتر از یک ماه بعد، در دسامبر ۱۹۰۴، در کلیسای پرزبیتری در شهر زادگاهش ، بنگور، کانتی داون، ازدواج کردند.
تولید قهوه در پاپوآ گینه نو () رتبه دوم صادرات محصولات کشاورزی در این کشور را در اختیار دارد و حدود ۲٫۵ میلیون نفر از مردم در ارتباط با آن، به کار اشتغال دارند. طبق گزارش کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل، میزان تولید قهوه در این کشور به‌طور تقریبی ۱ درصد از مجموع تولید قهوه در دنیا را به خود اختصاص داده است. قهوه بیشترین درآمد ارزی را برای پاپوآ گینه نو به ارمغان می‌آورد، این محصول به‌طور عمده در استان ارتفاعات شرقی و سیمبو پرورش می‌یابد.
باشگاه فوتبال المورده () یک باشگاه فوتبال در شهر ام درمان، سودان است. این باشگاه که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شده سابقه ۲ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال سودان و ۲ قهرمانی در جام حذفی فوتبال سودان را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال خارطوم () یک باشگاه فوتبال در شهر خارطوم، سودان است. این باشگاه که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شده سابقه ۶ حضور در جام کنفدراسیون آفریقا را در کارنامه دارد.
جوایز پروانهٔ طلایی جوایز سالانه موسیقی و تلویزیون ترکیه است که از سال ۱۹۷۲ برگزار می‌شود و توسط برند پانتین حمایت می‌شود. دریافت کنندگان توسط خوانندگان روزنامه حریت انتخاب می‌شوند و این رویداد به‌طور زنده از شبکه تلویزیونی کانال د پخش می‌شود. از سال ۲۰۱۷، این مراسم شامل جایزه درخشان‌ترین ستاره آذربایجان، برای تجلیل از بالاترین دستاوردهای آن کشور در صنعت موسیقی و تلویزیون است. بخش‌های جوایز. تلویزیون. رسانه دیجیتال جوایز ویژه موسیقی
الکساندرا زاگورسکا همچنین بیتسهان یا زاگورسکا و نام مستعار الکساندرا بدنارز (متولد ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ در لوبلین، درگذشته ۱۴ آوریل ۱۹۶۵ در ورشو) سرهنگ دوم نیروی زمینی لهستان و فرمانده هنگ‌های لهستانی در جنگ جهانی اول، فرمانده لژیون زنان داوطلب و فرمانده یگان اطلاعات زنان در نیروهای مسلح لهستان بود. پیشینه. او دختر آنتونی لوبیچ رادزیمینسکی و فلورا دزیسیولوسکا بود. او دوران کودکی خود را در ساندومیژ گذراند. از سال ۱۸۹۴ او دبستان را در زاموشچ و به دنبال آن دبیرستان را دررادوم خواند و در آنجا عضو حزب سوسیالیست لهستان
دررادوم خواند و در آنجا عضو حزب سوسیالیست لهستان شد. کنشگری استقلال. در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف ثبت نام کرد. در همان سال او به سازمان مبارزات حزب سوسیالیست لهستان پیوست. در سال ۱۹۰۶، همراه با چسلاو شویرسکی، یکی از فعالان برجسته و از نزدیکان یوزف پیلسودسکی، او یک تولید مخفیانه مواد منفجره برای سازمان در جهت مبارزه تأسیس کرد. در نوامبر ۱۹۰۶ او قربانی مسمومیت با جیوه در ارتباط با تولید مواد منفجره شد و مجبور شد یک دوره معالجه را در زکوپانا سپری کند. پس از دوران نقاهت او به ورشو رفت و در آنجا
کند. پس از دوران نقاهت او به ورشو رفت و در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. در ژوئیه ۱۹۰۷ او در یک تلاش ناموفق برای منفجر کردن یک قطار نظامی در لاپی شرکت کرد. در مارس ۱۹۰۸ او دستگیر و به زندان پاویاک منتقل شد. به دلیل انگیزه مالی، اتهامات علیه او در جریان محاکمه لغو شد و او در اکتبر همان سال به‌طور موقت آزاد شد. او همچنان در خطر دستگیری بود و به گالیسیا (اروپای شرقی) گریخت. او درلویو ساکن شد و به پیشنهاد توماش آرچیشفسکی در تهیه سلاح و انتشارات حزب ب در پادشاهی لهستان فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۱ به اتحادیه مبارزه
لهستان فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۱ به اتحادیه مبارزه مسلحانه و انجمن تفنگداران پیوست. او جوخه‌های زنان را در سازمان نظامی لهستان سازماندهی کرد. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، او سازماندهی و فرماندهی سرویس اطلاعاتی زنان در تیپ اول هنگ‌های لهستانی را بر عهده داشت. او با درجه سرگرد در نبرد لووف (۱۹۱۸) شرکت کرد. در طول جنگ لهستان و اوکراین، او شبکه پیک زنان را سازماندهی کرد. در ۴ نوامبر ۱۹۱۸، او سازمان شبه نظامی زنان، را تشکیل داد که او فرمانده آن بود. این سازمان نقش فعالی در جنگ لهستان و شوروی داشت. در ۱
سازمان نقش فعالی در جنگ لهستان و شوروی داشت. در ۱ آوریل ۱۹۲۰ او به عنوان فرمانده لژیون زنان داوطلب در واحد بسیج اول وزارت جنگ در ورشو منصوب شد. آجودان او ستوان استانیسلاوا پالئولوگ بود. به دلیل نقش خود، او فرمانده تمام واحدهای زنان در تمام مناطق تحت کنترل وزارت جنگ لهستان شد. در ۱ اکتبر ۱۹۲۱، به درخواست خود، او از خدمت سربازی کنار رفت. او تا درجه سرهنگی پیش رفته بود. دوره بین جنگ. در دوره میان‌دوجنگ بین ۱۹۲۲–۱۹۲۴ او در لهستان کوچک در نزدیکی کراکوف، و از ۱۹۲۷ در لوبلین، جایی که همسرش سرپرست چندین بیمارستان
در لوبلین، جایی که همسرش سرپرست چندین بیمارستان روانی بود، زندگی کرد. پس از مرگ همسرش، او به رادوشتش (استان ماسوویان) در نزدیکی ورشو نقل مکان کرد و سازمان دهنده اردوهای تابستانی کودکان برای خدمات آموزشی ورشو شد. در سال ۱۹۲۸ او سازمان دهنده اتحادیه زنان لژیونر لهستان شد و تا سال ۱۹۳۹ رئیس آن بود. جنگ جهانی دوم. در طول اشغال لهستان (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، او به عنوان بخشی از ائتلاف چپ‌گرای سازمان‌های استقلال به مقاومت پیوست. زندگی شخصی. از اولین ازدواجش، او صاحب یک پسر به نام جرزی بیتشان شد که در ۱۴ سالگی، در یگان عقاب
نام جرزی بیتشان شد که در ۱۴ سالگی، در یگان عقاب لویو، در دفاع از لویو شرکت فعال داشت اگرچه در ۲۱ نوامبر ۱۹۱۸ شهر سقوط کرد. شوهر دوم او رومن زاگورسکی، پزشک لویو بود که با او در منطقه کولپارکوو زندگی می‌کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او با نام مستعار «الکساندرا بدنارز» در زاکوپان زندگی می‌کرد تا به دلیل سابقه فعالیت خود از آزار و شکنجه دولتی اجتناب کند. او در ۱۴ آوریل ۱۹۶۵ در سن ۷۹ سالگی درگذشت. او در گورستان برودنو در ورشو به خاک سپرده شد. جوایز نظامی و غیرنظامی. صلیب شوالیه نشان افتخار تولد لهستان صلیب استقلال،
صلیب شوالیه نشان افتخار تولد لهستان صلیب استقلال، با شمشیر صلیب شجاعت (دوبار) صلیب طلایی شایستگی مدال یادبود جنگ ۱۹۱۸–۱۹۲۱ صلیب دفاع از لویو مدال عقاب‌های لویو - اورلتا
باشگاه فوتبال الاهلی خارطوم () یک باشگاه فوتبال در شهر خارطوم، در کشور سودان است. این باشگاه فوتبال که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شده سابقه یک نایب قهرمانی در جام حذفی فوتبال سودان را در کارنامه دارد.
باشگاه فوتبال الاهلی ود مدنی () یک باشگاه فوتبال در شهر ود مدنی، سودان است. این باشگاه که در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده سابقه ۲ نایب قهرمانی در لیگ برتر فوتبال سودان و ۱ نایب قهرمانی در جام حذفی فوتبال سودان را در کارنامه دارد.
یائل رام (۱۹۳۲–۲۰۰۶)، زاده شده با نام یائل فینکلشتاین، یکی از اولین خلبانان زن نیروی هوایی اسرائیل و اولین آموزش دیده و نیروی تأیید شده توسط این نیرو بود. او کمک خلبان داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین در بحران سوئز بود. پیشینه. حرفه نظامی. اگرچه اغلب به عنوان اولین خلبان زن یاف از آن یاد می‌شود، اما این مورد سند تاریخی ندارد. در واقع رام یکی از اولین زنانی بود که توسط این نیرو آموزش دیده و گواهینامه دریافت کرد اما تنها کسی بود که به خدمت فعال ادامه داد. رام در سال ۱۹۳۲ در تل آویو متولد و در سال ۱۹۵۰ از دبیرستان
۱۹۳۲ در تل آویو متولد و در سال ۱۹۵۰ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و به زودی به سپاه جوانان نیروهای دفاعی اسرائیل فراخوانده شد. او به همراه ۲۹ عضو دیگر سپاه، امتحانات خلبانی یاف را گذراند و به همراه شش نفر دیگر به دوره خلبانی پایه ادامه داد، در کنار رینا لوینسون و روث باکبیندر، در کلاس خود دوم شد. رام که در ابتدا برای پرواز با بوئینگ استیرمن مدل ۷۵ آموزش دیده بود، به پرواز با هواپیماهای دو موتوره ادامه داد و به عنوان مربی پرواز گواهینامه دریافت کرد. در ۲۷ دسامبر ۱۹۵۱ پنجمین دوره پرواز IAF را تکمیل کرد. سپس او
۱۹۵۱ پنجمین دوره پرواز IAF را تکمیل کرد. سپس او به سپاه جوانان منتقل شد تا به دانشجویان آینده آموزش دهد. او به مدت شش ماه از ارتش اسرائیل درخواست کرد که به نیروی هوایی بازگردد و با مقاومت قابل توجهی روبرو شد، قبل از اینکه سرانجام درخواست او پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۳ رام با پرواز داگلاس داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین به صفوف اسکادران ۱۰۳پیوست. رام پس از خروج از ارتش اسرائیل به عنوان خلبان ذخیره به پرواز ادامه داد. او در اکتبر ۱۹۵۶ برای شرکت در "عملیات ماخبش"، فرود چتربازهای اسرائیلی که جنگ سوئز را آغاز کردند،
چتربازهای اسرائیلی که جنگ سوئز را آغاز کردند، فراخوانده شد. رام کمک خلبان داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین بود. او بقیه زمان جنگ را صرف انتقال تدارکات برای سربازان در شبه‌جزیره سینا و تخلیه مجروحان کرد. رام اولین خلبان هواپیمایی بود که پس از دستگیری توسط نیروهای اسرائیلی در شرم الشیخ فرود آمد، و چتربازان را در الطور (مصر) در ۳ نوامبر رها کرد. رام پس از تولد اولین دخترش در سال ۱۹۶۲ از خدمات ذخیره بازنشسته شد، اگرچه او ابتدا به منظور فرار از سیاست ارتش اسرائیل مبنی بر ترخیص مادران، تولد را گزارش نکرد. حرفه غیرنظامی.
ترخیص مادران، تولد را گزارش نکرد. حرفه غیرنظامی. رام در رشته تاریخ و علوم سیاسی و همچنین مدرک معلمی از دانشگاه عبری اورشلیم فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۵۷ از او برای پیوستن به خطوط هوایی ارکیا دعوت شد و به مدت سه سال به عنوان افسر اول کار کرد. بین سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۸۲ او برای موسسه فناوری تخنیون در تحقیقات آموزشی، مشاوره و مدیریت کار کرد. او واحدی را راه‌اندازی و توسعه داد که از گروه‌های کم‌نمایش مانند اقلیت‌ها و معلولان حمایت علمی می‌کرد. بعدها در زندگی او برنامه «زنان جوان در قرن بیست و یکم» را آغاز کرد و
«زنان جوان در قرن بیست و یکم» را آغاز کرد و توسعه داد که زنان جوان را تشویق می‌کند تا حرفه‌های مهندسی را دنبال کنند. رام در سال ۱۹۷۴ شورای زنان دفتر شهردار حیفا را تأسیس کرد. اگرچه او عضو قدیمی لیکود بود، اما در سال ۱۹۸۳ برای پست شهردار حیفا در راس یک لیست مستقل نامزد شد و با ۱۷٫۹ درصد آرا در رتبه دوم قرار گرفت. رام، مادر سه فرزند، با یوسف رام، استاد هوانوردی در تخنیون و عضو سابق لیکود کنست ازدواج کرد. او در ۲۴ مه ۲۰۰۶ در حیفا درگذشت در ۲۶ می ۲۰۰۸، شهر پتخ تیکوا در مراسمی با حضور خانواده و اعضای اسکادران
تیکوا در مراسمی با حضور خانواده و اعضای اسکادران ۱۰۳، یک خیابان محلی را به افتخار وی نامگذاری کرد.
شاخص نوک زدن ماهی (به قلاب) وسیله‌ای مکانیکی یا الکترونیکی است که به ماهیگیر نشان می‌دهد که در انتهای قلاب نخ ماهیگیری اتفاقی در حال رخ دادن است.
آوای جادویی یک مسابقه استعدادیابی در زمینه خوانندگی به تهیه کنندگی محمد طهرانی و اجرای علی اوجی است که از سال ۱۴۰۱ از شبکه نمایش خانگی فیلم‌نت به نمایش درآمد. در آوای جادویی استعدادهای خوانندگی مرد در سراسر کشور ایران، از طریق فراخوان وارد مرحله راستی آزمایی شده و پس از اخذ رای مثبت مربی خود وارد مسابقه اصلی با سطح حرفه‌ای می‌شود. رضا صادقی، محمد اصفهانی، محمد معتمدی و رضا یزدانی داوران این مسابقه هستند. تولید. پیش‌تولید این مسابقه سال ۹۹ آغاز و فراخوان ارسال ویدیوها توسط علاقمندان به شرکت در خرداد ماه سال
ویدیوها توسط علاقمندان به شرکت در خرداد ماه سال ۱۴۰۰ منتشر شد. پس از اعلام فراخوان، چندین هزار ویدیو به دبیرخانه «آوای جادویی» ارسال شد، که این آثار در گروهی به سرپرستی علیرضا افکاری مورد بررسی قرار گرفته و افراد منتخب برای مرحله اولیه مسابقه با عنوان راستی‌آزمایی به‌طور حضوری دعوت شدند. از بین این افراد، منتخبانی که اجرایشان مورد تأیید قرار گرفت کارت طلایی دریافت کرده و وارد مسابقه شدند که بخش رقابتی در قالب مسابقه «آوای جادویی» به‌طور اختصاصی در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ توسط پلتفرم فیلم‌نت پخش شد. ابتدا قرار
اسفند ۱۴۰۱ توسط پلتفرم فیلم‌نت پخش شد. ابتدا قرار بود احسان خواجه‌امیری نیز در میان داوران باشد، اما او از همکاری با برنامه استعدادیابی «آوای جادویی» انصراف داد. همچنین در تیزر معرفی برنامه، میلاد کی‌مرام به‌عنوان مجری حضور داشت، اما نهایتاً علی اوجی اجرای آن را بر عهده گرفت. رضا صادقی، محمد اصفهانی، محمد معتمدی و رضا یزدانی هم به عنوان داور (مربی) انتخاب شدند. این مسابقه بنا بود اسفند سال ۱۴۰۰ پخش خود را تلوبیون پلاس آغاز کند، اما درنهایت در ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ از فیلم‌نت عرضه شد. ساختار. این مسابقه شباهت زیادی
فیلم‌نت عرضه شد. ساختار. این مسابقه شباهت زیادی با مسابقه تلویزیونی صدا (the voice) دارد که در داخل کشور ایران ضبط شده‌است و افراد زیادی این برنامه را نسخه داخلی فارسی‌زبان صدای برتر می‌دانند. هر دو برنامه استعدادیابی خوانندگی صدای برتر (ام بی سی پرشیا) و آوای جادویی (فیلم نت) از فرمت کلی برنامه د ویس شبکه ان بی سی آمریکا استفاده کرده‌اند اما تفاوت‌های مختلفی با یکدیگر دارند که باعث می‌شود یکی کاملاً در فرمت اصلی قرار بگیرد و دیگری ترکیبی از ایده‌های مختلف باشد؛ برنامه آوای جادویی همان مسابقه ایست که فرمت
باشد؛ برنامه آوای جادویی همان مسابقه ایست که فرمت متفاوتی با د ویس اصلی دارد. در این برنامه فقط آقایان مجاز به شرکت در این برنامه هستند اما در مسابقه د ویس هم مردان و هم زنان مجاز به شرکت در این برنامه هستند و طبق قوانین اصلی این مسابقه داوران قبل از شروع برنامه هیچ آشنایی با شرکت کنندگان ندارند، اما در آوای جادویی داوران از قبل با شرکت کنندگان آشنا هستند. صدای داوران. صدای داوران، ویژه‌برنامهٔ "آوای جادویی" با حضور سامان احتشامی و پارمیدا توکلی بود. در این برنامه، ابتدا احتشامی و توکلی قطعات بی‌کلامی را
برنامه، ابتدا احتشامی و توکلی قطعات بی‌کلامی را با پیانو اجرا کردند و سپس هر یک از داوران، بدون آمادگی، قطعه‌ای را همراه پیانوی سامان احتشامی اجرا کردند. فرایند. در ابتدا شرکت‌کنندگان از طریق فراخوان وارد مرحلهٔ راستی‌آزمایی شده و پس از اخذ کارت طلایی به مرحلهٔ ابتدایی این برنامه راه یافتند و پخش مسابقه از همین مرحله آغاز شد. مرحلهٔ ابتدایی (اپیزودهای اول تا ششم). در هر بخش از مرحلهٔ ابتدایی «آوای جادویی»، شرکت‌کنندگان به اجرای یک قطعه می‌پرداختند و بعد از تأیید این اجرا توسط یک یا چند داور، به مراحل
از تأیید این اجرا توسط یک یا چند داور، به مراحل بالاتر راه می‌یافتند. این مرحله شش قسمت از مسابقه را به خود اختصاص داد. در صورت تأیید اجرا توسط بیش از یک داور، شرکت‌کننده می‌توانست از میان داوران انتخاب کند. جزئیات مرحلهٔ ابتدایی به شرح جدول زیر است: مرحلهٔ دو به دو. شرکت‌کنندگان در این مرحله به انتخاب مربی خود به مرحلهٔ بعد راه می‌یافتند. یک‌چهارم نهایی. در این مرحله، شرکت‌کنندگان بر اساس رأی همهٔ داوران و در صورت تساوی رأی‌ها با نظر و مشورت علیرضا افکاری به مرحلهٔ بعد راه می‌یافتند. نیمه‌نهایی.
افکاری به مرحلهٔ بعد راه می‌یافتند. نیمه‌نهایی. شرکت‌کنندگان در این مرحله به انتخاب مربی خود به مرحلهٔ بعد راه می‌یافتند. نهایی (اپیزودهای هفدهم و هجدهم). در مرحلهٔ نهایی آوای جادویی، بنا شد صدای شرکت‌کنندگان در معرض آرای پیامکی عموم مردم قرار گیرد و نتیجه در مراسم اختتامیه (اپیزود نوزدهم) اعلام شود. اختتامیه (اپیزود نوزدهم). در مراسم اختتامیه، ابتدا برندهٔ مسابقهٔ آرای مردمی (از میان شرکت‌کنندگانی که در مرحلهٔ ابتدایی رد شده بودند) مشخص شد. محمدرضا محمدپناه برندهٔ این مسابقه شد. سپس هر یک از فینالیست‌ها
برندهٔ این مسابقه شد. سپس هر یک از فینالیست‌ها ترانه‌ای اجرا کردند و بعد آیین اهدای جوایز برگزار شد.