payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند و ممکن است به خاطر استفاده از مواد اولیه ای همچون کره و خامه غلیظ که دارای چربی بالا بوده و علاوه بر چربی درون پنیر، به سوپ اضافه می‌شوند باعث شوند سوپ حاوی چربی بالایی گردد. چربی درون سوپ را می‌توان با استفاده از مواد اولیه ای همچون پنیر کم چرب یا فاقد چربی، شیر فاقد چربی و عصاره بی چرب کاهش داد. شیر و/ یا گوشتابه همچون گوشتابه مرغ یا عصاره به عنوان مایع اصلی سوپ پنیر مورد استفاده قرار می‌گیرند. مواد اولیه افزودنی می‌تواند موادی همچون هاف اند هاف (مخلوط شیر و خامه)، آبجو، خرده‌های نان، کره، تخم مرغ،
شیر و خامه)، آبجو، خرده‌های نان، کره، تخم مرغ، پیاز، آب پیاز، سیر، سبزیجاتی همانند کلم بروکلی، گل کلم، هویج و کرفس، ادویه و چاشنی‌ها باشد. مواد افزودنی که می‌تواند باعث افزایش طعم سوپ گردند شامل بیکن تکه‌تکه شده، آبجو و کلم بروکلی خرد شده و موارد مختلف دیگر می‌باشد. گاهی اوقات از کروتون به عنوان لایه رویی سوپ استفاده می‌گردد. آماده‌سازی برای جلوگیری از سوختن سوپ پنیر، گاهی آن را به روش طبخ بن-ماری (قابلمه دو تایی یا ظروف پخت دو جداره) می‌پزند. سوپ پنیر را با همین روش می‌توان دوباره گرم کرد. فهرست سوپ‌های
با همین روش می‌توان دوباره گرم کرد. فهرست سوپ‌های پنیر. این فهرستی متغیر است و ممکن است هیچگاه نتواند استانداردهای ویژه یک مقاله کامل را برآورده کند.
شاخص کارداشیان (K-Index) که بر پایه شخصیت رسانه‌ای کیم کارداشیان نامگذاری شده‌است، شاخصی هجوآمیز از تفاضل میان محبوبیت یک دانشمند در رسانه‌های اجتماعی و پیشینه پژوهش‌های علمی او است. این معیار که توسط نیل هال در سال ۲۰۱۴ پیشنهاد شده، شمار دنبال‌کنندگانی که یک پژوهشگر در توییتر دارد با شمار استنادهایی که برای مقالات بررسی‌شده‌شان دارند، مقایسه می‌کند. تعریف. رابطه بین تعداد مورد انتظار دنبال کنندگان توییتر formula_1 با توجه به تعداد استنادات formula_2 شرح داده شده‌است formula_3 که از حساب‌های توییتر و تعداد
شده‌است formula_3 که از حساب‌های توییتر و تعداد استنادهای «انتخاب تصادفی ۴۰ دانشمند» در سال ۲۰۱۴ مشتق شده‌است بنا بر این شاخص کارداشیان به این شرح محاسبه می‌شود:formula_4که formula_5 تعداد دنبال‌کنندگان توییتر محقق formula_6 و formula_7 عددی است که محقق با توجه به استنادات خود باید داشته باشد. تفسیر. شاخص K بالا نشان دهنده شهرت علمی بیش از حد است، در حالی که شاخص K پایین نشان می‌دهد که یک دانشمند کمتر از میزان شایستگی خود شهرت دارد. به گفته نویسنده هال، محققانی که شاخص K آنها بالاتر از ۵ است را می‌توان
محققانی که شاخص K آنها بالاتر از ۵ است را می‌توان «کارداشیان علم» در نظر گرفت. واکنش‌ها. بسیاری از شاخص‌های هجو بهره‌وری علمی بلافاصله پس از انتشار مقاله K-Index ارائه شد. شاخص تسلا انزوای اجتماعی دانشمندان را نسبت به بهره‌وری آنها اندازه‌گیری می‌کند که به افتخار نیکولا تسلا نامگذاری شده‌است، شخصی که کارش بسیار تأثیرگذار بوده، در حالی که یک منزوی اجتماعی باقی ماند. مردم پیشنهاداتی را با هشتگ codice_1 توییت کردند.
آقای شگفت‌انگیز و رفقا (به انگلیسی: Mr. Incredible and Pals) که به عنوان ماجراهای آقای شگفت‌انگیز (به انگلیسی: The Adventures of Mr. incredible) هم شناخته می‌شود، یک انیمیشن کوتاه برپایه انیمیشن شگفت انگیزان است که در سال ۲۰۰۵ یه عنوان یک بخش ویژه، در نسخه بلوری انیمیشن، گنجانده شد. مدت زمان این انیمیشن ۴ دقیقه است و دربارهٔ نبرد آقای شگفت‌انگیز، فروزون و خرگوشی به نام آقای اسکیپردو با یک خبیث جدیدی به نام لیدی لایت‌باگ می‌پردازد. این انیمیشن به دلیل گرافیک و داشتن سبک محدود در متحرک سازی، ادای احترامی به
و داشتن سبک محدود در متحرک سازی، ادای احترامی به انیمیشن‌های دهه ۶۰ میلادی می‌کند. همچنین از دهان واقعی بازیگران برای شخصیت‌ها در صحنه های گفتگو استفاده شد. در واقع این انیمیشن کوتاه یادآور آثار ساده و کلیشه‌ای در انیمیشن‌های کلاسیک به حساب می‌آید.
کره آفتاب‌گردان () که همچنین با نام کره تخمه آفتاب‌گردان معروف است، نوعی غذای خمیری است که از تخمه آفتاب‌گردان تهیه می‌شود. به‌طور معمول هنگامی که مصرف کره بادام زمینی باعث بروز آلرژی می‌شود، کره آفتاب‌گردان به عنوان جایگزینی برای آن در نظر گرفته می‌شود. تاریخچه. برای اولین بار گونه‌های کارخانه ای کره آفتاب‌گردان در آمریکا، در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان گزینه جایگزین کره بادام زمینی، به ویژه برای افرادی که دارای آلرژی به آجیل یا آلرژی به بادام زمینی بودند، در دسترس قرار گرفت. این تلاش‌ها موفق نبود که به موارد
قرار گرفت. این تلاش‌ها موفق نبود که به موارد ظاهر متمایل به رنگ سبز، «بافت ضعیف» و مزه تلخ و کم بودن برشته شدن آن، نسبت داده شد.
الکساندر سی. برگ ، استادیار آمریکایی علوم رایانه در دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل است. او در وب کاوی و همچنین یادگیری ماشین و بینایی رایانه‌ای تخصص دارد. او در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه جانز هاپکینز گرفت و سپس دکترای خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۲۰۰۵ زیر نظر جیتندرا مالیک گرفت. او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ به عنوان فوق دکترا در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ماند و از فوریه ۲۰۰۷ تا مه ۲۰۰۸ به عنوان دانشمند پژوهشی در همانجا محقق در یاهو مشغول کار بود. در حال حاضر او در
محقق در یاهو مشغول کار بود. در حال حاضر او در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل است. در اکتبر ۲۰۱۱ او و همکارانش دو نوع نرم افزار تشخیص چهره به نام فیس‌ترکر و پب‌فاگ را توسعه دادند. برگ با همکارش محقق بینایی رایانه، تامارا برگ ازدواج کرد.
اسکیپ مک‌دونالد یک تدوینگر فیلم و تلویزیون آمریکایی است که به‌خاطر کارش در "برکینگ بد" (۲۰۰۸–۲۰۱۳)، مجموعه‌های اسپین‌آف آن "بهتره با سال تماس بگیری" (۲۰۱۵–۲۰۲۲) و دنباله فیلم "" در سال ۲۰۱۹ شناخته شده است. او همچنین چندین قسمت را برای "فارگو" ویرایش کرد. مک دونالد در مجموع ده نامزدی جایزه امی را به دست آورده است. در سال ۲۰۱۴، او برنده جایزه امی ساعات پربیننده برای تدوین فیلم دراما برای آخرین قسمت مجموعه تلویزیونی "بریکینگ بد" شد. حرفه. اسکیپ مک‌دونالد کار خود را به عنوان دستیار ویرایشگر صدا در دهه ۱۹۸۰ آغاز
را به عنوان دستیار ویرایشگر صدا در دهه ۱۹۸۰ آغاز کرد. در طول این مدت، او بر روی "دروازه بهشت" (۱۹۸۰)، "همه چیز سخت است" ، و "مرده‌ها شطرنجی نمی‌پوشند" به کارگردانی کارل راینر (۱۹۸۲) و "مردی با دو مغز" (۱۹۸۳) کار کرد. پس از اتمام "فیلم برادران کورسیکی چیچ و چونگ" در سال ۱۹۸۴، مک‌دونالد دومین همکاری خود را با فیلمساز مایکل چیمینو، پس از "دروازه بهشت" ، با "سال اژدها" در سال ۱۹۸۵ انجام داد.
مورلون (به فرانسوی: Morlon) یک شهر و شهرداری است که در بخش گرویر کانتون فریبورگ در کشور سوئیس واقع شده‌است. پیشینه شکل‌گیری مورلون به قرون وسطی بازمی‌گردد. این شهر برای اولین بار در نقشه‌های تهیه شده در سال ۱۰۳۸ با نام "مولون" ذکر شده‌است. سابقه استفاده از نام مورلون برای نامیدن این شهر به قرن شانزدهم بازمی‌گردد. موقعیت جغرافیایی مورلون در جنوب کانتون فریبورگ در غرب کشور سوئیس قرار دارد. این شهر در سواحل دریاچه گرویر و در نزدیکی شهر بول، مرکز بخش گرویر واقع شده‌است. جمعیت این شهر در پایان سال ۲۰۱۸ بالغ بر
شده‌است. جمعیت این شهر در پایان سال ۲۰۱۸ بالغ بر ۶۱۵ نفر بوده است.
تریپه آ لا مُد دُ کان (به فارسی، سیرابی شیردان کانی) یک خوراک نورماندیایی است که از چهار قسمت معده یک حیوان نشخوارکننده (شامل شکمبه، هزارلا، نگاری و شیردان) و یک ران گاو درست می‌شود.
گویش گالشی یا گالشی مازندران یا گویش گالشی مازندران یا طبری گالشی گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد که از شرقی‌ترین نواحی کوهستانی مازندران تا تنکابن گویش می‌شود. گالش‌هایی که در کوهستان مازندران زندگی می‌کنند به گویش گالشی از زبان مازندرانی سخن می‌گویند. گویش گالشی گونه ای از زبان طبری می باشد. زبانی که گالش‌ها در مازندران به آن زبان گالشی می‌گویند با زبانی که گالش‌های گیلان در شرق گیلان به آن گالشی می‌گویند متفاوت می‌باشد. گلاتولوگ گویش گالشی مازندران را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. گیتی شکری گویش
از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. گیتی شکری گویش گالشی را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. نام گویش. گویشوران گویش گالشی خود را گالش یا کوهی می‌نامند و زبان خود را گالشی می‌نامند. زبانی که گالش‌ها در مازندران به آن زبان گالشی می‌گویند با زبانی که گالش‌های گیلان در شرق گیلان به آن گالشی می‌گویند متفاوت می‌باشد. نمونه گویش گالشی مازندران. متن زیر به گویش گالشی منطقه دودانگه ساری می‌باشد:
ژانگ کی یک کشتی‌گیر آزادکار کشور چین است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ اشاره کرد.
نادر قاسمف (; – ) نقاش آذربایجانی در دوره شوروی و دریافت کننده لقب افتخار هنرمند خلق آذربایجان بود. شرح حال. نادر قاسمف در ۲۲ ماه مه سال ۱۹۲۸ در باکو به دنیا آمد. وی آموزش خود را در بین سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۱ در مدرسه ای موسوم به مدرسه هنر آذربایجان به نام عظیم عظیم‌زاده به پایان رساند. سپس در میان سالهای ۱۹۴۷–۱۹۵۳ در آکادمی هنر سن پترزبورگ درس خواند. تابلوهای تک چهره و نقاشی‌های منظره وی بین سال‌های ۱۹۵۳–۱۹۵۴ در نمایشگاه‌های محلی و بین‌المللی در معرض نمایش گذاشته شده‌اند. حدود ۵۰ منظره‌پردازی و پرتره که نادر
شده‌اند. حدود ۵۰ منظره‌پردازی و پرتره که نادر قاسمف به چین باستان و مدرن اختصاص داده بود، در اولین نمایشگاه انفرادی اش که در سال ۱۹۶۱ در موزه ملی هنر آذربایجان برگزار شد، به نمایش گذاشته درآمد. نادر قاسمف بیش از نیم قرن از سال‌های عمر خود را، یعنی از دهه ۱۹۴۰ تا سال ۲۰۰۰ به فعالیت در زمینه نقاشی گره زد. آثار نقاشی او بارها در بیش از ۵۰ کشور جهان چون ایالات متحده آمریکا، کانادا، مکزیک، بلژیک، آلمان، ایتالیا، انگلیس، فرانسه، مصر، یوگسلاوی، هند، لبنان، بلغارستان، مغولستان، مجارستان، رومانی، لهستان، چکسلواکی،
مغولستان، مجارستان، رومانی، لهستان، چکسلواکی، کوبا، ترکیه و… به تماشا گذاشته شده و چندین مدرک افتخاری را اخذ نموده‌است. تقریباً ۱۰۰ اثر از این هنرمند در مجموعه‌های موزه‌ای در روسیه، موزه‌های کشورهای مستقل مشترک‌المنافع و ایالات متحده، بلژیک، فرانسه، آلمان، ترکیه، اسپانیا، بلغارستان، یوگسلاوی، چکسلواکی و مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شود. در سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۹، نادر قاسمف به عضویت هیئت مدیره اتحادیه نقاشان آذربایجان درآمده و در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۹ برای سه دوره به عنوان نماینده به شورای شهر باکو انتخاب شد.
به عنوان نماینده به شورای شهر باکو انتخاب شد. در سال‌های ۱۹۷۰ الی ۲۰۰۰ در دانشگاه هنر به تدریس پرداخت که در آنجا استاد رشته نقاشی بود. نادر قاسمف در ۱۰ مارس سال ۲۰۰۰ در باکو درگذشت.
درناهای آنتیگون ، یک سرده از پرندگان بزرگ از خانواده کلنگان است. گونه‌های این سرده در گذشته در سردهٔ "Grus" جای داشتند. آرایه‌شناسی. یک مطالعه تبارزایی مولکولی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، نشان داد که سردهٔ "Grus" چندتباری است. در بازآرایی بعدی، چهار گونه در سردهٔ بازسازی‌شده "آنتیگون" قرار گرفتند. این سرده ابتدا در سال ۱۸۵۳ توسط طبیعت‌شناس آلمانی لودویگ رایشنباخ ساخته شد. گونهٔ نماد آن درنای ساروس ("Antigone antigone") است. گونه‌ها. این جنس شامل چهار گونه است:
دادود کاظمف (; – ) نقاش آذربایجانی و دریافت کننده عنوان افتخاری نقاش خلق آذربایجان (۱۹۹۲) بود. شرح حال. دادود کاظمف در سال ۱۹۲۶ در باکو زاده شد. وی دانش‌آموخته مدرسه دولتی هنر آذربایجان شوروی در سال ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۴۷ در نمایشگاه‌های سراسری شوروی حضور مستمری پیدا می‌کرد. از دادود کاظمف همچنین به عنوان استاد گرافیک در عرصه هنرهای زیبا در آذربایجان یاد می‌شود. از مجموع تصویرگری‌های او می‌توان به نقاشی‌هایی که با الهام از داستان‌های جلیل محمدقلی‌زاده، جعفر جبارلی و اشعار میرزا علی معجز پدیدآورده است، اشاره
و اشعار میرزا علی معجز پدیدآورده است، اشاره کرد. آثار این هنرمند در کشورهای آلمان، چکسلواکی، ایتالیا، عراق، ترکیه و غیره… به نمایش گذاشته شده‌است. در حال حاضر تعدادی از آثار وی در موزه ملی هنر آذربایجان، موزه ملی تاریخ آذربایجان و موزه ادبیات نظامی گنجوی در معرض نمایش گذاشته شده‌است. دادود کاظمف که استاد آکادمی دولتی هنرهای زیبا آذربایجان بود، در دانشکده نگارگری آنجا نیز تدریس می‌کرد. دادود کاظمف در ۱۴ فوریه سال ۲۰۱۵ در باکو درگذشت.
رافق مهدی‌اف (; – ) نقاش و پروفسور آذربایجانی بود. وی یک مرتبه عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان را اخذ نموده و به عنوان استاد و رئیس بخش گرافیک اتحادیه نقاشان آذربایجان فعالیت داشت. رافق مهدی‌اف همچنین مستمری‌بگیر ویژه ریاست جمهوری بود. زندگی. رافق مهدی‌اف در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۳۳ در شهرستان شاهبوز جمهوری خودمختار سوسیالیستی نخجوان شوروی به دنیا آمد. در میان سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ به کالج هنری عظیم عظیم‌زاده رفت. بین سالهای ۱۹۵۳ الی ۱۹۵۸ در رشته گرافیک مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو تحصیل گرفت. در سال ۱۹۶۲
مجسمه‌سازی و معماری مسکو تحصیل گرفت. در سال ۱۹۶۲ به معلمی در کالج هنری عظیم عظیم‌زاده برگزیده شد و سپس به تصدی پست ریاست دانشکده دولتی هنر آذربایجان رسید. بعداً به عنوان معلم در آکادمی دولتی نقاشی آذربایجان مشغول به کار شد. رافق مهدی‌اف در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۲ به ترتیب عنوان‌های علمی دانشیار و پروفسور را به دست آورد. از سال ۲۰۰۳ مستمری ویژه ریاست جمهوری آذربایجان برای هنرمندان به وی نیز تعلق گرفت. رافق مهدی‌اف چند بار در انتخابات به دوره‌های مختلف شورای عالی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی راه یافت. رافق
جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی راه یافت. رافق مهدی‌اف در سال ۲۰۰۹ در باکو درگذشت.
نظارت بر بیماری ، یک عمل همه‌گیرشناسی است که از طریق آن گسترش بیماری به منظور ایجاد الگوهای پیشرفت نظارت می‌شود. نقش اصلی نظارت بر بیماری، پیش‌بینی، مشاهده و به حداقل رساندن آسیب ناشی از شیوع، همه‌گیری، و موقعیت‌های دنیاگیری و همچنین افزایش دانش دربارهٔ عواملی است که در چنین شرایطی نقش دارند. بخش کلیدی نظارت بر بیماری نوین، گزارش دادن موارد بیماری است. در دوران نوین، گزارش موارد شیوع بیماری از ثبت سوابق دستی به ارتباطات اینترنتی فوری در سراسر جهان تبدیل شده‌است. تعداد موارد را می‌توان از بیمارستان‌ها
شده‌است. تعداد موارد را می‌توان از بیمارستان‌ها جمع‌آوری کرد- که انتظار می‌رود بیشتر موارد را ببیند- گردآوری شد و در نهایت عمومی شد. با ظهور فناوری ارتباطات نوین، این امر به طرز چشمگیری تغییر کرده‌است. سازمان‌هایی مانند سازمان جهانی بهداشت (WHO) و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) اکنون می‌توانند موارد و مرگ و میر ناشی از بیماری‌های مهم را ظرف چند روز گزارش کنند- گاهی در عرض چند ساعت پس از وقوع. علاوه بر این، فشار عمومی قابل توجهی برای در دسترس قرار دادن سریع و دقیق این اطلاعات وجود دارد. گزارش اجباری.
سریع و دقیق این اطلاعات وجود دارد. گزارش اجباری. گزارش رسمی بیماری‌های عفونی قابل اطلاع، الزامی است که توسط بسیاری از دولت‌های منطقه‌ای و ملی بر عهده ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و سازمان بهداشت جهانی برای نظارت بر شیوع بیماری‌های عفونی در نتیجه انتقال عوامل عفونی است. از سال ۱۹۶۹، سازمان بهداشت جهانی موظف کرده‌است که تمام موارد بیماری‌های زیر به سازمان گزارش شود: وبا، طاعون، تب زرد، آبله، تب بازگشتی و تیفوس. در سال ۲۰۰۵، این فهرست گسترش یافت و شامل فلج اطفال و سارس نیز شد. دولت‌های منطقه‌ای و ملی
فلج اطفال و سارس نیز شد. دولت‌های منطقه‌ای و ملی معمولاً مجموعه بزرگ‌تری از بیماری‌های مسری (حدود ۸۰ مورد در ایالات متحده) را که به‌طور بالقوه می‌توانند جمعیت عمومی را تهدید کنند، کنترل می‌کنند. سل، اچ‌آی‌وی، بوتولیسم، هانتاویروس، سیاه‌زخم و هاری نمونه‌هایی از این بیماری‌ها هستند. شمارش بروز بیماری‌ها اغلب به عنوان شاخص‌های سلامت برای توصیف سلامت کلی یک جمعیت استفاده می‌شود. سازمان بهداشت جهانی. سازمان جهانی بهداشت (WHO) آژانس پیشرو برای هماهنگی پاسخ جهانی به بیماری‌های عمده است. سازمان بهداشت جهانی
جهانی به بیماری‌های عمده است. سازمان بهداشت جهانی وبگاه‌هایی را برای تعدادی از بیماری‌ها نگهداری می‌کند و تیم‌های فعالی در بسیاری از کشورهایی که این بیماری‌ها در آنها رخ می‌دهد، دارد. هشدار و پاسخ اپیدمی و همه‌گیری سازمان جهانی بهداشت (EPR) برای شناسایی، تأیید سریع و پاسخ مناسب به تهدیدهای بیماری‌های مستعد اپیدمی و نوظهور، بیماری‌های زیر را پوشش می‌دهد:
سُنَّتِ گورو - شیشیا یا پارامپارا، به مجموعه ای از آموزگاران و شاگردان در ادیان هندی از جمله در هندوئیسم، جین، سیک و بودایی‌گری (مورد آخر در سنت‌های تبتی و ذن) گفته می‌شود. هر "پارامپارا" متعلق به "سامپرادایای" خاصی است و ممکن است "گوروکولاهای" مخصوص به خود را برای آموزش داشته باشد و ممکن است در "آخارا"، "گومپا"، "ماتاس"، "ویهارا" یا معابد باشد. این سنت در واقع ارتباط معنوی و راهنمایی یک "گورو" یا "لاما" ( همگی به معنی مرشد یا پیرِ طریقت) با یک یا چند "شیشیا، شرامانا" (سالک)، یا "چلاس" (پیرو) ( همگی به معنی
شرامانا" (سالک)، یا "چلاس" (پیرو) ( همگی به معنی مرید یا شاگرد) است. دانشی که بین گورو و شیشیا تبادل می‌شود، اعم از آگاما، معنویت، کتاب مقدس، معماری، موسیقی، هنر یا هنرهای رزمی می‌باشد و میان اساتید و شاگردان نسل به نسل منتقل می‌شود.
اوگتای صادق‌زاده (؛ – ) نقاش آذربایجانی در دوره شوروی بود که آثار خود را در سبک هنرهای تجسمی می‌کشید. وی همچنین دریافت کننده عنوان افتخار نقاش خلق آذربایجان (۱۹۹۲)، جایزه دولتی جمهوری آذربایجان (۲۰۱۴) و مستمری انفرادی ریاست جمهوری آذربایجان بود. شرح حال. اوگتای صادق‌زاده در ۲۱ فوریه سال ۱۹۲۱ در شهرستان خیزی متولد شد. در میان سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ به کالج فنی هنر باکو رفت و اینجا بود که با پدیدآوردن اولین آثارش توجه منتقدان نقاشی را به خود جلب کرد. چون خانواده اوگتای صادق‌زاده نیز قربانی پاکسازی بزرگ ولادیمیر
اوگتای صادق‌زاده نیز قربانی پاکسازی بزرگ ولادیمیر لنین شده بود، خود او نیز در سال ۱۹۴۱ تبعید شد. اما با وجود شرایط سختی که متحمل آن بود، به فعالیت‌های هنری اش ادامه داد. به دنبال بازگشت به باکو در سال ۱۹۴۶، به عرصه تصویرگری کتاب متوسل شد و توفیق‌هایی در این زمینه به دست آورد. سپس به ادامه تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۵۶ از رشته گرافیک مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو دانش‌آموخته شد. آثار اوگتای صادق‌زاده در طراحی موزه ادبیات نظامی گنجوی، موزه ملی تاریخ جمهوری آذربایجان، و خانه موزه‌های عزیر حاجی‌بیگف، حسین
آذربایجان، و خانه موزه‌های عزیر حاجی‌بیگف، حسین جاوید، صمد وورغون و بولبول به‌طور گسترده به کار رفته‌است. نقاشی‌های اوگتای صادق‌زاده در کنار اینکه در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان و نگارخانه ترتیاکوف به تماشا گذاشته شده‌اند، در نگارخانه‌های خصوصی در ایالات متحده آمریکا، آلمان، کانادا، اسرائیل و سایر کشورها نیز نگهداری می‌شوند. اوگتای صادق‌زاده ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۴ در باکو درگذشت.
برج ناقوس کورتریک () یک برج ناقوس مربوط به دوران قرون وسطی در مرکز تاریخی شهر کورتریک در بلژیک است. این برج ناقوس که یکی از برجسته‌ترین نمادهای شهر است در سابق منزلگاه خزانه و بایگانی شهرداری بود و به عنوان یک پست دیده‌بانی برای آگاهی از آتش‌سوزی و دیگر خطرات خدمت می‌کرد. برای رفتن به بالای ساختمان، که امروزه اندکی به سمت غرب کج شده‌است یک راه‌پله شیبدار باریک وجود دارد که بدون پرداخت هیچگونه وجهی و به‌طور رایگان در دسترس عموم می‌باشد. در جهت اهمیت و معماری برج‌های ناقوس در ناحیه، در بازشناسی مدنی و نه
برج‌های ناقوس در ناحیه، در بازشناسی مدنی و نه مذهبی، این برج ناقوس در سال ۱۹۹۹ به عنوان بخشی از سایت ناقوسخانه‌های بلژیک و فرانسه در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
لباس گورکانیان یا لباس مُغُلان به لباس‌هایی گفته می‌شود که گورکانیان در قرون ۱۶، ۱۷ و ۱۸ میلادی در سراسر امپراتوری خود به آن پایبند بودند. بسیاری از این نوع البسه در قرن‌های گذشته و پیش از ورود این خاندان به شبه قاره هند، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. از ویژگی‌های چنین پوشاکی، سبک‌های مجلل بود و با چیت موصلی، ابریشم، مخمل و زربفت بافته می‌شدند. از نقوش استادانه‌ای شامل نقاط، خطوط و موج‌هایی با رنگ‌های رزانه مختلف از جمله کوشینال، سولفات آهن، سولفات مس و سولفات آنتیموان در نگارگری روی لباس‌ها استفاده می‌شد.
آنتیموان در نگارگری روی لباس‌ها استفاده می‌شد. مردان به‌طور سنتی کت بلندی که به نام جامه معروف بود با کمربندی به نام پاتکا می‌پوشیدند و زیرِ جامه از شلوارهای سَبُک «پای‌جامه» (پوشش پا به فارسی هندی که کلمه انگلیسی پیژامه از آن اقتباس شده) استفاده می‌کردند. پاگری (عمامه) برای تکمیل لباس روی سر قرار می‌گرفت. زنان «شلوار»، «چوریدر»، «ذیلجه»، «غاراره» و «فرشی» می‌پوشیدند. آنها جواهرات زیادی از جمله گوشواره، جواهرات بینی، گردنبند، النگو، کمربند و خلخال به سر و دست می‌بستند. از دیگر انواع لباس‌ها می‌توان به
و دست می‌بستند. از دیگر انواع لباس‌ها می‌توان به روپوش‌های «پیش‌واز» و روپوش «یلک» اشاره کرد. سبک‌های پاگری عبارت بودند از: «چاؤگوشیه» به صورت چهار گوشه، گنبدی شکل «قبه‌دار»، «کشیتی»، «دوپالی»، «نوکدر» گل‌دوزی شده و «مندیل» مخمل‌دوزی شده. انواع کفش شامل جوتی، کفش، چاروان، سلیم شاهی و خُرد ناو بود که همگی در قسمت جلو خمیده بودند. شهر لاکنو در آن دوران به خاطر کفش‌ها و نخ‌دوزی‌هایش با آغی (زر دوزی) شهرت داشت. عمامه‌های امپراتور مغول معمولاً زیورآلاتی روی خود داشتند. آنها از طلا و جواهرات گرانبها مانند یاقوت،
آنها از طلا و جواهرات گرانبها مانند یاقوت، الماس، زمرد و یاقوت کبود ساخته می‌شدند. به هر انگشت نیز یک انگشتر می‌زدند. پوشش سر. در زمان سلطنت اکبر شاه، عمامه معمولی مغول رایج شد که به دلیل نداشتن کلاه، مستقیماً روی سر پیچیده می‌شد و شامل یک دسته محکم در جلو و یک شیب صعودی به سمت عقب بود به طوری که در نزدیکی پشت برآمده می‌شد. یک نوار به نام ساش را روی عمامه می‌پیچیدند تا آن را در جای خود نگه دارد و جنس این نوار متفاوت از جنس عمامه بود. پوشاک زنانه. روال زیبایی. زنان دربار امپراتوری محافل زیبایی مفصلی را
زنان دربار امپراتوری محافل زیبایی مفصلی را برگزار می‌کردند که شامل شانزده مراسم مشهور بود. ابروها به صورت متقارن قوس دار شده بود، سرمه روی پلک‌ها کشیده می‌شد، دندان‌ها با "میسی" سفید شدند. نث که روی بینی گذاشته می‌شد و با الماس تزئین شده بود، معمولاً توسط شوهر به عروس هدیه داده می‌شد. از برگ ففل بتل برای قرمز کردن لب‌ها، شیرین کردن نفس و به عنوان بو-زدا استفاده می‌شد. علیرغم هزینه زیاد، شاهزاده خانم‌ها همیشه دست‌ها و پاهایشان را با حنا به رنگ قرمز تزئین می‌کردند، زیرا به عنوان یک راهکار و درمان برای تازه و
زیرا به عنوان یک راهکار و درمان برای تازه و شاداب ماندن پوست شناخته می‌شد. جواهرات. شیوه‌های جواهرسازی در دوره گورکانیان مغُل رونق گرفت که به خوبی از طریق وقایع نگاری‌ها و نقاشی‌ها مستند شده‌است. نقاشی‌های گورکانی از دوران سلطنت اکبر به این هنر قوت تازه ای بخشید و طیفی از طرح‌ها توسعه یافت. گورکانیان تقریباً در تمام زمینه‌های فنی جواهرات رشد داشتند. استفاده از جواهرات بخشی جدایی ناپذیر از سبک زندگی بود، چه پادشاه، چه زن و چه مرد یا حتی اسب شاه از جواهرات برای زینت خود استفاده می‌کردند. زنان به داشتن ۸
برای زینت خود استفاده می‌کردند. زنان به داشتن ۸ مجموعه کامل جواهرات معروف بودند. این زیور آلات محبوب شامل موارد ذیل بود: بازوهای دو اینچی پهنی که بالای آرنج را می‌پوشاند، دستبندها یا مرواریدهایی که در مچ دست قرار می‌گرفتند و به اندازه‌ای روی هم قرار می‌گرفتند که نبض فرد معلوم نباشد، حلقه‌های متعدد به خصوص در انگشت شست راست، رشته‌های مروارید (مثلاً در حد ۱۵ رشته)، نوارهای فلزی یا رشته‌های مروارید در پایین پاها، و زیورآلاتی که در وسط سر به شکل ستاره، خورشید، ماه یا گل آویزان بود. جواهرات عمامه از امتیازات
ماه یا گل آویزان بود. جواهرات عمامه از امتیازات امپراتور محسوب می‌شد. در طراحی جواهرات عمامه به وضوح می‌توان تأثیرات فرهنگی اروپایی را مشاهده کرد. در جلوی عمامه اکبرشاه یک ستون پر ایستاده و عمودی قرار داشت که شیوهٔ مرسوم ایرانیان بود. جهانگیر سبک خاص خود را با ستونی سنگین از مرواریدهای درشت ایجاد کرد. در زمان اورنگ زیب، این شکل در همه جا فراگیر شد. عمامه‌ها معمولاً به‌شدت با جواهرات ست می‌شدند و با ست کلنگی یا ایگرت گره می‌خوردند، که از نظر سبکی شبیه به لباس سلاطین عثمانی است. برخی از زیورآلات سر محبوبی که
سلاطین عثمانی است. برخی از زیورآلات سر محبوبی که مردان می‌پوشیدند عبارت بودند از جیغا و سرپاتی، سرپیچ، کلگی، موکوت، توره و کَلَنگی. زنان هم خود را با انواع زیور آلات سر مانند بیندولی، کتبیلادر، سکرا، سیفول، تیکا و جهومر می‌آراستند. علاوه بر اینها، زیورآلات قیطانی بخش مهمی از زیورهای سر زنان را تشکیل می‌داد. تزیینات گوش نیز در عهد گورکانی بسیار محبوب شد. نقاشی‌های گورکانیان اغلب گوشواره به گوش افراد نشان می‌دهد. هم مردان و هم زنان زیورهای گوش را به خود می‌آراستند. مور بهانوار، بالی، جومکاس، کانفول و پیپال
مور بهانوار، بالی، جومکاس، کانفول و پیپال پاترا یا پتی پاپ از گوشواره‌های شناخته شده این دوره هستند. گردنی‌ها از انواع مروارید و سنگ‌های قیمتی مورد استفاده مردان و زنان بود. برخی از گردنبندهای مردانه شامل لاتکان، گردنبند آمالا و همچنین مالا بودند. زیورهای گردن بخش مهمی از جواهرات زنان را نیز تشکیل می‌داد و شامل گلوبند، هانس، حَر و حَصولی می‌شد. تزئینات بینی فقط توسط زنان استفاده می‌شد. انواع تزیینات بینی که زنان در زمان گورکانی می‌پوشیدند عبارت بودند از: فول، بِسر، لانگ، بالو، نث و فولی. تن‌پوش. به دلیل
فول، بِسر، لانگ، بالو، نث و فولی. تن‌پوش. به دلیل انزوای نسبی زنان در دربار، به دلیل پرده‌نشینی، پوشاک زنانه در اوایل دوران شاهنشاهی به پوشش سنتی خراسان و ایران مقید بود. با گذشت زمان، روابط اجتماعی و دیپلماتیک بین سلسله گورکانی و بقیه هند (به ویژه راجپوتانا) منجر به تبادل فرهنگی بیشتر در حوزه لباس شد. زنان نجیب‌زاده در دربار بابر یا همایون شلوارهای گشاد، رنگ شده یا راه‌راه به تن می‌کردند. بالاتنه آنها با لباسهای گشاد پوشیده شده بود که در گردن یا با یقه‌های V شکل بسته می‌شد. سایر اجناس لباس عبارت بودند از
V شکل بسته می‌شد. سایر اجناس لباس عبارت بودند از یالِک: یک جلیقه محکم چسبیده به طول تقریباً کف، در جلو دکمه دار، با سینه برجسته که در هر دو نوع آستین کوتاه و بلند آن وجود داشت. با باز شدن راه شاهزاده خانم‌های راجپوت به دربار سلطنت اکبر، لباس هندوها بر دربار تأثیر گذاشت. همسران دیگر درباریان بدون توجه به مذهب متفاوت خود، شروع به پوشیدن لباس‌های مشابه کردند. اغلب خانم‌ها چند لایه لباس می‌پوشیدند، با اندامی تنگ که فقط تا بالای ناف کشیده بود. پیشواز که مدتی به عنوان لباس مردانه مد بود و بعداً توسط زنان پذیرفته
لباس مردانه مد بود و بعداً توسط زنان پذیرفته شد، به بالاپوش زنان اضافه شد. طول لاس زنانه تا زانو یا پایین‌تر می‌رسید، کمر محکم بسته می‌شد و یقه به شکل "V" بود. دهانه جلوی پیشواز با طلا تزئین شده بود. پوشش پایین‌تنه با شلوارهای تنگ (تنبان یا ایزار) یا با لا هنگو پوشانده می‌شد که خود مانند یک لُنگی در انتهای آن با نواری دوخته شده به سمت بالا می‌رفت. زنان مسلمان به سبک شلوار و زنان هندو به دامن علاقه داشتند. در هر دو سبک، بندهای کِشی با مروارید و جواهرات تزئین می‌شدند. فقط گران‌ترین لباس‌های پنبه ای، ابریشمی
می‌شدند. فقط گران‌ترین لباس‌های پنبه ای، ابریشمی یا پشمی توسط درباریان استفاده می‌شد. در اتاقی که به "زنانه" موسوم بود، در طول روز زنان چند بار لباس عوض می‌کردند و هر لباسی را غالباً یک بار بیشتر نمی‌پوشیدند و بعد به کس دیگری می‌دادند. خود لباس‌ها بسیار نازک بودند و وزن هر کدام کمتر از یک اونس بود، توری طلایی به آن اضافه شده بود و «پارچه موصلی آنقدر ظریف بود که تقریباً زیر آن دیده می‌دید». دلیل این ادعا ممکن است نقاشی‌های مینیاتوری گورکانیان باشد که سینه‌های زنان را در تصویر نشان می‌دهند. سر را با
سینه‌های زنان را در تصویر نشان می‌دهند. سر را با پارچه‌های طلا یا عمامه‌هایی با پر می‌پوشاندند. لباس‌های بلند (قبا) یا شال کشمیری در هوای سرد استفاده می‌شد. جامه‌ور همانند کت و شلواری پشمی با گلدوزی بود که با پشم یا ابریشم در هم تنیده بود و در سرما استفاده می‌شد. کفش‌های طرح‌دار و جواهرنشان، با نوک‌های پیچ‌دار به سمت بالا و نوک‌تیز و پاشنه‌هایی فرسوده مد بودند.