payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خدمات استراتژیک در انگلستان، فرانسه و چین خدمت کرد. در طول جنگ، آلسوپ یکی از اعضای یک تیم انگلیسی‌آمریکایی هفت نفره بود که با چتر نجات به پشت خطوط دشمن در فرانسه تحت اشغال نازی‌ها فرود آمد، او با مبارزان مقاومت برای «شناسایی فرودگاه‌های دشمن و آموزش تاکتیک‌های رزم چریکی به ارتش چریکی فرانسه» همکاری کرد. او یک ستاره برنزی با خوشه دریافت کرد و در نهایت به مقام کاپیتانی، ارتقا یافت. آلسوپ به مدت ۲۷ سال به عنوان رئیس گروه بیمه کاونانت در هارتفورد کار کرد، شرکتی که توسط پدرش در دههٔ ۱۹۲۰ با نام شرکت بیمه
شرکتی که توسط پدرش در دههٔ ۱۹۲۰ با نام شرکت بیمه آتش‌سوزی دوجانبه شهرستان هارتفورد و شرکت بیمه دوجانبهٔ هیل کنتیکت والی، تأسیس شد. او همراه با جان فیلر، رئیس سابق آتنا و دروی توماس از آی‌تی‌تی هارتفورد، یکی از سازمان‌دهندگان اصلی انجمن بیمه کنتیکت بود که در مورد مسائل بیمه به نیروی لابی‌گر مهمی در کنتیکت تبدیل شد. او ۱۹۸۰ بازنشسته شد. حرفه سیاسی. از آلسوپ، در ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹، به عنوان «میانه‌رو خون آبی» و «جمهوری‌خواه یانکی کنتیکت» یاد می‌شد، او انتخاب شد تا دو دوره در مجمع عمومی کنتیکت به نمایندگی از آوون،
دو دوره در مجمع عمومی کنتیکت به نمایندگی از آوون، متحد با جناح لیبرال حزب جمهوری‌خواه، کار کند. در این مقام، او از لایحه‌ای به نام لایحه کنترل تولد آلسوپ حمایت کرد که «به پزشکان اجازه می‌داد داروهای ضدبارداری را برای زنان متأهلی که ممکن است زندگی آن‌ها در اثر بارداری به خطر بیفتد، تجویز کنند.» او همچنین در پایان جلسه قانونگذاری ۱۹۴۹، به ارائه سه لایحه حذف تبعیض نژادی ارائه شده توسط ان‌ای‌ای‌سی‌پی کنتیکت کمک کرد. این لایحه‌ها تبعیض نژادی در مسکن-های عمومی، پروژه‌های مسکن عمومی و گارد ملی را غیرقانونی
پروژه‌های مسکن عمومی و گارد ملی را غیرقانونی می‌دانست. او یکی از حامیان اولیهٔ مبارزات انتخاباتی دوایت دی آیزنهاور برای ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ بود و به عنوان نایب رئیس ایالتی برای این کمپین، کار کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، او «با خلق لقب دوست داشتنی «روشنفکر» در واژگان سیاسی مدرن، اعتبار پیدا کرد.» در ۱۹۵۸، آلسوپ به دنبال نامزدی جمهوری‌خواهان برای فرمانداری کنتیکت بود، اما در انتخابات مقدماتی از بازرس مالی ایالت، فرد آر زلر با ۲۷۶ رأی در مقابل ۳۴۹ رأی شکست خورد زلر نیز با اکثریت قاطع از فرماندار، آبراهام
خورد زلر نیز با اکثریت قاطع از فرماندار، آبراهام ریبیکف در انتخابات عمومی شکست خورد. او دوباره در ۱۹۶۲ تلاش کرد و این بار در هشتمین رأی‌گیری در مجمع حزب، پس از یک وقفهٔ بیش از ده ساعته، نامزدی را در برابر ادوین اچ می جونیور، به دست آورد. آلسوپ در نهایت با ۴۸۲، ۶۷۱رأی در مقابل ۵۴۹، ۰۳۰ رأی، انتخابات را به معاون سابق فرماندار جان ان دمپسی که از ژانویه ۱۹۶۱ تا ژانویه ۱۹۷۱ مشغول به کار بود واگذار کرد. او دیگر به دنبال نامزدی یا داشتن پست دولتی نبود و به حضور در حزب ادامه داد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، نماینده کنتیکت
حزب ادامه داد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، نماینده کنتیکت در کمیته ملی جمهوری‌خواهان بود. زندگی شخصی. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۷، آلسوپ با آگوستا مک‌لین «گاسی» رابینسون (۱۹۲۴–۲۰۱۵) در کلیسای اسقفی ترینیتی در هارتفورد، کنتیکت ازدواج کرد. او دختر لوسیوس اف رابینسون و آگوستا (نام تولد: مک‌لین) رابینسون بود. گاسی به مدرسه خانم پورتر در فارمینگتون، کنتیکت رفت و در طول جنگ‌جهانی دوم به عنوان دستیار پرستاران صلیب سرخ خدمت کرد. خانواده در ۱۹۸۶، از مزرعه خود در تالکوت ناچ در آوون، جاییکه او متولد شده بود، به اولد لایم، کنتیکت نقل مکان
او متولد شده بود، به اولد لایم، کنتیکت نقل مکان کردند. جان و آگوستا والدین چهار فرزند بودند که سه نفر از آن‌ها شامل یک پسر و دو دختر تا دوران بلوغ زندگی کردند: آلسوپ در ۶ آوریل ۲۰۰۰ در یک مرکز بهزیستی در اولد سیبروک، کنتیکت فوت کرد. مراسم خاکسپاری او در کلیسای سنت‌آن در اولد لایم، کنتیکت برگزار شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; هاگودی (به انگلیسی: Hagudi) یک روستا در بخش راپلا از شهرستان راپلا در شمال غربی استونی است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت این روستا ۹۵ نفر بوده‌است.
لزلی آسپین جونیور (.Leslie Aspin Jr) (۲۱ ژوئیه ۱۹۳۸–۲۱ می ۱۹۹۵)، از سیاستمدارن آمریکایی عضو حزب دموکرات بود که طی سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳ نمایندگی ناحیه یک ویسکانسین را در مجلس بر عهده داشت و همچنین در زمان ریاست‌جمهوری بیل کلینتون از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان هیجدهمین وزیر دفاع ایالات متحده خدمت کرد. آسپین در کنگره به عنوان فردی روشنفکر شناخته می‌شد که در رابطه با مسائل حساس، موضعی میانه اتخاذ می‌کرد. او در موضوع موشک‌های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حامی دولت ریگان بود ولی در خصوص بمب افکن‌های B-2 و ابتکار
ریگان بود ولی در خصوص بمب افکن‌های B-2 و ابتکار دفاع استراتژیک موضع مخالف داشت. وی در متقاعد ساختن مجلس نمایندگان در راستای تصویب قطعنامه ۱۹۹۱ نقش کلیدی ایفا نمود؛ براساس این قطعنامه، رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش مجاز به استفاده از نیروی نظامی علیه عراق، پس از حمله این کشور به کویت بود. لز آسپین از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر جنگ آمریکا بود. او در طول دوران خدمتش با معضلات اجتماعی پیچیده‌ای همچون حضور نظامیان همجنسگرا، نظامیان زن و همچنین تصمیم‌گیری در خصوص موضوع مهمی چون استفاده از نیروی نظامی در سومالی،
موضوع مهمی چون استفاده از نیروی نظامی در سومالی، بوسنی و هائیتی مواجه شد. وی پس از پایان جنگ سرد پیشنهاد داد تا به منظور تعدیل نیروهای ارتش، بودجه نظامی کاهش یابد و ساختار نیروهای نظامی مورد بازنگری قرار گیرد. با این حال مرگ سربازان آمریکایی در سومالی که به دلیل عدم پشتیبانی نظامی مطلوب روی داد منجر به استعفای او شد. اوایل زندگی و تحصیلات. آسپین در شهر میلواکی ایالت ویسکانسین به دنیا آمد. او از دبیرستان شوروود فارغ‌التحصیل شد. به دانشگاه ییل رفت و در آنجا به عضویت انجمن برادری زتاپسی درآمد و در سال ۱۹۶۰به
عضویت انجمن برادری زتاپسی درآمد و در سال ۱۹۶۰به عنوان دانشجوی ممتاز با اخذ مدرک کارشناسی در رشته تاریخ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. سپس با دریافت بورس تحصیلی رودز وارد دانشگاه آکسفورد شد و در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد فلسفه اقتصاد از این دانشگاه گردید؛ وی در سال ۱۹۶۶ نیز مدرک دکترای خود را در رشته اقتصاد از انستیتوی فناوری ماساچوست اخذ نمود. آسپین با همسرش، مورن شی، در خلال جنگ ویتنام در سایگون آشنا شد. در آن هنگام شی که در کالج هالینز تحصیل کرده بود، از طرف یک مؤسسه تحقیقاتی مشغول
تحصیل کرده بود، از طرف یک مؤسسه تحقیقاتی مشغول مصاحبه با کمونیست‌های پناهنده ویتنامی بود که یک دوست مشترک آن دو را به یکدیگر معرفی کرد. او پس از اتمام این پروژه عازم ویسکانسین شد تا در سال ۱۹۶۸ به آسپین که پیش از این از ورود به اداره خزانه‌داری این ایالت ناکام مانده بود، یاری برساند. این دو در اکتبر ۱۹۶۸ با یکدیگر نامزد کردند و در ژانویه ۱۶۹۶ در زادگاه شی یعنی هیلزدی واقع در نیویورک، مراسم ازدواج خود را برگزار نمودند. این زوج در سال ۱۹۷۹ از یکدیگر جدا شدند و فرزندی نیز نداشتند. آسپین یک دوره کوتاه در کنگره
فرزندی نیز نداشتند. آسپین یک دوره کوتاه در کنگره به عنوان کارمند در خدمت سناتور ویلیام پروکسمیر بود. او که افسر ارتش آمریکا بود از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ و در دوره وزارت رابرت اس. مک‌نامارا در مقام وزیر دفاع، به عنوان تحلیلگر سیستم در اداره تحلیل سیستم‌های پنتاگون به کار مشغول شد. پیش از آنکه در سال ۱۹۷۰ از سوی دموکرات‌ها به کنگره راه یابد، از فعالان سیاسی ویسکانسین محسوب می‌شد و در دانشگاه مارکت نیز اقتصاد تدریس می‌کرد. کنگره آمریکا. آسپین در سال ۱۹۷۰ به عنوان نامزد طرفدار صلح و در مخالفت با جنگ ویتنام وارد
نامزد طرفدار صلح و در مخالفت با جنگ ویتنام وارد عرصه رقابت‌های انتخاباتی شد. در دور مقدماتی انتخابات درون حزبی، او در برابر داگ لافولت که مورد حمایت حزب بود، قرار گرفت. در شمارش اولیه با اختلاف بسیار اندکی متحمل شکست خورد و در ابتدا حاضر نشد برای شمارش مجدد آراء شخصاً هزینه‌ای پرداخت کند. با این حال ادوین ام. اندرسون که سرپرستی کمپین انتخاباتی او را در شهرستان کنوشا بر عهده داشت موفق شد حمایت مالی تعدادی از حامیان آسپین را جلب کند و در نتیجه او با آن صرفه‌جویی افسانه‌ایش خواستار شمارش دوباره آراء شد و تنها
افسانه‌ایش خواستار شمارش دوباره آراء شد و تنها با اختلاف چند ده رأی در دور مقدماتی به پیروزی رسید. وی در انتخابات عمومی موفق شد هنری شادبرگ، نماینده وقت ایالت در کنگره را شکست دهد. بدین‌ترتیب آسپین به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات به نود و دومین دوره کنگره راه یافت و از ۳ ژانویه ۱۹۷۱ تا زمان کناره‌گیریش از این سمت در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ به مدت یازده دوره در خدمت کنگره بود. وی هنگامی که وارد مجلس نمایندگان شد بی‌تجربه و کار نا آزموده بود ولی علایقش را به کار گرفت و توانست در حوزه مسائل دفاعی متخصص شود. او پیش
و توانست در حوزه مسائل دفاعی متخصص شود. او پیش از ورود به مجلس و در طول دوران خدمتش همواره مخالف حضور نظامی آمریکا در ویتنام بود. در سال‌های نخست حضورش در کنگره اغلب در انتقاد از کاستی‌هایی که در نیروهای نظامی مشاهده می‌کرد به انتشار مطالبی در روزنامه‌ها می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۳ اقدام نیروی هوایی را در طرح خرید ۲۰۰ توله سگ بیگل، برداشتن تارهای صوتی این حیوانات و انجام آزمایش گازهای سمی بر روی آنها را مورد انتقاد قرار داد. پس از آنکه آسپین آشکارا کمپین انتقادی علیه نیروی هوایی تشکیل داد، مردم خشمگین تعداد
علیه نیروی هوایی تشکیل داد، مردم خشمگین تعداد بیشماری نامه به وزارت دفاع ارسال کردند؛ تعداد این نامه‌ها از تمام درخواست‌هایی که در رابطه با موضوعات دیگر وجود داشت، بسیار بیشتر بود. در ماه مارس ۱۹۷۴، آسپین در دانشگاه براوان به مخاطبانش، وسلی کلارک که بعدها به یکی از ژنرال‌های چهار ستاره ارتش تبدیل شد و همچنین چهار دانشجوی وست پوینت چنین گفت: «شما، افسر جوان و چهار دانشجویی که اینجا نشسته‌اید، در تمام سال‌های زندگی‌تان دیگر هرگز شاهد مداخله کشورمان در امور سایر کشورها نخواهید بود. ما از امروز درس گرفته‌ایم.»
کشورها نخواهید بود. ما از امروز درس گرفته‌ایم.» در سال ۱۹۸۵ او به سمت رئیس کمیته نیروهای مسلح منصوب شد از آسپین به عنوان یک شخص پیشگام در حوزه دفاعی نام برده می‌شد. ریاست او بر این کمیته، بروز اختلاف در میان برخی از نمایندگان دموکرات مجلس را در پی داشت چرا که وی از سیاست‌های دولت ریگان در خصوص موشک‌های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حمایت می‌کرد. از این رو او در ژانویه ۱۹۸۷ برای مدت کوتاهی از این سمت کنار گذاشته شد ولی با پشت سر گذاشتن این بحران، سه هفته بعد بار دیگر ریاست این کمیته را در دست گرفت. در
بعد بار دیگر ریاست این کمیته را در دست گرفت. در ژانویه ۱۹۹۱ دوباره میان آسپین و دموکرات‌ها بر سر مقاله او و حمایتش از اقدام نظامی دولت بوش برای بیرون راندن عراق از کویت، جدایی افتاد. صحت پیش‌بینی او در خصوص اینکه آمریکا با تلفات اندک و طی مدت کوتاهی می‌تواند در این نبرد به پیروزی برسد بر شهرت وی به عنوان کارشناس نظامی افزود. ماه‌های پایانی حیات و مرگ وی. آسپین پس از کناره‌گیری از خدمت به جمع اساتید گروه مطالعات بین‌الملل دانشگاه مارکت در واشینگتن پیوست و به عضویت هیئت مدیره اندیشکده هنری ال. استیمسون مستقر
عضویت هیئت مدیره اندیشکده هنری ال. استیمسون مستقر در واشینگتن نیز درآمد. در ماه مارس وی عضو کمیسیون وظایف و مأموریت‌ها شد و در ماه مه از سوی کلینتون به ریاست هیئت مشاوران اطلاعات خارجی ریاست‌جمهوری منصوب شد. در مارس ۱۹۹۵ او کار خود را به عنوان رئیس گروه مطالعاتی وظایف و قابلیت‌های جامعه اطلاعاتی آمریکا آغاز کرد. آسپین در سالهای آخر حیات به واسطه یک نوع بیماری قلبی مادرزادی (هیپرتروفی نامتقارن سپتوم؛ کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک/کاردیومیوپاتی انسدادی) دچار مشکلات زیادی شده بود. زمانی که در وزارت دفاع مشغول کار
زیادی شده بود. زمانی که در وزارت دفاع مشغول کار بود لازم شد با بستری در بیمارستان، یک ضربان‌ساز در قلب او تعبیه شود. این نارسایی قلبی در می ۱۹۹۵ و در پی بروز سکته تشدید و منجر به مرگ او در ۲۱ ماه مه ۱۹۹۵ در واشیگنتن شد. آسپین در گورستان بروکفیلد واقع در مموریال پارک ایالت ویسکانسین به خاک سپرده شد. دانشگاه مارکت مرکز آموزشی علوم سیاسی لز آسپین را به افتخار او نامگذاری کرده‌است.
اورلند کی. آرمسترانگ (Orland Kay Armstrong) (۲ اکتبر ۱۸۹۳ – ۱۵ آوریل ۱۹۷۸)، از جمهوریخواهان عضو مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، روزنامه‌نگار و فعال مدنی بود. اوایل زندگی. اورلند «اُ.کی.» آرمسترانگ در ویلو اسپرینگز واقع در میزوری به دنیا آمد، او سومین فرزند از میان نه فرزند خانواده بود. پدرش، جناب ویلیام آرمسترانگ، معلم مدرسه و کشیش بود. خانواده اورلند بی‌وقفه در حال جابجایی در مناطق جنوبی میسوری بود چرا که پدرش مدام محل تدریسش را تغییر می‌داد یا برای تأسیس کلیساهای جدید به جاهای مختلف می‌رفت. سرانجام در
کلیساهای جدید به جاهای مختلف می‌رفت. سرانجام در سال ۱۹۰۷ خانواده آرمسترانگ در کارترویل سکونت گزید و درست در همین شهر بود که اورلند توانست در سال ۱۹۱۲ به عنوان شاگرد اول، دبیرستان را به پایان برساند. سپس وارد کالج دروری در اسپرینگ‌فیلد شد و با اخذ مدرک کارشناسی آموزش در سال ۱۹۱۶ به عنوان دانشجوی ممتاز از آنجا فارغ‌التحصیل شد. اولین تجربه آرمسترانگ در زمینه تدریس به کالج ساوت‌وست باپتیست بازمی‌گردد، او در این کالج که در شهر بولیوار میسوری قرار داشت به تدریس زبان انگلیسی و آموزش بسکتبال مشغول شد. ساوت‌وست
زبان انگلیسی و آموزش بسکتبال مشغول شد. ساوت‌وست باپتیست کاملاً مناسب او بود چرا که پدربزرگ مادریش، کشیش دانیل پرستون، یکی از بینان‌گذاران این کالج به‌شمار می‌رفت. با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در آوریل ۱۹۱۷، آرمسترانگ از کالج مرخصی گرفت تا برای خدمت به ارتش آمریکا بپیوندد. او که به واحد مخابرات اعزام شده بود، آموزش خلبانی دید تا در طول جنگ به عنوان مربی خلبانی فعالیت کند. درست هنگامی که به کار آموزش خلبانی اشتغال داشت با قبول سردبیری نشریه هوانوردی به نام پراپلر برای نخستین بار به عرصه روزنامه‌نگاری گام
پراپلر برای نخستین بار به عرصه روزنامه‌نگاری گام گذاشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، موقعیت کاری برای آرمسترانگ در YMCA فراهم شد و او برای دو سال به فرانسه رفت. وی در آنجا به مراقبت از اسیران جنگی روسی کمک می‌کرد که در انتظار بازگشت به سرزمین مادری‌شان بودند. در سال ۱۹۲۰ و پس از بازگشت از فرانسه، آرمسترانگ تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را در دانشگاه کامبرلند ادامه دهد و بدین‌ترتیب در سال ۱۹۲۲ دومین مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق دریافت کرد. او در آزمون کانون وکلای میسوری شرکت کرد و در آن موفق شد ولی انتخابش این
میسوری شرکت کرد و در آن موفق شد ولی انتخابش این بود که فعالیت حقوقی انجام ندهد. در مقابل در دانشگاه میسوری ثبت نام کرد و درسال ۱۹۲۵ موفق به اخذ مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته روزنامه‌نگاری از این دانشگاه شد. او که بار دیگر جایگاه خود را به عنوان معلم بازیافته بود، اقدام به راه‌اندازی دانشکده روزنامه‌نگاری در دانشگاه فلوریدا نمود. وی از اواسط دهه ۱۹۲۰علاوه بر تدریس، به عنوان روزنامه‌نگار آزاد نیز برای چندین روزنامه و نشریه داخلی کار می‌کرد. یکی از مواردی که شهرت فراوانی برای آرمسترانگ به ارمغان آورد،
که شهرت فراوانی برای آرمسترانگ به ارمغان آورد، مصاحبه استثنایی او در سال ۱۹۲۷ با چارلز لیندبرگ برای مجله بویزلایف بود. این مصاحبه سبب دوستی مادام‌العمر این دو خلبان شد که ریشه هر دو با میسوری پیوند خورده بود. سیاست. اورلند آرمسترانگ در سال ۱۹۲۹ به میسوری بازگشت و یک سال بعد برای نخستین بار با حضور در رقابت‌های انتخاباتی مجلس سنا وارد سیاست شد ولی از دستیابی به کرسی مجلس بازماند. در سال ۱۹۳۲ او بار دیگر عزم خود را جزم کرد و درست زمانی که از کاخ سفید تا مجلس نمایندگان به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود؛
نمایندگان به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود؛ توانست به عنوان یکی از ده نماینده جمهوریخواه به مجلس نمایندگان میسوری راه یابد. او تا سال ۱۹۳۶ در خدمت مجلس بود و بعدها نیز یک بار دیگر در فاصله سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ امکان حضور در این مجلس را پیدا کرد. آرمسترانگ حتی زمانی که در مجلس قانون‌گذاری ایالتی بود، روزنامه‌نگاری را رها نکرد تا جاییکه حتی برخی گزارش‌های او پیامدهایی را در سطح ملی به دنبال داشت. یکی از این گزارش‌ها، مجموعه مقالاتی بود که در سال ۱۹۳۴ دربارهٔ فساد در نظام سیاسی کانزاس‌سیتی و قماربازی رئیس
فساد در نظام سیاسی کانزاس‌سیتی و قماربازی رئیس یکی از احزاب سیاسی آنجا به نام تام پندرگاست منتشر کرد. در آن هنگام، پندرگاست از حامیان اصلی هری اس. ترومن بود که در سال ۱۹۴۵ به ریاست‌جمهوری آمریکا رسید. آرمسترانگ به واسطه این نوشته از سوی فرماندار میسوری، لوید استارک، در سال ۱۹۳۸به عنوان بازرس ویژه منصوب شد و یک سال بعد نیز در برابر هیئت‌منصفه عالی جکسون‌کانتی که به فعالیت‌های دستگاه تحت نظر پندرکاست رسیدگی می‌کرد، شهادت داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، آرمسترانگ دیدگاه‌های انزواطلبانه خود را عیان کرد و به همراه
دیدگاه‌های انزواطلبانه خود را عیان کرد و به همراه دوستش چارلز لیندبرگ، در زمره نخستین کسانی بودند که به کمیته اول آمریکا پیوستند. با این حال، پس از حمله ژاپن به پرل‌هاربر، او با تمام وجود از تلاش‌های دولت آمریکا برای پیروزی در جنگ حمایت کرد. وی بار دیگر در سال ۱۹۴۲ به مجلس نمایندگان میسوری راه یافت ولی از شرکت در رقابت‌های انتخاباتی ۱۹۴۴ انصراف داد و به جای آن در انتخابات معاونت فرمانداری میسوری حاضر شد که البته به ناکامی انجامید. اورلند آرمسترانگ از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۰ مناصب دولتی مختلفی را برعهده داشت که از
تا ۱۹۵۰ مناصب دولتی مختلفی را برعهده داشت که از آن جمله می‌توان به عضویت در کمیته اداره پست و خدمات شهری مجلس سنا اشاره کرد. آرمسترانگ تنها یک دوره به کنگره راه یافت و آن هم در سال ۱۹۵۰ بود. با اینکه در قانونگذاری تازه‌کار بود ولی توانست رویدادی بین‌المللی را رقم بزند. در سال ۱۹۵۱ و طی سفری که در سال ۱۹۵۱ در قالب یک کمیته حقیقت‌یاب به خاور دور و تایوان داشت با چیانگ کای-شک، رهبر ناسیونالیست‌های چینی، ملاقات کرد تا نیروهای ناسیونالیست را برای ورود به جنگ کره ترغیب کند، طرحی که با مخالفت شدید دولت ترومن
کره ترغیب کند، طرحی که با مخالفت شدید دولت ترومن مواجه شد. در خلال کنفرانس صلح متحدان ژاپن، در ملأعام صحبت‌های تندی میان آرمسترانگ و آندری گرومکیو، فرستاده ارشد اتحاد جماهیر شوروی، در مورد اردوگاه‌های کار اجباری سرگرفت. اگر چه گرومکیو تمام اتهامات وارده را رد کرد ولی این گفتگو سبب تشدید جنگ سرد شد و تمامی تلاش‌های دیپلماتیک آمریکا برای بهره‌گیری از نفوذ شوروی در کره‌شمالی و رهبر کمونیست چین به منظور دستیابی به معاهده صلح در کره، نقش بر آب شد. در پی سرشماری سال ۱۹۵۰ و تغییر حوزه‌های انتخابیه کنگره،
سرشماری سال ۱۹۵۰ و تغییر حوزه‌های انتخابیه کنگره، آرمسترانگ ناگزیر شد در انتخابات ۱۹۵۲ در مقابل دوست و همکار جمهوریخواه خود یعنی دووی جکسون شورت قرار گیرد. از این رو، به جای رقابت با جکسون تصمیم گرفت که در انتخابات شرکت نکند. وی به واسطه جان فاستر دولس که از دوستان قدیمیش بود به عنوان مدیر رسانه‌ای وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. با این حال پیش از اینکه آرمسترانگ تصدی این سمت را عهده‌دار شود معلوم شد که قرار است او از سوی سرویس درآمد داخلی تحت بازجویی قرار بگیرد. سرانجام رونالد آرمسترانگ به سه
قرار بگیرد. سرانجام رونالد آرمسترانگ به سه فقره فرار مالیاتی محکوم شد و مبلغ هنگفتی را بابت مالیات معوق و جریمه پرداخت کرد ولی به زندان محکوم نشد. در سال ۱۹۵۶، سرویس درآمد داخلی اعلام کرد که آرمسترانگ تعمداً دولت را فریب نداده‌است. در نتیجه رقمی در حدود ۱۲ هزار دلار بابت اضافه پرداخت مالیاتی، جرایم و بهره پول به او عودت داد. وی دو حضور ناموفق دیگر نیز در رقابت‌های انتخاباتی دوره‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۲ داشت و در تلاش برای حضور دوباره در مجلس نمایندگان میسوری ناکام ماند. زندگی پس از سیاست. اورلند آرمسترانگ در
ماند. زندگی پس از سیاست. اورلند آرمسترانگ در سال‌های باقی مانده از حیاتش به کار روزنامه‌نگاری ادامه داد. از اواسط دهه ۱۹۴۰ در سمت‌های مختلف به استخدام مجله ریدرزدایجست درآمد؛ اعتبار او به سبب نوشتن بیش از ۱۲۵ مقاله برای نشریات و حضور در هیئت تحریریه آنها است. مقالات او که برخی با نام مستعار نوشته شده‌است، اغلب در جهت تحقق حقوق مدنی، محکوم ساختن بدهی‌های فزاینده کشور و تأکید بر عواقب صنعت پورنوگرافی بود. در سال ۱۹۷۰ او در شکل‌گیری تشکلی موسم به شورای شهروندی نجابت در اسپرینگ‌فیلد میسوری نقش داشت که در واقع
نجابت در اسپرینگ‌فیلد میسوری نقش داشت که در واقع یک گروه مخالف پورنوگرافی در این شهر بود. زندگی شخصی. اورلند آرمسترانگ دو بار ازدواج کرد. او همسر اولش، لوئیس مک‌کول را در سال ۱۹۲۰ ملاقات کرد، زمانی که لوئیس مدت کوتاهی برای کار نزد پدر و مادر رونالد در فلوریدا آمده بود. آنها در سال ۱۹۲۲ ازدواج کردند و صاحب پنج فرزند شدند. لوئیس آرمسترانگ در سال ۱۹۴۷ به دلیل سرطان از دنیا رفت. دو سال بعد و در سال ۱۹۴۹ او با یکی از دوستان و همکاران نویسنده‌اش به نام ماری‌جوری مور پیوند زناشویی بست و تا زمان مرگش با او زندگی
مور پیوند زناشویی بست و تا زمان مرگش با او زندگی کرد. اورلند کی. آرمسترانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۷ در اسپرینگ‌فیلد درگذشت. وی در گورستان گرین‌لاون این شهر به خاک سپرده شد. زندگینامه او که به تأیید خانواده آرمسترانگ رسیده‌است، در اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لیده (به انگلیسی: Iide) یک روستا در سارما، شهرستان ساره، استونی است که در جزیره سارما واقع شده‌است. قبل از اصلاحات اداری در سال ۲۰۱۷ در شهرداری‌های استونی، این شهر مرکز اداری منطقه تورگو بود. جمعیت لیده () ۶۷ نفر بوده‌است).
دوزخ، نام رمانی از هانری باربوس است که به سال ۱۹۰۸ انتشار یافت. نویسنده در این داستان به جامعه و نهادهای آن می‌تازد. این رمان عمیقاً به اروتیک آغشته‌است. تاریخچه. باربوس این رمان را در دورانی می‌نویسد که خود را زیر بار انبوهی از تعهدات می‌بیند. او این رمانِ بسیار شخصی را اواخر شب، پس از آنکه وظایف گوناگون روزانه‌اش به سرانجام رسیدند، می‌نویسد. این، نخستین رمان او است و سبک و سیاق آن برگرفته از ناتورالیسم و دِکادانتیسم است. پِیرنگ. مردی سی ساله و بیزار از زندگی، در یکی از بانک‌های پاریس کار پیدا می‌کند. او
در یکی از بانک‌های پاریس کار پیدا می‌کند. او به یک پانسیون خانوادگی نقل مکان می‌کند. در تاریکی اتاقش شکافی را در دیوار می‌یابد که اتاق کناری از ورای آن دیده می‌شود. از آن پس، او به دید زدنِ ساکنان گوناگون آن اتاق می‌پردازد.
پاتریشیا «پات» کارمودی بیتس (متولد ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹)، سیاستمدار جمهوری‌خواه آمریکایی است که اکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۳۶ام کالیفرنیا که متشکل از بخش‌هایی از شهرستان اورنج و شهرستان سن دیگو است، در مجلس سنای کالیفرنیا خدمت می‌نماید. وی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ میلادی به عنوان رهبر اقلیت مجلس سنا خدمت کرد. پیش از آن، وی از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی به عنوان عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا خدمت می‌کرد. پس از تأسیس شهر لاگونا نیگوئل در ۱۹۸۹ میلادی، وی به
از تأسیس شهر لاگونا نیگوئل در ۱۹۸۹ میلادی، وی به عنوان نخستین شهردار آن خدمت نموده و پس از آن تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو شورای شهری این شهر خدمت کرد. پیش از خدمت به عنوان شهردار، وی به عنوان مددکار اجتماعی در شهرستان لس آنجلس مشغول خدمت بود. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه به عنوان مددکار اجتماعی. پاتریشیا کارمودی بیتس در لس آنجلس زاده شد. وی در رزمید، کالیفرنیا در دره سن گبرئیل بزرگ شد و بعداً زمانی که وی ۱۲ سال داشت، خانواده‌اش به لانگ بیچ نقل مکان نمود. وی از دبیرستان ویلسون فارغ گردیده و بعداً وارد کالج
از دبیرستان ویلسون فارغ گردیده و بعداً وارد کالج اکسیدنتال شد، وی تخصص خود را در رشته روانشناسی به اتمام رسانده و سال اول دانشگاه را در خارج از کشور در دانشگاه مادرید به پایان رسانید. وی در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه فارغ شد. بیتس شغل حرفه‌ای خود به عنوان مددکار اجتماعی را از اداره خدمات اجتماعی عمومی شهرستان لس آنجلس آغاز کرد. وی برای ده سال در این اداره خدمت نموده و تا مقام نایب-رئیس پیش رفت. بیتس در مصاحبهٔ در ۲۰۱۸ میلادی گفت که تجربه وی به عنوان یک کارمند دولتی منجر به درک برخی کوتاهی‌های دولت شده و باعث
دولتی منجر به درک برخی کوتاهی‌های دولت شده و باعث شد تا وی برخی از برنامه‌های دولت را نپسندد. شهردار و عضو شورای شهری لاگونا نیگوئل. بیتس پیش از اینکه در ۱۹۷۸ میلادی به لاگونا نیگوئل در شهرستان اورنج جنوبی نقل مکان نماید که در آن زمان هنوز به شهر تبدیل نشده بود، در لانگ بیچ زندگی می‌کرد. فعالیت سیاسی بیتس در دهه ۱۹۸۰ میلادی با پیوستن به گروهی معروف به شهروندان برای پارک وی مصونتر کراون والی آغاز گردید، گروهی که روی بهبود مصونیت عابرین پیاده از جاده‌های لاگونا نیگوئل متمرکز بود. وی یکی از داوطلبان مدرسه و
نیگوئل متمرکز بود. وی یکی از داوطلبان مدرسه و بعداً عضو شورای اجتماعی لاگونا نیگوئل بود و از ۱۹۸۶ تا ۱۸۹۷ میلادی به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد. بیتس همچنین در ۱۹۸۶ میلادی به عنوان یکی از پنج عضو ناحیه خدمات اجتماعی شبه-حکومتی انتخاب گردید. پس از اینکه لاگونا نیگوئل به شهر تبدیل شد، وی در ۱۹۸۹ میلادی نخستین شهردار شهر لاگونا نیگوئل شد. وی از میان ۲۳ نامزد شورا، بیشترین آرا را کسب نموده و به عنوان شهردار انتخاب گردید. وی برای یک دهه در شورای شهری باقی ماند. وی عضو کالج سادلباک کامیونیتی و بنیاد مرکز پزشکی
وی عضو کالج سادلباک کامیونیتی و بنیاد مرکز پزشکی ساحل جنوبی بود. وی نماینده شورا در اداره برنامه‌ریزی استفاده مجدد ال تورو بود، اداره‌ای که با پیشنهادی برای ساخت یک فرودگاه در منطقه پایگاه نیروی هوایی، دریایی ال تورو مخالفت می‌کرد؛ وی معاون این اداره بود. مجلس نمایندگان کالیفرنیا. بیتس از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا بود و از حوزه انتخابیه ۷۳ام نمایندگی می‌کرد. وی با حمایت سیاسی متصدی جمهوری‌خواه، بیل مورو، توانست در انتخابات مقدماتی ۱۹۹۸ مجلس نمایندگان پیروز شود. هنگام حضور در مجلس
۱۹۹۸ مجلس نمایندگان پیروز شود. هنگام حضور در مجلس نمایندگان، بیتس از قوانینی برای گسترش «قانون میگان» به محیط کالج‌ها حمایت نموده و ۳۵ میلیون دلار را برای پروژه‌های بهبود سواحل کالیفرنیا که اکثریت آنها دچار فرسایش ساحلی بودند، تخصیص داد. هیئت سرپرستان شهرستان اورنج. بیتس از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج بود. وی از حوزه انتخابیه پنجم نمایندگی می‌کرد، بخشی از شهرستان که به‌طور گسترده سفیدپوست، ثروتمند و محافظه کار بوده و از شهر آلیسو ویجو تا سان کلمنت را در بر می‌گیرد. وی در یک پیکار
تا سان کلمنت را در بر می‌گیرد. وی در یک پیکار انتخاباتی پر ستیز در ۲۰۰۶ میلادی به عنوان عضو این هیئت انتخاب شد؛ هنگام مبارزه انتخاباتی، وی با سه نامزد مقابل بود و بزرگترین رقیب وی شهردار پیشین لاگونا نیگوئل کاترین دی‌یونگ بود. در حالیکه بیتس یک نام شناخته شده و حمایت سیاسی فراوان داشت، اما دی‌یونگ نیز از مزیت گردآوری اعانه بیشتر برخوردار بود. کارزار انتخاباتی دی‌یونگ ۲٫۷ میلیون دلار (از جمله ۲٫۱ میلیون دلار پول قرضی از خود دی‌یونگ) به مصرف رساند؛ در حالی که بیتس ۷۰۰٬۰۰۰ دلار (از جمله ۲۷۹۰٬۰۰۰ دلار قرضه از
بیتس ۷۰۰٬۰۰۰ دلار (از جمله ۲۷۹۰٬۰۰۰ دلار قرضه از خود بیتس) خرج کرد. این دو نامزد به‌طور کلی حدود ۳٫۴ میلیون دلار خرج انتخابات نمودند، چیزی که این کارزار انتخاباتی را به پرهزینه‌ترین کارزار برای هیئت سرپرستی در تاریخ شهرستان اورنج تا آن زمان مبدل کرد. ویژگی برجسته این رقابت، پیکار منفی علی یکدیگر بود که بیشتر روی مهاجرت قانونی تمرکز داشت. دی‌یونگ با تأکید بر موضع ضد-مهاجرت غیرقانونی خود، به موضع بیتس حمله نموده و او را «در مقابل مهاجرت غیرقانونی ضعیف» خواند. پیکار انتخاباتی بیتس در تلاشی برای متوقف سازی یک