payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هرگز آشکار نشد. در مصاحبه‌ها، مورخان و بزرگان اوکیناوا گفتند که برخی از زنان اوکیناوا که مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، بچه‌های دو نژادی به دنیا آوردند، اما بسیاری از آنها فوراً کشته شدند یا از شرم، انزجار یا ضربه‌های ترسناک رها شدند. با این حال، اغلب قربانیان تجاوز جنسی با کمک ماماهای روستایی سقط جنین می‌کردند. حادثه قتل کاتسویاما. بر اساس مصاحبه‌هایی که "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۰۰ آن را منتشر کرد، چندین سالمند از روستای اوکیناوا اعتراف کردند که پس از پیروزی ایالات متحده در نبرد اوکیناوا، سه تفنگدار
پیروزی ایالات متحده در نبرد اوکیناوا، سه تفنگدار آمریکایی آفریقایی‌تبار مسلح هر هفته به روستا می‌آمدند. روستاییان به زور به جمع‌آوری تمام زنان محلی پرداختند، که سپس به تپه‌ها برده شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند. مقاله به عمق موضوع می‌رود و ادعا می‌کند که داستان روستاییان - درست یا غلط - بخشی از یک "راز تاریک و دیرینه" است که افشای آن "توجه مجدد بر آنچه مورخان می‌گویند یکی از نادیده گرفته شده‌ترین جنایات جنگ است": "تجاوز گسترده به زنان اوکیناوا توسط سربازان آمریکایی". زمانی که تفنگداران دریایی شروع به
آمریکایی". زمانی که تفنگداران دریایی شروع به انجام تجاوز هفتگی خود می‌کردند طبق گزارش‌ها، روستاییان مرد را کشتند و به دلیل ترس از انتقام مردان دهکده اجساد را در غار مجاور پنهان کردند که در سال ۱۹۹۷ این راز برملاشد"،" از زمان قتل، این غار به عنوان کورومبو گاما شناخته می‌شود که به عنوان «غار سیاهان» یا اصطلاح کمتر رایج «غار سیاه» ترجمه می‌شود. سکوت در مورد تجاوز جنسی. تقریباً همه قربانیان تجاوز در مورد آنچه برای آنها اتفاق افتاده بود، سکوت کردند، که کمک کرد تجاوزها به عنوان «راز کثیف» کمپین اوکیناوا باقی
تجاوزها به عنوان «راز کثیف» کمپین اوکیناوا باقی بماند. دلایل اصلی سکوت زنان و تعداد کم گزارش‌های تجاوز جنسی، به گفته جورج فیفر، نقش آمریکا به عنوان پیروز و اشغالگر و احساس شرم و رسوایی بود. به گفته فیفر، در حالی که احتمالاً هزاران تجاوز وجود داشته‌است، کمتر از ۱۰ تجاوز به‌طور رسمی تا سال ۱۹۴۶ گزارش شد و تقریباً همه آنها به «آسیب شدید بدنی» مرتبط بودند. عوامل متعددی در پایان یافتن چند بارداری ناشی از تجاوز جنسی آمریکایی نقش داشتند. بسیاری از زنان به دلیل استرس به‌طور موقت نابارور شده بودند و سوءتغذیه، و
استرس به‌طور موقت نابارور شده بودند و سوءتغذیه، و برخی که باردار شدند، قبل از بازگشت شوهرانشان سقط جنین کردند. تجاوز جنسی ارتش ژاپن. به گفته توماس هوبر از مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده، سربازان ژاپنی همچنین در طول نبرد با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند. هوبر می‌نویسد که تجاوز جنسی توسط سربازان ژاپنی «آزادانه» انجام شده‌است که می‌دانستند به دلیل ممنوعیت ارتش برای تسلیم شدن شانس کمی برای زنده ماندن دارند. این سوء استفاده‌ها به شکاف پس از جنگ بین اوکیناواها و سرزمین اصلی ژاپن کمک کرد. سیاست رسمی
اوکیناواها و سرزمین اصلی ژاپن کمک کرد. سیاست رسمی آمریکا و انتظارات غیرنظامی ژاپنی. زبان و فرهنگ اوکیناوا که از لحاظ تاریخی تا سال ۱۸۷۹ یک ملت مجزا بوده‌است، از بسیاری جهات با سرزمین اصلی ژاپن متفاوت است، جایی که اغلب با آنها با تبعیض عمل می‌شد و با آنها به همان شیوه برخورد با چینی‌ها و کره‌ای‌ها رفتار می‌شد. در سال ۱۹۴۴ بمباران هوایی شدید آمریکا در ناها ۱۰۰۰ کشته و ۵۰۰۰۰ بی خانمان و سرپناه در غارها برجای گذاشت، و بمباران نیروی دریایی ایالات متحده نیز به تعداد کشته شدگان اضافه کرد. در طول نبرد اوکیناوا بین
کشته شدگان اضافه کرد. در طول نبرد اوکیناوا بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر کشته شدند. بازماندگان توسط آمریکایی‌ها در کمپ‌های بازداشت قرار گرفتند. در طول جنگ، برخی از سربازان ژاپنی با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند، به عنوان مثال، غارهایی را که در آن پناه گرفته بودند را تصرف کردند و آنها را به زور بیرون آوردند، و همچنین مستقیماً برخی را کشتند که گمان می‌بردند جاسوسان آمریکا هستند. در طی ماه‌های آخر نبرد ناامیدانه، آنها همچنین قادر به تأمین غذا و دارو برای جمعیت اوکیناوا نبودند. پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و
نبودند. پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن در مورد جنایات آمریکا بسیاری از غیرنظامیان اوکیناوا را به این باور رسانده بود که وقتی آمریکایی‌ها بیایند ابتدا به همه زنان تجاوز کرده و سپس آنها را خواهند کشت. حداقل ۷۰۰ غیرنظامی خودکشی کردند. سربازان آمریکایی گاهی اوقات عمداً غیرنظامیان اوکیناوا را می‌کشتند، اگرچه سیاست رسمی آمریکا تلاش برای کشتن آنها نبود. آمریکایی‌ها غذا و دارو نیز تهیه کردند، کاری که ژاپنی‌ها قادر به انجام آن نبودند. با توجه به تبلیغاتی که ادعا می‌کرد سیاست آمریکا تجاوز، شکنجه و قتل است،
ادعا می‌کرد سیاست آمریکا تجاوز، شکنجه و قتل است، مردم اوکیناوا اغلب از «رفتار نسبتاً انسانی» متعجب می‌شدند. با گذشت زمان، مردم اوکیناوا به‌طور فزاینده‌ای از آمریکایی‌ها ناامید شدند، اما در زمان تسلیم، سربازان آمریکایی کمتر از آنچه انتظار می‌رفت شرور بودند. پس از جنگ. انجمن ترس عمومی و تفریح و سرگرمی. در دوره‌ای که هیروهیتو تسلیم ژاپن را اعلام کرد، بسیاری از غیرنظامیان ژاپنی نگران بودند که نیروهای اشغالگر متفقین در هنگام ورود به زنان ژاپنی تجاوز کنند. این ترس‌ها تا حد زیادی ناشی از این نگرانی بود که نیروهای
تا حد زیادی ناشی از این نگرانی بود که نیروهای متفقین رفتاری مشابه با نیروهای اشغالگر ژاپنی در چین و اقیانوس آرام از خود نشان دهند. دولت ژاپن و دولت‌های چندین استان هشدارهایی صادر کردند و توصیه کردند که زنان اقداماتی را برای اجتناب از تماس با نیروهای اشغالگر انجام دهند، مانند ماندن در خانه‌های خود و ماندن با مردان ژاپنی. پلیس در استان کاناگاوا، جایی که انتظار می‌رفت آمریکایی‌ها ابتدا در آنجا فرود بیایند، توصیه کرد که زنان و دختران جوان منطقه را تخلیه کنند. چندین مقام استانی همچنین پیشنهاد کردند که زنان در
چندین مقام استانی همچنین پیشنهاد کردند که زنان در صورت تهدید به تجاوز یا تجاوز جنسی، خود را بکشند و خواستار «آموزش اخلاقی و معنوی» برای اعمال این دیدگاه شدند. در پاسخ، دولت ژاپن انجمن تفریحی و سرگرمی را تأسیس کرد، نوعی روسپی‌خانه برای پاسخگویی به نیروهای متفقین در بدو ورود آنها، اگرچه بیشتر زنان با شغل تن‌فروشی حرفه‌ای به دلیل تأثیر تبلیغات زمان جنگ، تمایلی به داشتن رابطه جنسی با آمریکایی‌ها نداشتند. برخی از زنانی که داوطلبانه در این فاحشه خانه‌ها کار می‌کردند، ادعا کردند که این کار را انجام دادند زیرا
ادعا کردند که این کار را انجام دادند زیرا احساس می‌کردند وظیفه دارند از زنان دیگر در برابر نیروهای متفقین محافظت کنند. این فاحشه خانه‌ها که به‌طور رسمی حمایت می‌شدند در ژانویه ۱۹۴۶ بدستور مقامات اشغالگر فحشا عمومی را ممنوع کردند و در عین حال اعلام کردند که این روسپیگری غیردموکراتیک است و حقوق بشر زنان درگیر را نقض می‌کند، بنابراین دستور تعطیلی این روسپی خانه‌ها داده شد. بسته شدن فاحشه خانه‌ها چند ماه بعد عملی شد و به‌طور خصوصی اذعان شد که دلیل اصلی تعطیلی فاحشه خانه‌ها افزایش شدید بیماری‌های مقاربتی در
فاحشه خانه‌ها افزایش شدید بیماری‌های مقاربتی در میان سربازان بود. تجاوز جنسی توسط نیروهای آمریکایی. وقوع. ارزیابی‌ها دربارهٔ وقوع تجاوز جنسی توسط پرسنل اشغالگر آمریکایی متفاوت است. جان دبلیو داور نوشته‌است که در حالی که انجمن تفریحی و سرگرمی وجود داشت، "با توجه به حجم عظیم نیروهای اشغالگر، وقوع تجاوز جنسی نسبتاً کم بود". داور نوشت: «طبق یک محاسبه، تعداد تجاوزها به زنان ژاپنی در زمانی که انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بود "روزانه" به حدود ۴۰ مورد رسید و پس از پایان یافتن آن در اوایل سال ۱۹۴۶، به‌طور متوسط به
پایان یافتن آن در اوایل سال ۱۹۴۶، به‌طور متوسط به ۳۳۰ مورد در روز افزایش یافت. ". به گفته داور، بیش از چند مورد حمله و تجاوز هرگز به پلیس گزارش نشد. بوروما بیان می‌کند که اگرچه به احتمال زیاد بیش از ۴۰ تجاوز در روز رخ می‌داد، «اکثر ژاپنی‌ها متوجه می‌شدند که آمریکایی‌ها بسیار منظم‌تر از آن چیزی هستند که می‌ترسیدند، به ویژه در مقایسه با رفتار سربازان خود در خارج از کشور». به گفته ترز سوبودا «تعداد تجاوزهای گزارش شده پس از بسته شدن فاحشه خانه‌ها افزایش یافت» و او این را به عنوان شاهدی بر این می‌داند که
و او این را به عنوان شاهدی بر این می‌داند که ژاپنی‌ها با ارائه روسپی‌ها به سربازان در سرکوب حوادث تجاوز موفق بوده‌اند. ترز سوبودا مثالی می‌آورد که در آنزمان روسپی خانه‌های انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بودند، اما برخی هنوز آماده باز شدن نبودند و «صدها سرباز آمریکایی به دو مورد از این مراکز نفوذ کردند و به همه زنان تجاوز کردند». در مقابل، برایان والش بیان می‌کند که در حالی که نیروهای اشغالگر آمریکایی یک عنصر جنایتکار داشتند و تجاوزهای زیادی رخ داده‌است، «هیچ مدرک معتبری دال بر تجاوز دسته جمعی به زنان ژاپنی
مدرک معتبری دال بر تجاوز دسته جمعی به زنان ژاپنی توسط سربازان آمریکایی در دوران اشغال وجود ندارد» و ادعا می‌کند که این موضوع مورد حمایت قرار نمی‌گیرد. با اسناد موجود در عوض، او می‌نویسد که هم سوابق سربازان ژاپنی و هم سربازان آمریکایی نشان می‌دهد که تجاوز به عنف غیرمعمول بوده‌است. والش بیان می‌کند که ۱۱۰۰ مورد خشونت جنسی توسط نیروهای متفقین در طول دوره اشغال گزارش شده‌است، اگرچه این رقم احتمالاً وقوع واقعی را کمتر نشان می‌دهد، زیرا بسیاری از تجاوزها هرگز گزارش نمی‌شوند. والش خاطرنشان کرده‌است که برآوردهای
نمی‌شوند. والش خاطرنشان کرده‌است که برآوردهای ارائه شده توسط داور و چندین نفر دیگر به این معنی است که «اشغال ژاپن توسط ایالات متحده یکی از بدترین رخدادهای خشونت جنسی جمعی در تاریخ جهان بوده‌است»، چیزی که توسط مدارم مستند پشتیبانی نمی‌شود. به‌طور مشابه، مایکل اس. مولاسکی، پژوهشگر ادبیات و زبان ژاپنی، در مطالعه خود در مورد رمان‌های ژاپنی پس از جنگ و دیگر آثار منتشر شده در نشریات مجله زرد، بیان می‌کند که در حالی که تجاوز به عنف و سایر جنایات خشونت‌آمیز در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا و یوکوهاما در طول چند سال
دریایی مانند یوکوسوکا و یوکوهاما در طول چند سال اول رواج داشت، طبق گزارش‌های پلیس ژاپن، چند هفته پس از اشغال، تعداد حوادث کمی بعد کاهش یافت و در بقیه دوره اشغال در سرزمین اصلی ژاپن رایج نبود. تا اینجا وقایع روایت قابل قبول است. سربازان آمریکایی مستقر در خارج از کشور مرتکب آدم‌ربایی، تجاوز جنسی و حتی قتل شدند (و هنوز هم انجام می‌دهند)، اگرچه چنین حوادثی در طول اشغال در سرزمین اصلی ژاپن گسترده نبود. سوابق پلیس ژاپن و مطالعات ژورنالیستی نشان می‌دهد که بیشتر جنایات خشونت‌آمیز توسط در بندرها دریایی مانند
جنایات خشونت‌آمیز توسط در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا در چند هفته اول پس از ورود آمریکایی‌ها در سال ۱۹۴۵ رخ داده‌است و پس از آن تعداد به شدت کاهش یافت. است. این سند همچنین به موضوعاتی بسیار مهم برای توجه جدی به روسپیگری در ژاپن پس از جنگ اشاره می‌کند: به عنوان مثال، همکاری پلیس و مقامات پزشکی در اجرای یک رژیم یا نظم و انضباط علیه زنان شاغل در خارج از حوزه، استثمار اقتصادی از زنان، کار زنان از طریق فحشا، و ارزش گذاری پدرسالارانه برای پاکدامنی تا جایی تنظیم می‌شود که قربانیان تجاوز به جز فحشا یا خودکشی،
می‌شود که قربانیان تجاوز به جز فحشا یا خودکشی، جایگزین کمی ندارند. حوادث. برخی از مورخان بیان می‌کنند که تجاوزهای دسته جمعی در مرحله اولیه اشغال رخ داده‌است. به عنوان مثال، فوجیمه یوکی بیان کرده‌است که ۳۵۰۰ تجاوز در ماه اول پس از فرود نیروهای آمریکایی رخ داده‌است. تاناکا نقل می‌کند که در یوکوهاما، پایتخت استان، ۱۱۹ تجاوز به عنف شناخته شده در سپتامبر ۱۹۴۵ وجود داشت. در اشغال استان کاناگاوا والش بیان می‌کند که این رقم از کتاب "وحشت‌های پنهان" یوکی تاناکا سرچشمه گرفته‌است، و ناشی از اشتباه خواندن ارقام جنایت
گرفته‌است، و ناشی از اشتباه خواندن ارقام جنایت در منبع آن نویسنده است. منبع بیان می‌کند که دولت ژاپن ۱۳۲۶ رویداد جنایی از همه نوع مربوط به نیروهای آمریکایی را ثبت کرده‌است که تعداد نامشخصی از آنها تجاوز جنسی بوده‌است. مورخان ایجی تاکما و رابرت ریکتز بیان می‌کنند که «وقتی چتربازان آمریکایی در ساپورو فرود آمدند، عیاشی از غارت، خشونت جنسی و نزاع در حالت مستی رخ داد. تجاوزهای گروهی و دیگر جنایات جنسی کم نبودند» و برخی از قربانیان تجاوز خودکشی کردند. در مقابل، والش اظهار می‌دارد که در حالی که «موج جنایت مختصری»
اظهار می‌دارد که در حالی که «موج جنایت مختصری» در مرحله اولیه اشغال وجود داشت، «به‌طور نسبی، تجاوز جنسی کمی» در این دوره وجود گزارش شده‌است. به گفته سوبودا، دو رویداد بزرگ تجاوز جنسی توسط یوکی تاناکا در زمانی که فاحشه خانه‌های انجمن تفریحی و سرگرمی در سال ۱۹۴۶ بسته شدند، ثبت شده‌است. به گفته تاناکا، حدود نیمه شب ۴ آوریل، حدود ۵۰ دستگاه خودروی نظامی و ۳ کامیون به بیمارستان ناکامورا در ناحیه اوموری حمله کردند. آنها در عرض یک ساعت به بیش از ۴۰ بیمار و حدود ۳۷ کارمند زن تجاوز کردند. یکی از زنان مورد تجاوز،
۳۷ کارمند زن تجاوز کردند. یکی از زنان مورد تجاوز، نوزادی دو روزه داشت که با انداختن روی زمین کشته شد و برخی از بیماران مردی که سعی در محافظت از زنان داشتند نیز کشته شدند. به گفته تاناکا، در ۱۱ آوریل، بین ۳۰ تا ۶۰ سرباز آمریکایی خطوط تلفن را به یک بلوک مسکونی در شهر ناگویا قطع کردند، در حالی که همزمان به «بسیاری از دختران و زنان بین ۱۰ تا ۵۵ سال» تجاوز کردند. ژنرال رابرت ال. آیکلبرگر، فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده، گزارش کرد که در یک نمونه زمانی که ژاپنی‌ها برای محافظت از زنان در برابر سربازهای خارج از
برای محافظت از زنان در برابر سربازهای خارج از وظیفه، یک گارد خودیاری تشکیل دادند، ارتش هشتم به خودروهای زرهی در آرایه نبرد دستور داد. خیابان‌ها و رهبران دستگیر شدند و رهبران به حبس‌های طولانی محکوم شدند. تجاوز جنسی توسط نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا. سربازان استرالیایی، بریتانیایی و نیوزیلندی در ژاپن به عنوان بخشی از نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا نیز مرتکب تجاوز جنسی شدند. فرمانده گزارش‌های رسمی بیان می‌کند که اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به ارتکاب ۵۷ تجاوز در دوره می ۱۹۴۶
بریتانیا به ارتکاب ۵۷ تجاوز در دوره می ۱۹۴۶ تا دسامبر ۱۹۴۷ و ۲۳ مورد دیگر بین ژانویه ۱۹۴۸ تا سپتامبر ۱۹۵۱ محکوم شدند. هیچ آمار رسمی در مورد وقوع جنایات جدی در طول سه ماه اول در ژاپن (فوریه تا آوریل ۱۹۴۶) در دسترس نیست. مورخ استرالیایی رابین گرستر ادعا می‌کند که در حالی که آمار رسمی سطح جرایم جدی را در میان اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا دست کم می‌گیرد، پلیس ژاپن اغلب گزارش‌هایی را که دریافت می‌کرد به نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا منتقل نمی‌کرد و جنایات جدی گزارش شده توسط پلیس نظامی
نمی‌کرد و جنایات جدی گزارش شده توسط پلیس نظامی نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا به درستی بررسی می‌شد. پلیس. مجازات‌هایی که برای اعضای نیروهای اشغالگر مشترک المنافع بریتانیا صادر می‌شد، «شدید» نبودند، و مجازات‌هایی که برای استرالیایی‌ها اعمال می‌شد اغلب توسط دادگاه‌های استرالیا تخفیف یا لغو می‌شدند. به گفته تاکما و ریکتز: یک روسپی سابق به یاد می‌آورد که چگونه سربازان استرالیایی، هنگام ورود به کمپ در اوایل سال ۱۹۴۶، زنان جوان را سوار جیپ‌های خود کردند، آنها را به کوه‌ها بردند و سپس به آنها تجاوز کردند.
را به کوه‌ها بردند و سپس به آنها تجاوز کردند. تقریباً هر شب فریاد کمک آنها را می‌شنیدم. چنین رفتاری امری عادی بود، اما اخبار مربوط به فعالیت جنایتکارانه به سرعت توسط نیروهای اشغالگر سرکوب شد. آلن کلیفتون، افسر استرالیایی که به عنوان مترجم و بازپرس جنایی عمل می‌کرد، نوشت کنار تخت بیمارستان ایستادم. دختری بیهوش روی آن دراز کشیده بود و موهای بلند مشکی اش روی بالش افتاده بود. یک پزشک و دو پرستار در تلاش بودند تا او را زنده کنند. یک ساعت قبل، بیست سرباز به او تجاوز کردند. ما او را در جایی که رها کرده بود، در یک
کردند. ما او را در جایی که رها کرده بود، در یک زمین بایر پیدا کردیم. بیمارستان در هیروشیما بود. او یک دختر ژاپنی بود. آنها سربازان استرالیایی بودند. گریه او قطع شده بود و حالا ساکت بود. تنش شکنجه‌آمیز صورتش از بین رفته بود و پوست قهوه‌ای رنگش صاف و بدون چین و چروک مانند صورت کودکی گریان بود. کلیفتون در مورد دادگستری استرالیا دربارهٔ تجاوز دیگری که توسط گروهی ورق باز مشاهده شده‌است، می‌نویسد: در دادگاه نظامی بعدی متهم مجرم شناخته و به ده سال زندان محکوم شد. بر اساس حکومت نظامی، تصمیم دادگاه برای تأیید به
بر اساس حکومت نظامی، تصمیم دادگاه برای تأیید به استرالیا فرستاده شد. مدتی بعد اسناد با علامت «نقض محکومیت به دلیل ناکافی بودن مدارک» مسترد شد. سانسور متفقین رسانه‌های ژاپنی. مقامات اشغالگر آمریکا از ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵ تا پایان اشغال در سال ۱۹۵۲ سانسور گسترده‌ای را بر رسانه‌های ژاپن اعمال کردند، که شامل ممنوعیت پوشش موضوعات حساس اجتماعی و جنایات جدی توسط اعضای نیروهای اشغالگر بود. به گفته ایجی تاکما و رابرت ریکتز، نیروهای اشغالگر متفقین اخبار مربوط به فعالیت‌های جنایتکارانه مانند تجاوز جنسی را سرکوب کردند. در
جنایتکارانه مانند تجاوز جنسی را سرکوب کردند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۵، فرماندهی عالی نیروهای متفقین کدهای پیش از سانسور را صادر کرد که انتشار همه گزارش‌ها و آمارهای «مخالف با اهداف اشغال» را غیرقانونی می‌کرد. به گفته ترزا سوبودا، مطبوعات ژاپن دو هفته پس از اشغال موارد تجاوز و غارت را گزارش کردند که دولت اشغالگر با «سانسور سریع تمام رسانه‌ها» به آنها پاسخ داد. با این حال، والش بیان می‌کند که مطبوعات موارد کمی از تجاوز جنسی را قبل از شروع سانسور گزارش کردند. به عنوان مثال، مقاله نهایی که شامل هرگونه بحث در مورد
مثال، مقاله نهایی که شامل هرگونه بحث در مورد تجاوز جنسی توسط نیروهای متفقین درروزنامه آساهی (منتشر شده در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵) بود، بیان کرد که هیچ موردی اتفاق نیفتاده است. پس از اشغال، مجلات ژاپنی گزارش‌هایی از تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکایی منتشر کردند.
ورزشگاه آلاسان واتارا (Alassane Ouattara Stadium) یک ورزشگاه چندمنظوره در شهر آبیجان، ساحل عاج است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۰ تاسیس شده دارای ۶۰٬۰۱۲ نفر ظرفیت است و در ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال ساحل عاج محسوب میشود. این ورزشگاه به نام آلاسان واتارا رئیس جمهور سابق ساحل عاج نامگذاری شده است.
آلن کامرون (; ) مورخ و عضو آکادمی بریتانیا اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون عضو آکادمی بریتانیا و کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
ورزشگاه استقلال باکائو () یک ورزشگاه فوتبال در شهر باکائو، گامبیا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۸۴ تاسیس شده دارای ۴۰٬۰۰۰ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی تیم ملی فوتبال گامبیا محسوب میشود.
فمینیسم در مکزیک فلسفه و فعالیتی است که با هدف ایجاد، تعریف و حمایت از برابری سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در حقوق زنان و فرصت‌ها برای زنان مکزیکی انجام می‌شود. اصطلاح فمینیسم که ریشه در تفکر لیبرال دارد، در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در میان نخبگان مورد استفاده قرار گرفت. تاریخ فمینیسم در مکزیک را می‌توان از نظر زمانی به چند دوره، با مسائل تقسیم کرد. برای دوران فتح و استعمار، برخی از چهره‌ها در دوران مدرن مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته‌اند و می‌توان آنها را بخشی از تاریخ فمینیسم در مکزیک دانست.
آنها را بخشی از تاریخ فمینیسم در مکزیک دانست. در استقلال در اوایل قرن نوزدهم، خواسته‌هایی وجود داشت که زنان به عنوان شهروند تعریف شوند. اواخر قرن نوزدهم این کشور شاهد رشد آشکار فمینیسم به عنوان یک ایدئولوژی بود. لیبرالیسم از آموزش سکولار دختران و پسران به عنوان بخشی از پروژه نوسازی حمایت کرد و زنان به عنوان آموزگار وارد نیروی کار شدند. این زنان در خط مقدم فمینیسم قرار داشتند و گروه‌هایی را تشکیل دادند که رفتار با زنان را در حوزه حقوقی، دسترسی به آموزش و قدرت اقتصادی و سیاسی را مورد انتقاد قرار می‌دادند. در
اقتصادی و سیاسی را مورد انتقاد قرار می‌دادند. در دوره انقلاب (۱۹۱۵–۱۹۲۵) شهروندی زنان و برابری قانونی به صراحت مسائلی نبودند که انقلاب برای آن مبارزه شد. موج دوم حمایت از حقوق زنان بین سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۹۰ و در سال‌های ۱۹۷۵–۱۹۸۵ به اوج خود رسید. زنان طبقه متوسط در تشکیل گروه‌های فمینیستی، تأسیس مجلاتی برای انتشار افکار فمینیستی و سایر اشکال فعالیت پیشگام شدند. زنان طبقه کارگر در دوران جدید در اتحادیه‌ها یا احزاب سیاسی به دفاع از حقوق زنان پرداختند. شرکت کنندگان در اعتراضات بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ که در
در اعتراضات بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ که در ادامه جنبش فمینیستی آن نسل را شکل دادند، عمدتاً دانش آموزان و آموزگاران بودند. در دهه ۱۹۹۰، حقوق زنان در جوامع بومی، به ویژه در قیام آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا، به یک موضوع ملی تبدیل شد. حقوق باروری به‌ویژه از سال ۱۹۹۱ که کلیسای کاتولیک در مکزیک دیگر از نظر قانون اساسی از دخالت در سیاست منع نشده‌است، موضوعی در جریان است. تاریخ. زنان در طول تاریخ مکزیک نقشی اساسی در مبارزات سیاسی این کشور داشته‌اند، با این حال خدمات آنها به این کشور تا اواسط قرن بیستم به حقوق
خدمات آنها به این کشور تا اواسط قرن بیستم به حقوق سیاسی منجر نشد، سال‌های ۱۵۱۹. مشهورترین زن بومی مکزیک دونا مارینا است که به نام لامالینچه نیز شناخته می‌شود. نقش او در فتح مکزیک به عنوان مترجم فرهنگی فاتح اسپانیایی هرنان کورتس، او را به عنوان یک خائن به نژاد خود و مکزیک نشان داد. تصویرهای زیادی از دوران استعمار در دست نوشته‌های بومی از مالینچه وجود دارد که او را به عنوان شخصیت مرکزی نشان می‌دهد که اغلب بزرگتر از کورتس است. در سال‌های اخیر، محققان و نویسندگان فمینیست نقش او را دوباره ارزیابی کرده‌اند و
فمینیست نقش او را دوباره ارزیابی کرده‌اند و نسبت به انتخاب‌هایی که با آن روبرو بود ابراز همدردی کرده‌اند. با این حال، تلاش برای نجات وجهه تاریخی او به عنوان یک خائن مورد حمایت مردمی قرار نگرفت. دوران استقلال، ۱۸۱۰–۱۸۲۱. برخی از زنان در طول جنگ استقلال مکزیک (۱۸۱۰–۱۸۲۱) خود را متمایز کردند، و همچنین به عنوان جاسوس، و اغواگر به کار گرفته شدند. روزنامه‌ها در سال ۱۸۱۲ زنان را به شرکت در تلاش‌های استقلال خواهی متهم می‌کردند. برجسته‌ترین قهرمان زن جنبش استقلال جوزفا اورتیز دومینگوئز است که در تاریخ مکزیک با نام
اورتیز دومینگوئز است که در تاریخ مکزیک با نام "La Corregidora" شناخته می‌شود. بقایای جسد او به بنای یادبود استقلال در مکزیکو سیتی منتقل شد، مجسمه‌هایی از او به افتخار او وجود دارد و چهره او بر روی پول مکزیک استفاده شده‌است. دوره ملی اولیه و پورفیریاتو، ۱۸۲۱–۱۹۱۱. در اوایل سال ۱۸۲۴، برخی از زنان از دولت ایالتی درخواست کردند، آنان را به عنوان شهرون در نظر بگیرند. در اواخر قرن نوزدهم، «"فمینیسم»" به عنوان یک اصطلاح وارد زبان شد. فمینیسم در مکزیک که ریشه در لیبرالیسم داشت، آموزش سکولار را وسیله ای برای ارج
لیبرالیسم داشت، آموزش سکولار را وسیله ای برای ارج نهادن به نقش زنان به عنوان همسر و مادر در خانواده‌های مکزیکی و گسترش آزادی زنان به عنوان فردی می‌دانست. حقوق برابر برای زنان در این دوره تمرکز اصلی نبود. با این حال، برخی از فمینیست‌ها شروع به تشکیل سازمان‌هایی برای حقوق زنان و تأسیس مجلات برای انتشار ایده‌های خود کردند. مجلات سیاسی و ادبی مرکزی برای بحث عمومی در مورد مسائل زنان در آمریکای لاتین بودند.
لایحه رزرو زنان یا قانون اساسی (متمم ۱۰۸) بیل، ۹ مارس ۲۰۱۰، لایحه‌ای است که در پارلمان هند به تصویب رسیده است و قانون اساسی هند را اصلاح می‌کند تا ۱/۳ از تمام کرسی‌های لوک سبها مجلس سفلی در پارلمان هند و در تمام مجامع قانونگذاری ایالتی برای زنان حفظ کند. در این قانون پیشنهاد شد که کرسی‌ها به صورت چرخشی رزرو شوند و با قرعه‌کشی به گونه‌ای تعیین می‌شد که یک کرسی در سه انتخابات عمومی متوالی فقط یک بار رزرو می‌شد. راجیه سبها این لایحه را در ۹ مارس ۲۰۲۰ تصویب کرد. با این حال، لوک سبها هرگز به این لایحه رای نداد.
با این حال، لوک سبها هرگز به این لایحه رای نداد. به همین دلیل این لایحه منقضی شد زیرا هنوز در لوک سبها در حال بررسی بود و لوک سبها در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۹ آن را رد کرد و در نتیجه منقضی شد. رزرو بانوان. در سال ۱۹۹۳، یک اصلاحیه قانون اساسی در هند به تصویب رسید که بر اساس آن یک سوم از سمت‌های رهبر شورای روستا، یا سارپانچ، در گرام پانچایات، به زنان اختصاص داده شد. یک برنامه بلندمدت برای تعمیم این شرط به مجلس و مجالس قانونگذاری وجود دارد.
کارزار علیه قانون تجاوز-ازدواج لبنان ماده ۵۲۲، رسماً به عنوان «لباس سفید تجاوز را نمی‌پوشاند»، توسط سازمان غیردولتی لبنان منا آباد در دسامبر ۲۰۱۶ راه اندازی شد. هدف آن لغو ماده ۵۲۲ قانون مجازات لبنان بود که به مرد اجازه می‌دهد در صورت انعقاد قرارداد ازدواج معتبر با قربانی، از مجازات تجاوز به عنف دور بماند. این کمپین شامل تظاهرات خیابانی، هشتگ #Undress522 در شبکه‌های اجتماعی و ویدئویی از زن تجاوز شده پوشیده از کبودی و تبدیل شده به عروس بود. یک ماه قبل از راه‌اندازی کمپین، سازمان غیردولتی طرحی را در سطح کشور
کمپین، سازمان غیردولتی طرحی را در سطح کشور برای افزایش آگاهی در مورد این ماده اجرا کرد که تنها ۱٪ از جمعیت لبنان از آن مطلع بودند. این اولین بار نیست که لبنان قانونی را که مخالف حقوق بشر است لغو می‌کند. ماده ۵۶۲ قانون جزا، -قتل ناموسی هر زمان که مردی همسر، خواهر یا اولاد خود را در موقعیت آمیزش جنسی غیرقانونی می‌یافت، قانونی می‌کرد- در سال ۱۹۹۹ اصلاح شد. همچنین در اول آوریل ۲۰۱۴، مجلس قانونی را با هدف حمایت از زنان در برابر خشونت خانگی تصویب کرد. آمار دقیقی در مورد تجاوز جنسی به زنان وجود ندارد زیرا بیشتر
در مورد تجاوز جنسی به زنان وجود ندارد زیرا بیشتر زنان به دلیل حساسیت موضوع گزارش نمی‌دهند. در چند هفته اول کمپین، شخصیت‌های با نفوذ حمایت خود را از جنبش، علیه ماده ۵۲۲ اعلام کردند. به عنوان مثال، نخست‌وزیر سعد حریری این حمایت را در حساب توییتر خود انجام داد. علیرغم این واقعیت که لبنان کنوانسیون ۱۹۷۹ سازمان ملل متحد کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان و سایر معاهدات بین‌المللی مانند پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و کودکان را که مکمل آن است، تصویب کرد، این کشور آنچه را که به عنوان
آن است، تصویب کرد، این کشور آنچه را که به عنوان «قتل ناموسی» توصیف شده‌است، هنوز حفظ می‌کرد. در سال ۲۰۱۷، لبنان ماده ۵۲۲ را لغو و مواد ۵۰۵ و ۵۱۸ را مورد بررسی مجدد قرار داد ماده ۵۲۲ قانون جزایی لبنان. در طول امپراتوری عثمانی، لبنان منطقه ای مشمول قوانین عثمانی بود که از قانون مجازات فرانسه در سال ۱۸۱۰ الهام گرفته شده بود. پس از جنگ جهانی اول و سقوط امپراتوری عثمانی، قیمومیت فرانسه برای سوریه و لبنان در این کشور ایجاد شد. در این دوره، قوانین عثمانی تا زمان ایجاد قانون جزای لبنان در سال ۱۹۴۳، که از قانون
ایجاد قانون جزای لبنان در سال ۱۹۴۳، که از قانون مجازات فرانسه در سال ۱۸۱۰ استخراج شده بود، ادامه یافت ماده ۵۲۲ قانون مجازات لبنان به مردانی که به اتهام تجاوز جنسی، آدم‌ربایی یا تجاوز قانونی علیه یک زن محکوم شده بودند، این اجازه را می‌دهد که از مجازات حداقل پنج سال کار شاقه خودداری کنند، در صورتی که عقد ازدواج معتبر فراهم شود. . ماده ۵۲۲ در فوریه ۱۹۴۸ رسماً در قانون مجازات لبنان پذیرفته شد. در شکل اولیه آن آمده بود: «در صورتی که بین مرتکب هر یک از جرایم مذکور در این بند و بزه دیده نکاح معتبر منعقد شود،
مذکور در این بند و بزه دیده نکاح معتبر منعقد شود، تعقیب موقوف می‌شود. اگر حکم قبلاً صادر شده باشد، اجرای مجازات متوقف می‌شود.» در دسامبر ۲۰۱۶، کمیته اداری و عدالت پارلمانی لبنان اعلام کرد توافقی برای لغو ماده ۵۲۲ از قانون جزایی لبنان انجام شده‌است. برای لغو این قانون، مجلس باید تصمیم کمیته را تأیید کند. مجلس در ۲۵ مرداد ۱۳۹۶ ماده ۵۲۲ را لغو کرد فعالیت. «لباس سفید تجاوز را نمی‌پوشاند» نه تنها با هدف لغو ماده ۵۲۲، بلکه از حقوق قربانیانی که از ازدواج با متجاوز خود سرباز می‌زنند نیز دفاع می‌کند. این کمپین