payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیتر لولین دیویس(انگلیسی: Peter Llewelyn Davies؛ زادۀ ۲۵ فوریه ۱۸۹۷- درگذشتۀ ۵ آوریل ۱۹۶۰) پنجمین پسر آرتور و سیلویا لولین دیویس بود که با جی. ام. بری دوست شد و بعداً به‌طور غیر رسمی توسط جی. ام. بری به فرزندی پذیرفته شد. بری او را به‌عنوان منبع نام شخصیت اصلی در نمایشنامه پیتر پن یا پسری که بزرگ نمی‌شود در سال ۱۹۰۴ معرفی کرد. این هویت به‌عنوان«پیتر پن» اصلی در تمام طول زندگی دیویس را آزار داد که به خودکشی ختم شد. او پس از خدمت به‌عنوان افسر در جنگ جهانی اول، نشان صلیب نظامی را دریافت کرد و در سال ۱۹۲۶
اول، نشان صلیب نظامی را دریافت کرد و در سال ۱۹۲۶ انتشارات پیتر دیویس ال‌تی‌دی را تأسیس کرد. او پسر عموی نویسندۀ انگلیسی دافنه دوموریه بود. درگذشت. در ۵ آوریل ۱۹۶۰، پس از معطل ماندن در هتل رویال کورت، دیویس ۶۳ ساله به سمت ایستگاه میدان اسلون در نزدیکی مترو لندن رفت و در حالی که مترو در حال حرکت به سمت ایستگاه بود، خود را زیر آن انداخت. هیئت منصفه پزشکی قانونی اعلام کرد که او در حالی که تعادل ذهنش مختل شده بود، خودکشی کرده است. گزارش‌های روزنامه‌ها از مرگ او در تیترهای خود از او با عنوان «پیتر پن» یاد
او در تیترهای خود از او با عنوان «پیتر پن» یاد می‌کنند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42701720&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T08:27:02Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Massol1360&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760502&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جان کلارک یانگ (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۰۳ – درگذشتهٔ ۲۳ ژوئن ۱۸۵۷) یک مربی و کشیش آمریکایی بود که چهارمین رئیس سنتر کالج
و کشیش آمریکایی بود که چهارمین رئیس سنتر کالج در دانویل، کنتاکی بود. او که فارغ‌التحصیل دانشکده دیکنسون و مدرسه علمیه پرینستون بود، او در سال ۱۸۲۸ وارد وزارت در لکسینگتون، کنتاکی شد. جان ریاست دانشکده سنتر را در سال ۱۸۳۰ قبول کرد و تا هنگام مرگش در سال ۱۸۵۷ این جایگاه را حفظ کرد و او را به طولانی‌ترین رئیس‌جمهور در تاریخ دانشکده تبدیل کرد. یانگ در سال ۱۸۳۴ به نصیحت خودش ادامه داد و در سال ۱۸۳۴ کشیشی کلیسای پرسبیتریان دانویل را قبول کرد و در سال ۱۸۵۲ دومین کلیسای پروتستان را در دانویل پایه‌گذاری نمود. جان
کلیسای پروتستان را در دانویل پایه‌گذاری نمود. جان یکی از گروه گرامی کلیسا بود و در سال ۱۸۵۳ به عنوان مدیر مجمع عمومی کلیسای پروتستان منصوب شد. یانگ تا کنون همنام چندین جنبه از دانشکده می‌باشد، از قبیل یانگ هال و برنامه دانشمندان جوان جان سی. جان پدر ویلیام سی یانگ بود که بعد از آن ویلیام به عنوان هشتمین رئیس مرکز منصوب شد. دوران جوانی و تحصیلات. یانگ در روز ۱۲ اوت ۱۸۰۳ در گرین‌کاسل، پنسیلوانیا، متولد شد. جان کوچک‌ترین فرزند خانواده و تنهاترین پسر بود. از آنجایی که پدرش در حالی که جان هنوز نوزاد بود درگذشت،
که پدرش در حالی که جان هنوز نوزاد بود درگذشت، و بعد از درگذشت پدرش جان تقریباً به شکل کامل توسط مادرش رشد پیدا کرد و در خانه توسط پدربزرگش جورج کلارک تعلیم‌هایی را آموخت. زندگی شخصی و درگذشت. یانگ با فرانسیس برکینریج، خواهر فارغ‌التحصیل دانشکده مرکز و بعد از آن معاون رئیس‌جمهور جان سی. برکینیج ازدواج کرد. و سرانجام در روز ۳ نوامبر ۱۸۲۹. این زوج در سال‌های ۱۸۳۱ و ۱۸۳۷ صاحب چهار دختر شدند. پس از درگذشت فرانسیس در تاریخ ۲ نوامبر ۱۸۳۷، یانگ در سال ۱۸۳۹ با کورنلیا کریتندن، دختر فرماندار جان جی. کریتندن ازدواج
کریتندن، دختر فرماندار جان جی. کریتندن ازدواج نمود. این زوج تا زمان مرگ پدر زنش یعنی جان جی. کریتندن ازدواج کردند. و سرانجام این زوج میان سال‌های ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۹ صاحب شش فرزند شدند، از قبیل فرزندان آنان ویلیام سی یانگ بود که در سال ۱۸۵۹ از دانشکده مرکز فارغ‌التحصیل شد و بعد از آن در سال ۱۸۸۸ به عنوان هشتمین رئیس دانشکده مرکز انتخاب گردید.
اردولیبرالیسم (به انگلیسی:Ordoliberalism) نوع آلمانی لیبرالیسم اقتصادی است که بر نیاز دولت برای اطمینان از اینکه بازار آزاد نتایجی نزدیک به پتانسیل نظری خود ایجاد می‌کند تأکید می‌کند اما از دولت رفاه حمایت نمی‌کند. آرمان‌های اردولیبرال پایه و اساس ایجاد اقتصاد بازار اجتماعی آلمان پس از جنگ جهانی دوم و همراه آن «» شد. اصطلاح «اردولیبرالیسم» () در سال ۱۹۵۰ میلادی و توسط هیرو مولر ابداع شد و به مجله دانشگاهی "ORDO" اشاره دارد. تمایز زبانی. اردولیبرال‌ها خود را از لیبرال‌های کلاسیک جدا می‌کنند. به ویژه «»،
را از لیبرال‌های کلاسیک جدا می‌کنند. به ویژه «»، همراه با «» بنیانگذار اردولیبرالیسم و مکتب فرایبورگ، نئولیبرالیسم را رد کرد. اردولیبرال‌ها مفهوم اقتصاد بازار اجتماعی را ترویج کردند و این مفهوم نقش قوی دولت را در رابطه با بازار را ترویج می‌کند و از بسیاری جهات با ایده‌های مرتبط با نئولیبرالیسم متفاوت است. به دلیل تاریخ پیوسته، اردولیبرالیسم گاهی به عنوان «نئولیبرالیسم آلمانی» نیز شناخته می‌شود. این منجر به سردرگمی مکرر و «آمیختگی» اصطلاحات و ایده‌ها در گفتمان، بحث و انتقاد از هر دو مکتب اقتصادی لیبرالیسم
بحث و انتقاد از هر دو مکتب اقتصادی لیبرالیسم شد. توسعه نظری. این نظریه در حدود سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ توسط اقتصاددانان آلمانی و حقوقدانان مکتب فرایبورگ مانند والتر اوکن و هانس گروسمن دورث و لئونهارد میکس توسعه یافت.
سزگی سنا آکای (؛ زادهٔ ) بازیگر، و مدل (شخص) اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال زنان گالاتاسرای اشاره کرد.
سنگ‌چشم‌تنه‌ها یک سرده از پرندگان گنجشک‌سان از خانواده مرغان کدر است. این سرده دو گونه دارد.
مرتل " کی " تامپسون کیگل (زاده ۳ ژوئن ۱۹۲۵ - درگذشته ۲۲ دسامبر ۲۰۱۹) خلبان آمریکایی و یکی از اعضای گروه فضانوردان زن در پروژه مرکوری ۱۳ بود. او به عنوان مربی پرواز کار کرد و در مورد تاریخ هوانوردی در کارولینای شمالی نیز یک مطالب بسیاری نوشته‌است. زندگی‌نامه. پیش از مرکوری ۱۳. کاگل در ۳ ژوئن ۱۹۲۵ در کارولینای شمالی به دنیا آمد. کیگل همیشه از جوانی دوست داشت پرواز کند. وقتی او ۱۲ ساله بود، برادرانش به او یاد دادند که چگونه با هواپیما پرواز کند. هنگامی که او مجوز خلبانی رادر سن ۱۴ سالگی دریافت کرد، قطعاً
او مجوز خلبانی رادر سن ۱۴ سالگی دریافت کرد، قطعاً جوانترین خلبان در کارولینای شمالی بود، و در آن زمان، اما ممکن است جوانترین خلبان در ایالات متحده باشد. او به کلاس هوانوردی دبیرستان پیوست، زمانی که مربی مدرسه برای جنگ در جنگ جهانی دوم فراخوانده شد، خود به عنوان معلم به دوره را پایان رساند. او به عنوان یک مربی پرواز، نام مستعار "کاپیتان K" داشت. کیگل در نوزده سالگی گواهینامه خلبانی خصوصی خود را گرفت. کیگل به گشت هوایی غیرنظامی و سازمان بین‌المللی زنان خلبان ملحق شد و می‌خواست عضو یگان زنان خلبان خدمات نیروی
شد و می‌خواست عضو یگان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی شود. کیگل فرودگاهی نزدیک رالی، کارولینای شمالی و خدمات هواپیمای چارتر خود را اداره کرد. او گواهینامه خلبانی تجاری خود را با رتبه‌بندی هواپیمای تک‌موتوره و رتبه‌بندی ایمنی پرواز تا سال ۱۹۵۱ به دست آورد او همچنین یک مربی معتبر پرواز، مربی ایمنی پرواز بود. مدرسه آموزش پرواز او در سلما قرار داشت. کیگل نوشتن ستونی به نام «جریان‌های هوا» را در سال ۱۹۴۶ برای روزنامه "جانستونی سان" در سلما آغاز کرد. بعداً این ستون از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ به "رالی نیوز و آبزرور" منتقل
از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ به "رالی نیوز و آبزرور" منتقل شد. هنگامی که او با یک جت آموزشی لاکهید تی-۳۳ شوتینگ‌استار پرواز کرد، یکی از تنها پنج زنی شد که «تا به حال یک جت را خلبانی کرده بودند.» مرکوری ۱۳. کیگل در سال ۱۹۶۰ با دانشجوی سابق خودش والت کیگل ازدواج کرد. لباس عروس او از چتر نجات ساخته شده بود. او در سال ۱۹۶۱ به میکن، جورجیا نقل مکان کرد. اندکی پس از ورود او، از او برای شرکت در برنامه جدید زنان در فضا دعوت شد. کیگل تا زمان شروع برنامه ۴۳۰۰ ساعت پرواز داشت. کاگل و دوازده زن دیگر شرکت کننده در نهایت به
کاگل و دوازده زن دیگر شرکت کننده در نهایت به عنوان مرکوری ۱۳ شناخته شدند. در طول برنامه، مدیران به کیگل هشدار داده بودند که باردار نشود. او در میان آزمایش‌هایی که به‌عنوان بخشی از برنامه انجام داد، خاطرنشان کرد که یکی از بدترین آزمایش‌هایی که با آن روبرو شد، آزمایش یخ زدن پرده گوش بود. پس از مرکوری ۱۳. کیگل به کار آموزش پرواز به دانشجویان بازگشت و همچنین در دانشگاه مرسر ثبت نام کرد. او به حضور در گشت هوایی غیرنظامی ادامه داد. در سال ۱۹۶۴، او در مسابقات بین‌المللی هوایی زنان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، او به
هوایی زنان شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶، او به عضویت تیم لجستیک هوایی وارنر رابینز درآمد. در سال ۱۹۸۸، کاگل دومین زنی بود که با مرتبه مکانیک بدنه و نیروگاه از موسسه فناوری جورجیا فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۹۸ در سن ۷۳ سالگی با سسنای تک موتوره خود پرواز می‌کرد، اگرچه از تدریس در پایگاه نیروی هوایی رابینز بازنشسته شده بود. در ۲۶ آوریل ۲۰۰۳، کیگل به تالار مشاهیر هوانوردی جورجیا معرفی شد. در سال ۲۰۰۷، او و ۸ نفر از اعضای مرکوری ۱۳ موفق به کسب دکترای افتخاری از دانشگاه ویسکانسین، اوشکوش شدند. مرگ. کیگل در ۲۲ دسامبر
ویسکانسین، اوشکوش شدند. مرگ. کیگل در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۹ درگذشت.
نیکلاس «نیکو» لولین دیویس (انگلیسی: Nicholas "Nico" Llewelyn Davies؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۰۳ - درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۰) جوان‌ترین پسر بین پسران لولین دیویس بود که الهام‌بخش پیتر پن و پسران گمشده جی.ام. بری بودند. او تنها یک سال داشت که "پیتر پن، یا پسری که بزرگ نمی‌شود" در سال ۱۹۰۴ روی صحنه رفت و به این ترتیب الهام‌بخش اصلی شخصیت‌های پیتر و پسران گمشده نبود. با این حال او هشت ساله بود که رمان اقتباسی "پیتر و وندی" منتشر شد و در نسخه‌های بعدی نمایشنامه، نام میانی شخصیت مایکل دارلینگ به «نیکلاس» تغییر یافت. او
شخصیت مایکل دارلینگ به «نیکلاس» تغییر یافت. او پسر عموی نویسندهٔ انگلیسی دافنه دوموریه بود.
آلیس کوبر (؛ ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ – ) زبان‌شناس، باستان‌شناس، انسان‌شناس و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر به خاطر کارش در زمینه رمزگشایی خط B شناخته می‌شود. کوبر که در کالج هانتر و دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد، از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در کالج بروکلین کلاسیک تدریس کرد. در دهه ۱۹۴۰، او سه مقاله مهم منتشر کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است. زندگی. آلیس الیزابت کوبر در ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ زاده شد. پدر و مادر او از مهاجران مجارستانی فرانتس و کاترینا کوبر در نیویورک هستند.
مجارستانی فرانتس و کاترینا کوبر در نیویورک هستند. خانواده آلیس در یورک‌ویل، منهتن زندگی می‌کردند و فرانتس به‌عنوان مبل‌ساز و بعداً سرپرست آپارتمان کار می‌کرد. او یک برادر به نام ویلیام داشت که دو سال کوچکتر از خودش بود. کوبر در دبیرستان کالج هانتر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۴ یک بورسیه تحصیلی ۱۰۰ دلاری در سال دریافت کرد. او به کالج هانتر رفت و در سال ۱۹۲۸ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، تحصیلات تکمیلی و یادگیری زبان مینوسی را در دانشگاه کلمبیا آغاز کرد و همزمان در بخش کلاسیک هانتر کالج تدریس می‌کرد. او در
در بخش کلاسیک هانتر کالج تدریس می‌کرد. او در سال ۱۹۲۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر خود را از کلمبیا و در سال ۱۹۳۲ دکترای خود را دریافت کرد. به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد، کوبر به‌طور گسترده در کلاس‌های ریاضیات، شیمی، و نجوم و همچنین کلاسیک شرکت می‌کرد. پس از پایان دکترا، او تجربه ای در باستان‌شناسی به دست آورد و در کار میدانی در پارک ملی تاریخی فرهنگ چاکو که توسط دانشگاه نیومکزیکو در سال ۱۹۳۶ سازماندهی شده بود، و در یونان با مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک در آتن در سال ۱۹۳۹ مشارکت کرد. او همچنین زبان‌های
در آتن در سال ۱۹۳۹ مشارکت کرد. او همچنین زبان‌های مختلف را مطالعه می‌کرد. آلیس علاوه بر تسلط بر زبان‌های یونانی، لاتین، فرانسوی، آلمانی و آنگلوساکسون ، دوره‌های سانسکریت را در مؤسسه زبان‌شناسی در سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ و در دانشگاه ییل از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ گذراند. او همچنین در کلاس‌های هیتی، فارسی باستان، توچاری، ایرلندی باستان، اکدی، سومری، چینی و باسکی شرکت کرد. در اواخر سال ۱۹۴۶، در آغاز دوره کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم، چندین زبان آسیای صغیر باستان از جمله زبان کاریایی، زبان حتی، هوری، زبان لیکیایی و لیدیایی را
زبان حتی، هوری، زبان لیکیایی و لیدیایی را مطالعه کرد. حرفه. از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۰، کوبر در کالج بروکلین تدریس کرد. در سال ۱۹۳۶ او استادیار آنجا شد. در سال ۱۹۵۰ به درجه دانشیاری ارتقا یافت. کالج بروکلین در درجه اول یک مؤسسه آموزشی بود تا یک مؤسسه تحقیقاتی، و او یک دوره آموزشی کامل را تدریس می‌کرد. از سال ۱۹۴۴، او همچنین کتاب‌های درسی و امتحانات را برای همه دانش آموزان نابینای کالج بروکلین به خط بریل تبدیل کرد. کوبر عضو بسیاری از سازمان‌های حرفه‌ای، از جمله لیگ کلاسیک آمریکا، مؤسسه
حرفه‌ای، از جمله لیگ کلاسیک آمریکا، مؤسسه باستان‌شناسی آمریکا – در هیئت تحریریه "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" –، انجمن فیلولوژی آمریکا، و انجمن زبان‌شناسی آمریکا بود. از اوایل دهه ۱۹۴۰، او مشاور هیئت علمی بخش هانتر کالج اتا سیگما فی، یک انجمن افتخاری برای کلاسیک‌ها بود. در سال ۱۹۴۸، او به عنوان همکار پژوهشی موزه دانشگاه پنسیلوانیا انتخاب شد. مرگ و میراث. در ژوئیه ۱۹۴۹، کوبر بیمار و در بیمارستان بستری شد. او در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۵۰ در سن ۴۳ سالگی درگذشت. به گفته پسر عموی او، شایعات خانوادگی حاکی از مرگ او بر اثر
عموی او، شایعات خانوادگی حاکی از مرگ او بر اثر سرطان معده بود. کوبر آرشیو خود را به امت ال. بنت جونیور یک کلاسیک نویس آمریکایی که از سال ۱۹۴۸ با او مکاتبه داشت، واگذار کرد. آنها توسط دانشگاه تگزاس در آستین نگهداری می‌شوند. از کوبر به‌عنوان یک مشارکت‌کننده مهم در رمزگشایی خط B یاد می‌شود.
الیزابت دنی پیرس بلگن (; – ) باستان‌شناس، معلم و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در مکان‌هایی در یونان و قبرس کاوش‌هایی بسیاری کرد و گزارش‌هایی دربارهٔ اکتشافات باستان‌شناسی در یونان به "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۲ ارائه می‌کرد، و در چندین سازمان برای ترویج پیشرفت حرفه‌ای زنان در یونان و ایالات متحده مشارکت داشت. زندگی. الیزابت دنی پیرس، معروف به «لیبی»، در ۲۶ ژوئن ۱۸۸۸ در آلگنی، پنسیلوانیا زاده شد. مادر و پدر او فلورا مک نایت و ویلیام لمکس پیرس هستند. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ در
ویلیام لمکس پیرس هستند. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ در کالج واسر تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۲ مدرک کارشناسی ارشد زبان لاتین را با پایان‌نامه ای در مورد زندگی فکری تاریخ‌نگار، نویسنده، و سیاستمدار در روم باستان، گایوس آسینیوس پولیو، کنسول روم که در تاریخ ۴۰ قبل از میلاد می‌زیست دریافت کرد. حرفه. پیرس در اولین سال تحصیلی خود در واسر با ایدا تالون آشنا شد که قرار بود تأثیر عمیقی بر زندگی و کار او بگذارد. تالون استاد دپارتمان مطالعات یونانی و رومی بود که به پیرس یونانی و لاتین را در سال اول آموزش داد. دقیقاً مشخص نیست
و لاتین را در سال اول آموزش داد. دقیقاً مشخص نیست که این دو زن چه زمانی رابطه عاشقانه برقرار کردند، اما هنگامی که پیرس در سال ۱۹۱۵ پس از رفتن به دانشگاه کلمبیا برای کار در مقطع کارشناسی ارشد به واسر بازگشت تا تاریخ هنر را تدریس کند، او و تالون شروع به زندگی در اتاق‌های مجاور در دیویسون هاوس در محوطه دانشگاه کردند. در اواخر دهه ۱۹۱۰، آنها برای خانواده و دوستان خود به عنوان یک زوج شناخته شده بودند. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۲، پیرس تاریخ هنر را در واسر تدریس کرد و به عنوان دستیار متصدی موزه در گالری هنری واسر کار
به عنوان دستیار متصدی موزه در گالری هنری واسر کار می‌کرد. او در سال ۱۹۲۲ مدرک دکترای خود را از کلمبیا دریافت کرد. پایان‌نامه دکترای خود را از مقطع کارشناسی ارشد در مورد فلج اطفال ادامه داد. او در سال ۱۹۲۱ با تالون به یونان سفر کرد، سفری که الهام بخش او برای ثبت نام در مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک (ASCSA) شد. پیرس از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ در ASCSA شرکت کرد و در آنجا با مدیر مدرسه، برت هاج هیل، و باستان‌شناس کارل بلگن، که کلاس‌های پیشاتاریخ و توپوگرافی یا عارضه‌نگاری عمومی را در مدرسه تدریس می‌کرد، دوست شد.
عمومی را در مدرسه تدریس می‌کرد، دوست شد. دوستی پیرس و بلگن به سرعت به رابطه عاشقانه تبدیل شد و بلگن به او پیشنهاد ازدواج داد. پیرس ابتدا پذیرفت اما پس از آن نامزدی را قطع کرد زیرا نمی‌خواست رابطه خود را با تالون پایان دهد. پیرس به ایالات متحده بازگشت و بهار ۱۹۲۴ را با گیزلا ریشتر در موزه هنر متروپولیتن گذراند. در همین حال، نقشه ای توسط بلگن، پیرس و هاج هیل (که به نظر می‌رسد احساسات عاشقانه متقابلی نسبت به بلگن داشته‌است) شکل گرفت که هاج هیل و تالون همزمان با پیرس و بلگن ازدواج کنند و این چهار نفر با هم
با پیرس و بلگن ازدواج کنند و این چهار نفر با هم زندگی کنند. تالون به شرطی موافقت کرد که او و پیرس به سفر ادامه دهند و زمانی را با هم دور از شوهرانشان بگذرانند، و این دو زوج در سال ۱۹۲۴ ازدواج کردند. باستان‌شناسی و زندگی در آتن. این چهار باستان‌شناس، که خود را با نام‌های «چهارگانه» و «پرو پار» (مخفف «مشارکت حرفه ای») می‌نامیدند، رابطه ای قوی و به هم پیوسته هم از نظر حرفه ای و هم از نظر شخصی داشتند. تالون هیل و پیرس بلگن اغلب در حفاری‌ها، فهرست‌نویسی مواد و انتشار یافته‌های حفاری‌ها با هم کار می‌کردند که
و انتشار یافته‌های حفاری‌ها با هم کار می‌کردند که شامل حفاری‌های کارل بلگن در پروسیمنا (۱۹۲۷–۱۹۲۸) بود، جایی که پیرس بلگن یافته‌های جواهرات را مطالعه و منتشر کرد. این دو همچنین در حفاری‌های هاج هیل در لاپیتوس (قبرس) و کورینث با هم کار کردند، جایی که آنها یافته‌های جدید را با همکاری الیزابت ون بورن، متخصص تراکوتا که نوعی سفال است فهرست‌بندی کردند. پیرس بلگن در اولین سال ازدواجش کلاس‌های مجسمه‌سازی را در ASCSA تدریس کرد. این کاوش‌ها از سال ۱۹۲۵ و تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت و پیرس بلگن «"اخباری از آتن"» و
۱۹۵۲ ادامه یافت و پیرس بلگن «"اخباری از آتن"» و «"اکتشافات باستان‌شناسی از یونان"» را نوشت، که به‌طور منظم به "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" گزارشی دربارهٔ یافته‌های باستان‌شناسی جدید ارائه می‌کرد.
جین " جنی " بریگز هارت (۲۱ اکتبر ۱۹۲۱–۵ ژوئن ۲۰۱۵) یک هوانورد آمریکایی و در دهه ۱۹۶۰ یکی از اعضای پروژه فضایی مرکوری ۱۳ بود. وی که از نظر جسمی در آزمون‌هایی که برای فضانوردان مرد استفاده می‌شد، شرکت کرده بود واجد شرایط شناخته شد. او اولین گواهینامه خلبانی خود را در طول جنگ جهانی دوم به دست آورد و بعداً اولین خلبان زن هلیکوپتر دارای مجوز در میشیگان شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، هارت برای شرکت در برنامه زن در فضایی بنیاد لاولیس انتخاب شد، پروژه ای با بودجه خصوصی که برای آزمایش زنان خلبان برای آمادگی جسمانی فضانوردان
آزمایش زنان خلبان برای آمادگی جسمانی فضانوردان با انجام آزمایش‌های فیزیکی مشابه توسط ناسا برای فضانوردان طراحی شده بود. هارت در سن ۴۰ سالگی یکی از تنها ۱۳ زن (که بعداً مرکوری ۱۳ نام گرفت) واجد شرایط شد. در سال ۲۰۰۷، هارت به تالار مشاهیر زن میشیگان راه یافت. اوایل زندگی. او با نام خانوادگی جین کامرون بریگز، با نام مستعار «جنی» در دیترویت، میشیگان از پدری تاجر به نام والتر او. بریگز و مادری به نام جین (نام مستعار کامرون) به دنیا آمد. او که کاتولیک بزرگ شد، در آکادمی‌های قلب مقدس در دیترویت، گروس پوینت،
در آکادمی‌های قلب مقدس در دیترویت، گروس پوینت، میشیگان و تورسدیل و کالج منهتنویل در نیویورک شرکت کرد. در سال ۱۹۷۰، در سن ۴۹ سالگی، لیسانس انسان‌شناسی را از دانشگاه جورج واشینگتن در واشینگتن دی سی به پایان رساند در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳ جین بریگز هارت با وکیل فیلیپ ای. هارت ازدواج کرد که بعدها یک سیاستمدار شد. این زوج دارای ۹ فرزند بودند که یکی از آنها در کودکی فوت کرد. در سال ۱۹۵۸، فیلیپ ای. هارت از میشیگان به عنوان نماینده حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. فیلیپ ای. هارت بارها
سنای ایالات متحده انتخاب شد. فیلیپ ای. هارت بارها این در این کرسی پیروز انتخابات بود و تا ۱۹۷۶ به عنوان نماینده میشیگان در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا خدمت کرد زندگی سیاسی. هارت مانند شوهرش به سیاست علاقه دائمی داشت. او در کمپین‌های سیاسی شوهرش (از جمله هدایت او برای ایستگاه‌های مبارزات انتخاباتی) فعال بود و به‌عنوان نایب رئیس کمیته دموکراتیک شهرستان اوکلند (میشیگان) خدمت کرد. او یکی از اعضای مؤسس سازمان ملی زنان بود و به عنوان عضو هیئت مدیره و نماینده کنوانسیون ملی برای لیگ رأی دهندگان زنان بیرمنگام،
کنوانسیون ملی برای لیگ رأی دهندگان زنان بیرمنگام، میشیگان خدمت کرد. هارت در حالی که در واشینگتن دی سی زندگی می‌کرد، به عنوان یک ناسازگار با برخی از رویدادهای سیاسی و اجتماعی شهرت پیدا کرد. او همچنین در مخالفت با جنگ ویتنام که گاهی اوقات برای همسر سناتورش ناخوشایند بود، فعال بود. به عنوان مثال، در پاییز ۱۹۶۹، او در تظاهرات بزرگ ضد جنگ در پنتاگون دستگیر شد. در سال ۱۹۷۲، او قصد خود را برای توقف پرداخت مالیات بر درآمد فدرال اعلام کرد و گفت: «من نمی‌توانم یک دلار بیشتر برای خرید بمب و گلوله بیشتر کمک کنم». با
بیشتر برای خرید بمب و گلوله بیشتر کمک کنم». با وجود این، سناتور هارت در حمایت از همسرش تزلزل ناپذیر بود، اگرچه با بسیاری از تصمیمات او موافق نبود. فعالیتهای دیگر. هارت همچنین یک ملوان ماهر بود و به عنوان بخشی از خدمه تمام زن، ۱۵ بار در بندر هورون به مسابقه قایق‌های مکیناک رفت. پس از مرگ همسرش، هارت چندین جعبه از دفترچه یادداشت، عکس و بریده روزنامه از زندگی خود به عنوان همسر یک سناتور و هوانورد را به کتابخانه تاریخی بنتلی دانشگاه میشیگان اهدا کرد. مرگ و میراث. هارت در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ در وست هارتفورد، کانکتیکات
هارت در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ در وست هارتفورد، کانکتیکات بر اثر عوارض ناشی از بیماری آلزایمر در سن ۹۳ درگذشت. جوایز جین بی هارت به افتخار او در بخش مردم‌شناسی دانشگاه جورج واشینگتن تأسیس شد. در سال ۲۰۰۷، او به تالار مشاهیر زنان میشیگان معرفی شد.
عمه خود را نوشت و در کتاب سفر شوهرش کمک کرد. زندگی. بلانچ امیلی ویلر در ۹ ژانویه ۱۸۷۰ در کنکورد، ماساچوست به دنیا آمد. اجداد او شامل زائران مستعمره پلیموث و مستعمرات اولیه نیوانگلند هستند. او در جوانی با مادربزرگش ارتباط نزدیکی داشت که ویلیامز را با روشنفکران برجسته ای از جمله رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو و آموس برونسون آلکات آشنا کرد. ویلیامز در سال ۱۸۹۲ از کالج اسمیت فارغ‌التحصیل شد و در آنجا هنر باستان، باستان‌شناسی، زبان یونانی، لاتین، طراحی و نقاشی را مطالعه کرد. او در آنجا با هریت بوید دوست شد
را مطالعه کرد. او در آنجا با هریت بوید دوست شد که دوست و همکار صمیمی در باستان‌شناسی شد. حرفه. ویلیامز لاتین، یونانی، و انگلیسی را برای دهه بعد در مدرسه ویلر عمه اش در پراویدنس، رود آیلند تدریس کرد. او با شاگردانش تورهای اروپا را برگزار کرد و چندین دوره تعطیلات را گذراند. بین سال‌های ۱۸۹۸ و ۱۸۹۹، او به همراه بوید و یکی از فارغ‌التحصیلان اسمیت به یونان و ایتالیا سفر کرد. کشف مقبره در عصر برنز در کاوسی، کرت، و ارائه او به مؤسسه باستان‌شناسی آمریکا، انجمن کاوش‌های آمریکا را بر آن داشت تا بودجه کاوش‌های بعدی
آمریکا را بر آن داشت تا بودجه کاوش‌های بعدی او را در سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۳ تأمین کند. ویلیامز به سفرهای کاوشی بوید در سال ۱۹۰۱ ملحق شد. ان‌ها سایت کاوسی را به مقصد آوگوی شرقی ترک کردند. متناسب با آموزش آنها، بوید کار میدانی را در گودال‌های آزمایشی و اندازه‌گیری‌ها انجام داد در حالی که ویلیامز نقشه‌ها و اکتشافات را ترسیم می‌کرد. حفاری آنها به دلیل باران بهاری به تأخیر افتاد. به دنبال راهنمایی یک کشاورز محلی، آنها شروع به حفاری در گورنیا کردند و یک مجموعه باستانی مینوسی را کشف کردند. کشف قطعات گلدان و مصنوعات
مینوسی را کشف کردند. کشف قطعات گلدان و مصنوعات برنزی آنها جای خود را به معماری، مانند دیوارهای خانه و جاده سنگفرش داده‌است. آنها در مورد این یافته به انجمن اکتشاف آمریکا گفتند و نیروی کار آنها از ۴۰ به ۱۱۰ کارگر در یک هفته افزایش یافت که پیچیدگی حفاری به کارگردانی بوید را افزایش داد. آنها صدها شیء را پیدا کردند و ویلیامز مهم‌ترین یافته‌های آنها، معمولاً گلدان‌ها را به تصویر کشید. این رویداد برای ویلیامز که مکرراً در مورد حفاری در خط مقدم باستان‌شناسی برای دانش آموزانش نامه می‌نوشت از اهمیت زیادی برخوردار
دانش آموزانش نامه می‌نوشت از اهمیت زیادی برخوردار بود. این تنها سال حفاری او بود، زیرا کار میدانی بیشتر به مدت دو سال به تعویق افتاد. حفاری چندین سال بعد با یافتن بیش از ۶۰ خانه، یک میدان مرکزی و یک قصر کوچک در شهر به پایان رسید. ویلیامز ضمیمه تک نگاری گورنیا را نوشت. بخش او بر اهمیت الهه طبیعت در آیین مینوی تمرکز دارد. نقش خدایان زن در کرت مینوی یک نقطه کانونی مورد توجه در این مکان بوده‌است، و ویلیامز در مورد یک بت زن سفالی که در زیارتگاهی در نزدیکی بالای تپه در گورنیا یافت شد مقاله ای نوشت. ویلیامز
تپه در گورنیا یافت شد مقاله ای نوشت. ویلیامز پیشنهاد کرد که الهه طبیعت و زنان مینوی از اهمیت اجتماعی بالایی در فرهنگ برخوردار هستند و ادعاهای خود را با ارجاع به جین الن هریسون تقویت کرد. کمک‌های ویلیامز همچنین گلدان‌های سنگی و سنگ‌های مهر را پوشش می‌دهد. کتاب او مورد تحسین جامعه باستان‌شناسی قرار گرفت. ویلیامز در سال ۱۹۰۴ با واردکننده فرش شرقی بوستون، امیل فرانسیس ویلیامز ازدواج کرد. شوهرش همچنین انواع چینی جمع‌آوری می‌کرد و یک گیاه‌شناس آماتور بود. او کار خود را در مدرسه ویلر رها کرد و با بوید که به کار
خود را در مدرسه ویلر رها کرد و با بوید که به کار خود در کرت ادامه می‌داد مکاتبه داشت. در حالی که ویلیامز پس از سفرهای کاوشی گورنیا به باستان‌شناسی بازنگشت، او بعداً به شوهرش در کتاب سفر فرانسوی‌اش کمک کرد و زندگی‌نامه عمه‌اش را نوشت. درگذشت. ویلیامز در ۹ دسامبر ۱۹۳۶ در کمبریج، ماساچوست درگذشت. او هیچ‌گاه بچه دار نشد. کالج اسمیت پس از مرگ او ده‌ها مورد از دارایی‌های او را دریافت کرد که بیشتر آن‌ها برنز و ظروف چینی از چین و کره بودند. برخی از اقلام در موزه هنر هاروارد و موزه هنرهای زیبا، بوستون به نمایش
هنر هاروارد و موزه هنرهای زیبا، بوستون به نمایش گذاشته شده بود، و پس از وصیت، در اواخر سال ۱۹۳۷ در گالری هنری اسمیت به نمایش گذاشته شد
مستر بیست برگر یک رستوران مجازی آمریکایی است که توسط شخصیت اینترنتی جیمی دونالدسون (مستربیست)، با مشارکت مفاهیم غذاخوری مجازی، ال‌ال‌سی تاسیس و توسعه یافته است. بیش از ۲۰۰۰ مکان مجازی در سطح بین‌المللی وجود دارد، از جمله ۶۰۰ مکان در ایالات متحده، با برنامه‌هایی برای گسترش به کشورهای بیشتر و افزایش قابل توجه تعداد مکان‌ها. این زنجیره‌ها دارای لیست‌هایی گوناگون متشکل از برگر، سیب‌زمینی سرخ‌کرده، دسر و نوشیدنی‌های کنسرو شده می‌باشند. مشتریان غذا را از یک اپلیکیشن تحویل سفارش می‌دهند، که به نوبه خود در مکان‌های
تحویل سفارش می‌دهند، که به نوبه خود در مکان‌های آجری رستوران‌های تفاهم‌نامه‌ای تهیه می‌گردد. تاریخ. قبل از انتشار. گرچه معلوم نیست که جیمی از چه وقتی کار بر روی آقای بیست برگر را شروع کرده‌است، او در حساب توییتر خود اینگونه بیان کرد که در حال برنامه‌ریزی برای منتشر کردن «برای همیشه» بوده‌است. ویل هاید، مدیر کانال یوتیوب جیمی، اینگونه بیان کرد که این پروژه برای چندین ماه در دست ساخت بوده‌است، در حالی که رید دوشچر، یکی دیگر از مدیران، اینگونه بیان کرد که برای بیش از یک سال برنامه‌ریزی شده بود. حساب رسمی
برای بیش از یک سال برنامه‌ریزی شده بود. حساب رسمی توییتر برای آقای بیست برگر در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۰ تشکیل شد. گسترش دادن. از زمان افتتاح نخستین، برنامه‌هایی برای توسعه محل‌های آقای بیست برگر اعلام شده‌است. پس از شکایت هوادارهایی که در ناحیه‌هایی که خدمات تحویل داده می‌شود زندگی نمی‌کردند، دونالدسون این موضوع را تأیید نمود و اینگونه بیان کرد که تلاش‌ها برای دو و سه برابر کردن تعداد محل‌ها در حال انجام می‌باشد. اولین محل‌ها در کانادا در روزهای نخستین ماه فوریه افتتاح گردید، و با محل‌هایی در تورنتو، ادمونتون،