payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زانو، دست چپ و شکم. حرفهٔ نظامی. در سال ۱۸۶۹، بیوفورد که در نشویل، ایالت تنسی زندگی می‌کرد، در ارتش ایالات متحده نام‌نویسی کرد. او به گروهان بی از پنجمین هنگ سواره نظام ایالات متحده ملحق شد و در تعدادی از لشکرکشی‌ها بر علیه سرخ‌پوستان در کانزاس، نبراسکا و خطهٔ وایومینگ شرکت کرد. بیوفورد در عرض یک سال پس از نام‌نویسی، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ دوم توماس دانکن، به خاطر شجاعت در نبرد پریری داگ کریک در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۹، نشان افتخار گرفت. بیوفورد تمام دوران حرفهٔ نظامی خود را در پنجمین هنگ سواره نظام گذراند و
نظامی خود را در پنجمین هنگ سواره نظام گذراند و سه سال بعد، با درجهٔ سرگروهبانی به منطقهٔ آریزونا اعزام شد. او در ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۲، پس از نبرد با آپاچی‌ها در منطقهٔ رد راک، مورد تحسین کاپیتان رابرت اچ مونتگومری قرار گرفت. او همچنین زیر نظر سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه آپاچی‌های خائن، به خصوص گروه‌های آپاچی غربی و یاواپای در تونتو بیسین، شرکت و در طول این عملیات، ستون نظامی کروک را هدایت کرد. بیوفورد یکی از ۲۲ نفری بود، ۱۲ سرباز سواره و ۱۰ پیشاهنگ آپاچی که برای «رفتار شجاعانه در طول حملات و
آپاچی که برای «رفتار شجاعانه در طول حملات و درگیری با آپاچی‌ها» مدال افتخار دریافت کرد. او و هم‌رزم‌هایش، گروهبان جیمز بیلی و گروهبان جیمز اچ تورپین، تنها افرادی از پنجمین هنگ سواره نظام بودند که مدال افتخار دریافت کردند. بیوفورد تا ۱۲ آوریل ۱۸۷۵، دو سال پس از ترخیص از خدمت، این جایزه را دریافت نکرد. بیوفورد بعدها ادعا کرد که آخرین سال حضورش در ارتش به دلیل گشت‌زنی‌های مداوم در مرز آریزونا، سخت‌ترین سال زندگیش از لحاظ فیزیکی بوده‌است. یکی از موفقیت‌های او دستگیری رئیس قبیلهٔ آپاچی کوه سفید، توگا-دا-چوز و
دستگیری رئیس قبیلهٔ آپاچی کوه سفید، توگا-دا-چوز و خانواده‌اش، از جمله پسرش، آپاچی کید بود که باعث بازگشت بیوفورد به منطقهٔ سن کارلوس شد. بیوفورد تا بهار ۱۸۷۵، به عنوان پیشاهنگ غیرنظامی برای ارتش خدمت کرد. سال‌های واپسین. بیوفورد پس از ترک منطقهٔ سن کارلوس، با ایجاد مزرعه‌ای به‌نام «باغ‌های بهاری» در درهٔ اراوایپا به حرفهٔ دامداری روی آورد. او همچنین «معدن آریزونا» در منطقهٔ معدنی اراوایپا را توسعه داد و بعدها آن را با سود خوبی فروخت. در حدود سال ۱۸۷۹، بیوفورد با زنی جوان از ایندیاناپلیس، ایندیانا، به نام
با زنی جوان از ایندیاناپلیس، ایندیانا، به نام سدونیا الکساندر که برای دیدار اقوامش به فورت توماس آمده بود، آشنا شد. دوستی آنها در نهایت منجر به خواستگاری شد و در سپتامبر ازدواج کردند. بیوفورد پیش از نامزدی، اسم خود را قانوناً و توسط دهمین مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای، به نام زمان تولدش، ولفورد چپمن بریدول برگرداند. بیوفورد شخصیتی بسیار محبوب و شناخته شده در آریزونا بود و گفته می‌شد که «احتمالاً هیچ مهاجر دیگری در آریزونا تا این حد شناخته شده نبود یا چنین دوستان زیادی نداشت». نویسنده و مورخ دان ال ترپ در کتاب
زیادی نداشت». نویسنده و مورخ دان ال ترپ در کتاب خود با نام دایرةالمعارف زندگی‌نامهٔ منطقهٔ مرزی، بیوفورد را اینگونه توصیف می‌کند «فردی قد بلند، باریک‌اندام، چهارشانه، خوش مشرب که می‌توانست با همنوازی بانجو، تصنیف بخواند و به خوبی حالت خشمش را کنترل کند». کوه بیوفورد، واقع در ۴ مایلی شمال کوه کنتاک در شهرستان مریکوپا به احترام او نام‌گذاری شده‌است. او در سال ۱۸۸۵، برای مدت کوتاهی به عنوان نمایندهٔ سافورد، شهرستان گراهام در سیزدهمین مجلس (یا مجلس سنا) قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. در آن دوران بود که
منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. در آن دوران بود که بیوفورد درگیر دعوایی فیزیکی در می‌خانه‌ای در شهر پرسکات شد. زمانی که بیوفورد در آن می‌خانه بود، لابیگری فرانسوی الاصل به نام استاد آرنولد که برای شرکت مس آریزونا در کلیفتون کار می‌کرد، به او افترا زد که با تغییر نامش، اصالت فرانسوی خود را انکار کرده‌است. مشاجرهٔ آنها بالا گرفت و در نهایت، بیوفورد به او حمله و با این کار، آن مرد فرانسوی، او را به دوئل دعوت کرد. بیوفورد دوئل را پذیرفت، اما آن دو نتوانستند دربارهٔ سلاح به توافق برسند، بیوفورد سلاح کلت و آرنولد شمشیر
به توافق برسند، بیوفورد سلاح کلت و آرنولد شمشیر فرانسوی را انتخاب کردند و از آنجایی که این نوع شمشیر در آریزونا به سهولت در دسترس نبود، در نهایت دوئل لغو شد. در سال ۱۸۹۵، بیوفورد، خانواده‌اش را به لس‌آنجلس، کالیفرنیا برد و در آنجا فرزندانش را بزرگ کرد. تنها پسر او، والتر در خردسالی از دنیا رفت، اما دخترش، نینا در سال ۱۹۰۳، همسر پزشک سرشناس، دکتر آرتور اف مایش شد. بیوفورد در اول فوریه ۱۹۰۵، در ۵۸ سالگی در لس‌آنجلس درگذشت و در بوستان یادبود آنجلوس-رزدیل به خاک سپرده شد.
مافیای آب عنوانی غیررسمی در محافل رسانه‌ای و علمی ایران است و به افراد و نهادهایی گفته می‌شود که در زمینه‌هایی مثل سدسازی و انتقال آب دست دارند و به گفته برخی کارشناسان، بسیاری از مشکلات آبی ایران ناشی از سیاست گذاری‌های اشتباه، سوءمدیریت و رانت‌خواری این افراد و نهادهاست. مرکز توسعه فناوری آب حکمرانی آب در ایران را زیر سایه مافیای آب می‌داند. مافیا عمدتاً در دوران جمهوری اسلامی (از سال ۱۹۷۹ به بعد) فعال بوده و از حمایت و پشتیبانی مقامات بلندپایه حکومتی برخوردار است. حتی برخی از مقامات دولتی ایالات متحده
است. حتی برخی از مقامات دولتی ایالات متحده نیز به‌طور علنی از آن به‌عنوان یکی از دلایل بحران آب در ایران یاد کرده‌اند. خاستگاه واژه و سیر تحول آن. واژهٔ «مافیای آب» نخستین‌بار توسط برخی از کارشناسان منابع آب و رسانه‌های ایران برای توصیف ساختار فسادآلود و رانت‌محور مدیریت آب در چند دههٔ اخیر به کار گرفته شد. در گفتمان داخلی ایران، این اصطلاح بیش از یک دهه است که برای اشاره به شبکه‌ای غیررسمی و قدرتمند از مقامات دولتی – شامل وزیران، معاونان، مدیران شرکت‌های عمرانی دولتی و مشاوران – رایج شده است. این افراد با
دولتی و مشاوران – رایج شده است. این افراد با سوءاستفاده از جایگاه خود در حوزه آب، پروژه‌های عظیم و پرهزینه‌ای را برای اهداف سیاسی و اقتصادی خود پیش می‌برند. این شبکه تحت چتر نهادهای رسمی مانند «شورای عالی آب» (که نهاد سیاست‌گذاری کلان آب در کشور است) فعالیت می‌کند، اما در عمل با اتکا به پیوندهای میان ثروت و قدرت و فساد سازمان‌یافته، از نظارت قانونی عبور می‌کند. اگرچه واژه «مافیای آب» خاستگاهی ایرانی دارد، اما در سال‌های اخیر به سطح بین‌المللی نیز راه یافته است. برای نمونه، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات
است. برای نمونه، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در سخنرانی‌هایی از ساختار حاکمیتی ایران به عنوان «مافیای فاسد آب» یاد کرد که با هدایت منابع آبی به‌سوی منافع خاص، سرزمین‌های سرسبز را به بیابان تبدیل کرده‌اند و مدعی شد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در ساخت سدهای بی‌رویه که موجب خشکیدن رودخانه‌ها و دریاچه‌ها و بروز طوفان‌های گرد و غبار شده، نقش دارد. این اظهارات بازتابی از نظرات فعالان محیط زیست و شهروندان ایرانی است که سال‌هاست تأکید می‌کنند بحران آب ایران صرفاً ناشی از خشکسالی طبیعی نیست، بلکه
آب ایران صرفاً ناشی از خشکسالی طبیعی نیست، بلکه تا حد زیادی محصول سیاست‌های برنامه‌ریزی‌شده، فساد ساختاری و بهره‌کشی از منابع توسط طبقه حاکم است. سازوکار عملکرد. بسیاری از افراد و رسانه‌هایی که در مورد مافیای آب صحبت می‌کنند از اعضای این مافیا نامی نبرده‌اند، اما در برخی اظهار نظرها وزارت نیرو و شرکت‌های مشاور آن، شرکت مهاب قدس، شرکت سپاسد، شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران، قرارگاه خانم‌الانبیاء سپاه پاسدارن و مدیران عالیرتبهٔ این شرکت‌ها و نهادها به عضویت در مافیای آب یا همکاری با آنان متهم شده‌اند:
در مافیای آب یا همکاری با آنان متهم شده‌اند: «مافیای آب» بر مبنای همکاری و هم‌پوشانی میان مقامات دولتی، نیروهای نظامی، و پیمانکاران بخش ساخت‌وساز و کشاورزی عمل می‌کند و هدف آن پیشبرد منافع خصوصی به بهای تخریب پایداری منابع آبی کشور است. در قلب این سازوکار، «شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران» قرار دارد که پیمانکار اصلی دولتی در پروژه‌های بزرگ سدسازی، مخازن و انتقال آب به‌شمار می‌رود. از پایان جنگ ایران و عراق به بعد، مدیران این شرکت و همچنین مقامات بلندپایه وزارت نیرو به بازیگران کلیدی این مافیا بدل شدند،
وزارت نیرو به بازیگران کلیدی این مافیا بدل شدند، به‌طوری‌که سیاست‌گذاری‌های کلان پروژه‌های زیرساختی در حوزه آب اغلب به‌نفع منافع آنان انجام می‌شود، حتی اگر این سیاست‌ها به قیمت نابودی اکوسیستم‌های طبیعی کشور تمام شود. اعضای این شبکه با بهره‌گیری از خلأهای قانونی، امتیازهای ساخت‌وساز، مجوزهای حفاری و کاربری زمین را به خود و نزدیکانشان اختصاص می‌دهند؛ گاه از طریق رشوه و گاه با نفوذ سیاسی در ساختارهای تصمیم‌گیر. بسیاری از پروژه‌ها بدون ارزیابی علمی یا زیست‌محیطی آغاز و اجرا می‌شوند – در مواردی، تنها پس از
آغاز و اجرا می‌شوند – در مواردی، تنها پس از اعتراضات مردمی، نهادهای مسئول ناچار به تهیه گزارش اثرات محیط‌زیستی شده‌اند، آن‌هم زمانی‌که خسارت‌ها برگشت‌ناپذیر شده‌اند. یکی از نمونه‌های بارز، سدهایی است که بدون نظارت کافی ساخته شدند و در نتیجه به خشک‌شدن دریاچه‌ها و تخریب زیست‌بوم‌های حیاتی منجر گردیدند. از دیگر اقدامات منسوب به مافیای آب می‌توان به تخصیص آب یارانه‌ای با قیمت‌های پایین به صنایع وابسته به حکومت، صدور مجوزهای غیرقانونی برای چاه‌های عمیق، و دور زدن حقوق سنتی آبِ جوامع محلی از طریق تغییرات
دور زدن حقوق سنتی آبِ جوامع محلی از طریق تغییرات مقرراتی به نفع پروژه‌های خصوصی اشاره کرد. اعضای این شبکه عملاً از مصونیت برخوردارند: حتی هنگامی‌که دادگاه‌های محلی احکامی علیه پروژه‌های مخرب آبی صادر می‌کنند، این احکام در سطوح بالاتر – که وابسته به ساختارهای قدرت هستند – لغو می‌شوند، و افشاگران فساد در حوزه آب با تهدید، فشار و آزارهای نهادهای امنیتی مواجه می‌گردند. به‌این‌ترتیب، «مافیای آب» توانسته است تقریباً بدون مانع و با کسب سودهای کلان، بر حساب محیط زیست و امنیت آبی کشور، به حیات خود ادامه دهد. ارتباط
و امنیت آبی کشور، به حیات خود ادامه دهد. ارتباط نهادهای حکومتی و سپاه پاسداران. یکی از عناصر کلیدی در «مافیای آب» ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و بازوهای عمرانی و اقتصادی وابسته به آن است. پس از انقلاب اسلامی و جنگ ایران و عراق، توجه مقامات به منابع آب به‌عنوان ابزاری برای بازسازی و توسعه ملی جلب شد. در سال ۱۹۸۹، آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، دستور تأسیس «قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیاء» را صادر کرد – یک نهاد مهندسی و عمرانی وابسته به سپاه – با هدف به‌کارگیری توان فنی و انسانی این نهاد در
– با هدف به‌کارگیری توان فنی و انسانی این نهاد در پروژه‌های زیرساختی بزرگ. در همین راستا، در سال ۱۹۹۲، شرکت زیرمجموعه‌ای به نام «سپاسد» (ترکیب واژگان «سپاه» و «سد») تأسیس شد که تمرکز آن بر ساخت سدها و تونل‌های انتقال آب بود (1). این شرکت‌ها با دریافت بودجه‌های سخاوتمندانه از دولت، به‌سرعت دامنه فعالیت خود را در زمینه آب، برق و نفت در سراسر کشور گسترش دادند. سپاه پاسداران با تکیه بر نفوذ خود توانست جریان مستمر قراردادهای عمرانی عظیم را تضمین کند – از جمله پروژه‌های ساخت سد، کانال و طرح‌های انتقال
از جمله پروژه‌های ساخت سد، کانال و طرح‌های انتقال بین‌حوضه‌ای – که سهم بودجه‌ای قابل‌توجهی را سالانه برای این نهاد به همراه داشت. این فرآیند همراه بود با پیوندهای گسترده میان ثروت و قدرت: شرکت «مه‌آب قدس» (یک شرکت مشاوره مهندسی نزدیک به حاکمیت) به‌طور مستمر با شرکت «سپاسد» در طراحی و اجرای پروژه‌ها همکاری می‌کرد و این دو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ هسته مرکزی «مافیای آب» را تشکیل دادند. آن‌ها از طریق لابی‌گری و نفوذ سیاسی، ساخت سدهای بزرگی مانند سد کارون ۳ و سد گتوند در استان خوزستان – یکی از مناطق آسیب‌دیده جنگ –
در استان خوزستان – یکی از مناطق آسیب‌دیده جنگ – را پیش بردند. در این پروژه‌ها، بودجه‌های کلانی تضمین شد و سودهای حاصل میان پیمانکاران و مقامات تقسیم شد، در حالی که هرگونه نظارت یا انتقاد عمومی از این طرح‌ها به‌شدت سرکوب می‌شد. هیچ‌یک از مسئولان بابت شکست‌ها یا خسارات ناشی از این پروژه‌ها پاسخ‌گو نبودند، که بخشی از آن ناشی از مصونیت عملی نیروهای وابسته به سپاه پاسداران بود. به‌طور کلی، سپاه از طریق «مافیای آب» پایگاه قدرت اقتصادی قدرتمندی برای خود ایجاد کرده است: بخش قابل‌توجهی از بودجه‌های عمرانی کشور به
است: بخش قابل‌توجهی از بودجه‌های عمرانی کشور به پروژه‌هایی اختصاص می‌یابد که سپاه در آن‌ها نقش دارد، و این نهاد از دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی خود برای بازداشتن منتقدان و جلوگیری از مخالفت‌ها استفاده می‌کند. پیامدهای زیست‌محیطی و فجایع. فعالیت‌های «مافیای آب» در ایران به مجموعه‌ای از بحران‌های گسترده زیست‌محیطی منجر شده است. پروژه‌های سدسازی، انحراف مسیر رودخانه‌ها و برداشت بی‌رویه از منابع آب سطحی و زیرزمینی باعث خشک‌شدن منابع آبی، شوری خاک‌ها، از بین رفتن زیستگاه‌ها و در بسیاری موارد، وقوع «فجایع طبیعی
زیستگاه‌ها و در بسیاری موارد، وقوع «فجایع طبیعی ساخت بشر» شده‌اند: پیوند با بحران آب در ایران. بحران‌های محلی آب که پیش‌تر به آن‌ها اشاره شد، در مجموع به یک بحران فراگیر ملی در ایران انجامیده‌اند. در دهه‌های اخیر، کشور با ترکیبی از خشکسالی‌های دوره‌ای و بهره‌برداری بیش از حد از منابع آب مواجه بوده است – ترکیبی که کارشناسان حوزه آب آن را به «ورشکستگی هیدرولوژیکی» تعبیر کرده‌اند. به‌عبارت دیگر، تقاضا برای آب در حال افزایش مداوم است، در حالی که منابع تجدیدپذیر به‌دلیل مدیریت ناکارآمد و فساد ساختاری به‌طور
به‌دلیل مدیریت ناکارآمد و فساد ساختاری به‌طور پیوسته در حال کاهش‌اند. در حالی که مسئولان دولتی عمدتاً بحران آب را ناشی از تغییرات اقلیمی و خشکسالی معرفی می‌کنند، بسیاری از متخصصان و فعالان محیط زیست بر این باورند که ریشهٔ اصلی بحران، سوءمدیریت و فساد گسترده در نظام بهره‌برداری از منابع آبی کشور است. سیاست‌گذاری در جهت ساخت مداوم تأسیسات پرهزینه آبی – از جمله سدها، خطوط انتقال و تأسیسات نمک‌زدایی – به‌جای تمرکز بر صرفه‌جویی، مدیریت تقاضا و حفظ منابع موجود، باعث تشدید بحران شده است. این پروژه‌های بزرگ عمدتاً
تشدید بحران شده است. این پروژه‌های بزرگ عمدتاً به سود شبکه‌های وابسته به «مافیای آب» تمام شده‌اند، در حالی که پیامدهای اجتماعی و زیست‌محیطی عمیقی برای مناطق وسیعی از کشور به‌جا گذاشته‌اند. برای نمونه، در استان‌هایی مانند خوزستان و چهارمحال و بختیاری، انتقال آب به سمت طرح‌های صنعتی و شهرهای دورافتاده، باعث کمبود شدید آب برای جوامع محلی شده است. در مجموع، «مافیای آب» از نگاه بسیاری از تحلیل‌گران به‌عنوان عامل اصلی وضعیت بحرانی کنونی معرفی می‌شود؛ وضعیتی که موجب شده ایران – با وجود برخورداری از منابع آبی
موجب شده ایران – با وجود برخورداری از منابع آبی تجدیدپذیر قابل‌توجه – امروز با یکی از سخت‌ترین بحران‌های آبی جهان مدرن روبه‌رو باشد. مخالفان. اسماعیل کهرم، کارشناس منابع آب، نامگذاری مافیای آب را درست نمی‌داند. وی معتقد است مافیا سیستمی مخفیانه و زیرزمینی است؛ ولی این پروژهای نادرست، علنی و روی زمین انجام می‌شود و بنابراین نمی‌شود انجام دهندگان آن را مافیا نامگذاری کرد. تحقیق و تفحص مجلس. مهرداد ویس‌کرمی نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای اسلامی در سال ۱۴۰۰ خواستار تحقیق و تفحص از مافیای آب در وزارت نیرو شده
تحقیق و تفحص از مافیای آب در وزارت نیرو شده بود.
هراچیا پولادیان (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ مه ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه حلب فارغ‌التحصیل گشت.
عملیات بودن‌پلاته () در ۱ ژانویه ۱۹۴۵ راه اندازی شد، تلاشی توسط لوفت‌وافه برای فلج کردن نیروهای هوایی متفقین در کشورهای سفلی در طول جنگ جهانی دوم.
بال یا جناح (به ) در هوانوردی نظامی، یک واحد فرماندهی است. در بیشتر خدمات هوانوردی نظامی، یک بال به شکل نسبتاً بزرگی از هواپیماها گفته می‌شود. در کشورهای مشترک‌المنافع یک بال یا جناح معمولاً شامل سه گردان هوایی «اسکادران» است که چندین بال یک گروه را تشکیل می‌دهند (حدود ۱۰ گردان هوایی). هر اسکادران شامل حدود ۱۲ تا ۲۴ هواپیماست.
چنوگن () روستایی در والونی در شهرداری وو-سور-سور، ناحیه سیبرت، واقع در استان لوکزامبورگ (بلژیک)، بلژیک است. در ۱ ژانویه ۱۹۴۵، سربازان آمریکایی ادعا می‌کنند که سربازان آلمانی ورماخت را در این روستا در طول جنگ جهانی دوم در انتقام از قتل‌عام قبلی سربازان آمریکایی توسط وافن اس‌اس قتل‌عام کردند (کشتار چنوگن).
کشتار چنوگن () یک جنایت جنگی بود که توسط اعضای لشکر یازدهمین لشکر زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در نزدیکی چنوگن، بلژیک در ۱ ژانویه ۱۹۴۵ در جریان نبرد آردن انجام شد. بر اساس گزارش‌های شاهدان عینی، تخمین زده می‌شود که ۸۰ اسیر آلمان نازی قتل‌عام شدند. زندانیان را در یک میدان جمع کردند و با مسلسل تیراندازی کردند. این یکی از چندین جنایات جنگی بود که در طول نبرد آردن توسط اعضای نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم و نیروهای محور انجام شد.
جنگل پهن‌برگ خشک حارّه‌ای و جنب‌حارّه‌ای یک نوع زیستگاه است که توسط صندوق جهانی طبیعت تعریف شده‌است و در عرض‌های جغرافیایی منطقه حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای قرار دارد. اگرچه این جنگل‌ها در آب و هوای گرم در تمام طول سال، ممکن است صدها سانتی‌متر باران در سال دریافت کنند، آن‌ها دارای فصول خشک طولانی هستند که چندین ماه طول می‌کشد، که بر اساس منطقهٔ جغرافیایی آن‌ها متفاوت است. این خشکسالی‌های فصلی تأثیر زیادی بر روی همه موجودات زندهٔ جنگل دارد. در بیشتر این جنگل‌ها، درختان برگ‌ریز غالب هستند و در طول خشکسالی، دورهٔ
درختان برگ‌ریز غالب هستند و در طول خشکسالی، دورهٔ بی‌برگی رخ می‌دهد که بسته به نوع گونه درخت، متفاوت است. از آن‌جایی که درختان، از طریق برگ‌های خود، رطوبت خود را از دست می‌دهند، ریزش برگ‌ها به درختانی مانند ساج و آبنوس کوهی اجازه می‌دهد تا آب را برای استفاده در دوره‌های خشکسالی، حفظ کنند. ریزش برگ درختان، لایهٔ تاج‌پوش جنگل را باز کرده و نور خورشید را قادر می‌سازند تا به سطح زمین برسد و رشد گیاهان کوچک را تسهیل کند. درختان در مکان‌های مرطوب و درختانی که به آب‌های زیرزمینی دسترسی دارند، معمولاً همیشه‌سبز
آب‌های زیرزمینی دسترسی دارند، معمولاً همیشه‌سبز هستند. مکان‌های نابارور نیز تمایل به پذیرش درختان همیشه‌سبز دارند. سه منطقهٔ زیست‌محیطی جنگل‌های خشک استوایی، جنگل‌های همیشه‌سبز خشک دکن شرقی، جنگل‌های همیشه‌سبز خشک منطقهٔ خشک سری‌لانکا، و جنگل‌های همیشه‌سبز خشک جنوب شرقی هندوچین، با درختان همیشه‌سبز مشخص می‌شوند. این‌گونه جنگل‌ها، اگرچه تنوع بیولوژیکی کمتری نسبت به جنگل‌های بارانی دارند، اما جنگل‌های خشک حاره‌ای، محل زندگی طیف گسترده‌ای از حیات وحش از جمله میمون‌ها، گوزن‌ها، گربه‌های بزرگ، طوطی‌ها، جوندگان
گوزن‌ها، گربه‌های بزرگ، طوطی‌ها، جوندگان مختلف و پرندگان زمینی هستند. زیست‌توده پستانداران در جنگل‌های خشک بیشتر از جنگل‌های بارانی است، به‌ویژه در جنگل‌های خشک آسیایی و آفریقایی. بسیاری از این گونه‌ها سازگاری فوق‌العاده‌ای با اقلیم نامناسب و دشوار، نشان می‌دهند. این زیست‌بوم متناوب با عنوان بیوم جنگل خشک حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای یا زیست‌بوم جنگل خزان‌دار (برگ‌ریز) حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای شناخته می‌شود. تنوع جغرافیایی. جنگل‌های خشک، معمولاً در نواحی خشک‌تر شمال و جنوب کمربند جنگل‌های بارانی استوایی، جنوب یا
و جنوب کمربند جنگل‌های بارانی استوایی، جنوب یا شمال بیابان‌های جنب‌حاره‌ای، معمولاً در دو ناحیه وجود دارند: یکی بین مدار ۱۰ تا ۲۰ درجهٔ شمالی و دیگری بین ۱۰ تا ۲۰ درجهٔ جنوبی. متنوع‌ترین جنگل‌های خشک جهان در غرب و جنوب مکزیک و در دشت‌های بولیوی هستند. جنگل‌های خشک سواحل اقیانوس آرام در شمال غربی آمریکای جنوبی به دلیل آب و هوای خشک خود، پذیرای گونه‌های منحصربه‌فردی هستند. بوته‌زارها و بیشه‌زارهای ماپوتالند-پوندولند در امتداد ساحل شرقی آفریقای جنوبی متنوع هستند و بسیاری از گونه‌های بومزاد را پشتیبانی
هستند و بسیاری از گونه‌های بومزاد را پشتیبانی می‌کنند. جنگل‌های خشک مرکزی هند و هندوچین به‌دلیل فون‌های مهره‌داران بزرگشان قابل‌توجه هستند. جنگل‌های برگ‌ریز خشک ماداگاسکار و جنگل‌های خشک کالدونیای جدید نیز برای طیف وسیعی از گونه‌ها و در سطوح طبقه‌بندی بالاتر، بسیار متمایز هستند (بومزاد مشخص و تعداد زیادی بازمانده). درختان این مناطق، در فصول خشک از آب‌های زیرزمینی استفاده می‌کنند. الگوها و الزامات تنوع زیستی. گونه‌های این جنگل‌ها معمولاً دامنهٔ وسیع‌تری نسبت به گونه‌های جنگل‌های مرطوب حاره‌ای دارند، اگرچه
به گونه‌های جنگل‌های مرطوب حاره‌ای دارند، اگرچه در برخی مناطق، بسیاری از گونه‌ها محدودهٔ بسیار محدودی را اشغال می‌کنند. بیشتر گونه‌های جنگلی خشک به جنگل‌های خشک گرمسیری، به ویژه در مورد گیاهان، محدود می‌شوند. تنوع زیستی بتا و آلفا زیاد است اما معمولاً کمتر از جنگل‌های مرطوب مجاور است. حفاظت مؤثر از جنگل‌های پهن‌برگ خشک، مستلزم حفظ مناطق وسیع و پیوستهٔ جنگل است. مناطق طبیعی بزرگ برای سکونت درندگان بزرگ‌تر و سایر مهره‌داران و محافظت از گونه‌های حساس در مقابل، شکار مورد نیاز است. تداوم جنگل‌های ساحلی و منابع
شکار مورد نیاز است. تداوم جنگل‌های ساحلی و منابع آبی، برای بسیاری از گونه‌های جنگلی خشک، حیاتی است. بخش‌های بزرگی از جنگل دست‌نخورده مورد نیاز است تا گونه‌ها بتوانند از رویدادهای بزرگی مانند آتش‌سوزی‌های جنگلی بهبود یابند. جنگل‌های خشک، به‌شدت به آتش‌سوزی‌های متعدد و بیش از حد و موضوع جنگل‌زدایی حساس هستند. چرای بی‌رویه و گونه‌های جدید یا مهاجم نیز می‌توانند که به‌سرعت، جوامع طبیعی را تغییر دهند. بازسازی این جنگل‌ها، ممکن، اما چالش‌برانگیز است، به‌ویژه اگر تخریب، شدید و مداوم باشد.
کارن شاهمورادیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۷ سمت نمایندگی دوره پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۸ آوریل ۱۹۸۰ در ایروان به دنیا آمد .
حالا یکی هم من بگم () یک فیلم کوتاه کمدی آمریکایی است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. نیمهٔ اول فیلم، یک فیلم گمشده است و تنها بخش دوم آن موجود است.
سریک هاکوبی شکویان (؛ – ) یک بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ اکتبر ۱۹۲۴ در تفلیس به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان، :جوایز آرتاوازد و هنرمند شایسته گرجستان شوروی (۱۹۶۰) و هنرمند مردمی گرجستان شوروی شده است. وی در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۵ در سن ۹۰ سالگی در تفلیس درگذشت.
غذای آماده یا غذای راحتی که به آن غذای فرآوری‌شده یا به اشتباه غذای حاضری نیز می‌گویند، غذایی است که به صورت تجاری (اغلب از طریق فرآوری غذایی) برای سهولت مصرف‌کننده تهیه می‌شود. چنین غذایی معمولاً بدون آماده‌سازی آماده خوردن است. همچنین ممکن است به راحتی قابل حمل باشد، ماندگاری طولانی داشته باشد یا ترکیبی از این ویژگی‌های راحت را ارائه دهد. اگرچه وعده‌های غذایی رستوران با این تعریف مطابقت دارند، این اصطلاح به ندرت برای آن‌ها به کار می‌رود. غذاهای آماده شامل محصولات خشک آماده برای خوردن، غذای منجمد، غذاهای
محصولات خشک آماده برای خوردن، غذای منجمد، غذاهای بسته‌بندی‌شده، رب گوجه‌فرنگی و محصولات کنسروشده، و غذاهای میان‌وعده (تنقلات) هستند. غذاهای آماده به سه نوع تقسیم می‌شوند: نگرانی‌های زیست‌محیطی و سلامتی. چندین گروه به مضرات زیست‌محیطی بسته‌بندی تک مصرفی به دلیل افزایش استفاده از پلاستیک که به افزایش زباله‌های جامد در محل‌های دفن زباله یا رهاسازی در طبیعت منجر می‌شود، اشاره کرده‌اند. به دلیل نگرانی در مورد چاقی و سایر مشکلات سلامتی، برخی از سازمان‌های بهداشتی از چربی، شکر، نمک، افزودنی‌های غذایی برای نگهداری
از چربی، شکر، نمک، افزودنی‌های غذایی برای نگهداری غذا که در بیشتر غذاهای آماده وجود دارند انتقاد کرده‌اند. در بیشتر کشورهای توسعه‌یافته، ۸۰ درصد نمک مصرفی از مواد غذایی تهیه‌شده در صنعت غذا به دست می‌آید و مابقی ۵ درصد از سهم نمک طبیعی و ۱۵ درصد از نمک اضافه‌شده در هنگام پخت و پز یا غذا خوردن. اثرات سلامتی نمک بر روی سدیم متمرکز است و تا حدی به میزان مصرف آن بستگی دارد. یک وعده از بسیاری از غذاهای آماده حاوی بخش قابل توجهی از میزان توصیه‌شده روزانه سدیم و حتی فراتر از آن است. تولیدکنندگان نگران این هستند
حتی فراتر از آن است. تولیدکنندگان نگران این هستند که اگر طعم محصولشان با نمک بهینه و خوش‌طعم نشود، به خوبی محصولات شرکت‌های رقیب به فروش نرسد، به همین دلیل بیش از حد مجاز و نیاز بدن، نمک و ادویه‌های مختلف به محصولات خود اضافه می‌کنند. آزمایش‌ها نشان داده‌اند که برخی غذاهای بسته‌بندی‌شدهٔ محبوب و پرفروش برای خوش‌طعم بودن به مقادیر قابل توجهی نمک یا شکر وابسته هستند.
پس از تهاجم آلمان و شوروی به لهستان، که در سپتامبر ۱۹۳۹ رخ داد، قلمرو لهستان بین آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی به نصف تقسیم شد. شوروی در آغاز تهاجم، دولت لهستان را به رسمیت نمی‌شناخت. از سال ۱۹۳۹، مقامات آلمان و شوروی سیاست‌ها و اقدامات سرکوب‌گرانهٔ خود را در رابطه با لهستان هماهنگ می‌کردند. برای نزدیک به دو سال پس از تهاجم، دو دولت اشغال‌گر به بحث در مورد طرح‌های دوجانبه برای مقابله با مقاومت لهستان در طول کنفرانس‌های گشتاپو-NKVD تا زمان عملیات بارباروسای آلمان، علیه اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ ادامه
آلمان، علیه اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ ادامه داشت. پیمان مولوتوف-ریبنتروپ شکسته شد و جنگ جدید شروع شد. شوروی قبلاً ۵۰۰٬۰۰۰ شهروند لهستانی را در منطقهٔ کرسی دستگیر و زندانی کرده بود. دستگیرشدگان شامل مقامات مدنی، پرسنل نظامی و به شوروی، سایر «دشمنان مردم» مانند روحانیون و مربیان لهستانی بودند و تقریباً از هر ده مرد بالغ، یک نفر، دستگیر شده بود. در مورد این‌که آیا سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان، خشن‌تر از سیاست‌های آلمان نازی بود، اختلاف‌نظر وجود دارد. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ شهروند لهستانی توسط شوروی،
دارد. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ شهروند لهستانی توسط شوروی، سرکوب و کشته شدند. تبعید دسته‌جمعی به شرق. تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ شهروند لهستانی در طول دو سال اشغال شوروی دستگیر شدند. زندان‌ها به‌زودی به‌شدت شلوغ شدند و همهٔ زندانیان، متهم به فعالیت‌های ضدشوروی بودند. NKVD مجبور شد ده‌ها زندان موقت را در تقریباً تمام شهرهای منطقه باز کند. موج دستگیری‌ها و محکومیت‌های ساختگی به اسکان اجباری دسته‌های بزرگی از مردم (" کولاک‌ها"، کارمندان دولت لهستان، کارگران، اساتید دانشگاه، "اوسادنیک‌ها") در اردوگاه‌های کار گولاگ و شهرک‌های ویژهٔ
در اردوگاه‌های کار گولاگ و شهرک‌های ویژهٔ تبعیدی‌ها در مناطق دورافتادهٔ شوروی منجر شد. طی این دوره، شوروی در مجموع، تقریباً یک میلیون نفر را از لهستان به سیبری فرستاد. به گفتهٔ نورمن دیویس، نیمی از آن‌ها پیش از امضای پیمان سیکورسکی-مایسکی در سال ۱۹۴۱ مرده بودند. حدود ۵۵ درصد از تبعیدشدگان به سیبری و آسیای مرکزی شوروی، زنان لهستانی بودند.
موش جنگلی آرورای لوزون ، یک موش جنگلی بومی آرورا در جزیرۀ لوزون، فیلیپین است.
تِسِک سربلوطی ، یک پرنده آوازخوان کوچک حشره‌خوار که در گذشته از خانواده "سسکان جهان قدیم" بود اما امروزه در خانواده سسکان بیشه (Cettiidae) جای می‌گیرد. در بنگلادش، بوتان، چین، هند، لائوس، میانمار، نپال، تایلند و ویتنام یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های پهن‌برگ نمناک گرمسیری و نیمه‌گرمسیری و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
آرگام هوویکی آبراهامیان (؛ زادهٔ ) یک حقوق‌دان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۵ مهٔ ۱۹۸۶ در مخچیان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی فرزند هوویک آبراهامیان می‌باشد
آشوت یغیشهٔ آرسنیان (؛ زادهٔ ) یک کارآفرین و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های سوم تا ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۰ در گندواز به دنیا آمد .
آرمن بابایان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره‌های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۲ در آرماویر، ارمنستان به دنیا آمد .