payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تحت تأثیر آن با مشکل مواجه شده بود، ارائه کرد. نسخه ۲۰۱۲. نسخه ۲۰۱۲ توسط پنگوئن با عنوان "خالص، سفید و مرگبار منتشر شد: چگونه شکر ما را می‌کشد و چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا آن را متوقف کنیم". متن یودکین با متن نسخه ۱۹۸۶ یکسان است. علاوه بر این، نسخه جدید مقدمه ای از رابرت لوستیگ دارد، که مستقل از یودکین، برخی از اثرات مضر ساکاروز، به ویژه در علت‌شناسی چاقی در دوران کودکی را کشف کرده بود. این نسخه "خالص، سفید و مرگبار" به آلمانی و کره ای ترجمه شده‌است. پذیرایی. پس از تقریباً نیم قرن، مشخص شد که کتاب
پذیرایی. پس از تقریباً نیم قرن، مشخص شد که کتاب "خالص، سفید و مرگبار" کتابی متحول کننده بود، هم به این دلیل که درک علمی شکر را دوباره شکل داد و هم به دلیل تحریک اقدامات عملی برای کاهش قند. استقبال اولیه بسیار متفاوت بود. برای چندین دهه پس از انتشار اولیه کتاب در سال ۱۹۷۲، با وجود فروش و ترجمه آن (به فنلاندی، آلمانی، مجارستانی، ایتالیایی، ژاپنی و سوئدی)، استدلال‌های یودکین نه تنها توسط صنایع غذایی، بلکه توسط بسیاری از همتایان علمی او رد شد. به دلیل تأخیر طولانی ناشی از مخالفان (که در زیر در قسمت رد توضیح
ناشی از مخالفان (که در زیر در قسمت رد توضیح داده شده‌است)، و زمانی که دیگران به آرامی اهمیت شکر را درک کردند (توصیف شده در بخش انتقال)، شکر تنها در سال‌های اولیه به عنوان ماده غذایی اصلی مورد توجه جهانی ظاهر شد. قرن بیست و یکم طرد شدن. زمانی که "Pure, White and Deadly" برای اولین بار منتشر شد، یودکین یکی از اعضای پانل رژیم غذایی و بیماری‌های قلبی عروقی کمیته جنبه‌های پزشکی سیاست غذایی (COMA) بود که در آن زمان نهاد اصلی مشاوره علمی در مورد تغذیه برای دولت بریتانیا بود. این فرصتی ایده‌آل برای تبدیل علم به
بریتانیا بود. این فرصتی ایده‌آل برای تبدیل علم به سیاست به نظر می‌رسید. در این صورت، همکاران یودکین در پانل استدلال‌های او را نپذیرفتند، بنابراین او یک «یادداشت رزرو» مختصری برای گزارش نهایی نوشت که نشان می‌داد آنها توجه زیادی به چربی و کم توجهی به ساکاروز داشته‌اند. این که برای اولین بار از یک پانل COMA خواسته شد تا بیماری قلبی عروقی را در نظر بگیرد، خود نشانه ای از تغییراتی بود که "Pure, White و Deadly" به آن توجه داشت. با کاهش محرومیت‌های زمان جنگ و رونق کشورهای صنعتی، رژیم غذایی تغییر کرد و تمرکز تغذیه
کشورهای صنعتی، رژیم غذایی تغییر کرد و تمرکز تغذیه نیز تغییر کرد - از بیماری‌های ناشی از کمبود تا مشکلات افراطی، چیزی که یودکین آن را «بیماری‌های تمدن» نامید. در بسیاری از کشورها، دولت‌ها و سازمان‌های پزشکی شروع به انتشار توصیه‌های غذایی کردند. برخی از آنها شکر را در میان نگرانی‌های خود قرار دادند، اما بدون اشاره خاصی به "خالص، سفید و مرگبار"، یا اصلاً به Yudkin. چربی موضوع اصلی باقی ماند. بررسی ۱۰۰ گزارش تغذیه بین‌المللی تا سال 1991 نشان داد که ۷۰ مورد شامل اهداف کمی برای چربی و تنها ۲۳ مورد برای قند
شامل اهداف کمی برای چربی و تنها ۲۳ مورد برای قند بودند. در بریتانیا، گزارش COMA در سال ۱۹۸۴ در مورد رژیم غذایی و بیماری‌های قلبی عروقی به "Pure, White and Deadly" یا Yudkin اشاره ای نکرد. و علیرغم انتشار بسیار گسترده کتاب در سال ۱۹۸۶ با شواهد جدید، پانل جداگانه COMA در مورد «قندهای غذایی و بیماری‌های انسانی» در سال 1989 به صراحت هرگونه ارتباط بین قند و چاقی، دیابت نوع ۲ یا بیماری قلبی را رد کرد. اولین گزارش WHO در مورد «رژیم غذایی، تغذیه و پیشگیری از بیماری‌های مزمن» در سال ۱۹۹۰، نقش قند را در ایجاد
بیماری‌های مزمن» در سال ۱۹۹۰، نقش قند را در ایجاد پوسیدگی دندان تأیید کرد، اما نه در چاقی یا CVD. به کیز ارجاع داده شد اما به یودکین اشاره نشد. به‌طور مشابه، نسخه ۱۹۹۴ گزارش COMA در مورد بیماری‌های قلبی عروقی 414 مرجع را فهرست می‌کند، اما "خالص، سفید و مرگبار" را در میان آنها شامل نمی‌شود. انتقال. برای عموم مردم، مهم‌ترین پیشرفت، محبوبیت روزافزون رژیم‌های کم کربوهیدرات از اواسط دهه ۱۹۹۰ به بعد بود. اینها یک حس عمومی ایجاد کردند که چیزی در مورد شکر مضر است و مردم باید کمتر از آن بخورند. رژیم‌های کم
است و مردم باید کمتر از آن بخورند. رژیم‌های کم کربوهیدرات در آن زمان به شدت با رابرت اتکینز مرتبط بود، او یک متخصص قلب بود که از طرف همتایان پزشکی‌اش طرد شد. اما بسیاری دیگر تغییراتی را در این موضوع تولید کردند، از جمله آرتور آگاتستون، بری سیرز، لزلی کنتون، پاتریک هولفورد و جنی برند-میلر. این روند در قرن بیست و یکم به اشکال مختلف از جمله رژیم‌های غذایی کتوژنیک و پارینه سنگی ادامه دارد. یودکین از این پیشرفت قدردانی چندانی دریافت نکرد، حتی با وجود اینکه او پنج کتاب در مورد کاهش وزن منتشر کرده بود، که همه
پنج کتاب در مورد کاهش وزن منتشر کرده بود، که همه آنها بر محدودیت قند تأکید داشتند، از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۹۰، قبل از نوشتن هر یک از رژیم‌های غذایی کم کربوهیدرات محبوب. (برای کتابشناسی به ورودی جداگانه ویکی‌پدیا در مورد جان یودکین مراجعه کنید). عدم شناخت مشابهی در جامعه علمی وجود داشت. همان‌طور که دیدیم، از اولین نسخه "Pure, White and Deadly" به بعد، یودکین توجه را به «اختلال متابولیک» ناشی از مصرف بیش از حد قند، یعنی تأثیر آن بر تولید انسولین یا حساسیت افراد به آن جلب کرد. اما جرالد ریون، یکی دیگر از متخصصان
آن جلب کرد. اما جرالد ریون، یکی دیگر از متخصصان پزشکی آکادمیک بود که کارش تحقیقات و توجه بالینی به انسولین را برانگیخت و بعدها به عنوان «پدر مقاومت به انسولین» شناخته شد. ریون همچنین این وضعیت را به پیامدهای سلامتی گسترده‌تر، از جمله بیماری قلبی، در آنچه در آن روزهای اولیه به عنوان "سندرم X" (که اکنون به‌طور رسمی به عنوان سندرم متابولیک شناخته می‌شود) مرتبط دانست. همچنین سازمان‌های غیردولتی حامی سلامت مواد غذایی در طول دهه ۱۹۹۰ بیشتر نمایان شدند و آگاهی در مورد مشکلات رژیم غذایی را افزایش دادند. برخی به
مورد مشکلات رژیم غذایی را افزایش دادند. برخی به ویژه در مورد شکر فعال بودند - به ویژه مرکز علوم در منافع عمومی (CSPI) در ایالات متحده و اقدام و اطلاعات در مورد قندها (AIS) در بریتانیا، که اکنون با برجسته‌تر Action on Sugar (AoS) جایگزین شده‌است. اما حتی این گروه‌ها هم به "Pure, White and Deadly" یا به Yudkin اشاره عمومی چندانی نکردند. در طول این دوره، هم رسانه‌های چاپی و هم رسانه‌های پخش، پوشش روزافزونی به شکر دادند. اما تنها اثرگذارترین مقاله، داستان جلدی دربارهٔ بحث قند و چربی توسط گری تابز در "مجله
دربارهٔ بحث قند و چربی توسط گری تابز در "مجله نیویورک تایمز" در سال 2002. کار او همچنین روزنامه نگاران دیگر، از جمله نویسندگان آشپزی، را تشویق کرد که مقالاتی در مورد شکر منتشر کنند. امروزه مقالات، ستون‌ها و برنامه‌های مربوط به شکر در همه جا حاضر شده‌اند و تعداد آنها بسیار زیاد است. مقاله ویکی‌پدیا در مورد جان یودکین شامل ارجاعاتی به چندین مقاله در مورد «خالص، سفید و مرگ‌بار» در مطبوعات پزشکی و مطبوعات رسمی تا سال ۲۰۱۶ است. نمونه جدیدتر، "Fat لابی نداشت"، در دسامبر ۲۰۱۷ در "مجله Süddeutsche Zeitung Magazin"
دسامبر ۲۰۱۷ در "مجله Süddeutsche Zeitung Magazin" ظاهر شد. مورد در حال توسعه علیه شکر همچنین در نسخه 2003 WHO «رژیم غذایی، تغذیه و پیشگیری از بیماری‌های مزمن» آشکار شد، که تشخیص داد دلایل خوبی برای محدود کردن مصرف شکر به کمتر از ۱۰٪ از کل کالری وجود دارد، نه فقط به دلیل پوسیدگی دندان، اما «فقط به دلایل تغذیه ای». این دلایل به‌طور خاص شامل چاقی بود. مناقشه بعدی با صنعت غذا بر سر استراتژی جهانی برای دستیابی به این هدف نقطه عطفی برای برخی از شرکت‌ها بود که متوجه شدند شکر و محصولات شیرین اکنون به‌طور غیرقابل
شدند شکر و محصولات شیرین اکنون به‌طور غیرقابل تغییری در دستور کار تغذیه قرار دارند. موفقیت واقعی در سال ۲۰۰۹ با سخنرانی «شکر: حقیقت تلخ» توسط رابرت لوستیگ، متخصص غدد اطفال، که در یو تیوب پخش شد و تقریباً هشت میلیون بار مشاهده شد، رخ داد. مشارکت لوستیگ از چند جهت قابل توجه بود. اول، توجه عمومی را به پرونده علمی جدی علیه شکر جلب کرد. همچنین نگرانی‌های تغذیه ای در مورد قند فراتر از چاقی را به همه بیماری‌های سندرم متابولیک گسترش داد. سرانجام، نقشی را که یودکین در این تاریخ طولانی ایفا کرده بود، تشخیص داد و از
در این تاریخ طولانی ایفا کرده بود، تشخیص داد و از این رو الهام‌بخش اصلی برای انتشار مجدد "Pure, White and Deadly" در سال ۲۰۱۲ بود که لوستیگ مقدمه‌ای برای آن نوشت. در حالی که لوستیگ به‌طور مستقل به درک بالینی خود از شکر رسید، در اعتراف به بدهی خود به یودکین، سخاوتمندتر از هر کارمند علمی قبلی بود. لوستیگ مقدمه‌اش را با "Pure, White and Deadly" به پایان می‌رساند: «من مفتخرم که شاگرد یودکین هستم و در احیای کار و شهرت او و کمک به پیشرفت میراث و پیام بهداشت عمومی او کمک می‌کنم. هر دانشمندی بر شانه‌های غول‌ها
او کمک می‌کنم. هر دانشمندی بر شانه‌های غول‌ها می‌ایستد. برای مردی با قد و هیکل نسبتاً کوچک، دکتر جان یودکین واقعاً یک غول بود. تأیید. دو کتاب اصلی موضوع توسعه یافته توسط یودکین را در نظر گرفته‌اند: "شانس چربی" توسط رابرت لوستیگ (انتشارات خیابان هادسون، ۲۰۱۳) و "پرونده علیه شکر" نوشته گری تابز (آلفرد ای. ناپف، ۲۰۱۷). این دو کتاب به دعوت یودکین در "خالص، سفید و مرگبار" برای کاهش قابل توجه مصرف شکر شتاب داده‌اند. در سال‌های اخیر، اکثر تولیدکنندگان بزرگ چندملیتی غذا و نوشیدنی، اجرای برنامه‌های «سلامت و
چندملیتی غذا و نوشیدنی، اجرای برنامه‌های «سلامت و تندرستی» را آغاز کرده‌اند که در میان سایر اقدامات، سبد محصولات خود (هزاران محصول) را برای کاهش شکر بازبینی و فرموله می‌کنند. نستله، یونیلور، دانون، جنرال میلز، کلوگ، مارس، کرافت هاینز، موندلز و دیگران چنین برنامه‌هایی دارند، و همچنین مهم‌تر از همه، کوکاکولا و پپسی کو. نتایج در بین شرکت‌ها، بازارها و دسته‌های محصول متغیر است و اغلب به عنوان ناکافی یا بسیار کند مورد انتقاد قرار می‌گیرد. اما فرمول مجدد قابل توجه در غذاها معمولاً سالها طول می‌کشد. آنها باید به
در غذاها معمولاً سالها طول می‌کشد. آنها باید به تدریج و به‌طور نامحسوس انجام شوند تا به انتظارات مردم شوک وارد نشوند و مشتریان ثابت را با خود همراه کنند. به عنوان مثال، Heinz UK، پاسخ دهنده اولیه به نگرانی‌های تغذیه ای، از سال ۱۹۸۶ به تدریج قند را در محدوده خود کاهش داده‌است و هنوز هم این کار را انجام می‌دهد. کاهش قند در غذاهای بازار انبوه یک فرایند دگرگون کننده است که زمان زیادی طول خواهد کشید. برنامه‌ها و سیاست‌های دولت در مورد شکر نیز در حال تغییر است. پیش از این، هدف اجماع برای مصرف شکر ۱۰ درصد کالری
پیش از این، هدف اجماع برای مصرف شکر ۱۰ درصد کالری بود. در سال ۲۰۱۵، کشور زادگاه یودکین، بریتانیا، هدف ۵ درصد از انرژی رژیم غذایی را تعیین کرد، و WHO این را یک «توصیه مشروط» برای همه کشورها اعلام کرد. سیاست‌های صریح ضد شکر در حال اجرا است. بارزترین تظاهرات مالیات بر «نوشیدنی‌های شیرین شده با شکر» بوده‌است. در زمان نگارش این مقاله، حدود ۵۹ کشور نوعی هزینه برای نوشیدنی‌های شیرین اتخاذ کرده‌اند. این هنوز یک اقلیت در میان دولت‌های ملی است، اما تعداد آنها در حال افزایش است. اثربخشی آنها متفاوت است. در بسیاری از
افزایش است. اثربخشی آنها متفاوت است. در بسیاری از موارد هزینه‌ها ناچیز است، داده‌های مربوط به فروش و مصرف ناقص است و در نتیجه تأثیرات آن مورد مناقشه است. قوی‌ترین تا به امروز دوباره در بریتانیا است، با مالیات صنعت نوشابه. ساختار آن نه سرکوب مصرف، بلکه تحریک مجدد فرمول بندی بود؛ بنابراین به شکل «مالیات» بر تولیدکنندگان بود، نه مالیات غیر مستقیم در سطح خرده فروشی. مؤثر بود: بیشتر نوشیدنی‌های بازار انبوه برای فرار از مالیات، محتوای قند خود را کاهش داده‌اند. بریتانیا همچنین برنامه ای را برای کاهش محتوای قند در
همچنین برنامه ای را برای کاهش محتوای قند در غذاهای شیرین محبوب (بیسکویت، غلات صبحانه، کیک، شکلات، بستنی، شیرینی، پودینگ، شیرینی‌های قندی، پخش‌های شیرین و ماست) آغاز کرده‌است. هنوز خیلی زود است که بگوییم آیا این کار مؤثر خواهد بود یا خیر - بسیاری از محصولات با قند پایین هنوز در حال توسعه هستند و در غذاها بیشتر از نوشیدنی‌ها، فرمولاسیون مجدد فرآیندی طولانی است. و باید دید که چه تعداد آیتم از نظر تجاری موفق خواهند بود، که پیش نیاز موفقیت فرمول مجدد به عنوان یک استراتژی بهداشت عمومی است. از قضا، مهم‌ترین معیار
استراتژی بهداشت عمومی است. از قضا، مهم‌ترین معیار تأثیر فزاینده یودکین از خود صنعت قند گرفته شده‌است. در سال ۱۹۶۴، با آگاهی از استدلال‌های او حتی قبل از انتشار "Pure, White و Deadly"، دو تولیدکننده بزرگ شکر در بریتانیا (AB Sugar و Tate &amp; Lyle) دفتر شکر (بعدها Sugar Nutrition) را برای ارائه استدلال‌های متقابل علمی در مورد سلامت راه اندازی کردند. اثرات شکر در سال ۲۰۱۶، با تشخیص اینکه بحث عمومی از بین رفته‌است، آن را تعطیل کردند. نفوذ. اگرچه مصرف بیش از حد شکر به عنوان یک مسئله مهم سلامتی شناخته شده‌است،
شکر به عنوان یک مسئله مهم سلامتی شناخته شده‌است، اما احتمالاً برای دهه‌های آینده یک مشکل باقی خواهد ماند. شیوع چاقی در بیشتر کشورهای توسعه یافته همچنان بالاست. همچنین در بسیاری از جوامع در حال توسعه، حتی در جوامعی که کمبودهای گسترده دارند، در حال افزایش است، جایی که «بار مضاعف» سوء تغذیه را ایجاد می‌کند. تاکنون، «هیچ کشوری موفق نشده‌است همه‌گیری چاقی خود را در تمام گروه‌های سنی تغییر دهد». بار بیماری، چه در کشورهای ثروتمند و چه در کشورهای فقیر، به سمت «بیماری‌های غیرواگیر»، از جمله بیماری‌های سندرم
«بیماری‌های غیرواگیر»، از جمله بیماری‌های سندرم متابولیک مرتبط با قند، تغییر کرده‌است. از دیدگاه جهانی، مصرف شکر نیز از طریق رشد در آسیا و آفریقا در حال افزایش است و هند بزرگ‌ترین مصرف‌کننده جهان در مقادیر مطلق است. با وجود تمام تلاش‌های دولت، ممکن است حتی در بریتانیا هم سقوط نکند. تخمین میزان مصرف واقعی مشکل است، زیرا نظرسنجی‌های رژیم غذایی به دلیل «کم گزارش دهی» دارای نقص هستند. جای تعجب نیست که تولید شکر به موازات آن افزایش می‌یابد، نه تنها از طریق نیشکر و چغندر بیشتر، بلکه به دلیل افزایش تولید شربت ذرت
و چغندر بیشتر، بلکه به دلیل افزایش تولید شربت ذرت با فروکتوز بالا / ایزوگلوکز، ساخته شده از سایر محصولات نشاسته ای مانند ذرت و گندم. در واقع، علیرغم توجه به سیاست‌های جدید برای کنترل تقاضا برای شکر، سیاست‌های کشاورزی و بازرگانی همچنان به تحریک تولید آن ادامه می‌دهد. با این وجود، برنامه‌های اصلاحی دولت‌ها و شرکت‌ها باید در درازمدت، مصرف را به تدریج کاهش دهد. یکی از پیامدهای تأکید بر فرمول مجدد، تحریک توسعه مواد غذایی جدید است که ممکن است به جای شکر استفاده شود، به ویژه در تغییرات فنی دشوارتر در غذاها. اینها
به ویژه در تغییرات فنی دشوارتر در غذاها. اینها فراتر از شیرین کننده‌های «مصنوعی» آشنا هستند و شامل شیرین کننده‌های «طبیعی» جدید، پلی ال‌های برتر، دکسترین‌های بهتر، الیگو/پلی ساکاریدهای بهبود یافته، پروتئین‌های شیرین، تقویت کننده‌های طعم، اصلاح کننده‌های گیرنده‌های طعم و حتی اشکال جدید خود قند می‌شوند. در نتیجه، محصولات جدید به بازار انبوه با محتویات قند بسیار کاهش یافته یا حتی بدون شکر ممکن است گسترده شوند.
جزیره امان () یک جزیره بسیار کوچک است که در ناحیه سبرانگ پرای جنوبی، ایالت پنانگ، مالزی، دور از ساحل سبرانگ پرای واقع شده است. این جزیره که به «جزیره صلح» معروف است، سرای یک دهکدهٔ قدیمی مالایی است. مکان‌های جذاب در جزیره امان شامل جالان تلاگا آماس، باتو پرومپاک و جزیره گدونگ در نزدیکی آن می‌باشد. یک زمانی، جزیره امان و جزیره گدونگ در تملک آقای محمد سعد و برادر بزرگترش قرار داشت. آقای محمد سعد در سن ۹۹ سالگی درگذشت.
ستون نور (انگلیسی: Light pillar)، یک پدیده نوری جوی است که در آن یک پرتو نور، عمودی به نظر می‌رسد که در بالا یا زیر منبع نور امتداد دارد. این اثر با انعکاس نور از بلورهای یخی کوچکی که در جو معلق هستند یا از ابرهای در ارتفاع بالا تشکیل شده‌اند (مانند ابرهای ابر پرساپوشنی و ابر پرسا) ایجاد می‌شود. اگر از نور خورشید ایجاد شود (معمولاً زمانی که نزدیک یا حتی زیر افق است)، به این پدیده، ستون آفتاب یا ستون خورشیدی می‌گویند. ستون‌های نور همچنین می‌توانند توسط ماه یا منابع زمینی مانند چراغ‌های خیابان ایجاد شوند.
یا منابع زمینی مانند چراغ‌های خیابان ایجاد شوند. تشکیل. از آنجایی که آنها در اثر تعامل نور با بلورهای یخ ایجاد می‌شوند، ستون‌های نور از خانواده هاله‌ها هستند. بلورهای مسئول ستون‌های نور معمولاً از صفحات مسطح و شش ضلعی تشکیل شده‌اند که در هنگام سقوط در هوا تمایل دارند کم و بیش به سمت افقی قرار گیرند. هر تکه به‌عنوان یک آینه کوچک عمل می‌کند که منابع نوری را که به‌طور مناسب در زیر آن قرار گرفته‌اند منعکس می‌کند (نمودار را ببینید) و وجود تکه‌ها در ارتفاعات باعث می‌شود که انعکاس به‌صورت عمودی در یک ستون کشیده
می‌شود که انعکاس به‌صورت عمودی در یک ستون کشیده شود. هر چه بلورها بزرگتر و تعدادشان بیشتر باشد، این اثر بارزتر می‌شود. به‌ندرت، بلورهای ستونی شکل می‌توانند باعث ایجاد ستون‌های نور نیز شوند. در هوای بسیار سرد، بلورهای یخ را می‌توان در نزدیکی زمین معلق کرد که در این صورت به آنها گرد الماس می‌گویند. برخلاف پرتو نور، یک ستون نور از نظر فیزیکی در بالا یا زیر منبع نور قرار ندارد. ظاهر آن به عنوان یک خط عمودی یک توهم نوری است که از انعکاس جمعی بلورهای یخ ناشی می‌شود. اما فقط آنهایی که در صفحه عمودی مشترک قرار
اما فقط آنهایی که در صفحه عمودی مشترک قرار دارند، پرتوهای نور را به سمت ناظر هدایت می‌کنند (نمودار را ببینید). این شبیه به مشاهده یک منبع نور بر روی بدنه آبی است. امواج روی سطح آب، منبع نور را در جهات مختلف منعکس می‌کنند، و آن‌هایی که اتفاقاً به سمت بیننده می‌روند، ترکیب می‌شوند و خط روشنی را تشکیل می‌دهند که به سمت منبع نور اشاره می‌کند.
موزه مومیایی ۲: گم‌شدن در زمان یک فیلم آمریکایی در سبک خیال‌پردازی تاریک و کمدی به نویسندگی و کارگردانی آنتونی هیکاکس که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم موزه مومیایی محصول سال ۱۹۸۸ محسوب می‌شود. فیلم در ۲۶ مارس ۱۹۹۲ در فیلیپین به نمایش درآمد، در حالی که در ۱۶ ژوئن ۱۹۹۲ به صورت ویدئویی در ایالات متحده پخش شد. اگرچه فیلمنامه توسط یک نویسنده بریتانیایی نوشته شده بود، اما بازیگران آمریکایی اجازه داشتند که دیالوگ‌ها را به زبان خودشان بیان کنند و شیوه‌های گفتاری رایج انگلیسی را با شیوه‌های
و شیوه‌های گفتاری رایج انگلیسی را با شیوه‌های آمریکایی جایگزین کردند.
شورش ۱۶۸۹ بوستون یک قیام مردمی در ۱۸ آوریل ۱۶۸۹ علیه حاکمیت سِر ادموند اندروس، فرماندار سلطه نیوانگلند بود. یک ازدحام سازماندهی‌شده از شبه‌نظامیان محلی و شهروندان در شهر بوستون، مرکز حاکمیت تشکیل شد و مقامات حکومتی را دستگیر می‌کرد. اعضای کلیسای انگلستان نیز در صورتی که اعتقاد بر این بود که با ادارهٔ حاکمیت همدردی می‌کنند، بازداشت می‌شدند. در جریان شورش هیچ‌کدام از جناح‌ها تلفاتی نداشتند. رهبران سابق مستعمره خلیج ماساچوست سپس کنترل دولت را دوباره به دست گرفتند. در سایر مستعمرات، اعضای دولت‌هایی که به دلیل
در سایر مستعمرات، اعضای دولت‌هایی که به دلیل سلطه آواره شده بودند، به قدرت بازگردانده شدند.
گلوگاه شبانه (انگلیسی: Nocturnal bottleneck) فرضیه‌ای است برای توضیح چندین صفت پستانداران. در سال ۱۹۴۲، گوردون لین والز () این مفهوم را توصیف کرد که بیان می‌کند پستانداران جفت‌دار عمدتاً یا حتی منحصراً در طول داستان تکاملی خود شب‌زی بوده‌اند، که از منشأ آنها ۲۲۵ میلیون سال پیش شروع شد و تنها با مرگ دایناسورهای غیر پرنده در ۶۶ میلیون سال پیش پایان یافت. در حالی که برخی از گروه‌های پستانداران بعداً برای پر کردن جایگاه روزانه تکامل یافته‌اند، تقریباً ۱۶۰ میلیون سال به‌عنوان حیوانات شب‌زی سپری کردن، میراث
سال به‌عنوان حیوانات شب‌زی سپری کردن، میراث ماندگاری در کالبدشناسی و کاراندام‌شناسی پایه‌ای به جا گذاشته است و بیشتر پستانداران هنوز شب‌گرد هستند. تکامل پستانداران. پستانداران از سگ‌دندان‌ها، گروهی از هم‌کمانان سگ‌مانند در پی انقراض دسته جمعی پرمین-تریاس تکامل یافته‌اند. گروه‌های شاه‌خزندگان نوظهور که پس از انقراض شکوفا شدند، از جمله تمساح‌ها و دایناسورها و اجدادشان، سگ‌دندان‌های بزرگ‌تر باقی‌مانده را به سمت انقراض سوق دادند و تنها اشکال کوچک‌تر را باقی گذاشتند. سگ‌دندان‌های زنده‌مانده تنها می‌توانستند با
سگ‌دندان‌های زنده‌مانده تنها می‌توانستند با کمترین رقابت از سوی دایناسورهای روزانه در جایگاه‌ها موفق شوند و به ساکنان حشره‌خوار معمولی با جثه کوچک زیر دسته شبانه تبدیل شوند. در حالی که پستانداران اولیه در طول دوره میانه‌زیستی به چندین گروه احتمالاً کاملاً معمولی از حیوانات تبدیل شدند، همه آنها نسبتاً کوچک و شبگرد باقی ماندند. دایناسورها تنها با انقراض عظیم در پایان دوره کرتاسه، صحنه را برای ایجاد جانوران جدیدی از پستانداران باز گذاشتند. با وجود این، پستانداران برای میلیون‌ها سال کم‌جسم بودند. در حالی که
برای میلیون‌ها سال کم‌جسم بودند. در حالی که همه بزرگ‌ترین جانوران زنده امروزی پستانداران هستند، اکثر پستانداران هنوز حیوانات کوچک شبگرد هستند. سازگاری‌های شبانه پستانداران. به نظر می‌رسد چندین ویژگی مختلف کاراندام‌شناسی پستانداران سازگاری با سبک زندگی شبانه است که عمدتاً مربوط به اندام‌های حسی است. این شامل:
چهاررنگ‌بینی (انگلیسی: Tetrachromacy)، (از یونانی "tetra" به معنای "چهار" و "chromo" به معنای "رنگ") شرایط داشتن چهار کانال مستقل برای انتقال اطلاعات رنگ یا داشتن چهار نوع یاخته مخروطی در چشم است. موجودات که دارای چهاررنگ‌بینی هستند، چهاررنگ‌بین نامیده می‌شوند. در موجودات چهاررنگ‌بین، فضای رنگی حسی چهار بعدی است، به این معنی که تطبیق اثر حسی طیف‌های نوری که به‌طور دلخواه انتخاب شده‌اند در طیف مرئی آنها مستلزم مخلوط‌هایی از حداقل چهار رنگ اصلی است. چهاررنگ‌بینی در بین گونه‌های مختلف پرندگان، ماهی‌ها،
در بین گونه‌های مختلف پرندگان، ماهی‌ها، دوزیستان، و خزندگان نشان داده شده است. جد مشترک همه مهره‌داران یک چهاررنگ‌بین بود، اما پستانداران به دلیل گلوگاه شبانه، دو رنگی را تکامل دادند و دو تا از چهار مخروط خود را از دست دادند. سه‌رنگ‌بین‌ها می‌توانند تقریباً ۱۰۰ میلیون ترکیب رنگ را ببینند، اما یک چهاررنگ‌بین می‌تواند بیش از یک میلیارد ترکیب رنگ را ببیند. فیزیولوژی. توضیح طبیعی چهاررنگ‌بینی این است که اندامگان شبکیه شامل چهار نوع گیرنده نور با شدت بالاتر (به نام یاخته‌های مخروطی در مهره‌داران بر خلاف
(به نام یاخته‌های مخروطی در مهره‌داران بر خلاف یاخته‌های میله‌ای که گیرنده‌های نور با شدت پایین‌تر هستند) با حساسیت طیفی متفاوت است. این بدان معنی است که اندامگان ممکن است طول موج‌هایی فراتر از دید یک انسان معمولی را ببیند و ممکن است بتواند بین رنگ‌هایی که از نظر یک انسان عادی به نظر یکسان به نظر می‌رسد تمایز قائل شود. گونه‌هایی با دید رنگی چهاررنگ‌بینی ممکن است یک مزیت فیزیولوژیکی ناشناخته نسبت به گونه‌های رقیب داشته باشند. انسان‌ها. انسان‌واران (از جمله انسان‌ها) و میمون‌های دنیای قدیم به‌طور معمول دارای
و میمون‌های دنیای قدیم به‌طور معمول دارای سه نوع یاخته مخروطی هستند و بنابراین سه‌رنگ‌بین هستند. با این حال، چهاررنگ‌بینی انسانی ممکن است در برخی شرایط امکان‌پذیر باشد. چهاررنگ‌بینی مستلزم وجود ۴ کلاس یاخته گیرنده نوری مستقل با حساسیت طیفی متفاوت است. با این حال، همچنین باید عملکرد مناسب پس از گیرنده برای مقایسه سیگنال‌های چهار کلاس گیرنده وجود داشته باشد. بر اساس تئوری فرایند حریف، انسان‌ها دارای سه کانال مخالف هستند که سه رنگی را اعطا می‌کنند. اینکه آیا چهارمین کانال حریف برای تسهیل چهاررنگ‌بینی در دسترس
کانال حریف برای تسهیل چهاررنگ‌بینی در دسترس است یا خیر، مشخص نیست. موش‌ها که معمولاً فقط دو رنگدانه مخروطی دارند (و در نتیجه دو کانال مخالف)، برای بیان رنگدانه مخروطی سوم مهندسی شده‌اند و به نظر می‌رسد که افزایش تمایز رنگی را نشان می‌دهند، که احتمالاً نشان‌دهنده سه‌رنگ‌بین است و نشان می‌دهد که آنها قادر به ایجاد یا فعال کردن مجدد یک رنگدانه هستند. این امر از این نظریه حمایت می‌کند که انسان‌ها باید بتوانند از کانال چهارم حریف برای دید چهاررنگ‌بینی استفاده کنند. با این حال، ادعای نشریه اصلی در مورد
کنند. با این حال، ادعای نشریه اصلی در مورد انعطاف‌پذیری در عصب بینایی نیز مورد مناقشه قرار گرفته است. چهاررنگ‌بینی در حاملان کوررنگی. این نظریه مطرح شده است که زنانی که حامل آلل‌های اپسین مغلوب هستند که می‌توانند باعث نقص دید رنگی (کوررنگی) شوند، می‌توانند چهاررنگ‌بینی داشته باشند. حاملان زن سه‌رنگ‌بینی غیرعادی (کوررنگی خفیف) دارای آلل‌های هتروزیگوت ژن‌هایی هستند که ال‌اپسین (L-opsin) یا ام‌اپسین (M-opsin) را کد می‌کنند. این آلل‌ها اغلب دارای حساسیت طیفی متفاوتی هستند، بنابراین اگر حامل هر دو آلل اپسین را
هستند، بنابراین اگر حامل هر دو آلل اپسین را بیان کند، ممکن است چهاررنگ‌بینی از خود نشان دهند. در انسان، دو ژن رنگدانه سلول مخروطی در کروموزوم ایکس وجود دارد: ژن کلاسیک نوع 2 opsin OPN1MW. افراد با دو کروموزوم ایکس می‌توانند رنگدانه‌های سلول مخروطی متعددی داشته باشند که احتمالاً به‌عنوان چهاررنگ‌بین‌های کامل متولد می‌شوند که دارای چهار نوع سلول مخروطی هستند که به‌طور همزمان کار می‌کنند، هر نوع با الگوی خاصی از پاسخ‌دهی به طول‌موج‌های مختلف نور در محدوده طیف مرئی. یک مطالعه نشان داد که ۱۵٪ از زنان جهان ممکن
مرئی. یک مطالعه نشان داد که ۱۵٪ از زنان جهان ممکن است نوع چهارم مخروط را داشته باشند که اوج حساسیت آن بین مخروط قرمز و سبز استاندارد است و از نظر تئوری افزایش قابل توجهی در تمایز رنگ ایجاد می‌کند. مطالعه دیگری نشان می‌دهد که ۵۰ درصد از زنان و ۸ درصد از مردان ممکن است دارای چهار فتوپیگمنت و افزایش تمایز رنگی متناظر با سه‌رنگ‌بین‌ها باشند. در سال ۲۰۱۰، پس از بیست سال مطالعه بر روی زنان دارای چهار نوع مخروط (چهاررنگ‌بینی غیرعملکردی)، گابریل جردن، عصب‌شناس، زنی را شناسایی کرد (موضوع cDa29) که می‌توانست تنوع
را شناسایی کرد (موضوع cDa29) که می‌توانست تنوع رنگ‌های بیشتری را نسبت به سه‌رنگ‌بین‌ها تشخیص دهد که با یک چهاررنگ‌بینی کاربردی مطابقت دارد (یا چهاررنگ‌بینی واقعی). تنوع در ژن‌های رنگدانه مخروطی در اکثر جمعیت‌های انسانی گسترده است، اما شایع‌ترین و بارزترین چهاررنگ‌بینی ناشی از حامل‌های زن، ناهنجاری‌های اصلی رنگدانه قرمز/سبز است که معمولاً به‌عنوان اشکال «کوررنگی» (سرخ‌دشواربینی یا سبزدشواربینی) طبقه‌بندی می‌شوند. مبنای بیولوژیکی این پدیده، غیرفعال‌سازی X آلل‌های هتروزیگوت برای ژن‌های رنگدانه شبکیه است، که
هتروزیگوت برای ژن‌های رنگدانه شبکیه است، که همان مکانیسمی است که به اکثریت میمون‌های ماده دنیای جدید بینایی سه‌رنگی می‌دهد. در انسان، پردازش بصری اولیه در نورون‌های شبکیه رخ می‌دهد. مشخص نیست که این اعصاب چگونه به یک کانال رنگی جدید واکنش نشان می‌دهند، یعنی اینکه آیا می‌توانند آن را جداگانه کنترل کنند یا فقط آن را با یک کانال موجود ترکیب کنند. اطلاعات بصری از طریق عصب بینایی از چشم خارج می‌شود. مشخص نیست که آیا عصب بینایی ظرفیت اضافی برای کنترل یک کانال رنگی جدید را دارد یا خیر. انواع پردازش تصویر نهایی در
جدید را دارد یا خیر. انواع پردازش تصویر نهایی در مغز انجام می‌شود. معلوم نیست در صورت ارائه یک کانال رنگی جدید، نواحی مختلف مغز چگونه پاسخ خواهند داد. چهاررنگ‌بینی همچنین ممکن است بینایی را در نور کم، یا در نگاه کردن به یک صفحه نمایش افزایش دهد. چهاررنگ‌بینی شرطی. با وجود سه‌رنگ‌بینی بودن، انسان‌ها می‌توانند با استفاده از دید مزوپیک () خود، چهاررنگ‌بینی خفیفی را در درخشندگی نور کم تجربه کنند. در بینایی مزوپیک، هم سلول‌های مخروطی و هم سلول‌های میله‌ای فعال هستند. در حالی که میله‌ها معمولاً به دید رنگ کمک