payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طول از ترمینال اسکله نفتی به نیروگاه مرکزی تولید برق منتقل می‌شود. به‌طور گسترده از انرژی خورشیدی و دیگر منابع انرژی تجدیدپذیر در برمودا استفاده نمی‌شود. در سال ۲۰۰۹، بلکو تقریباً یک میلیون بشکه سوخت مصرف کرد. تعرفه واردات نفت بسیار بالا بوده و نرخ برق بر اساس استانداردهای جهانی بسیار بالا است. حداکثر ظرفیت تولید شرکت برمیودا الکتریک لایت ۱۶۵ مگاوات است که توسط موتورهای دیزلی و توربین گازی تولید می‌شود. بیشترین پیک تقاضا ۱۲۲٫۸ مگاوات بود که در اوت ۲۰۱۰ ثبت شد. سازمان‌های تجاری بزرگ حدود ۴۰ درصد برق تولیدی
شد. سازمان‌های تجاری بزرگ حدود ۴۰ درصد برق تولیدی را مصرف می‌کنند. ولتاژ استاندارد در برمودا ۱۲۰ ولت و فرکانس استاندارد ۶۰ هرتز AC است. در برمودا دوشاخه‌های تخت و دوشاخه (نوع A) در حال استفاده هستند. همه لوازم خانگی ایالات متحده و کانادا بدون مبدل ولتاژ یا آداپتور در جزیره کار می‌کنند. تاریخچه. بلکو در سال ۱۹۰۴ به عنوان شرکت برمیودا الکتریک لایت، پاور اند ترکشن () تأسیس شد و در ۱ می ۱۹۰۸ شروع به تأمین برق در برمودا کرد. شرکت سایت فعلی خود را در جاده سرپنتاین، همیلتون در سال ۱۹۰۹ خریداری کرد و عملیات خود را
همیلتون در سال ۱۹۰۹ خریداری کرد و عملیات خود را به آنجا منتقل کرد. در ۵ مه ۲۰۰۵، بلکو توسعه ۲۰ ساله نیروگاه شرق را تکمیل کرد و به‌طور رسمی آخرین موتور از هشت موتور جدید را وارد مدار کرد. در همان زمان، شرکت کار بر روی یک برنامه جدید «طرح منابع یکپارچه» (IRP) برای ۲۰ سال آینده را با در نظر گرفتن توسعه جزیره و مسائل نوظهور، از جمله انرژی‌های تجدیدپذیر و توسعه پایدار و بهره‌وری انرژی آغاز کرد. در ۳ ژوئن ۲۰۱۹، بلکو توسط شرکت الگانکوین پاور اند یوتیلیتیز با قیمتی در حدود ۳۶۵ میلیون دلار آمریکا خریداری شد.
هنری شاو بریگز (Henry Shaw Briggs) (زادهٔ ۱ اوت ۱۸۲۴- درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۸۸۷)، در جریان جنگ داخلی آمریکا یک سرتیپ در ارتش اتحادیه بود. بریگز در زمان جنگ، به عنوان سروان در هنگ هشتم پیاده‌نظام داوطلب ماساچوست خدمت می‌کرد. او سرهنگ و فرمانده اول در هنگ دهم پیاده‌نظام داوطلب ماساچوست بود. او در سال ۱۸۶۲، بعد از زخم‌های جدی که از نبرد فییر اوکس متحمل شد به سرتیپی ارتقا یافت و در اوایل در بخش اداری فرماندهی در بالتیمور، واشینگتن دی.سی. و الکساندریا، ویرجینیا خدمت کرد. اگرچه او در نیمه دوم جنگ به‌طور دوره‌ای،
کرد. اگرچه او در نیمه دوم جنگ به‌طور دوره‌ای، به فرماندهی تیپ‌های مختلف در میدان نبرد منصوب شد. بریگز، قبل و بعد از جنگ، یک وکیل و سیاستمدار بود. او به عنوان یک قاضی، قانون‌گذار ایالتی و مفتش ماساچوست خدمت کرد. سال‌های اولیه. بریگز در ۱ اوت ۱۸۲۴ در خانواده جورج نیکسن بریگز، (فرماندار ماساچوست از سال ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۱) در لینزبورو، ماساچوست تولد شد. هنری بریگز در سال ۱۸۴۴ از کالج ویلیمز فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۸۴۸ در دادگاه ماساچوست پذیرفته شد. بریگز در ۶ اوت ۱۸۴۹، با مری الیزابت تالکت، دختر ناتیانیل پی. تالکت
با مری الیزابت تالکت، دختر ناتیانیل پی. تالکت از لینزبورو، ماساچوست ازدواج کرد. بریگز اندکی قبل از جنگ، یک دادگاه حقوقی در پیتزفیلد، ماساچوست تأسیس کرد. او همچنین به مسائل نظامی علاقه‌مند شد و در پیتزفیلد، سروان یک گروهان شبه نظامیان ایالتی به‌نام «آلن گاردز» شد. بریگز همچنین به مسائل سیاسی علاقه زیادی داشت. او در سال ۱۸۵۶، به عنوان عضو مجلس قانون‌گذاری ماساچوست خدمت کرد. خدمت در جنگ داخلی. ماساچوست هشتم. گروهان بریگز در روزهای پس از حمله به فورت سامتر، به گروهان (k) از ماساچوست هشتم تبدیل شد. گروهان k، پس
(k) از ماساچوست هشتم تبدیل شد. گروهان k، پس از رسیدن به مریلند از هنگ جدا شد و وظیفه پادگانی فورت مک‌هنری، نزدیک بالتیمور به او اختصاص داده شد. سرانجام این گروهان با هنگ‌های دیگر متحد شده و برای تعمیر و نگهبانی راه‌آهن در مجاورت بالتیمور تلاش کردند. ماساچوست دهم. بریگز در ۲۱ ژوئن ۱۸۶۱ از خدمت در ماساچوست هشتم جدا شد و به سرهنگی ارتقا یافت و به فرماندهی در ماساچوست دهم تازه تأسیس شده منصوب گردید. هنگ در ۲۸ ژوئیه به واشینگتن دی.سی. رسید و و بقیه سال ۱۸۶۱ را در واشینگتن دی.سی. برای تمرین و آمادگی برای عملیات
واشینگتن دی.سی. برای تمرین و آمادگی برای عملیات بهاری سپری کرد. سرانجام این هنگ به سپاه چهارم پیوست. سرلشکر جورج بی. مک‌کلیلن، در مارس ۱۸۶۲، کمپین شبه‌جزیره را برای تصرف پایتخت کنفدراسیون در ریچموند، ویرجینا آغاز کرد. همینکه ارتش پاتومک (که ماساچوست دهم بخشی از او بود) از طریق آب به شبه‌جزیره ویرجینیا نقل مکان کرد، سرهنگ بریگز در ۱۳ مارس ۱۸۶۲، به فرماندهی تیپ اول، لشکر اول در سپاه چهارم منصوب گردید. او تا مه ۱۸۶۲، در همین مقام خدمت کرد تا اینکه سرتیپ چارلز دیوینس جایگزین او شود، او به ماساچوست دهم بازگشت.
دیوینس جایگزین او شود، او به ماساچوست دهم بازگشت. در ۳۱ مه ۱۸۶۲، ماساچوست دهم به رهبری بریگز، شاهد اولین اقدام بزرگ در نبرد فیر اوکس بود. هنگ درین درگیری تلفات زیادی را متحمل شد و سرهنگ بریگز در هر دو پا گلوله خورد و به شدت زخمی شد. فرماندهی تیپ. بریگز از شدت زخم‌هایش مجبور به چشم‌پوشی از فرماندهی ماساچوست دهم شد. او در ادامه تابستان ۱۸۶۲، برای معالجه به ماساچوست بازگشت. بریگز به دلیل «شجاعتش در میدان» در نبرد فیر اوکس، در ۱۷ ژوئیه ۱۸۶۲ به سرتیپی ارتقا یافت. بریگز در سپتامبر ۱۸۶۲ به فرماندهی کمپ چیس در
بریگز در سپتامبر ۱۸۶۲ به فرماندهی کمپ چیس در ارتفاعات آرلینگتن در خارج از واشینگتن منصوب شد. این اردوگاه آموزشی برای هنگ‌هایی جدیدی بود که از سرتاسر کشور به کالیفرنیا می‌رسیدند. بریگز در سپتامبر ۱۸۶۲، در جریان عملیات مریلند به مدت کوتاهی به فرماندهی تیپ دوم، لشکر سوم از سپاه پنجم، منصوب شد، چندین هنگ جدید را برای تقویت ارتش مک‌کلیلان در پاتومک در اختیار گرفت. اگرچه زخم‌های بریگز به‌طور کامل بهبود نیافته بود و قادر به شرکت در نبرد نبود. بریگز در فوریه ۱۸۶۳، در بخش مرکزی ارتش به فرماندهی یک تیپ در سپاه هشتم
در بخش مرکزی ارتش به فرماندهی یک تیپ در سپاه هشتم منصوب شد که مسولیت نگهبانی را در مریلند به عهده داشت. بریگز تا ژوئیه ۱۸۶۳ درین سمت خدمت کرد و مقر او بالتیمور بود. بریگز در اواخر ژوئیه ۱۸۶۳، در مدت عقب‌نشینی کنفدراسیون از گیتسبورگ برای دو هفته به فرماندهی یک تیپ در لشکر اول، سپاه اول منصوب شد. تیپ او درین مدت شاهد هیچ اقدام قابل توجهی نبود. او در اوت ۱۸۶۳ به فرماندهی یکی دیگر از کمپ‌های آموزشی به‌نام «قرارملاقات برای داوطلبان» در الکساندریا، ویرجینیا خدمت کرد و درین مقام تا ژوئیه ۱۸۶۴ باقی‌ماند. بریگز از
کرد و درین مقام تا ژوئیه ۱۸۶۴ باقی‌ماند. بریگز از تاریخ یادشده تا استعفا در ۴ دسامبر ۱۸۶۵، در هیئت‌های دادگاه نظامی در واشینگتن خدمت کرد. حرفه بعد از جنگ. بریگز بعد از جنگ به شغل سیاستمداری و حقوق بازگشت. او از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸، به عنوان مفتش ماساچوست خدمت کرد. او با تأسیس دادگاه منطقه مرکزی برکشایر در سال ۱۸۶۹، به پاس از شغل وکالت و وظیفه‌اش در دادگاه نظامی در مدت جنگ، به عنوان قاضی دایمی آن دادگاه منصوب شد. بریگز در سال ۱۸۷۳ ازین مقام استعفا داد. بریگز در ۲۳ سپتامبر ۱۸۸۷ در اثر بیماری قلبی درگذشت.
تتریس یک فیلم دلهره‌آور زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی جان اس. برد است که در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ از طریق اپل تی‌وی پلاس منتشر شد. طرح داستان. فیلم، داستان واقعی دربارهٔ نبرد حقوقی پرمخاطره برای تضمین حقوق مالکیت معنوی بازی تتریس است. تولید. در ژوئیه ۲۰۲۰ گزارش شد که فیلمی بیوگرافی در مورد سازنده بازی تتریس با کارگردانی جان اس. برد و بازیگران تارون اجرتون ساخته می‌شود که به نبردهای حقوقی که در طول جنگ سرد بر سر مالکیت بازی می‌پردازد و هنک راجرز، توسعه‌دهندهٔ بازی را به تصویر می‌کشد. اجرتون این گزارش را در مصاحبه‌ای در
تصویر می‌کشد. اجرتون این گزارش را در مصاحبه‌ای در ماه اوت تأیید کرد و توضیح داد که فیلم لحنی شبیه به "شبکه اجتماعی" خواهد داشت. در نوامبر، اپل تی‌وی پلاس فیلم را تصاحب کرد. فیلمبرداری در دسامبر ۲۰۲۰ در گلاسگو از جمله فرودگاه گلاسگو پرستویک در ساحل ایرشایر آغاز شد. در فوریه ۲۰۲۱ فیلمبرداری در ابردین در مکان‌هایی از جمله ساختمان جانورشناسی دانشگاه آبردین به عنوان دفتر مرکزی شرکت الکترانورگ تکنیکا استفاده شد. سپس گروه تولید برای چند روز به گلاسکو بازگشت و در اوایل مارس ۲۰۲۱ به پایان رسید. فیلمبرداری دوباره در
مارس ۲۰۲۱ به پایان رسید. فیلمبرداری دوباره در سال ۲۰۲۲ انجام شد و گفته شد که اکران فیلم برای اواخر سال برنامه‌ریزی شده‌است. انتشار. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی ۲۰۲۳ نمایش داده شد. نخستین نمایش آن در اپل تی‌وی پلاس در ۳۱ مارس ۲۰۲۳ بود.
سیّد محسن اشرفی (زادهٔ ۱۳۳۳ در اراک) نویسنده و مترجم و روزنامه‌نگارِ ایرانی است. کارها. سردبیری. روزنامهٔ "بُنیان". اشرفی در پاییزِ ۱۳۸۶ به اتّهامِ نشرِ اکاذیب به قصدِ تشویشِ اذهانِ عمومی محکوم به پرداختِ جریمه شد و روزنامهٔ "بُنیان" توقیف شد.
سسک‌های بیشه آفریقایی ، یک سرده از پرندگان آوازخوان کوچک، حشره‌خوار (سسک‌ها) در خانواده تازه‌شناخته‌شده سسکان ملخی است. آنها در گذشته در خانوادهٔ سسکان راستین قرار می‌گرفتند، که در آن زمان یک آرایهٔ زباله‌دان برای Sylvioidea بود. گستره کنونی این سرده مناطق گرم آفریقایی است. سسک‌های واش‌مرغ بیشه‌ای به "سسک‌های ملخی بیشه‌ای" و "واش‌مرغ‌ها (Megalurus)" مربوط می‌شوند، اما سبک زندگی و سازگاری‌های مرتبط با آن و شاخه‌بندی‌ها را با سسک‌های بیشه‌ای در خانوادهٔ سسکان بیشه (Cettiidae) مشترکند. اینها به دودمان
سسکان بیشه (Cettiidae) مشترکند. اینها به دودمان قدیمی‌تری از Sylvioidea وابستگی دارند. هر دو سرده «سسک‌های بیشه‌ای» پرندگان کوچکی هستند که به خوبی برای بالارفتن در میان درختچه‌ها سازگار هستند. آنها پرندگانی با دم دراز هستند که در نگاه نخست تا اندازه‌ای یادآور الیکایی‌ها هستند.
جانت پاولا کابزاس کاستیلو (Janeth Paola Cabezas Castillo؛ زاده ۱۹۷۸) یک سیاستمدار زن اهل اکوادور است که برای حزب ارمتیکو دموکرات مرکزی فعالیت می‌کند. وی عضو مجلس شورای ملی اکوادور است. زندگی. کابزاس در تاریخ ۱۹۷۸ در اسمرالداس متولد شد. از ۱۵سالگی در رادیو آغاز به کار نمود. وی از دانشگاه گوایاکیل فارغ‌التحصیل شد و بعد در دانشگاه دل سالوادور در بوئنوس آیرس در رشته بازاریابی سیاسی تحصیل کرد و با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد. برای مدت بسیاری موهایش را صاف می‌نمود یا کلاه گیس می‌گذاشت. در این حال وقتی
صاف می‌نمود یا کلاه گیس می‌گذاشت. در این حال وقتی خواهرزاده اش از او پرسید که آیا می‌تواند از شر موهای «زشت» خود خلاص شود و موهایی مثل او داشته باشد، متوجه شد که باید الگوی مناسبی باشد. وی تصمیم گرفت موهایش را طبیعی کند، گرچه شست و شوی موهایش چهل و پنج دقیقه طول می‌کشد. در اکوادور تبعیض بر طبق جنسیت جرم محسوب می‌شود. می‌توان برای سیاستمداران جریمه اعمال نمود و آنها را از سمت خود اخراج نمود. کابزاس علیه آندرس کاستیلو که یک سیاستمدار آینده است، اتهاماتی وارد کرده بود. توئیت توهین آمیزی که حاوی جنبه
وارد کرده بود. توئیت توهین آمیزی که حاوی جنبه نژادپرستانه نیز بود.
یاشیکا آناند (زاده ) بازیگر هندی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به نگران نباش و ۱۶ درجه اشاره کرد.
ساموئل برانان (Samuel Brannan) (زادهٔ ۲ مارس ۱۸۱۹– درگذشتهٔ ۵ مه ۱۸۸۹)، مهاجر، تاجر، روزنامه‌نگار و یک مورمون برجسته آمریکایی بود که روزنامه "کالیفرنیا استار"، اولین روزنامه سانفرانسیسکو، کالیفرنیا تأسیس کرد. وی را اولین کسی میدانند که تب طلا در کالیفرنیا را عمومی‌سازی کرده و اولین میلیونر آنجا بود. او از سود مغازه‌های خویش برای خرید قطعات بزرگ املاک استفاده کرد. برانان به تأسیس اولین کمیته هوشیاری در سانفرانسیسکو کمک و به دلیل همکاریش با این کمیته از کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان (کلیسای LDS) اخراج شد.
عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان (کلیسای LDS) اخراج شد. همسر برانان از او طلاق گرفت و او مجبور شد بسیاری از دارایی‌هایش را نقد کند تا نیمی از آنرا را به خانمش بپردازد. او بحالت فقر و در گمنامی نسبی درگذشت. اوایل زندگی. برانان در ساکو، مِین، در خانواده توماس و سارا امری برانان به دنیا آمد. برای فرار از پدر بدرفتارش، برانان در چهارده سالگی به همراه خواهرش ماری هان و همسرش الکساندر به پینزویل، اوهایو نقل مکان کردند. برانان در آنجا صنعت چاپ را آموخت. در طی سفرشان به اوهایو، هر سه شان به دو مردی گوش فرا می‌دادند که
اوهایو، هر سه شان به دو مردی گوش فرا می‌دادند که بعداً آنها را با نام‌های اورسن هایدی و هیبر سی کیمبال می‌شناختند. برادر شوهر برانان یک نسخه از کتاب مورمون را از این مبلغان خیابانی خرید. برانان، الکساندر و ماری هان همه در سال ۱۸۴۲ در شهرک همسایگی در کرتلند، اوهایو، به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان پیوستند. پس از مرگ پدرش، برانان مقدار قابل توجهی پول به ارث برد. سال آخر کارآموزی خود را خرید و بقیه را در زمینی در نزدیکی کلیولند سرمایه‌گذاری نمود. بلافاصله پس از سرمایه‌گذاری، بازار فرو ریخت و زمین او
پس از سرمایه‌گذاری، بازار فرو ریخت و زمین او بی‌ارزش شد. او برای ملاقات با مادر بیمارش به‌طور خلاصه از مِین دیدن کرد و سپس به نیواورلیان رفت، جاییکه برادرش توماس در آنجا زندگی می‌کرد. برادران برانان با پول اندکی که داشتند، دستگاه چاپ و تایپ خریدند، اما، توماس مدت کوتاهی پس از آن دچار تب زرد شد. پس از این فاجعه، برانان به سمت شمال بازگشت و در ایندیاناپولیس توقف کرد تا مقاله‌ای را تبلیغ کند که سرانجام شکست خورد، قبل از اینکه به پنزوویل بازگردد. خدمات اولیه در کلیسا. هنگامی که برانان به خانه خواهرش بازگشت، او
کلیسا. هنگامی که برانان به خانه خواهرش بازگشت، او اعتقادات مذهبی خود را در کلیسا تجدید کرد و توسط فرستاده ویلفورد وودراف برای خدمت در یک مأموریت محلی در اوهایو فراخوانده شد. قبل از اینکه به عنوان مبلغ دعوت شود، او با هریت («هتی») هچ ازدواج کرده و آنها در انتظار اولین فرزند شان بودند. مأموریت او زودتر از حد انتظار به پایان رسید، زیرا او به ملاریا مبتلا شد و مجبور شد برای سلامتی خود به خانه بازگردد. هنگامی که سلامتی او به اندازه کافی بهبود یافت، او دوباره برای کمک به کلیسا فراخوانده شد، اما این بار به عنوان
کمک به کلیسا فراخوانده شد، اما این بار به عنوان چاپگر در کنتیکت در کنار فرستاده ویلیام اسمیت کار کرد. در حالی که در کنتیکت منتظر ملاقات با اسمیت بود، برانان عاشق هان الیزا کاروین شد، کسیکه مادرش از بازدیدکنندگان در مهمان‌سرای محلی مراقبت نمود. برانان قصد داشت با او ازدواج کند و از همسر اولش جدا شود. آنها در نهایت ازدواج کردند، اگرچه گفته شده که برانان هرگز به‌طور رسمی همسر اول خود را طلاق نداد. در سال ۱۸۴۴ آنها از کنتیکت به شهر نیویورک، رفتند و شروع به چاپ پیامبر (بعداً پیام رسان نیویورک)، یک روزنامه مقدس
پیامبر (بعداً پیام رسان نیویورک)، یک روزنامه مقدس آخرالزمان کردند. اندکی پس از شروع روزنامه، اخباری منتشر شد، مبنی بر اینکه پیامبر جوزف اسمیت و برادرش هایروم به قتل رسیده‌اند و بریگام یانگ منصب نبوت را بر عهده گرفته‌است. برانان با ویلیام برادر خونی اسمیت از نزدیک کار و از وی حمایت کرد تا «جایگاه شایسته» خود را به عنوان پیامبر بگیرد. پس از اینکه خبر مخالفت برانان و اسمیت به نوو رسید، هر دو نفر از کلیسا اخراج شدند. یک سال بعد، برانان به نصاب دوازده حواریون، نزد رهبران کلیسای ال دی اس رفت و برای بازگرداندن
نزد رهبران کلیسای ال دی اس رفت و برای بازگرداندن جایگاه‌اش به عنوان عضو کلیسا درخواست کرد که در ماه مه سال ۱۸۴۵ درخواستش پذیرفته شد. سفر به کالیفرنیا. پس از مرگ جوزف اسمیت و افزایش مخالفت در غرب، مورمون‌ها تصمیم گرفتند مرکز خود را از نوو، ایلینوی به منطقه غربی خارج از مرز ایالات متحده منتقل کنند. برنامه‌ریزی‌ها برای مهاجرت بزرگ آغاز شد و رهبری مورمون‌ها به سمت غرب حرکت کردند و برانان را به عنوان بالاترین مقام مذهبی در نیویورک باقی گذاشتند. به این ترتیب، او با مسئولیت بزرگ تخلیه مورمون‌های شرقی به کالیفرنیا
مسئولیت بزرگ تخلیه مورمون‌های شرقی به کالیفرنیا مواجه شد. برانان کشتی بروکلین را اجاره کرد و مورمون‌های نیویورک را متقاعد کرد که به هیأت اعزامی به‌سوی کالیفرنیا بپیوندند. در ژانویه سال ۱۸۴۶، کشتی بروکلین از طریق کیپ هورن به سمت کالیفرنیا علیا حرکت کرد. برانان رئیس هیأت اعزامی و بالاترین رهبر مذهبی کشتی بود. او یک ماشین چاپ عتیقه و یک آسیاب آرد کامل را به همراه آورد تا مهاجرت را آسان‌تر کند. در حالی که شرایط زندگی در کشتی بروکلین برای بسیاری مردم سخت بود، برانان در اتاق افسران کشتی زندگی پرشکوهی داشت. کشتی
در اتاق افسران کشتی زندگی پرشکوهی داشت. کشتی در ۲۰ ژوئن سال ۱۸۴۶ در هونولولو، هاوایی برای سوخت‌گیری و تدارکات توقف و توسط فرمانده نیروی دریایی استاکتون مورد بازرسی قرارگرفت. برانان انتظار داشت که بازرسی بد پیش برود اما در عوض فرمانده استاکتون در مورد حمله برنامه‌ریزی شده ایالات متحده به مکزیکی‌ها در مونتری به برانان گفت. این اطلاعات همراه با کمی تشویق از جانب فرمانده استاکتون، ساموئل برانان را به فکر تصرف شهر بندری یربا بوئنای مکزیک انداخت. رویاهای برانان برای استعمار و موفقیت در حال تحقق بود و پس از ترک
برای استعمار و موفقیت در حال تحقق بود و پس از ترک هاوایی، بروکلین مسیر خود را تغییر داد و در ۳۱ ژوئیه سال ۱۸۴۶ در یربا بوئنا فرود آمد. به محض ورود، با فرمانده جان بی. مونتگومری و پورتسموث که چند روز قبل یربا بوئنا را اشغال کرده بودند، رو برو شد که باعث ناراحتی برانان گردید. مورمون‌ها شروع به استعمار منطقه سانفرانسیسکو امروزی کردند و جمعیت دهکده سه برابر گردید.
آخرین تدوین کارگردان فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی باراتیراجا است. در این فیلم بازیگرانی همچون نانا پاتیکار، آرجون سارجا، راکمینی ویجایاکومار، کجال آگاروال، واتسال شتس، رانجیتا و مشتاق خان ایفای نقش کرده‌اند.
سارا الیزابت نلسون اندرسون (Sarah Elizabeth Nelson Anderson) (زادهٔ ۳۰ ژانویه ۱۸۵۳ – درگذشتهٔ ۲۲ دسامبر ۱۹۰۰)، از نخستین زنانی بود که به دومین دوره مجلس قانون‌گذاری یوتا راه یافت. درست یک سال قبل از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس در ۱۸۹۵ میلادی، روزنامه "اودن دیلی استاندارد" وی را چنین توصیف نموده بود: «از مشهورترین و برجسته‌ترین زنان در شهر اودن و شهرستان وبر». این مقاله به قدرت وی هم از نظر ذهنی و هم از نظر بدنی اشاره می‌کند. زمانی که چارلز تایری، مسئول ثبت احوال شهر اودن با پیروی از قانون
تایری، مسئول ثبت احوال شهر اودن با پیروی از قانون ادموندز-تراکر، نپذیرفت تا اندرسون را به عنوان رأی‌دهنده ثبت نماید، اندرسون وی را به چالش کشید. دعوای آنها به دادگاه عالی قلمروی کشانده شد، اما در آنجا وی دعوا را باخت. با این وجود، این کار نتوانست اشتیاق وی برای داشتن صدا در حکومت را تغییر دهد. در ۱۸۹۶ میلادی، او به عنوان یکی از سه زن منتخب، وارد مجلس قانون‌گذاری یوتا شد. در جریان خدمت به عنوان نماینده، وی رئیس کمیته مجلس در امور بهداشت عمومی بود. وی چندین لایحه نوشت، اما هیچ‌کدام به قانون مبدل نشد. اوایل
لایحه نوشت، اما هیچ‌کدام به قانون مبدل نشد. اوایل زندگی و خانواده. اندرسون در ۲۰ ژانویه ۱۸۵۳ در شهرستان وبر، یوتا زاده شد و والدین وی دیوید نلسون و سارا براون نام داشتند. پس از مرگ وی، دو برادر به نام‌های سی.ای. نلسون و ویلیام ال. نلسون و همچنین یک برادر ناتنی به‌نام جی.اچ. نلسون و یک خواهر ناتنی به‌نام خانم اچ.ال. گریفین به عنوان خواهران و برادران وی ثبت گردیدند. او در ۱۷ سالگی با پیتر ال. اندرسون ازدواج کرده بود و تا زمانی که همسر وی در ۹ ژانویه ۱۸۸۸ درگذشت، آنها ۵ فرزند داشتند. وی پس از ۱۸ سال ازدواج
آنها ۵ فرزند داشتند. وی پس از ۱۸ سال ازدواج بیوه شد و پنج فرزند خود را به تنهایی بزرگ کرد. نام فرزندان وی قرار زیر بود؛ لی اندرسون، خانم آلتا اندرسون کاستیلو، دیوی اندرسون، خانم ماود و فلورانس. در مقاله‌ای که در روزنامه سالت لیک تریبیون به نشر رسید، گزارش گردید که زندگی خانوادگی وی با فرزندانش، یک قسمت اعظم وقت وی را دربر می‌گیرد. حرفه سیاسی. حق رأی زنان. یک سال قبل از مرگ همسر وی، کنگره قانون ادموندز-تراکر را تصویب نمود که علاوه بر سایر محدودیت‌ها، حق رأی را نیز از زنان گرفت. در ۱۸۹۴ میلادی، کنگره قانون
را نیز از زنان گرفت. در ۱۸۹۴ میلادی، کنگره قانون توانمند سازی را تصویب نموده و به یوتا اجازه داد تا درخواستی ایالت شدن را بفرستد، قانون اساسی خود را تصویب نموده و مقامات ایالتی را انتخاب کند. در بخش ۴ قانون توانمندسازی، به‌طور صریح ذکر نشده بود که زنان حق رأی در تصویب قانون اساسی ایالت را ندارند و این عبارت بکار برده شده بود، «رأی‌دهندگان واجد شرایط ایالت پیشنهادی مذکور». پیش از آن در بخش ۲، قانون به‌طور روشنتر ذکر نموده بود که همان شرایط حق رأی که در انتخاب نمایندگان مجلس در نظر گرفته شده‌است برای تصویب
نمایندگان مجلس در نظر گرفته شده‌است برای تصویب قانون اساسی نیز معتبر است که مرد بودن یکی از شرایط آن بود. بخش ۱۹، قانون را بیشتر مبهم می‌کرد، چون این بخش تصریح نموده بود که مقامات حکومتی می‌توانند همزمان با رأی دهی برای تصویب قانون اساسی، انتخاب گردند و هیچ ذکری از اینکه چه کسی واجد شرایط است، نکرده بود. اینکه چه شرایطی برای رأی دادن یک فرد باید داشته باشد زیر سؤال برده شد و زنان شروع به درخواست ثبت نام برای رأی دهی کردند. کمیسیون یوتا که از سوی اداره فدرال گماشته شده بود، وظیفه داشت تا فهرست رأی‌دهندگان
گماشته شده بود، وظیفه داشت تا فهرست رأی‌دهندگان ثبت شده را ترتیب نماید. این گروه که نمی‌خواست قانون را تفسیر نماید و با انتقادها مواجه شود، پیشنهاد نمود که تمامی زنان در یک فهرست مجزا ثبت گردند تا در صورت نیاز به آسانی لغو گردد. با این وجود، کمیسیون یوتا در نهایت این تصمیم را نگرفت، چون اندرسون به‌خاطر همین مسئله در ۶ اوت ۱۸۹۵ به نزد معاون مسئول ثبت نام، چارلز تایری رفت تا خود را به عنوان رأی‌دهنده ثبت کند. تایری درخواست وی را رد کرد. وی با کشاندن پرونده ثبت خود به عنوان رأی دهنده به دادگاه ناحیه، توانست
خود به عنوان رأی دهنده به دادگاه ناحیه، توانست به‌طور موفقیت‌آمیزی این تصمیم رد را به چالش بکشد. قاضی اچ. دبلیو. اسمیت به نفع وی حکم صادر نموده و اجازه داد تا زنان برای تصویب قانون اساسی و مقامات ایالت رأی بدهند. چندین وکیل برجسته برای موفقیت پرونده به وی همکاری نمودند، شامل: فرانکلین اس. ریچاردز، ساموئل آر. تورمان و اچ.پی. هندرسون. تایری به کمک وکیل معروف آرتور براون، پرونده را برای فرجام خواهی به دادگاه عالی قلمروی ارجاع نمود و در آنجا اندرسون در نهایت بازنده شد. دو از سه قاضی دادگاه توافق نمودند که
بازنده شد. دو از سه قاضی دادگاه توافق نمودند که قانون توانمند سازی به زنان حق رأی برای تصویب قانون اساسی یا انتخاب مقامات ایالتی را نمی‌دهد و در نتیجه اندرسون پرونده را باخت. قاضی ویلیام اچ. کینگ نظر مخالف داد. بسیاری از زنان پس از حکم دادگاه عالی از سیاست دست کشیدند، اما اندرسون ادامه داد. قانون اساسی جدید یوتا نیز موادی داشت که حق رأی را از زنان می‌گرفت. قانونگذار. اندرسون به یکی از نخستین زنان مبدل شد که در جریان انتخابات ۱۸۹۶ به عنوان عضو مجلس قانون‌گذاری یوتا انتخاب گردید. هنگام خدمت به عنوان نماینده،
یوتا انتخاب گردید. هنگام خدمت به عنوان نماینده، وی ریاست کمیته مجلس در امور بهداشت عمومی را برعهده داشت، هرچند معدود لوایح پیشنهادی وی تصویب گردید. وی دو لایحه را نوشت، HB 39 و HB 26. HB 39 مرتبط با افسران پلیس و مأمورین آتش‌نشانی بود. جزئیات مشخص HB 39 نامعلوم است. این لایحه به‌خاطر یک گزارش خراب در کمیته رد شد. هدف HB 26 آموزش پیامدهای استفاده از مواد مخدر در مدارس بود. این لایحه نیز رد شد، اما یک لایحه جایگزین با همان احکام به لوایح ایالت اضافه گردید. ترجیحات سیاسی. اندرسون به باور خود برای برابری
ترجیحات سیاسی. اندرسون به باور خود برای برابری جنسیتی متعهد بود. یکی از همکاران وی در مجلس، اس.ای. کنر، اظهار داشت که وی یک فرد قاطع بود و آموزه‌های سیاسی مستحکم داشت که با دقت و با ملاحظه شکل گرفته بود. در این دوران حرفه سیاسی اندرسون، یکی از دغدغه‌ها در مورد حضور زنان در سیاست این بود که با این کار آنها به اصطلاح جذابیت زن بودن خود را از دست می‌دهند. هنگام صحبت در مورد اندرسون و احتمالاً به‌خاطر فروکش این ترس‌ها، کنر گفت، «با این حال او آسایش شیرین و زنانگی خود را از دست نداد». مقاله‌ای که در ۱۸۹۷ میلادی
خود را از دست نداد». مقاله‌ای که در ۱۸۹۷ میلادی نوشته شد و در سالت لیک تریبیون به نشر رسیده بود، اندرسون را یک فرد دانا و به‌خوبی آگاه از رویدادها و نگرانی‌های جاری، توصیف نمود. اواخر زندگی. اندرسون پس از سه هفته بیماری در ۲۲ دسامبر ۱۹۰۰ وفات کرد. انتظار می‌رفت تا وی سلامت خود را به‌طور کامل بازیابد، اما او ناگهان بیشتر ضعیف شد و مدت کوتاهی پس از اینکه فرزندان وی در اطرافش جمع شدند، درگذشت. زمانی که سارا درگذشت، دختران وی، ماود و فلورنس، میان ۱۶ تا ۱۸ ساله بودند. روزنامه اودن استاندارد مرگ وی را گزارش
بودند. روزنامه اودن استاندارد مرگ وی را گزارش نموده و گفت، «خانم سارا الیزابت اندرسون یکی از برجسته‌ترین و معروف‌ترین زنان در شهر اودن و شهرستان وبر بود. زندگی او تصدیق بزرگ بود بر خوبی و ارزش خود وی به عنوان یک زن، یک مادر و یک همسر؛ او یکی از نجیب‌ترین و واقعی‌ترین دوست‌ها بود».
شرمن میلر بوث (Sherman Miller Booth) (۲۵ سپتامبر ۱۸۱۲ – ۱۰ اوت ۱۹۰۴)، از طرفداران الغای بردگی، ویراستار و سیاستمدار ایالت ویسکانسین بود و در تشکیل حزب آزادی، حزب خاک آزاد و حزب جمهوری‌خواه نقش برازنده داشت. بوث پس از تحریک کردن به فرار از زندان یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، در سطح ملی به شهرت رسید. اوایل زندگی و تحصیلات. شرمن بوث که در دونپورت نیویورک متولد شده بود در منطقهٔ غربی نیویورک که به‌خاطر جنبش‌های دینی و اصلاحی مختلف شهرت داشت، بزرگ شد. پدرش مخالف برده‌داری بود. شرمن در آکادمی
بزرگ شد. پدرش مخالف برده‌داری بود. شرمن در آکادمی جفرسون که در همان نزدیکی قرار درس خواند و بعدها با طور متناوب بین تدریس و کشاورزی، چندین سال در آن تدریس نمود. در سال ۱۸۳۷ رئیس سیار و سازمان‌دهندهٔ انجمن اعتدال در مصرف الکل بود. شرمن در سال ۱۸۳۷ به‌عنوان یک سخنران قانع‌کننده و پُر رونق شهرت پیدا کرد. در سال ۱۸۳۸ در دانشگاه ییل به دروس آغاز کرد و خود را به‌عنوان یک دانش‌آموز استثنایی ثابت ساخت. شرمن مکرراً کمک‌های مالی را رد نمود و در عوض تصمیم گرفت که با ادامه دادن به تدریس خود را حمایت نماید. در سال ۱۸۳۹
دادن به تدریس خود را حمایت نماید. در سال ۱۸۳۹ شرمن همراه با سایر دانش‌آموزان به‌منظور تدریس زبان انگلیسی به آفریقایی‌های محبوس که از کشتی بردهٔ "آمیستاد" گرفتار شده بودند، استخدام شد. پس از این‌که آن‌ها توسط دادگاه عالی آمریکا موفق به رهایی شدند، شرمن به تدریس آن‌ها ادامه داد. دخالت شرمن در این مورد، سبب پیوستن او به جنبش گسترده‌تر الغای برده‌داری شد. سازمان‌دهندهٔ حزب و ویراستار. در حالی‌که بوث هنوز در کالج بود، در سال ۱۸۴۰ به سازمان‌دهی حزب آزادی کمک کرد، این حزب که طرفدار الغای برده‌داری بود، از انجمن
این حزب که طرفدار الغای برده‌داری بود، از انجمن ضد برده‌داری و خارجی آمریکایی انجیلی پا به عرصهٔ وجود گذاشت. بوث در تلاش گسترش مبارزهٔ الغای برده‌داری از کلیساها به مجالس ایالتی بود و به یکی از سازمان‌دهندگان عمدهٔ حزب برای ایالت کنتیکت تبدیل شد. بوث پس از فراغت از انجمن فی. بتا کاپا از دانشگاه ییلی در سال ۱۸۴۱، به شهر مریدن در ایالت کنتیکت رفت و با کارکنان روزنامهٔ طرفدار الغای برده‌داری کریستین فریمن پیوست و سردبیر مسئول آن شد. درست چند روز قبل از ایالت شدن ویسکانسین در سال ۱۸۴۸، بوث و ایهابد کادینگ
شدن ویسکانسین در سال ۱۸۴۸، بوث و ایهابد کادینگ ویراستاریش به هدف ایجاد یک روزنامهٔ طرفدار الغای برده‌داری دیگر به‌نام آمریکن فریمن، وارد ایالت ویسکانسین شدند. بوث به زودی صاحب امتیاز انحصاری این روزنامه شد و آن را از واکیشا به میلواکی منتقل کرد و نام روزنامه را به ویسکانسین فریمن تغییر نام داد. بوث به‌عنوان دبیرکل کنوانسیون حزب آزادی که در همان سال در بوفالو در ایالت نیویورک برگزار شده بود، به شکل‌گیری حزب خاک آزاد جدید و توسعه برنامه‌های آن حزب فراتر از لغو برده‌داری به هدف ایجاد یک ائتلاف بزرگتر، کمک