payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از میلاد)، زبان اداری آرامی امپراتوری بود. از سال ۳۳۳ قبل از میلاد به بعد، یونانی کوینه زبان رسمی اداری شد و برای گسترش فرهنگ یونانی به کار می‌رفت. حتی در زمان حکومت روم، زبان اداری در استان‌های شرقی از جمله یهودیه همچنان یونانی باقی ماند. این تغییرات زبانی منعکس کننده تحولات سیاسی و فرهنگی در منطقه در طول دوران باستان بود. استفاده از آرامی در دوره هخامنشی، سپس جایگزینی آن با یونانی در دوران یونانی و حتی ادامه استفاده از یونانی به عنوان زبان اداری در دوره حکومت روم، نشان دهنده تأثیرات فرهنگی و سیاسی
دوره حکومت روم، نشان دهنده تأثیرات فرهنگی و سیاسی قدرت‌های بزرگ آن زمان بر این منطقه است. این تحولات باعث شد تا یهودیان دوزبانه شوند و هم از عبری و هم از زبان‌های رسمی مانند آرامی و یونانی در زندگی روزمره استفاده کنند، که این امر تأثیر عمیقی بر فرهنگ و جامعه آنها گذاشت. خط مربع (همچنین به نام خط آشوری شناخته می‌شود) احتمالاً در دوران هخامنشی شروع به جایگزینی خط پالئو-عبری کرده بود، اگرچه این گذار تا دوران یونانی کامل نشد و آثار خط قبلی همچنان تا شورش بار کخبا در حال استفاده بود. زبان لاتین، زبان ارتش روم و
در حال استفاده بود. زبان لاتین، زبان ارتش روم و سطوح بالاتر اداری، تقریباً تأثیری بر چشم‌انداز زبانی این منطقه نداشت. در متون و شواهد باستان‌شناختی کمتر دیده می‌شود. تنها تعداد اندکی پاپیروس لاتین در این منطقه کشف شده است؛ آنهایی که در مأصادا پیدا شدند، متعلق به پادگان رومی بودند. بنابراین در حالی که زبان‌های آرامی، عبری و یونانی نقش مهمی در زندگی روزمره مردم داشتند، لاتین تقریباً هیچ نفوذی در میان جمعیت عمومی نداشت و عمدتاً در سطح نظامی و اداری رومیان محدود می‌شد. آرامی. در دوران هخامنشی، آرامی زبان اداری
می‌شد. آرامی. در دوران هخامنشی، آرامی زبان اداری امور غیرنظامی بود. متون قراردادها به زبان آرامی نوشته می‌شدند. کتوبا (سند ازدواج)، گت (سند طلاق) و سایر اسناد قانونی که در تلمود ذکر شده اند، به زبان آرامی نگاشته می‌شدند. فرمول‌های متون آرامی کتوبا از دوران هخامنشی حفظ شده بودند، گرچه در دوره یونانی تغییراتی در آنها داده شد. جامعه یهودی الفانتین نیز آرامی را پذیرفته بود و این زبان، زبان اصلی استفاده شده در پاپیروس‌ها و استراکاهای الفانتین بود. عیسی که اهل جلیل بود و شاگردانش نیز به زبان آرامی سخن می‌گفتند.
بود و شاگردانش نیز به زبان آرامی سخن می‌گفتند. بنابراین آرامی در این دوره نقش مهمی در زندگی اداری، قانونی و روزمره یهودیان در سراسر خاورمیانه داشت، گرچه در برخی مناطق مانند یهودیه، عبری همچنان زبان غالب بود. با وجود اینکه آرامی به زبان رایج در میان مردم تبدیل شده بود، متون آرامی اندکی وجود دارد که اطلاعاتی درباره زبان گفتاری در منطقه در دوران معبد دوم ارائه می‌دهد. سه کتاب از کتاب مقدس عبری شامل بخش‌هایی به زبان آرامی است: عزرا ۴:۸ تا ۶:۱۸ و ۷:۱۲ تا ۲۶ و دانیال ۲:۴ تا ۷:۲۸. "مگیلات تعانیت" (نوار روزه) حدود
۲:۴ تا ۷:۲۸. "مگیلات تعانیت" (نوار روزه) حدود قرن اول میلادی به زبان آرامی نوشته شده است. این موضوع در مورد ترگومیم، یا ترجمه های آرامی کتاب مقدس نیز صدق می‌کند، اما تاریخ‌گذاری دقیق آنها دشوار است. این نکته نشان می‌دهد که گرچه آرامی زبان گفتاری غالب در میان مردم بود، اما متون مکتوب آرامی آن دوران به‌طور گسترده‌ای باقی نمانده است. شاید دلیل آن این باشد که عبری همچنان زبان مقدس و رسمی برای بسیاری از متون مهم باقی مانده بود. عبری. برخی از کتب متأخر عهد عتیق مانند عزرا، نحمیا، استر، دانیال، تواریخ، حجی، زکریا
عزرا، نحمیا، استر، دانیال، تواریخ، حجی، زکریا و ملاکی صراحتاً به دوران معبد دوم تاریخ گذاری شده اند. آیات اول و دوم کتاب حزقیال در زمان تبعید به بابل نوشته شده است. در مورد زمان نگارش کتاب جامعه، غزل‌غزلها، یونس، برخی مزامیر و احتمالاً کتاب ایوب اختلاف نظر وجود دارد اما اکثر محققان معتقدند در دوران معبد دوم نوشته شده اند. اکثر این کتب به آنچه در زبان‌شناسی "عبری متأخر کتاب مقدس" نامیده می‌شود، نگاشته شده اند. این شکل متأخر عبری کتاب مقدس به ویژه در کتاب تواریخ قابل مشاهده است که گاهی بخش‌هایی از کتاب
تواریخ قابل مشاهده است که گاهی بخش‌هایی از کتاب سموئیل و ملوک را بازنویسی می‌کند و قسمت‌هایی را برای انطباق با کاربرد پس از تبعید تغییر می‌دهد. با این حال، نه تمام آثار ادبی دوره معبد دوم به یک اندازه ویژگی‌های عبری متأخر کتاب مقدس را دارند؛ برخی به شکلی نوشته شده‌اند که به‌طور چشمگیری متذکر عبری کلاسیک کتاب مقدس است. عبری همچنان در برخی مناطق یهودیه حداقل تا سال ۲۰۰ میلادی و شاید حتی بعد از آن زبان گفتاری بود. زبان عبری گفتاری در دوران معبد دوم احتمالاً از عبری کتاب مقدس و شاید از یک لهجه خاص آن ریشه
از عبری کتاب مقدس و شاید از یک لهجه خاص آن ریشه گرفته بود. این شکل از عبری اکنون به عنوان "عبری مشنایی" شناخته می‌شود. حسیدیم که پیش‌درآمد اسنیان و فریسیان محسوب می‌شوند، ترکیبی از عبری کتاب مقدس و عبری مشنایی را به عنوان زبان ادبی خود استفاده می‌کردند که در آن عبری مشنایی غالب بود. ادبیات تنایم و آموراییم در سرزمین اسرائیل و بابل به زبان عبری مشنایی نوشته شده که بعدها در مشنا نیز یافت می‌شود. از اولین نمونه‌ها می‌توان به رساله‌های تمید و میدوت اشاره کرد. این زبان عبری زنده بود و فقط یک زبان مصنوعی محدود
این زبان عبری زنده بود و فقط یک زبان مصنوعی محدود به دانشمندان یهودی نبود، هرچند در بحث‌های ربانی ثابت شده بود. گروه قمران همچنان از عبری متأخر کتاب مقدس که یک زبان ادبی بود استفاده می‌کرد، اما آن را با ویژگی‌های زبانی منحصربه‌فرد خود تلفیق می‌کرد. فلاویوس ژوزفوس، مورخ یهودی قرن اول، مدعی است که او با مردم اورشلیم به زبان عبری سخن می گفت. اما همان‌طور که معمول است، شهادت او مبهم و با برگردان های آرامی که برای توصیف سنت های یهودی استفاده می کند، در تناقض است. عبری گفتاری در طول شورش بار کخبا (۱۳۲-۱۳۵
است. عبری گفتاری در طول شورش بار کخبا (۱۳۲-۱۳۵ میلادی) شاهد موج کوتاهی از احیای علاقه بود. با این حال، مشنا حدود سال ۲۰۰ نوشته شده است، زیرا دیگر امکان حفظ و انتقال شفاهی آن به دلیل کمبود گویشوران عبری که بتوانند آن را از بر کنند، وجود نداشت. این نشان می دهد که گرچه عبری همچنان به عنوان یک زبان گفتاری در برخی مناطق وجود داشت، اما جایگاه آن رو به افول بود. احیای موقت آن در زمان شورش بار کخبا نیز نتوانست از کاهش گویشوران آن جلوگیری کند، به‌طوری که مشنا در نهایت به صورت کتبی تدوین شد. این روند نزولی عبری
نهایت به صورت کتبی تدوین شد. این روند نزولی عبری گفتاری در برابر گسترش آرامی صورت گرفت که در نهایت آرامی را به زبان غالب مردم در این منطقه تبدیل کرد، هرچند عبری همچنان به عنوان زبان مقدس و ادبی حفظ شد. متون قرن اول و دوم میلادی کشف شده در صحرای یهودا از جمله نسخه مسی یافت شده در قمران و نامه های بار کخبا و سایر نوشته های کشف شده در غارهای نزدیک ناحال هور، حاوی عبری مشنایی هستند. این اسناد نمایی از عبری روزمره را به ما ارائه می دهند، هرچند مشخص نمی کنند که به کدام مناطق خاص مربوط می شوند. نمونه های صحرای
به کدام مناطق خاص مربوط می شوند. نمونه های صحرای یهودا تمایل دارند نشان دهند که این یک لهجه جنوبی بوده است. یونانی. یونانی زبان اصلی یهودیان مصر در دوران یونانی و رومی، به ویژه یهودیان اسکندریه بود. اگرچه یهودیان مصر در اوایل دوره پتولمایی از زبان آرامی استفاده می کردند، اما به سرعت آن را به نفع یونانی کنار گذاشتند. تنها در اوایل دوره بیزانس بود که جوامع یهودی مصر با یکدیگر به زبان عبری که دوباره به عنوان زبان رسمی خدمت می کرد، ارتباط برقرار می کردند. اما در دوره بیزانس، با احیای اهمیت زبان عبری، دوباره
در دوره بیزانس، با احیای اهمیت زبان عبری، دوباره این زبان به عنوان زبان رسمی و ارتباطی در میان جوامع یهودی مصر جایگاه پیدا کرد.. استفاده از زبان یونانی فقط به یهودیان مهاجر و پراکنده محدود نمی‌شد، از قرن سوم قبل از میلاد به بعد، تقریباً تمامی کتیبه‌های جنوب منطقه لوانت به زبان یونانی نوشته شده بودند، به استثنای قبور، استخوان‌دان‌ها (ستوندان) و در کنیسه‌ها. بسیاری از استخوان‌دان‌های(ستوندان) این دوره دارای کتیبه‌های یونانی هستند، که یا نشان‌دهنده قبور خانواده‌های در غربت است یا به مقامات در شناسایی قبرها
در غربت است یا به مقامات در شناسایی قبرها کمک می‌کرده است. طبق گفته مشنا، زبان یونانی حتی در معبد اورشلیم نیز حضور داشته است.. نام های یونانی مانند جیسون، منلائوس و الکساندر در میان یهودیان در بیشتر دوران معبد دوم محبوب بودند. برخی از فریسیان نیز نام های یونانی مانند آنتیگونوس از سوکو یا پی[ت]ولیون داشتند. هویت. یهودیان توسط نویسندگان یونانی، رومی و یهودی به عنوان یک "اتنوس" یا قومیت شناخته می شدند، یکی از بسیاری از اقوام ساکن در جهان یونانی-رومی. ون مارن نشان می دهد که چرا یهودیان دوران اواخر معبد دوم
نشان می دهد که چرا یهودیان دوران اواخر معبد دوم ممکن است با استفاده از شش ویژگی که هم قومان به اشتراک می گذارند، طبق تعریف هاچینسون و اسمیت، به عنوان یک گروه قومی در اصطلاح مدرن در نظر گرفته شوند.. این ویژگی ها عبارتند از: 1. یک نام مشترک یا اتنونیم، که هویت و "جوهر" آن جامعه را منتقل می کند. در دوران باستان، سه نام مناسب برای اشاره به قوم یهود استفاده می شد: "عبری"، "اسرائیل" و "یهودی". در متون دوره معبد دوم، عنوان "عبری" برای توصیف فردی از دوران پیش از پادشاهی تاریخ یهود استفاده می شد. عنوان "اسرائیل" یک
تاریخ یهود استفاده می شد. عنوان "اسرائیل" یک نامگذاری همیشگی برای این قوم بود یا به اعضایی که بخشی از حکومت متحد، پادشاهی شمالی قدیمی یا اسرائیل آخرالزمانی بودند، اشاره داشت. اعضای قوم معاصر معمولاً "یهودی" نامیده می شدند، و این نام همچنین می تواند به یک زیرمجموعه جغرافیایی محدود یا فرزندان پادشاهی قدیمی یهودا اطلاق شود.. 2. یک اسطوره از نیای مشترک. در مورد یهودیان، نسب از نیای هم‌نام یعقوب/اسرائیل؛ علاوه بر این، ادعای نسب از ابراهیم توسط حشمونیان برای گسترش تعاریف یهودیت مورد بهره‌برداری قرار گرفت، هرچند
تعاریف یهودیت مورد بهره‌برداری قرار گرفت، هرچند این ادعا توسط دیگران مورد مناقشه قرار گرفت.. 3. خاطرات مشترک از گذشته، از جمله رویدادهای تاریخی و قهرمانان. کتب مقدس یهودی یک مجموعه بنیادی از این داستان‌های تاریخی را فراهم می‌کند. قرائت جمعی تورات عبری و سایر متون در کنیسه‌ها به بیشتر ریشه‌دار شدن داستان‌ها و شخصیت‌های موجود در آن‌ها در هویت جمعی یهودیان کمک کرد. این شامل شخصیت‌هایی مانند پدران آغازین، موسی و داوود، و رویدادهایی مانند خروج از بردگی مصر، عهد در کوه سینا، اوج دوران پادشاهی متحد، اسارت بابلی،
در کوه سینا، اوج دوران پادشاهی متحد، اسارت بابلی، آزارهای آنتیوخوس و شورش مکابیان می‌شود.. 4. یک یا چند جنبه از فرهنگ مشترک، که لزوماً نیازی به تعیین آن نیست، اما معمولاً شامل دین، زبان و آداب و رسوم می‌شود. همپوشانی‌های قابل توجهی بین دین، زبان‌ها، آداب و رسوم و دیگر جنبه‌های فرهنگی وجود داشت که توسط یهودیان باستان به اشتراک گذاشته می‌شد؛ علاوه بر این، دین را نمی‌توان از دیگر جنبه‌های فرهنگی، به‌ویژه در دوران باستان، جدا کرد. پرستش خدای اسرائیل، کارکرد معبد در اورشلیم و سایر اماکن مقدس، و پیروی از آداب و
در اورشلیم و سایر اماکن مقدس، و پیروی از آداب و رسوم خاص یهودی (قوانین غذایی، رعایت شنبه و غیره) جنبه‌های عمده یهودیت در این دوره بودند. با وجود اینکه همه یهودیان زبان واحدی را صحبت نمی‌کردند، از آنجایی که بسیاری از نوشته‌های مقدس به زبان عبری نگاشته شده بود، این زبان نیز به‌عنوان نمادی برای یهودیانی که آن زبان را صحبت نمی‌کردند، عمل می‌کرد.. 5. ارتباط با یک سرزمین مادری، که لزوماً نیازی نیست که گروه قومی آن را فیزیکی اشغال کرده باشد تا به سرزمین اجدادی خود احساس دلبستگی نمادین داشته باشد، همان‌طور که برای
احساس دلبستگی نمادین داشته باشد، همان‌طور که برای جمعیت پراکنده مصداق دارد. در مورد یهودیان، این سرزمین اسرائیل یا یهودیه/فلسطین است. برای هم یهودیان محلی و هم آنهایی که در پراکندگی زندگی می‌کردند، این سرزمین ارزش نمادین داشت. این ارتباط علیرغم مرزهای متغیر و گاه نامشخص، ادامه می‌یابد.. 6. احساس همبستگی از سوی حداقل برخی از بخش‌های جمعیت قومی. قدرت این احساس متغیر است. جوزفوس گزارش می‌دهد که زمانی که جنگ اول یهودی-رومی آغاز شد، یهودیان سکیتوپولیس به دلیل احساس همبستگی ضعیف‌تر با قوم یهود، با شهر برای
احساس همبستگی ضعیف‌تر با قوم یهود، با شهر برای مبارزه با شورشیان یهودی همراه شدند. در قرن‌های پس از جنگ اول یهودی-رومی و ویرانی معبد دوم، هویت یهودی به تدریج از یک قومیت با هویت مذهبی متمایز، به یک جامعه مذهبی تبدیل شد که همچنین خود را یک ملت نیز می‌دانست.. آرمان های ملی گرایانه. در دوران اولیه یونانی هلنیستی، یهودیان از دیدگاه مشاهده گران یونانی به عنوان فیلسوفان شرقی توصیف می شدند که خارج از آشوب های سیاسی هلنیستی زمان خود، در یک بافت قومی-ملی آرمانشهری زندگی می کردند. متون یهودی از دوران هخامنشیان نیز
زندگی می کردند. متون یهودی از دوران هخامنشیان نیز هیچ آرزوی سیاسی برای استقلال را منعکس نمی کنند و حتی در اوایل دوران هلنیستی، یهودیان دیدگاه مثبتی نسبت به حاکمان هلنیستی داشتند.. اما رویدادها و شرایطی که منجر به شورش مکابیان شد، باعث شکل گیری یک سنت نظامیگری-متعصبانه بین سالهای ۱۷۰ تا ۱۶۰ قبل از میلاد در میان یهودیان گردید و این سنت تا شورش بار کخبا نقش کلیدی در زندگی ملی آنها ایفا کرد.. پراکندگی. زادگاه همچنان پیوند نمادین مشترک یهودیان پراکنده بود. آن مرکز جهان بود، علیرغم اینکه اکثریت یهودیان ساکن در
جهان بود، علیرغم اینکه اکثریت یهودیان ساکن در خارج از کشور بازنمی‌گشتند و علیرغم اینکه بسیاری از آنها علاقه خود را به هم شهرهای یونانی-رومی زادگاه خود و هم شهر معبد در اورشلیم نشان می‌دادند. احتمالاً یهودیان سمیرنا در آسیای کوچک برای حمایت از پروژه‌های شهری پول اهدا می‌کردند. ترابیلکو به آنها "یهودیان سابق یهودیه" و نه "یهودیان سابق" می‌گوید، که نشان می‌دهد آنها به عنوان گروهی که ریشه در یهودیه داشتند اما اکنون به شهر محل اقامت خود وفادار بودند و حتی به امور عمومی کمک مالی می‌کردند، شناخته می‌شدند. یهودیان
عمومی کمک مالی می‌کردند، شناخته می‌شدند. یهودیان آکمونیا در فریگیه به شهرشان کمک مالی می‌کردند و از آن به عنوان پاتریس یا "شهر میهن" یا "زادگاه" یاد می‌کردند.. آثار فیلون اسکندرانی در اوایل قرن اول میلادی، بینش بیشتری نسبت به ارتباط یهودیان پراکنده با سرزمین یهودیه/فلسطین میدهند. در زمان فیلون، یهودیان مدت زیادی بود که در پراکندگی و به ویژه در اسکندریه حضور داشتند. از آنجایی که هم‌میهنان فیلون برای نسل‌های متمادی در اسکندریه زندگی می‌کردند، به نظر می‌رسد که او آن را شهر خود می‌دانست. اما در عین حال، فیلون
او آن را شهر خود می‌دانست. اما در عین حال، فیلون نوشت که در حالی که یهودیان پراکنده جایی را که در آن متولد و بزرگ شده بودند، سرزمین پدری خود می‌دانستند، اورشلیم را شهر مادری خود می‌پنداشتند: " ...آنها شهر مقدس را که معبد مقدس خدای متعال در آن قرار دارد، شهر مادری خود می‌دانند؛ اما شهرهایی که از پدران، پدربزرگان و نیاکان دورتر به ارث برده‌اند، در هر مورد، توسط آنها سرزمین پدری محسوب می‌شود که در آن متولد و پرورش یافته‌اند.".. برای توضیح وضعیت یهودیان به شکلی که برای خوانندگان یونانی قابل درک باشد، فیلون
که برای خوانندگان یونانی قابل درک باشد، فیلون یهودیان پراکنده را به عنوان مهاجرانی ترسیم کرد که مستعمره‌هایی (به زبان یونانی: آپویکیای) را بنیان نهادند، با این تفاوت که اورشلیم شهر مادری (متروپولیس) آنها محسوب می‌شد. بنابر گفته کِیشِر، در این زمینه فقط می‌توان اسکندریه را سرزمین یهودیان در نظر گرفت، زیرا جایی بود که یک "مستعمره" یهودی در آن بنیان نهاده شده بود. این مستعمره به عنوان یک اتحادیه قومی متمایز با وضعیت سیاسی و قانونی شناخته شده (پولیتئوما) سازماندهی شده بود، در حالی که اورشلیم نقش شهر مادری را
شده بود، در حالی که اورشلیم نقش شهر مادری را برای آن ایفا می‌کرد.. برای فیلون، تمایزات قومی بین مصریان و یهودیان از تمایزات بین یونانیان و یهودیان مهمتر است، زیرا مصریهای بومی اسکندریه از طبقه پایین جامعه بودند و عادات مضحکی داشتند. در همان زمان، آپیون یک اسکندرانی با نژاد احتمالاً مصری، از نزدیکی بین یهودیان و مصریان و دشمنی ذاتی بین یهودیان و یونانیان سخن گفت. آپیون بر این باور بود که یهودیان از مصریان نژاد گرفته‌اند، چیزی که ژوزفوس آن را انکار کرد. همان‌طور که فیلون خود می‌نویسد، هر دو جامعه عمل ختنه را
که فیلون خود می‌نویسد، هر دو جامعه عمل ختنه را انجام می‌دادند و برای باورهای ملی‌گرایانه و مذهبی خود شور و شوق نشان می‌دادند، اما بخش عمده هر دو جمعیت شهروند روم نبودند. جمعیت شناسی. منطقه ای. در دوره اواخر معبد دوم و تا شورش بار کخبا، یهودیه ، جلیل، پیریه، شارون و سامریه غربی یک نوار تقریباً پیوسته از اسکان یهودی را تشکیل می‌دادند. سامره مرکزی و شمالی توسط سامری‌ها مسکون بود. جلیل. جلیل تا زمان فتح حشمونیان، جمعیت کمی داشت و اکثر ساکنان آن در مراکز حصاردار واقع در حاشیه دره‌های غربی و مرکزی متمرکز بودند.
واقع در حاشیه دره‌های غربی و مرکزی متمرکز بودند. در آن زمان، جلیل فوقانی خانه اکثریت جمعیت بت‌پرست با پیوندهایی به ساحل فنیقیه بود.. بر اساس کتاب مکابیان، جوامع یهودی قبلاً در جلیل در زمان شورش مکابیان و قبل از الحاق این منطقه به پادشاهی حشمونیان حضور داشتند. فتح و انضمام اعظم جلیل توسط اریستوبولوس اول، اولین پادشاه حشمونی حدود سال های ۱۰۴-۱۰۳ قبل از میلاد انجام شد. این فتح باعث مهاجرت قابل توجه یهودیان به جلیل گردید. پس از تسخیر یهودیه توسط روم در ۶۳ قبل از میلاد موج دوم و بزرگتری از مهاجرت یهودیان به این
میلاد موج دوم و بزرگتری از مهاجرت یهودیان به این منطقه رخ داد. در اواخر قرن اول قبل از میلاد و اوایل قرن اول میلادی، شهرهای بزرگ و مهمی در جلیل بنیان گذاشته شدند. جمعیت یهودی در جلیل پس از دوره معبد دوم و به ویژه در نتیجه شورش بار کخبا که جلیل را به مرکز معنوی، جمعیتی و فرهنگی یهودیان در سرزمین اسرائیل تبدیل کرد، رونق گرفت. یهودیت در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم میلادی در جلیل به اوج قدرت سیاسی و فرهنگی خود رسید. پیریه. شواهد تاریخی و کشفیات باستان شناسی از اواخر دوره معبد دوم، نشان دهنده سکونتگاه های
از اواخر دوره معبد دوم، نشان دهنده سکونتگاه های یهودی در منطقه پیریه هستند. بر اساس پایگاه داده اداره باستان شناسی اردن، تحقیقات ساگیو درباره یهودیان ماوراء اردن، ۱۶۰ محل سکونتگاه در پیریه با سفالینه های دیرهلنیستی و/یا اوایل دوران روم را آشکار کرد. کاوش های باستان شناختی اندکی که در آنجا انجام شده است، نشان می دهد که سکونت یهودیان در آن منطقه پس از شورش اول یهودیان ادامه داشت، اما در جریان شورش بار کخبا متروک یا ویران شد، و سپس در تمام دوره روم متأخر یک خلأ سکونتگاهی در آنجا وجود داشت.. ادومیه. حتی قبل از
سکونتگاهی در آنجا وجود داشت.. ادومیه. حتی قبل از سقوط نهایی پادشاهی یهودا در ۵۸۶ قبل از میلاد، ادومی ها از سرزمین اجدادی و پادشاهی سابق خود در شرق عربه رانده شدند و شروع به اسکان در نواحی جنوبی یهودیه کردند که در منابع کلاسیک به نام "ادومیه" شناخته شد. این روند اسکان پیوسته بود و هم از طریق نفوذ صلح آمیز و هم با تهاجم نظامی انجام می شد. سفال‌نوشته‌ها که از محله هایی در ادومیه از جمله اِرَد، بئر شِبَع، تل جمّه، مَرِشا و دیگران و مربوط به قرن چهارم قبل از میلاد هستند، نشان می‌دهند که در دوران متأخر دوره
میلاد هستند، نشان می‌دهند که در دوران متأخر دوره هخامنشی، جمعیت بسیار متنوعی در این منطقه ساکن بوده‌اند، با حدود ۳۲ درصد نام‌های عربی، ۲۷ درصد نام‌های ایدومی، ۲۵ درصد نام‌های سامی غربی عمومی، ۱۰ درصد نام‌های یهودایی و ۵ درصد نام‌های فینیقی.. در حدود اواسط قرن سوم قبل از میلاد، یک جامعه فینیقی یونانی شده از صیدون در مارشا اسکان یافتند.. در طول حکومت هیرکانوس در اواخر قرن دوم قبل از میلاد، ادومی‌ها به دین یهود گروید و در میان یهودیان جذب شدند.. سامریه. به نظر میرسد که در قرن اول میلادی، اکثریت مردم سامریه
میرسد که در قرن اول میلادی، اکثریت مردم سامریه سامری بوده اند.. سامریه همچنین توسط یهودیان (در جنوب و مرکز سامریه)، سامیان بومی یونانی شده، نوادگان مقدونی هایی که در زمان اسکندر کبیر در شهر سامریه ساکن شدند، مهاجرانی که در زمان گابینیوس، فرماندار رومی سوریه، به آنجا سرازیر شدند، و سربازان مزدور "از جمعیت های همسایه" که توسط هرود کبیر به سباسته آورده شده بودند، مسکونی داشته است.. سامریان و یهودیان رابطه خصمانه‌ای با یکدیگر داشتند. یوسفوس یک نمونه را توصیف می‌کند که در آن یهودیانی از جلیل هنگام سفر به
می‌کند که در آن یهودیانی از جلیل هنگام سفر به اورشلیم برای شرکت در یک جشن، در گینه از سوی سامریان مورد حمله قرار گرفتند که منجر به کشته شدن یکی از آنها شد. مناطق ساحلی. مناطق ساحلی، یا همان پارالیا که از دوره هلنیستی انطور شناخته می شد، اکثریت یهودی نداشت. به استثنای یک دوره کوتاه حکومت حشمونیان، سلطنت هرود و سلطنت کوتاه آگریپا، این منطقه در بیشتر دوره معبد دوم تحت حکومت یهودیان نبود. ساحل در زمان جوزفوس، بیشتر محل سکونت شهرک های یونانی-بت پرست بود که برخی از آنها از نظر اقتصادی، فرهنگی و سیاسی بسیار مهم
از آنها از نظر اقتصادی، فرهنگی و سیاسی بسیار مهم بودند. یافا تنها شهر یهودی در ساحل بود و تا جنگ اول یهودی-رومی (۶۶-۷۳ میلادی) چنین باقی ماند، زمانی که اقلیت های یهودی قابل توجهی در قیصریه و یامنیا، و به درجه کمتری در اسقلان، پتولماییس و سایر سکونتگاه های ساحلی وجود داشت. تعداد کلی جمعیت. تعیین تعداد یهودیان ساکن در جهان و یهودیه در دوران باستان تقریباً غیرممکن است، همان‌طور که در مورد سایر جمعیت های باستانی چنین است. پژوهش در این زمینه در سالهای اخیر از اعتبار علمی خارج شده است. با این حال، برخی از
از اعتبار علمی خارج شده است. با این حال، برخی از دانشمندان در طول سالها با استفاده از رویکردهای مختلف، برآوردهایی را ارائه کرده اند. در یهودیه. بروشی برآورد کرد که در دوران رومی و بیزانس، جمعیت فلسطین بیش از یک میلیون نفر نبود. او با ضرب کردن جمعیت تخمینی ۲۶ شهر شناخته شده در دوره رومی-بیزانسی (بر اساس تراکم جمعیت پیش بینی شده) در عدد ۳، و با این فرض که جمعیت شهری حدود یک سوم جمعیت کل را تشکیل می داد، به این برآورد رسید. طبق گفته سث شوارتز، معتبرترین برآوردها جمعیت پایدار فلسطین در دوران پیش از مدرن را
جمعیت پایدار فلسطین در دوران پیش از مدرن را حدود یک میلیون نفر تخمین می زنند. این رقم در اواسط قرن اول میلادی محقق شد و حدود نیمی از آنها یهودی بودند. بر اساس گفته زئف صفرایی، "در این مرحله ما اطلاعات دقیقی در مورد جمعیت استان یهودیه در دوران روم نداریم". او مدعی است که جمعیت ساکن در فلسطین بیش از یک میلیون نفری بود که بروشی پیشنهاد داده است. اگرچه مک گین هشدار می دهد که تخمین ظرفیت جمعیتی یهودیه تقریباً غیرممکن است، او برآورد می کند که جمعیت کشاورزی فلسطین در همان دوره ممکن است به یک میلیون نفر رسیده باشد
در همان دوره ممکن است به یک میلیون نفر رسیده باشد که همه آنها یهودی نبودند. همچنین او محدوده جمعیت حداکثری برای اورشلیم و قیصریه را به ترتیب ۷۰،۰۰۰ تا ۱۰۰،۰۰۰ و ۳۸،۰۰۰ تا ۴۷،۵۰۰ نفر پیشنهاد کرد. در عالم. در قرن ۱۳ میلادی، نویسنده مسیحی بار عبرایوس ادعا کرد که در سرشماری کلودیوس که در اواسط قرن اول میلادی انجام شد، ۶،۹۴۴،۰۰۰ یهودی شمارش شدند. سالو ویتمایر بارون با استناد به برآورد بار عبرایوس مبنی بر ۷ میلیون یهودی ساکن در امپراتوری روم و با افزودن حدود یک میلیون نفر ساکن خارج از امپراتوری، مدعی شد که در
میلیون نفر ساکن خارج از امپراتوری، مدعی شد که در قرن اول حدود ۸ میلیون یهودی وجود داشتند. با این حال، این ارقام توسط دانشمندان معاصر بسیار مورد مناقشه قرار گرفته است.. فرهنگ مادی. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که جوامع یهودی در یهودیه، جلیل و گولانیتیس از نظر فرهنگی تا حدی متفاوت بودند اما از طریق آداب و رسوم مذهبی و احتمالا باورها با یکدیگر ارتباط داشتند. کارگاه های سفالگری آشپزخانه، ظروف استاندارد روغن و حمام های آیینی خانگی یا جمعی (میکواوت) نشان می دهد که یهودیان از قرن اول پیش از میلاد شروع به جذب
که یهودیان از قرن اول پیش از میلاد شروع به جذب آداب و رسوم مذهبی در خانه ها و زندگی روزمره خود کردند. آنها از اواخر قرن اول پیش از میلاد و اوایل قرن اول میلادی شروع به استفاده از ظروف سنگی و نوعی جدید از چراغ روغن کردند تا هویت خود را متمایز کنند. با این حال، در محله های مرفه اورشلیم، ثروتمندان از ظروف تزئینی، ظروف آشپزخانه ایتالیایی، آداب غذا خوردن خارجی و ساخت گورهای نمایشی پر زرق و برق استفاده می کردند که همگی بازتاب آداب و رسوم و نگرش های خارجی و کلاسیک بودند. این یافته ها در یهودیه، جلیل یهودی و
بودند. این یافته ها در یهودیه، جلیل یهودی و گولانیتیس نادر است. دفن و خاکسپاری. برخلاف سنت های دفن قبل و بعد، در دوران اواخر معبد دوم (قرن ۱ پیش از میلاد تا قرن ۲ میلادی) دو روش قابل قبول دفن وجود داشت: دفن اولیه در تابوت ها و دفن ثانویه در استوانه های استخوانی (نوعی استودان . برای دفن اولیه، تابوت ها در شکاف هایی به نام کوخیم قرار داده می شدند. پس از مدتی، استخوان ها برای دفن ثانویه در کوخیم ها جمع آوری و در آستودان ها قرار می گرفتند. آستودان ها که از سنگ آهک محلی تراشیده می شدند، یا روی کف یا روی طاقچه
آهک محلی تراشیده می شدند، یا روی کف یا روی طاقچه های تراشیده شده در دیواره های آرامگاه قرار داده می شدند. تزئین آستودان ها با نقش هایی مانند شاخه های نخل و گل ها، به ویژه گل رز، که نمادهای متداول آن دوره بودند، امری رایج بود. در اورشلیم، سنگ قبرهای منقوش با نام متوفی به زبان عبری یا یونانی روی آستودان ها و گاهی روی قبرها یافت می شد،. در اورشلیم. تعدادی از مقبره های به ویژه شکوهمند در اطراف اورشلیم در اوایل دوران روم ساخته شدند. نمونه هایی از آنها عبارتند از "مقبره های سنهدرین" و مقبره های بزرگ دره کدرون.
"مقبره های سنهدرین" و مقبره های بزرگ دره کدرون. همانند رسم رایج در دنیای یونانی-رومی، این مقبره ها در امتداد جاده های باستانی که اکنون ناپدید شده اند، ساخته شده بودند. دانشمندان معتقدند این مقبره ها توسط افرادی ساخته شده که می خواستند با به کار بردن معماری شبیه به معابد.، خود و خانواده هایشان را در نظر یهودیان سرزمین اسرائیل و پراکنده در خارج از آن سرافراز جلوه دهند. یکی از معروف ترین محوطه های این دوره که نزدیک اورشلیم ساخته شده، مجموعه صخره ای مقبره ای معروف به "مقبره پادشاهان" است که ممکن است با هلنا
معروف به "مقبره پادشاهان" است که ممکن است با هلنا آدیابنه مرتبط باشد.. طبق شریعت یهود (مشنا، رساله بابا باترا)، به دلیل قداست اورشلیم و ناپاکی مردگان، دفن فقط در خارج از دیوارهای شهر و به فاصله ۵۰ ذراع از آن مجاز بود.. هنگامی که شهر گسترش یافت، گورستان ها جابجا شدند (به جز قبرهای خاندان داوود و حلدا). پیشنهاد شده که لوح عزیا که روی آن نوشته شده "استخوان های عزیا، پادشاه یهودا، به اینجا آورده شد. بازگشایی نشود"، ممکن است نشان دهد که قبر پادشاه عزیا در این دوره به خارج از دیوارهای شهر منتقل شده بود. گورستان
به خارج از دیوارهای شهر منتقل شده بود. گورستان اریحا نیز در خارج از محدوده شهر قرار داشت. در مناطق روستایی یهودیه. مقبره های صخره ای پرنقش و نگار با طراحی هایی شبیه به آنچه در اورشلیم یافت شده، در چندین محل در سامریه غربی ازجمله خربة قرقوش، دیر الدرب و موقاتا عبود، و در تپه های حبرون غربی ازجمله خربة الصمیع، رجم الفحجه و خربة الجوف کشف شده اند. شباهت زیاد این مقبره ها با مقبره های اورشلیم و نبود الگوی هلنیستی محلی، محققان را به این فرضیه رسانده که مقبره های تزئین شده در سامریه غربی و کوه حبرون غربی ناشی از
تزئین شده در سامریه غربی و کوه حبرون غربی ناشی از تکامل داخلی سیستم دفن در آنجا نیست، بلکه نتیجه کپی برداری عمدی از مقبره های اورشلیم، به درخواست ویژه خانواده های ثروتمند محلی است. اکثر محققان معتقدند این مقبره ها از همان دوره مقبره های اورشلیم که الگوی تقلید آنها بوده، هستند. اما ماگن نظر دیگری دارد: تفاوت قابل مشاهده در کیفیت طراحی و حجاری بین مقبره ها، نشان دهنده یک شکاف زمانی بین آنهاست. به همین دلیل، او پیشنهاد می کند تاریخ مقبره های سامریه غربی و کوهستان حبرون غربی را در اواخر قرن اول یا اوایل قرن