payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میزان پیشرفت پروژه را ۶۵ درصد و وقفۀ پیش‌آمده در عملیات ساخت هتل را نه بر اثر مشکل مالی، بلکه ناشی از اختلاف بین مدیر پروژه و پیمانکار دانسته که این مسئله با تغییر مدیر پروژه برطرف شده‌است. در ۲۰ آبان ۱۳۸۸ خبرگزاری ایسنا در گزارشی پیرامون پروژه‌های نیمه‌تمام کرمانشاه که هریک به مدت چند دهه به درازا انجامیده‌اند از هتل بین‌المللی کرمانشاه در کنار پروژه‌های دیگری مانند بیمارستان دکتر محمد کرمانشاهی، بیمارستان ۹۶ تختخوابی سنقر و کلیایی، موزۀ بزرگ غرب کشور و دانشگاه صنعتی کرمانشاه به عنوان یکی از معضلات اقتصاد
صنعتی کرمانشاه به عنوان یکی از معضلات اقتصاد کشور نام برد که سال‌هاست بخش زیادی از منابع کشور را می‌بلعد، اما هنوز مردم از خدمات آن بهره‌مند نشده‌اند. در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹ محمد فروزنده رییس وقت بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی که به کرمانشاه آمده‌بود در جلسه‌ای در محل استانداری کرمانشاه اعلام کرد که کار ساخت هتل با ۶۱ درصد پیشرفت روند مناسبی را طی می‌کند و تا پاییز ۱۳۸۹ افتتاح خواهد شد. وی وعده داد که حدود یک هکتار فضای فرهنگی و ورزشی عمومی نیز در هتل بین‌المللی ایجاد خواهد شد که به جز مسافران، عموم مردم هم
ایجاد خواهد شد که به جز مسافران، عموم مردم هم امکان استفاده از آن را خواهند داشت. احد محمدی مدیرعامل سازمان سیاحتی و گردشگری بنیاد مستضعفان نیز اعلام کرد که تجهیزات مورد نیاز هتل سفارش داده شده و کار جذب نیروی انسانی هتل بین‌المللی کرمانشاه نیز به زودی آغاز می‌شود و وعده داد که ۸۰ تا ۱۰۰ نفر نیروی انسانی مورد نیاز هتل از افراد بومی استان کرمانشاه جذب خواهند شد. در ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ اسدالله بیرانوند مدیرکل وقت میراث فرهنگی و گردشگری استان کرمانشاه گفت هتل بین‌المللی کرمانشاه مراحل پایانی ساخت خود را طی می‌کند و
کرمانشاه مراحل پایانی ساخت خود را طی می‌کند و تا پایان تابستان ۱۳۸۹ افتتاح خواهد شد. در ۹ شهریور ۱۳۸۹ نیز سید دادوش هاشمی استاندار وقت کرمانشاه هتل بین‌المللی کرمانشاه را آمادۀ افتتاح اعلام کرد. در ۱۵ آذر ۱۳۸۹ سیروس گل‌عنبر نایب رییس وقت اتحادیۀ هتل‌داران استان کرمانشاه اظهار داشت که قرار است «هتل پارسیان» کرمانشاه تا پیش از نوروز ۱۳۹۰ به بهره‌برداری برسد. در ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ محمدجواد سبزواری که به عنوان مدیرعامل هتل بین‌المللی کرمانشاه منصوب شده‌بود ضمن نام بردن از این هتل به عنوان نخستین هتل پنج ستاره در غرب
از این هتل به عنوان نخستین هتل پنج ستاره در غرب ایران، سرمایۀ ساخت آن را ۲۱۰ میلیارد ریال از محل منابع اختصاصی بنیاد مستضعفان و مشارکت بانک عنوان و اعلام کرد که کار ساخت پروژه ۸۸ درصد پیشرفت فیزیکی داشته و مرحلۀ اول آن که بخش اقامتی هتل است تا پایان سال ۱۳۸۹ به بهره‌برداری خواهد رسید. با این وجود در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ کیومرث فرهبد معاون سرمایه‌گذاری ادارۀ کل میراث فرهنگث و گردشگری استان کرمانشاه اعلام کرد که این هتل برخلاف قرار قبلی آمادۀ بهره‌برداری در دهۀ فجر امسال نیست و وعده داد که هتل بین‌المللی کرمانشاه
امسال نیست و وعده داد که هتل بین‌المللی کرمانشاه تحت نام «هتل پارسیان کرمانشاه» در نوروز ۱۳۹۰ آمادۀ بهره‌برداری باشد. وی مساحت هتل را ۱۵۰۰۰ مترمربع، زیربنای آن را ۱۲۳۰۰ متر مربع در ۸ طبقه و ظرفیت آن را ۲۳۰ نفر در بخش اقامت و ۵۰۰ نفر در بخش رستوران اعلام کرد و گفت سرمایه‌گذاری انجام‌شده برای ساخت این هتل ۲۰۰ میلیون ریال بوده که ۱۳۰ میلیارد و ۲۶۰ میلیون ریال آن از طریق تسهیلات بانکی تأمین شده که تاکنون ۸۰ میلیارد و ۸۰۰ میلیون ریال آن پرداخت شده‌است. در ۲۷ اسفند ۱۳۸۹ سیروس گل‌عنبر نایب رییس وقت اتحادیۀ
۲۷ اسفند ۱۳۸۹ سیروس گل‌عنبر نایب رییس وقت اتحادیۀ هتل‌داران استان کرمانشاه اظهار داشت که بخشی از کارهای جزئی برای راه‌اندازی هتل بین‌المللی پارسیان کرمانشاه همچون راه‌اندازی تأسیسات و چیدمان مبلمان انجام نشده و به همین دلیل امکان پذیرش مسافر هنوز در این هتل وجود ندارد، اما پیش‌بینی می‌شود از نیمۀ دوم تعطیلات نوروز ۱۳۹۰ شرايط برای پذیرش مسافر در این هتل فراهم شود. افتتاح پس از ۳۶ سال. پروژۀ هتل بین‌المللی ۵ ستارۀ کرمانشاه سرانجام پس از ۳۶ سال، در ۱۹ فروردین ۱۳۹۰ با حضور حمید بقایی معاون رئیس جمهور و رییس
۱۳۹۰ با حضور حمید بقایی معاون رئیس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با نام رسمی «هتل ۵ ستارۀ پارسیان کرمانشاه» به عنوان یکی از هتل‌های زنجیره‌ای بین‌المللی پارسیان تحت پوشش و مالکیت بنیاد مستضعفان افتتاح شد. هزینۀ ساخت این هتل در مراسم گشایش آن حدود ۲۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان اعلام شد.
کوره ذوب شیشه (Glass melting furnace) یکی از مهم‌ترین اجزای سیستم تولید شیشه است. این کوره‌ها به منظور ذوب مواد خام به شیشه طراحی و ساخته می‌شوند. بسته به کاربرد طراحی‌های گوناگونی از کوره‌های ذوب شیشه وجود دارد که از منابع انرژی مختلفی از جمله سوخت‌های فسیلی، منابع کاملا الکتریکی یا ترکیبی از آن‌ها استفاده می‌کنند. کوره ذوب شیشه از یک ماده نسوز ساخته می‌شود. نوع کوره برای ذوب شیشه به طور کلی به نوع و مقدار شیشه تولید شده و منبع انرژی بستگی دارد. به طور کلی کوره‌های ذوب شیشه متداول را می‌توان در دو دسته
کوره‌های ذوب شیشه متداول را می‌توان در دو دسته قرار داد: کوره‌های بوته‌ای (Pot furnaces) و کوره‌های مخزنی (Tank furnaces). کوره‌های بوته‌ای (Pot furnaces). کوره‌های بوته‌ای، کوره‌هایی هستند که از مواد نسوز ساخته شده و در آن‌ها هیچ تماسی بین کوره و شیشه وجود ندارد. شیشه در چندین دیگ (Pot) که از مواد نسوز ساخته شده‌اند و می‌توانند دمای زیادی را تحمل کنند به مدت چندین ساعت ذوب می‌شود. این دیگ‌ها در یک چرخه 24 یا 18 ساعت کار می‌کنند و به صورت پیمانه‌ای در هر بار بارگیری می‌گردند. یک دیگ متوسط می‌تواند 600-700
بارگیری می‌گردند. یک دیگ متوسط می‌تواند 600-700 کیلوگرم شیشه را در بر گیرد. کوره‌های بوته‌ای در مواقعی استفاده می‌شوند که شیشه به صورت دستی و با روش دمیدن تولید می‌شود. یکی از مزیت‌های این روش این است که انواع مختلفی از شیشه می‌توانند در آن واحد در آن‌ها ذوب شوند. یک پات می‌تواند تقریبا برای 30 سیکل ذوب استفاده شود و در نتیجه آن در حدود 18 تا 21 تن شیشه تولید کند. صرفه‌جویی در مصرف سوخت به طور معمول با بازیابی یعنی پیش‌گرم کردن هوای احتراق توسط گرمای هدررفته از گاز‌های خروجی کوره حاصل می‌شود. در این سیستم
از گاز‌های خروجی کوره حاصل می‌شود. در این سیستم پیش‌گرمایش هوای احتراق با عبور هوا از لوله‌های فلزی انجام می‌شود که در سطح خارجی آن‌ها گازهای خروجی کوره به سمت دودکش جریان می‌یابند؛ بنابراین تبادل حرارت پیوسته است. همچنین برای ذوب می‌توان از انرژی الکتریکی نیز استفاده کرد. کوره‌های مخزنی (Tank furnaces). کوره‌های مخزنی زمانی استفاده می‌شوند که جریان پیوسته‌ای از شیشه برای تغذیه ماشین‌های شیشه‌سازی اتوماتیک نیاز باشد. این کوره‌ها در استفاده از سوخت به صرفه‌تر هستند و عمدتا برای تولید در مقیاس بزرگ محصولاتی
هستند و عمدتا برای تولید در مقیاس بزرگ محصولاتی چون مخازن، شیشه تخت، لامپ، لوله و ظروف خانگی به کار می‌روند. یک کوره مخزنی بزرگ شیشه شناور می‌تواند 2000 تن ظرفیت داشته باشد. کوره مخزنی از یک حمام که از ماده نسوز بسیار خاصی ساخته شده است و می‌تواند در مقابل اثرات شیمیایی مذاب شیشه در دماهای بیش از 1500 درجه سانتی‌گراد مقاومت کند و یک بنای فوقانی که در آن احتراق صورت می‌گیرد، تشکیل شده است. کیفیت مواد نسوز مورد استفاده در ساخت حمام به حدی بهبود یافته است که درحالی‌که حدود 30 سال پیش عمر یک کوره بسیار کمتر از
حدود 30 سال پیش عمر یک کوره بسیار کمتر از 2 سال بود، امروزه عمر آن‌ها به بیش از 9 سال رسیده است. معمولا از نفت کوره سنگین یا گاز طبیعی در کوره‌های مخزنی استفاده می‌شود. از آنجایی‌که شیشه در دمای بالا رسانای الکتریکی است، می‌توان با استفاده از الکتریسیته نیز آن را ذوب کرد. با این حال الکتریسیته بسیار گران است و معمولا برای افزایش خروجی از کوره‌های گازسوز یا نفت استفاده می‌شود. با این وجود پیشرفت تکنولوژی در ذوب الکتریکی، امکان استفاده از کوره‌های ذوب شیشه تمام الکتریکی را حتی با هزینه بالای برق فراهم کرده
الکتریکی را حتی با هزینه بالای برق فراهم کرده است. به منظور دستیابی به دمای ذوب بالا و مصرف بهینه سوخت، از یک سیستم احیاکننده (Regenerative system) یا بازیابی (Recuperative system) استفاده می‌شود. هردوی این سیستم‌ها از گرمای تلف‌شده احتراق برای پیش‌گرم کردن هوای احتراق ورودی استفاده می‌کنند. احیاکننده (Regenerator). درحالی‌که در سیستم بازیابی (Recuperative system) تبادل حرارت میان هوای احتراق و گازهای اتلافی به صورت پیوسته می‌باشد، در سیستم احیاکننده (Regenerative system) گازهای اتلافی از یک محفظه بزرگ پر
system) گازهای اتلافی از یک محفظه بزرگ پر شده از آجرهای نسوز عبور داده می‌شوند که در طرحی مرتب شده‌اند که امکان جریان آزاد گاز‌ها را می‌دهد؛ آجرهای نسوز توسط گاز‌های اتلافی گرم شده و پس از چند دقیقه گرم‌شدن، جهت فرآیند عوض می‌شود؛ بدین‌صورت که هوای احتراق از محفظه عبور می‌کند و گرمای دریافت شده توسط آجر‌ها برای پیش‌گرمایش هوای احتراق به کار می‌رود. بنابراین هر x دقیقه یک‌بار جهت فرآیند عکس می‌شود. زمان چرخه می‌تواند برای دستیابی به بهترین نتیجه تبادل گرما تغییر داده شود؛ کوره‌های مدرن دارای سیستم‌های کنترل
داده شود؛ کوره‌های مدرن دارای سیستم‌های کنترل کامپیوتری هستند که می‌توانند زمان فرآیند در هر جهت را به نحوی کنترل و تنظیم کنند که بهترین شرایط تبادل حرارتی حاصل شود. در این روش میزان احیای انرژی در حدود 65 درصد است. بازیاب (Recuperator). یک بازیاب (Recuperator) در واقع یک مبدل حرارتی فلزی بین گاز خروجی و هوای احتراق ورودی می‌باشد و به صورت پیوسته کار می‌کند. به دلیل سطح مبدل فلزی (لوله‌های آلیاژی فولادی در ترکیب با یک پوسته فلزی)، یک بازیاب تنها می‌تواند در دماهای پایین گاز‌های خروجی کار کند و در نتیجه
در دماهای پایین گاز‌های خروجی کار کند و در نتیجه بازدهی آن نسبت به احیاکننده (Regenerator) کمتر است(حدود 40 درصد)؛ بنابراین در این روش دمای پیش‌گرمایش نسبتا کمتری(بیشینه 800 درجه سانتی‌گراد) حاصل می‌شود. این کوره‌ها کاندیدای مناسبی برای فرآیند احتراق با اکسیژن (Oxy-fuel combustion) هستند؛ با استفاده از اکسیژن به جای هوا برای احتراق سوخت، از آنجایی‌که دیگر جزء نیتروژن هوا گرم نمی‌شود، می‌توان به دماهای بیشتر احتراق دست یافت و مصرف سوخت نیز کاهش می‌یابد که این رویکرد، با توجه به اینکه راندمان حرارتی این
این رویکرد، با توجه به اینکه راندمان حرارتی این کوره‌ها بسیار کمتر از از کوره‌های با احیاکننده (Regenerative furnaces) است، می‌تواند مفید باشد. بازیاب (Recuperator) هزینه نصب و راه‌اندازی پایین‌تری دارد وهمچنین به فضا و سرمایه‌گذاری کمتری نیاز دارد. اما بازدهی کم‌تر آن سبب کاهش صرفه اقتصادی آن می‌شود به طوری‌که حتی ممکن است در یک دوره طولانی کارکرد، تاثیر منفی در نهایت از لحاظ اقتصادی داشته باشد. برای دستیابی به بیشترین سطح ممکن صرفه‌جویی در انرژی و عملکرد بهینه سیستم، ترکیبی از احیاکننده (Regenerator) و
بهینه سیستم، ترکیبی از احیاکننده (Regenerator) و بازیاب (Recuperator) نیز توسعه داده شده است. ذوب تمام الکتریکی (All-Electric Melter). این کوره‌ها تمام انرژی لازم برای ذوب شیشه را از انرژی الکتریکی تامین می‌کنند. جریان الکتریکی از طریق الکترود‌ها از شیشه عبور داده می‌شود. به دلیل مقاومت الکتریکی شیشه، گرمایش ژول سبب گرم شدن آن می‌گردد. الکترودها معمولا از مولیبدن ساخته می‌شوند؛ با این‌حال اکسید قلع، پلاتین، گرافیت و آهن نیز استفاده می‌شوند؛ الکترودها معمولا از نوع میله‌ای یا صفحه‌ای هستند و می‌توانند در
از نوع میله‌ای یا صفحه‌ای هستند و می‌توانند در دیواره‌های جانبی یا پایین دستگاه قرار گیرند. ماده نسوز در این کوره‌ها بسیار سریع‌تر از بین می‌رود و در نتیجه عمر این کوره‌ها کوتاه و معمولا کمتر از 2 سال می‌باشد. ظرفیت اکثر این کوره‌ها کمتر از 36 تن در روز است؛ با این حال، کوره‌هایی با ظرفیتی به بزرگی 180 تن در روز نیز توسعه داده شده‌اند. با توجه به طراحی این کوره‌ها، معمولا برای احتراق غنی از اکسیژن مناسب نیستند.
بانو با بادبزن () یک نقاشی رنگ روغن روی کرباس و آخرین اثر گوستاو کلیمت است. این نقاشی پرتره یک زن ناشناس است که هنگام مرگ کلیمت در سال ۱۹۱۸ هنوز روی سه‌پایه‌ای در کارگاه‌اش قرار داشت. این نقاشی تحت تأثیر هنر آسیایی است و بخشی از روند ژاپنیسم است که به تأثیر هنر و طراحی ژاپنی در میان هنرمندان اروپای غربی اشاره دارد. در این نقاشی همچنین تعدادی درون‌مایه چینی وجود دارد از جمله ققنوس که نماد جاودانگی و تولد دوباره است و همچنین گل نیلوفر که نماد عشق است. بانو با بادبزن یکی از معدود پرتره‌های کلیمت است که در
با بادبزن یکی از معدود پرتره‌های کلیمت است که در اختیار یک مالک خصوصی بود. این تابلو که در سال ۱۹۹۴ به قیمت ۱۱٫۶ میلیون دلار فروخته شده بود؛ در سال ۲۰۲۳ در حراجی سادبیز به یک مجموعه‌دار هنگ کنگی به قیمت ۱۰۸٫۴ میلیون دلار فروخته شد و رکورد گران‌ترین اثر هنری فروخته شده در یک حراجی در اروپا را شکست.
شرکت آبجوسازی ابیتا یک کارخانه آبجوسازی در کاوینگتن، لوئیزیانا، و در ۶۹ کیلومتر شمال نیواورلئان در ایالات متحده است. ابیتا توسط جیم پاتون و راش کامینگ در سال ۱۹۸۶ میلادی، در مرکز شهر ابیتا اسپرینگز، لوئیزیانا تأسیس شد. مکان اصلی کارخانه در مرکز شهر ابیتا اسپرینگز در حال حاضر میخانه آبجو ابیتا است. آبجوسازی. این شرکت آبجو خود را با آب چاه‌های آرتزین دم می‌کند. در آگوست ۲۰۰۵، "مجله استف" سیستم تخمیر ابیتا را بهترین در آمریکا نامید. در سال ۲۰۱۲ "ابیتا باک" در فهرست ۱۰ آبجو برتر بهاری توسط فاکس نیوز قرار گرفت
فهرست ۱۰ آبجو برتر بهاری توسط فاکس نیوز قرار گرفت "ابیتا باک" اولین آبجو فصلی این کارخانه است و از ژانویه تا مارس تولید می‌شود میخانهٔ آبجو ابیتا. میخانهٔ آبجو ابیتا، تحت مالکیت مستقل، در محل اصلی آبجوسازی در ابیتا اسپرینگ واقع شده‌است و آبجو ابیتا را عرضه می‌کند.
ماکسول استوارت تامپسون (؛ ۳۱ دسامبر ۱۹۵۶ – ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳) فوتبالیست اهل انگلستان بود. او که یک مدافع میانی بود، طی ده سال در ۱۳۷ بازی در لیگ فوتبال حضور داشت و ۸ گل به ثمر رساند. او با سن ۱۷ سال و ۱۲۸ روز در نخستین بازی خود در مهٔ ۱۹۷۴، جوانترین بازیکن تاریخ لیورپول شد (رکورد او پس از آن شکسته شد). او سه سال بعد به بلکپول پیوست و در یک دورهٔ چهار ساله ۹۹ بازی در لیگ برای این باشگاه انجام داد و در این مدت به دالاس تورنادو و سیاتل ساندرز نیز قرض داده شد. او سپس دههٔ ۱۹۸۰ را با باشگاه‌های مختلف در سراسر جهان
دههٔ ۱۹۸۰ را با باشگاه‌های مختلف در سراسر جهان سپری کرد: ای‌اف‌سی بورنموث، پورت ویل، بالتیمور بلست (ایالات متحده آمریکا)، آکادمیا (پرتغال)، نورتویچ ویکتوریا، کایرنارفون تاون، فلیتوود، نیوپورت کانتی، کرمفورس (سوئد) و ساوتپورت. او بعداً در آنفیلد به عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار شد. حرفه. تامپسون حرفهٔ خود را با لیورپول آغاز کرد و پس از آن که بیل شنکلی اجازه داد که او نخستین بازی خود در لیگ دسته اول را در پایان فصل ۱۹۷۳–۱۹۷۴ برابر تاتنهام هاتسپر در ۸ مهً ۱۹۷۴ در سن ۱۷ سال و ۱۲۸ روز تجربه کند، رکورد این
۱۹۷۴ در سن ۱۷ سال و ۱۲۸ روز تجربه کند، رکورد این باشگاه برای جوانترین بازیکن حاضر در تیم لیورپول را شکست. جک رابینسون، که اولین بازی خود را برای لیورپول در سن ۱۶ سالگی انجام داد، بعداً رکورد او را شکست. تامپسون در پیروزی تیم مقابل لیدز یونایتد در جام خیریه انگلستان در ورزشگاه ومبلی، روی نیمکت تعویضی‌های تیم بود. او هرگز به زمین بازی نرسید، هرچند بعداً زیر نظر باب پیزلی در فصل‌های ۱۹۷۴–۷۵، ۱۹۷۵–۷۶ و ۱۹۷۶–۷۷ مجدداً در لیگ حضور یافت. تامپسون در دسامبر ۱۹۷۷ با مبلغ ۸۰٬۰۰۰ پوند به بلکپول تحت نظارت آلن براون
با مبلغ ۸۰٬۰۰۰ پوند به بلکپول تحت نظارت آلن براون رفت. «نارنگی‌ها» در پایان فصل ۱۹۷۷–۷۸ در لیگ دسته دوم به رده‌های پایین‌تر سقوط کردند. باب استوکو، سرمربی جدید این تیم، آنها را در فصل ۱۹۷۸–۷۹ در لیگ دسته سوم به رتبهٔ دوازدهم رساند و پس از آن فصل ۱۹۷۹–۸۰ را در جایگاه هجدهم تحت سرپرستی آلن بال به پایان رساندند. همزمان که این باشگاه در آشفتگی به سر می‌برد، آلن براون به صندلی داغ بازگشت و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ این تیم را به لیگ دسته چهارم برد. تامپسون در دوران حضورش در بلومفیلد رود در ۹۹ بازی لیگ حضور یافت و ۶ گل به
بلومفیلد رود در ۹۹ بازی لیگ حضور یافت و ۶ گل به ثمر رساند. در طول دوران حضورش در این باشگاه، او تابستان‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ را در لیگ فوتبال آمریکای شمالی با دالاس تورنادو گذراند و تابستان ۱۹۸۰ را نیز با سیاتل ساندرز پشت سر گذاشت. تامپسون با قراردادی را با باشگاه سوانزی سیتی امضا کرد و به «قوها» تحت نظارت جان توشاک کمک کرد تا با کسب مقام ششم در لیگ برتر در فصل ۱۹۸۱–۸۲، انتظارات از این تیم را برآورده کنند. با این حال آنها در پایان فصل ۱۹۸۲–۸۳ به رده‌های پایین‌تر سقوط کردند. تامپسون در ۲۶ بازی لیگ در وچ فیلد
سقوط کردند. تامپسون در ۲۶ بازی لیگ در وچ فیلد موفق شد دو گل به ثمر برساند. او سپس در مدت کوتاه حضورش در دین کورت، ۹ بازی در لیگ دسته سوم برای ای‌اف‌سی بورنموث انجام. او در نوامبر ۱۹۸۳ به‌صورت قرضی به پورت ویل تحت نظارت جان مک‌گراث پیوست، اما فقط دو بازی در لیگ دسته سوم را برای «والیانتز» انجام داد. تامپسون بعداً برای تیم‌های بالتیمور بلاست در لیگ فوتبال داخل سالن آمریکا، آکادمیکا د کویمبرا در پرتغال، باشگاه نورثویچ ویکتوریا در لیگ کنفرانس، تیم کرنارفون تاون در لیگ برتر شمالی، فلیت‌وود، نیوپورت کانتی،
تاون در لیگ برتر شمالی، فلیت‌وود، نیوپورت کانتی، کرمفورس سوئد و ساوتپورت نیز بازی کرد. پس از بازنشستگی. تامپسون قبل از اینکه در لیورپول و سپس در ساوتپورت به‌عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار شود، سرمربی نوزلی یونایتد شد. تامپسون در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۳در سن ۶۶ سالگی درگذشت. افتخارات. لیورپول
تله خرچنگ برای طعمه، فریب و گرفتن خرچنگ برای استفاده تجاری یا تفریحی استفاده می شود. خرچنگ یا صید خرچنگ سرگرمی تفریحی و شغل تجاری ماهیگیری خرچنگ است. انواع مختلفی از تله ها بسته به نوع خرچنگ صید شده، موقعیت جغرافیایی و ترجیحات شخصی استفاده می شود. تاثیرات محیطی. تله خرچنگ که گم می شود یا رها می‌شود (معمولاً با جدا شدن تصادفی) به یک خطر زیست محیطی مداوم تبدیل می‌شود. خرچنگ‌ها همچنان وارد این تله می‌شوند تا طعمه را بخورند، به دام می‌افتند و از گرسنگی می‌میرند و خرچنگ‌های بیشتری و سایر موجودات دریایی را جذب
و خرچنگ‌های بیشتری و سایر موجودات دریایی را جذب کنند. یک تله ممکن است ده‌ها خرچنگ را به این روش بکشد. به همین دلیل، تله‌های خرچنگ در بسیاری از حوزه‌های قضایی باید دارای یک "پانل پوسیدگی" باشند، یک پانل چوبی به اندازه بزرگترین ورودی تله. این پانل با قرار گرفتن چند هفته ای در معرض آب دریا متلاشی می شود و تله را باز می کند و به خرچنگ های داخل اجازه می دهد تا فرار کنند. نهنگ‌ها در تله‌خرچنگ گیر می‌کنند. آنها در خطوط عمودی بین تله‌های خرچنگ در کف اقیانوس و شناورهای سطحی درگیر می‌شوند. به عنوان مثال، از سال ۲۰۱۴
سطحی درگیر می‌شوند. به عنوان مثال، از سال ۲۰۱۴ تعداد فزاینده ای از درگیری ها در سواحل ایالات متحده وجود داشت. اقدامات مدیریتی توسط خدمات ملی شیلات دریایی NOAA اجرا شده است.
کمیستری () دهمین آلبوم استودیویی خوانندهٔ آمریکایی کلی کلارکسون است. این آلبوم در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۳ از طریق آتلانتیک رکوردز منتشر شد. "کمیستری" به‌وسیلهٔ همکاران طولانی‌مدت کلارکسون، جیسون هالبرت و جسی شاتکین و همچنین تهیه‌کنندگان تازه‌وارد، اریک سرنا و ریچل اورشر تهیه شده‌است. در این آلبوم استیو مارتین و شیلا ئی.. به‌عنوان هنرمندان مهمان حضور دارند. دو تک‌آهنگ «مال خودم» و «من» برای تبلیغِ آلبوم منتشر شد. به گفته کلارکسون، "کمیستری" «قوس یک رابطهٔ کامل» را توضیح می‌دهد و هر احساسی که شخص از آغاز تا پایان تجربه
می‌دهد و هر احساسی که شخص از آغاز تا پایان تجربه می‌کند را به نمایش می‌گذارد. این آلبوم نقدهای عموما مثبتی از طرف منتقدان دریافت کرد. کلارکسون برای پشتیبانی از این آلبوم، نخستین اقامت کنسرتی خود را از ۲۸ جولای تا ۱۹ اوت ۲۰۲۳ به مدت ده شب در لاس وگاس اجرا کرد.
اَگنس اشتراب (؛ ۲ آوریل ۱۸۹۰ – ) بازیگر اهل رایش آلمان بود. او کار بازیگری را از سن ۱۳ سالگی با بازی در نمایش و تئاتر در داخائو آغاز کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مهرگیاه" و "ویلیام تل" اشاره کرد.
شرکت آبجوسازی سیرا نوادا در سال ۱۹۷۹ توسط آبجوسازان خانگی کن گروسمن و پل کاموسی در چیکو، کالیفرنیا، ایالات متحده تأسیس شد. در سال ۲۰۱۰ این کارخانه آبجوسازی تولید کرد و از سال ۲۰۱۶ شرکت آبجوسازی سیرا نوادا هفتمین شرکت بزرگ آبجوسازی در ایالات متحده و سومین کارخانه آبجوسازی خصوصی بزرگ در ایالات متحده است. این کارخانه آبجوسازی در سال ۲۰۱۰ توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده به دلیل اقدامات خود در زمینه پایداری، به عنوان «کسب و کار سبز سال» انتخاب شد. تاریخ. شرکت سیررا نیوادا بریونگ در سال ۱۹۷۹ میلادی
شرکت سیررا نیوادا بریونگ در سال ۱۹۷۹ میلادی تأسیس شد، بنیان‌گذاران آن کن گروسمن و پل کاموسی بودند که سرگرمی مورد علاقه خود یعنی تولید آبجو را در چیکو، کالیفرنیا گسترش دادند. علاوه بر محل ساخت آبجو، گروسمن ادعا می‌کند که وجه تسمیه شرکت از عشق او به پیاده‌روی در کوه‌های سیرا نوادا آمده‌است. گروسمن و کاموسی با گرفتن قرض ۵۰٬۰۰۰ دلاری از دوستان و خانواده، یک انبار ۳٬۰۰۰ مترمربعی را اجاره کردند و تجهیزات فلزات دور ریز را برای ساخت تجهیزات آبجوسازی خود جمع کردند. در ادامه و پیش از اینکه در سال ۱۹۸۹ میلادی به
در ادامه و پیش از اینکه در سال ۱۹۸۹ میلادی به تأسیسات بزرگتر و فعلی خود منتقل شوند، این دو توانستند کاسه‌های مسی دست دوم را از آلمان خریداری کنند. این شرکت در سال اول خود آبجو فروخته و در سال دوم این مقدار را دو برابر کرد. اولین کارمند این شرکت استیو هریسون بود که مسئول بازاریابی و فروش بود. استیو درسلر در سال ۱۹۸۳ استخدام شد، زمانی که تولید کارخانه ۲۵ تا ۳۰ بشکه در هفته بود، و در سال ۲۰۱۷ بازنشسته شد. تا سال ۱۹۸۷، آبجوی این کارخانه در هفت ایالت توزیع می‌شد و تولید به در سال رسیده بود که باعث شد شرکت به
و تولید به در سال رسیده بود که باعث شد شرکت به دنبال ساخت یک کارخانه آبجوسازی جدید باشد. کاموسی در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد و سهم خود را در شرکت به گروسمن فروخت. در سال ۲۰۱۰، شرکت آبجوسازی سیرا نوادا با صومعه نیو کلروو شریک شد و صومعه در سال ۲۰۱۱ شروع به تولید آبجوهای سبک درمانی کرد. صومعه هنوز توسط انجمن بین‌المللی تراپیست تأیید نشده‌است، در نتیجه صومعه آبجو رسمی تراپیست را تولید نمی‌کند. این کارخانه آبجوسازی در سال ۲۰۱۱ حدود ۴۵۰ نفر را در استخدام دارد در ژانویه ۲۰۱۲، سیرا نوادا اعلام کرد که دومین کارخانه
۲۰۱۲، سیرا نوادا اعلام کرد که دومین کارخانه آبجوسازی را با یک رستوران متصل در میلز ریور، کارولینای شمالی خواهد ساخت. ساختمان دارای گواهینامه استاندارد پیشرو در طراحی محیطی و انرژی در اوایل سال ۲۰۱۴ در یک مسیر جنگلی در مجاورت فرودگاه منطقه ای اشویل افتتاح شد و از درختان قطع شده به عنوان چوب هم در ساختمان و هم برای مخازن آب باران که توالت‌ها را تخلیه می‌کنند، استفاده کرد.
ناوگان ماهیگیری مجموعه‌ای از کشتی‌های ماهیگیری تجاری است. این اصطلاح ممکن است برای همه کشتی‌هایی که بیرون از یک بندر خاص فعالیت می‌کنند، همه کشتی‌هایی که در نوع خاصی از ماهیگیری مشغولند (مانند "ناوگان ماهیگیری ماهی تن")، یا همه کشتی‌های ماهیگیری یک کشور یا منطقه استفاده شود. اگرچه کشتی‌های ماهیگیری به‌طور رسمی سازمان‌دهی نشده‌اند که گویی یک ناوگان دریایی هستند، اما اغلب محدودیت‌های زمان و آب‌وهوا به گونه‌ای است که همه آنها باید با هم ترک کنند یا برگردند، بنابراین، حداقل در ظاهر یک بدنه سازمان‌یافته را ایجاد
حداقل در ظاهر یک بدنه سازمان‌یافته را ایجاد می‌کند (برخی کشورها مانند اتحاد جماهیر شوروی پیشین، ناوگان ماهیگیری خود را تا حدی در امتداد خطوط دریایی سازماندهی کرده بود و از کشتی‌ها برای جمع‌آوری اطلاعات دریایی نیز استفاده کرده بود). ماهیگیرانی که نوع خاصی از کشتی‌ها یا در یک بندر خاص را اداره می‌کنند اغلب به یک انجمن محلی وابستگی دارند که اطلاعات را منتشر می‌کند و ممکن است برای هماهنگ‌کردن فعالیت‌ها مانند بهترین روش برای جلوگیری از صید بی‌رویه در مناطق خاص استفاده شود.
پرینت سه بعدی چند ماده‌ای روش تولید افزودنی است که در آن از چند ماده به صورت همزمان برای ساخت یک شی استفاده می‌شود. شبیه به تولید مواد افزودنی منفرد، می‌توان آن را از طریق روش‌هایی مانند FFF، SLA و Inkjet (جت کردن مواد) پرینت سه بعدی محقق کرد. با گسترش فضای طراحی به ماده‌های مختلف، امکان ایجاد اشیا به کمک پرینت سه بعدی با رنگ‌های متنوع یا با خاصیت‌های مواد مختلف مانند کشش یا حلالیت ایجاد می‌شود. نخستین پرینتر سه بعدی چند متری Fab@Home در سال ۲۰۰۶ در دسترس عموم قرار گرفت. این مفهوم به سرعت در صنعت استفاده شد
قرار گرفت. این مفهوم به سرعت در صنعت استفاده شد و بعداز آن توسط تعداد زیادی از پرینترهای سه بعدی چند متری مصرف‌کننده استفاده شد. فن آوری‌های چاپ سه بعدی چند ماده ای. ساخت فیلامنت ذوب شده (که همچنین از آن به عنوان مدل‌سازی رسوب ذوب شده - FDM یاد می‌شود) فرایند اکستروژن مداوم یک خط از مواد ترموپلاستیک برای شکل‌دادن یک مدل سه بعدی را شرح می‌دهد. فرایند FFF انواع مواد از مواد زیست تخریب پذیر مانند PLA تا PETG، ABS و همچنین مواد مهندسی مانند PEEK را پشتیبانی می‌کند. این فناوری افزون بر این امکان، استفاده از
می‌کند. این فناوری افزون بر این امکان، استفاده از مواد انعطاف‌پذیر همچون TPU را فراهم می‌کند. دو راه حل ممکن برای تحقق یک پرینتر سه بعدی FFF چند ماده ای عبارتند از: طراحی تک نازل. طراحی تک نازل، مواد مختلف را قبل یا در منطقه ذوب سر چاپ مخلوط می‌کند به طوری که مواد از طریق همان نازل اکسترود می‌شوند. به عنوان مثال: رشته‌های مختلف را می‌توان پیش از ورود به محفظه ذوب، برش زد و مجدداً به یک رشته از یک رشته مخلوط وصل کرد. اینگونه تکنیکی در پالت موزاییک پیاده‌سازی شده‌است. مثالی دیگر، ارتقاء چندماده‌ای توسط
شده‌است. مثالی دیگر، ارتقاء چندماده‌ای توسط Prusa3d است که در بالای یک پرینتر ماده نصب شده‌است تا قابلیت‌های چند ماده‌ای را اضافه کند. از یک سیستم اکستروژن روکش سیم با یک محور اضافه برای برش و انتخاب مواد استفاده می‌کند. برای جلوگیری از ناخالصی‌های درون جسم، یک محفظه ذوب ترکیبی باید قبل از استفاده از یک ماده جدید از مواد قبلی پاک بشود. بسته به اجرا، مقدار مواد زائد تولید شده در طول فرایند پرینت ممکن است قابل توجه باشد. در برخی از پیاده‌سازی‌ها، ممکن است از مواد قبلی به عنوان پرکننده برای جلوگیری از هدر رفت
قبلی به عنوان پرکننده برای جلوگیری از هدر رفت استفاده شود یا همزمان برای چاپ یک جسم متفاوت که رنگ در آن اهمیتی ندارد. طراحی چند نازل. طراحی چند نازلی دارای یک نازل مجزا برای هر ماده می‌باشد. نازل می‌تواند روی همان سر چاپ یا روی سرهای چاپ مستقل نصب شود. برای این روش، نازل‌های مختلف باید دقیقاً به همان ارتفاع نسبت به سطح چاپ کالیبره شوند تا از تداخل یک نازل غیرفعال با شی چاپ شده جلوگیری کنند. طراحی به این صورت در مقایسه با طراحی یک نازل که از مواد قبلی به عنوان پرکننده یا برای چاپ یک شی دیگر استفاده نمی‌کند،
پرکننده یا برای چاپ یک شی دیگر استفاده نمی‌کند، مقدار مواد زائد را در طول فرایند چاپ به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌دهد. استریولیتوگرافی (SLA). ستریولیتوگرافی فرایند انجماد لایه لایه یک فوتوپلیمر با لیزر برای تشکیل یک جسم سه بعدی می‌باشد. برای به انجام رساندن چاپ‌های چند ماده‌ای به کمک این فناوری، می‌توان از چند مخزن برای فتوپلیمرهای مختلف استفاده کرد. مشکل اصلی این روش، حذف موادی است که هنوز پلیمریزه نشده‌اند، زیرا ممکن است که چاپ حاوی حفراتی باشد که با مواد قدیمی تر پر شده‌اند، که باید قبل از استفاده از مواد
تر پر شده‌اند، که باید قبل از استفاده از مواد بعدی خالی شوند. رزین‌های فوتوپلیمر مورد استفاده برای SLA ممکن است خواص فیزیکی بسیار متفاوتی داشته باشند، به‌طور کلی شکننده‌تر می‌باشند و دارای دمای انحراف حرارتی کمتری هستند. رزین‌های استاندارد SLA در رنگ‌ها و تاری‌های مختلف عرضه می‌شوند. علاوه بر مواد درجه مهندسی همانند رزین‌های ABS مانند یا رزین‌های PP مانند، مواد بیومتریالی وجود دارد که برای کاربردهای پزشکی و رزین‌های منعطف مورد استفاده قرار می‌گیرند. جت کردن مواد. فرایند پرتاب مواد، که معمولاً از آن به