payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیتر جفرسون برود و خط فیرفاکس را در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) ایجاد نماید. اوایل زندگی و تحصیلات. بورلی در ۱۶۹۶ میلادی متولد شد و تنها فرزند رابرت بورلی جونیور (حدود ۱۶۶۷ – ۱۷۲۲ میلادی) و همسرش ارسولا بایرد بورلی (۱۶۸۱ – ۱۶۹۸ میلادی) بود. رابرت بورلی جونیور از مزرعه بورلی پارک در شهرستان پادشاه و ملکه، یک مزرعه‌دار ثروتمند بود که در سفر اکتشافی «شوالیه‌های دارای اسب‌های نعل-طلایی» شرکت داشت و نخستین مورخ ویرجینیای استعماری بود که در ویرجینیا به‌دنیا آمده بود؛ او کتاب تاریخ ایالت فعلی
به‌دنیا آمده بود؛ او کتاب تاریخ ایالت فعلی ویرجینیا را در ۱۷۰۵ میلادی نوشت که نخستین کتاب تاریخ ویرجینیا دانسته می‌شود. عمومی ویلیام بورلی، پیتر (۱۶۶۸ – ۱۷۲۸ میلادی) رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا بود. مادر وی که دختر ویلیام بایرد یکم (۱۶۵۲ – ۱۷۰۴ میلادی) و مری هورسماندن بایرد اهل مزرعه وستور بود، از روی محبت توسط خانواده‌اش به‌نام «دیوانه کوچک» یاد می‌شد. مادر وی مدت کوتاهی قبل از ۱۷امین زاد روز خود در ۳۱ اکتبر ۱۶۹۸ وفات کرد و در جیمزتاون به خاک سپرده شد. از طریق مادربزرگ پدری خود مارگارت بوید بورلی، ویلیام
طریق مادربزرگ پدری خود مارگارت بوید بورلی، ویلیام بورلی فرزند نوه نجیب‌زاده اسکاتلندی جیمز بوید، لرد بوید نهم بود (متوفی ۱۶۵۴). پس از مرگ مادرش، بورلی به انگلستان فرستاده شد و در آنجا آموزش دید. حرفه سیاسی. پس از اتمام تحصیلات در انگلستان، بورلی به ویرجینیا بازگشت نموده و حرفه عمومی خود را آغاز کرد. او برای ۲۹ سال (۱۷۱۶ – ۱۷۴۵ میلادی) منشی دادگاه شهرستان اسکس بود و در این زمان نخستین ساختمان دادگاه شهرستان اسکس در خانه بورلی به‌نام بلاندفیلد بود. بورلی همچنین از ۱۷۲۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، قاضی شهرستان اسکس بود.
از ۱۷۲۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، قاضی شهرستان اسکس بود. او عضو مجلس ایالتی ویرجینیا در ویلیامزبرگ بود و از شهرستان اورنج (۱۷۳۶ – ۱۷۳۸ میلادی) و شهرستان اسکس (۱۷۴۲ – ۱۷۴۹ میلادی) نمایندگی می‌کرد. در جریان نخستین دوره خدمت به عنوان نماینده شهرستان اورنج، بورلی با رابرت گرین خدمت می‌کرد. او تا ۱۷۴۷ میلادی با جیمز گانیت از شهرستان اسکس نمایندگی می‌کرد و پس از آن تا ۱۷۴۹ میلادی با ویلیام دینجرفیلد خدمت کرد. انتصاب بورلی در ۱۷۴۱ میلادی به عنوان ستوان و مسئول شبه‌نظامیان شهرستان آگاستا، در ۳ نوامبر ۱۷۴۱ میلادی توسط دادگاه
آگاستا، در ۳ نوامبر ۱۷۴۱ میلادی توسط دادگاه شهرستان اورنج تأیید شد. در ۱۷۵۰ میلادی، وی در شورای فرماندار ویرجینیا، شورای که به عنوان مجلس علیای قانون‌گذاری مستعمره ویرجینیا عمل می‌کرد، انتخاب گردیده و جایگزین جان کاستیس چهارم (پدر شوهر مارتا دندریج کاستیس) شد. انتصاب بورلی در شورای فرماندار، آرزوی را برآورده ساخت که پدرش نتوانسته بود به آن دست یابد. فعالیت‌های کشاورزی و مالکیت زمین. بورلی پس از مرگ پدر خود در ۱۷۲۲ میلادی، ملک بزرگی را به ارث برد و پس از آن به سفته‌بازی در زمین ادامه داد. او از تولید تنباکو
سفته‌بازی در زمین ادامه داد. او از تولید تنباکو و کرایه دهقانان اجاره‌ای درآمد به‌دست می‌آورد. هرچند تا ۱۷۴۵ میلادی، زمین‌های بورلی ۵۷ بشکه (حدود ۲۶٬۰۰۰ کیلوگرام) تنباکو تولید کرد، اما عاید ۱۱۹ دهقان اجاره‌ای وی در شهرستان‌های کارولین، کالپپر، اورنج و پادشاه و ملکه به مراتب سودآور تر بود. بورلی پس از اینکه در حوالی ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند ازدواج نمود در بلاندفیلد زندگی می‌کرد، قطعه زمینی به مساحت ۳٬۴۵۰ آکر (۱۴٫۰ کیلومتر مربع)، واقع در امتداد رودخانه راپاهانوک در حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان اسکس که پس
در حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان اسکس که پس از نام خانوادگی همسرش آنرا نام‌گذاری نموده بود. بلاندفیلد به عنوان بخشی از قطعه زمین ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع)، از طریق حق انحصاری به پدربزرگ وی رابرت بورلی سینیور در ۱۶۸۳ میلادی اعطاء گردیده بود. ساخت و ساز نخستین عمارت بورلی در بلاندفیلد که به سبک جورجیا بود (و حالا دیگر وجود ندارد) احتمالاً در حدود ۱۷۵۰ میلادی آغاز گردید. بلاندفیلد دارای اسکله‌های بود که روی رود راپاهانوک تأسیس شده بود و از آن برای حمل و نقل محموله تنباکوی مزرعه به سراسر اقیانوس‌اطلس
و نقل محموله تنباکوی مزرعه به سراسر اقیانوس‌اطلس استفاده می‌شد. علاوه بر کشاورزی و اجاره زمین، بورلی درآمدهای دیگری از فروش زمین در ویرجینیای غربی نیز به‌دست می‌آورد. سهل شدن قوانین سختگیرانه زمین از سوی حکومت استعماری ویرجینیا، به وی این امکان را داد تا بنابر شرایط خود با کسانی که در زمین‌های او ساکن می‌شوند، قرارداد ببند و او در نخست فروش زمین‌های را در دره شناندوآه آغاز کرد. در ۶ سپتامبر ۱۷۳۶، بورلی، جان و ریچارد راندولف و جان رابنسون، از سوی تاج و تخت بریتانیا قطعه زمینی به مساحت ۱۱۸٬۹۴۱ (۴۸۱٫۳۴
تخت بریتانیا قطعه زمینی به مساحت ۱۱۸٬۹۴۱ (۴۸۱٫۳۴ کیلومتر مربع) در منطقه سرآب رودخانه ساوت فورک شناندوآه در شهرستان امروزی آگاستا، به‌طور انحصاری دریافت کردند. در ۱۶ سپتامبر، راندولف‌ها و رابنسون مالکیت کامل این قطعه زمین را به بورلی انتقال دادند و او برنامه نقشه‌برداری و فروش آنرا ترتیب داد؛ این قطعه زمین که به بورلی مانور معروف گردید، باعث شد تا توسعه مسکن به‌سوی غرب رشته‌کوه‌های بلو ریج تشویق گردد. او جیمز پاتون، ملوان یک کشتی از الوستر را موظف نمود تا مهاجرین ایرلندی و اسکاتلندی-ایرلندی را استخدام نماید
ایرلندی و اسکاتلندی-ایرلندی را استخدام نماید تا آنها زمین‌های شهرستان آگاستای وی را خریداری نموده و در آنجا ساکن شوند. در ۸ اوت ۱۷۳۷، بورلی به پاتون نوشت، «من خیلی خرسند خواهم شد، اگر شما بتوانید تعداد کافی خانواده‌ها را وارد کنید تا این زمین‌ها را به قیمت مناسب از دست ما بگیرند، هرچند برخی‌ها خانواده‌های از پنسیلوانیا را ذکر می‌کنند، اما خانواده‌های از ایرلند هم عیبی ندارد». در ۱۷۳۸ میلادی، او به جان لوئیس اهل ایرلند شمالی، پدر توماس لوئیس، صلاحیت داد تا زمین وی در شهرستان آگاستا را نشان داده و به فروش
زمین وی در شهرستان آگاستا را نشان داده و به فروش برساند، وی همچنین ده سال بعد زمینی را در استنتون برای ساخت ساختمان شهرستان آگاستا اهدا کرد. در ۱۷۴۳ میلادی، بورلی درخواست نمود تا یک قطعه زمین اعطایی به مساحت ۲۰٬۰۰۰ آکر (۸۱ کیلومتر مربع) واقع در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) در میان رودهای شناندوآه و ساوت برانچ پوتوماک، از توماس فیرفاکس، ششمین لرد فیرفاکس کامرون دریافت نماید، وی برنامه داشت تا در این زمین اسب و چهارپا پرورش داده و زمین واقع در گردنه شمالی را میان مستاجران توزیع نماید. او و
در گردنه شمالی را میان مستاجران توزیع نماید. او و دیگران از جمله جان رابنسون و پدر وی (که نیز، جان نام داشت) مقدار ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع) زمین را در ۱۷۴۵ میلادی در رود گرینبرایر به هدف سفته‌بازی و مسکن سازی خریداری نمودند. فروشات زمین بورلی در ۱۷۴۴ میلادی به‌طور کل ۴۲٬۱۱۹ آکر (۱۷۰٫۴۵ کیلومتر مربع) زمین شده و در زمان مرگ خود در ۱۷۵۶ میلادی، او ۸۰٬۴۵۵ آکر (۳۲۵٫۵۹ کیلومتر مربع) زمین به فروش رسانده و ۲٬۶۴۷ پوند سود به‌دست آورده بود. طبق وصیت‌نامه ۱۷۵۶ وی، بورلی در شهرستان‌های اسکس، جزیره وایت، پادشاه و
بورلی در شهرستان‌های اسکس، جزیره وایت، پادشاه و ملکه و پرنس ویلیام زمین داشت؛ ۱۴٬۱۷۴ آکر (۵۷٫۳۶ کیلومتر مربع) در شهرستان کارولین، از جمله مالکیت‌های پومازینو و بورلی چاس و قطعات زمین در پورت رویال؛ یک قطعه زمین به مساحت ۴٬۰۰۰ آکر (۱۶ کیلومتر مربع) که معروف به ایلکوود بود در شهرستان کالپپر و چندین قطعه زمین دیگر در شهرک‌های فالوث و فردریکزبرگ. طبق مورخ ترک مک‌کلسکی، زمین‌های بخششی به بورلی از طریق شورای فرماندار به نمایندگی از تاج و تخت بریتانیا، «بازتابی بود از اینکه شورای فرمانداری هم از ارتباطات وی با
بود از اینکه شورای فرمانداری هم از ارتباطات وی با افراد نخبه و هم از توانایی‌های رهبری که از خود نشان داده بود، قدردانی نمود». فعالیت‌های تجاری. بورلی مالک میکده‌ای در ساختمان بخشداری شهرستان کارولین بود و آنرا مدیریت می‌کرد، او همچنین با هند غربی تجارت داشت. او در ۱۷۳۹ میلادی به یک بازرگان اهل باربادوس نوشت، «من در وضعیت خوبی قرار دارم و می‌توانم سیاه‌پوست، نوشیدنی رم، شکر و ملاس (شیره قند) بفروشم [همین‌طور نوشته شده‌است]». بورلی در ورجینیا نمک باربادوسی می‌فروخت و ذرت را از ویرجینیا به باربادوس
می‌فروخت و ذرت را از ویرجینیا به باربادوس می‌فرستاد. یک موجودی جزئی از ملک وی در ۱۷۴۵ میلادی شامل ۶۵ برده از چهار مزرعه، چهارپا، خوک، گوسفند و اسب بود. در ۱۷۶۳ میلادی، پسر بورلی به‌نام رابرت گزارش داد که ملک پدر وی «حدود ۱۸۰ پوند، پس از کسر تمامی هزینه‌های مزرعه» مفاد به‌دست‌آورد. سفر اکتشافی خط فیرفاکس. در ۱۷۴۶ میلادی، به بورلی از سوی توماس فیرفاکس، لرد فیرفاکس ششم کامرون وظیفه سپرده شد تا به نمایندگی از وی در یک سفر اکتشافی با پیتر جفرسون (پدر توماس جفرسون) در ویرجینیای غربی شرکت نموده و خط فیرفاکس در
در ویرجینیای غربی شرکت نموده و خط فیرفاکس در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) را نشانی نماید، همچنین از کار جفرسون و دیگر نقشه‌برادرها نظارت به عمل آورد. سال بعدی، او و سایر شرکت‌کنندگان در سفر اکتشافی خط فیرفاکس دوباره در مزرعه توکاهوی جفرسون گردهم آمدند تا نقشه گردنه شمالی مستعمره را ترتیب دهند (نقشه‌ای که به نقشه فرای-جفرسون معروف شد). زندگی شخصی و خانواده. بورلی در حدود ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند (متولد ۲۶ مه ۱۷۰۶) ازدواج کرد. الیزابت دختر ریچارد بلاند و الیزابت راندولف بلاند اهل
دختر ریچارد بلاند و الیزابت راندولف بلاند اهل جوردون پاینت و خواهر دولت‌مرد ریچارد بلاند بود. بورلی و همسر وی چهار فرزند داشتند: یک پسر و چهار دختر – رابرد بورلی (۱۷۴۰ – ۱۸۰۰ میلادی)، الیزابت بورلی میلز، ارسولا بورلی فیتزهاگ و آن بورلی. بورلی به‌طور فعال در آموزش فرزندان خود سهم داشت و در ۱۷۵۰ میلادی به انگلستان سفر کرد تا پسر خود، خواهرزاده‌اش رابرت منفورد سوم و یک مرد جوان دیگر را در مدرسه دستور زبان ویکفیلد وارد نماید. سه فرزند بورلی ازدواج کردند و همسران آنها از خانواده‌های مهم ویرجینیا بود. رابرت با
آنها از خانواده‌های مهم ویرجینیا بود. رابرت با ماریا کارتر، دختر لاندون کارتر و ماریا بیرد کارتر اهل سابین هال، شهرستان ریچموند، ازدواج کرد. الیزابت با جیمز میلز که در هابز هول تاجر بود و ارسولا با ویلیام فیتزهاگ ازدواج کردند. آن تا زمان مرگ بورلی در ۱۷۵۶ میلادی، هنوز ازدواج نکرده بود.
دانشگاه جاکوبز برمن (به اختصار JU Bremen یا JU) یک دانشگاه تحقیقاتی بین‌المللی، خصوصی و مسکونی است که در برمن-فگزاک آلمان واقع شده‌است. این برنامه برنامه‌های تحصیلی در رشته‌های مهندسی، علوم انسانی، علوم طبیعی و اجتماعی ارائه می‌دهد که در آن دانشجویان می‌توانند مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد یا دکترا را کسب کنند. علاوه بر این، دانشگاه یک برنامه مقدماتی را با همکاری گروه آموزش بین‌المللی آکسفورد ارائه می‌دهد. بیشتر آموزش‌ها در دانشگاه به زبان انگلیسی است. دانشجویان دانشگاه جاکوبز از بیش از ۱۱۰ کشور، با حدود ۸۰
دانشگاه جاکوبز از بیش از ۱۱۰ کشور، با حدود ۸۰ درصد دانشجویان خارجی و تقریباً ۳۳ درصد اعضای هیئت علمی بین‌المللی می‌آیند.
ویلیام کابل (William Cabell) (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۲۳ مارس ۱۷۹۸)، مزرعه‌دار، سرباز و سیاستمدار آمریکایی بود که برای بیش از چهار دهه در هر دو شورای مجلس عمومی ویرجینیا خدمت نموده و از منطقه‌ای که مزرعه‌های خودش و اعضای خانواده‌اش واقع در قسمت علیای رود جیمز، نمایندگی کرد. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. کابل در ۱۳ مارس ۱۷۳۰ در لیکینگ هول کریک در منطقه‌ای که آن زمان شامل شهرستان بزرگ گوچلند، ویرجینیا بود، زاده شد. وی بزرگترین فرزند پزشک، مزرعه‌دار و نقشه‌بردار ویلیام کابل (۱۶۹۹ – ۱۷۷۴ میلادی) که از
نقشه‌بردار ویلیام کابل (۱۶۹۹ – ۱۷۷۴ میلادی) که از وارمنیستر، انگلستان مهاجر شده بود و همسرش الیزابت برکس (۱۷۰۵ – ۱۷۵۶ میلادی) بود. ویلیام کابل چندین برادر کوچکتر، جوسیف کابل (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی)، جان کابل (۱۷۳۵ – ۱۸۱۵)، نیکولاس کابل (۱۷۵۰ – ۱۸۰۳ میلادی) و یک خواهر به‌نام مری داشت. همه برادران کابل (و شوهر مری، جان هورسلی) مدت کوتاهی پس از مرگ پدر شان، در جریان جنگ انقلاب آمریکا به گروه میهن‌دوستان ملحق شده و با خانواده‌های برجسته ازدواج نمودند (و خانواده خود را یکی از نخستین خانواده‌های ویرجینیا ساختند)،
را یکی از نخستین خانواده‌های ویرجینیا ساختند)، چون آنها با استفاده از برده مزرعه‌های خود را مدیریت می‌کردند و در مجلس عمومی ویرجینیا و حکومت‌های محلی خدمت می‌کردند. پدر کابل برای چندین سال به انگلستان بازگشت تا املاک پدر خود را تسویه نماید و در جریان این مدت اغلب به همسر خود نامه می‌نوشت و در مورد تحصیلات پسران خود تأکید می‌کرد. الیزابت برکس کابل املاک خانواده خود را مدیریت می‌کرد و در این جریان آنها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داد (از جمله خریداری برده‌ها). طبق رسم خانوادگی، پس از کسب آموزش‌های مناسب طبقه
طبق رسم خانوادگی، پس از کسب آموزش‌های مناسب طبقه اجتماعی خود از والدین و معلم خصوصی در خانه، این ویلیام کابل در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبرگ پذیرفته شد. در یک مقطعی از زمان، این کالج شایستگی ویلیام به عنوان نقشه‌بردار را تصدیق نمود و از اینرو در ۱۷۴۹ میلادی، وی به تجارت نقشه‌برداری پدر خود همکاری می‌کرد. حرفه عمومی وی در ۱۷۵۱ میلادی شروع شد، چون وی در این سال به عنوان متصدی امور مالی حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان البمارل، ویرجینیا به پدر خود ملحق شد. دو سال بعد، وی یک سمت رسمی به عنوان نقشه‌بردار مستقل
سال بعد، وی یک سمت رسمی به عنوان نقشه‌بردار مستقل دریافت کرد. با توسعه مناطق مسکونی به‌سوی غرب در پدمانت ویرجینیا، مجلس عمومی ویرجینیا شهرستان البمارل را در ۱۷۴۴ میلادی از بخش غربی شهرستان گوچلند ایجاد کرد، شهرستان باکینگهام را از بخش جنوبی شهرستان البمارل ایجاد نموده و شهرستان آمرست را از بخش غربی در ۱۷۶۱ میلادی ایجاد نمود. جوسیف و جان کابل برای چندین دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی نموده و نیکولاس کابل (کسی که آخرین مزرعه پدر خود معروف به «لیبرتی هال» را به ارث برده بود) نیز برای
به «لیبرتی هال» را به ارث برده بود) نیز برای چندین دوره از شهرستان آمرست در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد (با این حال، «لیبرتی هال» بعدتر از شهرستان آمرست جدا شده و به‌نام شهرستان نسلون، خود یک شهرستان مستقل شد). این ویلیام کابل در ۱۷۵۶ میلادی با مارگارت جوردن ازدواج کرد، جوردن دختر سرهنگ ساموئل جوردن بود، کسی که در آینده برای یک دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد. بزرگترین فرزند آنها، ساموئل جوردن کابل، در نخستی سال ازدواج آنها به‌دنیا آمد و همانند پدر خود مزرعه‌دار و سیاستمدار شد و در
و همانند پدر خود مزرعه‌دار و سیاستمدار شد و در کنگره ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. برادر کوچکتر وی ویلیام کابل جونیور (۱۷۵۹ – ۱۸۲۲ میلادی) که همچنین در ارتش قاره‌ای خدمت کرد، با دختر قاضی اهل ویرجینیا پاول کرینگتون ازدواج نمود و جانشین پدر خود در مزرعه «یونیون هیل» شد، مزرعه‌ای که یک قسمت اعظم آن هنگام تشکیل شهرستان نلسون از بخشی از شهرستان‌های البمارل و آمرست در ۱۸۰۸ میلادی، به این شهرستان تعلق گرفت. دو پسر دیگر آنها لاندون کابل (۱۷۶۵ – ۱۸۳۴ میلادی) و هکتور کابل (۱۷۶۸ – ۱۸۰۷
(۱۷۶۵ – ۱۸۳۴ میلادی) و هکتور کابل (۱۷۶۸ – ۱۸۰۷ میلادی) نام داشتند و بیوه هکتور با قاضی ویلیام دانیل ازدواج کرد و در راستای پرورش قاضی آینده ویلیام دانیل کمک نمود. سه دختر آنها نیز ازدواج کردند. مارگارت با مزرعه‌دار مشهور شهرستان نسلون و بازرگان رابرت رایوز ازدواج کرد؛ فرزند آنها ویلیام کابل رایوز در آینده یک حقوق‌دان و دیپلمات برجسته شد. پائولینا (۱۷۶۳ – ۱۸۴۵ میلادی) با سرگرد ادموند رید ازدواج نموده و پس از مرگ وی در حدود ۱۸۰۸ میلادی با کشیش ناش لی‌گراند ازدواج نمود. کوچکترین دختر آنها الیزابت (۱۷۷۴ – ۱۸۰۱
نمود. کوچکترین دختر آنها الیزابت (۱۷۷۴ – ۱۸۰۱ میلادی) با پسر عموی خود ویلیام اچ. کابل (۱۷۷۲ – ۱۸۵۳ میلادی؛ پسر نیکولاس) ازدواج کرد، کسی که فرماندار ویرجینیا شده و پس از مرگ الیزابت، رئیس اداره‌ای شد که بعدها به‌نام دادگاه عالی ویرجینیا یاد شد. مزرعه‌دار، سیاستمدار و افسر نظامی در دوران استعمار. در ۱۷۵۶ میلادی، ویلیام کابل در نخستین انتخابات خود برنده شده و متعاقب بهار همان سال حرفه‌ای را آغاز کرد که به چهار دهه حرفه سیاسی وی به عنوان نماینده در مجلس ایالتی ویرجینیا مبدل شد و در این جریان وی در نخست از
ویرجینیا مبدل شد و در این جریان وی در نخست از شهرستان البمارل و پس از آن از شهرستان آمرست، بعد از ایجاد این شهرستان توسط مجلس قانون‌گذاری در ۱۷۶۱ میلادی، نمایندگی کرد. رأی‌دهندگان شهرستان آمرست وی را مجدداً به عنوان نماینده (نیمه-وقت) خود در دوره‌های بعدی مجلس انتخاب نمودند تا اینکه لرد دنمور درست قبل از آغاز جنگ انقلاب آمریکا این مجلس را ملغا کرد. در ۱۷۶۴ میلادی، کابل یکی از نخستین کسانی بود که عضویت شرکت کانال رود جیمز (هرچند این شرکت به‌طور رسمی تا ۵ ژانویه ۱۷۸۵ از سوی مجلس قانون‌گذاری تشکیل نگردید) را
۱۷۸۵ از سوی مجلس قانون‌گذاری تشکیل نگردید) را کسب کرد و در ۱۷۷۲ میلادی نخستین دوره از چندین دوره کاری خود به عنوان خزانه‌دار شهرستان آمرست را آغاز نمود. کابل در ۱۷۵۶ میلادی به شبه‌نظامیان شهرستان البمارل ملحق شده و دو سال بعد (همراه با پدر زن خود ساموئل جوردن و جان نیکولاس) عضو یک کمیسیون شد تا خسارات وارده ناشی از شبیخون‌های آمریکایی‌های بومی در سال قبل و همچنین قوانین مرتبط با فراهم نمودن خدمات شبه‌نظامیان در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها را بررسی نماید. فرماندار فرانسیس فوکوایر، کابل را در ۱۱ اکتبر ۱۷۶۰ به
فرانسیس فوکوایر، کابل را در ۱۱ اکتبر ۱۷۶۰ به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان شهرستان البمارل گماشت و در سال بعد به‌خاطر خدماتی که وی انجام داده بود ۴۶۰ آکر و ۱۲۴۳ آکر زمین در شهرستان برانسویک به وی اعطاء کرد. دکتر کابل در میان ۱۶ فوریه ۱۷۶۱ و ۲ مه ۱۷۶۳ شروع به تقسیم زمین خود (برخی از این زمین‌ها را از طریق فرمان‌های بخشش سلطنتی در ۱۷۳۸ میلادی به‌دست آورده بود) در میان پسرانش نمود. او ۱٬۷۸۵ آکر زمین از میراث خود را قبل از وقت به ویلیام کابل اعطاء کرد (هرچند وی از ۱۷۵۲ میلادی به بعد در چند آکر از زمین که با رود
۱۷۵۲ میلادی به بعد در چند آکر از زمین که با رود فلوانا مرز داشت زندگی می‌کرد) و شروع به تأسیس چیزی کرد که به نخستین مزرعه اصلی وی «یونیون هیل» تبدیل شد. یک دهه قبل در ۱۷۵۳ میلادی، ویلیام کابل نخستین قطع زمین ادعایی خود به مساحت ۲٬۷۰۰ آکر را در سمت شرقی کوه توباکو را به‌دست آورده بود و او در مقابل آن ۱۲ پوند و ۱۵ شلنگ به‌طور نقدی به حکومت استعماری پرداخت کرد. در ۱۷۶۰ میلادی، این ویلیام کابل زمین‌های هر دو سوی شاخابه فیندلی که با زمین میراثی پدر ش متصل بود را به نام خود ثبت نموده و در ۱۷۶۴ میلادی قطعه زمینی
به نام خود ثبت نموده و در ۱۷۶۴ میلادی قطعه زمینی دیگر به مساحت ۵۷۹ آکر را به آن اضافه کرد – و طی سال‌های بعدی وی خانه‌ای در این مزرعه خود ساخته و همواره به اضافه کردن زمین ادامه می‌داد. ویلیام کابل همزمان به عنوان نخستین رئیس دادگاه شهرستان آمرست، نخستین ستوان شهرستان (مسئول ارشد نظامی)، نخستین نقشه‌بردار شهرستان (مهم‌ترین اداره در یک شهرستان مرزی جدید) و نخستین پزشک قانونی انتصاب یافت و تمامی این سمت‌های حقوقی، اجرائی و قضایی را تا ۱۷۷۵ میلادی ادامه داد. چون وی تمامی ادارات شهرستان را تا ۱۷۷۵ میلادی در
چون وی تمامی ادارات شهرستان را تا ۱۷۷۵ میلادی در دست داشت، تاریخ‌نگار خانوادگی احتمال می‌دهد که بیشتر وظایف اداری از سوی منشی‌ها یا برخی افراد دیگر تحت سرپرستی وی انجام می‌شد.
ویلیام دوئر (William Duer) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۷ مه ۱۷۹۹)، وکیل، توسعه‌دهنده املاک و مستغلات و دلال آمریکایی اهل شهر نیویورک متولد بریتانیا بود. دوئر که یک فدرالیست بود، به عنوان «دوست مردم» ("Philo-Publius") به حمایت از تصویب قانون اساسی ایالات متحده نوشت. وی پیشتر در کنگره قاره‌ای و کنوانسیونی که قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد، خدمت نموده بود. او در ۱۷۷۸ میلادی روی اصول کنفدراسیون امضاء نمود، از اینرو وی یکی از پدران بینان‌گذار ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی. دوئر در ۱۷۴۳ میلادی در
آمریکا است. اوایل زندگی. دوئر در ۱۷۴۳ میلادی در دوون، بریتانیای کبیر به‌دنیا آمد. او پسر جان دوئر و فرانسیس فرای بود، پدر وی یک مزرعه‌دار در آنتیگوآ در هند غربی که خانه‌ای در دوون نیز داشت. مادر وی دختر سِر فردریک فرای، فرمانده یک واحد نظامی در هند غربی بود و او در آنجا با دوئر آشنا شده و ازدواج نمود. دوئر در کالج ایتون آموزش دید و زمانی که هنوز زیر سن بود به عنوان پرچم دار وارد ارتش شد. وی رابرت کلایو را به عنوان دستیار شخصی (اید-دی-کامپ) هنگام بازگشت وی به هند به عنوان فرماندار کل در ۱۷۶۲ میلادی، همراهی
هند به عنوان فرماندار کل در ۱۷۶۲ میلادی، همراهی نمود. دوئر شدیداً از آب و هوا متأثر شده و بیمار شود، از اینرو لرد کلایو را دوباره به انگلستان فرستاد، پس از آن او برای پنج سال تا زمان مرگ پدرش در آنجا باقی ماند و املاک پدرش در دومینیکا را به ارث برد. حرفه. دوئر پس از ترک ارتش به آنتیگوآ رفت. او برای نخستین‌بار در ۱۷۶۸ میلادی به ایالت نیویورک سفر کرد تا برای تأمین منظم و مداوم الوار به مزرعه‌های وی در آنتیگوآ و دومینیکا، قرارهای بگذارد. وی به عنوان یک مزرعه‌دار، معاملات گسترده‌ای با فیلیپ اسکایلر داشت و
معاملات گسترده‌ای با فیلیپ اسکایلر داشت و اسکایلر او را قانع ساخت تا در اوایل دهه ۱۷۷۰ میلادی به نیویورک نقل مکان کند. دوئر در یکی از سفرهای پیشین خود، چندین قطعه زمین در قسمت بالایی رود هادسن در نزدیکی آلبانی خریداری نموده بود. این منطقه که معروف به فورت میلر بود، هم به عنوان محل سکونت و هم محل نخستین ماجراجویی‌های مالی وی محسوب می‌گردید. دوئر کارخانه‌های چوب بری، انبارها و یک فروشگاه تأسیس کرد. او در ۱۷۷۳ میلادی به انگلستان بازگشت و قراردادی را از نیروی دریایی سلطنتی جهت تأمین الوار برای تیر و دکل
دریایی سلطنتی جهت تأمین الوار برای تیر و دکل به‌دست‌آورد. تا ۱۷۷۶ میلادی، او توانسته بود کسب‌وکار تا حدی موفقیت‌آمیز را تنها بر مبنای تولید الوار بسازد. جنگ انقلاب آمریکا. دوئر در اصل یک ویگ میانه‌رو بود و به نحوی نمی‌خواست تا در مقاومت فعال علیه حکومت بریتانیا دخیل باشد. اما او در ۱۷۷۵ میلادی عضو کنگره استانی شد؛ او عضو کمیته‌ای بود که سال بعدی نسخه اصلی قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد. دوئر عضو نخستین مجلس سنای قانون‌گذاری نیویورک بوده و از ۹ سپتامبر ۱۷۷۷ تا ۳۰ ژوئن ۱۷۷۸ به عنوان نماینده ناحیه شرقی در
تا ۳۰ ژوئن ۱۷۷۸ به عنوان نماینده ناحیه شرقی در مجلس سنای نیویورک خدمت کرد. وی در ۱۷۷۸ و ۱۷۷۹ میلادی عضو کنگره قاره‌ای بود. هنگامی که وی در کنگره خدمت می‌کرد، طبق گزارش‌ها او به‌طور مکرر رئیس‌جمهوری آینده جان آدامز و متخصص مالی رابرت موریس اهل فیلادلفیا را تحت تأثیر قرار می‌داد، وی همچنین با موریس در کمیته مالی و «اداره کل جنگ» که جانشین وزارت جنگ بود، خدمت کرد. دوئر در ۱۷۷۹ میلادی به تجارت خصوصی بازگشت و با جان هولکر که نماینده تجاری فرانسه بود شریک شد. او همچنین با تأمین تدارکات ارتش آمریکا تحت قراردادهای
با تأمین تدارکات ارتش آمریکا تحت قراردادهای که رابرت موریس برای وی تنظیم نموده بود، تجارت پرسودی انجام داد. اواخر زندگی. پس از پایان جنگ، دوئر به یک سفته‌باز چشمگیر مبدل شد؛ وی همچنین در ۱۷۸۶ میلادی در مجلس عمومی نیویورک انتخاب گردید. زمانی که الکساندر همیلتون که داماد اسکایلر بود در ۱۷۸۹ میلادی نخستین وزیر خزانه‌داری ایالات متحده شد، دوئر نیز نخستین معاون وزیر شد. او به خرید و فروش اوراق قرضه آمریکایی ادامه داد، از جمله شرکت ناکام سوسیوتو برای خریداری قرض آمریکا از فرانسه به یک تخفیف. دوئر در نتیجه وحشت
آمریکا از فرانسه به یک تخفیف. دوئر در نتیجه وحشت ۱۷۹۲ میلادی کاملاً ورشکسته شده و بقیه زندگی خود را در زندان بدهکاران سپری نمود. ناکامی وی علت این وحشت پنداشته می‌شد، ظاهراً نخستین وحشتی که بر اثر سفته‌بازی ناشی شد. ضرر ناشی از این رویداد ۳ میلیون دلار تخمین زده شد و فقر ناشی از آن دربرگیرنده بسیاری‌ها در تمامی طبقه‌های اجتماعی بود. زندگی شخصی. دوئر در ۱۷۷۹ میلادی با خانم کاترین الکساندر (۱۷۵۵ – ۱۸۲۶ میلادی) که دومین دختر سارا (نام تولد: لوینگستون) الکساندر و ژنرال ویلیام الکساندر بود ازدواج کرد، ویلیام
و ژنرال ویلیام الکساندر بود ازدواج کرد، ویلیام الکساندر مدعی عنوان اشرافی ارل استیرلینگ و سرلشکر ارتش قاره‌ای در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. ازدواج آنها در خانه الکساندر در مرکز شهرستان به‌نام «دَ بلدینگز» در نزدیکی بسکینگ ریج، نیوجرسی برگزار شد. این عروسی به سبک زندگی یک مرد اشرافی انگلیسی طراحی شده بود و تمامی ویژگی‌های یک خانه بزرگ انگلیسی را داشت. پدربزرگ پدری کاترین جیمز الکساندر، دادستان کل نیوجرسی و مادر بزرگ وی بازرگان مری اسپرات پرووست الکساندر بود. مادربزرگ و پدربزرگ مادری وی کاترین وان بروغ
بود. مادربزرگ و پدربزرگ مادری وی کاترین وان بروغ لوینگستون و فیلیپ لوینگستون، دومین لرد لوینگستون مانور بودند. همسر وی متعلق به خانواده‌های دی پیسترزها، لوینگستون‌ها و اسکایلرها بود، خانواده‌های که جایگاه برجسته‌ای در جامعه آن دوران داشتند. آنها باهم صاحب هشت فرزند بودند، شامل: دوئر در ۱۸ آوریل ۱۷۹۹ به عمر ۵۷ سالگی در شهر نیویورک درگذشت. وی در مقبره خانوادگی در زیر کلیسای سابقه سنت توماس مدفون شده بود و بعداً در جامائیکا، لانگ آیلند، نیویورک به خاک سپرده شد. پس از مرگ وی، همسر بیوه او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۰۱ با
پس از مرگ وی، همسر بیوه او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۰۱ با ویلیام نلسون ازدواج کرد. نوادگان. از طریق پسر بزرگ خود ویلیام، او پدربزرگ دننگ دوئر، پدر پدربزرگ جیمز گور کینگ دوئر و پدربزرگِ پدربزرگ آلیسدوئر میلر (۱۸۷۴ – ۱۹۴۲ میلادی) شاعر و نویسنده فمینیست بود. از طریق پسر خود جان، او پدربزرگ ویلیام دوئر (۱۸۰۵ – ۱۸۷۹ میلادی) بود، کسی که به عنوان نماینده نیویورک در کنگره ایالات متحده خدمت نمود.
آکا مانتو، شنل قرمز، (ژاپنی: 赤マント، روماجی: Aka Manto)با روبان‌های قرمز و آبی، (ژاپنی: 赤い紙青い紙، روماجی: Akai-Kami-Aoi-Kami) و گاه شناخته شده با نام شنل آبی، (ژاپنی: 青マント، روماجی: Aoi Manto), یک ژاپنی با پیچه ای قرمز است. داستان. این شخصیت دربرابر کسانی ظاهر می‌شود که از دستشویی‌های عمومی یا مدرسه ای استفاده می‌کنند. با توجه به حکایت‌های ضد و نقیض افسانه، اما با یک حکایت تأیید شده، این روح می‌پرسد که شنل یا روبان قرمز می‌خواهند یا آبی؟ در هر دو حالت، شخص کشته می‌شود، پس باید با بی اعتنایی به حرف روح شروع به
می‌شود، پس باید با بی اعتنایی به حرف روح شروع به فرار کردن کنند یا هردو گزینه را رد کنند. ضد و نقیض‌ها. "آکا مانتو" به عنوان یک روح مرد، شبح یا روح گوشه‌گیر(یوکای) شناخته می‌شود که در دستشویی‌های عمومی یا مدارس پرسه می‌زند. گفته می‌شود که "آکا مانتو" بویژه به دستشویی‌های زنانه سر می‌کشد، و در برخی نسخه‌های افسانه، گفته می‌شود که به آخرین باجه‌های دستشویی می‌رود. گفته شده که روح یک شنل قرمز شناور و یک ماسک می‌پوشد که صورتش را پنهان کرده، و بدون نقاب، زیبا و جذاب شناخته شده. طبق افسانه‌ها، اگر شخصی در
و جذاب شناخته شده. طبق افسانه‌ها، اگر شخصی در دستشویی عمومی یا مدرسه روی توالت نشسته باشد، "آکا مانتو" ممکن است ظاهر شود و از آنها بپرسد که آیا کاغذ توالت قرمز می‌خواهند یا آبی. بسته به نسخه داستان، ممکن است از آنها بخواهد که بین یک شنل یا پیچه قرمز یا آبی، یکی را انتخاب کنند. اگر گزینه «"قرمز"» را انتخاب کنند، به‌گونه‌ای بدنشان بریده می‌شود، که جسدشان در خون خودشان می‌غلطد. روش خاصی که شخص زخمی می‌شود بسته به روایت متفاوت است، از جمله که با چاقو سوراخ سوراخ می‌شود یا پوستش کنده می‌شود. ممکن است ستون
سوراخ می‌شود یا پوستش کنده می‌شود. ممکن است ستون مهرشان را جدا کند و به‌گونه شنل مانند (شنل قرمز) به گردنشان بپیچد. اگر فرد «"آبی"» را انتخاب کند، عواقب آن از خفه کردن تا تخلیه تمام خون از بدنش متغیر است. اگر فرد زرنگی کرده و از "آکا مانتو" رنگی دیگری بخواهد، اغلب گفته می‌شود که در نتیجه به دنیای مردگان یا جهنم برده می‌شود. در برخی نسخه‌ها، انتخاب کاغذ یا شنل «"زرد"» باعث می‌شود که سر شخص را به زور در توالت فروکند. نادیده گرفتن روح، یا این که شخص هیچ نوع کاغذی را نخواهد، گفته می‌شود که روح دور می‌شود. در