payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده برای خلع سلاح احزاب کرد ایران، ضمن تشکر از دولت مرکزی عراق برای اجرایی کردن بخشی از توافق‌نامه، خواهان اخراج احزاب کرد ایران از کل خاک عراق شد. او در گفتگویی تلویزیونی که در حاشیهٔ رژه نیروهای مسلح ایران در سالروز آغاز جنگ ایران و عراق داشت، گفت: «قرارمان در این بود که این گروهک‌ها ۲۸ شهریورماه به‌طور کامل خلع سلاح شده باشند. اما آنچه در این مهلت شش‌ماهه رخ داد، این بود که فقط قدری از مرزهای کشور ما فاصله گرفته‌اند. آنچه در متن قرارداد دبیران شورای عالی امنیت دو کشور آمده، کاملاً باید انجام شود.
عالی امنیت دو کشور آمده، کاملاً باید انجام شود. رئیس‌جمهور محترم فرمودند؛ در کل منطقه اقلیم و همه عراق، نیروهای تجزیه‌طلب تروریست مسلح نباید حضور داشته باشند. این تروریست‌ها باید به‌طور کامل خلع سلاح و از عراق اخراج شوند. رئیس‌جمهور فرمودند که نیروهای مسلح چند روزی مهلت بدهند و صبر کنند، ما برای چند روز صبر خواهیم کرد و تیم‌های ناظر را به این منطقه می‌فرستیم تا بررسی کنند که آیا این خلع سلاح به‌طور کامل انجام شده است یا خیر.» در دی ماه ۱۴۰۲ حدود ۴ ماه پس از ضرب الاجل تعین شده برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی
ضرب الاجل تعین شده برای خلع سلاح احزاب کرد ایرانی مستقر در شمال عراق، نمایندگان ایران و عراق مجدداً کمیته ای را بدون حضور نماینده دولت خودمختار کردستان عراق در بغداد برگزار کردند. محور این نشست، نارضایتی طرف ایرانی از عملی نشدن تعهدات دولت عراق در خصوص خلع سلاح احزاب کرد ایرانی و اخراج آنان از خاک عراق بود. قاسم الاعرجی مشاور امنیت ملی عراق، در نشست این کمیته، اعلام کرد که متعهد به توافق‌های صورت گرفته است و تا یک ماه دیگر (پس از نشست) این تعهدات در راستای خلع سلاح و اخراج احزاب کرد ایرانی مستقر در شمال
خلع سلاح و اخراج احزاب کرد ایرانی مستقر در شمال عراق انجام خواهد گرفت و نتیجه آن به دولت جمهوری اسلامی ایران منعکس خواهد شد. جابه جایی. دو سال پس از حملات پهپادی و موشکی ایران به مقر احزاب کرد ایرانی مستقر در اقلیم کردستان عراق و یکسال پس از انعقاد توافق‌نامه امنیتی تهران-بغداد، روز پنجشنبه ۱۵ شهریور ماه سال ۱۴۰۳ روند جابه جایی سه شاخه کومله از اردوگاه‌های نظامی به کمپ آغاز شد. به این ترتیب، اعضای سه جریان کومله، از اردوگاه‌های خود در زرگویز/زرجوذله به منطقه ای به نام سورداش منتقل شدند که در ۷۰ کیلومتری
ای به نام سورداش منتقل شدند که در ۷۰ کیلومتری اردوگاه‌های قبلی آنان قرار داشت. جابه جایی کومله‌ها در حالی صورت گرفت که یکسال پیش از آن، مقر حزب دمکرات کردستان ایران در منطقه گرده چال در نزدیکی اربیل نیز تخلیه شده بود. این احزاب در زمان انتقال به کمپ، خلع سلاح شده بودند.
سکستوس تارکوئینیوس پسر لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، آخرین شاه روم، بود. تجاوز او به لوکرتیا، بانوی اشرافی و نجیب رومی، سبب وقوع شورشی در روم شد که به سرنگونی نظام سلطنتی و برقراری جمهوری روم انجامید. تجاوز به لوکرتیا. پیش‌درآمد. فابیوس پیکتور او را فرزند دوم، دیونوسیوس هالیکارناسی او را نخستین فرزند و تیتوس لیویوس او را آخرین فرزند لوکیوس تارکوئینیوس متکبر می‌دانند. به‌هر روی، پدرش هفتمین و آخرین پادشاه روم بود که از ۵۳۴ ق.م. تا ۵۰۹ ق.م. سلطنت کرد. او ستمگرترین پادشاه روم بود که علاقهٔ بسیاری به طرح‌های
پادشاه روم بود که علاقهٔ بسیاری به طرح‌های جاه‌طلبانه و جنگجویانه داشت و مردم را به بیگاری می‌گرفت و از خود بسیار منزجر ساخته بود و، برای همین، توده‌ها بدو لقب Superbus دادند که در لاتین به‌معنای «متکبر» است. او بر دولت‌شهر گابیئی و بر وُلسکیان و روتولان هجوم برد و کوشید شهرشان آردئا را باحمله‌ای تصرف کند، اما جنگش طول کشید و فرساینده شد. پس سعی کرد شهر را با محاصره تسلیم خود کند. برای همین، اردوگاه‌هایی پیرامون آن شهر برپا کرد و سپاهیان را در آن‌ها اسکان داد و خود نیز در اردوگاه ماند، و چون جنگْ بیشتر
داد و خود نیز در اردوگاه ماند، و چون جنگْ بیشتر فرساینده بود تا خونین، به سربازانش مرخصی بسیار می‌داد. در جریان یک باده‌گساری در خیمهٔ فرماندهان، بحث همسرانِ هریک از شاهزادگان در میان افتاد. پس هریک با گزافه‌گوییْ زیبایی و کمالات و اخلاقِ همسرِ خود را ستود و بعد که مجادله داغ شد، لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس –پسرِ پسرعموی پادشاه–پیشنهاد کرد که همگی به‌خانهٔ همدیگر بروند و یواشکی رفتار زنانشان را ببینند تا معلوم شود که همسر کدام‌یک از بقیه زیباتر و بااخلاق‌تر است–او مطمئن بود که همسر خودش، لوکرتیا،
است–او مطمئن بود که همسر خودش، لوکرتیا، باکمالات‌تر و عفیف‌تر از همسر بقیه است. شاهزادگان پیشنهادش را پذیرفتند و از اردوگاه (در حوالی آردئا) به‌سوی روم راه افتادند تا یواشکی همسران یکدیگر را دید بزنند و ببینند که هریک، در غیاب شوهرش، به چه‌کاری مشغول است. شاهزادگان دیدند که همسرانِ هرکدامشان فقط مشغول عیاشی با همسالانشان هستند. سپس به‌سوی کولاتیا (منزل کولاتینوس) تاختند تا به خانهٔ کولاتینوس هم بروند و همسر او، لوکرتیا، را هم ببینند و بعد دربارهٔ زنانشان جمع‌بندی کنند. شب‌هنگام، وقتی به خانهٔ کولاتینوس
جمع‌بندی کنند. شب‌هنگام، وقتی به خانهٔ کولاتینوس رسیدند، دیدند که لوکرتیا تا پاسی از شب مشغول رشتن پشم است و به کنیزانش هم کمک می‌کند. پس همسرِ کولاتینوس در مسابقهٔ فضیلت زنانه پیروز شد، و کولاتینوس به خودش بالید و شاهزادگان را میهمان کرد. سپس به‌سوی اردوگاه در آردئا بازگشتند. تجاوز. اما چند روز بعد، سکستوس، مخفیانه و بی‌اطلاعِ کولاتینوس، به کولاتیا بازگشت و از آن زن عفیف و زیبا خواست به زنا رضایت بدهد. چون زن مخالفت کرد، سکستوس شمشیر کشید و او را به تجاوز تهدید کرد، اما زن به‌قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری
تهدید کرد، اما زن به‌قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری نشد. پس سکستوس او را تهدید به آبروریزی، به‌عنوان آخرین حربه، کرد و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را کنارش قرار می‌دهد تا همه بگویند که لوکرتیا در جریان یک زنا، آن هم با یک غلام، کشته شده‌است. لوکرتیا دید که نه‌تنها جان که آبرویش نیز در خطر است، پس به‌ناچار به زنا رضایت داد. پس از آن، سکستوس، شادمان از مقهور کردن عفت زن، از کولاتیا رفت. لوکرتیا، که بسیار افسرده شده بود، پیکی به شوهرش کولاتینوس در اردوگاه آردئا و به پدرش لوکرتیوس در روم فرستاد و از
آردئا و به پدرش لوکرتیوس در روم فرستاد و از آنان خواست که باشتاب به کولاتیا بیایند، و البته هرکدام یک مرد صمیمی و قابل‌اعتماد با خودش بیاورد. پس آن دو لوکیوس یونیوس بروتوس و پوبلیوس والریوس پوبلیکولا را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به کولاتیا تاختند و به منزل لوکرتیا درآمدند. آنجا، لوکرتیا ماجرای تجاوز پسر پادشاه را برایشان شرح داد و از آنان خواست که انتقام او را از سکستوس بگیرند. پس چون آن چهار مرد سوگند انتقام‌گیری خوردند و خیال زن را بابت انتقام‌گیری راحت کردند، لوکرتیا خنجری را که زیر جامه‌اش پنهان
راحت کردند، لوکرتیا خنجری را که زیر جامه‌اش پنهان کرده بود در قلبش فروکرد و خود را کشت تا ثابت کند که فقط به‌خاطر حفظ آبرویش مجبور به تن دادن به رابطه با سکستوس شده بود، و گرنه به‌هیچ‌روی راضی به رابطه نبوده‌است. شورش و براندازی پادشاهی تارکوئینیان. در حالی‌که همسر و پدرِ لوکرتیا مشغول شیون و زاری بودند، بروتوس خنجر را از قلب لوکرتیا درآورد و جلوی خود گرفت و به خون زن قسم خورد که انتقامش را می‌کشد و اجازه نمی‌دهد زین‌پس خاندان تارکوئینیان یا هر خاندان دیگری بر روم حکومت کند؛ و آن سه تن را گفت که به‌جای
بر روم حکومت کند؛ و آن سه تن را گفت که به‌جای گریستن بر مرگ زن دست‌به‌کار شوند. پس این چهار مرد جنازهٔ لوکرتیا را برداشته تا میدان مرکزی شهر کولاتیا بردند و در معرض دید عموم گذاشتند و هریک از ددمنشی و گستاخی خاندان شاه دادوناله سرداد و کمک خواست. خاصه، بروتوس از آنان خواست که، به‌جای گریستن بر جنازهٔ زن، دست به شمشیر ببرند و خاندان فاسد شاه را خلع کنند. پس عدهٔ زیادی از جوانان داوطلب شدند و سپاهی تشکیل داده به‌سوی روم راه افتادند. از قضا، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، سپاه روم و پادشاهش چند کیلومتر دورتر مشغول
شد، سپاه روم و پادشاهش چند کیلومتر دورتر مشغول محاصرهٔ شهر آردئا بودند و از شورش اهالی کولاتیا و حرکتشان به‌سوی روم خبر نداشتند. وقتی سپاه داوطلب کولاتیا به روم درآمد، چون مردم روم دیدند که بروتوس و لوکرتیوس ــ دو تن از اشراف روم ــ در خط مقدم آن سپاه می‌آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به میدان مرکزی فراخواند و همان نطقی که برای اهالی کولاتیا ایراد کرده بود را برای رومیان هم کرد و از آنان خواست رأی به خلع قدرت لوکیوس تارکوئینیوس متکبر و کل خاندان تارکوئینیان بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر
بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر لوکرتیا همدردی کرده رأی به خلع قدرت تارکوئینیوس ــ که با پسرانش در آردئا بود ــ دادند. وقتی این اخبار انقلابی به تارکوئینیوس رسید، او دستپاچه و هراسان با گارد وفادارش به‌سوی روم به‌راه افتاد تا شورش را بخواباند. اما دروازه‌های روم را به رویش بستند و حکم تبعیدش را قرائت کردند و اکثریت سپاهش، که در اردوگاه آردئا مانده بود، نیز با انقلابیان همدلی کرده به شاه پشت کرد، و او مجبور شد با پسرانش به کائره، از دولت‌شهرهای اتروسکان و واقع در شمال روم، پناهنده شود. بدین‌سان،
و واقع در شمال روم، پناهنده شود. بدین‌سان، دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) به‌پایان رسید و جمهوری روم تأسیس شد.
روغد، نام شهری در تبرستان بود که در نزدیکی کبودجامه (بهشهر کنونی) قرار داشت. روغد در یورش تیمور لنگ ویران شد و برای همیشه از برگ روزگار ستردن شد.
شاخهٔ زَرّین () یکی از داستان‌های چندقسمتی نوشته شده در حماسه انئید، کتاب ششم، توسط شاعر رومی ویرژیل (۷۰–۱۹ قبل از میلاد) است که ماجراهای قهرمان تروا آئنیاس را پس از جنگ تروآ بیان می‌کند. داستان. در حالی که تروآ (شهر) در آخرین نبرد خود علیه یونانیان در حال نابودی بود، آئنیاس شهر را ترک می‌کند و تلاشی را برای یافتن یک سرزمین جدید در غرب مدیترانه رهبری می‌کند. در این مأموریت که توسط هلنوس پیامبر هدایت می‌شود، آئنیاس به ایتالیا می‌رسد و قصد دارد شهری برای مردم خود بسازد. سیبیل کومایی به نام دیفوبه، سیبیل
مردم خود بسازد. سیبیل کومایی به نام دیفوبه، سیبیل (پیشگو) از کومای، سپس یک پیرزن بیش از هفتصد سال، در معبد آپولون، رضایت می‌دهد که او را در سفری به جهان مردگان برای اجابت خواسته اش برای دیدن سایه پدر مرحومش همراهی کند. پیش از ورود به دنیای مردگان در فرهنگ یونانی-رومی، دیفوبه به آئنیاس می‌گوید که ابتدا باید موسیقی‌دان میسنوس را دفن کند، و همچنین شاخه طلایی را که در نزدیکی جنگل‌های اطراف غار او رشد می‌کند، ه عنوان هدیه به پروسرپینا، ملکه پلوتون (اسطوره) (هادس)، پادشاه قلمرو مردگان به‌دست‌آورد. در جنگل، مادر
پادشاه قلمرو مردگان به‌دست‌آورد. در جنگل، مادر آئنیاس، الهه ونوس، دو کبوتر را برای کمک به او در این کار دشوار می‌فرستد، و کبوتران به او کمک می‌کنند تا درخت را پیدا کند. هنگامی که آئنیاس شاخه را می‌شکند جدا می‌کند، شاخه زرین دوم فوراً رویش می‌کند، که این یک فال نیک است، زیرا سیبیل گفته بود که اگر این اتفاق نمی‌افتاد، تلاش آینده با شکست مواجه می‌شد. تروجان‌ها به رهبری کورینائوس مراسم تشییع جنازه میسنوس را انجام می‌دهند و به آئنیاس اجازه می‌دهند تا فرود خود را به دنیای زیرین آغاز کند. سیبیل شاخه طلایی را به
به دنیای زیرین آغاز کند. سیبیل شاخه طلایی را به خارون نشان می‌دهد که تنها پس از آن به آنها اجازه می‌دهد وارد قایق او شوند و از رود استیکس عبور کنند. از طرف دیگر، او یک کیک حاوی مواد خواب‌آور را برای نگهبان سگ سه سر سربروس می‌اندازد که آن را می‌بلعد و به خواب می‌رود. در عالم اموات، آئنیاس سعی می‌کند با چند سایه صحبت کند، و به صحبت سیبیل در مورد مکان‌هایی مانند تارتاروس گوش می‌دهد، جایی که زندان بزرگی را می‌بیند که با دیواری سه‌گانه حصار شده با مردان شریری که مجازات می‌شوند و در کنار رودخانه آتشین فلگتون
که مجازات می‌شوند و در کنار رودخانه آتشین فلگتون قرار دارد. در کاخ پلوتون (هادس در یونانی)، آئنیاس شاخه زرین را روی در طاقدار می‌گذارد و به الیزیوم می‌رود، محل زندگی کسانی که زندگی عادلانه و مفیدی داشتند. آنخیسس، پدر آئنیاس، سرانجام در الیزیوم سرسبز و آفتابی قرار دارد، جایی که رودخانه زیبا اریدانوس در جریان است. آئنیاس سه بار تلاش می‌کند تا پدرش را در آغوش بگیرد، اما هیچ موفقیتی کسب نمی‌کند زیرا سایه پدرش مانند هوای رقیق یا رویاهای پوچ است. با این وجود، آن‌ها با هم برخورد شادی می‌کنند و آنخیسس به پسرش از
با هم برخورد شادی می‌کنند و آنخیسس به پسرش از رودخانه نزدیک لته می‌گوید، رودخانه فراموشی، که در سوی دیگر انبوهی از ارواح در انتظار تولد روی زمین بودند. در آنجا کسانی بودند که از نسل آئنیاس خواهند بود و کسانی که در آینده زندگی خواهند کرد، مانند رومولوس، مارکوس فیوریوس کامیلوس، مارسلوس (خواهرزاده آگوستوس)، و سزار (عنوان). آنخیسس به آئنیاس توصیه می‌کند و سپس او را به دروازه عاج، یکی از دروازه‌های «اسلیپ» هدایت می‌کند که توسط آن آنها به زمین بازمی‌گردند.
فریدریش میت (۴ ژوئن ۱۸۸۸ – ۲ سپتامبر ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. سال‌های اولیه. فریدریش میت روز ۴ ژوئن سال ۱۸۸۸ در ابرس‌والده در براندنبورگ زاده شد. سال ۱۹۰۶ به عنوان افسر دانشجو در گردان ۲ یِیگر به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و سال بعد در رسته پیاده‌نظام به سلک افسران درآمد. در جریان جنگ جهانی اول با عملکرد خوبی داشت و در جبهه غربی و رومانی و همراه ارتش عثمانی جنگید. فرمانده گروهان بود و دست کم یک باز زخمی شد.
فرمانده گروهان بود و دست کم یک باز زخمی شد. رایشسور. میت پس از جنگ در رایشسور باقی ماند، به ستاد کل پیوست و در وزارت دفاع کار کرد. سال ۱۹۲۸ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. ورماخت. با تشکیل ورماخت و گسترش آن میت مدارج ترقی را طی کرد. بدین ترتیب سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگ دوم، سال ۱۹۳۵ به درجه سرهنگ و سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. در این مدت هنگ ۲۷ پیاده‌نظام را در روستوک فرماندهی کرد (۱۹۳۸–۱۹۳۶) و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۱۲ در ویزبادن (۱۹۳۹–۱۹۳۸) بود. جنگ جهانی دوم. میت هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در جایگاه
جهانی دوم. میت هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در جایگاه ریاست ستاد ارتش یکم در جبهه غربی قرار داشت. او به شدت معترض عملکرد و رفتار اس‌اس و اس‌دی بود و این اعتراض علناً بروز می‌داد. بدین ترتیب از مقام خود خلع و روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۰ وادار به بازنشستگی شد. با این حال تنها سه هفته بعد ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان که با جنبش مخالفان حاکمیت رایش سوم همدلی داشت، در یک اقدام جسورانه میت را به خدمت بازگرداند و به عنوان رئیس بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی منصوب کرد. میت تنها دو هفته پس
عالی نیروی زمینی منصوب کرد. میت تنها دو هفته پس از آن در روز ۱ مارس به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. میت در سمت خود در فرماندهی عالی نیروی زمینی درگیر طرح‌ریزی برای کارزار غرب شد. در مراحل پایانی نبرد دانکرک افسر رابط فرماندهی عالی نیروی زمینی در ارتش هجدهم بود تا یگان‌های آن به سرعت به سمت نواحی جنوبی فرانسه گسیل شوند. بدین شکل تا حدود در تسخیر پاریس در روز ۱۴ ژوئن سال ۱۹۴۰ نقش داشت. در ادامه یاری‌گر هماهنگ‌سازی بین گروه ارتش آ و فرماندهی عالی نیروی زمینی در جهت تصرف مابقی فرانسه بود. میت به عنوان رئیس ستاد
جهت تصرف مابقی فرانسه بود. میت به عنوان رئیس ستاد کمیسیون آتش‌بس در اواخر ماه ژوئن برگزیده شد. پس لغو شدن عملیات "زی‌لووه"، میت درخواست یک فرماندهی میدانی کرد. بدین شکل هدایت لشکر صد و دوازدهم پیاده‌نظام در مانهایم روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۴۰، نخستین روز فعال شدن رسمی این لشکر، به او سپرده شد. با این لشکر در جریان عملیات بارباروسا، ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ به جبهه شرقی فرستاده شد و در نواحی بوبرویْسک، کی‌یف و بریانسک به نبرد پرداخت. لشکر میت در پی ضدحمله زمستانی ارتش سرخ و عقب‌نشینی از مسکو تلفات سنگینی برداشت. این
سرخ و عقب‌نشینی از مسکو تلفات سنگینی برداشت. این لشکر در جربان نبرد استالینگراد در اواخر سال ۱۹۴۲، در بخش نسبتاً ثابتی از خط مقدم گروه ارتش مرکز مستقر بود. در پی تشکیل گروه ارتش دن برای اجرای عملیات نجات محاصره‌شدگان آلمانی در استالینگراد، فیلدمارشال اریش فون مانشتاین میت را به عنوان فرمانده نیروهای امنیتی و پشت سر گروه ارتش خود منصوب کرد. با این حال با توجه به سرعت تهاجم دشمن کار میت در حقیقت به سازمان دادن به یگان‌هایی در اندازه هنگ و لشکر جهت متوقف کردن رخنه دشمن یا دست کم به تأخیر انداختن آن بدل شد.
رخنه دشمن یا دست کم به تأخیر انداختن آن بدل شد. نیروهای تحت امر او که به صورت کلی سپاه "میت" نام گرفتند، بین ماه‌های ژانویه تا ژوئیه سال ۱۹۴۳ در نواحی رودهای دن و دونتس و عقب‌نشینی به سمت رود میوس رزم کردند. شرایط بحرانی نواحی جنوبی خط مقدم باعث می‌شد یگان‌های او به صورت مداوم تغییر کنند. به هر صورت میت به خوبی از عهده این مسئولیت برمی‌آمد. بدین شکل روز ۲۰ مارس سال ۱۹۴۳ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. آرایش تحت امر میت روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۳ ثابت شد و به عنوان جایگزین سپاهی که در استالینگراد
شد و به عنوان جایگزین سپاهی که در استالینگراد منهدم شده بود، به سطح سپاه ۴ ارتقا یافت. میت به عملکرد خوب خود در سال ۱۹۴۴ ادامه داد و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را همراه برگ‌های بلوط آن، از این بابت دریافت کرد. مسئله پیشرفت کردن و مزین شدن میت به چنین جوایزی با وجود انتقادات صریح او نسبت به حاکمان آلمان قابل توجه است. سپاه ۴ در ادامه جنگ به مرور در طول اراضی اوکراین تا رود دنیستر و سپس درون مولداوی عقب رانده شد؛ جایی که تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۴ شوروی در نهایت متوقف گردید. در این حین مذاکرات مخفی بین
در نهایت متوقف گردید. در این حین مذاکرات مخفی بین مخالفان حکومت ایون آنتونسکو در رومانی و شوروی در جریان بود. آنتونسکو روز ۲۳ اوت سال ۱۹۴۴ از مقام خود خلع و دستگیر شد. در پی این حوادث رومانی از نیروهای محور جدا شد و به صف متفقین درآمد. با دست کشیدن نیروهای رومانیایی از جنگ با شوروی، نیروهای موتوریزه ارتش سرخ بدون مواجهه با هیچ مقاومتی از جناح چپ به پشت سر نیروهای آلمانی در این کشور رخنه کردند. ستون‌های دشمن بیش از ۵۰ کیلومتر پشت خط سپاه ۴ بودند که میت متوجه این مسئله شد. گروه ارتش جنوب اوکراین، یگان مادر
این مسئله شد. گروه ارتش جنوب اوکراین، یگان مادر نیروهای آلمانی در رومانی، برای نجات مابقی نیروهای خود به سمت مجارستان عقب‌نشینی و یگان‌های در محاصره شامل سپاه ۴ به عنوان بخشی از ازتش هشتم، را رها کرد. این یگان‌ها می‌بایست خود برای نجات خود از مهلکه و خروج از محاصره می‌جنگیدند. سرنوشت. با توجه به مسدود بدون راه به سمت غرب، میت با سه لشکر پیاده‌نظام آلمانی تحت امر خود، با رها کردن برخی تجهیزات سنگین، در موازات رود پروت به سمت جنوب عقب‌نشینی کرد. او دیگر قادر به برقراری ارتباط با یگان‌های دیگر در جناحین خود
به برقراری ارتباط با یگان‌های دیگر در جناحین خود نبود. میت با دشواری یکپارچگی سپاه خود را حفظ کرد و با وجود برتری هوایی مطلق شوروی، نیروهای پشتی آن حملات نیروهای مکانیزه دشمن را دفع نمودند. تا این که روز ۲۴ اوت با شنود رادیویی مشخص شد دشمن شهر هوش در جنوب را تصرف و یگان‌های تدارکاتی آلمانی را منهدم کرده و سپاه ۴ را کاملاً به محاصره انداخته‌است. در این حال نیروهای آشفته‌ای از دو لشکر دیگر آلمانی به او پیوستند. میت از سر ناچاری روزهای ۲۵ و ۲۶ اوت حملاتی به سمت هوش صورت داد تا راه گریز را به سمت جنوب بگشاید.
هوش صورت داد تا راه گریز را به سمت جنوب بگشاید. به هر صورت شرایط دشوار مردابی ناحیه، فرسودگی نیروها و مقاومت شدید دشمن این اجازه را به او نداد. او در آخرین راهکار دستور داد تمامی گاری‌ها سوزانده و همه اسب‌های نالازم کشته شوند. میت در تلاش بود پس از از بین بردن ادوات خود، با تغییر جهت به سمت غرب، نیروهای خود را در قالب گروه‌های کوچک به مواضع نیروهای آلمانی در کوه‌های کارپات در فاصله ۱۲۰ کیلومتری برساند. در حقیقت با قطع شدن تمامی ارتباطات، او هیچ راهی نداشت که بداند نیروهای دیگر آلمانی و قوای دشمن در چه
که بداند نیروهای دیگر آلمانی و قوای دشمن در چه موقعیتی هستند. نیروهای لشکر هفتاد و نهم پیاده‌نظام با جلوداری چهار توپ تهاجمی باقی مانده برای آن سرنیزه میت از شب ۲۷ اوت برای اجرای نقشه جهت گذر از رود برلاد بودند. این عمل برای سربازان از نفس افتاده‌ای که برای چندین روز هیچ غذایی نخورده بودند غیرممکن به نظر می‌رسد. با این وجود این یگان توانست تا صبح روز ۲۹ اوت زیر آتش شدید دشمن، از رود بگذرد. سپهبد فریدریش میت خود در این درگیری در خط مقدم بود که به طرز نامعمولی در این میانه جان باخت. پس از او تمامی ۲۰ هزار
در این میانه جان باخت. پس از او تمامی ۲۰ هزار نفر نیروی سپاه ۴ در تلاش برای رسیدن به خط خودی به روش برنامه‌ریزی‌شده، کشته یا اسیر شدند. گفته می‌شود تنها یک سرباز لشکر هفتاد و نهم دوازده روز بعد در مجارستان به خط آلمانی‌ها رسید.
گاوین همیلتون (لنارک، ۱۷۲۳ ـ رم، ۴ ژانویه ۱۷۹۸) یک نقاش تاریخی نوکلاسیسیست و باستان‌شناس اسکاتلندی بود. زندگی‌نامه. او از یک خاندان اشرافی اسکاتلندی بود. در دانشگاه گلاسگو درس خواند و سپس به رم رفت تا در رشتهٔ نقاشی مطالعه کند. پس از یک بازگشت کوتاه‌مدت به اسکاتلند و اقامت در لندن و کشیدن پرتره‌های متعدد، در ۱۷۵۶ به روم بازگشت و تا آخر عمر در آنجا ماند. در ۱۷۶۰ تابلوی «"آشیل بر جنازهٔ پاتروکلوس می‌گرید"» را ترسیم کرد. افزون‌بر پرتره‌ها، موضوع برجستهٔ آثارش اساطیر کلاسیک هستند. بزرگ‌ترین کار او در نقاشی
اساطیر کلاسیک هستند. بزرگ‌ترین کار او در نقاشی مجموعه‌ای از شش اثرند که از ایلیاد اقتباس کرده بود. او همچنین یک تابلوی «"مرگ لوکرتیا"» (در ۱۷۶۵) را ترسیم کرد که از آن با عنوان «"سوگند بروتوس"» نیز یاد می‌شود؛ این اثر باعث شد بقیهٔ نقاشان، به‌تقلید او، یک سری نقاشی‌های مربوط به سوگند ترسیم کنند که بی‌تردید معروف‌ترینشان "سوگند هوراتی‌ها" (اثر ۱۷۸۴) اثر ژاک-لویی داوید بود. او همچنین در باستان‌شناسی نیز دستی داشت و آثار باستانی را تجارت می‌کرد.
اثر شماره تولد، تمایل ناخودآگاه افراد به ترجیح دادن اعداد در تاریخ تولدشان بر اعداد دیگر است. اولین بار در سال ۱۹۹۷ توسط روانشناسان ژاپنی شینوبو کیتایاما و مایومی کاراساوا گزارش شد، اثر شماره تولد در کشورهای مختلف تکرار شده‌است و به سن و جنسیت ارتباطی ندارد. این اثر برای اعداد بالای ۱۲ برجسته تر است. بیشتر مردم خودشان را دوست دارند و از این رو اعداد در روز تولد ترجیح داده می‌شوند، علیرغم این واقعیت که در بسیاری از زمینه‌های دیگر ظاهر می‌شوند. افرادی که خودشان را دوست ندارند، معمولاً اثر شماره تولد را نشان
را دوست ندارند، معمولاً اثر شماره تولد را نشان نمی‌دهند. یک اثر مشابه، اثر نام-حروف، برای حروف یافت شده‌است: مردم تمایل دارند حروفی را که بخشی از نام آنها است ترجیح دهند. اثر شماره تولد و اثر نام به‌طور قابل توجهی همبستگی دارند. در طول تاریخ، جوامع اعدادی داشته‌اند که آنها را خاص می‌دانند. به عنوان مثال، در روم باستان، عدد ۷ بسیار مبارک بود، در تمدن مایا، عدد ۱۳ مقدس بود، در ژاپن امروزی مردم سه، پنج یا هفت هدیه (برای شانس) می‌دهند. در چین عدد ۸ را خوش‌یمن می‌دانند و تا حد امکان از ۴ اجتناب می‌شود. در
می‌دانند و تا حد امکان از ۴ اجتناب می‌شود. در فرهنگ‌های غربی، عدد ۱۳ اغلب بدشانس در نظر گرفته می‌شود، از این رو اصطلاح سیزده‌هراسی، ترس از عدد ۱۳، نامیده می‌شود
پیکسل ۶ و پیکسل ۶ پرو یک جفت گوشی هوشمند اندرویدی می‌باشند که توسط گوگل به عنوان بخشی از خط تولید گوگل پیکسل طراحی، توسعه و به بازار عرضه شده‌اند. پیکسل ۶ به عنوان جانشین پیکسل ۵ به بازار معرفی شده‌است. این تلفن‌ها برای اولین بار در اوت ۲۰۲۱ پیش‌نمایش شدند و گزارش‌هایی مبنی بر اینکه آنها توسط یک سامانه روی یک تراشه سفارشی به نام Google Tensor ارائه می‌شوند را تأیید می‌کند. در این گوشی دوربین‌ها در یک نوار افقی روی قاب پشتی قرار گرفته‌اند. پیکسل ۶ و پیکسل ۶پرو با اندروید ۱۲ عرضه شدند و گوگل ویژگی‌های هوش
۶پرو با اندروید ۱۲ عرضه شدند و گوگل ویژگی‌های هوش مصنوعی و رایانش فراگیر متعددی را در جریان رویداد معرفی گوشی‌ها اعلام کرد. در جریان مراسم رونمایی، گوگل رنگ‌بندی رسمی این گوشی‌ها را اعلام کرد و در همان روز سه گزینه رنگی برای پیکسل۶ و چهار گزینه رنگی برای پیکسل ۶ پرو، برای پیش‌سفارش در دسترس قرار گرفت. با شروع حمل و نقل در ۲۵ اکتبر فروشگاه گوگل هیچ تخفیفی برای دستگاه‌ها در جمعه سیاه ارائه نکرد، که در سالهای گذشته بی‌سابقه بود. در فوریه ۲۰۲۲، پیکسل ۶ و پیکسل ۶ پرو در «تعداد محدود» در ایتالیا و اسپانیا در
۶ پرو در «تعداد محدود» در ایتالیا و اسپانیا در دسترس قرار گرفتند و دو هفته بعد عرضه محدود این گوشی‌ها در سنگاپور آغاز شد.
ماروآ خربوچ (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۰) مدل جبل الطارقیایی و دارنده عنوان مسابقه زیبایی است. او در سال ۲۰۱۳ عنوان دوشیزه جبل الطارق را به دست آورد و به عنوان منتخب مردم در دوشیزه دنیا ۲۰۱۳ در بالی، اندونزی انتخاب شد، جایی که مگان یانگ از فیلیپین برنده مسابقه شد. قرار گرفتن در ۳ فینالیست برتر او اولین جبل الطاریایی مغربی الاصل بود که عنوان دوشیزه جبل الطارق را به دست آورد و دومین فینالیست جبل الطارق در مسابقات زیبایی دوشیزه دنیا بود. مروآ خربوچ دستیار مدیر ارتباط با مشتری است. سرگرمی‌ها و علایق او شامل مدلینگ،
با مشتری است. سرگرمی‌ها و علایق او شامل مدلینگ، تناسب اندام و کار داوطلبانه است. او از تبار مراکشی است و پدر و مادرش هر دو اهل مراکش هستند و سه زبانه است و به انگلیسی، اسپانیایی و عربی صحبت می‌کند.
کسی به من گفت اولین آلبوم استودیویی کارلا برونی خوانندهٔ ایتالیایی-فرانسوی است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. تولید، ضبط و میکس این آلبوم بر عهدهٔ لوئی برتینیاک بوده‌است. "یکی بهم گفت" در زمان انتشارش صدرنشین جدول آلبوم‌های فرانسه شد و سی و چهار هفتهٔ متوالی جزو ده آلبوم برتر آن کشور بود. آلبوم در آلمان، سوئیس، ایتالیا، پرتغال و شیلی هم به جمع ده‌تای برتر رسید. نظر منتقدان. آل‌میوزیک با اشاره به حرفهٔ اصلی برونی به‌عنوان یک سوپر مُدل، آلبوم را «بسیار فراتر از آن چیزی که انتظار می‌رفت» و «یک آلبوم آکوستیک و صمیمی»
که انتظار می‌رفت» و «یک آلبوم آکوستیک و صمیمی» توصیف کرده‌است. رادیو بین‌المللی فرانسه اشعار و موسیقی آلبوم را «بسیار عالی» توصیف کرده و از قطعهٔ «Tout le monde» با عنوان «گوهر گرانبهای موسیقایی» یاد کرده‌است. گاردین ضمن مطلوب ارزیابی کردن آلبوم، با اشاره به انگلیسی نبودن اشعار آن نوشته‌است: «با این وجود که معنای دقیق کلمات یا حتی موضوع یک آهنگ را نمی‌فهمیم، باز هم احساسی وجود دارد که با باور قلبی خواننده همراهی می‌شود».
سباستین برناردو د میر. دیپلمات مکزیکی، متولد ۲۰ ژانویه ۱۸۴۹ در پوئبلا، مکزیک، در گذشت ۱۹۱۱ پاریس. او با رئیس‌جمهور مکزیک پورفیریو دیاز روابط دوستانه‌ای داشت و به عنوان یک ملاک، دارای املاکی در نزدیکی رودخانه نکساپا در آمیکامکا بود. او در ۱۸ اکتبر ۱۸۹۹ به عنوان وزیرمختار مکزیک در لندن منصوب شد، و در ژوئن ۱۹۰۱ به دلیل مرگ آنتونیو دو میر ای سلیس، به پاریس اعزام شد تا مسئولیت نمایندگی مکزیک در فرانسه را بر عهده بگیرد. بین ماه‌های اکتبر تا دسامبر ۱۹۰۳، وی از طرف دولت مکزیک نمایندهٔ برقراری روابط با ایران شد و به
مکزیک نمایندهٔ برقراری روابط با ایران شد و به همین دلیل با سمت سفیر فوق‌العاده در یک مأموریت ویژه عازم ایران شد. او همچنین یکی از اعضای هیئت مکزیکی در کنفرانس صلح لاهه در سال ۱۹۰۷ بود. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۱ در سمت خود به عنوان وزیر مختار مکزیک در فرانسه خدمت کرد.
باشگاه فوتبال النصر عربستان در این فصل، ۴۸ اُمین سال فعالیت خود در بالاترین سطح فوتبال حرفه‌ای عربستان را تجربه می‌کند. این باشگاه در لیگ برتر، جام پادشاهی، سوپرجام، لیگ قهرمانان آسیا و جام باشگاه‌های عربی شرکت می‌کند. این فصل، دومین سال حضور کریستیانو رونالدو فوق ستاره پرتغالی در قالب بازیکن و کاپیتان باشگاه النصر است. وی را سادیو مانه، مارسلو بروزویچ و آیمریک لاپورت به عنوان برجسته‌ترین بازیکنان این باشگاه عربی همراهی می‌کنند.