payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۱۷ قدرت را به دست گرفتند و اتحاد جماهیر شوروی را ایجاد کردند، تصمیم گرفته شد آسیای میانه را در فرآیندی به نام تحدید مرز ملی (یا NTD) به جمهوری‌های قومی تقسیم کند. این مطابق با تئوری کمونیستی که ناسیونالیسم را گامی ضروری در مسیر رسیدن به جامعه کمونیستی می‌دانست و تعریف جوزف استالین از ملت به عنوان "«جامعه‌ای از مردم با سابقه تاریخی و باثبات که بر اساس زبان، قلمرو، زندگی اقتصادی و ساختار روانی مشترک شکل گرفته‌ که در یک فرهنگ مشترک تجلی یافته‌است" بود. تحدید مرز ملی بیشتر یک نمونه از گزاره معروف
بود. تحدید مرز ملی بیشتر یک نمونه از گزاره معروف تفرقه بینداز و حکومت کن بود و به عبارتی تلاش عمدی ماکیاولیستی توسط استالین برای حفظ هژمونی شوروی بر منطقه با تقسیم مصنوعی ساکنان آن به کشورهای جداگانه و با ترسیم عمدی مرزها به گونه‌ای که اقلیت‌ها را در درون کشور خود رها می‌کند، به تصویر کشیده می‌شود. اگرچه شوروی در واقع نگران تهدید احتمالی ناسیونالیسم پان‌ترکیستی بود. برای نمونه جنبش باسماچی در دهه ۱۹۲۰ که تصویر بسیار ظریف‌تری از آنچه به نظر می‌رسید، ارائه داد. هدف شوروی ایجاد جمهوری‌های همگن قومی بود، با
داد. هدف شوروی ایجاد جمهوری‌های همگن قومی بود، با این حال بسیاری از مناطق از نظر قومی مختلط بودند (مثلاً دره فرغانه) و اغلب ثابت می‌شد که برچسب قومی «صحیح» به برخی از مردمان (مثلاً سارت‌ها که ترکیبی از تاجیک‌ها و ازبک‌ها بودند یا قبایل ترکمن/ازبک در امتداد آمودریا) کار ساده‌ای نیست. نخبگان ملی و محلی به شدت دربارهٔ مردم خود استدلال می‌کردند (و در بسیاری موارد اغراق می‌کردند) و شوروی اغلب مجبور می‌شد بین آن‌ها قضاوت کند، که بیشتر نبود دانش تخصصی و کمبود داده‌های قوم‌نگاری دقیق یا به روز در مورد منطقه مانع
قوم‌نگاری دقیق یا به روز در مورد منطقه مانع کار می‌شد. علاوه بر این، NTD همچنین با هدف ایجاد نهادهای «بادوام»، با موضوعات اقتصادی، جغرافیایی، کشاورزی و زیرساختی نیز در نظر گرفته شده و غالباً بر آن دسته از قومیت‌ها غلبه می‌کرد. تلاش برای ایجاد تعادل میان این اهداف متناقض در چارچوب کلی ناسیونالیستی بسیار دشوار و اغلب غیرممکن بود، که منجر به ترسیم مرزهای اغلب پیچیده، مناطق تحت محاصره متعدد و ایجاد اجتناب‌ناپذیر اقلیت‌های بزرگی شد که در نهایت در جمهوری «اشتباه» زندگی کردند. علاوه بر این، شوروی هرگز قصد نداشت
زندگی کردند. علاوه بر این، شوروی هرگز قصد نداشت که این مرزها مانند امروز به مرزهای بین‌المللی تبدیل شوند. NTD منطقه در امتداد خطوط قومی در اوایل سال ۱۹۲۰ پیشنهاد شده بود. در آن زمان آسیای میانه شامل دو جمهوری خودمختار شوروی سوسیالیستی (ASSR) در داخل جمهوری شوروی روسیه بود: جمهوری ترکستان که در آوریل ۱۹۱۸ ایجاد شد و بخش‌های زیادی از جنوب قزاقستان، ازبکستان و تاجیکستان و همچنین ترکمنستان را پوشش می‌داد و جمهوری قرقیزستان که در ۲۶ اوت ۱۹۲۰ در قلمرو تقریباً برابر با بخش شمالی قزاقستان امروزی ایجاد شد (در آن
با بخش شمالی قزاقستان امروزی ایجاد شد (در آن زمان قزاق‌ها به عنوان «قرقیز» شناخته می‌شدند و قرقیزهای امروزی نیز زیرگروه قزاق‌ها تلقی می‌شدند و به آن‌ها «قره‌قرقیز» می‌گفتند، یعنی «قرقیز سیاه» کوه‌نشین). همچنین دو «جمهوری» جانشین جداگانه به نام امارت بخارا و خانات خیوه وجود داشتند که به دنبال تسلط ارتش سرخ در سال ۱۹۲۰ به جمهوری‌های شوروی بخارا و خوارزم تبدیل شدند. در ۲۵ فوریه ۱۹۲۴ دفتر سیاسی و کمیته مرکزی حزب کمونیست اعلام کردند که NTD در آسیای میانه ادامه خواهد یافت. این فرایند باید توسط کمیته ویژه دفتر
خواهد یافت. این فرایند باید توسط کمیته ویژه دفتر آسیای میانه با سه کمیته فرعی برای هر یک از ملیت‌های اصلی منطقه (قزاق، ترکمن و ازبک) نظارت می‌شد و سپس کار بسیار سریع انجام می‌شد. برنامه‌های اولیه‌ای برای حفظ احتمالی خوارزم و بخارا وجود داشت، اما سرانجام در آوریل ۱۹۲۴ تصمیم گرفته شد که آن‌ها را به دلیل مخالفت غالباً سرسخت احزاب کمونیست خود تقسیم شوند (به‌ویژه کمونیست‌های خوارزم تمایلی به از بین بردن جمهوری خود نداشتند و مجبور به تجزیه شدند و در ژوئیه همان سال به انحلال خود رای دادند). از میان تمام مرزهای
سال به انحلال خود رای دادند). از میان تمام مرزهای آسیای میانه، مرزهای بین مرزهای تاجیکستان و ازبکستان پیچیده‌ترین و تفرقه‌انگیزترین بود. جمعیت‌های این منطقه به شدت مختلط بودند و در بسیاری از مناطق احساس ضعیفی از هویت تاجیکی/ازبکی وجود داشت و بسیاری در عوض به عنوان سارت معرفی می‌شدند. ناسیونالیسم تاجیک به ویژه در این مقطع توسعه ضعیفی داشت و تعداد بسیار محدودی از کمونیست‌های تاجیک نتوانستند علیه ازبک‌های بسیار پر سر و صداتر که بسیاری از آن‌ها تاجیک‌ها را صرفاً ازبک‌های «فارسی‌شده» می‌دانستند، دفاعی جدی ایجاد
ازبک‌های «فارسی‌شده» می‌دانستند، دفاعی جدی ایجاد کنند؛ بنابراین، هنگامی که جمهوری شوروی ازبکستان در سال ۱۹۲۴ ایجاد شد، مناطق تاجیکستان به عنوان جمهوری خودمختار تاجیکستان شوروی (منهای منطقه خجند، که مستقیماً در داخل اتحاد جمهوری شوروی ازبکستان قرار داشت) در آن گنجانده شد. در طول سال‌های بعد به نظر می‌رسد که ناسیونالیسم تاجیک به ویژه در میان نخبگان کم‌تعداد کمونیست تاجیک توسعه یافت. آن‌ها به‌طور فزاینده‌ای از وضعیت «کوچک» خود در جمهوری شوروی ازبکستان ابراز نارضایتی می‌کردند و در برابر آنچه به عنوان تسلط و
نارضایتی می‌کردند و در برابر آنچه به عنوان تسلط و غلبه ازبک‌ها تلقی می‌شد، مخالفت داشتند. در نتیجه این تنش‌های فزاینده، شوروی تصمیم گرفت در سال ۱۹۲۹ مجدداً مسئله تاجیک و ازبک را بررسی کند. دفتر آسیای میانه شهرهای سمرقند، بخارا و خجند را به عنوان شهرهای اصلی تاجیک‌نشین معرفی کرد، اگرچه این امر به دلیل ماهیت مختلط سکونت در نواحی اطراف پیچیده بود. همچنین بحث‌هایی در مورد ترمذ و منطقه سرخان‌دریا وجود داشت که هر دو طرف مدعی آن بودند. در پایان تاجیک‌ها فقط منطقه خجند را به دست آوردند و ازبک‌ها بخارا، سمرقند و
خجند را به دست آوردند و ازبک‌ها بخارا، سمرقند و سرخان‌دریا را حفظ کردند. جمهوری شوروی تاجیکستان رسماً در ۵ دسامبر ۱۹۲۹ ایجاد شد و منطقه خودمختار بدخشان کوهستانی را دربر گرفت. تاجیک‌ها برای اصلاح آنچه که به عنوان یک تحدید حدود ناعادلانه می‌دیدند، ادامه دادند. جمهوری شوروی تاجیکستان به جای شهرهای بزرگ، از شهر کوچک دوشنبه اداره می‌شد که بعدها به استالین‌آباد تغییر نام داد. مرز بین‌المللی. این مرز در سال ۱۹۹۱ به دنبال انحلال اتحاد جماهیر شوروی و استقلال جمهوری‌های تشکیل‌دهنده آن به یک مرز بین‌المللی تبدیل شد.
تشکیل‌دهنده آن به یک مرز بین‌المللی تبدیل شد. تنش‌ها از آن زمان تا کنون بالا بوده‌است، به طوری که چندین سیاستمدار بلندپایه تاجیک ادعای سنتی بخارا و سمرقند را مطرح کردند و سیاستمداران ازبک نیز بر حق خود برای محافظت از ازبک‌های ساکن در تاجیکستان تأکید کردند. ازبکستان پس از بمب‌گذاری‌های سال ۱۹۹۹ تاشکند تاجیکستان را متهم کرد که به جنبش حرکت اسلامی ازبکستان (IMU) اجازه داده‌است تا در خاک این کشور مستقر شود. بدین ترتیب ازبکستان به‌طور یک‌جانبه شروع به تعیین مرزها و مین‌گذاری آن‌ها کرد. روابط بین دو کشور پس از
و مین‌گذاری آن‌ها کرد. روابط بین دو کشور پس از مرگ اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان در سال ۲۰۱۶ بهبود چشمگیری داشته‌است. شوکت میرضیایف رئیس‌جمهور جدید قول داده‌است که روابط با تاجیکستان را بهبود بخشد و اخیراً اقداماتی در سطوح بالا برای مین‌زدایی مرزها و بهبود امکان سفرهای برون‌مرزی صورت گرفته‌است.
فراترکیب تحقیقی، متاسنتز تحقیقی یا سنتز تحقیقی (به انگلیسی:Research synthesis)، فرایند ترکیب نتایج چندین مطالعه دست اولی با هدف آزمایش یک فرضیه مفهومی است. این روش ممکن است برای تحقیقات کمی یا کیفی استفاده شود. اهداف کلی آن این است که یافته‌های حاصل از چندین مطالعه مختلف را قابل تعمیم تر و کاربردی تر کند. هدف این روش تولید دانش جدید با ترکیب و مقایسه نتایج مطالعات متعدد در یک موضوع معین است. یک رویکرد استفاده از روش مرور سیستماتیک است. تکنیک‌ها. فراتحلیل تکنیک ارجح سنتز تحقیقات کمی در بسیاری از زمینه‌ها
تکنیک ارجح سنتز تحقیقات کمی در بسیاری از زمینه‌ها مانند علوم پزشکی است. این تکنیک گاهی می‌تواند به‌طور دقیق یک اثر کلی را تخمین بزند، اما زمانی که در مطالعات گنجانده شده با توجه به طراحی مطالعه، نوع شواهد، یا سایر ویژگی‌های کلیدی تفاوت وجود داشته باشد، ممکن است از محدودیت‌هایی رنج ببرد. روش‌های سنتز تحقیق کیفی شامل سنتز روایت و فراقوم نگاری است. سنتز روایت به محققان اجازه می‌دهد تا در بررسی خود به طیف وسیعی از سؤالات بپردازند، در حالی که فراقوم نگاری با هدف حفظ بافت فرهنگی که یافته‌های اصلی مطالعات گنجانده
حفظ بافت فرهنگی که یافته‌های اصلی مطالعات گنجانده شده در آن ایجاد شده‌است، استفاده می‌شود. رویکرد سنتزی روایت به دلیل پتانسیل آن برای سوگیری، انتقاداتی را به خود جلب کرده‌است. ماهیت عینی‌گرا نبودن استفاده از این روش را برای نتیجه‌گیری علمی انتقاد اصلی به این روش است. همچنین شواهدی وجود دارد که مرورها با استفاده از رویکرد سنتز روایت اغلب از عدم شفافیت رنج می‌برند.
فیونا فرو (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
مرز افغانستان و چین مرز بین افغانستان و چین است که ۷۶ کیلومتر طول دارد و از مرز سه‌گانه هر دو کشور با پاکستان به دنبال خط‌الراس رشته کوه مستغ شروع می‌شود و در مرز سه‌گانه با تاجیکستان ختم می‌شود. این مرز کوتاه در منتهی الیه شمال شرقی افغانستان، دورتر از بسیاری از نقاط کشور یا مناطق شهری هر دو کشور، در انتهای دالان طولانی و باریک واخان قرار دارد. طرف چینی مرز در دره چالاچیگو قرار دارد. این مرز توسط چندین گردنه کوهستانی از جمله گذرگاه واخجیر در جنوب و گردنه تگرمانسو در شمال می‌گذرد. هر دو طرف مرز ذخایر طبیعی
در شمال می‌گذرد. هر دو طرف مرز ذخایر طبیعی قرار دارد: پناهگاه طبیعی دالان واخان در ولسوالی واخان در ولایت بدخشان در سمت افغانستان و ذخیره گاه طبیعی تاشکورگان در شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک واقع در ولایت کاشغر منطقه خودمختار اویغور سین‌کیانگ در سمت چین. این مرز بیشترین اختلاف منطقه زمانی زمینی در جهان را با اختلاف ۳٫۵ ساعته میان UTC+4:30 افغانستان و UTC+08:00 چین دارد.
لی جه این (؛ زادهٔ ۶ فوریه ۲۰۰۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. شهرت او به خاطر ایفای نقش در فیلم "سواها: انگشت ششم" افزایش پیدا کرد.
نوربِرت گومبوش یا گُمْبُش (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز مجارتبار اهل اسلواکی است.
مرز افغانستان و ترکمنستان طول دارد و از مرز سه‌گانه با ایران تا مرز سه‌گانه با ازبکستان ادامه دارد. موقعیت. مرز از نقطه سه‌گانه با ایران در رود هریرود شروع می‌شود. سپس در مجموعه‌ای از خطوط عمدتاً مستقیم به طول حدود ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) به سمت شرق امتداد می‌یابد تا به رود کوشک در نزدیکی شهر تورغوندی افغانستان می‌رسد، که آن را به طول ۱۵ کیلومتر (۹٫۳ مایل) به سمت جنوب دنبال می‌کند. سپس به طول ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل) در جهت شمال غربی در خشکی امتداد می‌یابد تا به رود مرغاب می‌رسد، که آن را به مدت ۳۵ کیلومتر (۲۲
رود مرغاب می‌رسد، که آن را به مدت ۳۵ کیلومتر (۲۲ مایل) به سمت شمال دنبال می‌کند. سپس به طول ۳۷۰ کیلومتر (۲۳۰ مایل) در خشکی به سمت شمال غربی ادامه می‌یابد تا به رود آمودریا درست در شمال ولسوالی خم‌آب افغانستان برسد. مرز سپس از خط‌القعر این رود تا نقطه سه‌گانه با ازبکستان امتداد می‌یابد. این مرز از منطقه‌ای کم‌جمعیت، عمدتاً متشکل از بیابان و برخی تپه‌ها، می‌گذرد، به جز شرقی‌ترین بخش آن که در آن آمودریا با جاده و راه‌آهن در سمت ترکمنستان موازی است. تاریخچه. این مرز از مرز قدیمی اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان
مرز از مرز قدیمی اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان به ارث رسیده است که تا حد زیادی شکل فعلی خود را در طول رقابت انگلیس و روسیه در آسیای مرکزی در قرن نوزدهم که به عنوان بازی بزرگ شناخته می‌شود، به دست آورد. با فتح خانات خیوه و امارت بخارا توسط امپراتوری روسیه و کنترل راج بریتانیا توسط امپراتوری بریتانیا، دو قدرت توافق کردند که افغانستان را به عنوان یک کشور حائل مستقل بین خود باقی بگذارند. در سال ۱۸۷۳، بریتانیا و روسیه بر سر یک فرمول تقریبی مرز به توافق رسیدند و اعلام کردند که آمودریا مرز شرقی از مجاورت روستای
اعلام کردند که آمودریا مرز شرقی از مجاورت روستای خواجه سالار تا دریاچه زورکو است و دالان واخان در افغانستان باقی خواهد ماند. بخش غربی مرز (یعنی بخش عمده‌ای از مرز مدرن افغانستان و ترکمنستان) قرار بود در تاریخ بعدی توسط یک کمیسیون مرزی تعیین شود. با گسترش بیشتر روس‌ها به منطقه‌ای که اکنون ترکمنستان است در اوایل دهه ۱۸۸۰، تنش‌ها افزایش یافت و با حادثه پنجده (در نزدیکی ساندیکاچی در ترکمنستان امروزی)، منطقه‌ای که افغانستان ادعای مالکیت آن را دارد، به بحرانی تبدیل شد. مذاکرات اوضاع را آرام کرد و یک کمیسیون مرزی
شد. مذاکرات اوضاع را آرام کرد و یک کمیسیون مرزی مشترک انگلیس و روسیه، مرز را به شکلی که امروز در دوره ۱۸۸۵–۱۸۸۸ است، تعیین کرد. از آنجایی که روستای خواجه سالار دیگر قابل شناسایی نبود، توافق شد که مرز در مجاورت خمیاب، افغانستان، به آمودریا برسد. شرقی‌ترین بخش مرز (که اکنون بخشی از مرز افغانستان و تاجیکستان را تشکیل می‌دهد) تا سال‌های ۱۸۹۳–۱۸۹۵ به‌طور نهایی تعیین حدود نشد، و افغان‌ها موافقت کردند که از هرگونه ادعایی نسبت به اراضی شمال آمودریا صرف‌نظر کنند. این توافق همچنین موقعیت مرز زمینی را در بخش شرقی
این توافق همچنین موقعیت مرز زمینی را در بخش شرقی دریاچه زارکول تا چین مشخص کرد و متعاقباً مجموعه‌ای از برج‌های مرزی برپا شد.
روابط دیپلماتیک جمهوری پرتغال و جمهوری اسلامی ایران به قرن شانزدهم و پس از تأسیس دولت پرتغالی هند برمی گردد. تاریخ. اولین تعاملات بین پرتغال و ایران به قرن شانزدهم، در دوره سلسله صفویه برمی گردد، زمانی که یک ناوگان پرتغالی به رهبری آلفونسو دو آلبوکرکی در سال ۱۵۰۷ به هرمز یورش برد و شهر را تصرف کردند. از آن لحظه به بعد، دو کشور دوره‌ای از تعامل شدید را با سفارت‌خانه‌ها و فرستادگان متعدد از سوی دو ملت آغاز کردند. در سال ۱۵۱۳، آفونسو دو آلبوکرکی، به عنوان فرماندار هند پرتغالی، میگل فریرا و ژائو فریرا را به
هند پرتغالی، میگل فریرا و ژائو فریرا را به عنوان سفیران نزد شاه اسماعیل به ایران فرستاد. در طول قرن بیستم، روابط دو کشور تجدید شد و اولین کنسولگری پرتغال در تهران در دسامبر ۱۹۳۲ افتتاح شد و به دنبال آن، نمایندگی پرتغال در همان شهر در ۱۱ مه ۱۹۵۶ افتتاح شد که در نهایت تبدیل به سفارت‌خانه شد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۶، نماینده فوق‌العاده و وزیر مختار پرتغال در آنکارا، لوئیس نورتون دی ماتوس، استوارنامه خود را به عنوان سفیر غیرمقیم در تهران تقدیم کرد و اولین نماینده دیپلماتیک پرتغال در ایران در عصر مدرن شد. در طول دو
پرتغال در ایران در عصر مدرن شد. در طول دو دهه اول قرن بیستم روابط دو کشور گرمتر شد، چندین قرارداد دوجانبه به امضا رسید و تعدادی بازدید رسمی توسط مقامات دو کشور انجام شد. در سال ۲۰۰۸ پانصدمین سالگرد روابط دو کشور جشن گرفته شد. روابط اقتصادی. دو کشور روابط اقتصادی و تجاری ثابت، اما متوسطی دارند. مجموع کالاهای مبادله شده دو کشور در سال ۲۰۱۹ بالغ بر ۲۱٫۹۹ میلیون دلار بوده‌است که پرتغال ۵٫۲۱ میلیون دلار مازاد داشته‌است. ایران در سال ۲۰۲۰ با سهمیه ۰٫۰۲ درصد از کل صادرات پرتغال در آن سال، صد و چهارمین مشتری
از کل صادرات پرتغال در آن سال، صد و چهارمین مشتری صادرات پرتغال بود، در حالی که در همان دوره با سهمیه ۰٫۰۰۲ درصد از کل صادرات، صد و سی امین صادرکننده کالا به پرتغال بود. عمده محصولات صادر شده از پرتغال به ایران در سال ۲۰۲۰ محصولات کشاورزی، محصولات غذایی، فلزات معمولی، مواد معدنی و سنگ معدن و ماشین آلات و سایر تجهیزات بوده‌است. در همان سال عمده‌ترین گروه محصولات صادراتی ایران به پرتغال، مواد معدنی و سنگ معدن، محصولات کشاورزی و محصولات شیمیایی بود.
موزه هنر اسپنسر یک موزه هنری است که توسط دانشگاه کانزاس در لارنس، کانزاس اداره می‌شود. این موزه که توسط اتحاد موزه‌های آمریکا تأییدشده است، تلاش می‌کند «... مجموعه‌اش را به‌عنوان یک آرشیو زنده که انگیزه‌ای برای تحقیق و آموزش شیئ‌محور، کار خلاق، و گفتگوی عمومی پیشرفته، ارائه کند». تاریخچه. در سال ۱۹۱۷، سالی کیسی تایر، کلکسیونر هنری کانزاس سیتی، مجموعه بیش از هفت هزار اثر هنری خود را که عمدتاً از آسیا و اروپا بود، به دانشگاه کانزاس اهدا کرد تا موزه‌ای را به منظور تشویق به مطالعه هنرهای زیبا در غرب میانه
به منظور تشویق به مطالعه هنرهای زیبا در غرب میانه ایالات متحده تشکیل دهد. در سال ۱۹۲۸، مدرسه موزه هنر دانشگاه کانزاس را با کلکسیون تایر به عنوان پایه در سالن اسپونر تأسیس کرد. در دهه ۱۹۶۰، تحت مدیریت مرلین استوکستاد، موزه هنر از فضا پیشی گرفت. در سال ۲۰۱۶، موزه هنر اسپنسر مرحله اول یک پروژه بازسازی بزرگ را با مدیریت شرکت معماری پی کاب فرید اند پارتنرز تکمیل کرد. علاوه بر تغییر بیش از ۳۰۰۰۰ فوت مربع از فضا، مرکز مطالعات استفن اچ. گودارد و مرکز آموزشی جک و لاون بروسو هر دو اضافه شدند. در همان سال، موزه کمک
بروسو هر دو اضافه شدند. در همان سال، موزه کمک هزینه‌ای بالغ بر ۴۵۰۰۰۰ دلار از بنیاد اندرو دبلیو ملون برای حمایت از تحقیقات بین رشته‌ای دریافت کرد. سه سال بعد، ۶۵۰۰۰۰ دلار اضافی جایزه دریافت کرد.
هسیه یو-چیه (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز زن اهل تایوان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
جیمز لنکستر (بین سالهای ۶–۱۵۵۴ تا ژوئن ۱۶۱۸ میلادی) فرمانده کشتی تجاری نظامی انگلیسی و یک بازرگان در دوران حکمرانی الیزابت بود. زندگی و شغل. لنکستر از بیزینگ‌استوک در همپشر آمده بود. در اوائل زندگی یک سرباز و یک بازرگان در پرتغال بود. در ۱۰ آوریل سال ۱۹۵۱، لنکستر به همراه جرج ریموند و ساموئل فاکس کرافت، سفر دریایی مهم خود را از توربی در دوون به سمت هند شرقی شروع نمود؛ این ناوگان که از سه کشتی تشکیل شده بود ("پنلوپه"، "مارچنت رویال" و "ادواردبوناونتورا")، اولین مأموریت هندی برون مرزی انگلیس بود. در روز ۱ اوت
مأموریت هندی برون مرزی انگلیس بود. در روز ۱ اوت ۱۵۹۱ به تیبل بی رسید. با از دست دادن یکی از کشتی‌ها در روز ۱۲ سپتامبر در کیپ کورانت، ناو گروه با مرمت و تجدید قوای دوباره در زنگبار (فوریه سال ۱۵۹۲)، در ماه مه کانیاکوماری را دور زد، در ماه ژوئن با ورود به پنانگ، به شبه‌جزیره مالایی رسید. تا سپتامبر همان سال، لنکستر در این جزیره باقی ماند.
هسو چیه-یو (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
ادهرم () از ترکیب "ا" با "دهرم" مشتق شده‌است که به معنای واقعی کلمه به معنای "نه "دهرم"" و عدم فضیلت است. جوهری که باعث می‌شود اشیاء و ارواح سکون اختیار کنند و از حرکت باز مانند اصل متضاد «دهرم» است. هر چیزی که رشد معنوی را تسهیل می‌کند (دهرم) و هر چیزی که مانع رشد معنوی می‌شود ادارما و آن ایمان کور بدون توجه به درک معنوی است.
نیکا شاکرمی (۱۰ مهر ۱۳۸۴ – ۲۹ شهریور ۱۴۰۱) نوجوان معترض شرکت‌کننده در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود که توسط چند مأمور سپاه پاسداران ربوده، شکنجه و مورد تجاوز جنسی قرار گرفت و نهایتاً به قتل رسانده شد. بر اساس فیلم‌های ضبط شده در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱، شاکرمی در اعتراضات مانند روسری‌سوزان و شعاردادن حضوری فعال داشت. با شروع سرکوب، نیروهای امنیتی به‌طور جدی در همان شب به دنبال دستگیری او بودند. نیکا در آخرین تماس‌اش گفته بود ماموران در بلوار کشاورز تهران به دنبالش هستند. نیکا پس از آن تماس، مفقود شد. آخرین تصویر موجود از او
پس از آن تماس، مفقود شد. آخرین تصویر موجود از او نشان می‌دهد که در حال مخفی‌شدن بین خودروها است تا مأموران نتوانند او را دستگیر کنند. به گفته شاهدان، مدت کمی پس از این لحظه، دستگیر و در یک ون پلیس دیده شد. خانواده‌اش پس از ۱۰ روز پیکر آسیب‌دیدهٔ او را در کهریزک شناسایی کردند. مأموران امنیتی سپس پیکرش را دزدیدند و مخفیانه به خاک سپردند. برخی منابع، به دلیل وجود ردِّ بخیه و کالبد شکافی در بدن شاکرمی، تجاوز جنسی و سرقت اعضای داخلی بدن او توسط نیروهای جمهوری اسلامی را مطرح کردند. نسرین شاکرمی (مادر نیکا)
اسلامی را مطرح کردند. نسرین شاکرمی (مادر نیکا) می‌گوید با مشاهده پیکر دخترش، به جز شکستگی در ناحیه جمجمه و فک، جراحتی در نواحی دیگر بدن وی وجود نداشت و اینکه دخترش را کشتند و او را برای اعتراف اجباری تهدید کرده‌اند. بی‌بی‌سی در آوریل ۲۰۲۴ اعلام کرد به شواهدی دست یافته که نشان می‌دهد نیکا در یک کامیون یخچال‌دار و به‌دست سه تن از نیروهای سپاه پاسداران پس از تجاوز جنسی و ضرب‌وشتم، با باتوم کشته شده است. زندگی. نیکا شاکرمی در ۱۰ مهر ۱۳۸۴ در خرم‌آباد به دنیا آمد. او به هنر علاقه داشت و در تهران در هنرستان تحصیل
او به هنر علاقه داشت و در تهران در هنرستان تحصیل می‌کرد و در کافه‌ای مشغول به کار بود. همکلاسی او دربارهٔ نیکا چنین گفته است: «نیکا شاکرمی برونگرا بود و اهل آشتی» پدر و مادر نیکا هر دو اهل خرم‌آباد بودند، شغل پدرش پیمانکاری بود، مادرش نسرین هنرمند و خانه‌دار است. همچنین او یک خواهر بزرگتر به نام آیدا دارد. پدر نیکا در سال ۱۳۹۲ درحالی که او ۸ ساله بود درگذشت، مادر او پس از درگذشت همسرش برای نزدیک بودن به خانواده پدری‌اش با فرزندانش به فردیس کرج مهاجرت کرد. نیکا تا سال قبل از به قتل رسیدنش در فردیس زندگی
نیکا تا سال قبل از به قتل رسیدنش در فردیس زندگی می‌کرد که برای تحصیل به تهران مهاجرت کرد. به گفته نزدیکان نیکا، وی هنرمندی مهربان بود که چندین هنر و مهارت داشت و در نقاشی از مهارت ویژه‌ای برخوردار بود. بازداشت و قتل در جریان خیزش ۱۴۰۱. نیکا شاکرمی معترض شرکت‌کننده در خیزش ۱۴۰۱ ایران بود. نیکا روز ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ روی سطل زباله واژگونی ایستاد و روسری شعله‌ورش را در میان شعارهای مرگ بر دیکتاتور در هوا می‌چرخاند. او چند ساعت بعد از ثبت تصاویر ویدئویی که در اختیار سی‌ان‌ان قرار گرفته و صحت آن‌ها تأیید شده است،
سی‌ان‌ان قرار گرفته و صحت آن‌ها تأیید شده است، در بلوار کشاورز تهران مفقود شد. ۷ مهر ۱۴۰۱ (سه روز پیش از سالگرد تولد نیکا) خانواده‌اش پیکر او را در کهریزک شناسایی کردند. او در آخرین تماسش گفته بود در حال فرار از دست مأموران است. خانواده او از شب سه‌شنبه ۲۹ شهریور تمام زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها، ادارات پلیس امنیت و بیمارستان‌ها را به دنبالش گشته بودند. او در حالی مفقود شده بود که شناسنامه‌اش در کوله پشتی‌اش بود. نیکا تا حوالی ساعت ۷ صبح ۳۰ شهریور در دسترس بوده و بعد از آن موبایلش خاموش بوده است. خانواده
بوده و بعد از آن موبایلش خاموش بوده است. خانواده شاکرمی ۷ مهر هنگام تکمیل پرونده مفقودی او به پلیس امنیت مراجعه کرده بودند. در آنجا به آن‌ها گفته شده پیکری پیدا شده که با مشخصات او همخوان است و برای شناسایی بیایید. در کهریزک هنگام شناسایی فقط صورت او را به آن‌ها نشان دادند و اجازه دیدن پیکر را به خانواده ندادند. آتش شاکرمی، خاله او گفت: «علت فوت نیکا را سقوط از بلندی اعلام کردند اما برادرم مطابق تصاویری که به آن‌ها نشان داده شده گفته است شکل قرار گرفتن پیکر روی پیاده‌رو عادی نبود و به نظر نمی‌آمد که از
روی پیاده‌رو عادی نبود و به نظر نمی‌آمد که از بلندی پرت شده باشد. صبح که برای تحویل پیکر رفتند دیدند دماغش منهدم شده و جمجمه و پیشانی‌اش از ضربه‌های متعدد جسم سخت و جای باتون شکسته و متلاشی است.» نیکا را از روی نشان مادرزادی‌اش شناختند. حساب‌های تلگرام و اینستاگرام شاکرمی در شبی که تلفن همراهش خاموش و مفقود شد پاک شده است. خشونت و تجاوز جنسی. بر پایه برخی از سندهای محرمانه منتشر شده در سال ۱۴۰۳، چند مأمور امنیتی وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پس از کتک زدن و شکنجه نیکا شاکرمی با شوکر و باتون، پیش از
زدن و شکنجه نیکا شاکرمی با شوکر و باتون، پیش از کشتنش به او تجاوز جنسی کردند. گروه هکری «عدالت علی» سه‌شنبه یکم اسفند ۱۴۰۲، پس از حمله سایبری و نفوذ به سامانه مدیریت پرونده‌های قضاییِ قوه قضائیه جمهوری اسلامی، میلیون‌ها مدرک را در وب سایت و کانال تلگرامی خود در دسترس عموم قرار داد. بر اساس یکی از این اسناد خیلی محرمانه، نیکا شاکرمی در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ «به عنوان جسد ناشناس» از کلانتری ۱۲۹ جامی به پزشکی قانونی کهریزک انتقال یافته و علت ارجاع «سقوط از ساختمان» ذکر شده است. براساس این سند که گزارشی از عباس
ذکر شده است. براساس این سند که گزارشی از عباس مسجدی آرانی، رئیس سازمان پزشکی قانونی کشور به «انصاری»، معاون سیاسی و اجتماعی شورای عالی امنیت ملی است، «در معاینه جسد، علت فوت صدمات متعدد بدنی متعاقب اصابت جسم سخت» عنوان شده است. بر اساس این مدرک، علاوه بر «صدمات منطبق بر درگیری یا صدمات دفاعی در بدن» نیکا شاکرمی، «در معاینه تناسلی، آثار مبنی بر تجاوز یا برقراری رابطه جنسی خشن مشهود» بوده است. نکته دیگر در این سند، تأکید رئیس سازمان پزشکی قانونی کشور بر اجساد معترضان کشته شده در این متن است که به گفته او این
معترضان کشته شده در این متن است که به گفته او این سازمان از «جمع‌آوری پرونده‌های» آنها به دلیل «پرهیز از تجمع آمار در یک مکان» پرهیز می‌کند و پرونده‌ها در هر استان «به‌طور مستقل» بررسی می‌شود. خبرگزاری میزان به نقل از روابط عمومی پزشکی قانونی، وجود چنین نامه‌ای را انکار نمود و نوشت این نامه غیر منطبق بر قالب شماره نامه‌های سازمان پزشکی قانونی بوده و تاریخ آن به یک روز تعطیل زده شده است. سرویس جهانی بی‌بی‌سی اسنادی محرمانه به دست آورد که از تعرض جنسی به نیکا شاکرمی و جزئیات قتل او به دست نیروهای امنیتی
نیکا شاکرمی و جزئیات قتل او به دست نیروهای امنیتی ایران پرده برداشت. اسنادی که بی‌بی‌سی به دست آورده و تأیید شده حاکی از آن است که سه مرد، که از سوی نیروهای امنیتی ایران مأمور مقابله با تظاهرات اعتراضی سال ۱۴۰۱ بودند، به نیکا شاکرمی تعرض جنسی کرده و سپس او را به قتل رساندند. این اسناد حاوی گزارش افراد درگیر در ماجرای بازداشت و قتل نیکا شاکرمی، از جمله اظهارات خود این افراد (آرش کلهر، صادق منجزی، بهروز صادقی و مرتضی جلیل) بوده است. جلوگیری پلیس امنیتی از تشکیل پرونده. بر اساس گزارش منبعی نزدیک به خانواده
پرونده. بر اساس گزارش منبعی نزدیک به خانواده نیکا شاکرمی، پلیس امنیت پس از ناپدید شدن نیکا، به خانواده‌اش اجازه تشکیل پرونده مفقودی نمی‌داد و قرار بوده که حکومت پیکرش را به عنوان فرد مجهول الهویه، دفن کند. روایت‌ها. حکومت جمهوری اسلامی چند روز پس از مفقود شدن پیکر نیکا ادعا کرد که او با پریدن از بالای یک ساختمان، خودکشی کرده است؛ در حالی که گزارش‌های مستقل حاکی از آن است که پیکر نیکا در حالی تحویل خانواده‌اش شد که صورتش بر اثر ضربات باتوم، لِه شده و از بین رفته بوده است. همچنین یک منبع آگاه پیشتر به رادیو
رفته بوده است. همچنین یک منبع آگاه پیشتر به رادیو زمانه و دوستان او گفتند که نیکا شاکرمی سه‌شنبه شب ۲۹ شهریور، در تقاطع بلوار کشاورز و خیابان ۱۶ آذر در میان اعتراض‌ها دیده شده است. افرادی که آخرین فیلم‌ها و لحظات نیکا را در خیابان دیده‌اند در مصاحبه با سی‌ان‌ان، اعلام کردند که چندین نیروی لباس شخصی او را پس از تعقیب و گریز دستگیر کرده‌اند. نسرین شاکرمی، مادر نیکا. نسرین شاکرمی، مادر نیکا شاکرمی، در ویدئویی که رادیو فردا پخش کرد مرگ دخترش را «جنایت» خواند و گفت که تحت فشار بوده تا اعتراف تلویزیونی کند و از
گفت که تحت فشار بوده تا اعتراف تلویزیونی کند و از صحبت‌های اجباری او، مرگ نیکا را «خودکشی» نشان دهند. او در رد ادعای حکومت مبنی بر سقوط او از ارتفاع گفت: «من خودم بارها بدن دخترم را پس از تحویل گرفتن جسد او رؤیت کردم و تمام بدن او کاملاً سالم بود و هیچ شکستگی و کبودی در دست و پاهای او نبود. یک ضربه خیلی شدید خورده بود و جمجمه‌اش به تو رفته بود و فکش شکسته شده بود.» نسرین شاکرمی در یک مصاحبه اختصاصی با تلویزیون ایران اینترنشنال که عصر پنجشنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۱ پخش شد، گفت که روزهای اول پس از ناپدید شدن دخترش در
شد، گفت که روزهای اول پس از ناپدید شدن دخترش در اعتراضات، دستگاه‌های ذی‌ربط از جمله زندان اوین و کهریزک به آنها برای ثبت درخواستشان دربارهٔ ناپدیدشدن نیکا اهمیتی نمی‌دادند و پس از یک هفته تقاضای آنها را ثبت کردند. او افزود: «خانواده‌هایی که به دلیل بی‌اطلاعی از فرزندانشان به زندان اوین مراجعه کرده بودند را کتک زدند.» او تأکید کرد بر این باور است که نیکا روز ۲۹ شهریور در تظاهرات کشته و جسد او همان روز به سردخانه کهریزک تحویل داده شده است و افزود جسد دخترش را صبح روز پس از کشته شدن به مکان دیگری منتقل و از