payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رودسی هجوم می‌بردند، اتحاد تشکیل داد. فیلیپ همچنین با چندین شهر مهم جزیره کرت، مانند هیراپیتن و اولوس، متحد شد. با توجه به اینکه ناوگان و اقتصاد رودسی‌ها از غارت دزدان دریایی رنج می برد، فیلیپ معتقد بود که شانس او برای درهم شکستن رودس بالاست. او برای نیل به هدفش، با پادشاه امپراتوری سلوکی ، آنتیوخوس بزرگ ، علیه بطلمیوس پنجم مصر (امپراتوری سلوکی و مصر دو ایالت دیگر دیادوخی بودند) اتحاد تشکیل داد. سپس فیلیپ شروع به حمله به سرزمین های بطلمیوس و متحدان رودسی او در تراکیا و اطراف پروپونتیس کرد. در سال 202 قبل
در تراکیا و اطراف پروپونتیس کرد. در سال 202 قبل از میلاد، رودس و متحدانش پرگاموم، سیزیکوس و بیزانس ناوگان خود را آماده کردند و فیلیپ را در نبرد خیوس شکست دادند. تنها چند ماه بعد، ناوگان فیلیپ آن‌ها را در نبرد لاد شکست داد. در حالی که فیلیپ در حال غارت قلمرو پرگاموم و حمله به شهرهای کاریا بود، آتالوس اول پرگاموم برای منحرف کردن مسیر جنگ به آتن رفت. او موفق شد با آتنی ها اتحاد برقرار سازد و آتن بلافاصله با مقدونی ها اعلان جنگ کرد. پادشاه مقدونیه نمی توانست در برابر این حادثه سکوت کند. او با نیروی دریایی خود
برابر این حادثه سکوت کند. او با نیروی دریایی خود و با تعدادی پیاده نظام به آتن حمله کرد. با این حال، رومیان به او هشدار دادند که عقب نشینی کند یا با روم که حامی آتن بود، هم روبرو خواهد شد. فیلیپ پس از آن که در جنگی دریایی از ناوگان رودس و پرگاموم شکست خورد، عقب نشینی کرد. اما قبل از عقب‌نشینی به شهر ابیدوس در هلسپونت هم حمله کرد. ابیدوس پس از یک محاصره طولانی سقوط کرد و اکثر ساکنان آن خودکشی کردند. فیلیپ اولتیماتوم رومی‌ها برای توقف حمله به دولت‌های یونانی را رد کرد و رومیان به مقدونیه اعلام جنگ کردند. این
رد کرد و رومیان به مقدونیه اعلام جنگ کردند. این باعث شد که شهرهای کرت هیچ متحد اصلی نداشته باشند و بزرگترین شهر کرت، کنوسوس، به رودس پیوست. در مواجهه با این اتحاد بزرگ، هیراپیتن و اولوس تسلیم شدند و مجبور شدند معاهده ای را به نفع رودس و کنوسوس امضا کنند.
طرح‌واره‌های زغالی () یک فیلم درام تاریخی به کارگردانی آنتونی بوهجیویچ است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر هنریک سینکیه‌ویچ ساخته شد. خلاصه داستان. این فیلم درام، روایتی غم‌انگیز از زندگی یک خانواده دهقانی در نیمه دوم قرن نوزدهم است. زنی برای نجات شوهرش از فراخوانی به ارتش امپراتوری روسیه و خدمتِ بسیار طولانی‌مدتِ سربازی در آنجا - که تهدیدی برای بقای مزرعه و کسب و زندگی آنهاست - خود را به نویسنده‌ای محلی می‌سپارد که مدعی است مسول ثبت‌نام سربازان در ارتش است و قول داده در
مسول ثبت‌نام سربازان در ارتش است و قول داده در صورت کامجویی از زن، نام شوهرش را از فهرست فراخوانی ارتش حذف کند. مرد به مرادش می‌رسد اما بعد، به‌کلی منکر وعده خود شده و درخواست زن را رد می‌کند. دهقان که متوجه ارتباط همسرش با نویسنده شده، او را با ناامیدی می‌کشد و سپس خودکشی می‌کند.
لئوپولد بوچکوفسکی (؛ – ) نویسنده، شاعر، نقاش و مجسمه‌ساز اهل لهستان بود. او در قیام ورشو شرکت داشت و در سال ۱۹۵۶ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "طرح‌واره‌های زغالی" اشاره نمود.
برنامه یاران مک‌آرتور، همچنین بورسیه مک‌آرتور و در محاوره «بورسیه نابغه‌ها»، جایزه‌ای است که سالانه توسط بنیاد جان دی و کاترین تی مک‌آرتور به ۲۰ تا ۳۰ نفر که در هر زمینه‌ای «اصالت و فداکاری فوق‌العاده در فعالیت‌های خلاقانه‌شان و ظرفیت بارزی در خودپیش‌بردگی نشان داده‌اند» و شهروند یا ساکن ایالات متحده هستند، اعطا می‌شود. بنا بر تارنمای این بنیاد، «بورسیه، پاداشی برای موفقیت‌های گذشته نیست، بلکه سرمایه‌گذاری بر اصالت، بینش و پتانسیل یک فرد است»، اما همچنین می‌گوید چنین پتانسیلی «بر اساس پیشینه دستاوردهای مهم»
چنین پتانسیلی «بر اساس پیشینه دستاوردهای مهم» است. جایزه فعلی ۸۰۰٬۰۰۰ دلار است که طی پنج سال در اقساط سه‌ماهه پرداخت می‌شود. پیشتر ۶۲۵٫۰۰۰ دلار بود. این رقم از ۵۰۰٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۳ با انتشار بیانیه‌ای از بنیاد مک آرتور افزایش یافت. از سال ۱۹۸۱، ۱٫۱۱۱ نفر به عنوان "یاران مک‌آرتور"، در محدوده سنی ۱۸ تا ۸۲ سال لقب گرفته‌اند. این جایزه به عنوان «یکی از مهم‌ترین جوایزی که واقعاً «چشم‌داشت» ندارد»، نامیده می‌شود. این جایزه هیچ درخواست پذیرشی را نمی‌پذیرد. نامزدهای ناشناس و محرمانه توسط بنیاد دعوت شده و توسط
ناشناس و محرمانه توسط بنیاد دعوت شده و توسط یک کمیته گزینش ناشناس و محرمانه متشکل از ده‌ها نفر بررسی می‌شوند. چنین کمیته‌ای همهٔ نامزدها را بررسی می‌کند و دریافت‌کنندگان جایزه را به رئیس و هیئت‌مدیره بنیاد پیشنهاد می‌کند. اکثر یاران جدید ابتدا با دریافت یک تماس تلفنی شادباش از نامزدی و برنده‌شدن خود آگاه می‌شوند. جیم کالینز یکی از برندگان جایزه مک‌آرتور، تجربه‌اش را در سرمقاله "نیویورک تایمز" شرح داده‌است. سیسیلیا کنراد مدیرعامل و پیش‌برنده برنامه یاران مک‌آرتور است.
تاریخ‌گذاری تابناکی یا تاریخ‌گذاری لومینسانس () به گروهی از روش‌های تاریخ‌گذاری زمانی اشاره دارد که تعیین می‌کنند دانه‌های معدنی آخرین بار در چه مدت زمانی در معرض نور خورشید یا حرارت کافی قرار گرفته‌اند. برای زمین‌شناسان و باستان‌شناسانی که می‌خواهند بدانند چنین رویدادی چه زمانی رخ داده‌است مفید است. "تاریخ‌گذاری تابناکی" از روش‌های مختلفی برای تحریک و اندازه‌گیری لومینسانس استفاده می‌کند. این شامل تکنیک‌هایی مانند لومینسانس تحریک شده نوری (OSL)، لومینسانس تحریک شده مادون قرمز (IRSL) و تاریخ گذاری حرارتی
تحریک شده مادون قرمز (IRSL) و تاریخ گذاری حرارتی (TL) است. «تاریخ‌گذاری نوری» معمولاً به OSL و IRSL اشاره دارد، اما نه TL. محدوده سنی روش‌های "تاریخ‌گذاری لومینسانس" از چند سال تا بیش از یک میلیون سال گسترش می‌یابد. شرایط و دقت. تمام رسوبات و خاکها حاوی مقدار کمی ایزوتوپ‌های رادیواکتیو عناصری مانند پتاسیم، اورانیوم، توریم و روبیدیم هستند. اینها به آرامی در طول زمان دچار واپاشی هسته‌ای می‌شوند و تابش‌های یونیزه‌کننده آنها توسط دانه‌های معدنی موجود در رسوبات مانند کوارتز و فلدسپات پتاسیم جذب می‌شود. تابش
مانند کوارتز و فلدسپات پتاسیم جذب می‌شود. تابش باعث می‌شود که بار درون دانه‌ها در «تله‌های الکترونی» ناپایدار ساختاری باقی بماند. بار محبوس شده در طول زمان با سرعتی که توسط میزان تابش پس زمینه در محلی که نمونه دفن شده‌است، انباشته می‌شود. تحریک این دانه‌های معدنی با استفاده از نور (آبی یا سبز برای OSL؛ مادون قرمز برای IRSL) یا گرما (برای TL) باعث می‌شود یک سیگنال لومینسانس با آزاد شدن انرژی الکترون ناپایدار ذخیره‌شده منتشر شود که شدت آن بسته به مقدار متغیر تابش جذب شده در حین دفن و ویژگی‌های خاص کانی
تابش جذب شده در حین دفن و ویژگی‌های خاص کانی متفاوت است. بیشتر روش‌های "تاریخ‌گذاری لومینسانس" بر این فرض تکیه می‌کنند که دانه‌های معدنی پیش از زمان تاریخ‌گذاری رویداد (زمان دفن) به اندازهٔ کافی سفید شده بوده‌اند. به عنوان مثال، در کوارتز، زمان کوتاهی در نور در محدودهٔ ۱ تا ۱۰۰ ثانیه در یک روز پیش از مدفون‌شدن، برای «تنظیم مجدد» ساعت تاریخ‌گذاری OSL کافی است این معمولاً، اما نه همیشه، در مورد نهشته‌های بادی مانند تپه‌های ماسه‌ای و بادرُفت‌ها و برخی از رسوبات آب‌ریزی شده صدق می‌کند. سنّ تک کوارتز OSL را
آب‌ریزی شده صدق می‌کند. سنّ تک کوارتز OSL را می‌توان به‌طور معمول از ۱۰۰ تا ۳۵۰۰۰۰ سال قبل از میلاد تعیین کرد و زمانی که از روش‌های مناسب استفاده شود و بررسی‌های مناسب نیز انجام شود، می‌تواند قابل اعتماد باشد. تکنیک‌های فلدسپات IRSL پتانسیل گسترش دامنهٔ داده‌پذیری را تا یک میلیون سال دارند، زیرا فلدسپات‌ها معمولاً سطوح اشباع دوز بسیار بالاتری نسبت به کوارتز دارند، اگرچه ابتدا باید به مسائل مربوط به محو شدن غیرعادی رسیدگی شود.
ابو احمد عبدالرحمن بن علی بن مرزبان طبیب مرزبانی معروف به ابن مرزبان یک صاحب‌منصب و پزشک فارس بود که به آل بویه خدمت می‌کرد. او شاگرد ابن سینا بود. اطلاعات زیادی از او در دست نیست. نسب خود را به خانواده‌ای بومی اصفهان برمی‌گرداند. در قاین به دنیا آمده و ابتدا در نیشابور می‌زیست. اما در بیشتر عمر خود به جای زادگاهش در بغداد و در خوزستان زندگی می‌کرد. او در اوایل زندگی، تحصیلات علمی و فقه اسلامی آموخت. وی بعدها قاضی شوشتر و رئیس بیمارستان معروف عَضُدی در بغداد شد. ابن مرزبان بعدها، در سال ۱۰۰۶ میلادی (۴۲۰
شد. ابن مرزبان بعدها، در سال ۱۰۰۶ میلادی (۴۲۰ هجری قمری) در شوشتر درگذشت. ابن مرزبان معاصر با ثعالبی (مؤلّف "یتیمه الدّهر") بوده و با او مکاتباتی داشت. او کتاب‌هایی همچون "اخبار ابی العینا"، "اخبار ابن الرّومی"، "اخبار جحظه برمکی"، "الآداب در طعام و شراب" دارد و شعر نیز می‌سرود. ابن مرزبان کتابی به زبان عربی در ستایش سگ، به نام "فضل الکلاب" نوشت و در آن دربارهٔ رفتار سگ و گربه، دربارهٔ وفاداری سگ و حکایات سگانی که ارباب خود را نجات دادند را آورده‌است. این کتاب با لحنی نوشته شده که گویی مؤلف در حال مکالمه
کتاب با لحنی نوشته شده که گویی مؤلف در حال مکالمه با یک دوست است، او می‌گوید که سگ به بسیاری از کسانی که لباس می‌پوشند شرف دارد. کتاب "فضل الکلاب" در سال ۱۹۷۸ میلادی توسط جی.آر. اسمیت و ام. اِی. اس. عبدالحلیم به زبان انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات آریس و فیلیپس، با نام "برتری سگ‌ها از بسیار کسانی که لباس می‌پوشند" ("The Superiority of Dogs over many of Those who wear Clothes") منتشر شد.
یانوشیک () یک مجموعهٔ تلویزیونی لهستانی است که در سال ۱۹۷۳ ساخته و در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این سریال دربارهٔ یک یاغی مشهور لهستانی است که طبق افسانه‌ها، از ثروتمندان می‌دزدید و به فقرا می‌بخشید. وی سرانجام به دام سربازان اتریشی افتاد و با فروکردن یک قلاب فلزی به درون دنده‌ها و قفسهٔ سینه و آویزان کردنش، اعدام شد. شخصیت یانوشیک در این سریال را نباید با راهزن جاده‌ای افسانه‌ای یورای یانوشیک اشتباه گرفت، گرچه در خلق آن، از وی الهام گرفته شده‌است.
سمافور (به انگلیسی: Semafor) یک وب سایت خبری است که در سال ۲۰۲۲ توسط بن اسمیت، سردبیر سابق بازفید نیوز و ستون نویس رسانه ای سابق در "نیویورک تایمز ،" و جاستین بی. اسمیت، مدیر عامل سابق گروه رسانه ای بلومبرگ، تأسیس شد. شرح و ریشه‌شناسی. "نیویورک تایمز" "سمافور را" یک «سازمان خبری جهانی» نامیده‌است. "واکس" سمافور را به عنوان «مجموعه ای از خبرنامه‌ها، به علاوه یک وب سایت، که مخاطبان سطح بالایی را هدف قرار می‌دهد که موضوعاتی مانند سیاست واشینگتن و فناوری دره سیلیکون را می‌فهمند، اما بیشتر می‌خواهند». دسترسی به
را می‌فهمند، اما بیشتر می‌خواهند». دسترسی به این وب سایت رایگان است و توسط تبلیغات پشتیبانی می‌شود، اگرچه بنیانگذاران "سمافور وعده" برنامه‌هایی را برای تبدیل به یک مدل اشتراک پولی داده‌اند. این سازمان در نیویورک مستقر است. منابع مالی. عملیات در ابتدا با سرمایه‌گذاری ۲۵ میلیون دلاری و همچنین درآمد حاصل از تبلیغات و رویدادهای حضوری پشتیبانی می‌شد. سرمایه گذاران عبارتند از سم بنکمن فرید، David G. Bradley، خورخه پائولو لمان، و Jessica Lessin. جنسیس موتور / شرکت هیوندای موتور، مسترکارت، فایزر، کوالکام، گروه
هیوندای موتور، مسترکارت، فایزر، کوالکام، گروه چندملیتی هندی تاتا گروه و ورایزون از جمله ده شریک راه‌اندازی بودند. دیگر تبلیغ‌کنندگان و حامیان مالی سیسکو و علی‌بابا هستند. در سال ۲۰۲۳، "سمافور" برنامه‌های خود را برای بازخرید سرمایه‌گذاری بنکمن فرید پس از ورشکستگی FTX اعلام کرد. جاستین اسمیت "، یکی از بنیانگذاران سمافور ،" اظهار داشت که بنکمن فرید به دلیل ساختار سهام دو طبقه ای این شرکت، «هیچ سهم واقعی» در "سمافور" دریافت نکرده‌است و نه او و نه هیچ سرمایه‌گذار دیگری بر پوشش سرمقاله یا عملیات تأثیری
دیگری بر پوشش سرمقاله یا عملیات تأثیری نداشته‌است. اگرچه بنکمن فرید بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار بیرونی "سمافور" بود، اما اگر سرمایه‌گذاری خود را به سهام تبدیل می‌کرد، سهم اقلیت کوچکی را دریافت می‌کرد. در مه ۲۰۲۳، "سمافور" ۱۹ میلیون دلار سرمایه اضافی از سرمایه گذاران برای جایگزینی پول دریافتی از بانکمن-فرید جمع‌آوری کرد. شرکت‌های چینی. سمافور به خاطر رابطه اش با افراد یا نهادهای مرتبط با حزب کمونیست چین (ح‌ک‌پی) مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در ژانویه ۲۰۲۳، صدای آمریکا گزارش داد که "سمافور" از غول تجارت الکترونیک
گزارش داد که "سمافور" از غول تجارت الکترونیک چین، گروه علی بابا، حمایت مالی دریافت کرده‌است.
سپهر اعظمی (۲۵ بهمن ۱۳۷۷ – ۱۵ آذر ۱۴۰۱) یکی از کشته‌شدگان، در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بود. او پس از زخمی شدن با گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای امنیتی، ۳۳ روز در وضعیت کما قرار داشت و در حالی‌که یک چشم او تخلیه شده بود، جان‌باخت. زندگی. سپهر اعظمی ۲۵ بهمن سال ۱۳۷۷ در تهران متولد شد. او در خانواده‌ای کُرد یارسان متولد شد که اصالتاً اهل صحنه در استان کرمانشاه بودند. او که یک برادر و یک خواهر بزرگ‌تر از خودش داشت، در ۵ سالگی به همراه خانواده از تهران به کرج رفت و در منطقهٔ چهارباغ ساکن شد. محمدرضا، پدر سپهر اعظمی،
منطقهٔ چهارباغ ساکن شد. محمدرضا، پدر سپهر اعظمی، کارگر و مادرش فریده، خانه‌دار بود. وقتی ۷ ساله بود، در راه سفر نوروزی به مشهد، خودرو آنها دچار سانحه شد و او با شکستگی دست و پا، حدود ۱۲ روز در کما به‌سر برد. سپهر اعظمی بیش از درس خواندن، به کارهای فنی و تتو علاقه داشت و قصد کرده بود تا یک تتو آرتیست حرفه‌ای شود. وی همچنین به طراحی، سفالگری، تنیس روی میز، رانندگی، دریا و مسافرت علاقه داشت. او از ۱۹ سالگی به آرایشگری گرایش پیدا کرد و با گذراندن دوره و کسب مدارک آرایشگری، در طبقهٔ پایین خانهٔ پدری، یک
کسب مدارک آرایشگری، در طبقهٔ پایین خانهٔ پدری، یک آرایشگاه افتتاح کرد و در آن‌جا به کار آرایشگری مشغول شد. وی در آرایشگاه خود، به افراد و کودکان بی‌بضاعت و کارتن‌خواب خدمات رایگان می‌داد. او همچنین به حیوانات علاقه داشت و به سگ‌های بی‌خانمان غذا می‌داد و یک سگ به اسم «تدی» داشت. کشته‌شدن. سپهر اعظمی پس از شنیدن خبر جان‌باختن مهسا امینی به شدت ناراحت و عصبانی بود. او ۱۲ آبان ۱۴۰۱، همزمان با مراسم چهلم حدیث نجفی یکی دیگر از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران، در کوچهٔ ظفر ۱۴ واقع در کمال‌شهر کرج، توسط نیروهای
کوچهٔ ظفر ۱۴ واقع در کمال‌شهر کرج، توسط نیروهای سرکوبگر، از فاصلهٔ ۲ متری هدف ده‌ها گلولهٔ ساچمه‌ای قرار گرفت. بیش از ۷۰ گلولهٔ ساچمه‌ای به قفسهٔ سینه تا صورت او اصابت کرد و به زمین افتاد. یکی از کارتن‌خواب‌هایی که سپهر اعظمی در مغازه‌اش او را رایگان اصلاح می‌کرد، با دیدن این صحنه فریاد زد که وی را نجات بدهید. در همین حال او و یکی از معترضان با خودرو پژو ۲۰۶، سپهر اعظمی را به بیمارستان رساندند. با تماس همسایه‌ها، خانوادهٔ سپهر اعظمی نشانی از فرزندشان را در بیمارستان کوثر یافتند. کادر درمان این بیمارستان به
کوثر یافتند. کادر درمان این بیمارستان به خانواده می‌گویند که فرزند آن‌ها به بیمارستان مدنی منتقل شده‌است. سپهر اعظمی در این بیمارستان، برای خارج کردن گلوله‌های ساچمه‌ای از سرش، تحت عمل جراحی قرار گرفت. به گفتهٔ پزشکان ۴ گلوله از راه چشم وارد مغز او شده بود. وی با سطح هوشیاری ۱٫۵ به کما رفت. سپهر اعظمی را پس از مدتی مجدداً به اتاق عمل برده و چشم چپ او را تخلیه کردند. پس از دو هفته سطح هوشیاری او کمی بالاتر رفت و به صدای نزدیکانش واکنش نشان داد اما از ۱۳ آذر، بدنِ او دیگر مواد غذایی مانند سوپ و آب‌میوه را
بدنِ او دیگر مواد غذایی مانند سوپ و آب‌میوه را قبول نکرد. یکی از ساچمه‌ها به نقطه حساس مغز رسیده و عفونت کرده بود و اجازه نمی‌داد سطح هوشیاری وی بالا بیاد. پزشکان اعلام کردند که دیگر کاری از دست آنان ساخته نیست. سپهر اعظمی پس از ۳۳ روز که در حالت کما بود، ساعت ۶ صبح ۱۵ آذر ۱۴۰۱ در بیمارستان مدنی کرج جان‌باخت. پیکر سپهر اعظمی ۱۷ آذر ۱۴۰۱ در «بهشت علی» اشتهارد به خاک سپرده شد.
یورای یانوشیک (؛ ؛ غسل تعمید داده‌شده در ۲۵ ژانویه ۱۶۸۸ – درگذشت ۱۷ مارس ۱۷۱۳) یک راهزن جاده‌ای اسلواک بود که تا به امروز شخصیت اصلی بسیاری از رمان‌ها، شعرها و فیلم‌های اسلواکی بوده‌است. مطابق افسانه‌ها، او از اشراف و ثروتمندان می‌دزدید و به فقرا می‌بخشید، عملی که اغلب به رابین هود نسبت داده می‌شود. این افسانه در کشورهای لهستان (با نام «یژی یانوشیک» و همچنین «یانوشیک»، «یانیچک» یا «یانیتسک») و جمهوری چک شناخته شده‌است. راهزن واقعی شباهت چندانی با افسانه‌های معاصر درباره‌اش ندارد، افسانه‌هایی که محتوای‌شان
معاصر درباره‌اش ندارد، افسانه‌هایی که محتوای‌شان تا حدی منعکس کننده اسطوره‌های عامیانه فراگیر از قهرمانی است که از ثروتمندان می‌گیرد و به فقرا می‌بخشد. با این حال، این افسانه نیز در قرن نوزدهم توسط فعالان و نویسندگان تکوین یافت، که در آنها «یانوشیک» به یک راهزن جاده‌ای در داستان‌هایی تبدیل شد که در مناطق شمالی پادشاهی مجارستان (امروزه در خاک اسلواکی) و در میان گورال‌های محلی منطقهٔ «پُدخاله» در شمال کوه‌های تاترا فعالیت داشت. تصویر یانوشیک به عنوان نماد مقاومت در برابر ظلم زمانی تقویت شد که اشعار مربوط به
در برابر ظلم زمانی تقویت شد که اشعار مربوط به او به بخشی از برنامه درسی ادبیات کشورهای اسلواکی و جمهوری چک در دوره راهنمایی و دبیرستان راه یافت و دوباره با ساخت فیلم‌های متعددی دربارهٔ او در قرن بیستم تبلیغ شد. در جریان قیام ملی اسلواکی علیه نازیسم، یکی از گروه‌های پارتیزانی نام او را برای خود انتخاب نمود. او در روستایی در قلمروی پادشاهی هابسبورگ در خاک پادشاهی مجارستان بزرگ شد و هنگامی که پانزده سال سن داشت، با شورشیان کوروتس جنگید. وی سپس به خدمت ارتش دودمان هابسبورگ درآمد. در سال ۱۷۱۰ هنگامی که نگهبان
هابسبورگ درآمد. در سال ۱۷۱۰ هنگامی که نگهبان زندانی در بیتچا بود، به فرار یکی از دوستانش به نام «توماش اوهورچیک» کمک کرد. ایندو با هم یک گروه راهزنی جاده‌ای ایجاد کردند و یانوشیک در ۲۳ سالگی سرکردگی آن را پس از کناره‌گیری اوهورچیک به‌عهده گرفت. مکان فعالیت اینها بخشی از خاک کشورهای اسلواکی، موراویا و لهستان امروزی بود و بیشتر قربانیان آنها تجار ثروتمند بودند. تحت رهبری یانوشیک، این گروه فوق‌العاده جوانمردانه عمل می‌کرد: آنها هیچ‌یک از قربانیان را نکشتند و حتی به کشیشی که تصادفاً مجروح شده بود کمک کردند.
حتی به کشیشی که تصادفاً مجروح شده بود کمک کردند. همچنین گفته می‌شود که آنها غنایم و اموال دزدی را با فقرا تقسیم می‌کردند و این قسمت از افسانه ممکن است واقعیت داشته باشد. وی را در پائیز ۱۷۱۲ به دام انداختند و در لیپتوسکی میکولاش محاکمه کردند. محاکمه او در ۱۶ و ۱۷ مارس ۱۷۱۳ برگزار شد که طی آن به اعدام محکوم شد. تاریخ دقیق اعدام او نامشخص است اما آن زمان مرسوم بود که به محض پایان دادگاه، آن را اجرا می‌کردند. نحوه اعدام او که تا اوایل قرن نوزدهم کسی از آن آگاهی نداشت، بخشی از افسانه معاصر درباره‌اش شد. قلابی
نداشت، بخشی از افسانه معاصر درباره‌اش شد. قلابی فلزی از پهلوی چپش و به درون دنده‌ها وارد کردند و او را به همان صورت از چوبه دار آویزان کردند تا بمیرد. این شیوه وحشیانه اعدام مختص سرکردهٔ دزدان بود. با این حال، منابع در مورد نحوه اعدام او اختلاف نظر دارند، و همچنین ممکن است که یانوشیک به دار آویخته شده باشد. طبق افسانه‌ای دیگر، او حاضر به قبول تیر خلاص در ازای لو دادن نام یارانش نشد و آن را با گفتن این جمله رد کرد: "حالا که مرا پخته‌ای پس باید مرا بخوری!" و سپس خودش، روی قلاب فلزی اعدام پرید.
گورال‌ها () یا ساکنان مناطق مرتفع لهستان یک زیرگروه قومی لهستانی هستند که عمدتاً در منطقه سنتی‌شان در جنوب لهستان، شمال اسلواکی و در منطقه چیشن سیلزی در جمهوری چک حضور دارند که در منطقهٔ اخیر تحت عنوان «گورال‌های سیلزی» شناخته می‌شوند. همچنین دیاسپورای قابل توجهی از گورال‌ها در غرب اوکراین، شمال رومانی و همچنین در شیکاگو، که مقر «اتحادیه کوهستانی‌های لهستانی در آمریکای شمالی» است، زندگی می‌کنند. سرزمین‌های اصلی گورال عبارتند از: گویش‌های مختلفی که گورال‌ها بدان تکلم می‌کنند نشات گرفته از زبان‌های اسلاوی
بدان تکلم می‌کنند نشات گرفته از زبان‌های اسلاوی غربی، زبان‌های رومی شرقی، زبان‌های لخی و زبان نیاهندواروپایی است.
مارتا اویژینسکا (؛ زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۱) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کارگزار من"، "آب‌شدگی"، "مایکا"، "دستورالعمل زندگی"، "هنرمندان"، "راه‌های آزادی"، "صد سال خاندان وینیخ" و "سلطان" اشاره نمود.
سهیلا سلحشور کردستانی یک کارآفرین، مخترع و استاد دانشگاه ایرانی است. او مدیر عامل شرکت کیتوتک (chitotech) تولیدکننده تجهیزات پزشکی و ملزومات دارویی است. سهیلا سلحشور کردستانی همچنین عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی-پزشکی دانشگاه امیرکبیر تهران است. فعالیت‌های او باعث شده تا کنون برای بیش از ۶ هزار نفر به‌طور مستقیم و غیرمستقیم شغل ایجاد شود. دوران کودکی. سهیلا سلحشور کردستانی سال ۱۳۳۶ خورشیدی در شهر گنبدکاووس به دنیا آمد. حضور آنها در گنبدکاووس به واسطه شغل پدرش در زمینه نقشه‌کشی و اصلاحات ارضی در وزارت کشاورزی
در زمینه نقشه‌کشی و اصلاحات ارضی در وزارت کشاورزی بود. مادر او خانه‌دار بود. تحصیلات. سهیلا سلحشور فقط دوره ابتدایی را در ایران تحصیل کرد و سپس پدرش او را برای ادامه تحصیل به انگلیس برد. در کالج چستر انگلستان دیپلم گرفت و پس از آن در دانشگاه دمونتوفورد (لستر) فوق لیسانس شیمی گرفت. در رشته علوم الیاف دانشگاه لیدز فوق لیسانس گرفت و دکتری تخصصی شیمی پروتئین را از همان دانشگاه گرفت و در نهایت دکتری تخصصی بیولوژی مولکولی را از دانشگاه بیرمنگام گرفت. بازگشت به ایران. سهیلا سلحشور و همسرش تا سال ۱۳۷۲ در انگلستان
سهیلا سلحشور و همسرش تا سال ۱۳۷۲ در انگلستان مشغول به تحصیل و کار بودند، اما در این سال و در دوران ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و دعوت از نخبگان ایرانی برای برگشت و فعالیت علمی و اقتصادی در کشور به ایران برگشت. سهیلا سلحشور: «الان خوشحالم که به ایران برگشتم و من هرگز بابت این برگشت متاسف نبوده‌ام. هرچند در خارج از کشور هم می‌توانستیم پیشرفت کنیم ولی از برگشت‌مان خوشحالیم.» تدریس در دانشگاه. سهیلا سلحشور پس از بازگشت به ایران در دانشگاه امیرکبیر تهران مشغول به تدریس شد و در کنار آن مشغول به انجام کارهای
به تدریس شد و در کنار آن مشغول به انجام کارهای پژوهشی شد. همچنین از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹ به‌عنوان مدیرگروه بیومتریال دانشکده مهندسی – پزشکی امیرکبیر فعالیت کرد و پس از آن به‌عنوان عضو هیئت‌علمی این دانشکده برگزیده شد. تولید و اشتغال زایی. فعالیت‌های سهیلا سلحشور به تدریس در دانشگاه و پژوهش محدود نشد. بین سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۷ به عنوان مشاورعالی تحقیقات توسعه شرکت ساخت وسایل پزشکی کارخانه سوپا فعالیت کرد. تحقیقات روی یک دسته از بیوپلیمرها او را متوجه ظرفیت‌های بسیار عظیمی جهت راه‌اندازی کسب‌وکار در آن زمینه نهفته
عظیمی جهت راه‌اندازی کسب‌وکار در آن زمینه نهفته کرد. بر همین اساس کارهای تحقیقاتی در این حوزه را شروع کرد و نتایج به دست آمده نشان داد که کاربردهای پزشکی بسیار گسترده‌ای را می‌توانند داشته باشند. این پژوهش‌ها منجر به ثبت چند اختراع بین‌المللی شد و در گام بعد ایده تأسیس یک شرکت شکل گرفت و در نهایت شرکت «کیتوتک» را در سال ۱۳۸۱ تأسیس و راه اندازی کرد.[۹] کیتوتک. کیتوتک (کیفیت تولید تکاپو) ابتدا یک مؤسسه تحقیقاتی بود که بر روی بیوپلیمرهای دریایی و کاربرد پزشکی آنها مطالعه می‌کرد. در ابتدا اکثر کارهای تحقیقاتی
آنها مطالعه می‌کرد. در ابتدا اکثر کارهای تحقیقاتی با هزینه شخصی سهیلا سلحشور و وام‌های کوچک تا سقف ۵ میلیون تومان که از نهادهای علمی و صنعتی دریافت می‌شد، انجام شد. پس از آن نهاد ریاست جمهوری وامی را تصویب کرد و به کمک همان وام واحد تولیدی شرکت نیز راه اندازی شد. در حال حاضر کارخانه کیتوتک در زمینه مهندسی- پزشکی فعالیت و سه گروه محصول تولید می‌کند. گروه اول شامل محصولات ضدعفونی‌کننده بدون الکل بر مبنای فناوری‌های جدید می‌شوند، گروه دوم محصولاتی برای قطع خون‌ریزی هستند که برای انعقاد خون به‌کار می‌روند.
خون‌ریزی هستند که برای انعقاد خون به‌کار می‌روند. گروه سوم ترمیم‌کننده‌های بیولوژیک هستند که برای زخم‌های بستر و سایر گروه‌های زخم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. محصولاتی که برخی از آن‌ها با برترین محصولات در نوع خود در جهان قابل رقابت هستند و در خاورمیانه تنها تولیدکننده‌اش شرکت کیتوتک است؛ مثلاً نوعی پانسمان در این کارخانه از پوست سخت‌پوستان دریایی تولید می‌شود که نمونه جهانی کمی دارد. می‌توان گفت پانسمان‌های بیو اکتیو پیشرفته کیتوتک برای کلیه بیماران مبتلا به زخم‌های حاد و مزمن مانند زخم پای دیابتی، زخم
به زخم‌های حاد و مزمن مانند زخم پای دیابتی، زخم بستر، زخم‌های ناشی از سوختگی، زخم‌های جراحی، زخم‌های تروماتیک، عروقی، زخم‌های ناشی از بیماری‌های ژنتیکی و خود ایمنی و زخم‌های ناشی از رادیوتراپی، آلرژی، سرطان و … کاربرد دارد. همچنین محصولات ترمیم زخم کیتوتک برای محدوده وسیعی از زخم‌ها و سوختگی‌ها مناسب هستند. محصولات بندآورنده خونریزی کیتوتک در انواع گوناگونی هستند که برای بندآوردن خونریزی‌های وریدی و شریانی مناسب می‌باشند و محلول‌های ضدعفونی کننده سیلوسپت، تکنولوژی جدیدی از محلول‌های ضدعفونی کننده غیرالکلی
جدیدی از محلول‌های ضدعفونی کننده غیرالکلی با استفاده کلوئید نقره هستند. همچنین محصولات تشخیصی جهت بررسی زخم و تشخیص سریع عفونت طراحی شده‌اند. طی ۱۸ سال گذشته، بیش از ۲۰ هزار بیمار از نژادهای مختلف با انواع متفاوتی از زخم‌های حاد و مزمن با محصولات مراقبت از زخم پیشرفته کیتوتک درمان شده‌اند. محصولات کیتوتک دارای مجوز از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، گواهی CE، ایزو ۱۳۴۸۵، ایزو ۱۴۰۰۱ و ۲۵ ثبت اختراع ملی و بین‌المللی است. کارآفرینی سهیلا سلحشوری کردستانی. سهیلا سلحشور تا به حال برای۷۰۰ نفر شغل مستقیم و برای
سلحشور تا به حال برای۷۰۰ نفر شغل مستقیم و برای حدود ۶ هزار نفر نیز شغل غیرمستقیم ایجاد کرده‌است. [۱۴] کارخانه کیتوتک در شهرک صنعتی اشتهارد واقع شده و در حال حاضر حدود ۱۰۰ نفر پرسنل دارد و بیش از ۹۵درصد از مدیران شرکت کیتوتک و مدیر کارخانه را زنان تشکیل می‌دهند. به گفته سهیلا سلحشور این انتخاب مطلقاً به خاطر جنسیت‌شان نبوده بلکه صرفاً براساس توانایی دانش، دقت و تعهدی که دارند استخدام شده‌اند.
فهرست پرندگان سیبلی-مونرو فهرستی از گونه‌های پرندگان بر اساس مطالعه انجام‌شده توسط چارلز سیبلی و برت مونرو است. برای ارزیابی مجدد روابط بین پرندگان نوین، از مطالعات گسترده دورگه‌زایی دی‌ان‌ای-دی‌ان‌ای استفاده شد. این یک نقطه عطف در پرنده‌شناسی در زمان انتشار آن در نظر گرفته شد. انتساب سیبلی-مونرو برای گونه‌های فردی به خانواده‌ها و خانواده‌ها به راسته‌ها بحث‌برانگیز است. منتقدان معتقد است که اگرچه تا آنجایی که شواهد حاصل از دورگه‌زایی دی‌تن‌ای-دیان‌ای نشان می‌دهد جهشی بزرگ به جلو را نشان می‌دهد، اما توجه
می‌دهد جهشی بزرگ به جلو را نشان می‌دهد، اما توجه کافی به دیگر شکل‌های شواهد، هم مولکولی و هم در مقیاس بزرگ‌تر ندارد. اجماع درستی وجود ندارد، اما موضع میانه گسترده این است که آرایه‌شناسی سیبلی-مونرو، به‌طور کلی، "حدود ۸۰٪" درست است. تحقیقات و بحث دربارهٔ طبقه‌بندی پرندگان ادامه دارد. در فهرست سیبلی-مونرو، ۹۹۹۴ گونه وجود دارد.
جنارو چیرچیا یا جنارو کیرکیا یک زبان‌شناس و استاد دانشگاه ایتالیایی است که در ۱۰ سپتامبر ۱۹۵۳ در رم به دنیا آمد. او اکنون استاد زبان‌شناسی بنیاد هاس (به انگلیسی: Haas) و استاد فلسفهٔ دانشگاه هاروارد است. پژوهش‌ها و فعالیت‌های علمی او بر موضوع‌هایی از قبیل معنی‌شناسی صوری، کاربردشناسی، فلسفهٔ زبان و آسیب‌شناسی زبان تمرکز دارد. حرفه. چیرچیا، که در رم متولد شده بود، در سال ۱۹۷۷ برای تحصیل فلسفه در دوره کارشناسی وارد دانشگاه ساپینزا شد. او مطالعات خود را در این دانشگاه زیر نظر تولیو دو ماورو به پایان رساند. در
دانشگاه زیر نظر تولیو دو ماورو به پایان رساند. در سال ۱۹۸۴ برای تحصیل در مقطع دکترای زبان‌شناسی به دانشگاه ماساچوست در امهرست رفت. او پایان‌نامهٔ خود را تحت راهنمایی باربارا پارتی با عنوان «موضوعاتی در نحو و معنی‌شناسی مصدرها و اسم مصدرها (Gerunds)» نوشت. وی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان استادیار زبان‌شناسی در دانشگاه براون شروع کرد. قبل از بازگشت به ایتالیا به دانشگاه کرنل رفت و از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۲ در همان درجه علمی فعالیت‌های خود را ادامه داد. از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۰، به عنوان استادتمام