payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانشگاه ملی قرقیزستان یک دانشگاه ملی در قرقیزستان است. از سال تحصیلی ۲۰۱۶–۲۰۱۷، در دانشگاه ملی قرقیزستان ۲۶۵۴ کارمند آموزشی وجود داشت. از این تعداد ۱۹۰۸ نفر (۷۱٫۹ درصد) دارای مدرک علمی بودند. دانشگاه ملی قرقیزستان همچنین حدود ۲۷۱ کارمند پاره وقت یا غیر آموزشی را استخدام کرده‌است. از این تعداد، ۱۸۳ نفر (یا ۵/۶۷ درصد) دارای مدرک عالی هستند. با احتساب مدرسان تمام وقت و پاره وقت، دانشگاه ملی قرقیزستان ۶۷ استاد و ۳۳۹ دانشیار را استخدام کرد. در ۲۵ اکتبر ۱۹۲۵ تصمیم گرفته شد که مؤسسه آموزش افتتاح شود. این برای حل
گرفته شد که مؤسسه آموزش افتتاح شود. این برای حل مسئله آموزش پرسنل آموزشی در قلمرو جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی قرقیزستان بود. در سال ۱۹۲۸، با تصمیم دولت جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار قرقیزستان، مؤسسه آموزش به مدرسه فنی آموزشی مرکزی قرقیزستان تبدیل شد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۳۲، با تصمیم شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی، به مؤسسه آموزشی دولتی قرقیزستان به نام میخائیل فرونزه تبدیل شد. در این مؤسسه ۴ دانشکده وجود داشت: دانشکده فیزیک و ریاضیات، دانشکده زیست‌شناسی، دانشکده ادبیات و دانشکده علوم اجتماعی.
دانشکده ادبیات و دانشکده علوم اجتماعی. اولین سال تحصیلی در ۳ اکتبر ۱۹۳۳ آغاز شد. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، آکادمی پزشکی قرقیزستان با جذب ۲۰۰ دانشجو تأسیس شد. در ۲۱ مه ۱۹۵۱، این دانشگاه به دانشگاه دولتی قرقیزستان با دانشکده‌های زیر تبدیل شد: فیلولوژی، زیست‌شناسی، فیزیک، ریاضیات، تاریخ، زمین‌شناسی و زمین‌شناسی. در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲ در پنجاهمین سالگرد اتحاد جماهیر شوروی به دانشگاه دولتی قرقیزستان تغییر نام داد. در سال ۱۹۸۲، این دانشگاه نشان پرچم سرخ کار اتحاد جماهیر شوروی را دریافت کرد. در ۱۱ اوت ۱۹۹۳، به دانشگاه ملی
را دریافت کرد. در ۱۱ اوت ۱۹۹۳، به دانشگاه ملی دولتی قرقیزستان (KGNU) تبدیل شد. با فرمان رئیس‌جمهور عسکر آقایف در ۱۱ مه ۲۰۰۲، نام آن به نام یوسف بالاساغونی ( تغییر یافت).
مایرون مک‌کورمیک (; – ) بازیگر تئاتر و سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بیلیاردباز" و "دختر چینی" اشاره کرد.
ریکاردا لانگ (؛ زادۀ ) یکی از اعضای حزب سبز آلمان است که از سال ۲۰۲۱ نماینده بوندستاگ پارلمان فدرال آلمان از حوزه انتخابیه بادن-وورتمبرگ است و از طریق لیست حزبی وارد پارلمان شده‌است. ریکاردا لانگ از فوریه ۲۰۲۲ به همراه امید نوری‌پور به‌طور مشترک رهبران حزب سبز آلمان هستند. او پیش از این از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ معاون رهبر حزب و سخنگوی امور زنان و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ یکی از رهبران شاخه جوانان حزب سبز بود. سنین جوانی و تحصیل. ریکاردا در فیلدراشتات به دنیا آمد. او توسط یک مادر مجرد که یک مددکار اجتماعی بود و در یک
یک مادر مجرد که یک مددکار اجتماعی بود و در یک پناهگاه زنان کار می‌کرد بزرگ شد. پدر او یک مجسمه‌ساز بود که در سال ۲۰۱۹ درگذشت. پس از پایان دبیرستان در سال ۲۰۱۲، لانگ شروع به تحصیل در رشته حقوق ابتدا در دانشگاه هایدلبرگ و سپس در دانشگاه هومبولت برلین کرد، و در نهایت در سال ۲۰۱۹ بدون فارغ‌التحصیلی شدن ترک تحصیل کرد. زندگی شخصی. لانگ از سال ۲۰۱۴ در برلین زندگی می‌کند. او دوجنس گرا است و پس از انتخابش در سال ۲۰۲۱ اولین نماینده دوجنس گرای بوندستاگ شد. او در ۲۵ مارس ۲۰۲۳ نامزدی خود را با یک ریاضیدان شاغل در
۲۵ مارس ۲۰۲۳ نامزدی خود را با یک ریاضیدان شاغل در دانشگاه هانوفر اعلام کرد. زندگی سیاسی. لانگ در سال ۲۰۱۲ در سن ۱۸ سالگی به شاخه جوانان حزب سبزها پیوست. از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، لانگ سخنگوی انجمن دانشجویی سبزها بود. او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ یکی از اعضای اجرایی سبزهای منطقه فریدریشزهاین-کرویتسبرگ بود. در نوامبر ۲۰۱۹، او به عنوان معاون رئیس حزب سبزها و سخنگوی سیاست زنان انتخاب شد. لانگ در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۹ در جایگاه بیست و پنجم لیست حزب سبزها ایستاد، اما انتخاب نشد. او با موفقیت برای بوندستاگ در
اما انتخاب نشد. او با موفقیت برای بوندستاگ در انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۱) در رتبه دهم لیست بادن-وورتمبرگ نامزد شد. او همچنین در حوزه انتخابیه بک‌نانگ – شوابیش گموند با ۱۱٫۵ درصد آرا در جایگاه پنجم قرار گرفت. لانگ یکی از اعضای کمیته خانواده، سالمندان، زنان و جوانان و همچنین یکی از اعضای کمیته کار و امور اجتماعی است. در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲، لانگ بدون مخالف به همراه امید نوری پور به عنوان روئسای حزب سبزها انتخاب شد. آنها جانشین آنالنا بربوک و روبرت هابک شدند که پس از پیوستن به دولت اولاف شولتس از سمت خود
که پس از پیوستن به دولت اولاف شولتس از سمت خود کناره‌گیری کرده بودند. دیدگاه‌ها. لانگ نماینده جناح چپ حزب به حساب می‌آید. فعالیت‌های اصلی او در حوزه عدالت اجتماعی و سیاست اقلیمی است. او همچنین از فمینیسم، مثبت‌نگری به بدن و جنبش‌های اجتماعی دگرباشان جنسی حمایت می‌کند. او منتقد رویکرد فردگرایی در سیاستگذاری است. برای مثال، برای مقابله با تغییر اقلیم، او با تمرکز بر مصرف مخالف است و از حذف تدریجی زغال‌سنگ و پایان دادن به یارانه‌ها به صنایع آسیب‌رسان به محیط‌زیست حمایت می‌کند. او فردگراکردن این موضوعات را
حمایت می‌کند. او فردگراکردن این موضوعات را «ترفندی برای منحرف کردن توجه از مقصر بودن شرکت‌ها و مسئولیت‌های سیاسی» می‌خواند." اهداف سیاسی لانگ شامل افزایش پرداخت‌ها، دستمزد بهتر برای مددکاران، محدودیت در استخدام پریکاریات و حمایت بیشتر از افرادی است که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند. او از پذیرش پناهندگان اقلیمی حمایت می‌کند. به ویژه، او پیشنهاد می‌کند که شهروندی اتحادیه اروپا را به ساکنان کشورهای جزیره ای اقیانوس آرام که قلمرو آنها به شدت با افزایش سطح دریا تهدید می‌شود، ارائه دهند.
یگانه نامی زنانه در فارسی و آذربایجانی است. یگانه در لغت‌نامۀ دهخدا به معنای یکتا، بی‌نظیر و بی‌مانند آورده شده‌است. همچنین به عنوان نام خانوادگی نیز استفاده می‌شود. افراد مشهور با این نام در اینجا فهرست شده‌اند:
دموکراسی خلق یا دموکراسی مردمی (People's democracy) یک مفهوم نظری در مارکسیسم-لنینیسم و شکلی از حکومت است که پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت و در تئوری امکان دموکراسی چندطبقه‌ای و چندحزبی را در مسیر سوسیالیسم فراهم می کند. دموکراسی خلق در نتیجۀ انقلاب‌های دموکراتیک مردمی دهۀ ۱۹۴۰ در تعدادی از کشورهای اروپایی و آسیایی ایجاد شد. تا قبل از ظهور فاشیسم، احزاب کمونیست خواستار اجرای جمهوری‌های شورایی مانند جمهوری شوروی چین یا مثلاً در آمریکا (در کتاب "به سوی آمریکای شوروی" نوشتۀ ویلیام زی فاستر دبیرکل حزب کمونیست
شوروی" نوشتۀ ویلیام زی فاستر دبیرکل حزب کمونیست آمریکا) در سراسر جهان شده بودند. با این حال، پس از ظهور فاشیسم، و ایجاد دولت‌های جبهه‌ای مردمی در فرانسه و اسپانیا، کمینترن تحت رهبری گئورگی دیمیتروف، رهبر کمونیست بلغارستان، شروع به دفاع از یک جبهۀ متحد چندحزبی از احزاب کمونیست و سوسیال‌دمکرات در مقابل دیکتاتوری پرولتاریای تک‌حزبی شوراها کرد. امکان دموکراسی چندحزبی خلق اولین بار در دوران جبهه مردمی علیه فاشیسم مطرح شد. تاریخچه. گئورگ لوکاچ یکی از اولین کسانی بود که در تزهای بلوم خود در سال ۱۹۲۹ امکان کار
بود که در تزهای بلوم خود در سال ۱۹۲۹ امکان کار کمونیست ها برای یک جمهوری دموکراتیک را پیشنهاد کرد. ژوزف استالین، که در طول جنگ داخلی روسیه و پیامدهای آن در رهبری شوروی بود، به خوبی به خاطر داشت که چگونه تلاش برای مبارزه به سبک انقلاب‌های بلشویکی در سراسر اروپا در طول جنگ جهانی اول و پس از آن - در انقلاب‌های ۱۹۱۷-۱۹۲۳ - عمدتاً شکست خورده‌بود. بسیاری از بلشویک‌های قدیمی در آن زمان فکر می‌کردند که این انقلاب‌ها پیشتاز انقلاب جهانی هستند، اما این انقلاب هرگز محقق نشد. همین واقعیت بود که باعث توسعۀ ایدۀ
هرگز محقق نشد. همین واقعیت بود که باعث توسعۀ ایدۀ سوسیالیسم در یک کشور به عنوان مسیر خود اتحاد جماهیر شوروی شد. استالین با در نظر گرفتن چنین درس های تاریخی، در پایان جنگ جهانی دوم به رهبران احزاب کمونیستی اروپای شرقی پیشنهاد کرد که خود را به عنوان مدافع "دموکراسی خلق" معرفی کنند. پس از شکست آلمان نازی و متحدانش در اروپای شرقی، نظریه‌پردازان مارکسیست-لنینیست ابتدا با توجه به حضور ارتش سرخ شوروی، ایدۀ احتمال گذار صلح‌آمیز به سوسیالیسم را بسط دادند. در بیشتر مناطق اروپای شرقی، احزاب کمونیست بلافاصله قدرت را
مناطق اروپای شرقی، احزاب کمونیست بلافاصله قدرت را به دست نگرفتند، بلکه در ائتلاف‌های مردمی با احزاب مترقی به فعالیت پرداختند. بر خلاف اتحاد جماهیر شوروی که رسماً یک دولت تک‌حزبی بود، در اروپای شرقی اکثریت دموکراسی‌های خلق از لحاظ نظری دولت‌هایی چندحزبی بودند. بسیاری از احزاب حاکم مارکسیست-لنینیست دیگر مانند دهۀ ۱۹۳۰ عنوان رسمی خود را «کمونیست» قرار نداده‌بودند. برای مثال، حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان (SED) ظاهراً اتحادیه ای از حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان بود. بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر
کمونیست آلمان بود. بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر توسط احزاب کارگری یا سوسیالیستی اداره می‌شدند. در بلوک شرق، دموکراسی خلق با دولت سوسیالیستی مترادف بود. خاستگاه ایدۀ دموکراسی خلق را می‌توان در هر دو ایدۀ دولت‌های جبهه‌ای مردمی که ائتلاف احزاب ضد فاشیست بودند، مانند آنچه در اسپانیا وجود داشت، جستجو کرد. این نظریه شاید اولین بار توسط کمونیست بلغارستانی گئورگی دیمیتروف بیان شد. برخی محققان استدلال کرده‌اند که ظهور این نظریه به عنوان راهی برای اتحاد جماهیر شوروی برای مشروعیت بخشیدن به تأسیس دولت‌های
شوروی برای مشروعیت بخشیدن به تأسیس دولت‌های سوسیالیستی عمل می‌کرد و همچنین روشی بود که این دولت‌ها به واسطۀ آن ایجاد می‌شد. آلفرد ریبر معتقد است که در وهلۀ‌نخست اتحاد جماهیر شوروی باید ایجاد دولت‌های همسو با شوروی را برای جنبش‌های سیاسی موجود غیرکمونیستی در کشورهای اروپای شرقی توجیه می‌کرد. به باور او تئوری دموکراسی خلق به اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا نگرانی‌های چنین جنبش‌هایی را کاهش دهد، چراکه دموکراسی‌های خلق باید توسط ائتلافی از احزاب ضد فاشیست اداره می‌شدند. روث آمِند روزا معتقد است که اتحاد جماهیر
می‌شدند. روث آمِند روزا معتقد است که اتحاد جماهیر شوروی با ایجاد نظریه‌ای که ماهیت صلح‌آمیز استقرار سوسیالیسم در کشورهای اروپای شرقی را با ماهیت خشونت‌آمیز آن در اتحاد جماهیر شوروی در تضاد قرار می‌داد، توانست ترس بسیاری از احزاب ضدفاشیست از انقلاب به سبک بلشویکی را کاهش دهد. برخی از محققان و تاریخ‌نویسان چنین استدلال کرده‌اند که تئوری دموکراسی خلق به این دلیل رشد کرد که حزب کمونیست اتحاد شوروی نیاز داشت در نظریۀ مارکسیستی-لنینیستی برای شرایط متفاوتی که تحت آن سوسیالیسم در اروپای شرقی ظهور می‌کرد، جایگاهی
آن سوسیالیسم در اروپای شرقی ظهور می‌کرد، جایگاهی پیدا کند. به عنوان مثال روث آمِند روزا می‌گوید: کار اقتصاددان مارکسیست یوگن وارگا برای توسعۀ تئوری دموکراسی خلق اهمیت ویژه‌ای داشت. اثر او با عنوان «"تغییرات ناشی از جنگ جهانی دوم در اقتصاد سرمایه‌داری"» توضیح می‌دهد که چرا دولت‌های نوظهور متفاوت از مدل شوروی بودند و در عین حال جایگاه آن‌ها را به عنوان مرحلۀ گذار برای تسهیل ظهور سوسیالیسم در تئوری غالب شوروی از مارکسیسم-لنینیسم در نظر می‌گرفت. با این حال، در سال ۱۹۴۹، وارگا ایده‌های خود را پس گرفت, و بسیاری
سال ۱۹۴۹، وارگا ایده‌های خود را پس گرفت, و بسیاری از کمونیست‌های بلندپایه، از جمله دیمیتروف، چنین مطرح کردند که دموکراسی‌های مردمی در واقع شبیه به اتحاد جماهیر شوروی هستند. این امر دیدگاه تغییریافته در داخل اتحاد جماهیر شوروی را منعکس می‌کرد که سرشت دموکراسی‌های مردمی با خود اتحاد جماهیر شوروی یکسان است. تئوری دموکراسی خلق دستخوش تغییرات قابل توجهی شد. این تئوری در مفهوم اولیۀ خود بیان می‌کرد که کشورهای تازه درحال‌ظهور وابسته به شوروی از نظر خصوصیات کاملاً متفاوت از اتحاد جماهیر شوروی هستند، در حالی که
متفاوت از اتحاد جماهیر شوروی هستند، در حالی که تصور بعدی آن عنوان می‌کرد که این دولت‌ها کاملاً شبیه مدل شوروی هستند. دلیل این تغییر قابل بحث است. در حالی که ریچارد اف. استار ادعا می کند که حالت اولیۀ این نظریه برای پنهان کردن مقاصد واقعی ایجاد یک دیکتاتوری تک‌حزبی در الگوی اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفته‌است، محققان دیگر چنین گفته‌اند که ماهیت نامشخص زمانی که نظریۀ اصلی تدوین شد، به توضیح این مسئله کمک می‌کند چرا این نظریه پس از تثبیت قدرت دستخوش تغییر شد. مائو تسه‌تونگ ایدۀ مشابهی از دموکراسی
تغییر شد. مائو تسه‌تونگ ایدۀ مشابهی از دموکراسی بینا‌طبقاتی را در مقالۀ «"دربارۀ دموکراسی نوین"» که در ۱۹۴۰ نوشته شده پیشنهاد کرد. او در سال ۱۹۴۹ در مورد دیکتاتوری دموکراتیک خلق سخنرانی کرد. مدل دموکراتیک خلق بعداً در مورد کشورهای سوسیالیستی در آسیا از جمله چین، لائوس، کره شمالی و ویتنام اعمال شد. ایدئولوژی. در حالی که دموکراسی‌های خلق شکلی از دیکتاتوری پرولتاریا تلقی می‌شد، طبقاتی مانند دهقانان، خرده‌بورژوازی و بورژوازی مترقی در آن اجازۀ مشارکت داشتند. نیکیتا خروشچف صراحتاً اعلام کرد که امکان گذار
نیکیتا خروشچف صراحتاً اعلام کرد که امکان گذار مسالمت‌آمیز به دموکراسی خلق به قدرت جهانی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک ابرقدرت بستگی دارد. کتاب درسی شوروی با عنوان «"فرهنگ لغت کمونیسم علمی"» دموکراسی خلق را اینگونه تعریف می کند: تروتسکیست‌ها و دیگر کمونیست‌های ضداستالینیست مخالف ایدۀ دموکراسی خلق بودند و آن‌ها آن را نفی اصرار لنینیستی بر ذات طبقاتی کل قدرت دولتی می‌دانستند. فرهنگ واژگان آرشیو اینترنتی مارکسیست‌ها دموکراسی مردم را به شگل زیر نقد می‌کند:
طارق العلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
فادی علوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الانصار لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است.
شاخص رفاه اقتصادی پایدار (به انگلیسی:Index of Sustainable Economic با سرواژه: ISEW) یک شاخص اقتصادی است که از آن می‌توان به عنوان جایگزینی برای تولید ناخالص داخلی (GDP) استفاده کرد. این شاخص شاخص اصلی و کلان سیستم حساب‌های ملی (SNA) است. به جای اینکه صرفاً تمام مخارج مانند تولید ناخالص داخلی را با هم جمع کنیم، مخارج مصرف‌کننده با عواملی مانند توزیع درآمد و هزینه‌های مرتبط با آلودگی و سایر هزینه‌های ناپایدار متعادل می‌شود. این محاسبه هزینه‌های دفاعی را مستثنی می‌کند و طیف وسیع‌تری از اثرات مضر رشد اقتصادی را
می‌کند و طیف وسیع‌تری از اثرات مضر رشد اقتصادی را در نظر می‌گیرد. این شاخص شبیه به شاخص واقعی پیشرفت (GPI) می‌باشد. شاخص رفاه اقتصادی پایدار (ISEW) را می‌توان به‌طور کلی با فرمول زیر تعریف کرد: "ISEW" = "مصرف شخصی" + "مخارج عمومی غیر دفاعی" - "مخارج دفاعی خصوصی" + "تشکیل سرمایه" + "خدمات کار خانگی" - "هزینه‌های تخریب محیط زیست" - "استهلاک سرمایه طبیعی"
حسین امین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الانصار لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
فضل عنتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
فیصل عنتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النجمه لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
عباس عاصی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
علی الاتات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی العهد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است.
علی العطار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است.
محمد عطوی (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الانصار لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است. مرگ. حوالی ساعت ۱۰ صبح روز ۲۱ اوت ۲۰۲۰، عطوی در هنگام تشییع جنازه آتش نشانی که در انفجار ۲۰۲۰ بیروت جان باخت، در منطقه کولا در بیروت، لبنان مورد اصابت گلوله سرگردان قرار گرفت. وی را بیهوش به بیمارستان عمومی مکاسد منتقل کردند و در آنجا به دلیل خونریزی شدید ۱۶ واحد خون به وی تزریق شد. کادر پزشکی بدون اینکه بتوانند گلوله را بیرون
شد. کادر پزشکی بدون اینکه بتوانند گلوله را بیرون بیاورند، توانستند خونریزی را متوقف کنند، زیرا در ناحیه حساسی از مغز قرار داشت. او تحت مراقبت‌های ویژه و در کمای القایی قرار گرفت. در صبح روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۰، عطوی بر اثر جراحات وارده درگذشت.
عباس عوض (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
حسین عواظه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الانصار لبنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان، و لبنان بازی کرده‌است.
حسین عواظه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
حسن ایوب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
جهاد ایوب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لبنان بازی کرده‌است.
رونی عازار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه راسینگ بیروت اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال لبنان و لبنان بازی کرده‌است.
سمیر ایاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان-بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلغارستان و لبنان بازی کرده‌است.
والتر کارل فردریش ارنست امیل فرایهر فون لوتویتس () یک ژنرال امپراتوری آلمان بود که در جنگ جهانی اول شرکت داشت. لوتویتس بیشتر به دلیل نقش مهمی که طی کودتای کاپ در سال ۱۹۲۰ میلادی برای سرنگونی جمهوری وایمار داشت شناخته می‌شود. دوران کودکی. لوتویتس در ۲ فوریه ۱۸۵۹ در شهر کروچ‌بورگ واقع در سیلزی علیا که آن زمان جزوی از پروس (امروز با نام بوگاچیتسا (استان اوپوله) جزوی از لهستان) بود به دنیا آمد. او از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۷ مشغول آموزش‌های نظامی بود و پس از دریافت درجه افسری از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ در دانشکده جنگ پروس مشغول
افسری از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ در دانشکده جنگ پروس مشغول به تحصیل شد. او از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۲ واحدهای گوناگونی را فرماندهی نمود تا اینکه در این سال به ستاد کل آلمان پیوست. ویلهلم، ولیعهد آلمان در توصیف لوتویتس می‌گوید: «مردی مناسب‌تر از فرماندهان ارتش مانند گبهارد لبرشت فون بلوشر و آوگوست نایدهارت فن گنایزناو برای فرماندهی نیروها.» جنگ جهانی اول. در جنگ جهانی اول لوتویتس سمت‌های بلندپایه نظامی گوناگونی را به عهده داشت. از ۲ اوت تا ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش چهارم امپراتوری آلمان بود. سپس تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۵ فرمانده
امپراتوری آلمان بود. سپس تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۵ فرمانده لشکر ۳۳ امپراتوری آلمان بود و بعد از آن لشکر ۲ پیاده‌نظام گارد امپراتوری آلمان را از ۲۹ ژوئن تا ۲۵ سپتامبر رهبری می‌نمود. او از ۲۲ دسامبر ۱۹۱۵ تا ۲۰ اوت ۱۹۱۶ فرماندهی سپاه دهم امپراتوری آلمان را در دست داشت و در نبرد دوم شامپانی شرکت کرد. لوتویتس در ۲۱ اوت ۱۹۱۶ به ریاست ستاد ارتش پنجم (که فرماندهی کل آن با شاهزاده ویلهلم بود) منصوب شد و به خوبی توانست عواقب منفی ناشی از ارسال تمام منابع نظامی به نبرد وردن را کاهش دهد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ لوتویتس به فرماندهی
کاهش دهد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ لوتویتس به فرماندهی سپاه سوم امپراتوری آلمان رسید. در ۲۶ اوت ۱۹۱۶ او به نشان پور لو مریت مفتخر شد که در مارس ۱۹۱۸ میلادی به دلیل نقشش در یورش بهاره آلمان «برگ بلوط» هم به این نشان اضافه گردید. لوتویتس در اوت ۱۹۱۸ به درجه ژنرال پیاده‌نظام رسید. پس از جنگ. با بسته‌شدن پیمان آتش‌بس و شروع انقلاب آلمان در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸ شورای نمایندگان مردم لوتویتس را به فرماندهی کل قوا در برلین و حومه منصوب نمود. او در این سمت علاوه بر فرماندهی قوای ارتش، مسئولیت تمام واحدهای فرای‌کور را هم در این
ارتش، مسئولیت تمام واحدهای فرای‌کور را هم در این ناحیه به عهده داشت. او را به واسطه اتکا بسیارش به این نیروهای نظامی‌نما «پدر فرای‌کور» می‌خوانند. در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی لوتویتس به فرمان وزیر دفاع وقت گوستاو نسکه، با کمک فرای‌کورها خیزش ژانویه را سرکوب نمود. در مه ۱۹۱۹ دولت وقت آلمان او را به سمت فرمانده کل تمام قوای نظامی آلمان در هنگام بحران یا جنگ منصوب کرد. لوتویتس علی‌رغم آنکه یک مقام نظامی بود خواسته‌های سیاسی خارج از حوزه اختیارات خود مانند غیرقانونی کردن اعتصاب یا لغو بیمه بیکاری را داشت. کودتای
کردن اعتصاب یا لغو بیمه بیکاری را داشت. کودتای کاپ-لوتویتس. لوتویتس هم مانند بسیاری از اعضای رایشسور مخالف صریح پیمان ورسای بود که در ژوئن ۱۹۱۹ امضا شده بود. او نگران بود که مفاد پیمان موجب فروپاشی ارتش در دوره سازماندهی مجدد دچار فروپاشی شود. لوتویتس به خصوص از بخش‌هایی از پیمان، مانند کاهش نفرات ارتش آلمان به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، انحلال فرای‌کور و استرداد ۹۰۰ نفر که متفقین آن‌ها را به جنایت جنگی محکوم کرده بودند ناخشنود بود و قصد داشت از پیمان سرپیچی نماید. در نخستین اقدام، لوتویتس در ژوئیه ۱۹۱۹ در توطئه‌ای جهت
اقدام، لوتویتس در ژوئیه ۱۹۱۹ در توطئه‌ای جهت جایگزینی دولت فریدریش ابرتر با یک دیکتاتوری نظامی دخیل بود. در ۲۹ فوریه ۱۹۲۰ وریر دفاع نوسکه فرمان انحلال دوتا از مهم‌ترین واحدهای فرای‌کور با نام‌های بریگاد دریایی لوئن‌فیلد و بریگاد دریایی ایرهارت را صادر نمود. فرمانده تیپ ایرهارت با نام هرمان ایرهارت از این دستور سرپیچی نمود و در ۱ مارس بدون دعوت از نوسکه رژه‌ای را برگزار کرد. در این رژه لوتویتس اعلام کرد که از دست دادن چنین واحد مهمی را نمی‌پذیرد. نوسکه هم در پاسخ به این صحبت‌ها بریگادهای دریایی را از
هم در پاسخ به این صحبت‌ها بریگادهای دریایی را از فرماندهی لوتویتس خارج نمود اما لوتویتس به این دستور توجهی نکرد، هرچند که به دیدار با رئیس‌جمهور موافقت نمود. در عصر ۱۰ مارس لوتویتس به همراه تعدادی از افسران ستادش به دیدار رئیس‌جمهور رفت. رئیس‌جمهور از نوسکه هم دعوت کرده بود تا در این نشست حضور داشته باشد. لوتویتس ضمن تکیه برخواسته‌های احزاب دست‌راستی مواردی از خواسته‌های خود را نیز مطرح کرد. این خواسته‌ها عبارت بودند از: انحلال فوری مجلس ملی، برگزاری انتخابات جدید رایشتاگ، انتصاب تکنوکرات‌ها به عنوان وزرای
جدید رایشتاگ، انتصاب تکنوکرات‌ها به عنوان وزرای امور خارجه، اقتصاد و دارایی، برکناری ژنرال والتر راینهارت از "Chef der Heeresleitung"، گماشتن لوتویتس به عنوان فرمانده عالی نیروهای نظامی و لغو دستور انحلال بریگادهای دریایی. رئیس‌جمهور و وزیر دفاع با این خواسته‌ها مخالفت نموده و وزیر دفاع به لوتویتس گفت که انتظار دارد او تا فردا استعفای خود را تقدیم کند. لوتویتس به جای استعفا در ۱۱ مارس به دالگوو-دوبریتس رفت و از ایرهارت پرسید که می‌تواند همان شب برلین را اشغال نماید؟ ایرهارت در پاسخ گفت که نیاز به یک روز
نماید؟ ایرهارت در پاسخ گفت که نیاز به یک روز زمان دارد و می‌تواند در صبح ۱۳ مارس برلین را اشغال کند. لوتویتس فرمان اشغال برلین را داد و ایرهارت هم مشغول آماده‌سازی کارها شد. در این مرحله لوتویتس گروهی به نام انجمن ملی () را هم وارد کودتا کرد. این گروه شامل ولفگانگ کاپ از حزب خلق ملی آلمان، ژنرال بازنشسته اریش لودندورف، والدمار پابست و تارگوت فون یاگو (آخرین رئیس پلیس برلین در دوران امپراتوری) می‌شد. هدف این گروه ایجاد یک دولت تمامیت‌خواه (نه سلطنتی) و بازگشت به ساختار فدرال زمان امپراتوری بود. لوتویتس از
به ساختار فدرال زمان امپراتوری بود. لوتویتس از این افراد خواست تا آماده در دست گرفتن دولت در ۱۳ مارس باشند. خود لوتویتس هم هنوز از سمت خود برکنار نشده بود بلکه از ۱۱ مارس صرفاً به صورت موقت تعلیق گشته بود. در صبح ۱۳ مارس بریگادهای دریایی در Brandenburger Tor با لوتویتس، لودندورف، کاپ و گروه دیگری از کودتاچیان ملاقات کردند و پس از مدت کوتاهی به سمت صدارت عظمای رایش حرکت نمودند. کودتاچیان که از حمایت واحدهایی از ارتش هم برخوردار بودند منطقه اداری و دولتی برلین را به سرعت به اشغال خویش درآورده و کاپ ضمن اعلام
را به سرعت به اشغال خویش درآورده و کاپ ضمن اعلام خود به عنوان صدراعظم آلمان، دولت موقتی را تشکیل داد. لوتویتس هم به عنوان فرمانده کل قوا و وزیر دفاع معین شد. کودتاچیان اگرچه از حمایت بخش‌هایی از ارتش، نیروهای محافظه‌کار و سلطنت‌طلب برخوردار بودند اما نتوانستند بخش اداری دولت را با خود همراه کنند. اعتصاب عمومی که توسط دولت مشروع، اتحادیه‌ها و احزاب شد آغاز شد هم کشور را فلج نمود و راه را برای کودتاچیان دشوار نمود. کاپ پس از مذاکره با اعضای دولت مشروع که در برلین باقی مانده بودند در ۱۷ مارس استعفا داد اما
برلین باقی مانده بودند در ۱۷ مارس استعفا داد اما لوتویتس تلاش کرد تا یک روز دیگر هم به عنوان دیکتاتور نظامی باقی بماند. هنگامی لوتویتس استعفا خویش را در ۱۸ مارس تقدیم نمود معاون صدراعظم آیگن شیفر ضمن پذیرش این استعفا (همراه با حقوق بازنشستگی کامل) به لوتویتس پیشنهاد نمود تا از کشور خارج شود تا هنگامی که مجلس در مورد عفو او تصمیم بگیرد. شیفر حتی به لوتویتس پیشنهاد داد که می‌تواند گذرنامه جعلی و پول برای او فراهم نماید. پس از کودتا. با شکست کودتا لوتویتس ابتدا به ساکسونی و سپس به مجارستان رفت. گذرنامه جعلی
به ساکسونی و سپس به مجارستان رفت. گذرنامه جعلی او را هوادارانش در اداره مرکزی پلیس برلین فراهم نموده بودند. پس از صدور فرمان عفو عمومی لوتویتس در سال ۱۹۲۴ به آلمان بازگشته و به سیلزی رفت که در آنجا به حمایت از حزب خلق ملی آلمان می‌پرداخت اما دیگر از نظر سیاسی آنچنان فعال نبود. در سال ۱۹۳۱ او خواستار ایجاد جبهه هارتسبورگ شد و هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ قدرت گرفت این موفقیت را به ویلهلم فریک تبریک گفت. کتاب او با نام "Im Kampf gegen die November-Republik" در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. زندگی شخصی. لوتویتس دوبار
در سال ۱۹۳۴ منتشر شد. زندگی شخصی. لوتویتس دوبار ازدواج نمود و از همسر اولش سه دختر و از همسر دومش یک پسر داشت. پسرش با نام اسمایلو فرایهر فون لوتویتس از فرماندهان ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم و پس از آن بود. یکی از دخترانش نیز با یکی از فرماندهان ارتش آلمان به نام کورت فن هامرشتاین-اکورد ازدواج نمود. لوتویتس در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۲ در برسلاو درگذشت.
زیبابین () یک مجموعه گلچین تلویزیونی درام سرقت آمریکایی است که توسط اریک گارسیا ساخته شده‌است. این مجموعهٔ هشت قسمتی که به دلیل نظمِ به هم ریخته‌اش منحصربه‌فرد است، حول محور دزد اصلی، لئو پاپ (جانکارلو اسپوزیتو) و گروهش می‌چرخد که برای یک دزدی به ارزش ۷ میلیارد دلار می‌کوشند اما خیانت، طمع و تهدیدهای دیگر، نقشه‌های آنان را نقش بر آب می‌کند. این سریال در ۱ ژانویه ۲۰۲۳ توسط نتفلیکس منتشر شد. قسمت‌ها. همهٔ قسمت‌ها را می‌توان به هر ترتیبی تماشا کرد به جز قسمتِ «سیاه» که دیباچه‌ای کوتاه است و قسمتِ «سفید» که
«سیاه» که دیباچه‌ای کوتاه است و قسمتِ «سفید» که قسمتِ آخر است. قسمت‌ها برای هر کاربرِ نتفلیکس تصادفی فهرست شده‌اند. بازخورد منتقدان. در وبسایت بازبینی‌خوانی راتن تومیتوز، ۵۰٪ از ۳۴ بررسی منتقدین مثبت است و این مجموعه میانگینِ امتیاز ۶٫۴/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وب‌سایت چنین می‌نویسد: «در حالی که داستان‌سرایی تعاملی "زیبابین" تازگی‌های پر زرق و برقی را ارائه می‌کند، متأسفانه رشته‌های داستانی رنگ‌بندی‌شدهٔ آن در خدمت داستان به‌طور ناامیدکنندهٔ پیش‌پاافتاده‌ای هستند.» این مجموعه در متاکریتیک، که از
هستند.» این مجموعه در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۱۴ منتقد امتیاز ۵۹ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای مختلط یا متوسط» است.