payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یهودی‌گری می‌شد، در بسیاری از موارد «شواهدی» که ارائه می‌شد، در واقع عناصر فرهنگی نسب یهودی او بود - مانند در نظر گرفتن شنبه به جای یکشنبه به عنوان روز استراحت - یا عدم آگاهی از دین جدید، مانند ندانستن اعتقادنامه نیقیه یا خوردن گوشت در طول چله روزه. هنگامی که ایزابل یکم کاستیل در سال ۱۴۷۴ به تخت سلطنت نشست، او از قبل با وارث تاج آراگون، فردیناند دوم آراگون آینده، ازدواج کرده بود. در این زمان، مجازاتی برای اجرای یهودیت مخفی وجود نداشت، نه از روی تحمل نسبت به یهودیان، بلکه به دلایل قانونی. آنها تصمیم گرفتند
یهودیان، بلکه به دلایل قانونی. آنها تصمیم گرفتند با «مشکل کونفرسوس» مقابله کنند، به ویژه پس از دریافت برخی گزارش‌های هشداردهنده در سال ۱۴۷۵ توسط رئیس دومینیکن‌های سویل، برادر آلونسو د اوخدا، که گزارش داد تعداد زیادی از کونفرسوسها در آن شهر مخفیانه دین خود را در خفا اجرا می‌کنند، برخی حتی این کار را آشکارا انجام می‌دهند. پس از دریافت این گزارش‌ها، پادشاهان از پاپ سیکستوس چهارم درخواست مجوز برای تعیین تعدادی تفتیش‌گر در پادشاهی خود کردند، که پاپ در ۱ نوامبر ۱۴۷۸ با آن موافقت کرد: «با ایجاد دادگاه تفتیش
۱۴۷۸ با آن موافقت کرد: «با ایجاد دادگاه تفتیش عقاید، مقامات ابزارها و روش‌های تحقیقاتی کافی در اختیار خواهند داشت». به گفته ژوزف پرز، فردیناند و ایزابلا «متقاعد شده بودند که تفتیش عقاید کونفرسوسها را مجبور خواهد کرد تا یک بار برای همیشه در جامعه ادغام شوند: روزی که همه مسیحیان جدید از یهودیت دست بکشند، و دیگر هیچ چیز آنها را از هر عضو دیگر جامعه متمایز نکند.» اخراج. جداسازی یهودیان (۱۴۸۰). از ابتدای سلطنت خود، ایزابل و فردیناند نگران محافظت از یهودیان بودند - زیرا آنها «اموال» تاج و تخت بودند. برای مثال،
- زیرا آنها «اموال» تاج و تخت بودند. برای مثال، در ۶ سپتامبر ۱۴۷۷، در نامه‌ای خطاب به جامعه یهودی سویل، ملکه ایزابل یکم در مورد امنیت آنها اطمینان داد: از این رو، حتی پادشاهان کاتولیک تا سال ۱۴۹۲ به طرفداری از یهودیان شهرت داشتند. اما پادشاهان نمی‌توانستند تمام آزار و تبعیض‌هایی را که یهودیان متحمل می‌شدند، از بین ببرند، که در بسیاری موارد توسط موعظه‌های راهبان از فرقه‌های گدا تشویق می‌شد. آنها تصمیم گرفتند یهودیان را جدا کنند تا به این درگیری پایان دهند. قبلاً در کورتس مادریگال در سال ۱۴۷۶، پادشاهان به
قبلاً در کورتس مادریگال در سال ۱۴۷۶، پادشاهان به نقض مفاد فرمان ۱۴۱۲ درباره یهودیان اعتراض کرده بودند - ممنوعیت پوشیدن لباس‌های لوکس؛ الزام به پوشیدن یک برش قرمز روی شانه راست؛ ممنوعیت داشتن مقام‌هایی با اختیار بر مسیحیان، داشتن خدمتکاران مسیحی، قرض دادن پول با بهره ربوی و غیره. اما در کورتس دو تولدو در سال ۱۴۸۰، آنها تصمیم گرفتند برای اجرای این هنجارها بسیار فراتر بروند: مجبور کردن یهودیان به زندگی در محله‌های جداگانه، که نمی‌توانستند جز در طول روز برای انجام فعالیت‌های حرفه‌ای خود از آنجا خارج شوند. تا
فعالیت‌های حرفه‌ای خود از آنجا خارج شوند. تا آن زمان، محله‌های یهودی - جایی که یهودیان معمولاً در آنجا زندگی می‌کردند و کنیسه‌ها، قصابی‌ها و غیره خود را داشتند - دنیای جداگانه‌ای در شهرها تشکیل نداده بودند. مسیحیان نیز در آنها زندگی می‌کردند و یهودیان خارج از آنها زندگی می‌کردند. از سال ۱۴۸۰ به بعد، محله‌های یهودی به گتوهای محصور شده با دیوار تبدیل شدند و یهودیان برای جلوگیری از سردرگمی و آسیب به مسیحیت در آنها محصور شدند. مدت دو سال برای این فرآیند تعیین شد، اما بیش از ده سال طول کشید و از مشکلات و سوء
شد، اما بیش از ده سال طول کشید و از مشکلات و سوء استفاده‌های مسیحیان مصون نبود. با تصمیم به محصور کردن یهودیان در گتوها، تنها مسئله جدا کردن آنها از مسیحیان و محافظت از آنها نبود، بلکه همچنین تحمیل یک سری موانع بر فعالیت‌های آنها بود، به طوری که آنها چاره‌ای نداشته باشند جز «دست کشیدن از وضعیت خود به عنوان یهودی اگر می‌خواهند زندگی عادی داشته باشند. هنوز از آنها خواسته نمی‌شود که تغییر دین دهند - هنوز نه - و به وضعیت خودمختار آنها دست زده نمی‌شود، اما به گونه‌ای با آنها رفتار می‌شود که در نهایت خود را
گونه‌ای با آنها رفتار می‌شود که در نهایت خود را متقاعد کنند که تنها راه حل، تغییر دین است». اخراج یهودیان از اندلس (۱۴۸۳). اولین تفتیش‌گران منصوب شده توسط پادشاهان در نوامبر ۱۴۸۰ به سویل رسیدند و «بلافاصله وحشت را پراکندند». در طی سال‌های اول، تنها در این شهر، آنها ۷۰۰ حکم اعدام و بیش از ۵۰۰۰ «آشتی» - یعنی احکام زندان، تبعید یا توبه‌های ساده - صادر کردند که همراه با مصادره اموال و محرومیت از مناصب دولتی و مزایای کلیسایی بود. در طول تحقیقهای خود، تفتیش‌گران کشف کردند که برای مدت طولانی بسیاری از نوکیشان با
کشف کردند که برای مدت طولانی بسیاری از نوکیشان با خویشاوندان یهودی خود برای جشن گرفتن تعطیلات یهودی و حتی حضور در کنیسه‌ها دیدار می‌کردند. این امر آنها را متقاعد کرد که اگر نوکیشان همچنان با یهودیان در تماس باشند، نمی‌توانند به یهودیت پنهانی پایان دهند، بنابراین از پادشاهان خواستند تا یهودیان از اندلس اخراج شوند. این درخواست تأیید شد و در سال ۱۴۸۳، پادشاهان شش ماه به یهودیان حوزه‌های اسقفی سویل، کوردوبا و کادیس مهلت دادند تا به اکسترمادورا بروند. در مورد اینکه آیا این دستور به طور دقیق اجرا شد یا نه
اینکه آیا این دستور به طور دقیق اجرا شد یا نه تردیدهایی وجود دارد، زیرا در زمان اخراج نهایی در سال ۱۴۹۲ برخی از وقایع‌نگاران از این واقعیت صحبت می‌کنند که ۸۰۰۰ خانواده از اندلس در کادیس و برخی دیگر در کارتاخنا و بنادر تاج و تخت آراگون سوار کشتی شدند. از سوی دیگر، اخراج یهودیان ساراگوسا و تروئل نیز پیشنهاد شد، اما در نهایت انجام نشد. پیدایش فرمان اخراج. در ۳۱ مارس ۱۴۹۲، کمی پس از پایان جنگ گرانادا، پادشاهان کاتولیک فرمان اخراج یهودیان را در گرانادا امضا کردند. این فرمان به تمام شهرها، شهرک‌ها و اربابی‌های
این فرمان به تمام شهرها، شهرک‌ها و اربابی‌های قلمروهایشان فرستاده شد با دستورات اکید مبنی بر عدم قرائت یا علنی کردن آن تا اول ماه مه. احتمال دارد برخی از یهودیان برجسته تلاش کرده باشند تا آن را لغو یا تعدیل کنند اما موفقیتی نداشتند. در میان این یهودیان، اسحاق ابرونئیل برجسته است که به پادشاه فردیناند مبلغ قابل توجهی پول پیشنهاد کرد. طبق افسانه‌ای معروف، وقتی رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، از این موضوع آگاه شد، خود را به حضور پادشاه رساند و صلیبی را به پای او انداخت و گفت: «یهودا خداوند ما
صلیبی را به پای او انداخت و گفت: «یهودا خداوند ما را به سی سکه نقره فروخت؛ اعلیحضرت در حال فروش مجدد او به سی هزار سکه است». چند ماه قبل، یک آیین اعتراف اجباری در آویلا برگزار شد که در آن سه نوکیش و دو یهودی محکوم شده توسط دستگاه تفتیش عقاید به اتهام جنایت آیینی علیه یک کودک مسیحی (که به عنوان «کودک گارد» شناخته خواهد شد) زنده سوزانده شدند. این واقعه به ایجاد فضای مناسب برای اخراج کمک کرد. پادشاهان کاتولیک دقیقاً نوشتن فرمان را به رئیس کل دستگاه تفتیش عقاید، توماس دو تورکمادا، و همکارانش سپرده بودند و سه
توماس دو تورکمادا، و همکارانش سپرده بودند و سه شرط قبلی را برای آنها تعیین کرده بودند که می‌بایست در سند منعکس شود: تورکمادا پیش‌نویس فرمان را در ۲۰ مارس ۱۴۹۲ به پادشاهان ارائه کرد، و پادشاهان آن را در ۳۱ مارس در گرانادا امضا و منتشر کردند. شرایط اخراج. بخش دوم فرمان شرایط اخراج را به تفصیل بیان کرد: اگرچه فرمان به تبدیل احتمالی اشاره نمی‌کرد، این جایگزین ضمنی بود. همانطور که مورخ لوئیس سوارز اشاره کرد، یهودیان «چهار ماه فرصت داشتند تا وحشتناک‌ترین تصمیم زندگی خود را بگیرند: ترک ایمان خود برای ادغام در آن
خود را بگیرند: ترک ایمان خود برای ادغام در آن [در پادشاهی، در جامعه سیاسی و مدنی]، یا ترک قلمرو برای حفظ آن». درامایی که یهودیان تجربه کردند توسط یک منبع معاصر مستند شده است: یهودیانی که تصمیم گرفتند تغییر دین ندهند «باید خود را برای خروج در شرایط بسیار سخت آماده می‌کردند». آنها مجبور بودند اموال خود را بفروشند زیرا زمان بسیار کمی داشتند و مجبور بودند مبالغ گاهی اوقات مضحکی را که به آنها پیشنهاد می‌شد به صورت کالاهایی که می‌توانستند حمل کنند، بپذیرند، زیرا صادرات طلا و نقره از پادشاهی ممنوع بود. امکان
صادرات طلا و نقره از پادشاهی ممنوع بود. امکان گرفتن برات نیز کمک زیادی نمی‌کرد زیرا بانکداران، که بیشتر ایتالیایی بودند، بهره‌های زیادی طلب می‌کردند. آنها همچنین در بازپس‌گیری پول‌هایی که به مسیحیان قرض داده بودند، با مشکلات جدی مواجه بودند زیرا یا مهلت بازپرداخت پس از ۱۰ اوت، مهلت خروج آنها بود، یا بسیاری از بدهکاران ادعای «کلاهبرداری ربا» می‌کردند، زیرا می‌دانستند که یهودیان وقت کافی برای رسیدگی دادگاه‌ها به نفع آنها نخواهند داشت. علاوه بر این، آنها مجبور بودند تمام هزینه‌های سفر را پرداخت کنند – حمل و
بودند تمام هزینه‌های سفر را پرداخت کنند – حمل و نقل، نگهداری، کرایه کشتی‌ها، عوارض و غیره. این توسط اسحاق ابرونئیل سازماندهی شد، که کشتی‌ها را اجاره کرد (و مجبور به پرداخت قیمت‌های بسیار بالا شد)، و صاحبان کشتی‌ها در برخی موارد قرارداد را اجرا نکردند یا مسافران را کشتند تا آنچه را که داشتند بدزدند. ابرونئیل بر همکاری مقام سلطنتی و متحول لوئیس دو سانتانجل و بانکدار جنوایی فرانسیسکو پینلو حساب کرد. پادشاهان مجبور شدند دستوراتی برای حفاظت از یهودیان در طول سفر صادر کنند زیرا آنها از آزار و اذیت و سوء استفاده
صادر کنند زیرا آنها از آزار و اذیت و سوء استفاده رنج می‌بردند. پیامدها. پایان تنوع مذهبی در اسپانیا. همانطور که جوزف پرز اشاره کرده است، «در سال ۱۴۹۲، داستان یهودیت اسپانیا به پایان می‌رسد و از آن پس تنها به صورت زیرزمینی ادامه می‌یابد، همیشه تهدید شده توسط تفتیش عقاید اسپانیایی و سوءظن افکار عمومی که در یهودیان، یهودی‌گرایان و حتی مبدلین صادق دشمنان طبیعی کاتولیسیسم و ویژگی‌های اسپانیایی می‌دید، همانطور که توسط برخی رهبران کلیسایی و فکری درک و تحمیل شده بود، در نگرشی که به نژادپرستی نزدیک بود.» حساب‌های
در نگرشی که به نژادپرستی نزدیک بود.» حساب‌های تاریخی از تعداد یهودیانی که اسپانیا را ترک کردند بر اساس حدس و گمان است و برخی جنبه‌ها توسط حساب‌های اولیه و تاریخ‌نگاران اغراق شده است: خوان د ماریانا از ۸۰۰,۰۰۰ نفر سخن می‌گوید و دون اسحاق ابرونئیل از ۳۰۰,۰۰۰ نفر. در حالی که آمارهای قابل اعتماد کمی برای اخراج وجود دارد، تخمین‌های مدرن توسط دانشمندان دانشگاه بارسلونا تعداد یهودیان سفاردی در قرن ۱۵ را ۴۰۰,۰۰۰ نفر از جمعیت کل حدود ۷.۵ میلیون نفر در کل اسپانیا تخمین زده‌اند، که از این تعداد حدود نیمی (حداقل
تخمین زده‌اند، که از این تعداد حدود نیمی (حداقل ۲۰۰,۰۰۰) یا کمی بیشتر (۳۰۰,۰۰۰) به عنوان کونفرسوس در ایبریا باقی ماندند؛ دیگرانی که سعی کردند جمعیت یهودیان را بر اساس بازده مالیاتی و تخمین‌های جمعیتی جوامع تخمین بزنند بسیار کمتر هستند، با کامن که می‌گوید از جمعیت حدود ۸۰,۰۰۰ یهودی و ۲۰۰,۰۰۰ کونفرسوس، حدود ۴۰,۰۰۰ نفر مهاجرت کردند. حدود ۵۰,۰۰۰ یهودی دیگر برای ماندن در اسپانیا غسل تعمید مسیحی دریافت کردند؛ بسیاری به طور مخفیانه برخی از سنت‌های یهودی خود را حفظ کردند و بنابراین هدف تفتیش عقاید قرار گرفتند.
حفظ کردند و بنابراین هدف تفتیش عقاید قرار گرفتند. یهودیان پادشاهی کاستیل عمدتاً به پرتغال (جایی که کل جامعه در سال ۱۴۹۷ به زور تغییر مذهب دادند) و به شمال آفریقا مهاجرت کردند. یهودیان پادشاهی آراگون به مناطق مسیحی دیگر از جمله ایتالیا فرار کردند، نه به سرزمین‌های مسلمان همانطور که اغلب فرض می‌شود. اگرچه اکثریت قریب به اتفاق کونفرسوس به سادگی در فرهنگ غالب کاتولیک جذب شدند، اقلیتی به طور مخفیانه به یهودیت ادامه دادند و به تدریج در سراسر اروپا، شمال آفریقا و امپراتوری عثمانی مهاجرت کردند، عمدتاً به مناطقی که
عثمانی مهاجرت کردند، عمدتاً به مناطقی که جوامع سفاردی قبلاً به دلیل فرمان الحمرا حضور داشتند. وضعیت کسانی که بازگشتند با دستوری در ۱۰ نوامبر ۱۴۹۲ تنظیم شد که در آن مقرر شد که مقامهای مدنی و کلیسایی باید شاهد غسل تعمید باشند و در صورتی که قبل از بازگشت غسل تعمید گرفته بودند، گواه ها و بینات که آن را تأیید می‌کند. آنها همچنین می‌توانستند تمام اموال خود را به همان قیمتی که فروخته بودند بازپس گیرند. در مورد تأثیر اقتصادی اخراج، به نظر می‌رسد که این یک ضربه سختی نبوده که تولد سرمایه‌داری را متوقف کرده باشد، که
نبوده که تولد سرمایه‌داری را متوقف کرده باشد، که یکی از دلایل افول اسپانیا باشد. همانطور که جوزف پرز اشاره کرده است، «با توجه به ادبیات منتشر شده در مورد مالیات و فعالیت‌های اقتصادی، هیچ شکی نیست که یهودیان دیگر منبع ثروت قابل توجهی نبودند، نه به عنوان بانکداران و نه به عنوان اجاره‌دهندگان و نه به عنوان بازرگانانی که در سطح بین‌المللی تجارت می‌کردند. [...] اخراج یهودیان مشکلاتی در سطح محلی ایجاد کرد اما نه یک فاجعه ملی. نسبت دادن افول اسپانیا و ناتوانی فرضی آن در تطبیق با تحولات دنیای مدرن به آن رویداد
آن در تطبیق با تحولات دنیای مدرن به آن رویداد غیرمنطقی است. آنچه اکنون می‌دانیم نشان می‌دهد که اسپانیای قرن ۱۶ دقیقاً یک ملت اقتصادی عقب‌مانده نبود. [...] از نظر جمعیتی و اقتصادی به طور دقیق، و جدا از جنبه‌های انسانی، اخراج برای اسپانیا هیچ گونه وخامت قابل توجهی به همراه نداشت، بلکه فقط یک بحران موقتی بود که به سرعت برطرف شد».
آرش عاشوری‌نیا (۶ بهمن ۱۳۵۹ – ۶ مهر ۱۴۰۱) عکاس خبری اهل ایران بود. او برنده جایزه فتوبلاگیز سال ۲۰۰۵ و جایزه ویژه خبرنگاران بدون مرز در سال ۲۰۰۶ است. عکس‌های او به‌ویژه از اعتراضات سال ۱۳۸۸ شهرت دارد که آن زمان در وب‌سایت او به اسم «کسوف» منتشر می‌شد. آرش عاشوری‌نیا فعالیت‌های حرفه‌ای خود را با ورود به حوزهٔ عکاسی صنعتی و تبلیغاتی در سال ۱۳۷۹ آغاز کرد و از سال ۱۳۸۲ با «سایت عکاسی» همکاری مستمر داشت. با راه‌اندازی فتوبلاگ «کسوف» در سال ۱۳۸۳ عکاسی در زمینه خبری و مستند اجتماعی را شروع کرد.او در جامعه عکاسی
و مستند اجتماعی را شروع کرد.او در جامعه عکاسی ایران با سایت عکس «کسوف» که در سال ۱۳۸۳ راه انداخته بود و فعالیت‌هاش در «سایت عکاسی» شناخته می‌شد.آرش عاشوری‌نیا در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۴ به‌عنوان عکاس روزنامه یاس نو فعالیت می‌کرد و عکس‌هایش از رویدادهای سیاسی و اجتماعی ایران در دهه ۸۰ در حافظه تصویری ایرانیان باقی مانده‌است. او همچنین در دور جدید انتشار مجله زنان، دبیر عکس این مجله بود. عاشوری‌نیا طی سال‌های فعالیت خود پرتره‌های بسیار ارزشمندی از شخصیت‌های برجسته فرهنگی و هنری ایران گرفته‌است؛
شخصیت‌های برجسته فرهنگی و هنری ایران گرفته‌است؛ پرتره‌هایی از محمدرضا شجریان، سیمین بهبهانی، امیر هوشنگ ابتهاج، میرحسین موسوی، محمد خاتمی و… علاوه بر این در زمینه عکاسی صنعتی و تبلیغاتی نیز بسیار فعال و اثرگذار بود. برگزاری دو نمایشگاه عکس در تهران و دو نمایشگاه عکس دیگر در لندن و کلن از فعالیت‌های نمایشگاهی عاشوری‌نیا بود. درگذشت. عاشوری‌نیا روز چهارشنبه ۶ مهر ۱۴۰۱ بر اثر برق‌گرفتگی در ۴۱ سالگی درگذشت. پیکر او صبح جمعه ۸ مهر ۱۴۰۱ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. همچنین در مراسم خاکسپاری وی مهدی
به خاک سپرده شد. همچنین در مراسم خاکسپاری وی مهدی قاسمی، علیرضا نیک‌نژاد، هادی حیدری، امید نعمتی، سعید شریعتی، شرمین نادری، حمیدرضا ابک و علیرضا عصار در آنجا حضور داشتند. او پیش از مرگ ناگهانی‌اش، در روزهای اخیر با انتشار عکس‌ها و فرسته‌هایی در شبکه‌های اجتماعی از خیزش سراسری مردم ایران علیه جمهوری اسلامی حمایت کرده بود. عاشوری‌نیا روزهای پیش از فوتش عکسی از اعتراضات سراسری در تهران منتشر کرده بود که با فشار نهادهای امنیتی مجبور به حذف آن شد. عاشوری‌نیا در دو دهه گذشته همواره اعتراضات ضدحکومتی در ایران را
دو دهه گذشته همواره اعتراضات ضدحکومتی در ایران را پوشش می‌داد و در تجمعات مربوط به اعتراضات دانشجویی، اعتراضات زنان و جنبش‌های اجتماعی، همواره حضور داشت و عکس‌های مربوط به آن‌ها را در تاریخ ثبت کرد.
گرویدن اجباری مسلمانان در اسپانیا () از طریق مجموعه‌ای از فرمان‌های غیرقانونی اسلام در سرزمین‌های امپراتوری اسپانیا به تصویب رسید. این آزار و شکنجه توسط سه پادشاهی اسپانیایی در اوایل قرن شانزدهم دنبال شد: تاج کاستیا در ۱۵۰۰–۱۵۰۲، به دنبال پادشاهی ناوار در ۱۵۱۵–۱۵۱۶، و در نهایت تاج آراگون در ۱۵۲۳–۱۵۲۶. پس از اینکه پادشاهی‌های مسیحی در ۲ ژانویه ۱۴۹۲ بازپس‌گیری اندلس را به پایان رساندند، جمعیت مسلمانان بین ۵۰۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰۰ نفر بود. در این زمان، مسلمانانی که تحت حکومت مسیحیت زندگی می‌کردند، وضعیت «مدجن» را
تحت حکومت مسیحیت زندگی می‌کردند، وضعیت «مدجن» را دریافت کردند، که از نظر قانونی اجازه اجرای آشکار اسلام را می‌داد. مدجن‌ها از مسلمانان مراکشی تباران اسپانیایی بودند که پس از یورش مسیحیان به اندلس، آنجا را ترک نکرده تحت سلطه آنان به زندگی خویش در اسپانیا ادامه دادند. برخلاف موریسکوها که مسلمانان مسیحی شده بودند، مدجن‌ها با وجود ادامه اقامت در اسپانیا به مسیحیت نگرویدند. در سال ۱۴۹۹، اسقف اعظم تولدو، کاردینال فرانسیسکو خیمنز دی سیسنروس کارزاری را در شهر گرانادا آغاز کرد تا پیروی مذهبی به مسیحیت را با شکنجه و
آغاز کرد تا پیروی مذهبی به مسیحیت را با شکنجه و زندان وادار کند. این باعث نخستین شورش مسلمانان شد. این شورش در نهایت سرکوب شد و سپس برای توجیه لغو حمایت‌های قانونی و معاهده مسلمانان مورد استفاده قرار گرفت. تلاش‌ها برای تغییر دین دو برابر شد و تا سال ۱۵۰۱، رسماً هیچ مسلمانی در گرانادا باقی نماند. ایزابل یکم که از موفقیت در گرانادا تشویق شد، فرمانی را در سال ۱۵۰۲ صادر کرد که اسلام را برای تمام تاج کاستیا ممنوع کرد. با فتح ناوارای ایبری توسط اسپانیا در سال ۱۵۱۵، مسلمانان بیشتری همچنان مجبور به رعایت اعتقادات
مسلمانان بیشتری همچنان مجبور به رعایت اعتقادات مسیحی تحت فرمان کاستیلیان بودند. آخرین قلمروی که تغییر دین را تحمیل کرد، تاج آراگون بود، که پادشاهان آن قبلاً ملزم به تضمین آزادی دین برای مسلمانانش تحت سوگندهایی بودند که در تاجگذاری آنها گنجانده شده بود. در اوایل دهه ۱۵۲۰، یک قیام ضد اسلام معروف به شورش برادری روی داد و مسلمانان در مناطق شورشی مجبور به تغییر مذهب شدند. هنگامی که نیروهای سلطنتی آراگون، با کمک مسلمانان، شورش را سرکوب کردند، پادشاه چارلز یکم (که بیشتر به عنوان چارلز پنجم امپراتوری مقدس روم
(که بیشتر به عنوان چارلز پنجم امپراتوری مقدس روم شناخته می‌شود) حکم داد که این تبدیل‌های اجباری معتبر هستند؛ بنابراین، «نوکیشان» اکنون رسماً مسیحی بودند. این امر نوکیشان را تحت قلمروی قدرت تفتیش عقاید اسپانیایی قرار داد. سرانجام، در سال ۱۵۲۴، چارلز از پاپ کلمنت هفتم درخواست کرد که پادشاه را از سوگندش مبنی بر حفاظت از آزادی مذهب مسلمانان آزاد کند. این به او این اختیار را داد که رسماً علیه جمعیت باقیمانده مسلمان عمل کند. در اواخر ۱۵۲۵، او فرمان رسمی تغییر دین را صادر کرد: اسلام دیگر رسماً در سراسر اسپانیا
را صادر کرد: اسلام دیگر رسماً در سراسر اسپانیا وجود نداشت. در حالی که پیروی از مسیحیت در ملاء عام توسط فرامین سلطنتی الزامی بود و توسط تفتیش عقاید اسپانیا اجرا می‌شد، شواهد نشان می‌داد که اکثر کسانی که به زور از دین اسلام به مسیحیت گرویده بودند (معروف به «موریسکو») مخفیانه به اسلام باور داشتند. در زندگی عمومی روزمره، احکام اسلام دیگر نمی‌توانست بدون آزار و اذیت توسط تفتیش عقاید دنبال شود. در نتیجه، فتوای اوران برای اذعان به ضرورت تسهیل شریعت و نیز تشریح روش‌هایی که مسلمانان می‌بایست این کار را انجام دهند،
که مسلمانان می‌بایست این کار را انجام دهند، صادر شد. این فتوا مبنایی برای اسلام رمزنگاری شد که موریسکوها تا زمان اخراج موریسکوها در سال‌های ۱۶۰۹–۱۶۱۴ اجرا می‌کردند. برخی از مسلمانان، که بسیاری در نزدیکی ساحل بودند، در پاسخ به تغییر دین مهاجرت کردند. با این حال، محدودیت‌های اعمال شده توسط مقامات برای مهاجرت به این معنی بود که خروج از اسپانیا برای بسیاری گزینه ای نبود. در برخی از مناطق، به ویژه مناطقی که دارای مناطق کوهستانی قابل دفاع بودند، شورش‌ها نیز رخ داد، اما همهٔ آنها ناموفق بودند. در نهایت، این احکام
اما همهٔ آنها ناموفق بودند. در نهایت، این احکام جامعه‌ای را به وجود آورد که در آن مسلمانان مؤمنی که مخفیانه از تغییر دین خودداری می‌کردند، تا زمان اخراج با مسلمانان سابق که به مسیحیان واقعی تبدیل شدند، همزیستی داشتند.
نیایش یک فیلم زندگی‌نامه‌ای و درام محصول سال ۲۰۲۱ به نویسندگی و کارگردانی ترنس دیویس با بازی جک لودن و پیتر کاپالدی در نقش زیگفرید ساسون، شاعر جنگ، به همراه سایمون راسل بیل، جرمی ایروین، کیت فیلیپس، جما جونز و بن دنیلز است. این فیلم در بریتانیا در ۲۰ مه ۲۰۲۲ توسط ورتیگو فیلمز و ایالات متحده در ۳ ژوئن ۲۰۲۲ توسط رودساید اترکشنز منتشر شد. داستان. تلاش مادام‌العمر زیگفرید ساسون، شاعر جنگ افسانه‌ای قرن بیستم برای رستگاری شخصی از طریق تجربیاتش با خانواده، جنگ، نوشته‌هایش و روابط ویرانگر، حل‌نشده باقی می‌ماند، و
و روابط ویرانگر، حل‌نشده باقی می‌ماند، و هرگز متوجه نمی‌شود که فقط می‌تواند از درون سرچشمه بگیرد. تولید. فیلمبرداری در ۸ سپتامبر ۲۰۲۰ آغاز شد، و در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ به پایان رسید. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری بازبینی راتن تومیتوز بر اساس ۱۴۶ بررسی، با میانگین امتیاز ۷٫۸ از ۱۰، دارای ۹۴٪ تاییدیه است. در متاکریتیک بر اساس ۳۲ نقد منتقد، امتیاز ۸۱ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داد که نشان دهنده «تحسین جهانی» است.
اصل جانشینی زیاگان یا اصل توالی زیاگان ، که با عنوان قانون جانشینی زیاگان نیز شناخته می‌شود، مبتنی بر مشاهده لایه‌های سنگ رسوبی دارای گیاهان و جانوران فسیل‌شده هستند، و این فسیل‌ها به صورت عمودی در یک نظم خاص و قابل اعتماد که می‌تواند در سطح وسیعی شناسایی شود، جانشین یکدیگر می‌شوند. فاصله افقی به عنوان مثال، یک استخوان فسیل‌شده نئاندرتال هرگز در همان لایه مگالوسور فسیل‌شده یافت نمی‌شود، زیرا نئاندرتال‌ها و مگالوسورها در دوره‌های مختلف زمین‌شناسی زندگی می‌کردند که میلیون‌ها سال از هم جدا شده بودند. این موضوع
که میلیون‌ها سال از هم جدا شده بودند. این موضوع اجازه می‌دهد تا طبقه‌ها با فسیل‌های جانداران درون آن شناسایی و تاریخ‌گذاری شوند.
دندان‌سنجی ، اندازه‌گیری و بررسی اندازه دندان است. این ویژگی در انسان‌شناسی زیستی و باستان‌زیست‌شناسی برای مطالعه تغییرهای فنوتیپی انسان استفاده می‌شود. دلیل استفاده از آن شبیه به مطالعه دندان‌ها، ساختار و ترتیب دندان‌ها است. تعدادی از ویژگی‌ها را می‌توان در دندان‌های انسان با استفاده از دندان‌سنجی مشاهده کرد. طول و عرض دندان‌ها از جلو به عقب و پهلو به پهلو با استفاده از کولیس اندازه‌گیری می‌شود. این اندازه‌گیری‌ها را می‌توان مستقیماً از مواد اسکلتی یا از طریق قالب‌های دندانی انسان‌های زنده انجام داد.
از طریق قالب‌های دندانی انسان‌های زنده انجام داد. اندازه‌گیری‌هایی که بیشتر گزارش می‌شوند، حداکثر طول تاج و حداکثر عرض تاج هستند.
گونه‌زایی بوم‌شناختی ، شکلی از گونه‌زایی ناشی از جدایی تولیدمثلی است که به دلیل یک عامل بوم‌شناختی که جریان ژن را بین دو جمعیت از یک گونه کاهش می‌دهد یا حذف می‌کند، رخ می‌دهد. عوامل بوم‌شناختی می‌تواند شامل تغییر در شرایط محیطی باشد که یک گونه در آن تجربه می‌کند، مانند تغییرهای رفتاری شامل شکار، اجتناب از شکارچی، جذب گرده‌افشان و جستجوی غذا. و همچنین تغییر در گزینش جفت به دلیل گزینش جنسی یا سیستم‌های ارتباطی. جدایی تولیدمثلی مبتنی بر محیط زیست تحت فرگشت واگرای متفاوت سبب تشکیل گونه‌های جدید می‌شود. این
واگرای متفاوت سبب تشکیل گونه‌های جدید می‌شود. این پدیده در بسیاری از موارد در طبیعت ثبت شده‌است و در چند دهه گذشته تمرکز اصلی پژوهش‌ها دربارهٔ گونه‌زایی بوده‌است.
محمد هشام کبانی (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) یک عالم اهل سنت لبنانی-آمریکایی و مسلمان صوفی بریلوی و متعلق به فرقه صوفی نقشبندیه است. کابانی به رهبران مسلمان توصیه کرده‌است که جامعه را در برابر افراط گرایی خشونت‌آمیز محافظت کنند. در سال ۲۰۱۲، مرکز مطالعات استراتژیک سلطنتی اسلامی او را در فهرست ۵۰۰ مسلمان تأثیرگذار قرار داد. زندگی‌نامه. کبانی در بیروت لبنان به دنیا آمد. به دستور شیخ ناظم، کبانی در سال ۱۹۹۰ به ایالات متحده نقل مکان کرد و در آنجا مرکز صوفیانه را با تمرکز بر معنویت اسلامی مورد ادعای خود ایجاد کرد. او
بر معنویت اسلامی مورد ادعای خود ایجاد کرد. او همچنین بنیانگذار و رئیس شورای عالی اسلامی آمریکا (ISCA) است. محمد هشام کبانی از طریق نسب پدری و مادری خود که شامل شیخ عبدالقادر گیلانی و شاعر مشهور جهانی جلال الدین رومی می‌شود، با نازیها عادل، از نوادگان پیامبر اکرم ازدواج کرده‌است. کبانی در اظهارات خود در وزارت امور خارجه ادعا کرده بود که ۸۰ درصد از جمعیت مسلمان آمریکا با ایدئولوژی افراطی پیوند خورده‌اند. کبانی ادعا کرد که این آمار بر اساس مصاحبه‌های او با روحانیون مذهبی، مربیان، اعضای جامعه و جوانان مسلمان
مذهبی، مربیان، اعضای جامعه و جوانان مسلمان در ۱۱۴ مسجد در ایالات متحده طی یک دوره هشت ساله (۱۹۹۱–۱۹۹۹) است. اگرچه رقم ۸۰٪ به‌طور گسترده توسط مقامات دولتی ذکر شده‌است، و توسط چندین گزارش دیگر تکرار شده‌است، ولی در بررسی مسئولین وقت آمریکا مدعی شدند که این آمار قابل تأیید نیست. در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ میلادی کبانی به عنوان یکی از معدود علمای مسلمان در آن زمان شناخته شد که نسبت به خطر افراط گرایی خشونت‌آمیز هشدار داده بود. در شماره آوریل ۲۰۱۶ "مجله دابیک"، دولت اسلامی عراق و شام او را مرتد (یا مرتد) معرفی کرد.
معنای صریح ()، در فلسفه زبان، به عنوان جنبه مهم دلالت معنا مورد مطالعه قرار می‌گیرد. معنای صریح. معنای صریح در معناشناسی زبانی؛ در تقابل با معنای ضمنی، به رابطه میان یک واحد زبانی، به ویژه واحدی واژگانی، با مصداقی غیر زبانی اشاره دارد. به همین دلیل این اصطلاح را می‌توان معادل معنی ارجاعی دانست. در این مورد می‌توان واژهٔ «گاو» را نمونه آورد که به مصداقی در جهان خارج ارجاع می‌دهد و مفهوم آن را «حیوانی چهار پا و پستاندار و …» ثبت می‌کنند. برای مطالعهٔ بیشتر. مفهوم ارجاع
گرده‌افشان ، جانوری است که گرده را از بساک نر گل به کلاله ماده گل منتقل می‌کند. این به باروری تخمک‌های گل توسط گامت‌های نر از دانه‌های گرده کمک می‌کند. حشرات گرده‌افشان اصلی اکثر گیاهان هستند و حشرات گرده‌افشان شامل همه خانواده زنبورها و بیشتر خانواده زنبورهای نیش‌دار می‌شود. مورچه‌ها، بسیاری از خانواده‌های مگس، بسیاری از پروانه‌سانان (هم پروانه‌ها و هم بیدها)؛ و بسیاری از خانواده‌های سوسک. مهره‌داران، عمدتاً خفاش‌ها و پرندگان، اما برخی از پستانداران غیرخفاش (مانند میمون، لمور، صاریغ و جوندگان) و برخی
(مانند میمون، لمور، صاریغ و جوندگان) و برخی مارمولک‌ها گیاهان خاصی را گرده‌افشانی می‌کنند. در میان پرندگان گرده‌افشان می‌توان به مرغ مگس‌ها، عسل‌خوارها و شهدخوارها با نوک دراز اشاره کرد. آنها تعدادی گل گلوبلند را گرده‌افشانی می‌کنند. انسان همچنین ممکن است گرده‌افشانی مصنوعی انجام دهد. گرده‌افشان با گرده‌زا، گیاهی که منبع گرده برای فرایند گرده‌افشانی است، متفاوت است.
ربع سینوسی (عربی: ,، که گاهی به عنوان «ربع سینوسی» شناخته می‌شود، نوعی ربع بوده‌است که توسط ستاره شناسان قرون وسطی استفاده می‌شد. این ابزار می‌توانست برای اندازه‌گیری زوایای آسمانی، گفتن زمان، یافتن جهت‌ها، انجام محاسبات مثلثاتی یا تعیین موقعیت‌های ظاهری هر جرم آسمانی برای هر زمان استفاده شود. نام آن از کلمه عربی به معنای یک ربع (چارک) و به معنای علامت گذاری شده با سینوس گرفته شده‌است. گفته می‌شود محمد بن موسی خوارزمی در قرن نهم بغداد آن را ابداء کرده و در سراسر ممالک اسلامی قرون وسطی برای تعیین زمان مناسب
ممالک اسلامی قرون وسطی برای تعیین زمان مناسب برای نماز اسلامی استفاده می‌شد.
باشگاه فوتسال تای سون نام (به ویتنامی: Câu lạc bộ futsal Thái Sơn Nam; Thai Son Nam Futsal Club) یک باشگاه فوتسال ویتنام است. این تیم قهرمان فعلی لیگ ملی فوتسال ویتنام و موفق‌ترین باشگاه فوتسال ویتنام است. تای سون نام اف سی نیز یکی از قوی‌ترین تیم‌های آسیا است که در سال ۲۰۱۸ به فینال قهرمانی فوتسال باشگاه‌های آسیا راه یافته و سه مدال برنز در سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ کسب کرده است.