payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منطقه تاوبئی (به چینی: 洮北区) یک منطقه در بای‌چنگ چین است که مناطق شهری مرکز این «شهر در سطح ولایت» را شامل می‌شود. منطقه تاوبئی ۲٬۵۷۸٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷۴٬۲۷۶ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. منطقه تاوبئی به ۱۲ ناحیه، ۷ شهرک، ۴ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای مردم مغول) تابعه تقسیم شده است. پنج «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشد. در چین، اصطلاحاتی چون «شهر در سطح ولایت»، منطقه شهری، و غیره شامل اراضی وسیع و متنوعی می‌شوند که مرکزیت آنان را یک شهر مهم تشکیل می‌دهند. این ۱۲ ناحیه، منطقهٔ شهری
شهر مهم تشکیل می‌دهند. این ۱۲ ناحیه، منطقهٔ شهری اصلی «شهر در سطح ولایت» بای‌چنگ و «منطقهٔ تاوبئی» را شامل می‌شود.
یوشو (به چینی: 榆树市) یک شهر (در سطح شهرستان) در چین است که در تابعیت شهر چانگچون (شهر در سطح ولایت)، استان جی‌لین واقع شده‌است. یوشو ۴٬۷۱۲٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۸۳۶٬۰۹۸ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر سن برناردینو، کالیفرنیا خواهرخواندهٔ یوشو، جیلین هست. تقسیمات اداری. شهر یوشو به ۴ ناحیه، ۱۵ شهرک، ۸ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای کره‌ای‌ها) تابعه تقسیم شده است.
میلائو سیتی (به لاتین: Miluo City) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در یویونگ واقع شده‌است. میلائو سیتی ۱٬۴۸۴٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر آکابیرا، هوکایدو خواهرخواندهٔ میلائو سیتی هست.
مرد خاکستری (که قبلاً با نام ویستریا: داستان وحشتناک آلبرت فیش شناخته می‌شد) یک فیلم زندگینامه‌ای و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ که بر اساس زندگی واقعی واقعی قاتل زنجیره‌ای، متجاوز و آدمخوار آمریکایی آلبرت فیش ساخته شده‌است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل در ۳۱ اوت ۲۰۰۷ به نمایش درآمد و قرار بود در سال ۲۰۰۷ در سینما اکران شود. این فیلم توسط اسکات فلین کارگردانی شده‌است و پاتریک بوشو بازیگر بلژیکی در نقش آلبرت فیش بازی می‌کند. داستان. در سرتاسر فیلم روایتی به سبک فیلم نوآر
داستان. در سرتاسر فیلم روایتی به سبک فیلم نوآر توسط کارآگاه ویلیام کینگ (با بازی جک کانلی) از اداره افراد گمشده است. کینگ به مدت شش سال به دنبال گریس می‌گردد، تا اینکه سرانجام فیش را ردیابی و دستگیر می‌کند. فیش علیرغم شواهدی مبنی بر جنون خود مجرم شناخته شد و بلافاصله به مرگ بر روی صندلی الکتریکی محکوم شد.
کابرنه سوویگنون () یکی از شناخته شده‌ترین گونه‌های انگور شراب قرمز در جهان است. تقریباً در هر کشور تولیدکننده شراب در میان طیف متنوعی از آب و هوا از استرالیا و بریتیش کلمبیا، کانادا تا دره بقاع لبنان رشد می‌کند. این رقم از طریق شهرت خود در شراب‌های بوردو که اغلب با مرلو و کابرنه فرانک ترکیب می‌شود در سطح بین‌المللی شناخته شد. از فرانسه و اسپانیا، این نوع انگور در سراسر اروپا و به دنیای جدید گسترش یافت و در مکان‌هایی مانند کوه‌های سانتا کروز کالیفرنیا، پاسو روبلز، دره ناپا، خلیج هاوک نیوزلند، منطقه استلنبوش
دره ناپا، خلیج هاوک نیوزلند، منطقه استلنبوش آفریقای جنوبی، رودخانه مارگارت استرالیا، پرورش داده شد. مناطق مک لارن واله و کوناوارا و دره مایپو شیلی و کولچاگوا. در بیشتر قرن بیستم، این انگور به‌طور گسترده کاشته شده بود تا زمانی که مرلو در دهه ۱۹۹۰ از آن پیشی گرفت. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، کابرنه سوویگنون بار دیگر با به پرمصرف‌ترین انگور شرابی تبدیل شد. علیرغم برجستگی آن در صنعت، این انگور یک رقم نسبتاً جدید است که محصول یک تلاقی تصادفی بین Cabernet Franc و Sauvignon blanc در طول قرن هفدهم در جنوب غربی فرانسه
blanc در طول قرن هفدهم در جنوب غربی فرانسه است. محبوبیت آن اغلب به سهولت کشت آن نسبت داده می‌شود - انگورها دارای پوست ضخیم هستند و انگورها مقاوم و به‌طور طبیعی کم محصول هستند، دیر جوانه می‌زنند تا از یخبندان در امان بمانند و در برابر خطرات انگور مانند پوسیدگی و حشرات مقاوم باشند.
آشپزی مدیترانه‌ای، غذا و روش‌های آماده‌سازی است که توسط مردم حوزه مدیترانه استفاده می‌شود. ایده غذاهای مدیترانه ای از کتاب الیزابت دیوید، نویسنده آشپزی، "کتابی از غذاهای مدیترانه ای" (۱۹۵۰) سرچشمه می‌گیرد و توسط سایر نویسندگانی که به زبان انگلیسی کار می‌کردند تقویت شد. بسیاری از نویسندگان سه عنصر اصلی این آشپزی را زیتون، گندم و انگور تعریف می‌کنند که روغن زیتون، نان و ماکارونی و شراب تولید می‌کند. سایر نویسندگان انکار می‌کنند که غذاهای بسیار متنوع حوزه مدیترانه اصلاً یک سبک آشپزی را تشکیل می‌دهند. یک تعریف
اصلاً یک سبک آشپزی را تشکیل می‌دهند. یک تعریف رایج از منطقه جغرافیایی تحت پوشش، که توسط دیوید ارائه شده‌است، از پخش درخت زیتون پیروی می‌کند. این منطقه طیف گسترده‌ای از فرهنگ‌ها با غذاهای متمایز را در بر می‌گیرد، به ویژه مغربی، مصری، شامی، عثمانی (ترکی)، یونانی، ایتالیایی، فرانسوی(پروانسالی) و اسپانیایی، اگرچه برخی از نویسندگان آشپزی‌های دیگری نیز شامل می‌کنند. غذاهای پرتغالی، به ویژه، تا حدودی در طبع مدیترانه‌ای است. ارتباطات تاریخی منطقه و همچنین تأثیر دریای مدیترانه بر اقلیم و اقتصاد منطقه به این معنی
مدیترانه بر اقلیم و اقتصاد منطقه به این معنی است که این غذاها غذاهایی فراتر از سه‌گانه اصلی روغن، نان و شراب، مانند گوشت بره یا گوسفند کبابی، خورش‌های گوشتی مشترک دارند. با سبزیجات و گوجه فرنگی (به عنوان مثال، آنراخوس اسپانیایی)، خورش سبزیجات (راتاتویی پرووانسی، پیستوی اسپانیایی، سیامبوتا ایتالیایی)، و قلیه ماهی پخته شده نمکی، بوتارگا، که در سراسر منطقه یافت می‌شود. در بسیاری از کشورهای اطراف دریای مدیترانه نوشیدنی تقطیری مبتنی بر بادیان نوشیده می‌شود. پخت و پز این منطقه را نباید با رژیم غذایی مدیترانه‌ای
و پز این منطقه را نباید با رژیم غذایی مدیترانه‌ای اشتباه گرفت، زیرا به دلیل فواید ظاهری رژیم غذایی سرشار از روغن زیتون، گندم و سایر غلات، میوه‌ها، سبزیجات و مقدار معینی از غذاهای دریایی، اما گوشت و لبنیات کم، محبوبیت زیادی پیدا کرده‌است. غذاهای مدیترانه‌ای شامل روش‌هایی است که با این مواد و سایر مواد، از جمله گوشت، در آشپزخانه برخورد می‌شود، چه سلامت بخش باشند و چه نباشند.
سانچوویزه ( , ، , ) یک رقم انگور قرمز ایتالیایی است که نام خود را از کلمه لاتین "sanguis Jovis"، به معنی "خون مشتری " گرفته‌است. این انگور بیشتر در مناطق مرکزی ایتالیا از رومانیا تا لاتزیو کاشته می‌شود و گسترده‌ترین انگور در توسکانی است.
آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین (آگونیست GnRH) نوعی داروی تجویزی است که بر گنادوتروپین‌ها و هورمون‌های جنسی تأثیر می‌گذارد. این داروها برای موارد مختلفی از جمله در پزشکی باروری و کاهش سطح هورمون‌های جنسی در درمان سرطان‌های حساس به هورمون مانند سرطان پروستات، سرطان سینه، برخی از اختلالات زنانه مانند پریودهای سنگین و آندومتریوز، سطوح بالای تستوسترون، بلوغ زودرس در کودکان، به عنوان بخشی از هورمون‌درمانی افراد ترنس، و به تعویق انداختن بلوغ در جوانان ترنس استفاده می‌شوند. آگونیست‌های GnRH به صورت تزریق در
می‌شوند. آگونیست‌های GnRH به صورت تزریق در چربی، به عنوان ایمپلنت در چربی و به عنوان افشانه بینی تجویز می‌شوند. عوارض جانبی آگونیست‌های GnRH مربوط به کمبود هورمون جنسی است و شامل علائم سطوح پایین تستوسترون و سطوح پایین استروژن مانند گرگرفتگی، اختلال عملکرد جنسی، آتروفی واژن، آتروفی آلت نری، پوکی استخوان، ناباروری، و کاهش ویژگی‌های فیزیکی خاص جنسی است. این داروها آگونیست‌های گیرنده GnRH هستند و با افزایش یا کاهش ترشح گنادوتروپین‌ها و تولید هورمون‌های جنسی توسط غدد جنسی کار می‌کنند. هنگامی که برای سرکوب ترشح
غدد جنسی کار می‌کنند. هنگامی که برای سرکوب ترشح گنادوتروپین استفاده می‌شود، آگونیست‌های GnRH می‌توانند سطح هورمون‌های جنسی را تا ۹۵٪ در هر دو جنس کاهش دهند. GnRH در سال ۱۹۷۱ کشف شد و آنالوگ‌های GnRH برای استفاده پزشکی در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند. اسامی غیر اختصاصی این داروها معمولاً به "-relin ختم" می‌شود. شناخته‌شده‌ترین و پرمصرف‌ترین آنالوگ‌های GnRH لوپرورلین (با نام تجاری Lupron) و تریپتورلین (با نام تجاری Decapeptyl) هستند. آنالوگ‌های GnRH به عنوان داروهای ژنریک در دسترس هستند. با این وجود، این داروها
ژنریک در دسترس هستند. با این وجود، این داروها همچنان بسیار گران هستند. شیمی. آگونیست‌های GnRH به‌طور مصنوعی از دکاپپتید GnRH طبیعی با تغییرات خاص، معمولاً جانشینی‌های دوگانه یا یگانه و معمولاً در موقعیت ۶ (جایگزینی آمینو اسید)، ۹ (آلکیلاسیون) و ۱۰ (حذف) تولید می‌شوند. این جانشینی‌ها از تخریب سریع جلوگیری می‌کنند. آگونیست‌ها با دو جانشینی عبارتند از: لوپرورلین، بوسرلین، هیسترلین، گوسرلین و دسلورلین. عوامل نافارلین و تریپتورلین آگونیست‌هایی با جانشینی‌های منفرد در موقعیت ۶ هستند. مصارف دامپزشکی. از
منفرد در موقعیت ۶ هستند. مصارف دامپزشکی. از آنالوگ‌های GnRH در دامپزشکی نیز استفاده می‌شود. موارد استفاده عبارتند از:
ایستگاه ناکانو ، یک ایستگاه راه‌آهن در خط اصلی چوئو در ناکانو-کو، توکیو در ژاپن است که به‌طور مشترک توسط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن (JR East) و شرکت متروی توکیو اداره می‌شود.
مانتی کالینز (؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بز دردسرساز"، "مهمان‌نوازی ما"، "به خنده‌ات ادامه بده"، "مردان"، "۴۵ دقیقه از هالیوود" و "باک بانی دوباره می‌راند" اشاره نمود. وی در نگارش برخی شوخی‌های آخرین فیلم لورل و هاردی به نام "آتول کا" نیز مشارکت داشت.
رابی نیلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال داندی یونایتد، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، باشگاه فوتبال لستر سیتی، و باشگاه فوتبال فالکیرک اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده‌است.
جان هوی آدامز (John Huy Addams) (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۲۲ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۸۸۱)، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالت ایلینوی ایالات متحده بود. آدامز در ۱۸۲۲ میلادی در پنسیلوانیا زاده شد و در آنجا با سارا ویبر (۱۸۱۷ – ۱۸۶۳ میلادی) ازدواج کرد. این زوج در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی نقل مکان نموده و کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نمودند. آدامز به سرعت به یک بازرگان موفق مبدل شده و به عنوان مدیر دو شرکت راه‌آهن و رئیس یک بانک کار کرد. او خانه‌ای معروف به سبک معماری فدرال در ۱۸۵۴ میلادی ساخت که تا امروزه پابرجا
فدرال در ۱۸۵۴ میلادی ساخت که تا امروزه پابرجا است. او و همسرش سارا (ویبر) آدامز نه فرزند داشتند، از جمله الیس هالدمن و فعال مدنی جین آدامز. آدامز در سیاست‌های ایالتی دخیل شده و در نهایت برای هشت دوره، از ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۰ میلادی، به عنوان سناتور ایالتی ایلینوی خدمت کرد. همسر وی سارا در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد و آدامز برای بار دوم در ۱۸۶۸ میلادی با آنا هالدمن که نیز بیوه بود، ازدواج کرد. وی روی دخترش جین و اینکه چرا وی تا آن حد روی علل اجتماعی تمرکز نمود، تأثیر کلیدی داشت. آدامز هنگامی که با خانواده در تعطیلات بود،
داشت. آدامز هنگامی که با خانواده در تعطیلات بود، در ۱۸۸۱ میلادی در گرین‌بی، ویسکانسین درگذشت. اوایل زندگی. جان هوی آدامز در ۱۲ ژوئیه ۱۸۲۲ در سینکینگ اسپرنگ، پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. وی زمانی که هنوز در کریدرسوایل، پنسیلوانیا زندگی می‌کرد، با سارا ویبر که پنج سال از وی بزرگتر بود، ازدواج نمود. هر دو خانواده، آدامز و ویبر، از تبار خانواده‌های اصیل پنسیلوانیا بودند؛ اجداد آدامز در قرن هفدهم میلادی از سوی ویلیام پن، زمین اعطایی دریافت نموده بودند. آدامزِ ۲۲ ساله و تازه عروس وی در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی
و تازه عروس وی در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی واقع در شهرستان استفنسون در نزدیکی مرز ایالت‌های ایلینوی-ویسکانسین، رسیدند. آدامز در ۱۸۴۴ میلادی کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نموده و به سرعت به عنوان یک کارخانه‌دار موفق معروف شد. زمانی که این زوج در اول به شهرستان استفنسون ساکن شدند، در یک خانه دو-اتاقه با یک بالاخانه زندگی می‌کردند. در ۱۸۵۴ میلادی، آدامز خانه خود را توسعه بخشید و آنرا به یکی از خانه‌های به مراتب بزرگتر و به سبک معماری فدرال مبدل کرد. این زوج هرچند ۹ فرزند داشتند، اما تنها چهار
کرد. این زوج هرچند ۹ فرزند داشتند، اما تنها چهار فرزند آنها تا دوران جوانی زنده ماند؛ هشتمین فرزند آنها، برنده جایزه صلح نوبل جین آدامز بود که در ۶ سپتامبر ۱۸۶۰ در سدارویل در خانه آدامز به‌دنیا آمده بود. سارا آدامز، در حالی که نهمین فرزند خود را حمل می‌کرد، در ژانویه ۱۸۶۳ برای کمک به زایمان همسر یک واگن‌ساز رفت. در جریان این زایمان، سارا به زمین افتاد و پس از آن به خانه منتقل شد. در نتیجه، نوزاد خود سارا پیش از وقت و مُرده به‌دنیا آمد. سارا یک هفته پس از زایمان درگذشت؛ جین در زمان مرگ مادرش تنها ۲ سال و ۴
درگذشت؛ جین در زمان مرگ مادرش تنها ۲ سال و ۴ ماه سن داشت. جین آدامز پس از ۱۸۶۳ میلادی، بیشتر توسط خواهران بزرگترش مراقبت می‌شد. حرفه کسب‌وکار. کسب‌وکار آسیاب آدامز به یکی از بزرگترین کارخانه‌ها در سطح شمال ایلینوی مبدل شده و متشکل از یک کارخانه چوب‌بری، یک کارخانه کتان و یک کارخانه آرد (آسیاب) بود که همه در ملک آدامز در امتداد سدار کریک واقع شده بودند. این کارخانه‌های آسیاب همچنین نمایانگر حرفه موفق آدامز در عرصه کسب‌وکار بود. وی از ۱۸۶۴ تا ۱۸۸۱ میلادی رئیس دومین بانک ملی در فری‌پورت، ایلینوی بود. آدامز
دومین بانک ملی در فری‌پورت، ایلینوی بود. آدامز همچنین در سمت‌های مدیریتی شرکت‌های راه‌آهن جلینا و شیکاگو یونیون و راه‌آهن ایلینوی سنترال کار کرده و در ۱۸۶۷ میلادی شرکت بیمه میوچول فایر را تأسیس کرد. آدامز به‌خاطر موفقیت‌های بی‌شماری که در کسب‌وکار خود داشت، در سطح محلی بسیار معروف شده و از وی به عنوان موفقترین کارفرمای شهرستان استفنسون یادآوری می‌شد. حرفه سیاسی و جنگ داخلی. آدامز برای مدت شانزده سال در مجلس سنای ایلینوی خدمت نموده و در اینجا بود که وی به عنوان یک فرد صادق معروف شد؛ آنگونه که یکی از مورخین
یک فرد صادق معروف شد؛ آنگونه که یکی از مورخین گفته‌است، «وی به عنوان فردی مشهور شد که نه تنها هرگز رشوه‌ای نگرفته‌است، بلکه هرگز رشوه‌ای به وی پیشنهاد نشده‌است». او در بنیان‌گذاری حزب جمهوری‌خواه شرکت نمود و از دوستان آبراهام لینکلن بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، آدامز در راستای برپایی و تجهیز هنگی همکاری نمود که بعدها به «گارد آدامز» معروف شد. تأثیرگذاری بر جین آدامز. جین آدامز اظهار داشت که پدر وی، جان، از تاثیرگذاران اصلی در زندگی وی بود. در زیست‌نامه ۱۹۱۰ خود، او راه‌های گوناگونی را بیان می‌کند که
۱۹۱۰ خود، او راه‌های گوناگونی را بیان می‌کند که تلاش می‌کرد تا از پدرش تقلید کند و همچنین او را به عنوان تأثیرگذاری اصلی خود قرار دهد. وی اظهار داشت که پدرش، دلیل ورود وی به حوزه مدنی و علاقه وی در «دغدغه‌های اخلاقی زندگی» بود. این دخالت عمیق آدامز در حوزه مدنی بود که اینچنین یک تأثیر بنیادین بر دخترش جین گذاشت. جان آدامز در هیئت مدیره مدارس سدارویل به‌طور فعالانه خدمت می‌کرد و همچنین یکی از اعضای هیئت امنای مدرسه خصوصی راک‌فورد یانگ لیدیز بود، مدرسه‌ای که بعداً به کالج راک‌فورد تغییر نموده و جین مدرک
که بعداً به کالج راک‌فورد تغییر نموده و جین مدرک لیسانس خود را در آنجا به اتمام رساند. علاوه بر نقشی که در تأسیس حزب جمهوری‌خواه در ایالت داشت، او یکی از افراد کلیدی درآوردن دومین گفتگوی لینکلن-داگلاس به فری‌پورت بود. اواخر زندگی و مرگ. آدامز چهار سال پس از مرگ همسرش سارا آدامز، در ۱۸۶۷ میلادی با آنا اچ. هالدمن ازدواج کرد. هالدمن نیز بیوه بود و دو فرزند خود را به خانواده آدامز آورد. یکی از پسران وی به‌نام جورج نیز تأثیر شگرفی بر جین آدامز داشت. آدامز در اوایل اوت ۱۸۸۱ تصمیم گرفت تا خانواده خود را برای
اوایل اوت ۱۸۸۱ تصمیم گرفت تا خانواده خود را برای تعطیلات به منطقه شمال‌غربی میشیگان برده و همزمان فرصت‌های بالقوه سرمایه‌گذاری روی معادن آهن و مس یا سنگ معدنی آنجا را بررسی نماید؛ آنها در ۴ اوت عازم تعطیلات شدند. یک هفته بعد آدامز هنگام بالا رفتن از یک معدن سنگ معدنی بیمار شد و خانواده تصمیم گرفت تا به‌وسیله ریل دوباره به خانه بازگردند. پیش از اینکه آدامز بیش از حد بیمار شده و دیگر توان ادامه سفر را نداشته باشند، خانواده به گرین‌بی، ویسکانسین رسید و در هتلی اتاق گرفتند. جان اچ. آدامز به‌طور غیرمترقبه بر
اتاق گرفتند. جان اچ. آدامز به‌طور غیرمترقبه بر اثر آپاندیسیت حاد در ۱۷ اوت ۱۸۸۱ به عمر ۵۹ سالگی در همان هتل در گرین‌بی جان باخت. مرگ وی تأثیر تکان‌دهنده‌ای بر دخترش جین گذاشت و او مدت هشت سال پس از مرگ پدر را در وضعیت افسردگی گذراند.
جان بری (؛ ۶ سپتامبر ۱۹۱۷ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "غرامت مضاعف"، "نزدیک نیمه‌شب"، "تنش"، "آتول کا"، "مایا"، "کلودین"، "دزدها" و "عمو هیاتیانت" اشاره کرد.
نینتندو ئی‌شاپ (؛ ) یک سرویس توزیع دیجیتال مبتنی بر شبکهٔ نینتندو برای وی یو و نینتندو ۳دی‌اس، و برای نینتندو سوئیچ به‌واسطهٔ پشتیبانی توسط یک زیرساخت آنلاین اختصاصی است. این فروشگاه که در ژوئن ۲۰۱۱ بر روی نینتندو ۳دی‌ای راه‌اندازی شد، با انتشار یک به‌روزرسانی سیستم، که قابلیت استفاده از فروشگاه را به منوی خانهٔ نینتندو ۳دی‌اس اضافه می‌کرد، فعال شد.
جان جودسون ایمز (John Judson Ames) (زادهٔ ۱۸ مه ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۸۶۱) (تخلص: «بوستون»)، از پیشگامان کالیفرنیا و ویراستار و مالک نخستین روزنامه‌ای بود که در شهر سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده منتشر می‌شد. اوایل زندگی. ایمز شهروند ایالت مِین بود و خانواده وی در اصل از مارشفیلد، ماساچوست بودند. خانه خانوادگی وی در کلی، مِین موقعیت داشت اما او در ۱۸ مه ۱۸۲۱ در اسلسبورو، مِین به‌دنیا آمده بود. پدر وی جان جلکی ایمز، کشتی‌ساز و تاجر ساحلی بود و مادرش آبیگیل دوج نام داشت. به‌نظر می‌رسد که جودسون در سن
دوج نام داشت. به‌نظر می‌رسد که جودسون در سن جوانی خانه را ترک کرد تا راه خود را بیابد. خود وی در مورد این رویداد چنین می‌گوید: «همان روزی که ما شانزده سالگی را تکمیل کردیم، پدر هوشمندم ما را با این کلمات جدایی‌گونه به جهان معرفی کرد: جود، تو حالا به اندازه کافی بزرگ شده‌ای تا از خودت مراقبت کنی و من فکر می‌کنم که روحیه اهل شمال بودن در حد کافی در تو وجود دارد تا موفقیت‌ات را تضمین کند. اگر تو خوب آغاز کنی، من هر کمکی که لازم داری را برایت فراهم می‌کنم، اگر خوب آغاز نکنی، باید دوباره تلاش کنی. زرنگ باش –
خوب آغاز نکنی، باید دوباره تلاش کنی. زرنگ باش – صرفه جویی کن – از شراب و زنان پرهیز کن – و من ده درصد از هزینه ابتدائی تو را تضمین می‌کنم». در مورد اوایل زندگی ایمز اطلاعات اندکی در دسترس است، اما ظاهراً او پیش از اینکه ۲۵ ساله شود، در چندین مدرسه آموزش دیده، به چندین سفر دریایی رفته و شرایط سخت زیادی مواجه شده‌است. او یک برادر کوچکتر نیز به‌نام هادسون ان. ایمز، نیز داشت. حرفه. وی در حدود سال ۱۸۴۷ میلادی توسط هنری او ریلی، سازنده نخستین خط تلگراف، استخدام شد و در ساخت و ساز نخستین خط مستقیم از جنوب ممفیس
شد و در ساخت و ساز نخستین خط مستقیم از جنوب ممفیس تا نیواورلئان کمک کرد. مدت کوتاهی پس از رسیدن به لوئیزیانا، وی توجه خود را به کسب‌وکار روزنامه معطوف نمود، روزنامهٔ به‌نام "دایم کچر" در بتن‌روژ، مرکز جدید ایالت تأسیس نموده و انرژی خود را به پشتیبانی از نامزدی ژنرال زکری تیلور در پیکار انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۸۴۸ وقف کرد. هیجان ناشی از کشف طلا در ۱۸۴۸ میلادی در کالیفرنیا در نهایت به لوئیزیانا رسید. بلافاصله تب طلا همچنین شامل حال ایمز شد، او دفتر خود را بسته نموده و از طریق باریکه پاناما به کالیفرنیا رفت.
نموده و از طریق باریکه پاناما به کالیفرنیا رفت. او بدون اینکه هیچ پولی داشته باشد در ۲۸ اکتبر ۱۸۴۹ به سان فرانسیسکو رسید. او یک گاری دستی به عاریت گرفته و شروع به حمل کردن اسباب و چمدان‌های بزرگ کرد و نخستین پولی را که از این شغل به‌دست‌آورد برای همیشه به عنوان یادگار با خود نگهداشت. او توانست پس از مدت کوتاهی به عنوان نویسنده روزنامه مشغول کار شود و برای مدتی در روزنامه پلیسر تایمز و ترانسکریپت به عنوان سردبیر کار می‌کرد. وی همچنین تحت نام مستعار مورد علاقه‌اش «بوستون» برای چندین روزنامه می‌نوشت. در ۱۸۵۰
«بوستون» برای چندین روزنامه می‌نوشت. در ۱۸۵۰ میلادی، او به هونولولو سفر کرد و تقریباً بلافاصله پس از بازگشت بود که او نیاز به تأسیس روزنامهٔ در مرکز شهر سن دیگو را احساس کرد. وی از سن دیگو دیدار نموده و یک بروشور در دسامبر ۱۸۵۰ منتشر کرد. علایق مشابهی در لس آنجلس نیز برای تأسیس روزنامه وجود داشت. نخستین نسخه روزنامه لا استرلا دی لس آنجلس (La Estrella de Los Angeles) در ۱۷ مه ۱۸۵۱ ظاهر شده و از اینرو به نخستین روزنامه در جنوب‌غرب مبدل شد؛ روزنامه سن دیگو هرالد (San Diego Herald) درست دوازده روز بعدتر از آن
(San Diego Herald) درست دوازده روز بعدتر از آن در ۲۹ مه به نشر رسید. ایمز در اوایل از چندین سیاست مداری حمایت می‌کرد که در نهایت به فکر جدایی این ایالت و ساخت نخستین راه‌آهن بین‌قاره‌ای، با قرار داشتن سن دیگو در مرز آن، بودند. سناتور ویلیام ام. گوین و فرماندار جان. ولر، دو تن از این سیاستمداران بودند. هیچ شکی وجود ندارد که ایمز برای مدتی به طرفداری از گوین کار می‌کرد و امید موفقیت وی را داشت، اما در ۱۸۵۴ میلادی، ایمز با وی مخالف شده و اعلام کرد که گوین شخصاً نسبت به وی حسن نیت نداشته‌است. ایمز که بروشور
نسبت به وی حسن نیت نداشته‌است. ایمز که بروشور خود را منتشر کرده و به‌طور بسیار عالی هم در سان فرانسیسکو و هم در سن دیگو تبلیغات نموده بود، حالا آماده بود تا دفتر خود را تأسیس کند. در اوایل، روزنامه وی دارای چهار صفحه کوچک با چهار ستون در هر صفحه بود. این روزنامه هر پنجشنبه به چاپ می‌رسید و هزینه آن ۱۰ دلار سالانه «با پنجاه درصد پیش‌پرداخت» بود. در ژانویه ۱۸۵۲، روز چاپ روزنامه به‌طور دائمی به شنبه تغییر داده شد. برخی اخبار محلی، توصیه‌های داخلی و خارجی که توسط کشتی‌های بخار آورده می‌شد و یک سرمقاله سریع
توسط کشتی‌های بخار آورده می‌شد و یک سرمقاله سریع نوشته شده در این روزنامه به نشر می‌رسید. او به جدیت مراقبت این تبلیغات بود و به‌طور مداوم به‌خاطر منافع خود به شمال سفر می‌کرد. روزنامه دوبار گسترش یافت، بار اول در بهار ۱۸۵۳ و بار دوم در ۱۳ مه ۱۸۵۴. پس از گسترش اولی، هزینه عضویت به ۵ دلار در سال کاهش یافت، «همیشه به‌طور پیش‌پرداخت» یا «۳ دلار در شش ماه». گسترش ۱۸۵۴ صفحات این روزنامه را به هفت ستون در یک صفحه تغییر داد و ایمز ادعا نمود که هرالد بیشترین جریان را نسبت به هر روزنامه دیگری در کالیفرنیا دارد.
را نسبت به هر روزنامه دیگری در کالیفرنیا دارد. سیاست سرمقاله که در اول توسط ایمز اعلام گردید این بود که، این روزنامه «مستقل» خواهد بود «اما نه بی‌طرف» و این سیاست برای مدتی پیروی می‌گردید. ایمز در پیکار انتخاباتی ۱۸۵۱ به‌طور فعالانه شرکت نکرد، اما دو سال بعد او به‌طور قاطع از دموکرات‌ها و به‌خصوص جان بیگلر برای سمت فرمانداری پشتیبانی کرد. وی در ۱۸۵۶ میلادی به حزب امریکن یا «هیچ‌چیز دان» رفت، اما بعدتر دوباره به حزب دموکرات پیوست. او همیشه تا حدی از سیاست مستقل ماند و بالاخص رئیس‌جمهور فرانکلین پیرس را
مستقل ماند و بالاخص رئیس‌جمهور فرانکلین پیرس را نمی‌پسندید و با وی مخالف بود، احتمالاً به دلیل اینکه وی تملک رود سن دیگو برای بهبود آنرا وتو کرده بود. مشکلات انتشار روزنامه در یک منطقه مرزی بسیار دور همانند سن دیگو به‌زودی هویدا شد. کمبود اخبار محلی و ناتوانی در دریافت نظرات مخالف دلیل اصلی شکایات مکرر سرمقاله‌ها بود. در یکی از مقاطع، ایمز برای چندین هفته فهرستی از تمامی پُست‌خانه‌ها و مسئولان پُست‌خانه‌های کالیفرنیا را منتشر کرد و همچنین بار دیگر بخشنامهٔ از اداره عمومی زمین را منتشر نمود. بیشتر جمعیت
از اداره عمومی زمین را منتشر نمود. بیشتر جمعیت آمریکایی، از جمله خود ایمز، امیدوار بودند تا قسمت سفلی کالیفرنیا در نهایت به کالیفرنیا ادغام شود، اما حضور قرارگاه‌های نظامی و تأثیرگذاری افسران نظامی که ایمز با بیشتر آنها روابط نیک داشت، حمایت یا همدلی آشکار را غیرعاقلانه می‌کرد. روزنامه هرالد زمانی به عالی‌ترین دستاورد روزنامه‌نگاری خود دست یافت که یک سری نامه‌های یکی از افسران واکر را منتشر نمود و به‌خاطر حمایت از فیلی‌باسترها (يک ترفند قانونگذاری) همه آن نامه‌ها به‌طور درشت رنگ شده بودند؛ اما در نهایت،
نامه‌ها به‌طور درشت رنگ شده بودند؛ اما در نهایت، زمانی که ناامیدی سفر اکتشافی برای همه روشن شده بود، ایمز آنها را محکوم کرد. ایمز به غیبت‌های مکرر و طولانی از سن دیگو مشهور بود، چون او به سان فرانسیسکو می‌رفت تا روزنامه خود را تبلیغ کند، صورت‌حساب‌ها را گردآوری نموده و خوش بگذراند.
برنارد دلفانت، بارون دلفانت (؛ – ) با نام اصلی بوریس وینوگرادسکی، کارآفرین، سرمایه‌دار، تهیه‌کننده فیلم، برنامه‌ریز و مدیر تولید اپرا، تئاتر، کنسرت موسیقی و همچنین سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی به عنوان رئیس ئی‌ام‌آی ناظر تولید فیلم‌هایی چون "واسطه"، "قتل در قطار سریع‌السیر شرق"، "مرگ بر روی نیل" و "شکارچی گوزن" بود. وی در سال ۱۹۷۴ لقب شوالیه را دریافت نمود و به‌واسطهٔ اشرافیت انتصابی عنوان بارون دلفانت استپنی لندن بزرگ در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۶ به او اعطا شد.
از کهکشان‌ها یافت می‌شود، سرچشمه گرفته‌اند. در مجموع، "ستارگان بین کهکشانی" به عنوان "جمعیت ستاره‌ای بین خوشه‌ای" یا به اختصار جمعیت IC در ادبیات علمی شناخته می‌شوند. کشف. با کشف "ستاره‌های بین کهکشانی" در سال ۱۹۹۷، این فرضیه که؛ ستاره‌ها فقط در کهکشان‌ها وجود دارند، رد شد. نخستین موردی که کشف شد در خوشهٔ کهکشانی دوشیزه قرار داشت؛ جایی که اکنون تخمین زده می‌شود حدود یک تریلیون ستاره در آن وجود داشته باشد.
جان اس. برد (؛ زادهٔ نوامبر ۱۹۷۲) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "واینل"، "خیابان سبز"، "استن و الی"، "تتریس" و "کثافت" اشاره نمود.
جان پیتر آلتجلد (John Peter Altgeld) (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۹۰۲)، سیاستمدار آمریکایی و بیستمین فرماندار ایلینوی بود که از ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی در این سمت خدمت کرد. از دهه ۱۸۵۰ تا آن زمان، وی نخستین فرماندار دموکرات این ایالت بود. این شخصیت پیشتاز جنبش ترقی‌خواهی، قوانین ایمنی محیط کاری و کودکان کار را امضاء کرد، سه نفر از مردانی که در ماجرای های‌مارکت محکوم شده بودند را عفو نمود و در ۱۸۹۴ میلادی درخواست‌ها برای درهم‌شکستن اعتراض پولمن با به‌کارگیری زور را رد کرد. در ۱۸۹۶ میلادی، وی یکی از
زور را رد کرد. در ۱۸۹۶ میلادی، وی یکی از رهبران شاخه ترقی‌خواه حزب دموکرات بود که با رئیس‌جمهور گروور کلیولند و دموکرات‌های محافظه‌کار مخالفت نمود. او در انتخابات ۱۸۹۶ برای دور دوم فرمانداری که پُر از پیکار خصمانه و شدید بود، شکست خورد. آلتجلد در کشور آلمان به‌دنیا آمده و در مزرعه‌ای در غرب‌میانه آمریکا بزرگ شد. پس از مدتی خدمت در ارتش اتحادیه در ایام جوانی، آلتجلد در میزوری در رشته حقوق درس خواند، همزمان با آموزش خود به عنوان کارگر، کار کرد و در این زمان در سیاست‌های ترقی‌خواهی دخیل شد. قبل از اینکه وی به
سیاست‌های ترقی‌خواهی دخیل شد. قبل از اینکه وی به عنوان فرماندار انتخاب شود، یک دفتر حقوقی در شیکاگو باز نموده و به عنوان وکیل کار نمود، وارد کسب‌وکار ساخت املاک و مستغلات شد و بعداً به عنوان قاضی خدمت کرد. او با ایما فورد ازدواج کرده بود. او که اغلب از وضعیت سلامت خوبی برخودار نبود، در سن ۵۴ سالگی، در جریان کار در دفتر حقوقی کلارنس دارو درگذشت. اوایل زندگی. آلتجلد در شهرک زتلرز در وستروالد، آلمان به‌دنیا آمد و نخستین پسر جان پی. و مری آلتجلد بود. والدین وی زمانی که او ۳ ماهه بود، آلمان را ترک کرده و
وی زمانی که او ۳ ماهه بود، آلمان را ترک کرده و نوزادشان را با خود آوردند. آنها در مزرعه‌ای در نزدیکی منسفیلد، اوهایو ساکن شدند. او در سن ۱۶ سالگی خانه را ترک نموده و به ارتش اتحادیه پیوست؛ او با تقلب سن خود توانست در هنگ ۱۶۴ام پیاده اوهایو (گارد ملی) ثبت نام نماید. هنگ آلتجلد به عنوان یک واحد ذخیره در ویرجینیا خدمت کرد، کارهای عمومی و مأموریت‌های اکتشافی را انجام می‌داد و تنها در یک زدوخورد شرکت کرد. آلتجلد خود نزدیک بود بر اثر تب بمیرد. پس از آن، او در مزرعه پدر خود مشغول کار شد، در کتابخانه همسایه مطالعه