payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حسین هشام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
قصی هاشم (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
سلام هاشم (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
عباس حسن حسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
صباح حاتم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
خمیس حمود () بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
احمد علی حسین (؛ زادهٔ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
احمد حسین عیدان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
موفق حسین () بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق) اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
کاظم حسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
سجاد حسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال امانت بغداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال عراق و عراق بازی کرده‌است.
سلیم حسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
صلاح ابراهیم احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
علی جواد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده‌است.
مکتب فرایبورگ () یک مکتب فکری اقتصادی است که در دهه ۱۹۳۰ میلادی در دانشگاه فرایبورگ تأسیس شد. این مکتب تا حدودی مبتنی بر مکتب تاریخی اقتصاد بنیان‌گذاشته‌شده، اما تأکید می‌کند که فقط برخی از اشکال رقابت خوب هستند، در حالی که برخی دیگر ممکن است نیاز به نظارت داشته باشند. نقش قانونی و مشروع دولت در دموکراسی در مکتب فرایبورگ مورد تأکید است. این مکتب عناصر نظری اقتصادی اردولیبرالیسم و اقتصاد بازار اجتماعی در آلمان پس از جنگ را ارائه کرد. در گذشته مکتب اقتصاد فرایبورگ «نئولیبرالیسم» نامیده می‌شد تا اینکه محققان
«نئولیبرالیسم» نامیده می‌شد تا اینکه محققان انگلیسی-آمریکایی دوباره آن را به معنای کنونیش به کار گرفتند. فهرست حامیان این مکتب. ویلهلم رپکه (از مکتب اتریش)، آلفرد مولر-آرماک و الکساندر روستو از اعضای مکتب فرایبورگ نبودند، اما همراه با مکتب فرایبورگ، پایه‌های اردولیبرالیسم را فراهم کردند.
مکتب سالامانکا () رنسانس اندیشه در زمینه‌های مختلف فکری توسط الهیدانان اسپانیایی است که ریشه در کار فکری و آموزشی فرانسیسکو دو ویتوریا دارد. از آغاز قرن شانزدهم، تصور سنتی کاتولیک از انسان و رابطه او با خدا و جهان با ظهور اومانیسم، اصلاحات پروتستانی و اکتشافات جدید جغرافیایی و پیامدهای آنها مورد تهاجم قرار گرفت. این مشکلات جدید توسط مکتب سالامانکا مورد بحث قرار گرفت. این نام به دانشگاه سالامانکا، جایی که دو ویتوریا و سایر اعضای این مکتب در آن مستقر بودند، اشاره دارد.دکترین حقوقی مکتب سالامانکا نشان دهنده
اشاره دارد.دکترین حقوقی مکتب سالامانکا نشان دهنده پایان مفاهیم قرون وسطایی قانون بود و با احیای مجدد آزادی که در اروپای آن زمان معمول نبود مشخص می‌شود. حقوق طبیعی انسان به هر شکلی در مرکز توجه قرار گرفت، از جمله حقوق به عنوان یک موجود مادی (حق حیات، حقوق اقتصادی مانند حق مالکیت) و حقوق معنوی و عرفانی (حق آزادی اندیشه و کرامت انسانی). مکتب سالامانکا مفهوم قانون طبیعی را مجدداً فرموله کرد: قانون از خود طبیعت سرچشمه می‌گیرد و همه آنچه در نظم طبیعی وجود دارد در این قانون شریک است. نتیجه‌گیری آنها این بود که با
این قانون شریک است. نتیجه‌گیری آنها این بود که با توجه به اینکه همه انسان‌ها دارای طبیعت یکسانی هستند، آنها همچنین دارای حقوق یکسانی برای زندگی و آزادی هستند. چنین دیدگاه‌هایی در اندیشه‌های اروپایی تازگی داشت و در تضاد با دیدگاه‌هایی بود که در آن زمان در اسپانیا و اروپا غالب بودند ولی بومیان قاره آمریکا چنین حقوقی نداشتند. مکتب سالامانکا به عنوان «نخستین سنت اقتصادی» در زمینه اقتصاد توصیف شده‌است. مکتب سالامانکاه بحث در مورد خاستگاه نظریه اقتصادی در سرزمین اصلی اروپا را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت و باعث
اصلی اروپا را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت و باعث شد تا کل تاریخ این رشته مورد ارزیابی مجدد قرار گیرد. توجه زیادی به اندیشه اقتصادی مکتب سالامانکا توسط "تاریخ تحلیل اقتصادی" جوزف شومپیتر (۱۹۵۴) جلب شده‌است. او استفاده از اصطلاح مکتب سالامانکا را در اقتصاد به کار نگرفت، اما قطعاً تثبیت کرد. شومپیتر به مطالعه دکترین فلسفه مدرسی به‌طور عام و دکترین مکتبی اسپانیایی به‌طور خاص پرداخت و سطح بالای علم اقتصادی در اسپانیا را در قرن شانزدهم ستود. او استدلال کرد که مکتب سالامانکا بیش از همه سزاوار است که به عنوان
مکتب سالامانکا بیش از همه سزاوار است که به عنوان بنیانگذار اقتصاد به عنوان یک علم در نظر گرفته شود. این مکتب دکترین کاملی از اقتصاد را توضیح نداد، اما آنها اولین نظریه‌های اقتصادی مدرن را برای رسیدگی به مشکلات اقتصادی جدیدی که با پایان نظم قرون وسطی به وجود آمده بود را در اروپا ایجاد کردند. متأسفانه، تا پایان قرن هفدهم اثری از ادامه کار دنبال کنندگان این مکتب وجود نداشت و بسیاری از مشارکت‌های آنها فراموش شد، اما بعداً توسط دیگران دوباره کشف شدند. تفکر این مکتب به عنوان «طرفدار بازار، طرفدار پول سخت، از
مکتب به عنوان «طرفدار بازار، طرفدار پول سخت، از بسیاری جهات ضد دولت، طرفدار مالکیت، و طرفدار بازرگان تا حد شگفت‌انگیزی» تعریف شده‌است.
مارگارت اورسولا جونز (; – ) یک باستان‌شناس انگلیسی بود که بیشتر به خاطر هدایت کاوش‌های بزرگ در اسکس شناخته می‌شود. جونز که در برکن‌هد به دنیا آمد، اولین بار در حین تحصیل در دانشگاه لیورپول، جایی که در کاوش‌ها داوطلب شد، درگیر باستان‌شناسی شد. او پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان عکاس خبرنگار آزاد کار کرد، در حالی که به کار داوطلبانه در کاوش‌های باستان‌شناسی در سراسر بریتانیا ادامه داد. در سال ۱۹۵۶، جونز به عنوان یک باستان‌شناس آزاد شروع به کار برای وزارت کار کرد. او در تعداد بسیاری از مکان‌ها کار می‌کرد، اما
او در تعداد بسیاری از مکان‌ها کار می‌کرد، اما بیشتر به خاطر حفاری‌هایش در ماکینگ، یک سکونتگاه اصلی آنگلوساکسون و گورستان مرتبط، با یافته‌هایی از عصر حجر تا قرون وسطی شناخته می‌شود. حفاری ماکینگ که جونز از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۸ آن را مدیریت کرد، به بزرگ‌ترین کاوش باستان‌شناسی بریتانیا تبدیل شد. حجم بی‌سابقه‌ای از مطالب را تولید کرد، اگرچه برخی از باستان‌شناسان دانشگاهی از این واقعیت انتقاد کرده‌اند که نتایج تا دهه‌ها پس از پایان کاوش‌ها به صورت چاپی منتشر نشدند. کار جونز در ماکینگ و همچنین نقش او در تأسیس گروه
کار جونز در ماکینگ و همچنین نقش او در تأسیس گروه کمپین نجات، در ایجاد باستان‌شناسی تجاری مدرن در بریتانیا تأثیرگذار بود. زندگی. مارگارت اورسولا اوون در ۱۶ می ۱۹۱۶ از والدینی از طبقه متوسط در بیرکنهد متولد شد. او قبل از ادامه تحصیل در رشته جغرافیا در دانشگاه لیورپول در دبیرستان دخترانه کالدر در لیورپول تحصیل کرد. در لیورپول، جونز توسط باستان‌شناس WJ Varley آموزش داده شد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ در حفاری‌های خود در تپه‌ها در چشر داوطلب شد. در این حفاری‌ها او تام جونز، یکی دیگر از دستیاران وارلی را ملاقات کرد. تام
یکی دیگر از دستیاران وارلی را ملاقات کرد. تام جونز یکی از اعضای باشگاه قایقرانی دانشگاه بود که وارلی مربی آن بود، که در ژوئن ۱۹۴۰ با او مارگارت ازدواج کرد جونز در طول جنگ جهانی دوم به عنوان داوطلب کار می‌کرد. پس از آن، او و همسرش به هرفورد نقل مکان کردند و به عنوان عکاسی خبری آزاد امرار معاش کردند. مارگارت مقالاتی را برای همراهی با عکس‌های گرفته شده توسط تام نوشت. حرفه. جونزها در حالی که به عنوان خبرنگار عکاسی کار می‌کردند، به کار داوطلبانه در کاوش‌های باستان‌شناسی در سراسر بریتانیا ادامه دادند و در سال
در سراسر بریتانیا ادامه دادند و در سال ۱۹۵۶ مارگارت به عنوان یک باستان‌شناس آزاد برای وزارت کار شروع به کار کرد. در آن زمان وزارتخانه مسئول نگهداری از بناهای باستانی و رونق ساخت و ساز پس از جنگ بود. نیروی کار کوچکی از باستان شناسان دوره‌گرد برای حفاری این مکان‌ها قبل از توسعه به کار گرفته شدند. بین سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۶۵، مارگارت جونز تعدادی از این کاوش‌ها را در باکینگهام‌شر، یورکشایر و لینکلن‌شر (از جمله اولد اسلیفورد) هدایت کرد. در سال ۱۹۶۵، وزارت کار از جونز خواست تا حفاری در لینفورد، یک گودال شن در نزدیکی
خواست تا حفاری در لینفورد، یک گودال شن در نزدیکی دهکده ماکینگ در رودخانه تیمز انجام دهد. این مکان در عکس‌های هوایی که توسط کنت سنت جوزف گرفته شده بود، کشف شده بود و توسط انجمن تاریخ محلی تأیید شده بود. این بررسی‌های اولیه منجر به این شد که این مکان به‌عنوان بنای یادبود برنامه‌ریزی‌شده بر اساس قانون آثار باستانی ۱۹۳۱ تعیین شود و از آنجایی که استخراج شرکت شن آن را تهدید می‌کرد، وزارتخانه را بر آن داشت تا یک حفاری اکتشافی را انجام دهد. جونز به سرعت به این نتیجه رسید که نشانه‌ها نشان دهنده یک مکان گسترده با
رسید که نشانه‌ها نشان دهنده یک مکان گسترده با بقایای عصر آهن، رومی، آنگلوساکسون و اوایل قرون وسطی است. بر این اساس، وزارت قرارداد او را تمدید کرد و حفاری کامل سایت را آغاز کرد. حفاری ماکینگ قرار بود به بزرگ‌ترین حفاری در بریتانیا تبدیل شود. جونز برای جلوگیری از نابودی آن توسط شرکت شن مالک آن، با کمک شوهرش تام، به مدت ۱۳ سال به‌طور مداوم کار در این سایت را هدایت کرد. به‌طور غیرمعمول، آنها در تمام طول سال حفاری می‌کردند، در یک کاروان کوچک زندگی می‌کردند و نیروی کاری متشکل از باستان شناسان و داوطلبان آزاد از
کاری متشکل از باستان شناسان و داوطلبان آزاد از سراسر جهان را به کار می‌گرفتند. هنگامی که سرانجام در سال ۱۹۷۸ حفاری تکمیل شد، کاوش‌ها ۴۴ هکتار را پوشش داد و ۴۴۰۰۰ اثر باستان‌شناسی از جمله مقبره‌های بیکر را ثبت کردند. به عنوان بزرگ‌ترین کاوش در بریتانیا، ماکینگ در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در میان باستان شناسان شهرت داشت. بسیاری از باستان شناسان جوان از جمله مایک پیتس، پل بارفورد و مونیکا بارنز از این مکان شروع به کار کردند. این سایت با بودجه محدود اداره می‌شد و شرایط زندگی در آنجا بد بود. خود جونز نیز به عنوان
شرایط زندگی در آنجا بد بود. خود جونز نیز به عنوان یک شخصیت عجیب و غریب و ترسناک شهرت پیدا کرد. او به خاطر انتشار یادداشت‌های کوتاه با امضای ساده "–muj" معروف بود. پس از تکمیل کاوش‌های ماکینگ در سال ۱۹۷۸، خانواده جونز از باستان‌شناسی بازنشسته شدند و به کلبه خود در هرفورد بازگشتند. مارگارت حامی انجمن تاریخ محلی (منبع بسیاری از داوطلبان حفاری ماکینگ) شد و در بسیاری از کمیته‌های باستان‌شناسی دیگر در اسکس حضور داشت. در این نقش، او مرتباً برای دانش‌آموزان در سراسر شهرستان سخنرانی می‌کرد و تورهای راهنما و صحبت
شهرستان سخنرانی می‌کرد و تورهای راهنما و صحبت می‌کرد. مارگارت جونز در ۲۳ مارس ۲۰۰۱ درگذشت. در سال‌های آخر زندگی، او از بیماری پارکینسون رنج می‌برد و شوهرش تام، در سال ۱۹۹۳ بر اثر سکته مغزی درگذشت.
ینیفرد لمب (; – ) باستان‌شناس، مورخ هنر و موزه دار بریتانیایی بود که به فرهنگ‌ها و مصنوعات یونانی، رومی و آناتولی تخصص داشت. بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای او به‌عنوان نگهبان افتخاری آثار باستانی یونانی در موزه فیتزویلیام دانشگاه کمبریج از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۵۸ گذرانده شد. او کاوش‌های باستان‌شناسی را در یونان و ترکیه مدیریت کرد. یکی از اعضای مؤسس مؤسسه باستان‌شناسی بریتانیا در آنکارا بود. و نویسنده کتابهای متعددی در مورد آثار باستانی یونانی و رومی، از جمله انتشارات "یونان و روم در عصر برنز" در سال ۱۹۲۹، که مرجعی
"یونان و روم در عصر برنز" در سال ۱۹۲۹، که مرجعی استاندارد برای مطالعات در این زمینه بود. زندگی. لمب در ۳ نوامبر ۱۸۹۴ در هالی لاج، کمپدن هیل، لندن به دنیا آمد. او دختر ادموند لمب، که از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ نماینده مجلس بود، و میبل لمب (با نام خانوادگی وینکورث)، یکی از فارغ التحصیلان کالج نیونهام، کمبریج، که در ترویج تحصیلات دانشگاهی زنان و حق رای زنان فعال بود است. لمب در خانه توسط معلمان آموزش دیده بود، و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۷ در کالج نیونهام، کمبریج با تخصص در باستان‌شناسی کلاسیک تحصیل کرد و نمرات درجه یک را
باستان‌شناسی کلاسیک تحصیل کرد و نمرات درجه یک را به دست آورد. زمانی که دانشجو بود، در کار میدانی باستان‌شناسی در مکان‌های پیشاتاریخ نزدیک کمبریج به رهبری توماس مک کنی هیوز شرکت کرد. او همچنین در سیاست فعال بود و در جلسات اتحادیه کنترل دموکراتیک شرکت می‌کرد. فعالیت. لمب پس از اتمام تحصیلات خود در تابستان ۱۹۱۷ در بیمارستانی برای سربازان کار کرد. در ژانویه ۱۹۱۸، او به «اتاق ۴۰»، بخش تحلیل رمزی وزارت اطلاعات نیروی دریایی بریتانیا پیوست، جایی که احتمالاً روی رمزگشایی پیام‌های رمزگذاری‌شده ارسال شده به
روی رمزگشایی پیام‌های رمزگذاری‌شده ارسال شده به زیردریایی‌های آلمانی کار می‌کرد که پس از پایان جنگ، در دسامبر ۱۹۱۸، آنجا را ترک کرد. در اینجا با جان بیزلی، باستان‌شناس مشهوری که در سازمان اطلاعات بریتانیا کار می‌کرد، ملاقات کرد و او را در تحقیقاتش تشویق کرد. در این مدت او همچنین در فروش آثار باستانی شرکت کرد و مقاله‌ای در "مجله مطالعات یونانی" دربارهٔ مجموعه گلدان‌هایی که در یک فروش خریداری کرد منتشر کرد و همچنین کارهای فهرست‌نویسی را در موزه بریتانیا انجام داد. موزه فیتزویلیام. لمب در اکتبر ۱۹۱۸ به دعوت
داد. موزه فیتزویلیام. لمب در اکتبر ۱۹۱۸ به دعوت سیدنی کوکرل در دپارتمان آثار باستانی یونانی و رومی در موزه فیتزویلیام در کمبریج شروع به کار کرد که وظایف اولیه او شامل نوشتن برچسب برای اقلام به نمایش گذاشته شده بود. در سال ۱۹۲۰، او به عنوان متصدی افتخاری آثار باستانی یونانی و رومی در فیتزویلیام منصوب شد. در این جایگاه، او نمایش‌های جدیدی ترتیب داد، مجموعه‌ها را مرتب و فهرست‌بندی کرد و با به‌دست‌آوردن مطالب جدید از طریق خرید و کمک‌های مالی و همچنین اهدای اقلام متعدد آنها را تقویت کرد. انتشارات کلیدی از کار
متعدد آنها را تقویت کرد. انتشارات کلیدی از کار او در فیتزویلیام شامل کتابی دربارهٔ مجسمه‌های عصر برنز یونانی و رومی و دو جلد "Corpus vasorum antiquorum" است. لمب در تمام مدتی که در فیتزویلیام بود، به عنوان باستان‌شناس در یونان و بعداً ترکیه نیز کار کرد. زمانی که در اوت ۱۹۵۸ از نقش نگهبان افتخاری بازنشسته شد، به یکی از بزرگ‌ترین خیرین موزه آثار باستانی یونانی و رومی تبدیل شد. یونان. لمب برای اولین بار در ماه مه ۱۹۲۰ از یونان بازدید کرد و برای مدت کوتاهی به حفاری‌های موکنای به رهبری آلن ویس پیوست. او در سال
موکنای به رهبری آلن ویس پیوست. او در سال تحصیلی – به عنوان دانشجو در مدرسه بریتانیا در آتن پذیرفته شد و یک سال را در بازدید از مکان‌های باستان‌شناسی در آتیکا، پلوپونز و کرت، شرکت در سخنرانی‌ها در مدرسه بریتانیا و سایر مدارس باستان‌شناسی و کار گذراند. در ماه مه ۱۹۲۱ او به تیم حفاری موکنای پیوست و مسئول حفاری کاخ و همچنین انتشار نقاشی‌های دیواری شد. در فصل حفاری بعدی، مه تا ژوئن ۱۹۲۲، لمب به عنوان رهبر حفاری منصوب شد.
مارگارت مکفرسون گرانت (; – ) نیکوکار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی بین سال‌های ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۷ میلادی فعالیت می‌کرد. مارگارت بشردوست اسکاتلندی بود که در کلیسای ابرلور به دنیا آمد، در همپشایر تحصیل کرد و با مرگ برادر بزرگش در هند در سال ۱۸۵۲، تنها فرزندش باقی خانواده ماند. دو سال بعد، او ثروت هنگفتی را از عمویش، الکساندر گرانت، یک کشاورز و تاجر متولد ابرلور که در جامائیکا ثروتمند شده بود، به ارث برد. مکفرسون گرانت در خانه ابرلور که برای عمویش توسط ویلیام رابرتسون ساخته شده بود، اقامت گزید. او
ویلیام رابرتسون ساخته شده بود، اقامت گزید. او برای زنی در زمان خود غیر متعارف زندگی می‌کرد و وارد ازدواجی شد که با یک همراه زن، شارلوت تمپل، که در سال ۱۸۶۴ در لندن با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. مکفرسون گرانت سخاوتمندانه به موسسات خیریه، به ویژه آنهایی که با کلیسای اسقفی اسکاتلند مرتبط هستند، کمک مالی کرد، یک یتیم خانه که اکنون مرکز نگهداری از کودکان ابرلور نام دارد و تأسیس کلیسای اسقفی سنت مارگارت در ابرلور کمک می‌کرد. او به شدت مشروب می‌نوشید و علی‌رغم تلاش‌های دوستان و اعضای خانواده برای متقاعد کردن او
دوستان و اعضای خانواده برای متقاعد کردن او برای ترک آن، همیشه دوباره دچار اعتیاد به الکل می‌شد. او در طول زندگی‌اش وصیت‌های متعددی را تنظیم کرد که می‌توانست دارایی‌اش را به تمپل واگذار کند، اما مدت کوتاهی پس از اینکه تمپل او را برای ازدواج با مردی ترک کرد، مکفرسون گرانت وصیت او را لغو کرد. او پنج ماه بعد در چهل و دو سالگی درگذشت. زندگی. والدین مارگارت مکفرسون گرانت، آنی و الکساندر مکفرسون، در گاربیتی، محله آبرلور، بنفشایر زندگی می‌کردند. پدرش یک جراح محلی در ابرلور، موری، بود و مادرش از خانواده با نفوذ
در ابرلور، موری، بود و مادرش از خانواده با نفوذ گرانت است. مکفرسون‌ها در ۳۰ آوریل ۱۸۲۵ ازدواج کردند، و اولین فرزند خود را، الکساندر گرانت مکفرسون، در ۱۸۲۸ به دنیا آوردند. مارگارت مکفرسون گرانت (با نام اصلی مارگارت گوردون مکفرسون) در ۲۷ آوریل ۱۸۳۴ متولد شد. مکفرسون گرانت در دوران نوجوانی خود در مدرسه در همپستد در شمال لندن تحصیل کرد و نزد مری آن استودارت، نویسنده و فعال برای آموزش زنان درس می‌خواند. برادرش به هند سفر کرد، و آنجا در سال ۱۸۵۲ درگذشت و مکفرسون گرانت تنها فرزند بازمانده خانواده شد. عموی مکفرسون
تنها فرزند بازمانده خانواده شد. عموی مکفرسون گرانت از طرف مادرش الکساندر گرانت بود. او به جامائیکا سفر کرده بود، و ثروت قابل توجهی را به عنوان یک مزرعه کار و تاجر به دست آورد. او برده‌دار و عضو مجلس قانونگذاری جامائیکا بود. زمان بازگشت او به بریتانیا مشخص نیست، اما گمان می‌رود که او در سال ۱۸۲۰ در لندن بود، و در سال ۱۸۲۹ از آبرلور دیدن کرد تا در مراسم خاکسپاری پدرش، جورج گرانت شرکت کند. هنگامی که برده داری در سال ۱۸۳۳ لغو شد، گرانت از یک طرح دولتی برای جبران غرامت صاحبان برده بهره‌مند شد و بیش از ۲۴۰۰۰
غرامت صاحبان برده بهره‌مند شد و بیش از ۲۴۰۰۰ پوند برای از دست دادن بردگان و سایر دارایی‌های تجاری خود مطالبه کرد. او ویلیام رابرتسون معمار را مأمور ساخت خانه ابرلور کرد که در سال ۱۸۳۸ تکمیل شد. و خانه ابرلور اقامتگاه رسمی او شد، اگرچه تردید وجود دارد که او واقعاً در آنجا زندگی می‌کرده‌است، و او همچنان در لندن به عنوان یک تاجر هند غربی مشغول تجارت بود. الکساندر گرانت با الکساندر دانلدسون و الکساندر تامسون در جامائیکا به تجارت مشغول بود. از آنجایی که این سه مرد صاحبخانه غایب بودند، امور مربوط به املاک آنها
مرد صاحبخانه غایب بودند، امور مربوط به املاک آنها توسط تیمی از وکلای محلی در کینگستون، با کمک حسابداران و ناظرانی که در مزارع زندگی می‌کردند، مدیریت می‌شد. این ترتیب مشکلاتی را در تسویه بدهی‌های دارایی آنها پس از مرگ دونالدسون در سال ۱۸۰۷ و تامسون در سال ۱۸۱۸ ایجاد کرد که منجر به سال‌ها دعوای حقوقی بین وارثان شد. از آنجایی که درآمدهای جاری از املاک برای برآورده کردن بدهی‌ها و بهره انباشته ناکافی بود، گرانت برای فروش مزارع فشار آورد. متولیان جامائیکایی، جان میک و جوزف گرین، در برابر این تلاش‌ها مقاومت کردند
و جوزف گرین، در برابر این تلاش‌ها مقاومت کردند و دستورها صادر شده توسط دادگاه عالی برای فروش را نادیده گرفتند. این دعاوی تا سال ۱۸۶۱ به‌طور کامل حل و فصل نشد، در آن زمان الکساندر گرانت مرده بود، و املاک او در اختیار مکفرسون گرانت قرار گرفت. میراث. هنگامی که الکساندر گرانت در سال ۱۸۵۴ درگذشت، مکفرسون گرانت که در آن زمان بیست ساله بود، بخش عمده ای از ثروت خود را به همراه خانه آبرلور و املاکش در اسکاتلند و جامائیکا به ارث برد که در مجموع ۳۰۰۰۰۰ پوند ارزش داشت. او همچنین مبلغ ۲۰۵۰۰ پوند را به او واگذار کرد که
او همچنین مبلغ ۲۰۵۰۰ پوند را به او واگذار کرد که در هنگام مرگش پرداخت می‌شد، مشروط بر اینکه او به بیست سال سن رسیده باشد. در میان مزارع جامائیکا در میراث، برامپتون برایان، قلعه برایان، فیرفیلد، لو لیتون، اورنج ریور، اورنج ویل و منافع در املاک نونسوچ و یونیتی بودند.
بال‌برنزه گله‌ای یا بال‌برنزه دسته‌ای ، که با نام‌های کبوتر گله‌ای، بال‌برنزه رنگی‌پوش و کبوتر رنگی‌پوش نیز شناخته می‌شود، یک گونه از کبوترهای خانوادهٔ کبوتران و بومی مناطق خشک استرالیا است.
بال‌برنزه برازنده یا بال‌برنزه فرچه‌ای ، یک گونه از پرندگان خانوادهٔ کبوتران و بومی استرالیا با دو زیرگونه بیولوژیکی جداگانه است. بال‌برنزه فرچه‌ای از نظر اندازه و شکل بسیار شبیه به بال‌برنزه معمولی ("Phaps chalcoptera") است، اما از نظر ظاهری کوتاه‌تر و فشرده‌تر است. بال‌برنزه فرچه‌ای بومی استرالیا است که در جنوب غربی و جنوب شرقی سرزمین اصلی با جمعیتی در کوئینزلند، نیو ساوت ولز، ویکتوریا، استرالیای جنوبی، استرالیای غربی و همچنین تاسمانی یافت می‌شود. زیرگونه "P. elegans occidentalis" به عنوان یک جمعیت
"P. elegans occidentalis" به عنوان یک جمعیت جغرافیایی متمایز در جنوب غربی استرالیای غربی وجود دارد. این گونه خارزارهای ساحلی متراکم، جنگل‌های سخت‌برگ مرطوب یا خشک، جنگل‌ها و برخی نواحی mallee را می‌پسندد. زیستگاه‌هایی با لایه‌های بوته‌ای انبوه و شاخ و برگ، از جمله گونه‌های بومی مانند "بانکسیا، آکاسیا، پوست‌کاغذی" یا "Leptospermum" به این پرندگان محتاط اجازه می‌دهد تا پوششی پیدا کنند. بال‌برنزه فرچه‌ای به عنوان گونه‌ای با کمترین نگرانی در فهرست سرخ IUCN ذکر شده‌است و توسط انجمن جهانی پرندگان استرالیا دارای
شده‌است و توسط انجمن جهانی پرندگان استرالیا دارای جمعیت امن در تمام ایالت‌هایی است که در آنها یافت می‌شود.
مارگریت گوتیه ون برچم (; – ) باستان‌شناسی، مطالعات تاریخ هنر اهل سوئیس بود. مارگریت از خانواده ای پاتریسیون بود که هم در هنر اولیه مسیحیت و هم در هنر اولیه اسلامی تخصص داشت. او همچنین یکی از اعضای فعال کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) بود و یکی از اولین زنانی بود که در آنجا مقام ارشدی داشت. زندگی. پدر مارگریت ماکس ون برچم (۱۸۶۳–۱۹۲۱) یک شرق‌شناس و مورخ بود که سفرهای علمی به مصر، فلسطین و سوریه انجام داد. او به عنوان یکی از پیشگامان کتیبه‌های عربی شناخته می‌شود که "مجموعه‌ای" مهم از کتیبه‌های عربی را
می‌شود که "مجموعه‌ای" مهم از کتیبه‌های عربی را جمع‌آوری کرد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری مارگریت الکساندر (۱۸۳۶–۱۸۷۲) بودند که "قلعه کران" در کران پرس سلینی را از خانواده مادری خود به ارث بردند و ماتیلد (با نام خانوادگی ساراسین، ۱۸۳۸–۱۹۱۷)، که وارث "شاتو دز بوآسو" بود. خانواده‌های آن‌ها بخشی از یک طبقه پاتریسیدان بودند که در پایان قرن نوزدهم، پس از از دست دادن کنترل ادارات عمومی عمده در ژنو، به بانکداری و فعالیت‌های بشردوستانه روی آوردند. در ۱۱ ژوئن ۱۸۹۱، ماکس ون برچم با لوسیل الیزابت فروسارد دو ساگی ۲۱ ساله
ون برچم با لوسیل الیزابت فروسارد دو ساگی ۲۱ ساله ازدواج کرد. در ۱۱ آوریل ۱۸۹۲، مارگریت متولد شد. در زمستان ۱۸۹۲/۱۸۹۳، مکس و آلیس ون برچم با هم به مدت چند ماه به مصر، فلسطین و سوریه سفر کردند، اما مشخص نیست که آیا مارگریت را در آن سفر با خود برده‌اند یا خیر. الیزابت در ۲ ژوئن ۱۸۹۳ در ساتیگنی، اندکی پس از بازگشت آنها به ژنو، زمانی که مارگریت کمی بیش از یک سال داشت، درگذشت. پدر او دوباره با آلیس نویل ازدواج کرد و شش فرزند دیگر شامل پنج دختر و یک پسر از او داشت. در نامه نگاری‌های گسترده ماکس ون برچم، مارگریت
در نامه نگاری‌های گسترده ماکس ون برچم، مارگریت تنها یکی از هفت فرزندش بود که به‌طور خاص دربارهٔ او می‌نویسد. مارگریت ون برچم عمدتاً در کاخ خانوادگی "شاتو د کران" در تاکستانی مشرف به دریاچه ژنو بزرگ شد. او در زبان‌های مدرن، موسیقی و باستان‌شناسی تحصیلات عالی دریافت کرد و جذب شرق شد. به دلیل پیشینه ممتازش، او برای ادامه تحصیل در باستان‌شناسی به مدرسه معتبر "École du Louvre et des Hautes Etudes" در پاریس فرستاده شد. جنگ جهانی اول. اندکی پس از آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، تحت
اول در سال ۱۹۱۴، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، تحت ریاست گوستاو آدور، آژانس بین‌المللی اسیران جنگی (IPWA) را برای ردیابی اسرا و برقراری مجدد ارتباط با خانواده‌های مربوط آنها تأسیس کرد. بسیاری از کارکنان زن بودند. این گروه شامل پیشگامان زن مانند مارگریت کرامر، لوسی اودیه، سوزان فریر و همچنین ون برچم بود. در اوایل سال ۱۹۲۱، پدر ون برچم بر اثر ذات الریه درگذشت. به دنبال آنچه ظاهراً خواسته پدرش بود، او علاقه خود را بر روی معرق‌کاری متمرکز کرد. او ۱۴ سال در ایتالیا زندگی کرد و در آغاز جنگ جهانی دوم آنجا را ترک
زندگی کرد و در آغاز جنگ جهانی دوم آنجا را ترک کرد. بر اساس تحقیقات خود در آنجا، او در سال ۱۹۲۴ کتابی دربارهٔ موزاییک‌های مسیحی از قرن چهارم تا دهم، با نقاشی‌هایی که توسط خواهر کوچکترش مارسل، و با همکاری اتین کلوزوت (۱۸۸۱–۱۹۴۴) انجام شده بود، منتشر کرد. در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰، کپل آرچیبالد کامرون کرسول ، مورخ معماری، او را تشویق کرد تا موزاییک‌های قبه الصخره در اورشلیم و مسجد اموی دمشق را مطالعه کند. کرسول به عنوان بازرس بناهای تاریخی در اداره سرزمین دشمن اشغالی (OETA)، روابط دوستانه ای با ماکس ون برچم داشت.
(OETA)، روابط دوستانه ای با ماکس ون برچم داشت. نتایج تحقیقات مارگریت ون برچم در مورد دو مکان مذهبی، جایی که پدرش مطالعات کتیبه‌شناسی را در آن‌ها انجام داده بود، در سال ۱۹۳۲ به‌عنوان بخشی مستقل به نام خودش در جلد اول اثر اصلی کرسول "در معماری اولیه مسلمانان منتشر شد." مرگ و میراث. گوتیه ون برچم در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۴ در سن ۹۱ سالگی درگذشت. همسر او، برنارد گوتیه، نیز در سال ۱۹۸۴ درگذشت. قبر آنها در "کلنی" است، جایی که پدرش نیز در آنجا دفن شده‌است. در سال ۱۹۷۳، گوتیه ون برچم، که وارث مستقیمی برای خود نداشت، ویلای
ون برچم، که وارث مستقیمی برای خود نداشت، ویلای سالادین ون برچم را به کنفدراسیون سوئیس اهدا کرد. گوتیه ون برچم با وجود اینکه هفت نسل متعلق به خانواده صلاح الدین بود، آن را از آن بخش از خانواده خود به ارث نبرده بود، اما در سال ۱۹۵۵ آن را خریداری کرد. از آنجایی که او نمی‌خواست ملکی که در سال ۱۷۱۵ در "فلات فرانتنکس" در کلنی مشرف به دریاچه ژنو ساخته شده بود به دست بیگانگان بیفتد، آن را به دولت داد به شرط اینکه وضعیت مجموعه معماری غیرقابل تغییر باقی بماند. این ویلا از آن زمان به عنوان محل اقامت نماینده دائم
ویلا از آن زمان به عنوان محل اقامت نماینده دائم سوئیس در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو فعالیت می‌کند.
بال‌برنزه‌های استرالیایی ، سرده‌ای از کبوترهای بال‌برنزه از خانواده کبوتران و بومی استرالیا است. این سرده در سال ۱۸۳۵ توسط طبیعت‌شناس انگلیسی Prideaux John Selby با گونه بال‌برنزه معمولی ("Phaps chalcoptera") به عنوان گونه نماد معرفی شد. نام سرده "Phaps" از کلمه یونان باستان برای کبوتر است. این سرده شامل سه گونه است:
واژن و فرج در آثاری مربوط به هنر پیشاتاریخ به بعد ترسیم شده‌است. ترسیم اندام تناسلی زنان انواع هنرهای تجسمی شامل نقاشی و مجسمه‌سازی را در بر می‌گیرند. از ۳۵۰۰۰ سال پیش، انسان در جوامع مختلف تندیسک‌های ونوس را می‌ساختند که شکم، باسن، سینه، ران و فرج را نمایان می‌کرد. در سال ۱۸۶۶، گوستاو کوربه تصویری از یک زن برهنه با پاهای باز با عنوان «سرمنشأ جهان» ترسیم کرد. وقتی این مطلب ۱۵۰ سال بعد در فیس بوک پست شد، جنجال ایجاد کرد. هنرمندان معاصر همچنان می‌توانند برای به تصویر کشیدن اندام تناسلی زنان با واکنش‌های منفی