payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به صادرات کالاهایی مانند گوشت گاو، سویا، قهوه، کاکائو، روغن نخل و الوار نسبت داد. مقابله با این معضلات، نیاز به «تلاش‌های فراملی قوی با بهبود شفافیت زنجیرهٔ تأمین [و] تعامل عمومی و خصوصی» دارد. مطالعه‌ای در بورنئو توضیح می‌دهد که چگونه بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۲۰۱۸، جنگل‌های قدیمی این جزیره، از ۷۶ درصد به ۵۰ درصد کاهش یافته‌است، که عمدتاً به‌دلیل آتش‌سوزی و گسترش کشاورزی بوده‌است. دیدگاه رایج این است که ارزش‌گذاری برای خدمات اکوسیستمی این جنگل‌ها ممکن است سیاست‌های پایدارتری را به همراه داشته باشد. با این‌حال،
پایدارتری را به همراه داشته باشد. با این‌حال، مکانیسم‌های نظارت و ارزیابی واضح برای نتایج زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی مورد نیاز است. به‌عنوان مثال، مطالعه‌ای در ویتنام نشان داد که داده‌های ضعیف و متناقض همراه با کمبود منابع انسانی و منافع سیاسی (در نتیجه، عدم حمایت مالی) تلاش‌ها برای بهبود تخصیص زمین جنگلی و طرح پرداخت برای خدمات زیست‌محیطی جنگل را مختل می‌کند.
یوری بیلوف (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۸ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مسکو روی هادسن" و "بیا اینجا، مختار!" اشاره کرد.
یک کلاه استخوانی ، یک ویژگی کالبدشناسی است که در برخی از گونه‌های پرندگان، خزندگان و دوزیستان یافت می‌شود. در پرندگان، بزرگ‌شدن استخوان‌های فک بالا یا جمجمه، یا در پیشانی، یا بالای سر، یا هر دو است. بیشتر نوک‌شاخ‌ها و همهٔ شترمرغان شاخدار کلاه استخوانی دارند. مرغ چکشی، شب‌خروش شاخ‌دار، مرغ شاخدار کلاه‌پوش و چندین گونه کاکل‌فری نیر این‌گونه هستند. توابع مختلفی برای کلاه استخوانی فرض شده‌است. آنها ممکن است یک نشانه دیداری برای جنسیت، وضعیت بلوغ یا موقعیت اجتماعی پرنده ارائه دهند. آنها ممکن است نوک را تقویت
پرنده ارائه دهند. آنها ممکن است نوک را تقویت کنند و به نوک آن‌ها توانای بیشتری ببخشند. آنها ممکن است به عنوان اتاق‌های تشدید صدا عمل کنند و صداهای تولیدشده را تقویت کنند. آنها ممکن است در نبرد با سایر اعضای همان گونه استفاده شوند. آنها ممکن است در گردآوری خوراک استفاده شوند. آنها ممکن است به تنظیم دمایی کمک کنند و به پرنده در دفع گرمای اضافی کمک کنند. بنابر این، «کلاه استخوانی» ممکن است در گونه‌های مختلف عملکردهای گوناگونی داشته باشد.
پیتای مورچه‌خوار سینه‌موجی ، یک گونه از پرندگان خانواده پیتایان مورچه‌خوار و بومی در رشته ساحلی ونزوئلا است . زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می‌کند.
ریما مکتبی (۴ ژوئیه ۱۹۷۷) روزنامه‌نگار لبنانی برنده جوایز متعدد است. او قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ در شبکه العربیه در بخش گویندگی اخبار فعالیت کند به عنوان پخش کننده برنامه‌های سرگرمی در تلویزیون لبنان فعالیت داشت. ریما در سال ۲۰۱۰ به شبکه خبری CNN رفت ولی بعد از ۲ سال دوباره به العربیه بازگشت. او اکنون به عنوان مدیر دفتر العربیه در بریتانیا کار می‌کند.
آلبرت آلونزو «داک» ایمز (Albert Alonzo "Doc" Ames) (زادهٔ ۱۸ ژانویه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۱۱)، پزشک و سیاستمدار اهل ایالات متحده بود که برای چهار دوره غیر متوالی به عنوان شهردار مینیاپلیس، مینه‌سوتا خدمت کرد. چهارمین دوره خدمت وی به عنوان شهردار با پیگردهای قانونی فساد سیاسی، اخاذی و جرایم سازمان یافته نشانی شد، رسوایی که از سوی روزنامه‌نگار سرگین‌کاو لینکون استیفنس در مقالهٔ ۱۹۰۳ تحت عنوان «"شرمساری مینیاپلیس"» در مجله مک‌کلور (McClure) افشا گردیده و در سطح کشور تبلیغ گردید. ایمز در نخست به اتهام
و در سطح کشور تبلیغ گردید. ایمز در نخست به اتهام فساد مجرم شناخته شد، اما پس از فرجام‌خواهی موفقیت‌آمیز و چندین فقدان صلاحیت دادگاه از اتهام‌ها برائت دریافت کرد. با این وجود، اریک روینز این سقوط شهردار ایمز را «یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های سیاسی در تاریخ مینه‌سوتا» خواند. اوایل زندگی و خدمت نظامی. ایمز در ۱۸ ژانویه ۱۸۴۲ در گاردن پراری، ایلینوی زاده شده و والدین وی دکتر آلفرد الیشا ایمز و مارتا ای. ایمز بودند. خانواده ایمز در ۱۸۵۲ میلادی به نزدیکی قلعه اسنلینگ در قلمروی مینه‌سوتا نقل مکان نمود. این منطقه در
در قلمروی مینه‌سوتا نقل مکان نمود. این منطقه در این زمانی به‌طور گسترده یک منطقه توسعه-نیافته بود (آنها تنها هفتمین خانه روستایی بودند که ادعا می‌شد بخشی از مینه‌سوتا هستند). ایمز در مدارس عمومی محلی که به‌طور جزئی توسط حکومت فدرال پیش برده می‌شد، آموزش دید. در ۱۸۵۷ میلادی، زمانی ایمز در دوران دبیرستان بود، به عنوان «کارآموز انتشارات» و «روزنامه رسان» در روزنامه نورت‌ویسترن دموکرات (Northwestern Democrat) (یکی از نخستین روزنامه‌ها در مینیاپلیس) استخدام شد. پس از اتمام مدرسه در ۱۸۵۸ میلادی، وی پیشه پزشکی را
از اتمام مدرسه در ۱۸۵۸ میلادی، وی پیشه پزشکی را دنبال کرد. اگرچه ایمز بیشتر تجارب و آموزش خود را از طریق مشاهده و کار با پدرش کسب کرد، اما او در برخی کلاس‌های کالج پزشکی روش در شیکاگو نیز شرکت نموده و مدرک پزشکی M.D. خود را در ۵ فوریه ۱۸۶۲ حاصل کرد. پس از فارغ‌التحصیل شدن از کالج پزشکی و کسب مدرک M.D.، ایمز به مینیاپلیس بازگشت و تصمیم داشت تا پیشه پزشکی خود را آغاز نماید. اما، با آغاز جنگ داخلی آمریکا و شعله‌ور شدن تنش‌ها با مردمان داکوتا، ایمز در اوت ۱۸۶۲ به عنوان سرباز پیاده در هنگ پیاده نهم داوطلبان
به عنوان سرباز پیاده در هنگ پیاده نهم داوطلبان مینه‌سوتا خود را ثبت نام کرد. با گذشت تنها دو هفته، ایمز به هنگ پیاده هفتم داوطلبان مینه‌سوتا منتقل شده و به درجه معاون جراح ترفیع داده شد. در جریان جنگ ۱۸۶۲ داکوتا، وی در هنگ هفتم مینه‌سوتا خدمت می‌کرد و هنگام اعدام و حلقه‌آویز کردن ۳۸ جنگجوی داکوتا در منکیتو در ۲۶ دسامبر ۱۸۶۲، در آنجا حضور داشت. ایمز پس از آن در چندین نبرد در جنگ داخلی در سمت غرب شرکت نمود. ایمز در ماه ژوئیه ۱۸۶۴ جانشین لوسیوس بی. اسمیت به عنوان جراح هنگ هفتم شد، چون لوسیوس در جریان برد
عنوان جراح هنگ هفتم شد، چون لوسیوس در جریان برد توپل‌لو کشته شده بود. قبل از اینکه وی در ماه اوت ۱۸۶۵ از خدمت مرخص شود، به درجه نظامی جراح ارشد ترفیع نمود. حرفه پزشکی. پس از جنگ، ایمز برای مدت کوتاهی به مینه‌سوتا بازگشت تا در حوزه پزشکی همراه با پدرش کار کند. شهرت وی در میان کهنه‌سربازان جنگ داخلی در حدی بود که وی از سوی یک تکت انتخاباتی «سربازان» در ۱۸۶۶ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان مینه‌سوتا انتخاب گردید. در ۱۸۶۸ میلادی، وی تصمیم گرفت تا به غرب کالیفرنیا نقل مکان کند. پس از مسکن گزین شدن در آنجا،
نقل مکان کند. پس از مسکن گزین شدن در آنجا، او وارد کسب‌وکار روزنامه گردیده و سردبیر روزنامه آلتا کالیفرنیا شد. ایمز تا ۱۸۷۴ میلادی در کالیفرنیا ماند تا اینکه به‌خاطر مرگ پدرش به خانه خواسته شد. ایمز پیشه پزشکی پدر خود را در مینیاپلیس ادامه داده و شهرتی به عنوان شخصیت مهربان و دلسوز به‌دست‌آورد. او به‌خاطر معالجه رایگان فقرا و به‌خاطر پاسخ دادن به تماس تلفن در هر ساعت از روز، شهره بود. او به عنوان کارمند آتش‌نشانی نیز خدمت کرد. در ۱۸۸۶ میلادی، زمانی که مرگبارترین توفان گردباد در تاریخ مینه‌سوتا شهرهای سنت
توفان گردباد در تاریخ مینه‌سوتا شهرهای سنت کلاود و سوک رپیدز را به خاک یکسان کرد، «دکتر ایمز» در این صحنه حاضر شد تا مجروحین این رویداد را معالجه نماید. این کار موجب شد تا او در سطح کشور مشهور شود. خیزش سیاسی. ایمز در حزب دموکرات شهر به‌طور فعال شرکت کرد. او از ۱۸۷۵–۱۸۷۶ در شورای شهری مینیاپلیس خدمت نموده و در ۱۸۷۸ میلادی به عنوان مسئول بهداشت این شهر انتخاب گردید. او برای سه دوره در سال‌های ۱۸۷۶، ۱۸۸۲ و ۱۸۸۶ میلادی به عنوان شهردار مینیاپلیس انتخاب گردید. از دوره نخست وی به عنوان «یک موفقیت میانه» یادآوری
دوره نخست وی به عنوان «یک موفقیت میانه» یادآوری می‌شد، اما دوره‌های دوم و سوم وی موجب بروز اتهامات فساد گردید. ایمز در تلاش‌های خود در این سمت بلند حکومتی موفق نبود. در جریان این دوره، حزب جمهوری‌خواه به‌طور سنگینی در مینه‌سوتا حضور پیدا کردند و ایمز با مشکلات متعددی از سوی بیشتر مأمورین دولتی مقابل بود. در ۱۸۷۷ میلادی وی به عنوان معاون فرماندار نامزد شد، اما موفقیتی در پی نداشت. در ۱۸۸۶ میلادی، او برای کسب پُست فرماندار وارد کارزار انتخاباتی شد، اما با تفاوت اندک از اندرو ریان مک‌گیل شکست خورد. این حاشیه
اندک از اندرو ریان مک‌گیل شکست خورد. این حاشیه اندک در پیروزی انتخابات موجب بروز این مناقشه شد که برنده واقعی انتخاب چه کسی است و در نتیجه به‌طور قانونی در مقابل این انتخابات اعتراض شد تا اینکه ایمز تصمیم گرفت که این کار ارزش وقت که صرف می‌شود را ندارد. وی همچنین بدون اینکه موفقیتی در پی داشته باشد، در انتخابات پارلمانی برای راه یافتن به مجلس نمایندگان ایالات متحده نیز شرکت نموده بود و حتی باری قرار بود وی به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهوری انتخاب گردد. ایمز در ساخت خانه‌ای برای کهنه‌سربازان در مینیاپلیس نقش
ساخت خانه‌ای برای کهنه‌سربازان در مینیاپلیس نقش اساسی داشت. در نخست، او این ایده را در کنوانسیون ایالتی دموکرات‌ها در ۱۸۸۶ میلادی مطرح کرد. با وصف واگذار کردن انتخابات، اداره ایالتی جمهوری‌خواه پیشنهادهای وی را پذیرفت و اجازه داد تا خانه کهنه‌سربازان مینه‌سوتا ساخته شود. ایمز بعدها در آنجا به عنوان پزشک خدمت کرد. پس از شکست در انتخابات یک هیئت تفریح گاه در ۱۸۸۸ میلادی، ایمز برای یک سفر طولانی به اروپا رفت. پس از بازگشت به خانه، ایمز مصاحبهٔ ضد-ایرلندی و ضد-کاتولیک داد، چیزی که جمعیت بزرگ ایرلندی آمریکایی
داد، چیزی که جمعیت بزرگ ایرلندی آمریکایی مینه‌سوتا را خشمگین نموده و دشمنان دایمی زیادی برای ایمز حاصل کرد. زمانی که در مورد «نظرش دربارهٔ ایرلند» پرسیده شد، ایمز پاسخ داد، «خوب، آنها تغییر کرده‌اند. زمانی که من ترک کردم، به‌طور پیش‌داورانه طرفدار حاکمیت داخلی ایرلند بودم، اما حالا فکر نمی‌کنم مردم ایرلند خود قابلیت حکومت کردن را داشته باشند… من فرصت زیادی برای مطالعه پرسش ایرلندی داشتم و از یک چیز مطمئن هستم، اینکه ایرلند زیر سلطه روحانیون است… آنها با خرافه پرستی و جهالت خم شده‌اند و این امر هر جا که
خرافه پرستی و جهالت خم شده‌اند و این امر هر جا که روحانیون باشد، وجود دارد. قدرت روحانیون در ایرلند نمی‌خواهد تا مردم تحصیل کنند». پس از اینکه نظریات ایمز منتج به توفان آتشین از نکوهش‌های خشونت‌آمیز از سوی آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار گردید که قبلاً از وی حمایت می‌کردند، ادعا شد که این پزشک خوش مشرب پنج تهدید به مرگ از طریق نامه‌های دریافت کرد که در آن سرنوشت همانند دکتر پاتریک هنری کرونین به وی ایمز وعده داده شده بود. نامه‌ها منتشر شد و در پاسخ، راجر ویل که مدیر روزنامه آیریش استاندارد مقیم-مینیاپلیس بود، به
روزنامه آیریش استاندارد مقیم-مینیاپلیس بود، به نمایندگی از سازمان جمهوری‌خواه ایرلندی، کلان نا گیل، اتهاماتی را به ایمز وارد کرد. دکتر در واکنش به آن، ویل را به یکی از دشمنان عمری خود تبدیل نمود، چیزی که باعث شد روزنامه آیریش استاندارد با چاپ مجدد سرمقاله‌های منتقدین ایمز در میان رسانه‌های مینه‌سوتا، استدلال نماید که این نامه تقریباً به‌طور کامل توسط «ایمز و کمپانی» تولید گردیده بودند.
آرون آلپئوریا بردلی (Aaron Alpeoria Bradley) (حدود سال‌های ۱۸۱۵–۱۸۸۱)، در بردگی متولد شد، فرار نمود و در ایالت ماساچوست وکیل شد. بعد از جنگ داخلی آمریکا به جورجیا نقل مکان نمود. در کانون وکلای جورجیا پذیرفته نشد، اما فعال سیاسی شد و در دورهٔ بازسازی به‌عنوان حقوق‌دان از کارولینای جنوبی کار کرد. در سال ۱۸۶۵ به دلیل کنشگری سیاسیش بازداشت شد. او به‌عنوان نماینده در کنوانسیون قانون اساسی سال ۱۸۶۷ جورجیا انتخاب شد. او منتقد جداسازی نژادی، وحشیگری پلیس و سرمایه‌داری بود. وی طرفدار حقوق برابر بود. او علیه
بود. وی طرفدار حقوق برابر بود. او علیه «بانک‌داران، مولاتوهای آریستوکرات یا دو رگه‌های اشرافی [و]... بی‌پرده سخن می‌گفت». بردلی هرگز سن خود را فاش نساخت اما حدس و گمان نشان‌دهندهٔ این است که او در حدود سال ۱۸۱۵ متولد شده‌است. بردلی در مزرعهٔ بزرگی در کارولینای جنوبی متولد شد و دارای قومیت مختلط بود. در دههٔ ۱۸۳۰ به بوستون فرار نمود و یکی از نخستین حقوق‌دان‌های سیاه‌پوست در ایالات متحده بوده و یکی از معدود آمریکایی‌های آفریقایی بود که قبل از جنگ داخلی آمریکا به کانون وکلا پذیرفته شد. بردلی ضمن این‌که یک
به کانون وکلا پذیرفته شد. بردلی ضمن این‌که یک وکیل ماهر بود، همچنین برای مدت کوتاهی یک فروشگاه کفش را در آگوستای ایالت جورجیا فعال کرد. اوایل حرفه. بردلی در سال ۱۸۵۶ سومین آمریکایی آفریقایی بود که در کانون وکلای ماساچوست پذیرفته شد. وی در سال ۱۸۶۵ به ساوانای ایالت جورجیا نقل مکان نمود. در سال ۱۸۶۷ برای پذیرش در دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده در ایالت جورجیا درخواست داد. ساکنین شمال که در جریان دورهٔ بازسازی به جنوب نقل مکان نمودند، به شکل تحقیرآمیزی سیاست‌گران خوش‌نشین نامیده می‌شدند. به علت فرهنگ
سیاست‌گران خوش‌نشین نامیده می‌شدند. به علت فرهنگ سیاسی-اجتماعی ضد سیاه‌پوست آن زمان و به همین‌گونه کنشگرایی مقابله‌ای بردلی علیه بی‌عدالتی نژادی، در دادگاه ناحیه‌ای پذیرفته نشد. قاضی جان ارکینگ گفت؛ که مبنای رد بردلی این بود که وی برابر با «اصول اولیه» قانون نیست و فاقد «ویژگی‌های اخلاقی و ذهنی» است. با وجودی‌که بردلی برای پذیرش تلاش‌های زیادی انجام داد اما هرگز اجازه نیافت تا در این حوزهٔ قضائی به‌طور قانونی وکالت نماید. اما بردلی بی‌اعتناء بود و تا سال ۱۸۷۵ در ایالت جورجیا بدون جواز وکالت نمود. او
سال ۱۸۷۵ در ایالت جورجیا بدون جواز وکالت نمود. او سرانجام به بوفورت کارولینای جنوبی نقل مکان نمود و در آنجا به وکالت و خدمت به موکلین جورجیایی خود ادامه داد. مشاجره و دفاع رادیکال. بردلی فوراً پس از رسیدن به ساوانای ایالت جورجیا در سال ۱۸۶۵، به انتقاد علنی از طرز برخورد با سیاه‌پوستان در جریان بردگی آغاز نمود و خواستار غرامت که شامل سال‌های قبل از بردگی نیز می‌شد، گردید. وی منتقد پرغوغای بی‌عدالتی‌های اجتماعی شامل وحشی‌گری پلیس بود، چنانچه در این نقل قول سخنرانی‌اش که در کلیسای باپتیست نیو استریت بازتاب
سخنرانی‌اش که در کلیسای باپتیست نیو استریت بازتاب یافته‌است: «حاکمیت و فرمانروایی باتون یا چماق‌های پلیس و اقتدار پلیس لغو خواهد شد» و ضربه‌ای وارد خواهد شد «که حتی پلیس‌ها را سراسیمه خواهد ساخت». بردلی همچنین اعتراضاتی را راجع به دستورهای ویژه میدانی شماره ۱۵ ارتشبد ویلیام تکسامه شرمن سازماندهی نمود. بردلی با ارائه دادخواستی در دادگاه فدرال مبنی بر درخواست صدور حکم عملیات علیه شرکت خط آهن مسافربری شهر بالتیمور، علیه تبعیض نژادی مبارزه نمود. شرکت راه‌آهن سیاست داشت که برمبنای آن سیاه‌پوستان را مجبور
سیاست داشت که برمبنای آن سیاه‌پوستان را مجبور می‌ساخت تا بر روی سکوی غیرپوشیدهٔ خارج از قسمت‌های پوشیدهٔ واگن خط آهن بایستند. بعد از این‌که شکایت کنندگان اصلی از شکایت خود منصرف شدند، بردلی دادخواست اصلاح شده‌ای را علیه شرکت خط آهن ارائه و مدعی شد که «شرکت خودروهای خیابانی با نقض امتیازات و مصونیت‌های وی طبق ماده چهارم مانع سوار شدن او گردید، ملک خصوصی او را بدون عوض تصاحب نمود و با نقض امتیازات اعطا شده از جانب دولت برای استفاده از شاهراه‌ها بدون درنظر داشتن رنگ و نژاد، سبب ایجاد اضرار عمومی شده‌است».
داشتن رنگ و نژاد، سبب ایجاد اضرار عمومی شده‌است». ابتکارات اجتماعی. بردلی به چالش کشیدن وضع موجود ترس نداشت؛ «وی که خود را قهرمان تمامی نهضت‌های سیاه‌پوستان می‌دانست، با برقراری تماس‌های آزاد با کلیساهای سیاه‌پوست، علایق خود را به‌طور وسیعی پخش نمود و به‌زودی مدرسه‌ای را افتتاح نمود. بردلی با پیوستن به نیروها با کمپین رأی…، شروع به تحریک کردن برای حق رأی و شرکت در انتخابات برای سیاه‌پوستان نمود. وی پلیس شهر و دادگاه شهرداری را به تبعیض در قبال سیاه‌پوستان متهم نمود [و] دادگاه دیوان آزادگان ساوانا را به
متهم نمود [و] دادگاه دیوان آزادگان ساوانا را به بی‌قانونی‌های مشابه متهم ساخت و با ارائه خدمات خود به عنوان قاضی خواستار دایر شدن مراحل استیناف شد…». نام وی در نشانگر تاریخی «۳۳ اصلی» ذکر شده‌است، لوحه‌ای که نخستین ۳۳ آفریقایی-آمریکایی عضو مجمع عمومی جورجیا که در سال ۱۸۶۸ در این سمت انتخاب شدند، درج آن فهرست گردیده‌است.
فردریک توماس کرکام (درگذشته ۱۹۴۹) داور فوتبال بین‌المللی انگلیسی بود که مدت کوتاهی در فاصله سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸، مربیگری تاتنهام هاتسپر را بر عهده داشت. دوران داوری. کرکام یک داور محلی شناخته شده بود که همچنین به عنوان مبلغ تجاری مشغول به کار بود. او قضاوت فینال جام حذفی فوتبال انگلستان را در سال ۱۹۰۶ بر عهده داشت. در فاصله سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷، او ۱۱ بازی ملی سطح «آ» را داوری کرد که بازی دو تیم ولز و اسکاتلند در ۹ مارس ۱۹۰۳ شاملش می‌شد و یکی از سه داور برتر جهان به حساب می‌آمد. از دیگر بازی‌های اسکاتلند
جهان به حساب می‌آمد. از دیگر بازی‌های اسکاتلند با قضاوت کرکام، دیدار این تیم مقابل ایرلند در ۲۶ مارس ۱۹۰۴ و برابر ولز در ۶ مارس ۱۹۰۵ بود. همچنین، در ۹ مارس ۱۹۱۳، کرکام یک بازی را میان دو تیم بلژیک و هلند قضاوت کرد. علیرغم ادعاهای خلاف این، فرد کرکام فینال ۱۹۰۲ از جام حذفی را قضاوت نکرد، بلکه تام کرکام از بورسلم این مسئولیت را بر عهده داشت. دوران مربیگری. تنها یک هفته پس از اتمام دوران داوری، آن هم پس از قضاوت یک بازی از لیگ جنوبی میان دو تیم تاتنهام و واتفورد، کرکام در ۲۲ آوریل ۱۹۰۷ در یک انتصاب
و واتفورد، کرکام در ۲۲ آوریل ۱۹۰۷ در یک انتصاب غافلگیرکننده، سرمربی تاتنهام شد. در تاریخ باشگاه آورده شده که: «عملکرد او به عنوان یک مربی موفق نبود، در میان بازیکنان و همچنین هواداران محبوبیتی نیافت و تعجبی نداشت که پس از پایان قراردادش، در سال ۱۹۰۸ استعفا داد (۲۷ ژوئیه)». کارنامه او در جایگاه مربی اینگونه است: ۵۲ بازی، ۲۵ پیروزی، ۸ تساوی و ۱۹ شکست.
باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال حرفه ای لتونی است که در شهر توکومس واقع شده‌است. این باشگاه از بدو تأسیس تاکنون به آموزش دختران و پسران نوجوان پرداخته‌است. در سال ۲۰۰۷ این باشگاه یک تیم مردانه تشکیل داد که می‌توانست در دسته دوم برتر فوتبال لتونی (لیگ اول لتونی) بازی کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال توکومس در ۲۰ مه ۲۰۰۰ با نام کامل "باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰" تأسیس. این باشگاه حضور خود را در لیگ ۲ لتونی در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد و در رده چهارم قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ در لیگ اول
در سال ۲۰۰۵، باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ در لیگ اول لتونی (سطح دوم فوتبال لتونی) بازی کرد و در پایان فصل در جایگاه سیزدهم قرار گرفت. فصل ۲۰۰۸ دوباره در لیگ دوم، سومین سطح فوتبال لتونی سپری شد. این باشگاه در جایگاه سوم قرار گرفت. چندین بازیکن با تجربه لیگ برتر لتونی برای پیوستن دعوت شدند و جای تعجب نیست که این تیم در آن سال لیگ ۱ لتونی را به دست آورد و به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کرد. در پایان فصل ۲۰۱۴ آنها به لیگ ۱ لتونی سقوط کردند.
آدولف ادوارد بوری (Adolph Edward Borie) (زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۰۹- درگذشتهٔ ۵ فوریه ۱۸۸۰)، تاجر و سیاستمدار ایالات متحده بود که مدت کمی در حکومت یولسیز سایمن گرانت، به‌عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود. بوری که اصالتاً اهل فیلادلفیا بود، مقارن با موفقیت پدرش در کسب و کار بازرگانی متولد شد. در هنگام بروز جنگ داخلی، بوری همکار نزدیک سرلشکر یولسیزسایمن گرانت شد. بوری در اوایل دورهٔ ریاست جمهوری گرانت چند ماه معدودی به‌عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود و به دلیل ضعف سلامتی کناره‌گیری نمود. بوری به‌عنوان وزیر نیروی
سلامتی کناره‌گیری نمود. بوری به‌عنوان وزیر نیروی دریایی، نام تعداد زیادی از کشتی‌های نیروهای دریایی را به‌شکل بحث‌برانگیزی تغییر داد، پرداخت کامل را برای روز کاری هشت ساعته اعمال نمود و تفکیک نژادی را در یارد نیروی دریایی واشینگتن از بین برد و به آمریکاییان آفریقایی‌تبار اجازه داد که آزادانه در کنار سفیدپوستان کار نمایند. بوری گرانت را در سیاحت جهانی ۱۸۷۷–۷۹ همراهی کرد. بوری در ۵ فوریه سال ۱۸۸۰ درگذشت و قبرستان لورل هیل واقع فیلادلفیا به خاک سپرده شد. دو ناو جنگی ایالات متحده USS "بوری" نامیده شده‌اند.
ناو جنگی ایالات متحده USS "بوری" نامیده شده‌اند. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. بوری در ۲۵ نوامبر سال ۱۸۰۹ در فیلادلفیا متولد شد و بزرگترین فرزند خانواده از جملهٔ ۱۲ فرزند بود. بوری پسر جوزف بوری بود که از منطقهٔ بوردو فرانسه مهاجرت نمود و در فیلادلفیا مسکن‌گزین شد و به یک تاجر و تولیدکننده برجسته تبدیل شد. مادرش سوفیا بیواویا دختر یک کشاورز ثروتمند هائیتی بود که در جریان انقلاب خشونت‌بار هائیتی از آنجا فرار نموده بود. بوری دریکی از قدیمی‌ترین و اشرافی‌ترین خانواده‌های پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. بوری در دانشگاه
پنسیلوانیا به‌دنیا آمد. بوری در دانشگاه پنسیلوانیا درس خواند و در سال ۱۸۲۵ در سن ۱۶ سالگی فارغ شد. بوری در ۲۴ سالگی به اروپا سفر نمود و تحصیلات خود را در پاریس تکمیل کرد. در سال ۱۸۲۸ پس از برگشت از پاریس در شرکت بازرگانی «مک‌کین بوری و شرکاء» معتبر پدرش به کار آغاز نمود. پارچه‌های ابریشمی و چای از جملهٔ کالاهای بازرگانی عمده در جریان ۳۰ سال دورهٔ کاریش در شرکت در عصر کشتی‌ها تندرو بود. در اوج تجارت خارجی فیلادلفیا، شرکت بوری با مکزیک، هند غربی و شرق دور بازرگانی می‌نمود. بوری در لابی‌گری بر دولت فدرال برای
می‌نمود. بوری در لابی‌گری بر دولت فدرال برای حمایت دیپلماتیک و دریایی در حفاظت از بازرگانیش در خارج، پیشتاز بود. میزان بازرگانی بوری فوق‌العاده زیاد بود که با ۱۰۰٬۰۰۰ دلار خسارت به اموال که در جریان اغتشاشات سال ۱۸۵۷–۵۸ جنگ دوم تریاک در چین بر بازرگانی وی وارد شد، تشخیص گردید. بوری از سال ۱۸۴۸ تا سال ۱۸۶۰ رئیس بانک بازرگانی بود و مدیر چندین سرمایه‌گذاری بازرگانی مشهور در فیلادلفیا شد. ازدواج. بوری در ۲۳ مه سال ۱۸۳۹ با الیزابت دونداس مک‌کین ازدواج کرد. الیزابت فرزند دوید آی پادشاه اسکاتلند بود. این زوج هیچ
فرزند دوید آی پادشاه اسکاتلند بود. این زوج هیچ فرزندی نداشتند. سیاست حزب ویگ. پیش از جنگ داخلی آمریکا بوری ارتباط اندکی با سیاست داشت. بوری از سیاست‌های حزب ویگ دفاع کرد و از بازرگانی بین‌المللی طرفدار حمایت از مصنوعات داخلی، حمایت نمود. در سال ۱۸۴۳ کنسول بلژیک بود. بعد از انحلال حزب ویگ در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، بوری جمهوری‌خواه شد. جنگ داخلی. در سال ۱۸۶۰ بوری از آبراهام لینکلن کاندیدا جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ حمایت کرد. در آغاز جنگ داخلی به گرمی از جنبش اتحادیه و ریاست جمهوری لینکلن
به گرمی از جنبش اتحادیه و ریاست جمهوری لینکلن طرفداری کرد. از عضای مؤسس و باری هم معاون لیگ اتحادیهٔ فیلادلفیا بود و رهبری جلب و جذب و تجهیز چندین هنگ را به‌عهده داشت و احساسات اتحادیه‌گراها را برانگیخت. اتحادیهٔ فیلادلفیا اهمیت ملی کسب نمود و سایر شهرها را ترغیب به ایجاد سازمان‌های مشابه برای حمایت از جنگ اتحادیه در برابر کنفدراسیون نمود. در جریان جنگ، بوری دوست صمیمی رئیس اتحادیه یولیسیزسایمن گرانت بود. وزیر نیروهای دریایی ۱۸۶۹. در ۵ مارس سال ۱۸۶۹، گرانت رئیس‌جمهور وقت، بوری را وزیر نیروهای دریایی معرفی
رئیس‌جمهور وقت، بوری را وزیر نیروهای دریایی معرفی کرد. گرانت به‌ندرت افراد غیرمنتخب یا دوستان شخصی را تعیین می‌کرد. در گزینش اعضای کابینه نخست‌اش، گرانت از سناتورها مشورت نگرفت، این کار را تا یک حدی بابت وحدت ملی و تا یک حدی بابت آموزش نظامی‌اش برای انتخاب اعضای کابینه به‌عنوان زیردستان، انجام داد. چندی از نامزدان کابینه‌اش در خدمات خود استثنائی بودند، از جملهٔ برجسته‌ترین آن‌ها همیلتون فیش وزیر کارای خارجه، بنجامین بریستو وزیر خزانه‌داری و الفانسو تفت دادستان کل، بودند. اما در مراحل ابتدائی انتخاب کابینه
کل، بودند. اما در مراحل ابتدائی انتخاب کابینه ۱۸۶۹ این یک موضع تصادفی بود. در سفر فیلادلفیا که گرانت ریاست آن را به عهده داشت، بوری به گرانت خیلی دوستانه بوده‌است. گرانت با درنظر داشتن اینکه مرهون بوری و جمهوری‌خواهان در ایالت کیستون است، اعلام کرد که مردی را از پنسیلوانیا در کابینه‌اش می‌گیرد. زمانی‌که برای ارائه جزئیات تحت فشار قرار گرفت، («آیا آن عضو کابینه یکی از اعضای کلیدی حزب جمهوری‌خواه تحت رهبری سایمون کامرون بود» ؟)، حس شوخ‌طبعی گرانت بر وی حاکم شد و وی مرموز شد و در مورد «مردی از فیلادلفیا» صحبت
و وی مرموز شد و در مورد «مردی از فیلادلفیا» صحبت کرد. سؤال که این «مرد فیلادلفیایی» کی بود، سبب رنجش مردم شد. اما افشای این‌که این مرد بوری بود با تعجب مردم مواجه شد. هیچ‌کسی در خارج از فیلادلفیا هرگز نام بوری را نشینده بودند. بوری چندان علاقه‌ای به پُست دولتی نداشت و آزادانه اذعان نمود که مدیر واقعی، دریاسالار دیوید دیکسون پورتر است. مناقشه تغییر نام کشتی. بوری از نام‌های سرخ‌پوستان بومی آمریکایی که بر بسیاری از کشتی‌های نیروهای دریایی ایالات متحده در دوران پس از جنگ داخلی گذاشته شده بود، متنفر شد و در
پس از جنگ داخلی گذاشته شده بود، متنفر شد و در جریان دورهٔ کوتاه خود به عنوان وزیر نیروی دریایی، تعداد زیادی کشتی‌ها را به‌نام ایالات اتحادیه، موجودات و شخصیت‌های برجستهٔ اسطوره‌های کلاسیک یونان و روم یا نام‌های دیگری که به معنی قدرت یا توانایی بودند، تغییر داد. فلوریدا، سنتور و توراندو نام‌های نمونه‌ای بودند که بوری انتخاب نموده بود. مردم عام از شنیدن این تغییرات شوکه شدند، زیرا برای کشتی‌های آمریکایی این مرسوم بود که نام‌های آمریکایی برشان گذاشته شود. جورج ام. روبسن جانشین بوری، چند ماه بعد تعداد زیادی از
ام. روبسن جانشین بوری، چند ماه بعد تعداد زیادی از این کشتی‌ها را به نام اصلی شان تغییر نام داد. از قضا، بوری فیلادلفیایی بود و به شهر مانایونک (که اکنون در همسایگی فیلادلفیا قرار دارد) مربوط می‌شد و یکی از کشتی‌های که هرگز به نام اصلی‌اش بازگردانیده نشد، کشتی USS Manayunk بود که نام جدید خود (USS Ajax) را به‌طور دایم حفظ کرد و در ۱۵ ژوئن سال ۱۸۶۹ ده روز قبل از استعفاش، بوری نام آن را تغییر داده بود. ایجکس پسر شاه تلامون و پریبوئا قهرمان اسطوره‌ای یونان بود. اجبار در پرداخت کامل و هشت ساعت کار روزانه. بوری
اجبار در پرداخت کامل و هشت ساعت کار روزانه. بوری در ۲۹ مه سال ۱۸۶۹ حقوق تمام و روز هشت ساعت کار را در یارد دریایی بروکلین برای عمله و کارگران در کار روزانه اجباری ساخت. کارگران از تاریخ ۱۹ مه حقوق پرداخت نشده شان را دریافت می‌کردند. بوری دستورالعمل‌های مشخص ذیل را ارائه کرد: دقیق بودن زمان ساعات کارگران را ناراحت می‌ساخت.
در جرم‌شناسی، مستغنی دلیلی است بر اینکه متهم یا مظنون در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده و بنابراین به عنوان مرتکب (جرم) در نظر گرفته نمی‌شود. ریشه لغت در زبان‌های زیر شاخه لاتین. کلمه alibi از قید «دیگری» () و از «آنجا» () با هم به معنی «در جای دیگر» است. برای اولین بار در آلمان، در سال ۱۷۸۳ در مورد گئورگ یاکوب فردریش مایستر در حقوق کیفری آلمان بیان شد، زمانی که او «اجتناب ناپذیر بودن عذر متهم» را تشخیص داد. به دلیل اصل لاتین این کلمه، در بیشتر زبان‌های لاتین جدید (مانند آلمانی) و بسیاری از زبان‌های دیگر
جدید (مانند آلمانی) و بسیاری از زبان‌های دیگر (مانند انگلیسی، لهستانی، روسی، مجارستانی) به آن "alibi" نیز می‌گویند. تشریح. هرکس بتواند ثابت کند که در زمان وقوع جرم نمی‌توانسته در صحنه جنایت حضور داشته باشد، او از اتهام تبرئه می‌شود. در مورد ادعای براعت، متهم مدعی می‌شود که در زمان وقوع جنایت در محل جنایت نبوده‌است. این انکار دارای شرایط است و باید ارتباط منطقی بین تعیین زمان وقوع جرم و ادعای او وجود داشته باشد که هر چه بازه زمانی زمان احتمالی جرم بیشتر باشد، شانس تولید شواهد مستدل قطعی کمتر می‌شود. مسائل
شانس تولید شواهد مستدل قطعی کمتر می‌شود. مسائل حقوقی. این قانون مبتنی بر عقل سالم است که هیچ‌کس نمی‌تواند همزمان در دو مکان مختلف باشد و این فرض که هیچ فردی نمی‌تواند مرتکب باشد که در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده‌است. با این حال، فرض اخیر احتمالی است، زیرا ممکن است شخصی در صحنه جرم باشد اما ارتباطی با جنایت نداشته باشد، یا شخصی که در صحنه جرم نبوده ممکن است مرتکب جرم شده باشد (مانند کنترل از راه دور). زیرا مستغنی به این معناست که شخص مورد نظر را می‌توان به عنوان مرتکب مستقیماً در صحنه جرم رد کرد، اما نه