payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در نظام رتبه‌بندی لایدن CWTS نیز دانشگاه در حوزه علوم فیزیک و مهندسی توانسته بالاتر از دیگر مراکز کشور در رتبه اول قرار بگیرد. رتبه‌بندی پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC). در آخرین ویرایش رتبه‌بندی پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC) در شاخه فیزیک، دانشگاه تهران توانست رتبه اول کشور را به‌طور مشترک با دانشگاه صنعتی اصفهان کسب کند. قطب علمی. طبق آخرین لیست اعلام شده از طرف وزارت علوم در دانشکده فیزیک قطب علمی فیزیک ساختار و خواص میکروسکوپی ماده شکل گرفته و در حال فعالیت است. همکاری‌های بین‌المللی.
گرفته و در حال فعالیت است. همکاری‌های بین‌المللی. دانشکده فیزیک در پروژه‌های بین‌المللی متعددی مانند پروژه PANDA در کشور آلمان و ALICE و FCC در CERN همکاری‌های سازنده‌ای داشته و افتخارات متعددی را کسب کرده‌است. گروه‌های پژوهشی و افراد. دانشکده فیزیک دارای پنج گروه پژوهشی کلی در گرایش‌های مختلف فیزیک می‌باشد که در مقاطع مختلف کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری پذیرش دانشجو و در دوره پسادکتری پذیرش محقق دارد. این گروه‌ها شامل بوده که در ادامه هر یک از گروه‌ها معرفی می‌شوند. فیزیک ماده چگال و نانوفیزیک و سیستم
می‌شوند. فیزیک ماده چگال و نانوفیزیک و سیستم های پیچیده. این گروه شامل ۸ عضو هیئت علمی فعال اعم از ۳ استاد به نام‌های عباس‌علی صابری، یاسر عبدی، محمدرضا محمدی‌زاده، ۲ دانشیار به نام‌های میرفائز میری و سیدمهدی واعظ‌علائی و ۲ استادیار به نام‌های محمدخزائی و رضا سپهری‌نیا است. حوزه فعالیت این گروه در سه بخش کلی زیر است: گرانش و اخترفیزیک. این گروه شامل ۵ عضو هیئت علمی فعال اعم از ۲ استاد به نام‌های محمدنوری زنوز و فاطمه شجاعی باغینی، ۲ دانشیار به نام‌های امیرمسعود عباسی و ناهید احمدی و ۱ استادیار به نام
امیرمسعود عباسی و ناهید احمدی و ۱ استادیار به نام مهدیار نوربالا است. حوزه فعالیت و تحقیقات این گروه بر روی موضوعات نظری انجام می‌شود که به هر طریقی با نظریه نسبیت عام اینشتین (GR) مرتبط هستند و از تلاش برای درک بهتر GR با مطالعه پدیده‌های مختلف، تا بررسی نظریه‌های اصلاح شده گرانش را شامل می‌شوند. کیهان‌شناسی و اخترفیزیک نیز عرصه‌هایی برای کاربردهای GR هستند که از کیهان بسیار اولیه تا دوران متأخر را در برمی‌گیرد. تنوع این فعالیت‌ها زمانی که با پیشرفت‌های فیزیک ذرات یا ایده‌های گمانه‌زنی گرانش کوانتومی
فیزیک ذرات یا ایده‌های گمانه‌زنی گرانش کوانتومی ترکیب شود، حتی بیشتر می‌شود. فیزیک اتمی و مولکولی. این گروه شامل ۷ عضو هیئت علمی فعال اعم از 1 استاد به نام‌ فرزین آقامیر ، ۴ دانشیار به نام‌های عطاملک قربان‌زاده، خسرو حسنی، مسعود مهجورشفیهی و ارشمید نهال و ۱ استادیار به نام فرخ سررشته‌داری است. فیزیک ذرات بنیادی. این گروه شامل ۶ عضو هیئت علمی فعال اعم از 2 استاد به نام‌های کاظم عزیزی، صدیقه دلدار ، ۱ دانشیار به نام حسین محسنی سجادی و ۲ استادیار به نام‌های هاجر ابراهیم نجف‌آبادی و سارا خطیبی است. فیزیک
هاجر ابراهیم نجف‌آبادی و سارا خطیبی است. فیزیک هادرون‌ها، هسته‌ها و شتابدهنده‌های ذرات. این گروه شامل ۳ عضو هیئت علمی فعال اعم از ۲ استاد به نام‌های کاظم عزیزی (مشترک با گروه ذرات بنیادی) و حمیدرضا مشفق و ۱ دانشیار به نام مسعود مهجورشفیعی (مشترک با گروه اتمی مولکولی) است. فارغ التحصیلان برجسته. از فارغ‌التحصیلان به نام و شاخص این دانشکده می‌توان به افراد ذیل اشاره کرد:
دپورتیوو ساپریسا یک باشگاه فوتبال است که در سن خوان د تیباس، سان خوزه مستقر است و بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما انجام می‌دهد. رنگ‌های مشخص این تیم بنفش (بورگوندی) و سفید است. این تیم نماینده اصلی پایتخت است، اما با این تمایز که به‌طور گسترده در سراسر کشور و خارج از کشور دنبال می‌شود. این باشگاه در سال ۱۹۳۵ تأسیس شد و از سال ۱۹۴۹ در دسته اول کاستاریکا شرکت کرده‌است. نام این تیم از یکی از بنیانگذاران اصلی باشگاه، ریکاردو ساپریسا گرفته شده‌است. یکی از محبوب‌ترین نام‌های مستعار برای تیم
یکی از محبوب‌ترین نام‌های مستعار برای تیم هیولای بنفش است که به سال ۱۹۸۷ برمی‌گردد، زمانی که روزنامه کاستاریکایی دیاریو اکسترا به دلیل طرفداران بسیار زیاد باشگاه، این نام مستعار را در طول دربی به تیم داد. یک خبرنگار اظهار داشت که دریای هواداران حاضر در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما در تیباس با لباس بنفش و سر و صدای فوق‌العاده‌ای که ایجاد می‌کردند، باعث شد او احساس کند «در حضور یک هیولای هزار سر» قرار دارد. ساپریسا بلافاصله نام مستعار هیولای بنفش را برگزید. این تیم پرهوادارترین تیم فوتبال در کل منطقه است.
این تیم پرهوادارترین تیم فوتبال در کل منطقه است. ساپریسا ۴۰ قهرمانی لیگ برتر کاستاریکا، از جمله شش عنوان ملی متوالی در دهه ۷۰ را به دست آورد. این تیم یکی از موفق‌ترین تیم‌ها در منطقه کونکاکاف است که سه بار قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف شده‌است. ساپریسا همچنین پنج قهرمانی در جام اونکاف اینترکلوب کسب کرده‌است. برای بازه زمانی ۱ سپتامبر ۲۰۰۷ تا ۳۱ اوت ۲۰۰۸، این باشگاه توسط فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال، سازمانی که توسط فیفا به رسمیت شناخته شده‌است، در رده ۱۰۶ بهترین تیم جهان قرار گرفت. ساپریسا در
در رده ۱۰۶ بهترین تیم جهان قرار گرفت. ساپریسا در دهه‌های اخیر با سه مقام اول و چهار نایب قهرمانی، مرتباً در فینال‌های جام قهرمانان کونکاکاف حضور داشته‌است. یکی از برجسته‌ترین لحظات باشگاه در سال ۲۰۰۵ بود که ساپریسا دومین باشگاهی در کونکاکاف شد که در جام باشگاه‌های جهان به مقام سوم رسید و به همراه باشگاه مکزیکی نیکاکسا در سال ۲۰۰۰، مونتری در سال ۲۰۱۲ و پاچوکا در سال ۲۰۱۷ تنها تیم‌های آمریکای شمالی هستند که به این مقام دست یافتند. این باشگاه توسط فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال به عنوان تیم کونکاکاف
تاریخ و آمار فوتبال به عنوان تیم کونکاکاف در قرن بیستم انتخاب شد. این رویداد به ساپریسا شهرت جهانی داد. شریک اصلی آنها یک کنسرسیوم سرمایه‌گذاری کاستاریکا به نام افق بنفش است که عمدتاً از خوان کارلوس روخاس کالان، ادگار زورچر و تله‌ویسورا د کاستاریکا تشکیل شده‌است. تاریخچه. دپورتیوو ساپریسا در ۱۶ ژوئیه ۱۹۳۵ توسط روبرتو فرناندز تأسیس شد که نام تیم خود را به نام مردی که از لباس آنها حمایت می‌کرد، دون ریکاردو ساپریسا آیما نامگذاری کرد. این باشگاه با نام "باشگاه فوتبال ساپریسا" وارد دسته سوم کاستاریکا شد. آنها
فوتبال ساپریسا" وارد دسته سوم کاستاریکا شد. آنها به لیگ برتر کاستاریکا صعود کردند و اولین بازی خود را در لیگ برتر در ۲۱ اوت ۱۹۴۹ انجام دادند. در آن سال ساپریسا در واقع در اولین بازی فینال مقابل ژیمناستیکا اسپانیولا با نتیجه ۳–۰ پیروز شد و سپس بازی خارج از خانه را با نتیجه ۶–۲ باخت؛ تا در بازی سوم دوباره با نتیجه ۲–۱ شکست بخورد. آنها در رده ۱ به عنوان لطف اعطا شده توسط دستگاه اداری آن زمان پذیرفته شدند. یکی از برجسته‌ترین دستاوردهای سال‌های اولیه آنها، کسب عناوین دسته سوم و دوم بدون شکست بود. این باشگاه از
دسته سوم و دوم بدون شکست بود. این باشگاه از آن زمان تاکنون در لیگ برتر کاستاریکا باقی مانده‌است. رویدادهای اخیر. در سال ۲۰۰۳، اکثر سهام باشگاه توسط کارآفرین مکزیکی خورخه ورگارا، مالک باشگاه فوتبال مکزیکی گوادالاخارا و بلافاصله پس از آن اپراتور باشگاه فوتبال لیگ برتر ایالات متحده باشگاه دپورتیوو چیواس خریداری شد. ساپریسا در سال ۲۰۰۵ جام قهرمانان کونکاکاف را با شکست باشگاه مکزیکی اونام در دو بازی فینال در مه ۲۰۰۵ به‌دست‌آورد. به عنوان قهرمان باشگاهی کونکاکاف، آنها به مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ که
آنها به مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ که در ژاپن در دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، راه یافتند. آنها در مرحله یک چهارم نهایی به لطف گل کریستین بولانوس، باشگاه استرالیایی سیدنی را شکست دادند. آنها در نیمه نهایی با نتیجه ۳–۰ توسط باشگاه انگلیسی لیورپول شکست خوردند که در آن سال قهرمان لیگ قهرمانان اروپا بود و آن را به قوی‌ترین تیم اروپا تبدیل کرد. در بازی سوم، الاتحاد عربستان را با نتیجه ۳–۲ شکست داد. آلوارو سابوریو دو گل به ثمر رساند و رونالد گومز در دقیقه ۸۹ گل پایانی شگفت‌انگیزی را از ضربه ایستگاهی به ثمر
گل پایانی شگفت‌انگیزی را از ضربه ایستگاهی به ثمر رساند تا پیروزی را قطعی کند. آنها مسابقات را در جایگاه سوم پشت سر سائوپائولو برزیل و لیورپول به پایان رساندند. سابوریو بهترین گلزن مشترک بود و بولانوس توپ برنز را از سوی فیفا به عنوان سومین بازیکن برتر مسابقات از بین ۵ تیم دریافت کرد. ورزشگاه. ساپریسا بازی‌های خانگی را در ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما به نام ریکاردو ساپریسا انجام می‌دهد. آنها در ابتدا در ورزشگاه ملی کاستاریکا بازی می‌کردند که آن را اجاره و به اشتراک گذاشتند. یک مکان جدید برای یک ورزشگاه در
اشتراک گذاشتند. یک مکان جدید برای یک ورزشگاه در سال ۱۹۶۵ خریداری شد و در ۲۷ اوت ۱۹۷۲ پس از شش سال ساخت و ساز و ارتقاء، ورزشگاه ریکاردو ساپریسا رسماً افتتاح شد. اولین بازی بین ساپریسا و کامیونیکاسیونس گواتمالا برگزار شد. این مسابقه با تساوی ۱–۱ با پیتر سندووال از کامیونیکاسیونس به پایان رسید که اولین گل را در ورزشگاه جدید به ثمر رساند. این ورزشگاه ریکاردو ساپریسا آیما نام دارد که به نام بنیانگذار باشگاه نامگذاری شده‌است. مجسمه نیم تنه دون ریکاردو در یکی از گوشه‌های ورزشگاه وجود دارد. نام مستعار این ورزشگاه،
ورزشگاه وجود دارد. نام مستعار این ورزشگاه، لانه هیولاست که پس از نام مستعار باشگاه، هیولای بنفش است. ظرفیت ۲۴٬۰۰۰ صندلی دارد و کوه‌های محلی و مرکز شهر سن خوزه مشرف به آن هستند. این ورزشگاه در سطح بین‌المللی شهرت زیادی دارد، به خصوص بین همه تیم‌های ملی که مقابل کاستاریکا بازی می‌کنند. هواداران. لا اولترا مورادا (بنفش‌های اولترا) رادیکال‌ترین گروه هواداران باشگاه است، حتی اگر به عنوان بخشی رسمی از باشگاه شناخته نشده باشد. این گروه همیشه در ضلع جنوبی ورزشگاه قرار دارد. لا اولترا مورادا به عنوان یک «گروه
قرار دارد. لا اولترا مورادا به عنوان یک «گروه اولترا» یا «جنبش اولترا» طبقه‌بندی می‌شود، که شبیه به چیزی است که بیشتر برای خارجی‌ها به عنوان «اولیگان» شناخته می‌شود. حتی اگر اعضای لا اولترا مورادا یا به سادگی لا اولترا با ایجاد یک جو پرشور در طول مسابقات بر حمایت خود از باشگاه تأکید می‌کنند. این گروه اولین گروه اولتراها در کاستاریکا بود که در سال ۱۹۹۵ هنگامی که انریکه آرتینیانو، رئیس وقت ساپریسا، هواداران باشگاه فوتبال شیلیایی یونیورسیداد کاتولیکا را برای کمک به ساخت یک گروه اولتراهای مشابه در لوس کروزادوس
به ساخت یک گروه اولتراهای مشابه در لوس کروزادوس خود برای ساپریسا آورد، تشکیل شد. در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۹۰، زمانی که در طول بازی‌ها خشونت با طرفداران مخالف شروع شد، اولتراها شروع به ایجاد تصویری از هولیگان‌های فوتبال کردند. با توجه به فضای منفی و پوشش مطبوعاتی، مقامات ساپریسا وارد عمل شدند تا نظم را به گروهی که برای ایجاد آن کمک کرده بودند بازگردانند. این گروه به گروه‌های کوچکتری به نام پنیا تقسیم می‌شود. آنها سبک یک گروه کلاسیک اولتراها را حفظ می‌کنند، با آوازها، خوانندگان، نمایش‌های پیرو (شعله‌های آتش و
آوازها، خوانندگان، نمایش‌های پیرو (شعله‌های آتش و باروت)، پرچم‌های فراوان، بنرهای غول‌پیکر، و ضربات ثابت یک درام باس بزرگ. با این حال، چندین گروه هوادار مختلف دیگر وجود دارند که از نظر قانونی توسط باشگاه به رسمیت شناخته شده‌اند. این گروه‌ها مناطق مختلفی را در ورزشگاه اشغال می‌کنند و عمدتاً گروه‌هایی هستند که با حمل‌ونقل، کالاهای اصلی و نمایش‌های عظیم برای تیم در طول یک بازی سازماندهی می‌شوند (آب‌ها، بادکنک‌ها، بنرها، شراره‌ها و غیره). افتخارات. بین‌المللی. لیگ قهرمانان کونکاکاف: ۳۶ حضور لیگ کونکاکاف: ۳
لیگ قهرمانان کونکاکاف: ۳۶ حضور لیگ کونکاکاف: ۳ حضور جام اونکاف اینترکلوب: ۱۷ حضور کوپا اینترامریکانا: ۲ حضور قهرمانی آمریکای مرکزی کونکاکاف: ۱ حضور جام کمل ایالات متحده: ۱ حضور جام باشگاه‌های جهان: ۱ حضور
باربارا دراپینسکا (؛ زادهٔ ۸ نوامبر ۱۹۲۱ - ۲۴ اکتبر ۲۰۰۰) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "سرنوشت‌های لهستانی"، "چهل‌ساله"، "قماری بالاتر از زندگی" و "مرحله پایانی" اشاره نمود.
آنتونینا گوردن-گورتسکا (؛ زادهٔ ۶ ژوئن ۱۹۱۴–۱۲ ژوئن ۱۹۹۳) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مرحله پایانی" اشاره نمود. وی بابت فعالیت‌های هنری‌اش برندهٔ صلیب شایستگی، نشان دهمین سالگرد خلق لهستان و نشان افتخار تولد لهستان شد.
یژی ماتوشکیویچ (؛ ؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز، نوازنده پیانو و نوازندهٔ ساکسوفون جاز اهل لهستان بود. او یکی از پیشگامان جنبش جاز پس از جنگ جهانی دوم در لهستان بود که به عنوان «بنیان‌گذار و پدر» جاز لهستان شناخته می‌شود. او در سن ۲۰ سالگی یک کلوپ جاز را در انجمن مسیحی مردان جوان در کراکوف بنیان نهاد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "سفری برای یک لبخند"، "یوویتا"، "ازدواج مصلحتی"، "لغزش"، "خیابان فرعی ۴"، "چهل‌ساله" و "قماری بالاتر
"خیابان فرعی ۴"، "چهل‌ساله" و "قماری بالاتر از زندگی" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون گلوریا آرتیس، نشان افتخار تولد لهستان و جایزهٔ افتخاری فیلم لهستان شده‌است.
بنفشه یعقوبی فعال افغانستانی حقوق معلولیت است. او به عنوان یکی از ۱۰۰ زن تاثیر گذار جهان توسط بی‌بی‌سی در سال ۲۰۲۱ انتخاب شد. فعالیت‌ها. بنفشه یعقوبی نابینا به دنیا آمد و یک فعال حقوق معلولان شد. او ادبیات فارسی را در ایران آموخت و سپس دو مدرک لیسانس را در کابل گرفت و سپس در لوی سارنوالی مشغول به کار شد. او با همسرش مهدی سلامی که او نیز نابینا است، سازمان رهیاب را برای کمک و آموزش به نابینایان تأسیس کرد. از سال ٢٠١٩ به بعد، یعقوبی کمیسر کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان (AIHRC) بود تا اینکه در سال ٢٠٢١ پس از
افغانستان (AIHRC) بود تا اینکه در سال ٢٠٢١ پس از روی کار آمدن طالبان به همراه همسرش از افغانستان گریخت و به بریتانیا مهاجرت کرد. یعقوبی در سال ٢٠٢٠ نامزد کمیته حقوق افراد دارای معلولیت بود.
دژو بوندژاک (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
پال برندی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
اسکار سیگتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
بیلا کارپاتی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دیوری ای‌تی‌او و باشگاه ورزشی واشاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
میهای واشاش (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ام‌تی‌کی بوداپست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
لاسلو لاچوش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. منابع. ترکیب تیم ملی فوتبال مجارستان در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۸
آنتال کوتاس (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی واشاش و باشگاه فوتبال بوداپست هونود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
یوژف بنچیچ (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اویپشت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده‌است.
زولتان فریدمانسکی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فرنتس‌واروش اشاره کرد.
دنیای شگفت‌انگیز میکی ماوس (انگلیسی: The Wonderful World of Mickey Mouse) یک مجموعه تلویزیونی-انیمیشن آمریکایی است که توسط انیمیشن تلویزیونی دیزنی برای دیزنی پلاس تولید شده است. این سریال ادامه و احیای میکی ماوس برنده جایزه امی ۲۰۱۳ است، از همان سبک استفاده می‌کند و بسیاری از همان بازیگران و کارکنان را دارد، به استثنای روسی تیلور -دوبلور مینی ماوس که از سال ۱۹۸۶ بود و در سال ۲۰۱۹ وفات یافت-، که کیتلین رابروک در سریال جایگزین او شد. نقش مینی ماوس در این سریال از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۰ همزمان با نود و دومین سالگرد
از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۰ همزمان با نود و دومین سالگرد تولد میکی به نمایش درآمد. این انیمیشن توسط مرکوری فیلم‌ورکز ارائه شده است. از ۱۸ نوامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۰، دیزنی پلاس دو فیلم کوتاه در هفته نمایش داد. ده فیلم کوتاه دیگر در تاریخ ۲۸ ژوئیه تا ۲۵ اوت ۲۰۲۱ به نمایش درآمد. این سریال در نوامبر ۲۰۲۱ برای چهار قسمت ویژه ۲۲ دقیقه‌ای با محوریت فصل‌ها تمدید شد. اولین قسمت ویژه آن، "زمستان شگفت‌انگیز میکی ماوس"، در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. دومین قسمت ویژه، "بهار شگفت‌انگیز میکی ماوس"، در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. سومین
میکی ماوس"، در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. سومین قسمت ویژه، "تابستان شگفت‌انگیز میکی ماوس"، در ۸ ژوئیه ۲۰۲۲ منتشر شد. چهارمین و آخرین قسمت ویژه این فصل، "پاییز شگفت‌انگیز میکی ماوس"، در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. این سریال عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. موسیقی. مانند سری قبلی، موسیقی توسط کریستوفر ویلیس ساخته شد. والت دیزنی رکوردز دو آهنگ موسیقی متن را در یک آلبوم کوتاه به نام "دنیای شگفت‌انگیز میکی ماوس" که توسط ویلیس نوشته شده است منتشر کرد: «آهنگ کنگای دونالد» از «سوپرمارکت اسکرامبل» و «کد
«آهنگ کنگای دونالد» از «سوپرمارکت اسکرامبل» و «کد مشاجره کننده» از «پنیر رانگلرها» در نوامبر ۲۰۲۰. چهار آهنگ موسیقی متن دیگر تحت عنوان موسیقی از دنیای شگفت‌انگیز میکی ماوس منتشر شد، از جمله «تا زمانی که تو را دارم»، «ریتم جزیره‌ای»، «روزهای آدامس حبابی» و «احساس عشق».
گرمان آپوختین (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۳۶ – ۲۰۰۳) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
یوری ووینوف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و اوکراین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال شوروی و اوکراین بازی کرده‌است.
کونستانتین کریژفسکی (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
ولادیمیر کسارف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
یوری فالین (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال غیرت، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، و باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
گنریخ فدوسوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
ولادیمیر یروخین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده‌است.
ویکتور تساریوف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
والنتین بوبوکین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی و مدال شجاعت کار شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده‌است.
رستگاری خونین یک فیلم اکشن و جنایی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی جورجیو سرافینی و شاون سورگوس است. این فیلم در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۳ به صورت ویدئویی در قالب دی‌وی‌دی و دیسک بلوری در ایالات متحده و کانادا منتشر شد. در این فیلم دولف لاندگرن، بیلی زین، جیانی کاپالدی، وینی جونز و رابرت داوی ایفای نقش می‌کنند. داستان. کوین (بیلی زین) پسر یک مافیوز معروف و قدرتمند است. در طول یک شب همه چیز را از دست می‌دهد. کوین با خیانت توسط فردی از حلقه درونی خود، راه اندازی و دستگیر می‌شود. پدرش (پدرسالار امپراتوری جنایتکار)
دستگیر می‌شود. پدرش (پدرسالار امپراتوری جنایتکار) کشته می‌شود و برادرش مشکوک می‌شود که او پشت همه این اتفاقات است. هنگامی که او از زندان آزاد می‌شود، سعی می‌کند از شیاطین گذشته خود فرار کند، اما این به یک کار غیرممکن تبدیل می‌شود. کمپبل (وینی جونز) رهبر ظالم جدید «شرکت» است و او نمی‌گذارد کوین در آرامش زندگی کند؛ بنابراین به جای فرار از آنها، کوین شروع به مبارزه می‌کند. او با سرسپردگی و دوست سابق خود، سوئدی (دولف لاندگرن) به نیروهای جدید می‌پیوندد و سعی می‌کند با مبارزه رو در رو با دشمنان، موقعیت قدرتمند
با مبارزه رو در رو با دشمنان، موقعیت قدرتمند خود را در میان مافیوزها به دست آورد.
جادوی سیاه (انگلیسی: Black Magic) آهنگی است که توسط گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس ضبط شده است که در ۲۱ مه ۲۰۱۵ از طریق سایکو میوزیک و کلمبیا رکوردز به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی آن‌ها به نام "عجیب شدن" (۲۰۱۵) منتشر شد. این تک‌آهنگ پس از انتشار مورد تحسین منتقدان موسیقی قرار گرفت، آن‌ها این موزیک را به‌دلیل صدای جذاب و سرعت باحال آن تحسین کردند و با آهنگ‌های اولین آلبوم آن‌ها، "دی‌ان‌ای" (۲۰۱۲) مقایسه شد.
باشگاه فوتبال سول دِ آمریکا () یک باشگاه فوتبال در شهر ویا الیسا، پاراگوئه است. این باشگاه که در سال ۱۹۰۹ تاسیس شده سابقه ۲ قهرمانی در لیگ دسته اول فوتبال پاراگوئه را در کارنامه دارد.
پدرو مارتینز (زاده ۳ نوامبر ۱۹۸۵) سرمربی کنونی فوتبال اهل پرتغال است. او هم‌اکنون هدایت تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال را بر عهده دارد. او سابقه هدایت باشگاه فوتبال ریو آوه را دارد. افتخارات. به عنوان سرمربی. مافرا ناسیونال ریو آوه
تی-۱۰ یک تانک سنگین دوره جنگ سرد ساخت اتحاد جماهیر شوروی است که به عنوان آخرین نمونه از تانک‌های سری آی‌اس سال ۱۹۴۸ طراحی شد. این تانک در ابتدا آی‌اس-۸ و آی‌اس-۹ (مخفف ژوزف استالین) نامیده می‌شد اما در دوران استالین‌زدایی به تی-۱۰ تغییر عنوان داد. تی-۱۰ برای چندین دهه در ارتش سرخ و نیروی زمینی روسیه خدمت کرد و در شماری از درگیری‌های نظامی از جمله تهاجم اعضای پیمان ورشو به چکسلواکی استفاده شد.
غزل رنجکش دانشجوی حقوق ۲۱ ساله در بندرعباس که در حال بازگشت به خانه در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران مورد اصابت گلوله قرار گرفت و یک چشمش را از دست داد. او در پستی اینستاگرامی گفت آخرین تصویری که چشم راستش ثبت کرد لبخند مأمور در لحظه شلیک بود.
پردازنده تک هسته ای ریزپردازنده ای است که یک هسته روی قالب خود دارد. چرخه fetch-decode-execut را یک بار در هر چرخه ساعت انجام می دهد، زیرا فقط روی یک رشته اجرا می شود. رایانه ای که از یک CPU تک هسته ای استفاده می کند معمولاً کندتر از یک سیستم چند هسته ای است. پردازنده‌های تک هسته‌ای قبلاً در رایانه‌های رومیزی رایج بودند، اما از آنجایی که برنامه‌ها به قدرت پردازش بیشتری نیاز داشتند، سرعت پایین‌تر سیستم‌های تک هسته‌ای به مضراتی برای عملکرد تبدیل شد. ویندوز تا زمان انتشار ویندوز 11 از پردازنده‌های تک هسته‌ای
زمان انتشار ویندوز 11 از پردازنده‌های تک هسته‌ای پشتیبانی می‌کرد، جایی که به پردازنده دو هسته‌ای نیاز است. پردازنده‌های تک هسته‌ای هنوز در برخی شرایط خاص مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی از سیستم های قدیمی قدیمی مانند سیستم عامل های قدیمی (مانند ویندوز 98) نمی توانند از پردازنده های چند هسته ای سود ببرند. پردازنده‌های تک هسته‌ای نیز در رایانه‌های سرگرم‌کننده مانند Raspberry Pi و میکروکنترلرهای Single-board استفاده می‌شوند. تولید پردازنده های دسکتاپ تک هسته ای در سال 2013 با Celeron G470 به پایان رسید.
ای در سال 2013 با Celeron G470 به پایان رسید. توسعه. اولین پردازنده تک هسته ای اینتل 4004 بود که در 15 نوامبر 1971 توسط اینتل به صورت تجاری عرضه شد. از آن زمان تاکنون، پیشرفت‌های زیادی در پردازنده‌های تک هسته‌ای انجام شده است که از 740 کیلوهرتز اینتل 4004 به 2 گیگاهرتز سلرون G470 می‌رسد.
مرغابی‌های نوک‌پهن یک سرده یا زیرسرده‌ای از خانواده مرغابیان است که شامل نوک‌پهن‌ها، خوتکای ابروسفید و چندین گونه از خوتکاهای آمریکایی است. سردهٔ "Spatula" در اصل توسط جانورشناس آلمانی فردریش بوی در سال ۱۸۲۲ پیشنهاد شده بود. گونه نماد آن نوک‌پهن شمالی است. نام "Spatula" از واژهٔ لاتین "spoon" گرفته شده‌است که کلمه انگلیسی " spatula " نیز از آن است. گونه‌های موجود. این سرده ۱۰ گونه دارد:
رامون مایرگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ناسیونال پاراگوئه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
ادلمیرو آروالو (؛ ۱۷ ژانویه ۱۹۲۹ – ۳ ژانویه ۲۰۰۸) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
خوان لسکانو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الیمپیا و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
ایگناسیو آچوکارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سویا و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
سالوادور ویالبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیبرتاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
الیخیو اچاگوئه (; – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
اسکار آگیلرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال سویا، باشگاه ورزشی الیمپیا، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده است.
خورخه رومرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال سول ده آمریکا، و باشگاه فوتبال لیبرتاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
خوسه پارودی (؛ ۳۰ اوت ۱۹۳۲ – ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی لاتزیو، باشگاه ورزشی الیمپیا، باشگاه فوتبال لاس پالماس، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال نیم المپیک، و باشگاه فوتبال پادوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.
ساموئل آگیلار (؛ ۱۶ مارس ۱۹۳۳ – ۱۲ مه ۲۰۱۳) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا، باشگاه فوتبال لیبرتاد، و باشگاه ورزشی الیمپیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پاراگوئه بازی کرده‌است.