payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فمینیسم در هند مجموعه‌ای از جنبش‌ها را شامل می‌شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق و فرصت‌های برابر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای زنان در هند انجام می‌شود که پیگیری حقوق زنان در جامعه هند است. فمینیست‌ها در هند مانند همتایان فمینیست خود در سراسر جهان، به دنبال برابری جنسیتی چون حق کار با دستمزد برابر، حق دسترسی برابر به بهداشت و آموزش و پرورش، و حقوق سیاسی برابر هستند. فمینیست‌های هندی همچنین با مسائل فرهنگی خاص در جامعه مردسالار هند برای حقوق مالکیت و ارث مبارزه کرده‌اند. تاریخ فمینیسم در هند را
و ارث مبارزه کرده‌اند. تاریخ فمینیسم در هند را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله اول، که از اواسط قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که اصلاح طلبان با انجام اصلاحاتی در آموزش و آداب و رسوم که زنان را شامل می‌شد، به نفع حقوق زنان صحبت کردند. مرحله دوم، از ۱۹۱۵ تا استقلال هند بود، زمانی که گاندی جنبش‌های زنان را در "جنبش ترک هند" ادغام کرد و سازمان‌های مستقل زنان شروع به ظهور کردند. و در نهایت، مرحله سوم، پس از استقلال بود که بر رفتار عادلانه زنان پس از ازدواج در خانه و همچنین نیروی کار و حق برابری سیاسی آنها
در خانه و همچنین نیروی کار و حق برابری سیاسی آنها متمرکز شده‌است. علیرغم پیشرفت جنبش‌های فمینیستی هند، زنانی که در هند کنونی زندگی می‌کنند هنوز با بسیاری از مسائل تبعیض روبرو هستند. فرهنگ مردسالار هند، روند به دست آوردن حقوق مالکیت زمین و دسترسی به آموزش را برای زنان چالش‌برانگیز کرده‌است. در دو دهه گذشته، روند سقط جنین بر اساس جنسیت نیز ظاهر شده‌است. از نظر فمینیست‌های هندی، این بی‌عدالتی‌ها ارزش مبارزه با آن را دارند. فمینیسم اغلب، توسط هندی‌ها به‌عنوان سلطه زنان به‌جای برابری درک می‌شود. مانند غرب ،
سلطه زنان به‌جای برابری درک می‌شود. مانند غرب ، انتقاداتی از جنبش‌های فمینیستی در هند وجود داشته‌است. به ویژه به دلیل تمرکز بیش از حد بر زنان ممتاز، و نادیده گرفتن نیازها و نمایندگی از زنان فقیرتر یا طبقه پایین مورد انتقاد قرار گرفته‌اند که منجر به ایجاد سازمان‌ها و جنبش‌های فمینیستی خاص شده‌است. زمینه. نقش زنان در ساختارهای اجتماعی پیش از استعمار نشان می‌دهد که فمینیسم در هند متفاوت از غرب نظریه‌پردازی می‌شد. در هند اولین بار زمانی که دولت گزارشی در مورد وضعیت زنان تهیه کرد، به مسائل زنان پرداخته شد. این
زنان تهیه کرد، به مسائل زنان پرداخته شد. این گزارش این واقعیت را به رسمیت شناخت که در هند، زنان تحت یک سیستم سلسله مراتب ساختاری و بی عدالتی تحت ستم قرار گرفتند. در این دوره، فمینیست‌های هندی تحت تأثیر بحث‌های غرب در مورد خشونت علیه زنان قرار گرفتند. با این حال، به دلیل تفاوت در فرهنگ تاریخی و اجتماعی هند، بحث به نفع زنان هندی باید خلاقانه انجام می‌شد و برخی از ایده‌های غربی رد می‌شد. دهه ۱۹۷۵–۱۹۸۵ که به عنوان دهه زنان سازمان ملل متحد اعلام شد، مسائل زنان اهمیت بین‌المللی پیدا کرد. فمینیست‌های هندی با
اهمیت بین‌المللی پیدا کرد. فمینیست‌های هندی با موانع خاصی در جامعه هند روبرو هستند که در جامعه غربی وجود ندارد یا به همان اندازه وجود دارد. در حالی که فمینیست‌های هندی همان هدف نهایی را دارند که همتایان غربی خود دارند، نسخه آنها از فمینیسم می‌تواند از بسیاری جهات برای مقابله با نوع مسائل و شرایطی که در جامعه مردسالار امروزی هند با آن مواجه هستند متفاوت باشد. فمینیست‌های هندی سعی می‌کنند ساختار مردسالار جامعه خود را به طرق مختلف به چالش بکشند. "سامپات پال دوی" یک کارمند سابق دولتی و مادر پنج فرزند است که
دوی" یک کارمند سابق دولتی و مادر پنج فرزند است که وقتی در هند بزرگ شد متوجه آزار و خشونت خانگی در جامعه خود شد. در نتیجه، او تصمیم گرفت یک گروه راه اندازی کند که سوء استفاده‌کنندگان را ردیابی می‌کند و آنها را با چوب‌های بامبو می‌زند تا اینکه آنها توبه کنند و انتقام قربانیان گرفته شود. در حوزه دین، فمینیست‌های هندی توجه را به تصویر قدرتمند الهه‌های زن در هندوئیسم جلب می‌کنند. آنها همچنین به باورهای ماقبل تاریخ مادرسالاری جامعه هند اشاره می‌کنند و تأکید می‌کنند که دوره‌هایی از تاریخ هند بوده‌است که
می‌کنند که دوره‌هایی از تاریخ هند بوده‌است که پدرسالارانه نبوده‌است، و جوامعی در هند به وجود آمده‌اند که عمدتاً زن محور و مادرسالار بوده‌اند. چندین جامعه در هند، مانند نایرهای کرالا، شتی‌های مانگالور، برخی قبیله‌های مراتی و خانواده‌های بنگالی، تمایلات مادرسالاری از خود نشان می‌دهند. در این جوامع، رئیس خانواده به جای پیرترین مرد، مسن‌ترین زن است. فرهنگ سیک نیز از نظر جنسیت نسبتاً خنثی در نظر گرفته می‌شود. در هند، از جوامعی که در قانون اساسی ملی به عنوان قبایل برنامه‌ریزی شده به رسمیت شناخته شده‌اند، برخی
برنامه‌ریزی شده به رسمیت شناخته شده‌اند، برخی مادرسالار هستند و از این رو به مساوات طلبی بیشتر شناخته شده‌اند. به گفته آنوج کومار، مانیپور، «جامعه ای مادرسالار دارد» اما ممکن است یک ارزیابی علمی نباشد. مانیپور توسط سلسله‌های قوی اداره می‌شد و نیاز به گسترش مرزها و مقابله با تهدید خارجی و غیره مردان را درگیر می‌کرد؛ بنابراین، زنان باید مسئولیت جبهه خانه را بر عهده می‌گرفتند. ناهمگونی تجربه هندی نشان می‌دهد که پدرسالاری‌های متعددی وجود دارد که به وجود فمینیسم چندگانه کمک می‌کند. از این رو، فمینیسم در هند یک
چندگانه کمک می‌کند. از این رو، فمینیسم در هند یک جهت‌گیری نفرد نیست. در طول زمان در رابطه با واقعیت‌های تاریخی و فرهنگی، سطوح آگاهی، برداشت‌ها و کنش‌های تک تک زنان و زنان به عنوان یک گروه تغییر کرده‌است. تعریف پرکاربرد جامعه فمینیسم «آگاهی از ستم و استثمار زنان در جامعه، محل کار و خانواده و اقدام آگاهانه زنان و مردان برای تغییر این وضعیت» است. پذیرش جنسیت گرایی در زندگی روزمره و تلاش برای به چالش کشیدن و حذف آن از طریق ساختارشکنی مفاهیم متقابل زنانگی و مردانگی به عنوان مقوله‌های جبرگرایی زیستی، راه را به
به عنوان مقوله‌های جبرگرایی زیستی، راه را به سوی جامعه ای عادلانه برای مردان و زنان باز می‌کند. دوگانگی مرد و زن متضادهای قطبی که اولی همیشه دومی را سرکوب می‌کند، در بافت هندی رد می‌شود، زیرا این مردان بودند که جنبش اجتماعی را علیه آسیب‌های اجتماعی مختلف آغاز کردند. پدرسالاری تنها یکی از سلسله مراتب است. سلسله مراتب رابطه بین زنان در یک خانواده نامطلوب تر است. در اینجا زنان در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند. در جنبش‌های زنان هند بحث‌های شدیدی در مورد رابطه بین فمینیسم غربی و هندی وجود داشته‌است. بسیاری از
بین فمینیسم غربی و هندی وجود داشته‌است. بسیاری از فمینیست‌های هندی به‌طور همزمان مدعی حساسیت خاص جامعه هندی و همچنین همبستگی فمینیستی بین‌المللی با گروه‌ها و افراد در سراسر جهان هستند. ظهور فمینیسم لیبرال در غرب در دهه ۱۹۷۰ عمیقاً بر مطالبات برای فرصت‌های برابر در آموزش و اشتغال و همچنین پایان دادن به خشونت علیه زنان متمرکز بود. تا حد زیادی، جنبش فمینیستی در حال ظهور در هند تحت تأثیر آرمان‌های غربی بود. این افراد خواستار آموزش و حقوق برابر بودند، اما همچنین درخواست‌های خود را با مسائل و نگرانی‌های محلی،
درخواست‌های خود را با مسائل و نگرانی‌های محلی، مانند خشونت‌های مربوط به جهیزیه علیه زنان، ساتی، سقط جنین بر اساس جنسیت، و تجاوز جنسی در حبس تطبیق دادند. برخی از فمینیست‌های هندی پیشنهاد کرده‌اند که این مسائل به‌طور خاص ماهیت «هندی» ندارند، بلکه بازتابی از روند گسترده‌تری از ستم مردسالارانه بر زنان هستند. تاریخچه. برخلاف جنبش فمینیستی غربی، جنبش هند توسط مردان آغاز شد و بعداً زنان به آن پیوستند. اما فمینیسم به عنوان یک ابتکار، اندکی بعد به‌طور مستقل در ماهاراشترا با پیشروی جنسیت در زمینه حقوق و آموزش زنان
با پیشروی جنسیت در زمینه حقوق و آموزش زنان آغاز شد. ساویتریبای فوله، اولین مدرسه دخترانه را در سال ۱۸۴۸ در هند راه اندازی کرد. تارابای شینده، اولین متن فمینیستی هند "استری پوروش تولانا" ("مقایسه ای بین زنان و مردان") را در سال ۱۸۸۲ نوشت و پاندیتا رامبائی، که از پدرسالاری و نظام کاست در هندوئیسم انتقاد می‌کرد، خارج از کاست خود ازدواج کرد و در دهه ۱۸۸۰ به مسیحیت گروید. تلاش‌های اصلاح‌طلبان بنگالی شامل لغو ساتی، لغو رسم کودک‌همسری، ترویج آموزش زنان، به دست آوردن حقوق قانونی برای زنان برای داشتن دارایی، و
آوردن حقوق قانونی برای زنان برای داشتن دارایی، و الزام قانون به رسمیت شناختن وضعیت زنان از طریق اعطای حقوق اولیه به آنها در مواردی مانند فرزندخواندگی بود.
بیماری اِرهاش (که به نام‌های هم‌ایمن‌سازی رزوس، بیماری اِرهاش (دی)، و بیماری بچه آبی نیز شناخته‌می‌شود) نوعی بیماری همولیتیک جنین و نوزاد (HDFN) است. نام درستی که هم‌اکنون برای آن کار می‌رود، بیماری همولیتیک جنین و نوزاد ناشی از پادتن‌های ضد دی است؛ چرا که سیستم گروه خونی اِرهاش در واقع بیش از 50 آنتی‌ژن و نه فقط آنتی‌ژن دی را دربرمی‌گیرد. این بیماری پیش از کشف گلوبولین ایمنی anti-Rho(D) شایع‌ترین نوع HDFN بود؛ طیفی از خفیف تا شدید دارد؛ و زنانی را که دارای گروه خونی منفی هستند، در حاملگی‌های دوم به بعد از
گروه خونی منفی هستند، در حاملگی‌های دوم به بعد از همسران بیولوژیک دارای گروه خونی مثبت درگیر می‌کند. به‌خاطر پیشرفت‌های متعدد در پزشکی نوین می‌توان از این بیماری با تزریق گلوبولین ایمنی anti-Rho(D) (روگام) حین بارداری و در اوّلین فرصت پس از وضع حمل پیشگیری کرد. بدین‌سان با کاهش موفقیت‌آمیز این بیماری، امروزه پادتن‌های دیگری به‌عنوان علل شایع HDFN مطرح هستند. نشانه‌ها. شامل: مایع آمنیوتیک مایل به زرد؛ بزرگی طحال، کبد و یا قلب؛ و گردآمدن مایع در شکم جنین.
بوئینگ فانتوم ری یک پهپاد رزمی (UCAV) شناساگریز ساخت شرکت بوئینگ آمریکا است. فانتوم ری هواگردی خودران با طراحی بال‌دیس (بال پرنده) به اندازه یک جت جنگنده معمولی است و اولین بار در آوریل ۲۰۱۱ پرواز کرد. این هواگرد پروازهای آزمایشی شامل نظارت، حمله زمینی و ماموریت‌های سوخت‌گیری هوایی خودمختار را انجام خواهد داد. توسعه دهندگان آن می‌گویند که این پرنده می‌تواند ۴۵۰۰ پوند (۲۰۴۰ کیلوگرم) بار حمل کند.
فمینیسم در برزیل به قرن نوزدهم میلادی بازمی‌گردد. در دوران امپراتوری برزیل، برخی حقوقدانان تلاش کردند تا حق رای زنان را قانونی اعلام کنند. سپس، قانون اساسی جمهوری سال ۱۸۹۱ زنان را از رای دادن محروم نکرد، زیرا آنها افرادی به‌شمار نمی‌آمدند که می‌توانستند شرایط رای دادن داشته باشند و این امر باعث شد که برخی از زنان بدون اینکه رای آنها به حساب بیایید درخواست رای دادن کنند تا در میان رای‌دهندگان قرار گیرند. قانون اساسی ۱۸۹۱ در ابتدا دارای بندی بود که به زنان حق رای می‌داد، اما در آخرین نسخه خود لغو شد زیرا این
رای می‌داد، اما در آخرین نسخه خود لغو شد زیرا این ایده که سیاست یک فعالیت شرافتمندانه برای زنان نیست غالب بود. بر اساس گزارش "Ipsos"، حدود ۵۱ درصد از زنان برزیلی خود را فمینیست می‌دانند. برخی از لحظات تاریخی مانند اعتصابات ۱۹۱۷، ظهور حزب کمونیست برزیل در سال ۱۹۲۲ و در همان سال، هفته هنر مدرن در سائوپائولو در پیشبرد مبارزات زنان مهم بودند. در سال ۱۹۱۹، برتا لوتز، که به همراه نیسیا فلورستا از پیشگامان جنبش فمینیستی برزیل در نظر گرفته می‌شود، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان را تأسیس کرد که برای حق رای و حق
برای پیشرفت زنان را تأسیس کرد که برای حق رای و حق کار بدون مجوز شوهر مبارزه می‌کرد. ریو گرانده دو نورته و میناس گرایس ایالت‌های پیشگام در قانونی کردن رأی زنان بودند. تاریخ. قانون اساسی جمهوری ۱۸۹۱ به زنان حق رای داد. در اصل ۷۰ آمده‌است که کلیه شهروندانی که بالای ۲۱ سال سن دارند، مجاز به رای دادن هستند. اصطلاح شهروند طبق تعبیر آن زمان فقط به مردان گفته می‌شد. زنان عملاً در سال ۱۹۳۲ حق رأی به دست آوردند. سده ۱۹ میلادی. جنبش فمینیستی برزیل در اواسط قرن ۱۹ آغاز شد، زمانی که زنان از چندین بخش از کشور شروع به
شد، زمانی که زنان از چندین بخش از کشور شروع به مشارکت سیاسی و فرهنگی در جامعه کردند، جامعه ای که در آن زمان تحت سلطه مردسالارانه بود. زنان اگر کارگر یا ارائه‌دهنده خدمات نبودند، در خانه و با وظیفه مراقبت از خانه و کودکان، مطابق با ساختارهای اجتماعی که از آنها انتظار می‌رفت حضور داشتند. علاوه بر این، امکانات زنان برای ورود به یک سیستم آموزشی محدود بود، امکاناتی که زنان برای تحصیلات عالی داشتند ممکن نبود، زیرا آنها موجوداتی با ظرفیت فکری محدود تلقی می‌شدند و به فعالیت‌های سیاسی دسترسی نداشتند. زنان در طبقات
به فعالیت‌های سیاسی دسترسی نداشتند. زنان در طبقات بالاتر اجتماعی می‌توانستند در فعالیت‌های خاصی در زمینه‌های فرهنگی و هنری مانند نقاشی، ادبیات و موسیقی شرکت کنند. سده ۲۰. در برزیل، جنبش‌های فمینیستی از مبارزات اروپایی الهام گرفته شد. نیسیا فلورستا یکی از اولین کسانی است که خود را به عنوان نیرویی در پیگیری برابری برای زنان نشان داد، و همچنین برتا لوتز، که فدراسیون پیشرفت زنان را در سال ۱۹۳۰ ایجاد کرد. جرونیما مسکویتا، برای حق رای زنان و مشارکت در چندین فعالیت اجتماعی و بشردوستانه مبارزه کرد. در سطح ملی، این
اجتماعی و بشردوستانه مبارزه کرد. در سطح ملی، این واقعیت که بیش از همه زنان مورد توجه قرار گرفت، حضور نویسنده، وکیل و فمینیست میتا سانتیاگو در سال ۱۹۲۸ بود که متوجه شد ممنوعیت رای زنان با "قانون اساسی جمهوری اول برزیل" (۲۴ فوریه ۱۸۹۱) در تضاد است. با در نظر گرفتن این موضوع، میتا، به عنوان یک وکیل، یک حکم امنیتی ارائه کرد و حکمی را به دست آورد، که به او اجازه داد تا خودش را به عنوان معاون فدرال انتخاب کند. قانون انتخاباتی تدوین شده در سال ۱۹۳۳ سرانجام حق رای و نمایندگی سیاسی را به زنان تعمیم داد. در سال
رای و نمایندگی سیاسی را به زنان تعمیم داد. در سال ۱۹۳۴، کارلوتا پریرا د کی‌روش اولین معاون زن برزیل شد. در سال ۱۹۴۷، پریرا د کی‌روش با کمک برتا لوتز، "کلوپ سوروپتیمیست" را در ریودوژانیرو تأسیس کرد، انجمنی بین‌المللی از زنان که هدف آن بهبود کیفیت زندگی زنان در شرایط زندگی محلی بود. در دهه‌های ۶۰ و ۷۰، فمینیسم در سراسر اروپا و در داخل ایالات متحده ظهور کرد و انگیزه خود را از تحولات سیاسی و فرهنگی آن مناطق گرفت که ارزش‌های محافظه کارانه جامعه را به چالش کشید و در این زمینه جنس دوم اثر سیمون دوبوار منتشر شد.
و در این زمینه جنس دوم اثر سیمون دوبوار منتشر شد. با این حال، در برزیل، کشور در حال گذر از یک دیکتاتوری نظامی دست راستی بود. در اوج سرکوب، جنبش فمینیستی مدیروس دا فونسکا ظهور کرد. این جنبش دامنه مطالبات از جمله اصل برابری زن و شوهر در ازدواج و معرفی طلاق در قوانین برزیل را گسترش داد. قرن ۲۱. در سال‌های اول قرن بیست و یکم، فمینیست‌های برزیلی لغو ماده ای در قانون مجازات مربوط به جرم «تجاوز به عنف» را به عنوان یک پیروزی جشن گرفتند، زیرا در این ماده عبارت «زن صادق» وجود داشت که توهین آمیز تلقی می‌شد. جنبش
صادق» وجود داشت که توهین آمیز تلقی می‌شد. جنبش فمینیستی در حال حاضر در برزیل، مبارزه با خشونت خانگی را در اولویت کار دارد که در این کشور به سطوح بالایی می‌رسد. قانونی شدن سقط جنین (که در حال حاضر فقط در شرایط استثنایی مجاز است) و اتخاذ سبک زندگی مستقل از اهداف برخی گروه هاست.
فمینیسم در آرژانتین نیست. فمینیسم همینجاست. گفته می‌شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق برابر سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرصت‌های برابر برای زنان در آرژانتین انجام می‌شود. اگرچه برخی از زنان از جمله خوانا مانسو و خوانا مانوئلا گوریتی در این امر پیشگامان این جنبش در نظر گرفته شده‌اند اما فمینیسم در نتیجه موج بزرگ مهاجرت اروپایان که در اواخر سده نوزدهم میلادی و اوایل سدی بیستم رخ داد در این کشور معرفی شد. اولین فمینیست‌ها جنبشی متحد تشکیل ندادند، بلکه شامل فعالان آنارشیست و سوسیالیست بودند که مسائل زنان
فعالان آنارشیست و سوسیالیست بودند که مسائل زنان را در برنامه انقلابی خود گنجانیدند و در ابتدا برای دسترسی به آموزش عالی و سپس برای برابری قانونی مبارزه کردند. اوایل قرن بیستم این کشور شاهد زنان بسیاری بود که برای آزادی و حقوق خود در محل کار مبارزه می‌کردند. علی‌رغم تلاش‌های موج اول فمینیسم، زنان آرژانتینی تا سال ۱۹۴۷، در زمان اولین دولت خوآن پرون، حق رای به دست نیاوردند. اوا پرون، همسر او که محبوب بالایی در جامعه داشت از حق رای زنان دفاع کرد و اولین حزب سیاسی زنان در مقیاس کشوری یعنی حزب پرونیست زن را
سیاسی زنان در مقیاس کشوری یعنی حزب پرونیست زن را تأسیس و اداره کرد. اگرچه او از معرفی خود به عنوان یک فمینیست امتناع کرد، اما اوا پرون به دلیل بازتعریف نقش زنان در سیاست دارای اهمیت بالایی است. اواخر دهه ۱۹۶۰ و اواسط دهه ۱۹۷۰ دوران دگرگونی‌های شدید اجتماعی و فعالیت‌های سیاسی بود. در میان سازمان‌های فمینیستی که ظاهر شدند، "اتحادیه فمینیستی آرژانتین" (UFA) بودند. تاریخچه. بین ۱۲ نوامبر ۱۸۳۰ و ۱۴ ژانویه ۱۸۳۱ و در زمان اولین دولت خوان مانوئل ده روساس روزنامه‌نگار متولد اروگوئه ، پترونا روزند د سیرا، اولین
متولد اروگوئه ، پترونا روزند د سیرا، اولین نشریه آرژانتینی به نام "La Aljaba" را منتشر کرد که توسط و برای زنان نوشته شده می‌شد. این روزنامه علاوه بر هنر و ادبیات به موضوعاتی چون تحصیلات زنان، نقش آنها در جامعه و موقعیت آنها در برابر مردان می‌پرداخت. پترونا روزند از پذیرش نظریه‌های آموزشی اروپایی حمایت کرد و مدعی شد که دولت باید آموزش ابتدایی و متوسطه را برای زنان فراهم کند و زنان توانایی خود را برای غلبه بر مقاومت در برابر آموزش زنان ثابت کنند. موج اول. فمینیسم در این کشور در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن
در این کشور در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، در طول حاکمیت دولت مدرن آرژانتین ظهور کرد. در این دوران یک جنبش فمینیستی هماهنگ وجود نداشت، بلکه مبارزات فردی توسط زنان در هویت‌های مختلف سیاسی و طبقات مختلف اجتماعی انجام می‌شد. زنان طبقات متوسط رو به بالا به پیشرفت‌های مهمی در فضای عمومی دست یافتند. آنها این کار را اساساً از حوزه دانشگاهی انجام دادند. زنان طبقه کارگر تحت سوسیالیسم و آنارشیسم سازماندهی شده بودند. گروهی از زنان آنارشیست به رهبری ویرجینیا بولتن "La Voz de la Mujer" اولین روزنامه فمینیستی د"ر
"La Voz de la Mujer" اولین روزنامه فمینیستی د"ر آرژانتین را" در سال ۱۸۹۶ تأسیس کردند و خود را آنارکو کمونیست تعریف کرند. این روزنامه با شعار «نه خدا، نه ارباب، نه شوهر» منتشر شد. این روزنامه به عنوان یکی از اولین نمونه‌های ثبت شده در آمریکای لاتین از ادغام ایده‌های فمینیستی با جهت‌گیری انقلابی و طبقه کارگر بود. در پایان قرن نوزدهم، این آنارشیست‌ها موضوعاتی مانند طلاق و خشونت خانگی را مطرح کردند که دهه‌ها بعد شهرت عمومی پیدا کرد. از آغاز قرن به بعد، گونه متفاوتی از فمینیسم با حزب سوسیالیست و زنانی مانند
متفاوتی از فمینیسم با حزب سوسیالیست و زنانی مانند سیسیلیا گریرسون، آلیشیا مورو د جاستو و خوانا روکو بوئلا ظهور کرد که مبارزه برای حقوق برابر، فرصت‌های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به‌طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند. که «مبارزه برای حقوق برابر، فرصت‌های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند.» اولین فمینیست‌های کشور، چه اصلاح‌طلبان و چه رای‌دهندگان و حتی
کشور، چه اصلاح‌طلبان و چه رای‌دهندگان و حتی کسانی که از مواضع افراطی‌تر برخوردار بودند، به «ماهیت زنانه مادرانه، اخلاقی برتر و صلح‌طلب» معتقد بودند. Mayra Leciñana از "Clarín" نوشت که "اتحادهای نظری با سوسیالیسم و پوزیتیویسم لحظه ای یک سوگیری اتوپیایی را امکان پذیر می‌کند که به خواسته‌های آنها ضخامت می‌بخشد و امکان تولید معانی جدید برای "زن جدید" را فراهم می‌کند. الویرا لوپز که شخصیتی «استعلایی» در تاریخ فمینیسم آرژانتین است، یکی از اولین زنانی بود که از دانشکده فلسفه و فلسفه دانشگاه بوئنوس آیرس فارغ
از دانشکده فلسفه و فلسفه دانشگاه بوئنوس آیرس فارغ التحصیل شد. پایان نامه او که در سال ۱۹۰۱ با عنوان "جنبش فمینیستی" (به اسپانیایی: " "El movimiento feminista" ") نوشته شد، یک نقطه عطفی در نظر گرفته می‌شود و به معنای ورود این موضوع به حوزه دانشگاهی آرژانتین است. در سال ۱۹۰۴، جولیتا لانتری، سیسیلیا گریرسون، سارا جوستو، الویرا راوسون د دلپیانه و خواهران ارنستینا و الویرا لوپز، انجمن زنان دانشگاه آرژانتینی را ایجاد کردند. به مناسبت صدمین سالگرد استقلال آرژانتین در سال ۱۹۱۰ و به ابتکار لانتری، این انجمن اولین
در سال ۱۹۱۰ و به ابتکار لانتری، این انجمن اولین کنگره بین‌المللی زنان (به اسپانیایی: "Primer Congreso Femenino Internacional") را ترتیب داد تا وضعیت زنان و حقوق آنها را به بحث عمومی برساند. در ۱۶ فوریه ۱۹۰۶، راسون د دلپیانه مرکز فمینیستی (به اسپانیایی: "Centro Feminista") را در بوئنوس آیرس تأسیس کرد و گروهی از زنان شناخته شده به آنها پیوستند.
تجاوزهای جنسی در طول اشغال ژاپن، تجاوز جنسی در جنگ بود که در زمان اشغال ژاپن توسط متفقین جنگ جهانی دوم انجام شد. نیروهای متفقین در طول نبرد اوکیناوا در ماه‌های آخر جنگ اقیانوس آرام و پس از آن اشغال ژاپن، مرتکب تجاوز به عنف شدند. متفقین ژاپن را تا سال ۱۹۵۲ پس از پایان جنگ جهانی دوم اشغال کردند و استان اوکیناوا تا دو دهه پس از آن تحت حاکمیت ایالات متحده باقی ماند. برآوردها دربارهٔ وقوع خشونت جنسی توسط نیروهای نظامی اشغالگر متفقین به‌طور قابل توجهی متفاوت است. زمینه. تا سال ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی وارد منطقه‌ای
تا سال ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی وارد منطقه‌ای با جمعیت غیرنظامی ژاپنی شده و آن را اشغال کردند. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی در ایوو جیما و در ۱ آوریل ۱۹۴۵ در اوکیناوا مستقر شدند. در اوت ۱۹۴۵، ژاپن تسلیم شد و نیروهای اشغالگر متفقین در جزایر اصلی فرود آمدند و اشغال رسمی ژاپن را آغاز کردند. اشغال متفقین در بیشتر مناطق ژاپن در ۲۸ آوریل ۱۹۵۲ پایان یافت، اما در اوکیناوا تا ۱۵ می ۱۹۷۲ طول کشید، زمانی که مفاد قرارداد سان‌فرانسیسکو اجرایی شد. در طول جنگ اقیانوس آرام، دولت ژاپن به‌طور مکرر پروپاگاندا منتشر و
آرام، دولت ژاپن به‌طور مکرر پروپاگاندا منتشر و ادعا می‌کرد که اگر کشور شکست بخورد، زنان ژاپنی توسط سربازان متفقین مورد تجاوز و قتل قرار می‌گیرند. دولت از این ادعا برای توجیه دستورها به سربازان و غیرنظامیان در مناطقی که توسط نیروهای متفقین برای مبارزه تا سرحد مرگ یا خودکشی مورد تهاجم قرار گرفته بودند، استفاده کرد. نبرد اوکیناوا. به گفته کالوین سیمز از "نیویورک تایمز": «در مورد جنایاتی که مردم اوکیناوا هم به دست آمریکایی‌ها و هم ژاپنی‌ها در یکی از مرگبارترین نبردهای جنگ متحمل شدند، مطالب زیادی نوشته شده و
نبردهای جنگ متحمل شدند، مطالب زیادی نوشته شده و بحث شده‌است. بیش از ۲۰۰۰۰۰ سرباز و غیرنظامی از جمله یک سوم جمعیت اوکیناوا کشته شدند. تجاوزهای نظامی آمریکا. هیچ مدرک مستندی وجود ندارد که نشان دهد تجاوز دسته جمعی توسط نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم در طول جنگ اقیانوس آرام انجام شده‌است. با این حال، شهادت‌های معتبر متعددی وجود دارد که ادعا می‌کند تعداد زیادی تجاوز توسط نیروهای آمریکایی در طول نبرد اوکیناوا در سال ۱۹۴۵ انجام شده‌است اوشیرو ماسایاسو ، مورخ اوکیناوایی (مدیر سابق آرشیو تاریخی استان اوکیناوا)
(مدیر سابق آرشیو تاریخی استان اوکیناوا) می‌نویسد: بلافاصله پس از فرود تفنگداران دریایی آمریکا، تمام زنان روستاهای شبه جزیره موتوبو به دست سربازان آمریکایی افتادند. در آن زمان در روستا فقط زن و بچه و سالخورده حضور داشتند، چون همه جوانان برای جنگ بسیج شده بودند. بلافاصله پس از فرود، تفنگداران دریایی کل روستا را «پاکسازی» کردند اما هیچ نشانه ای از نیروهای ژاپنی پیدا نکردند. آنها با استفاده از موقعیت، در روز روشن شروع به «شکار زنان» کردند و کسانی که در روستا یا پناهگاه‌های مجاور پنهان شده بودند، یکی یکی بیرون
پناهگاه‌های مجاور پنهان شده بودند، یکی یکی بیرون کشیده شدند. به گفته توشیوکی تاناکا، ۷۶ مورد تجاوز به عنف یا قتل در طول پنج سال اول اشغال اوکیناوا توسط آمریکا گزارش شده‌است. با این حال، او ادعا می‌کند که احتمالاً این رقم واقعی نیست، زیرا اکثر موارد گزارش نشده بودند. پیتر شریورز این نکته را قابل توجه می‌داند که برای خطر تجاوز به عنف سربازان آمریکایی کافی بود زن آسیایی به نظر می‌رسید، به عنوان مثال برای برخی از زنان آسایشگر کره‌ای که ژاپنی‌ها به زور آنها را به جزیره آورده بودند، این مسئله اتفاق افتاد.
را به جزیره آورده بودند، این مسئله اتفاق افتاد. «بسیاری از زنان» به طرز وحشیانه‌ای مورد تجاوز قرار گرفتند. در راهپیمایی به سمت جنوب، مردان نیروی دریایی چهارم از کنار گروهی متشکل از ۱۰ سرباز آمریکایی که در یک دایره تنگ در کنار جاده جمع شده بودند، گذشتند. سرجوخه گفت: آنها تاس بازی می‌کنند. تفنگدار دریایی شوکه شده گفت: «سپس وقتی از کنار آنها رد شدیم، دیدم آنها به نوبت به یک زن شرقی تجاوز می‌کنند.» من خشمگین بودم، اما راهپیمایی ما ادامه یافت کرد انگار هیچ اتفاق غیرعادی نیفتاده است. اگرچه گزارش‌های ژاپنی در
غیرعادی نیفتاده است. اگرچه گزارش‌های ژاپنی در مورد تجاوز جنسی در آن زمان به دلیل کمبود سوابق نادیده گرفته می‌شد، طبق تخمین یکی از مورخان اوکیناوا، ممکن است حدود ۱۰۰۰۰ زن در اوکیناوا مورد تجاوز قرار گرفته باشند. ادعا شده‌است که تجاوز جنسی به قدری شایع بود که اکثر اهالی اوکیناوا با بالای ۶۵ سال سن در حدود سال ۲۰۰۰ یا این وقایع را درخاطر داشتند و یا می‌دانستند و یا دربارهٔ زنی شنیده بودند که پس از جنگ مورد تجاوز قرار گرفته بود. مقامات نظامی تجاوزهای دسته جمعی را رد کردند و همه کهنه‌سربازان بازمانده درخواست
را رد کردند و همه کهنه‌سربازان بازمانده درخواست "نیویورک تایمز" برای مصاحبه را رد کردند. استاد مطالعات شرق آسیا و کارشناس اوکیناوا، استیو رابسون، گفت: «من روایت‌های زیادی از این گونه تجاوزها را در روزنامه‌ها و کتاب‌های اوکیناوا خوانده‌ام، اما تعداد کمی از مردم در مورد آنها می‌دانند یا مایل به صحبت در مورد آنها هستند.» کتاب‌ها، خاطرات روزانه، مقالات و اسناد دیگر به تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکایی با نژادها و پیشینه‌های مختلف اشاره دارند. ماسایی ایشیهارا، استاد جامعه‌شناسی، از این موضوع حمایت می‌کند:
استاد جامعه‌شناسی، از این موضوع حمایت می‌کند: «فراموشی تاریخی زیادی وجود دارد، بسیاری از مردم نمی‌خواهند آنچه را که واقعاً اتفاق افتاده‌است تصدیق کنند». توضیحی که در مورد اینکه چرا ارتش ایالات متحده سابقه هیچ گونه تجاوز جنسی را نداشته‌است، بسیار اندک است - در صورت وجود - زنان اوکیناوا، بیشتر به دلیل ترس و خجالت، سوء استفاده را گزارش کردند. مورخان معتقدند کسانی که آنها را گزارش کرده‌اند توسط پلیس نظامی ایالات متحده نادیده گرفته شده‌اند. تلاش در مقیاس وسیع برای تعیین میزان چنین جنایاتی نیز هرگز درخواست
برای تعیین میزان چنین جنایاتی نیز هرگز درخواست نشده‌است. بیش از پنج دهه پس از پایان جنگ، زنانی که تصور می‌شد مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند، هنوز از دادن بیانیه عمومی خودداری می‌کنند، دوستان، مورخان محلی و استادان دانشگاه که با زنان صحبت کرده‌اند، در عوض گفته‌اند که ترجیح می‌دهند در مورد آن به‌طور علنی بحث نکنند. به گزارش سخنگوی پلیس ناگو، اوکیناوا: «زنان قربانی شرمساری بیش از حدی هستند که آن را علنی کنند». جورج فیفر در کتاب "تنوزان: نبرد اوکیناوا و بمب اتمی" اشاره کرد که تا سال ۱۹۴۶ کمتر از ۱۰ مورد تجاوز
اشاره کرد که تا سال ۱۹۴۶ کمتر از ۱۰ مورد تجاوز جنسی در اوکیناوا گزارش شده بود. او توضیح می‌دهد: «این اتفاق تا حدی به خاطر شرم و رسوایی و تا اندازه‌ای به این دلیل بود که آمریکایی‌ها پیروز و اشغالگر بودند». فیفر ادعا کرد: «در کل احتمالاً هزاران حادثه وجود داشته‌است، اما سکوت قربانیان، تجاوز را یکی دیگر از رازهای کثیف کارزار نگه داشته‌است». بسیاری از مردم تعجب کردند که چرا تعداد نوزادان اجتناب ناپذیر آمریکایی-اوکیناوا که بسیاری از زنان باید به دنیا می‌آمدند، هرگز آشکار نشد. در مصاحبه‌ها، مورخان و بزرگان