payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با عنوان ساخت «آ» (A)، در سال مالی ۱۹۳۶ گنجانده شد. برای پایبندی به توافق‌نامه امضا شده با بریتانیا، آلمان می‌بایست طرح ناو هواپیمابر خود را برای قرار گرفتن در محدودیت وزنی اصلاح می‌نمود. طرح نهایی مشابهت بسیاری با طرح مطالعاتی داشت. با توجه به باقی بودن تأکید عمومی بر توان آتش شناورهای جنگی، هواگردها در نزد آلمانی‌ها هنوز به عنوان تسلیحات اصلی ناوهای هواپیمابر در نظر گرفته نمی‌شدند. از این رو، تعداد توپ‌های طرح جدید به دو برابر میزان پیشین افزایش یافت. ویژگی‌ها. بدنه. طبق نرم معمول کشتی‌های جنگی بزرگ
ویژگی‌ها. بدنه. طبق نرم معمول کشتی‌های جنگی بزرگ آلمانی، بدنه این ناو هواپیمابر به شکل کم‌عرضی به ۱۹ قسمت ضدآب تقسیم شد. به شکل مرسوم در کشتی‌سازی جنگی آلمانی، سینه "گراف سپلین" در ابتدا تقریباً عمودی بود. این حالت سال ۱۹۴۰ جهت ارتقای قابلیب دریانوردی آن با «سینه آتلانتیکی» جایگزین گشت. این تغییر طول بدنه را ۵٫۲ متر افزایش داد. زیر آب، سینه کشتی به برآمدگی منتهی می‌شد که جهت کاهش مقاومت اصطکاک بود. شناور ساختی به صورت «جزیره‌ای» داشت؛ بدین معنا که تمامی سازه فوقانی در جزیره‌ای در جانب راست شناور متمرکز
سازه فوقانی در جزیره‌ای در جانب راست شناور متمرکز بود. برای توازن بخشی به وزن کشتی عرشه‌های آشیانه و عرشه پرواز در ۸۰ سانتی‌متری محور طولی در سمت چپ آن قرار گرفت. زره. "گراف سپلین" زره نسبتاً زیادی داشت که کم‌وبیش متناظر با ناوهای سبک بود. ضخامت زره از این قرار بود: نیرومحرکه. ناوهواپیمابر "گراف سپلین" چهار واحد موتور توربینی هر یک با توان مستقل ۵۰ هزار اسب بخار ساخت شرکت براون، باوری و شرکا، داشت. قرار بود در شناور دوم این کلاس از موتورهای توربین دریایی با توان مشابه ساخت شرکت گرمانیاورفت استفاده شود. دو
توان مشابه ساخت شرکت گرمانیاورفت استفاده شود. دو واحد توربین درون یک اتاقک در جلو در به صورت کنار هم و دو واحد دیگر در اتاقک‌های جدا در پشت شناور به صورت پشت‌سرهم بودند. بخار مورد نیاز موتور در ۱۶ دیگ بخار لوله‌آبی لا مونت که در فشار ۷۵ اتمسفر و دمای ۴۵۰ درجه سلسیوس عمل می‌کردند، تولید می‌شد. هر چهار دیگ بخار در یک موتورخانه مجزا قرار داشت. واحدهای توربین چهار میل کاردان را می‌چرخاندند که هر یک به یک پروانه به قطر ۴٫۴ متر متصل بودند. در ۳۳۰ دور بر دقیقه سرعت شناور می‌بایست به سرعت ۳۴٫۵ گره می‌رسید. نسبت
شناور می‌بایست به سرعت ۳۴٫۵ گره می‌رسید. نسبت توان به وزن تمامی مجموعه ۱۹٫۲۵ کیلوگرم بر اسب بخار در نظر گرفته می‌شد. با توجه به ارتفاع زیاد در اطراف بدنه سطح مقطع بالایی (حدود ۴۵۰۰ متر مربع) در شناور در برابر وزش باد قرار می‌گرفت. این مسئله خطر کشیدن شدن شناور و برخورد آن با دیواره‌های کانال کیل با عرض کم، را پدیدمی‌آورد. برای شناورهایی در این اندازه امکان هدایت مؤثر به کمک سکان در سرعت ۸ گره وجود نداشت؛ بنابراین دو سامانه هدایت‌کننده وویت اشنایدر هر یک با توان ۳۳۰ کیلو وات به صورت پشت‌سرهم در جلوی کشتی
توان ۳۳۰ کیلو وات به صورت پشت‌سرهم در جلوی کشتی نصب شد تا آن را برابر باد حفظ کند. قدرت این سامانه‌ها برای رساندن کشتی به سرعت ۴٫۵ گره در شرایط آب بدون‌جریان و هوای بدون باد کافی بود. شناورهای کلاس. گراف سپلین: کارخانه کشتی‌سازی دویچه ورکه در کیل روز ۱۶ نوامبر سال ۱۹۳۵ قراردادی برای ساخت این ناو هواپیمابر دریافت کرد. مازه نخستین ناو هواپیمابر روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۳۶ قرار گرفت. این شناور تقریباً دو سال بعد روز ۸ دسامبر سال ۱۹۳۸ با نام "گراف سپلین" به آب انداخته شد. ادامه کار در سال ۱۹۳۹ انجام گرفت. هنگام
شد. ادامه کار در سال ۱۹۳۹ انجام گرفت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم حدود ۸۵ درصد از فرایند ساخت پیش رفته بود. در ابتدا ساخت‌وساز طبق برنامه پیش می‌رفت اما در ادامه به زودی با نهاده شدن تأکید بر تولید او-بوت‌ها، با تأخیر همراه شد؛ چرا که نزد آلمانی‌ها ناوهای هواپیمابر در انتهای فهرست اولویت ساخت شناورهای جنگی قرار داشت. در نهایت روز ۲۹ آوریل سال ۱۹۴۰ فرمانده نیروی دریایی توصیه توقف کامل کار ساخت نمود. ناوهواپیمابر "ب": قرارداد ساخت دومین ناوهواپیمابر آلمان که اغلب در تالیفات پس از جنگ با عنوان "پتر اشتراسر" یاد
در تالیفات پس از جنگ با عنوان "پتر اشتراسر" یاد می‌شود، همزمان با مورد نخست امضا شد اما کار ساخت تنها از نیمه دوم سال ۱۹۳۸ آغاز گردید. کار ساخت این ناوهواپیمابر به شکل عامدانه آهسته صورت می‌گرفت تا تجربیات کسب شده از ساخت "گراف سپلین" در آن اعمال شود. بر اساس طرح‌ریزی دوران صلح به آب انداخته شدن شناور برای ژوئیه ۱۹۴۰ و تکمیل آن برای دسامبر ۱۹۴۱ پیش‌بینی می‌شد. هنگام آغاز جنگ ساخت زیرسازه پایینی تنها تا عرشه سکو رسید. به هر صورت کار ساخت روز ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۳۹ متوقف گردید. مواد به‌کار برده شده در آن از
۱۹۳۹ متوقف گردید. مواد به‌کار برده شده در آن از اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۰، برای استفاده در جاهای دیگر، از هم گشوده شد. ناوهواپیمابر "سی" و "دی": طبق برنامه دوران صلح، دو ناوهواپیمابر دیگر با عناوین "سی" و "دی" نیز می‌بایست از ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به ترتیب در گرمانیاورفت و دویچه ورکه ساخته می‌شد.
الکساندر ایوانوویچ آلبرشت (روسی: Александр Иванович Альбрехт; ۳ نوامبر ۱۷۸۸–۱۵ اوت ۱۸۲۸) فرمانده ارتش امپراتوری روسیه در طول تهاجم فرانسه به روسیه بود. زندگی. او از یک خانواده اشرافی در سن پترزبورگ بود - پدرش سرهنگ هنگ سمیونوسکی بود. در ۱۲ مارس ۱۸۰۳ در یک هنگ سواره نظام وارد ارتش شد. در ۲ دسامبر ۱۸۰۵، با درجه کورنت، در طول نبرد آسترلیتز، قبل از زخمی شدن از ناحیه سر و بازو توسط سابر و اسیر شدن، فرماندهی یک اسکادران را به عهده گرفت. در دسامبر ۱۸۰۹، با ارتقای درجه کاپیتان، به هنگ اژدها دوشس اعظم ماریا پاولونا
کاپیتان، به هنگ اژدها دوشس اعظم ماریا پاولونا منتقل شد. در ۱۱ اکتبر ۱۸۱۱ به درجه سرهنگ ارتقا یافت. در سال ۱۸۱۲ سرهنگ آلبرشت فرماندهی یک هنگ سواره نظام را بر عهده داشت که از اژدهای ذخیره، لنسر و اسکادران هوسار تشکیل شده بود. از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۸۱۲، در جریان پیروزی روسیه بر فرانسوی‌ها و باواریایی‌ها در نبرد دوم پولوتسک، هنگ او ۱۲ اسلحه را ضبط کرد اما او از ناحیه دست راست زخمی شد. در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۲ به او نشان درجه ۴ سنت جورج اعطا شد. آلبرشت همچنین در آزار و اذیت گراند آرمی در هنگام عبور از رودخانه برزینا
و اذیت گراند آرمی در هنگام عبور از رودخانه برزینا مشارکت فعال داشت. در سال ۱۸۱۲ نیز نشان لئوپولد به او اعطا شد. در طول جنگ ائتلاف ششم، با فرماندهی یک اسکادران اژدها، آلبرشت در نبردهای لوتزن، باوتزن (جایی که از سمت راست مجروح شد) و لایپزیگ متمایز شد. او در چندین نبرد لشکرکشی فرانسه در سال ۱۸۱۴ شرکت کرد، از جمله نبرد رفره-شامپنویز، جایی که اسکادران سواره نظام او به شکست فرانسه کمک کرد. در۱۰ مه ۱۸۱۴ آلبرشت به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۸۱۴ همچنین نشان درجه ۱ سنت آنا به او اعطا شد. در ۱۰ مه ۱۸۱۶ او به
درجه ۱ سنت آنا به او اعطا شد. در ۱۰ مه ۱۸۱۶ او به فرماندهی تیپ ۱ لشکر ۳ کویراسیر منصوب شد. در طول یا پس از جنگ، او همچنین نشان نظامی درجه ۳ ماکس جوزف از باواریا، نشان پور لو مریت و نشان سنت استانیسلاس را دریافت کرد. در سال ۱۸۲۳ به فرماندهی سواره نظام گارد در لهستان منصوب شد. او پنج سال بعد، قربانی طاعونی که در آن زمان اروپای مرکزی را درنوردیده بود، درگذشت.
مگس تالاب (نام علمی "Eristalinus Aeneus)" یکی از گونه‌های متداول تیرهٔ مگس‌های گلزار از فروراسته مگس‌خانگی‌شکلان است. مگس‌های تالاب دارای پراکندگی جهانی هستند، ولی بیشتر در سراسر ایالات متحده آمریکا و اروپا می‌زیند. این مگس‌ها در حالت بالغ به نام مگس گل نیز خوانده می‌شوند، زیرا بیشتر مواقع در نزدیکی گل‌ها دیده می‌شوند که از شهد آنها انرژی و از گرده آنها پروتیین دریافت می‌نمایند. لارو این گونه مگس در کنارهٔ سنگی آبگیرها و دریاچه‌های دارای گیاهان در حال پوسیدن زندگی می‌کند. از ویژگی‌های این گونه مگس به
پوسیدن زندگی می‌کند. از ویژگی‌های این گونه مگس به توانایی درجا ماندن در حال پرواز اشاره کرد. در ایران نیز این گونه مگس در شهرستان بهبهان دیده شده‌است.
استپان استپانویچ آندریفسکی (روسی: Степан Степанович Андреевский; - ) فرمانده ارتش امپراتوری روسیه در جنگ‌های ناپلئونی و دارای درجه سرلشگری بود. زندگی. استپان آندریفسکی که در ۹ ژوئیه ۱۷۸۲ در خانواده ای اصیل به دنیا آمد، در ۱۲ ژوئیه ۱۷۹۹ به عنوان افسر در سواره نظام گارد، یعنی هنگ اسب گارد نجات، وارد ارتش شد. در مارس ۱۸۰۱ که به کرنت ارتقا یافت، در آسترلیتز جنگید. در ۹ دسامبر ۱۸۰۹ به درجه سرهنگ ارتقا یافت. او خود را در نبرد بورودینو و نبرد کراسنوی متمایز کرد. در طول لشگرکشی به آلمان در سال ۱۸۱۳ او در نبردهای
در طول لشگرکشی به آلمان در سال ۱۸۱۳ او در نبردهای باتزن، درسدن و کولم جنگید. او به دلیل شجاعت فراوان در این نبردها در ۵ سپتامبر ۱۸۱۳ به درجه سرلشگری ارتقا یافت. او همچنین به دلیل شجاعت خود در نبرد لایپزیگ و نبرد فر-شامپنواز چندین نشان خارجی دریافت کرد. در سال ۱۸۱۴، پس از نبرد پاریس، شمشیر طلایی به او اعطا شد که روی آن نوشته شده بود «برای اعمال شجاعت». او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۱۴ از ارتش بازنشسته شد اما در ۱۱ مارس ۱۸۱۹ بازگشت و به گارد لنسر متصل شد و هفت ماه بعد فرماندهی بریگاد ۲ لشکر اول اوهلان از اعلیحضرت
بعد فرماندهی بریگاد ۲ لشکر اول اوهلان از اعلیحضرت امپراتور فیودورونا را به عهده گرفت. در ۳۰ آوریل ۱۸۲۱ او فرماندهی گارد لنسر و سپس در ۱۵ ژانویه ۱۸۲۷ تیپ دوم لشکر سواره نظام سبک گارد قرار گرفت. سرلشکر آندریفسکی در ۱۴ ژوئیه ۱۸۲۸ بازنشسته شد.
اکسی‌فدرین () یک گشادکننده عروق و یک آگونیست گیرنده آدرنرژیک β است. مشخص شده است که تونیسیته عروق کرونر را کاهش می‌دهد، متابولیسم میوکارد را بهبود می‌بخشد (به طوری که قلب می‌تواند هیپوکسی را بهتر حفظ کند) و همچنین اثرات کرونوتروپیک و اینوتروپیک مثبت دارد، در نتیجه آنژین صدری را تسریع نمی‌کند. خاصیت دوم (اثرات کرونوتروپیک و اینوتروپیک مثبت) به ویژه مهم است، زیرا سایر گشادکننده‌های عروقی که در آنژین استفاده می‌شوند ممکن است در ایجاد پدیده سرقت عروق کرونر مؤثر باشند. برای این دارو اثرات هم‌افزایی با
مؤثر باشند. برای این دارو اثرات هم‌افزایی با آنتی‌بیوتیک‌ها پیشنهاد شده است.
روابط چین و عربستان سعودی (، ) به روابط دوجانبه فعلی و تاریخی بین جمهوری خلق چین (PRC) و پادشاهی عربستان سعودی اشاره دارد. اولین جلسه رسمی چین و عربستان در نوامبر ۱۹۸۵ در عمان و پس از چندین سال تماس شدید بین دو کشور برگزار شد. دو دولت در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۰ روابط رسمی دیپلماتیک برقرار کردند. تا قبل از دهه ۱۹۹۰، روابط دوجانبه بین عربستان سعودی و جمهوری خلق چین وجود نداشت. در سال ۱۹۷۵، عربستان سعودی علیرغم تمایل جمهوری خلق چین به برقراری روابط و پذیرش سیاست‌های عربستان سعودی، از به رسمیت شناختن جمهوری خلق چین به
سعودی، از به رسمیت شناختن جمهوری خلق چین به عنوان یک کشور خودداری کرد. گفته می‌شود که «نفت ستون فقرات این رابطه است»، در حالی که عربستان سعودی مدت‌ها برای فروش تسلیحات به چین متکی بوده‌است، از جمله سلاح‌هایی که سابقاً نمی‌توانستند از جایی به دست آورند. چین و عربستان سعودی متحدان نزدیک و استراتژیک هستند و روابط بینشان به‌طور قابل توجهی گرمتر شده‌است. در یک نظرسنجی عمومی در سال ۲۰۱۵، ۶۱٫۳ درصد از عربستانی‌ها دیدگاه مثبتی نسبت به چین داشتند که ۳۴٫۲ درصد بسیار مطلوب بودند، در حالی که تنها ۲۸٫۵ درصد نامطلوب
مطلوب بودند، در حالی که تنها ۲۸٫۵ درصد نامطلوب بودند. چین و عربستان سعودی همکاری خود را در بخش انرژی و مالی، ابتکار یک کمربند یک جاده افزایش داده‌اند، و قراردادهای متعددی را در چندین زمینه امضا کرده‌اند. ملک سلمان و ولیعهد محمد بن سلمان همچنین اشاره کردند که چین می‌تواند ردپای دیپلماتیک خود را در خاورمیانه تقویت کند و در عین حال اظهار داشتند که «عربستان سعودی مایل است با چین برای ارتقای صلح، امنیت و رفاه جهانی و منطقه ای سخت کار کند.» حقوق بشر. در ژوئیه ۲۰۱۹، سفیران سازمان ملل متحد از ۳۷ کشور، از جمله
۲۰۱۹، سفیران سازمان ملل متحد از ۳۷ کشور، از جمله عربستان سعودی، نامه مشترکی را به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد امضا کردند که در آن از رفتار چین با اویغورها و سایر گروه‌های اقلیت مسلمان در منطقه سین کیانگ دفاع می‌کند. در ژوئن ۲۰۲۰، عربستان سعودی یکی از ۵۳ کشوری بود که از قانون امنیت ملی هنگ کنگ در سازمان ملل حمایت کرد. تجارت و سرمایه‌گذاری. تجارت چین و عربستان از سال ۲۰۰۰ به میزان قابل توجهی افزایش یافته‌است. تنها در سال ۲۰۰۵، تجارت ۵۹ درصد افزایش یافت و به عربستان سعودی اجازه داد تا برای اولین بار از
و به عربستان سعودی اجازه داد تا برای اولین بار از آنگولا به عنوان بزرگ‌ترین منبع نفت چین پیشی بگیرد. ملک عبدالله پس از نشستن بر تخت در سال ۲۰۰۵، یک سیاست تجاری طرفدار آسیا و «نگاه به شرق» را در پیش گرفت و بیش از نیمی از نفت عربستان به آسیا رفت. شرکت صنایع پایه عربستان سعودی (سابک) به تنهایی سالانه بیش از ۲ میلیارد دلار پتروشیمی به چین صادر می‌کند. در سال ۲۰۰۸، تجارت دوجانبه چین و عربستان به ارزش ۳۲٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ یورو بود که عربستان سعودی را به بزرگ‌ترین شریک تجاری چین در غرب آسیا تبدیل کرد. در سه‌ماهه اول
تجاری چین در غرب آسیا تبدیل کرد. در سه‌ماهه اول سال ۲۰۱۰، صادرات نفت عربستان به چین به بیش از یک میلیون بشکه رسید است که از صادرات به ایالات متحده بیشتر شد. با افزایش عظیم تجارت چین و عربستان سعودی، عربستان سعودی به عنوان یک سرمایه‌گذار قابل توجه در چین ظاهر شده‌است. سعودی‌ها مشتاق سرمایه‌گذاری در پروژه‌های مرتبط با صنعت نفت چین به عنوان راهی برای تضمین وضعیت خود به عنوان تأمین کننده بزرگ نفت چین هستند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۴، شرکت عربستان سعودی آرامکوی خارج از کشور نزدیک به ۱/۳ از ۳ میلیارد دلار بودجه
خارج از کشور نزدیک به ۱/۳ از ۳ میلیارد دلار بودجه مورد نیاز برای ساخت تأسیسات پتروشیمی در استان فوجیان در جنوب شرقی چین را سرمایه‌گذاری کرد که قرار است ۸ میلیون تن نفت خام عربستان را فرآوری کند. پس از تکمیل این پروژه، این پالایشگاه می‌تواند ظرفیت خود را سه برابر کند و توانایی پردازش نفت خام «distressed» عربستان را داشته باشد که در غیر این صورت نمی‌شد آن را در چین پالایش کرد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۶، چین و عربستان سعودی توافق کردند که به‌طور مشترک یک تأسیسات ذخیره نفت در جزیره هاینان چین بسازند و عربستان
ذخیره نفت در جزیره هاینان چین بسازند و عربستان سعودی از شرکت‌های چینی برای مشارکت در توسعه زیرساخت‌ها به ارزش ۶۲۴ میلیارد دلار دعوت کرد. در ۶ آوریل ۲۰۱۲، سابک یک برنامه سرمایه‌گذاری جدید ۱۰۰ میلیون دلاری را برای راه‌اندازی یک مرکز فناوری جدید در منطقه کانگ شیائوی شانگهای اعلام کرد. سه روز قبل از آن در ۳ آوریل، سابک فاز دوم پروژه‌های ساخت و ساز کارخانه‌های پتروشیمی را در شهرهای تیانجین و چونگ کینگ، که بخشی از پروژه ۱۱ میلیارد دلاری با گروه دولتی سینوپک برای ادامه افزایش تولید در مجتمع‌های تولید پلی کربنات
ادامه افزایش تولید در مجتمع‌های تولید پلی کربنات بود، راه‌اندازی کرد. علاوه بر شرکت‌های مرتبط با نفت، سایر شرکت‌های بزرگ سعودی - مانند سازمان سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی (SAGIA) و خطوط هوایی عربستان سعودی، دفاتری در چین ایجاد کرده‌اند. در سال ۲۰۰۶، عربستان سعودی ۱٫۱ میلیارد دلار در چین سرمایه‌گذاری کرد که اولین سرمایه‌گذاری قابل توجه از سال ۲۰۰۰ بود. به همین ترتیب، در سال ۲۰۰۶، بزرگ‌ترین تولیدکننده آلومینیوم چین - آلومینیوم چین (Chalco) با شرکت‌های سعودی برای ساخت یک تأسیسات آلومینیومی ۳ میلیارد دلاری
برای ساخت یک تأسیسات آلومینیومی ۳ میلیارد دلاری در عربستان سعودی شریک شد. در سال ۲۰۰۹، شرکت راه‌آهن چین برنده مناقصه ۱٫۸ میلیارد دلاری برای ساخت مونوریل در مکه به عنوان راهی برای کمک به حمل و نقل زائران شد. در ماه می ۲۰۱۹، واردات نفت خام عربستان سعودی از چین ۴۳ درصد افزایش یافته‌است. این امر عربستان را به بزرگ‌ترین تأمین کننده نفت چین تبدیل کرده‌است. روابط نظامی. در حالی که روابط رسمی دیپلماتیک بین عربستان سعودی و چین تا دهه ۱۹۹۰ برقرار نشده بود، روابط دفاعی از قبل در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. زمانی که ایالات
دفاعی از قبل در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. زمانی که ایالات متحده از فروش مخازن سوخت دوربرد برای جنگنده‌های اف-۱۵ عربستان سعودی خودداری کرد، شاهزاده خالد بن سلطان برای خرید موشک‌های بالستیک به چین سفر کرد. عربستان سعودی در سال ۱۹۸۸ قراردادی با چین برای دستیابی به ۵۰ تا ۶۰ موشک بالستیک میان برد CSS-2 با قابلیت حمل بار هسته ای ترتیب داد. یکی از مفسران اظهار داشت: «چینی‌ها در اصل سعودی‌ها را فریب دادند تا یک سامانه موشکی قدیمی را بدون کلاهک هسته‌ای آن بخرند». پس از این تعامل، هیچ مدرک مستند دیگری از معاملات مشابه وجود
تعامل، هیچ مدرک مستند دیگری از معاملات مشابه وجود ندارد. با این حال، گمانه زنی‌هایی وجود دارد که همکاری نظامی استراتژیک چین و عربستان همچنان رو به رشد بوده‌است. کارشناسان معتقدند چین بیش از هزار مشاور نظامی خود را در تأسیسات موشکی عربستان مستقر کرده‌است. گزارش‌های مطبوعاتی نشان می‌دهد که چین به عربستان سعودی فرصت خرید سامانه‌های موشکی مدرن را پیشنهاد داده‌است. (یعنی موشک‌های سوخت جامد CSS-5 با برد ۳۷۳ مایلی، موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای CSS-2 با برد ۱۱۱۸ مایلی) چین یکی از معدود کشورهایی است که این نوع
مایلی) چین یکی از معدود کشورهایی است که این نوع فناوری را عرضه می‌کند و به همین دلیل قادر به مطالبه کردن یک تراکنش نقدی است. عربستان سعودی آنها را برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ به صورت عمومی به نمایش گذاشت
بوتیدرین () (INN) (با نام‌های تجاری Betabloc، Butidrate، Recetan) یا هیدروبوتامین یا ایدروبوتامین شناخته می‌شود، یک مسدودکننده بتا مربوط به پرونتالول و پروپرانولول است که در دهه ۱۹۶۰ میلادی ساخته شد. بوتیدرین مانند سایر مسدودکننده‌های بتا، دارای خواص بی‌حس کننده موضعی است.
مپی‌پرازول () مپیپرازول (INN, BAN) (با نام تجاری Psigodal) یک داروی ضد اضطراب از گروه فنیل‌پیپرازین با خواص ضد افسردگی اضافی است که در اسپانیا به بازار عرضه می‌شود. این دارو به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده 5-HT2A و α۱-آدرنرژیک عمل می‌کند و بازجذب را مهار می‌کند و باعث آزاد شدن سروتونین، دوپامین و نوراپی‌نفرین می‌شود، و به عنوان یک آنتاگونیست RISA و بی سروتونین تاکپین توصیف شده‌است. کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده مپی‌پرازول در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) نیز انجام شد و برخی از مزایای این دارو
(IBS) نیز انجام شد و برخی از مزایای این دارو را در تسکین علائم IBS در برخی بیماران پیشنهاد کرد. مشابه سایر فنیل پیپرازین‌ها مانند ترازودون، نفازودون و اتوپریدون، مپیپرازول mCPP را به عنوان یک متابولیت فعال تولید می‌کند.
شاهزاده محمد برهان الدین (; ۱۹ دسامبر ۱۸۸۵–۱۵ ژوئن ۱۹۴۹)شاهزاده عثمانی، پسر سلطان عبدالحمید دوم از همسر مزیدمستان قادین بود. اوایل زندگی. شاهزاده محمد برهان الدین در ۱۹ دسامبر ۱۸۸۵ در کاخ یلدیز به دنیا آمد. پدرش سلطان عبدالحمید دوم و مادرش مزیدمستان قادین دختر کیمات میکانبا نام داشت. او هشتمین فرزند و چهارمین پسر پدر و تنها فرزند مادرش بود. سلطان عبدالحمید نام او را به یاد برادر کوچکش، شهزاده محمد برهان الدین، نهاد. حرفه. در ژوئن ۱۸۹۰،در چهار سالگی، برهان الدین توسط پدرش به نیروی دریایی اعزام شد. چهار ساله،
توسط پدرش به نیروی دریایی اعزام شد. چهار ساله، برهان الدین توسط پدرش در نیروی دریایی استخدام شد. به او "اورهانیه آهنین" عثمانی منصوب شد. او و شهزاده ابراهیم توفیق با لباس نیروی دریایی در مقابل هنگ نیروی دریایی در دسته‌های سلام ادای احترام کردند. در ۱۸ ژوئن ۱۸۹۳، در سن هفت سالگی، درجه ستوان فرماندهی به او داده شد. در همان سال سرود نیروی دریایی را ساخت. در ۶ فوریه ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، درجه ستوان فرماندهی به او داده شد. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۸، او به درجه کاپیتان ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۳، در دیدار پسران قیصر
ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۳، در دیدار پسران قیصر ویلهلم دوم، ویلهلم، ولیعهد آلمان و شاهزاده ایتل فردریش از پروس. سلطان عبدالحمید برهان الدین و توفیق پاشا را وزیر امور خارجه به استقبال شاهزادگان منصوب کرد. برهان الدین از شاهزادگان استقبال کرد و توفیق وظیفه ترجمه را در این دیدار انجام داد.در اکتبر ۱۹۱۵، وی از وین بازدید کرد و تا پایان سال ۱۹۲۱ در هتل بریستول در آنجا اقامت داشت. زندگی شخصی. برهان الدین علاوه بر تحصیلات رسمی، موسیقی و هنر نیز آموخت. ویولونسل می‌نواخت. ویلا در محوطه کاخ یلدیز به او اختصاص داده شده
ویلا در محوطه کاخ یلدیز به او اختصاص داده شده بود. او همچنین یک عمارت در Yeniköy داشت. همسر اول او Emine Nurbanu Hidayet Hanım بود. او در سال ۱۸۹۱ به دنیا آمد. پدرش شاهزاده محمد رفیق بیگ آچبا و مادرش شاهزاده مهشرف هانیم امخا بود. آنها در ۱۵ ژوئیه ۱۹۰۷ در کاخ یلدیز ازدواج کردند. بلافاصله پس از ازدواج او دچار سقط جنین شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۱، تنها فرزندش، پسری به نام شهزاده محمد فهرالدین را در کاخ نیشانتاشی به دنیا آورد. پس از طلاق، هدایت در سال ۱۹۴۶ در سیواس درگذشت. همسر دوم او علی ملک نازلیار هانیم بود. او
درگذشت. همسر دوم او علی ملک نازلیار هانیم بود. او با اصالت چرکسی در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۲ در استانبول به دنیا آمد. آنها در ۷ ژوئن ۱۹۰۹ در کاخ Nişantaşı ازدواج کردند. او مادر ارطغرل عثمان متولد ۱۸ اوت ۱۹۱۲ بود و از سال ۱۹۹۴ تا زمان مرگ او در سال ۲۰۰۹ به عنوان رئیس خانه عثمان خدمت کرد. آنها در سال ۱۹۱۹ طلاق گرفتند، پس از آن نازلیار با مهمت کاویت بی، وزیر دارایی اتحادیه‌گرایان ازدواج کرد. او پدر یالچین شاعر بود. او در سال ۱۹۲۶ به دلیل مشارکت در ترور ازمیر، که یک سوء قصد نافرجام علیه مصطفی کمال آتاتورک، اولین
یک سوء قصد نافرجام علیه مصطفی کمال آتاتورک، اولین رئیس‌جمهور ترکیه بود، اعدام شد.نازلیار در ۳۱ اوت ۱۹۷۶ در آنکارا، ترکیه درگذشت. همسر سوم او جورجینا لئونورا موسلمانز، بانوی هلندی بود. او در ۲۳ اوت ۱۹۰۰ در Bergen op Zoom هلند به دنیا آمد. آنها در ۲۹ آوریل ۱۹۲۵ در پاریس، فرانسه ازدواج کردند. عروسی در همان سال لغو شد. جورجینا در سال۱۹۶۹ درگذشت. چهارمین و آخرین همسر او السی دمینگ جکسون، یک بیوه ثروتمند آمریکایی بود. او در ۶ سپتامبر ۱۸۷۹ در نیویورک متولد شد و شش سال از او بزرگتر بود. آنها در ۳ ژوئیه ۱۹۳۳ در
شش سال از او بزرگتر بود. آنها در ۳ ژوئیه ۱۹۳۳ در نیویورک ازدواج کردند. السی در ۱۲ مه ۱۹۵۲ در سن هفتاد و دو سالگی در نیویورک درگذشت. دوران اخیر زندگی و وفات. در ۲۷ آوریل ۱۹۰۹، عبدالحمید برکنار شد و به تسالونیکی تبعید شد. پس از سقوط سالونیک به یونان در سال ۱۹۱۲، عبدالحمید نیز به استانبول بازگشت و در کاخ بیلربی ساکن شد، جایی که در سال ۱۹۱۸ درگذشت. پس از برکناری عبدالحمید، او روابط نزدیکی از اتحادیه‌گرایان برقرار کرد که می‌توانست از او در برابر دشمن محافظت کند. در سال ۱۹۱۳ به او پیشنهاد تاج و تخت آلبانی داده
در سال ۱۹۱۳ به او پیشنهاد تاج و تخت آلبانی داده شد که او آن را انکار کرد. در سال ۱۹۲۱ به او پیشنهاد تاج و تخت عراق نیز داده شد، اما انگلیسی‌ها با این تصمیم مخالفت کردند. برهان الدین و خانواده اش سپس در سوئیس ساکن شدند. در تبعید خانواده امپراتوری در مارس ۱۹۲۴، برهان الدین و خانواده اش قبلاً در خارج از کشور بودند. آنها در نیس و سپس در پاریس ساکن شدند. در سال ۱۹۳۰ برهان الدین به نیویورک نقل مکان کرد. در آنجا به عنوان عضو یک شرکت بزرگ نفتی ماهیانه ۲۰۰۰ دلار حقوق می‌گرفت. او برخلاف خواهر و برادرش از مشکلات مالی
می‌گرفت. او برخلاف خواهر و برادرش از مشکلات مالی و فقر رنج نمی‌برد. در نیویورک، او در خیابان پنجم، ثروتمندترین محله نیویورک زندگی می‌کرد. محمد برهان الدین در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۹ بر اثر سکته قلبی در شصت و سه سالگی در نیویورک درگذشت. جسد او را به استانبول آوردند، اما دولت اجازه ورود به آن‌ها را نداد و پس از آن پیکرش را به سوریه بردند و در مسجد سلطان سلیم دمشق به خاک سپردند.
انسی‌پرازین () انسیپرازین (INN, BAN؛ انسیپرازین هیدروکلراید (USAN؛ نام‌های رمز رشد WY-48624، D-3112)، یک داروی ضداضطراب و ضد روان پریشی از کلاس فنیل پیپرازین است که هرگز به بازار عرضه نشد. این دارو میل ترکیبی بالایی برای گیرنده α۱-آدرنرژیک و گیرنده 5-HT1A، در میان سایت‌های دیگر نشان می‌دهد. در آغاز پیش‌بینی می‌شد که این دارو به‌عنوان یک متابولیت فعال قابل‌توجه، اورتو متوکسی فنیل پیپرازین (oMeOPP)، آگونیست گیرنده سروتونین با میل ترکیبی بالا برای گیرنده 5-HT1A، به عنوان یک متابولیت فعال تولید کند، اما تحقیقات
به عنوان یک متابولیت فعال تولید کند، اما تحقیقات بعدی نشان داد که چنین نیست.
پاب‌پیِر (به انگلیسی: PubPeer) وبگاهی است که برای کاربران امکان بحث و داوری پژوهش‌های علمی را پس از انتشار فراهم می‌کند. این وبگاه به صورت پلتفرمی برای افشای سوءرفتار علمی درآمده و در برخی موارد منجر به ابطال مقالات تحقیقاتی شده است. این سایت به کاربران اجازه می‌دهد به صورت ناشناس دیدگاه‌های خود را منتشر کنند، ویژگی بحث‌برانگیزی که از جمله عوامل موفقیت آن بوده است. برخی کاربران پاب‌پیر متهم به افترا زدن شده‌اند و متعاقباً پاب‌پیر اکنون از نظردهندگان می‌خواهد که تنها از گذاره‌هایی استفاده کنند که به صورت
که تنها از گذاره‌هایی استفاده کنند که به صورت عمومی قابل راستی‌آزمایی هستند.
التوپرازین () (نام کد توسعه DU-28,853) یک داروی سروتونرژیک از کلاس فنیل پیپرازین است که به عنوان یک عامل سرنیک یا ضد تهاجمی توصیف می‌شود. این دارو به عنوان آگونیست گیرنده‌های 5-HT1A و 5-HT1B سروتونین و به عنوان آنتاگونیست گیرنده 5-HT2C سروتونین عمل می‌کند. این دارو ارتباط نزدیکی با فلوپرازین و باتوپرازین دارد که به‌طور مشابه عوامل مؤثری هستند و همچنین یک پیش‌ساز شیمیایی شناخته شده برای S-15535 و لکوزوتان است. التوپرازین برای درمان پرخاشگری، اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD)، اختلالات شناختی، و دیس‌کینزی
و بیش فعالی (ADHD)، اختلالات شناختی، و دیس‌کینزی ناشی از دارو در حال توسعه است یا در حال توسعه است،
نجم الدین بمات (۱۹۲۲–۱۹۸۵)، روشنفکر، نویسنده، زبان‌شناس و اسلام‌شناس فرانسوی-افغانی است. حیدر، از قفقاز تا پاریس. حیدر (نجم الدین) بمات متولد دسامبر۱۹۲۲ در پاریس، در تبعید مادری، متعلق به یک خانواده چچنی (زینب چرموف) که اجدادش علاوه بر این در مقاومت علیه رژیم تزاری شرکت کرده بودند، و پدری اهل کوموکی، حیدر بامات (متولد در قفقاز شمالی). در سال ۱۸۹۰,درگذشت۱۹۶۵ در پاریس)، حیدر بمات در سن پترزبورگ حقوق خواند و زبان‌های مختلفی از جمله فرانسوی را مطالعه کرد و به محض اقامت در پاریس در اوایل دهه ۱۹۲۰ مقالات متعددی
اقامت در پاریس در اوایل دهه ۱۹۲۰ مقالات متعددی را در سوئیس و فرانسه منتشر کرد. این نوشته‌ها به همان اندازه بر تأثیر تعالیم صوفیانه گواهی می‌دهند که تزهای اصلاح‌طلبانه آن توسط نوآورانی مانند (۱۸۱۸–۱۸۸۹) متکلم-تاریخ تاتاری‌تبار توسعه داده شد. اندیشه‌ای که به سمت انطباق آموزه‌های دینی مسلمانان، جایگاه زن، تسلط بر روش‌ها و فنون غربی در حفظ اخلاق اسلام، اصلاح خلافت عثمانی با دموکراسی کردن زندگی سیاسی و غیره معطوف بود. حیدر بامته به دلیل روابط ممتازش با سلطنت افغانستان، ملیت خود را در سال ۱۹۲۲ به دست آورد و سفیر
ملیت خود را در سال ۱۹۲۲ به دست آورد و سفیر افغانستان در پاریس و برن شد. او همچنین با نام مستعار ژرژ ریوآر نویسنده چندین نشریه از جمله "کمک مسلمانان به تمدن" و "چهره‌های اسلام" در سال ۱۹۴۷ بود که در آن پسرش فصل هنر را نوشت. شخصیتی در اسلام معاصر. نجم الدین بمات با این میراث و این تحصیلات دوره‌های آموزشی متعددی را آغاز کرد. حقوق روم در لوزان (جایی که از پایان‌نامه ای در مورد «منشأ و ماهیت میراث سیندی مودو» دفاع کرد)، دوره‌های لویی ماسینیون در پاریس، الهیات مسلمانان در الازهر، علوم مطالعات اجتماعی در کمبریج و
در الازهر، علوم مطالعات اجتماعی در کمبریج و پاریس، در حالی که در همان زمان حدود پانزده زبان را یادمی‌گیرند. در طول اقامت خود در قاهره، از رنه گنون دیدن کرد. پدرش در کودکی "نماد صلیب" را به او هدیه داده بود، اثری که تأثیر عمیقی بر او گذاشته بود. در سال ۱۹۴۷ او به عنوان نماینده افغانستان در سازمان ملل منصوب شد و به یونسکو پیوست و در آنجا قرار بود این پروژه را هماهنگ کند. شرق-غرب در سال 1958. او تا سال ۱۳۵۸ سمت‌های متعددی را در آنجا برعهده داشت و تا سال ۱۳۵۸ مشاور ویژه معاونت فرهنگی و ارتباطات مدیرکل شد.