payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وقتی که ۱۹ سال داشت، یک دوره آموزش بازیگری را در مدرسه تئاتر اسلو آغاز کرد. در این دوره وی در ۵ نمایشنامه بازی کرد. اما نهایتاً مجبور شد بازیگری را رها کند و به برگن بازگردد. چند سال بعد بار دیگر در برگن در سال ۱۵۸۵م، نقشی در تئاتر برگن به وی واگذار شد و به روی صحنه رفت. سپس به یک گروه هنری از بازیگران تئاتر پیوست و همراه گروه راهی تروندهایم شد. ازدواج. تنها پس از مدت کوتاهی بازی در تروندهایم، سابقه شغلی کارولینه به عنوان بازیگر با آشنایی و ازدواج وی با رئیس تئاتر، بیورنسون در ماه مه ۱۵۵۸م، به پایان رسید.
تئاتر، بیورنسون در ماه مه ۱۵۵۸م، به پایان رسید. ابتدا کارولینهٔ تازه عروس که از این به بعد خانم بیورنسون نامیده می‌شد، همراه شوهرش به راوما سفر کرد و بعد از بازگشت به برگن و اقامتی کوتاه در آن شهر، در تابستان سال ۱۸۵۹م، زن و شوهر یکسره به کریستینیا نقل مکان کردند. از آنجا آقای بیورنسون، که از ازدواج با دختری جوان، سرشار از غرور و شادی است، در نامه ای به دوست خود، در بهار سال ۱۸۵۹، همسر خود را چنین توصیف می‌کند: اولین فرزند این زوج، به نام بیورن، در پاییز همان سال به دنیا آمد. پس از زایمان، کارولینه مدتی
همان سال به دنیا آمد. پس از زایمان، کارولینه مدتی بیمار بود. همزمان، محدودیتها و مشکلات مالی نیز آشکار شده بود. وقتی در تابستان۱۸۶۰م، آقای بیورنسون به کپنهاگ سفر کرد، کارولینه نزد پدر و مادر شوهرش ماند. در این سفر آقای بیورنسون به دام عشق دختر بازیگری افتاد و مدتی در فکر جدایی از کارولینه بود. سپس ضمن برخورداری از کمک هزینه سفر به تنهایی به رم سفر کرد و کارولینه را با خود نبرد. اما وقتی پاییز سال بعد به نزد کارولینه بازگشت، بحران زناشویی فروکش کرده بود و دوره ای آرام از زندگی خانواده ای این دو آغاز شد. از
ای آرام از زندگی خانواده ای این دو آغاز شد. از این پس آقای بیورنسون، به گواه اشعارش قدر همسرش را بیش از پیش می‌داند. از وی الهام گرفته و جنبه‌های مثبتی از شخصیتش را در قالب شخصیت‌های زن در نمایشنامه‌هایش بازگو می‌کند. اوضاع مالی نیز به تدریج سامان می‌گیرد. در سفرهای متعددی که آقای بیورنسون به اطراف می‌رفت، کارولینه در خانه می‌ماند و از فرزندانشان مراقبت می‌کرد. همچنین در عمل نقش منشی نیز بر عهده وی بود. دانش کارولینه از زبان آلمانی به کار مکاتبه با مطبوعات آلمانی زبان می‌خورد. هم او بیشتر دست نوشته‌های
آلمانی زبان می‌خورد. هم او بیشتر دست نوشته‌های شوهرش را پاکنویس می‌کرد. سالهای واپسین. در سال ۱۹۰۹م، آقای بیورنسون در سن ۷۷ سالی در حالی که به پاریس سفر کرده بود، دچار سکته قلبی شد و از دنیا رفت. از این پس کارولینه بیورنسون به عنوان بیوه شاعر بزرگ داری وجهه ای رسمی است و باقی عمر خود را در گاسدال اقامت می‌کند، تا اینکه در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۴م، در سن ۹۸ سالگی از دنیا رفت و ویلای آخرین محل زندگیش به موزه تبدیل شد.
گریس ون پاتن (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های داستان‌های مایروویتز، عروسی وایلد، زیر دریاچه نقره‌ای، سرقت ماشین‌ها و وضعیت خوب و سریال بهم دروغ بگو اشاره کرد.
طوفان چرخشی یا سوپرسل یک فیلم اکشن، درام و ماجراجویانه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی هربرت جیمز وینترسترن بر اساس فیلمنامه‌ای است که او با آنا الیزابت جیمز نوشته‌است. اسکیت اولریش، آن هیش، دنیل دیمر، جردن کریستین سیمون و الک بالدوین در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. داستان. پسر نوجوانی برای آنکه راه پدرش را که یک شکارچی افسانه‌ای طوفان بوده ادامه دهد، از خانه فرار و مادرش را ترک می‌کند. تولید. فیلمبرداری اصلی در مولتری، جورجیا در ژوئن ۲۰۲۱ و همچنین لاوینا و هاردن (مونتانا) در می ۲۰۲۱ انجام شد. انتشار.
و هاردن (مونتانا) در می ۲۰۲۱ انجام شد. انتشار. سوپرسل به‌طور همزمان در سینماها و ویدیوهای درخواستی در ۱۷ مارس ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز منتشر شد.
۲۵ یک آلبوم برترین آهنگ‌ها از گروه نروژی آ-ها است که در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۰ در نروژ، در ۶ اوت در آلمان و اروپای مرکزی، و در ۴ اکتبر در بریتانیا و سایر نقاط اروپا منتشر شد. "۲۵" شامل تمام ۳۳ تک‌آهنگ گروه (به استثنای تک‌آهنگ‌های تبلیغاتی «کاش برایم مهم بود»، «حق تولد»، «در انتظار او»، «در تاریکی دراز بکش»، «شاید، شاید» و «عشق یعنی منطق» و همچنین تک‌آهنگ ابتدایی ۱۹۸۸ با نام «خونی که بدن را حرکت می‌دهد» و نسخهٔ زندهٔ «خورشید همیشه در تلویزیون می‌درخشد» از سال ۲۰۰۳)، به‌همراه پنج قطعه از آلبوم‌ها و تک‌آهنگ «سرد مثل
به‌همراه پنج قطعه از آلبوم‌ها و تک‌آهنگ «سرد مثل سنگ» (ریمیکس) از سمت B است.
پل اورتون (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۶۱) یک فوتبالیست سابق انگلیسی است که به عنوان دروازه‌بان در لیگ فوتبال برای ایپسویچ تاون بازی می‌کرد. حرفه. اورتون کار خود را در مجموعه جوانان در ایپسویچ تاون آغاز کرد. در ۲۸ آوریل ۱۹۷۸، اورتون اولین بازی خود را برای ایپسویچ در شکست ۶–۱ خارج از باشگاه فوتبال استون ویلا انجام داد، یک هفته قبل از پیروزی ایپسویچ در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۹۷۸ مقابل آرسنال. حضور اورتون در ترکیب اصلی پس از آن اتفاق افتاد که پل کوپر دروازه‌بان اول، در تست آمادگی جسمانی به دلیل آسیب دیدگی کمر
اول، در تست آمادگی جسمانی به دلیل آسیب دیدگی کمر تأیید نشد و وی نمی‌خواست قبل از اولین حضور ایپسویچ در فینال جام حذفی، حضور یابد. بابی رابسون، سرمربی ایپسویچ، اورتون را به عنوان بهترین بازیکن شکست ۶–۱ ایپسویچ معرفی کرد. پس از جدایی او از ایپسویچ در سال ۱۹۷۹، اورتون برای یک فصل برای به پیتربورو یونایتد و نورثهمپتون تاون پیوست. اورتون بعداً وارد فوتبال غیر لیگ شد و برای هیستون، کمبریج یونایتد، چاتریس تاون و باشگاه محله سوهام تاون رنجرز در لیگ کانتی شرقی بازی کرد. اورتون قبل از ترک فوتبال در سال ۲۰۱۰، ذخایر
کرد. اورتون قبل از ترک فوتبال در سال ۲۰۱۰، ذخایر سوهام را مدیریت کرد
رنگ‌های ملی آلمان () به صورت رسمی سیاه، سرخ و طلایی هستند که با اقتباس از پرچم آلمان غربی در قالب پرچم سه‌رنگ سال ۱۹۴۹، تعیین گردید. وقتی آلمان در سال ۱۹۴۹، به دو کشور آلمان غربی و آلمان شرقی تقسیم شد، هر دو کشور سه رنگ سیاه، سرخ و طلایی را بر پرچم‌های کشور خود حفظ کردند. پس از اتحاد دوباره آلمان در سال ۱۹۹۰، هر دو کشور پرچم آلمان غربی را به عنوان آلمان یکپارچه انتخاب کردند، بنابراین رنگ‌های سیاه، سرخ و طلایی به عنوان رنگ‌های آلمان باقی ماند.
هارپی یک پهپاد سرگردان است که توسط صنایع هوافضای اسرائیل تولید شده‌است. هارپی از یک موتور وانکل سبک‌وزن UEL AR731 در عقب استفاده می‌کند. برای حمله به سیستم‌های راداری طراحی شده و برای سرکوب پدافند هوایی دشمن بهینه شده‌است. هارپی به چندین کشور خارجی از جمله کره جنوبی، ترکیه، هند و چین فروخته شده‌است. تاریخ. در اواخر دهه ۱۹۸۰، کنترون (امروزه دنل داینامیکس نام دارد) طرح‌های پهپاد سرگردان ARD-10 خود را به IAI فروخت. سپس IAI از این طرح‌ها برای توسعه هارپی استفاده کرد که برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ آزمایش شد. این
کرد که برای اولین بار در سال ۱۹۸۹ آزمایش شد. این طرح‌ها در سال 2005-۲۰۰۴ به سازمان صنایع هوایی ایران فروخته شد و توسط صنایع هوانوردی شاهد برای توسعه پهپادهای شاهد ۱۳۱ و شاهد ۱۳۶ مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۲۰۰۴، هارپی کانون تلاش ایالات متحده برای محدود کردن انتقال تسلیحات و فروش فناوری پیشرفته نظامی به چین شد. این محموله که در سال ۱۹۹۴ به قیمت حدود ۵۵ میلیون دلار به چین فروخته شد، در سال ۲۰۰۴ تحت قراردادی برای ارتقاء به اسرائیل بازگردانده شد. ایالات متحده از ترس اینکه هارپی تهدیدی برای نیروهای تایوانی و
از ترس اینکه هارپی تهدیدی برای نیروهای تایوانی و آمریکایی در صورت جنگ با چین باشد، از اسرائیل خواست که آن را مصادره کند و قرارداد را باطل کند. به گفته اسرائیل، هارپی یک مهمات سرگردان بومی است و شامل هیچ قطعه آمریکایی نیست. در سال ۲۰۰۵، محموله بدون ارتقاء به چین بازگردانده شد. مشخصات فنی. خصوصیات عمومی. طول: ۲٫۷ متر (۸ فوت ۱۰ اینچ) طول بالها: ۲٫۱ متر (۶ فوت ۱۱ اینچ) وزن ناخالص: ۱۳۵ کیلوگرم (۲۹۸ پوند) موتور. وانکل UEL AR731 (۳۸ اسب بخار یا ۲۸ کیلووات) از شرکت یو ای وی انجینز انگلیس. دارای بالاترین نسبت قدرت
یو ای وی انجینز انگلیس. دارای بالاترین نسبت قدرت به وزن در بین موتورهای جهان است. به‌طور خاص طراحی و توسعه یافته‌است تا در پهپادهای کوچک با طول عمر استفاده شود. ظرفیت محفظه ۲۰۸ سی سی قدرت خروجی ۳۸ اسب بخار در ۷۸۰۰ دور در دقیقه وزن ۲۱٫۷ پوند (۹٫۹ کیلوگرم) سیستم جرقه زنی مگنتو کارایی. حداکثر سرعت: ۱۸۵ کیلومتر در ساعت (۱۱۵ مایل در ساعت) برد: ۶۰۰ کیلومتر (۳۷۰ مایل، ۳۲۰ مایل دریایی) تسلیحات. ۱ × ۳۲ کیلوگرم (۷۰ پوند) کلاهک انفجاری قوی مشخصات فنی مینی هارپی. خصوصیات عمومی. طول: ۲٫۵ متر (۸ فوت ۲ اینچ) طول بالها:
عمومی. طول: ۲٫۵ متر (۸ فوت ۲ اینچ) طول بالها: ۲٫۹ متر (۹ فوت ۶ اینچ) وزن ناخالص: ۴۱ کیلوگرم (۹۰ پوند) سرعت گشت زنی: 55-85 kn (102-157 km/h؛ 63-98 mph) ارتفاع عملیاتی: ۳۰۴–۱۵۲۴ متر (۹۹۷–۵۰۰۰ فوت) کارایی. حداکثر سرعت: ۳۷۰ کیلومتر در ساعت (۲۳۰ مایل در ساعت) برد: ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) ماندگاری: ۲ ساعت تسلیحات. کلاهک: تا ۱۷ پوند (۷٫۷ کیلوگرم) CEP: &lt;1 متر (۳ فوت ۳ اینچ) قابلیت هدفیابی دوگانه - استفاده از حسگر رادیویی و حسگر الکترواپتیکال برای یافتن هدف
کاروان مرگ () جوخه مرگ نیروی زمینی شیلی بود که در پی کودتای ۱۹۷۳ شیلی، بین ۳۰ سپتامبر و ۲۲ اکتبر ۱۹۷۳ بوسیله هلیکوپتر از جنوب شیلی به شمال این کشور منتقل شد. در پی این انتقال و ورود جوخه مرگ، اعضای این جوخه دستور مرگ دست کم ۷۵ نفر را که در پادگان‌های مشخصی در بازداشت نیروهای نظامی بودند، صادر کردند یا خود آنها را به قتل رساندند. طبق اظهارات نهاد اِن‌جی‌اُ "حافظه وعدالت" "(Memoria y Justicia)"، این جوخه ۹۷ نفر را در شیلی به قتل رساند که ۲۶ نفر از این تعداد، مربوط به جنوب شیلی بود و ۷۱ نفر دیگر در شمال این
مربوط به جنوب شیلی بود و ۷۱ نفر دیگر در شمال این کشور به قتل رسیدند.
تسونئو فوکوهارا (؛ ۱۴ نوامبر ۱۹۳۲ – ۱ نوامبر ۲۰۲۲) آهنگساز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی اهل ژاپن بود. زندگی و حرفه. فوکوهارا در اوساکا به دنیا آمد و فرزندخواندهٔ فوکوهارا چوکی، آهنگساز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی بود. او اوایل زندگی خود را در اوکیناوا گذراند و در کالج موسیقی اوساکا به تحصیل در زمینهٔ موسیقی کلاسیک مشغول شد. او درآمیختن سبک سنتی اوکیناوا با عناصری از سایر ژانرهای محبوب مانند موسیقی کلاسیک، ریتم اند بلوز و بوسا نووا پیشگام بود و ساخته‌های عجیب او به‌عنوان «ملودی‌های فوکوهارا» (普久原メロディー) شناخته می‌شود.
«ملودی‌های فوکوهارا» (普久原メロディー) شناخته می‌شود. فوکوهارا فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۱ آغاز کرد و در طول فعالیت حرفه‌ای خود بیش از ۵۰۰ آهنگ ساخت. یکی از شناخته‌شده‌ترین ساخته‌های او، آهنگ «باشوفو» (۱۹۶۵) است که توسط هنرمندان محبوبی مانند ریمی ناتسوکاوا و توکیکو کاتو ضبط شده‌است. او در طول فعالیت خود جوایز و افتخارات مختلفی از جمله دستاورد مادام‌العمر جایزه فرهنگ موسیقی جاسراک در سال ۲۰۱۴ را دریافت کرد. فوکوهارا در ۱ نوامبر ۲۰۲۲ بر اثر تنگی آئورت در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
پائولا آن زان (؛ زاده ۲۴ فوریه ۱۹۵۶) یک روزنامه‌نگار و مجری روزنامه (گوینده اخبار) آمریکایی است که مجری کانال‌های ای‌بی‌سی نیوز، سی‌بی‌اس نیوز، فاکس نیوز و سی‌ان‌ان بوده‌است. او در حال حاضر مجموعه مستند جنایی واقعی "در مورد پائولا زان را" در کانال ID (بررسی و تحقیق) تولید و اجرا می‌کند. اوایل زندگی و شغل. زان در اوماها، نبراسکا، در خانواده یک معلم مدرسه به دنیا آمد/ مادرش هنرمند و پدر او مدیر فروش IBM بود. او دوران طفولیت خود را در کانتون، اوهایو، با والدین و سه خواهر و برادرش گذراند. سپس خانواده به
والدین و سه خواهر و برادرش گذراند. سپس خانواده به ناپرویل، ایلینوی نقل مکان کردند، زیرا شغل پدرش آنها را ملزم به جابجایی مکرر می‌کرد. او یک بار به شوخی گفت که «آی‌بی‌ام» واقعاً مخفف «من حرکت کرده‌ام» است. او در دبیرستان واشینگتن در ناپرویل تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۷۴ از دبیرستان مرکزی ناپرویل فارغ‌التحصیل شد. زان همچنین در چندین مسابقه زیبایی شرکت کرد و به نیمه نهایی مسابقات دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۷۳ راه یافت. او تحصیلات خود را در کالج استفنز در کلمبیا، میسوری، با بورسیه ویولنسل ادامه داد و به عنوان
میسوری، با بورسیه ویولنسل ادامه داد و به عنوان کارآموز در تلویزیون دبلیو بی بی ام در کانال سی‌بی‌اس در شیکاگو، کار خبری را فراگرفت. او در سال ۱۹۷۸ با مدرک لیسانس در رشته روزنامه‌نگاری فارغ‌التحصیل شد. زان از آن پس در ده سال بعد در ایستگاه‌های محلی در سراسر کشور کار کرد، از جمله در تلویزیون WFAA در دالاس، تلویزیون KFMB در سن دیگو، تلویزیون KPRC در هیوستون، تلویزیون WHDH و (سپس تلویزیون WNEV) در بوستون، و تلویزیون KCBS در لس آنجلس کار کرد. فعالیت حرفه‌ای. سی‌ان‌ان. زان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ کار خود را در
سی‌ان‌ان. زان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ کار خود را در سی‌ان‌ان آغاز کرد و با پیوستن به آرون براون در پوشش حملات تروریستی آن روز به عنوان واکنش او به رویدادهایی که شاهد بود، پیوست. اگرچه قرار نبود در یک برنامه سی‌ان‌ان که هنوز در حال توسعه بود ظاهر شود با این‌حال او یک شیفت خبری صبحگاهی منظم را از روز بعد آغاز کرد. در ژانویه، او برنامه خبری صبحگاهی سی‌ان‌ان خود را با نام صبح بخیر آمریکا با پائولا زان راه اندازی کرد. زان در طول جنگ عراق در سال ۲۰۰۲–۲۰۰۳ فعالیت داست. سپس زان در بازگشت به برنامه اصلی، میزبان یک
داست. سپس زان در بازگشت به برنامه اصلی، میزبان یک برنامه دو ساعته با عنوان زنده سرفصل‌ها بود که پوشش مستمر جنگ و رویدادهای دیگر را ارائه می‌کرد. اندرسون کوپر اولین دو ساعت را در اوایل تابستان به عهده گرفت و تا سپتامبر برنامه او همراه با پائولا زان حالا، برای اولین بار اجرا شد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۷، او استعفای خود را از سی‌ان‌ان اعلام کرد. پخش نهایی پائولا زان حالا در ۲ اوت ۲۰۰۷ پخش شد. این اعلامیه کمتر از یک روز پس از آن منتشر شد که سی‌ان‌ان کمپبل براون، مجری سابق برنامه آخر هفته امروز را استخدام کرد. در
سابق برنامه آخر هفته امروز را استخدام کرد. در ابتدا، میزبانان مهمان اساساً برنامه زان را تحت عنوان در فضای باز ادامه دادند. این برنامه بعدها با پوشش تبلیغات انتخاباتی و در نهایت این برنامه با برنامه کمپبل براون: بدون حضور گاو نر آن جایگزین شد. با توجه به نامه خداحافظی زان که به کارکنان سی‌ان‌ان نوشته بود، او اظهار داشت: «من قصد دارم قبل از اینکه نقش بعدی خود را بر عهده بگیرم، بین کارها استراحت کنم و نفس خود را تازه کنم.» زان به ژاک اشتاینبرگ گفت که «او نمی‌داند در آینده چه خواهد کرد». پی.بی. اس. در روز اول
در آینده چه خواهد کرد». پی.بی. اس. در روز اول سال نو ۲۰۱۱، زان میزبان اپیزود سالانه «از وین: جشن سال نو» از مجموعه گلچین اجرای بزرگ در شبکه پی.بی. اس بود.
زین‌الدینی، روستایی در دهستان هیت بخش مرکزی شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۵۴ نفر (۱۳۴ خانوار) بوده‌است.
گرداک یا جلب دوک، روستایی در دهستان هلونچکان بخش مرکزی شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۱ نفر (۱۷ خانوار) بوده‌است.
جگانی، روستایی در دهستان هلونچکان بخش مرکزی شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
آنجلا کولونوموس (۱۸ ژوئن ۱۹۲۲–۱۸ ژوئن ۲۰۱۳) (همچنین ژامیله، جمیله، جمیلا) شهره به ژامیلا مبارز آزادی، نویسنده، دانشگاهی، و فعال سیاسی یهودی سفاردی در مقدونیه شمالی کنونی بود. در طول اشغال بلغارستان شهر زادگاهش موناستیر، کولونوموس به مقاومت پارتیزان‌های ضد فاشیست یوگسلاوی پیوست. پس از مبارزه برای آزادسازی مقدونیه، او به شهرش بازگشت و متوجه شد که تمام خانواده‌اش در یک اردوگاه به صورت دسته جمعی کشته شده‌اند. پس از جنگ او به اسکوپیه نقل مکان کرد و در آنجا استاد دانشگاه سنت سیریل اند متدیوس شد و برای حفظ زبان و
دانشگاه سنت سیریل اند متدیوس شد و برای حفظ زبان و تاریخ جامعه یهودیان این کشور تلاش کرد. اوایل زندگی. ژامیلا در سال ۱۹۲۲ در بیتولا (شهر موناستیر)، در مقدونیه شمالی کنونی متولد شد. او در جامعه یهودی شهر بزرگ شد. والدین او، ایسک و استرینا فرانسز کولونوموس، پنج فرزند داشتند. پدرش مدیر بانک و از یهودیان رومانیوت بود. خانواده کولونوموس چندان مذهبی نبودند، اگرچه آنها تعطیلات یهودی را جشن می‌گرفتند. این خانواده که در یک منطقه چند فرهنگی زندگی می‌کردند، به زبان‌های لادینو، یونانی، فرانسوی، صربی و ترکی صحبت
لادینو، یونانی، فرانسوی، صربی و ترکی صحبت می‌کردند. کولونوموس در نوجوانی خود در مدرسه فرانسوی بیتولا در سال ۱۹۴۰ تحصیل کرد او یکی از اعضای سازمان جوانان صهیونیسم کارگری هاشومر هتزایر بود. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۱، آلمان و سپس بلغارستان، مقدونیه یوگسلاوی، از جمله شهر موناستیر را اشغال کردند. در ۱۹ سالگی، اندکی پس از شروع اشغال، با تشویق پدرش، در حالیکه مادرش اوایل همان سال بر اثر سکته قلبی درگذشته بود به پارتیزان‌های یوگسلاوی، و نیروهای مقاومت اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی در برابر اشغال نیروهای محور
کمونیست‌های یوگسلاوی در برابر اشغال نیروهای محور پیوست. ژامیلا قبلاً از طریق سازمان هاشومر هتزیر در تلاش‌های ضد فاشیستی شرکت کرده بود و برای نیروهای مقاومت‌کفش و سلاح‌ها را جمع‌آوری می‌کرد. او به تأسیس گروه‌های مقاومت زیرزمینی برای زنان و جوانان نیز کمک می‌کرد. هنگامی که یهودیان موناستیر در مارس ۱۹۴۳ جمع‌آوری و از شهر اخراج شدند، کولونوموس و چند تن دیگر از مخالفان یهودی توانستند با پنهان شدن در یک دکه سیگارفروشی فرار کنند. او از شهر گریخت و ماه بعد به گروه دامیان گروف ارتش پارتیزان پیوست. در این زمان جامعه
گروف ارتش پارتیزان پیوست. در این زمان جامعه یهودی موناستیر تقریباً به‌طور کامل نابود شد. کولونوموس ۱۸ عضو خانواده خود از جمله پدر، پدربزرگ و مادربزرگ و خواهر و برادرش را که به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند، از دست داد. او تنها عضو خانواده و خاندان خود بود که از هولوکاست جان سالم به در برد. او که تحت نام مستعار تسوتا می‌جنگید، در نهایت به درجه کمیسار برای چندین گردان رسید، سپس به عنوان معاون یک تیپ مقدونیه و لشکر ۴۲ یوگسلاوی منصوب شد. او همچنین سردبیر روزنامه گروه بود. پس از اینکه در زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴ به
گروه بود. پس از اینکه در زمستان ۱۹۴۳–۱۹۴۴ به همراه گروه‌های پارتیزانی تقریباً از گرسنگی در حال مرگ بود، کولونوموس در جریان نبرد برای آزادسازی دبار در ماه اوت سال بعد مورد اصابت گلوله انفجاری قرار گرفت و از پشت مجروح شد. او زنده ماند و منطقه مقدونیه در نوامبر ۱۹۴۴ به‌طور آزاد شد. دوره پس از جنگ. پس از آزادی مقدونیه، او در دسامبر ۱۹۴۴ با مبارز آزادی و همکارش، چده فیلیفوفسکی دام، که در چندین نوبت جان او را نجات داده بود، ازدواج کرد. شوهر او در ژوئن ۱۹۴۵ در یک تصادف موتور سیکلت درگذشت. کولونوموس یک ماه بعد
یک تصادف موتور سیکلت درگذشت. کولونوموس یک ماه بعد دخترشان میرا را به دنیا آورد. او در اواخر سال ۱۹۴۵ پس از اطلاع از مرگ اعضای خانواده‌اش به اسکوپیه نقل مکان کرد. در ژوئن ۱۹۴۷ در آنجا با آورام سدیکاریف ازدواج کرد، که از اشغال بیتولا نیز جان سالم به در برده بود. این زوج صاحب یک پسر به نام ساموئل شدند که تا زمان مرگ آورام در سال ۲۰۰۷ در کنارشان بود اما ژامیلا دختر ۱۸ ساله خود، میرا، را در زمین‌لرزه ۱۹۶۳ اسکوپیه از دست داد. در سال‌های پس از جنگ، او چندین مدال ملی به‌خاطر خدمات دوران جنگش در مقاومت دریافت کرد،
به‌خاطر خدمات دوران جنگش در مقاومت دریافت کرد، از جمله مدال یادبود پارتیزان‌ها در سال ۱۹۴۱. او همچنان در فعالیت‌های سیاسی، از جمله از طریق اتحاد مقاومت یوگسلاوی، اتحادیه برای حمایت کودکان مقدونیه، و اتحاد زنان ضد فاشیست مقدونیه، درگیر بود. او به عنوان رئیس اتحادیه انجمن‌های زنان، اتحادیه جانبازان و گروه‌های مختلف دیگر خدمت کرد. در سال ۱۹۵۶، او در هیئتی به نمایندگی یوگسلاوی به چین سفر و با مائو تسه‌تونگ ملاقات کرد. کولونوموس به عنوان معاون در مجلس ملی جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، و تا زمان بازنشستگی به عنوان
سوسیالیستی مقدونیه، و تا زمان بازنشستگی به عنوان عضو شورای جمهوری مقدونیه خدمت کرد. حرفه دانشگاهی و نویسندگی. کولونوموس مدرک دکترای خود را در زبان لادینو از دانشگاه سیریل و متدیوس اسکوپیه در سال ۱۹۶۱ دریافت کرد، و او در سال ۱۹۶۲ در آنجا استاد مطالعات رومی شد. او همچنین در این دوره در دانشگاه سوربن تحصیل کرد. او مقالات و کتاب‌های مختلفی در مورد تاریخ منطقه، زبان لادینو و مقاومت یوگسلاوی-مقدونیه در طول جنگ جهانی دوم نوشت و ویرایش کرد. که مهم‌ترین آن "کتاب یهودیان مقدونیه در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۱۹۴۵)" است
مقدونیه در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۱–۱۹۴۵)" است که در ابتدا در سال ۱۹۸۶ به زبان مقدونی منتشر شد و با همکاری ورا وسکوویخ-وانجلی نوشته شد. در دهه ۱۹۷۰، او دو مجموعه دربارهٔ زبان، فرهنگ و تاریخ یهودیان سفاردی منتشر کرد: "ضرب‌المثل‌ها و گفته‌های یهودیان سفاردی بوسنی و هرزگوین"، و "ضرب‌المثل‌ها، گفته‌ها و داستان‌های یهودیان سفاردی مقدونیه". او را تنها گردآورنده میراث زبانی و فرهنگی تاریخ یهودیان در مقدونیه شمالی در این دوره می‌دانند. خاطرات او در سال ۲۰۰۶ چاپ شد. این کتاب با ترجمه انگلیسی با عنوان "موناستیر بدون
این کتاب با ترجمه انگلیسی با عنوان "موناستیر بدون یهودیان: خاطرات یک پارتیزان یهودی در مقدونیه" در سال ۲۰۰۸ نیز منتشر شد. متعاقباً، خاطرات او در سال ۲۰۰۷ از مقاومت انتشار یافت و در سال ۲۰۱۳ تحت عنوان "جنبش مقاومت و یهودیان مقدونیه" به انگلیسی ترجمه شد. کتابهای او اغلب به زبان لادینو و زبان مقدونی منتشر می‌شد. مرگ و میراث. ژامیلا در سن ۹۱ سالگی در سال ۲۰۱۳ در اسکوپیه درگذشت. آثار او نشان‌دهنده برخی از تنها روایت‌های دست اول از زندگی یهودیان و هولوکاست در مقدونیه شمالی کنونی است. مجموعه‌ای از عکس‌ها، اسناد،
شمالی کنونی است. مجموعه‌ای از عکس‌ها، اسناد، مدال‌ها و دیگر اشیاء او در موزه یادبود هولوکاست نگهداری می‌شود.
دژهای کاوناس (, , )) مجموعه استحکاماتی است که امروز در کاوناس واقع در لیتوانی قرار دارد و طی سال‌های ۱۸۸۲ تا ۱۹۱۵ برای محافظت از مرزهای غربی امپراتوری روسیه ساخته شد. این دژها طی جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵ مورد حمله نیروهای آلمانی قرار گرفتند و ۱۱ روز در برابر حمله مقاومت کردند. با پیشرفت تسلیحات در سال‌های پس از جنگ جهانی اول از اهمیت این دژها کاسته شد و بخش‌هایی از آن به پادگان مبدل گشت. طی جنگ جهانی دوم این مجموعه به دست آلمان نازی افتاد و آن‌ها از آن به عنوان بازداشتگاه، اردوگاه اسرا و محل اعدام استفاده
بازداشتگاه، اردوگاه اسرا و محل اعدام استفاده می‌کردند. یهودیان بسیاری طی هولوکاست در دژ نهم این مجموعه نگهداری و به قتل رسیدند که امروزه به عنوان محل یادبود کشتار یهودیان تبدیل به موزه شده‌است. این مجموعه استحکامات یکی از بهترین نمونه دژهای ساخت روسیه هستند.
نادا دیمیچ (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۲۳ – درگذشته ۱۷ مارس ۱۹۴۲) یک پارتیزان یوگسلاوی بود که در جنگ جهانی دوم کشته و به عنوان قهرمان خلق یوگسلاوی معرفی شد. پیشینه. نادا دیمیچ در دیووسلو نزدیک گسپیچ، پادشاهی یوگسلاوی (کرواسی امروزی) در خانواده‌ای صرب به دنیا آمد. او دوره ابتدایی را در گسپیچ به پایان رساند و سپس برای تحصیل دبیرستان یک سال تحصیل در آکادمی اقتصاد به زمون رفت. در سال ۱۹۳۸ به سازمان جوانان کمونیست و در سال ۱۹۴۰ به اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی پیوست. جنگ جهانی دوم. هنگامی که یوگسلاوی در طول جنگ جهانی دوم
دوم. هنگامی که یوگسلاوی در طول جنگ جهانی دوم مورد تهاجم قرار گرفت، در ژوئن ۱۹۴۱ او به اولین واحد پارتیزان سیساک، اولین واحد پارتیزان شکل گرفته در کرواسی پیوست. در همان سال، پلیس اوستاشه او را در سیساک دستگیر کرد، اما وقتی او را به زندان زاگرب منتقل کردند، برای جلوگیری از بازجویی او یک ماده زهرآلود بلعید. در واقع یکی از زندانیان در حال آماده شدن برای عزیمت به زاگرب، موفق شد شیشه‌ای را با بقیه داروها برای نادا بیاورد. نادا که قرار بود توسط پلیس با قطار سفر کند از بی‌توجهی نگهبان سوء استفاده کرد و دارو را
کند از بی‌توجهی نگهبان سوء استفاده کرد و دارو را نوشید. بعد از چند دقیقه احساس بیماری کرد. نگهبانان متعجب و ترسیده بودند، زیرا می‌دانستند که نادا یک زندانی مهم است و نباید هیچ اتفاقی تا تحویل او رخ دهد. در آن زمان، قطار نزدیک زاگرب بود، بنابراین بلافاصله پس از ورود، وی را به بیمارستان منتقل کردند. دکتر اسلاوا اوچکو، یکی از اعضای کمونیست، در این بیمارستان کار می‌کرد و او موفق شد اعضای سازمان حزب کمونیست زاگرب را از پذیرش نادا در بیمارستان مطلع کند و از آن‌ها بخواهد تلاش کنند نادا را از بیمارستان آزاد کند.
بخواهد تلاش کنند نادا را از بیمارستان آزاد کند. رژا تورکوویچ به عنوان سازمان دهنده فرار نادا منصوب شد که این وظیفه را مستقیماً از ولادا پوپوویچ، نماینده کمیته مرکزی حزب کمونیست کرواسی دریافت کرد. علاوه بر روژا، گروهی که این فرار را سازماندهی کردند شامل میلکا و تونکا زوریخ و رودولف کروفلین بود. اردوگاه کار اجباری استارا گرادیشکا و مرگ. هنگامی که او از مسمومیت بهبود یافت، به کارلواتس رفت و در آنجا به عنوان یک مأمور مخفی برای پارتیزان‌ها کار کرد. سرانجام توسط ایتالیایی‌ها دستگیر شد و او را در ۳ دسامبر ۱۹۴۱ به
دستگیر شد و او را در ۳ دسامبر ۱۹۴۱ به پلیس اوستاشه تسلیم کردند. او که تحت شکنجه قرار داشت هیچ اطلاعاتی به آنها نداد و در فوریه ۱۹۴۲ به اردوگاه کار اجباری استارا گرادیشکا فرستاده شد. به همراه نادا، برخی از زنان دستگیر شده که او را از کارلواتس می‌شناختند و برخی همرزمان او بودند، از زاگرب به اردوگاه رسیدند. اگرچه شرایط اردوگاه بد بود، اما زندانیان سعی کردند بهترین شرایط را برای نادا فراهم کنند. آنها او را در کنار یک پنجره کوچک در یک اتاق بزرگ قرار دادند و به او غذای کمی بهتر دادند تا قدرت خود را باز یابد.
او غذای کمی بهتر دادند تا قدرت خود را باز یابد. نادا به تدریج بهبود یافت و پس از ده روز دوباره توانست روی پاهای خود بایستد. در ۱۹ مارس ۱۹۴۲، پلیس اردوگاه نادا را به همراه سه زندانی دیگر به بهانه مداوا و اعزام به بیمارستان از مقر خارج کرده و به قتل رساندند. نادا بلافاصله کشته نشد، اما در سلول انفرادی قرار گرفت و دو روز بعد، در ۲۳ مارس ۱۹۴۲ در سن ۱۸ سالگی درگذشت. میراث. او پس از پایان جنگ (در ۷ ژوئیه ۱۹۵۱) عنوان قهرمان خلق یوگسلاوی را دریافت کرد. یک کارخانه نساجی (که اکنون از بین رفته) در زاگرب به نام او
نساجی (که اکنون از بین رفته) در زاگرب به نام او نامگذاری شده‌است.
مربی جنسیت کودک () نام تجاری یک آزمایش خون بحث‌برانگیز است که برای تشخیص جنسیت قبل از تولد طراحی شده‌است. این آزمایش توسط Acu-Gen Biolab, Inc.، یک شرکت زیست‌فناوری در لوول، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا ساخته شد. این آزمایش اولین بار در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵ در برنامه امروز (برنامه کانال ان‌بی‌سی) و در نیوزویک در اکتبر ۲۰۰۵ به نمایش درآمد. حدود ۴۵۰۰ نفر تا مارس ۲۰۰۶ این آزمون را خریداری کرده بودند. این آزمایش ادعا کرد که جایگزینی برای آمنیوسنتز و اولتراسوند ارائه می‌دهد. مربی جنسیت ادعا کرد که زنان انگیزه‌های زیادی
مربی جنسیت ادعا کرد که زنان انگیزه‌های زیادی برای استفاده از این آزمایش برای یادگیری جنسیت جنین خود در اوایل بارداری داشتند، از جمله آمادگی ذهنی و برنامه‌ریزی برای خریدهای جنسیتی خاص، یا به دلیل بحث‌برانگیزترِ سقط جنین انتخابی بر اساس جنسیت نوزاد. مشتریان و دانشمندان صحت آزمایش را زیر سؤال برده‌اند. اقدامات قانونی علیه Acu-Gen و تأمین کننده آنها انجام شد. در این شکایت‌ها ادعا شد که محصولات Acu-Gen جنسیت نوزاد را به درستی پیش‌بینی نمی‌کنند. در دفاع از خود، Acu-Gen اظهار داشت که پیش‌بینی سونوگرافی جنسیت جنین
اظهار داشت که پیش‌بینی سونوگرافی جنسیت جنین همیشه دقیق نیست، و به یکی از خانواده‌ها گفت که نوزادشان ناهنجاری‌های جنسیتی دارد. به زنان دستور داده شد که انگشت خود را سوراخ کنند تا مقدار کمی خون بکشند، که روی کارتی قرار داده شده تا به Acu-Gen ارسال شود تا با قیمت ۲۵۰ دلار آمریکا آنالیز شود. این کیت نیازی به تنظیم ندارد زیرا بیماری را تشخیص نمی‌دهد و پیشگیری یا درمان نمی‌کند. شرکت موظف به افشای نتایج آزمایشات نبود. Acu-Gen مطالعات مربوط به شناسایی سلول‌های خون جنینی را که در گردش خون مادر وجود دارد، فهرست کرد،