payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و کشتی حرکت کرد. این ۱۴۴ نفر هرگز به خانه‌های خود بازنگشتند."گرسیان"با یک کشتی برده پرو به نام "ژنرال پریم" ملاقات کرد و ساکنان جزیره به این کشتی منتقل شدند و آنها را به کالائو منتقل کرد. به دلیل قوانین جدید دولت در پرو علیه تجارت پرنده سیاه، جزیره نشینان اجازه پیاده شدن را نداشتند و تا زمانی که بازگرداندن آنها سازماندهی شده بود، هفته‌ها در کشتی ماندند. سرانجام در۲ اکتبر۱۸۶۳، زمانی که بسیاری از آتاهای زندانی در اثر غفلت و بیماری جان خود را از دست داده بودند یا در حال مرگ بودند، کشتی برای بازگرداندن آنها
یا در حال مرگ بودند، کشتی برای بازگرداندن آنها سازماندهی شد. با این حال، این کشتی تونگان‌ها را در جزیره خالی از سکنه کوکوس رها کرد. یک ماه بعد کشتی جنگی پرو "تومبز" برای نجات ۳۸ بازمانده باقیمانده رفت و آنها را به بندر پایتا در پرو برد، جایی که احتمالاً در آنجا جان باختند. فریب در تووالو. کشیش AW Murray، اولین مبلغ اروپایی در تووالو، شیوه‌های پرنده سیاه در جزایر الیس را شرح داد. او گفت که آنها به ساکنان جزیره قول دادند که در هنگام کار در تولید روغن نارگیل در مورد خدا آموزش ببینند، اما مقصد مورد نظر بردگان
مورد خدا آموزش ببینند، اما مقصد مورد نظر بردگان جزایر چینچا در پرو بود. کشیش موری گزارش داد که در سال۱۸۶۳، حدود ۱۸۰ نفر فونافوتی و حدود ۲۰۰ نفر از نوکولائه‌لائه گرفته شدند. نرخ مرگ و میر شدید. تجارت نیروی کار پرو در پلینزی‌ها کوتاه مدت بود و فقط از۱۸۶۲ تا ۱۸۶۳ ادامه داشت. در این دوره حدود ۳۶۳۴ پولینزیایی استخدام شدند. بیش از ۲۰۰۰ نفر بر اثر بیماری، گرسنگی یا بی‌توجهی در کشتی‌های پرنده سیاه یا در مکان‌هایی که به آنجا فرستاده می‌شدند جان خود را از دست دادند. دولت پرو در سال۱۸۶۳ این عملیات را تعطیل کرد و
دولت پرو در سال۱۸۶۳ این عملیات را تعطیل کرد و دستور داد کسانی که جان سالم به در برده بودند بازگردانده شوند. شیوع آبله واسهال خونیدر پروبا این عملیات همراه بود که منجر به مرگ ۱۰۳۰ کارگر پلینزی دیگر شد. برخی از ساکنان جزیره به اندازه کافی زنده ماندند تا این بیماری‌های مسریرا به جزایر اصلی خود بیاورند و باعث بیماری‌های همه گیر محلی و مرگ و میر بیشتر شود. تا سال۱۸۶۶، تنها حدود ۲۵۰ نفر از افراد به کار گرفته شده زنده مانده بودند و حدود ۱۰۰ نفر از آنها در پرو باقی مانده بودند؛ بنابراین میزان مرگ و میر ۹۳ درصد
مانده بودند؛ بنابراین میزان مرگ و میر ۹۳ درصد بود. ساموآ. در اواخر دهه ۱۸۵۰، تاجر آلمانی یوهان سزار ششم. گودفروی یک شرکت بازرگانی مستقر در آپیا در جزیره Upolu در ساموآ تأسیس کرد. شرکت او،JC Godeffroy &amp; Sohn، توانست با فروش اسلحه گرم و تشدید درگیری‌های جناحی، زمین‌های زیادی را از جمعیت بومی در زمان ناآرامی‌های داخلی بدست آورد. تا سال۱۸۷۲، این شرکت مالک بیش از ۱۰۰۰۰۰ هکتار در Upolu بود و کشت پنبه و سایر مزارع کشاورزی خود را در این جزیره بسیار گسترش داد. برای کار در این مزارع به نیروی کار ارزان نیاز بود و
کار در این مزارع به نیروی کار ارزان نیاز بود و عملیات پرنده سیاه آلمانی‌ها در این زمان گسترش یافت. پس از استفاده اولیه از افراد نیوئه، این شرکت کشتی‌های کارگری را به جزایر گیلبرت و جزایر نوموی فرستاد و از کمبود مواد غذایی در آنجا برای استخدام افراد زیادی برای مزارع خود در ساموآ استفاده کرد. مردان، زنان و کودکان در هر سنی را بردند، جدا کردند و در شرایط سخت با تسلیم شدن به بیماری و رژیم غذایی نامناسب به کار فرستادند. در سال۱۸۸۰ این شرکت به نام Deutsche Handels und Plantagen Gesellschaft (DHPG) شناخته شد و
und Plantagen Gesellschaft (DHPG) شناخته شد و مزارع ساموایی خود را بیشتر گسترش داد. جذب نیروی کار در این مرحله به بریتانیای جدید، ایرلند جدید و جزایر سلیمان تبدیل شد. کشتی سیاه پرنده آلمانی،"Upolu"، در این منطقه به خوبی شناخته شد و در هنگام استخدام در چندین درگیری با جزیره نشینان شرکت کرد. کارگران وارداتی چینی در نهایت مطلوب‌تر شدند، اما جذب نیروی کار از جزایر ملانزی تا زمان انتقال قدرت از آلمانی‌ها به نیوزیلند در آغاز جنگ جهانی ادامه یافت. مزارع بزرگ بریتانیایی و آمریکایی که دارای کشتی‌های پرنده سیاه
و آمریکایی که دارای کشتی‌های پرنده سیاه بودند یا از نیروی کار پرنده سیاه بهره‌برداری می‌کردند نیز در ساموآی استعماری وجود داشتند. شرکت W &amp; A McArthur نماینده منافع انگلیس-استرالیا یکی از این ها بود و کشتی‌های استخدام‌کننده مانند "Ubea" ,"Florida" و "Maria" در ساموآ مستقر بودند. در سال۱۸۸۰، خدمه کشتی سیاه پرنده بریتانیایی،"مری اندرسون"، درگیر تیراندازی برای نیروگیری در کشتی بودند، در حالی که در سال1894 "Aele" در نیروگیری از ساکنان جزیره گیلبرت شرکت داشت. ایالات متحده. جزایر هاوایی. صنعت شکر در جزایر
ایالات متحده. جزایر هاوایی. صنعت شکر در جزایر هاوایی در اوایل دهه ۱۸۷۰ به سرعت در حال گسترش بود و علیرغم اینکه بیش از ۵۰ درصد از مردان بومی هاوایی به عنوان کارگر در این مزارع استفاده می‌شدند، تعداد کافی برای همگام شدن با تولید وجود نداشت. از سال۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲، حدود ۲۰۰ نفر از مناطقی مانند تاهیتی ،جزایر کارولین و جزایر لاین برای کار در مزارع هاوایی متعلق به استعمارگران اروپایی استخدام شدند. اکثر این افراد فوت کردند و عملیات ناموفق تلقی شد. با این حال، در سال۱۸۷۷، مقامات بریتانیایی در هاوایی، سیستم سازماندهی
مقامات بریتانیایی در هاوایی، سیستم سازماندهی شده‌تری را برای استخدام جزایر اقیانوس آرام برنامه‌ریزی کردند. کاپیتان HW Mist نیروی دریایی سلطنتی برای ترتیب دادن محموله بزرگی از جزیره نشینان برای استخدام در هاوایی استخدام شد. میست کشتی "Stormbird را" در سیدنی خرید و یک افسر سابق نیروی دریایی به نام کاپیتان جورج جکسون را برای هدایت این اکسپدیشن منصوب کرد. در این اولین سفر،"Stormbird" 85 نفر را از روتوما ،نونوتی ،مایانا و تابیتیویا به دست آورد. جکسون در پونپی در راه هاوایی تماس گرفت، جایی که یک رئیس محلی را به
راه هاوایی تماس گرفت، جایی که یک رئیس محلی را به زنجیر کشید و دیگری را که تلاش می‌کرد نجات دهد شلیک کرد. در طول سفر، جکسون سعی کرده بود تعدادی از زنان جوان اهل مایانا را با اسلحه ربوده باشد، اما با حضور کشتی دیگری متوقف شد. "استورمبرد" پنج سفر دیگر را برای نیروگیری انجام داد که شامل خشونت و آدم‌ربایی بیشتر بود و بیشتر به سمت جزایر گیلبرترفت. در یک موقعیت، کارگزار دولتی در کشتی، هنری فریمن، یک قایق از اهالی جزیره گیلبرت را از کشتی پرنده سیاه دیگری به نام "Sea Waif" خریداری کرد. در سال۱۸۸۰ تجارت نیروی کار به
Waif" خریداری کرد. در سال۱۸۸۰ تجارت نیروی کار به هاوایی به نیوهبرید گسترش یافت. کاپیتان کادیگان از پومار مردم را از طریق حملات شبانه، حملات مسلحانه و شلیک توپ به سمت قایق‌ها از این جزایر برد. نرخ مرگ و میر افراد استخدام شده در کشتی "پومار" هنگام انتقال آنها به هاواییبه ۲۰٪ رسید. کاپیتان تیرنی از کشتی کارگری هازارد توسط شرکت کار و تأمین نیروی کار کاشت هاوایی ۱۵ دلار به ازای هر نیرو دریافت می‌کرد و در نتیجه از فریب زیادی برای به دست آوردن سهمیه ای سودآور از محموله انسانی استفاده می‌کرد. سایر کشتی‌های درگیر
محموله انسانی استفاده می‌کرد. سایر کشتی‌های درگیر عبارتند از "کالونا", "Elsinore", "هاوایی", "نیکلاس", "مانا" و "آلی روو" آخرین سفر استخدامی به جزایر اقیانوس آرام را برای مزارع هاوایی در سال۱۸۸۷ انجام داد. این کشتی به فرماندهی کاپیتان فیلیپس به‌طور غیرقانونی و بدون مجوز پیش رفت و فیلیپس نیز بعداً در رابطه با این سفر نهایی به آدم‌ربایی متهم و محکوم شد. از سال۱۸۶۸ تا سال۱۸۸۷ که استخدام جزایر اقیانوس آرام به هاوایی تا حد زیادی با طرح مقرون به صرفه مهاجرت ژاپن جایگزین شد، حدود ۲۶۰۰ جزیره‌نشین استخدام شدند. از
جایگزین شد، حدود ۲۶۰۰ جزیره‌نشین استخدام شدند. از سال۱۸۸۰ تا ۱۸۸۳، این افراد با تدابیر شدید دولتی محافظت می‌شدند که شامل یک محافظ منصوب از ساکنان جزایر اقیانوس آرام، بررسی‌های معمول شرایط کارگران و توانایی کارگران برای بردن کارفرمایان به دادگاه برای بدرفتاری بود. به این کارگران، معمولاً با قراردادهای ۳ ساله، در پایان هر ماه دستمزد نقدی نیز پرداخت می‌شد که از ۱۰ پوند تا ۱۶ پوند در سالمی شد. با وجود این شرایط در این سال‌ها، میزان مرگ و میر کارگران همچنان بالای ۱۰ درصد برای هر سالبود. در خارج از این سالها که
۱۰ درصد برای هر سالبود. در خارج از این سالها که حمایت‌ها کمتر بود، میزان مرگ و میر بسیار بالاتر بود. هنگامی که استخدام در سال۱۸۸۷ به پایان رسید، ۶۵۰ کارگر جزیره‌ای اقیانوس آرام در هاوایی باقی ماندند یا رها شدند و تا سال۱۸۹۵ این تعداد به کمتر از ۴۰۰ کاهش یافت در سال۱۹۰۴٬۲۲۰ نفر عمدتاً از ساکنان جزیره گیلبرت در هونولولو و مائوئی به زندگی در فقر ادامه دادند. این افراد دور هم جمع شدند و در همان سالبه جزایر گیلبرت بازگردانده شدند، جایی که در سرزمینی که بیست سالاز آن غایب بودند با فقر بیشتری روبرو شدند. معکوس
آن غایب بودند با فقر بیشتری روبرو شدند. معکوس کردن راه‌آهن زیرزمینی. از زمان استعمار در ایالات متحده، راه‌آهن زیرزمینی معکوس برای دستگیری آفریقایی-آمریکایی‌های آزاد و بردگان فراری و فروختن آنها وجود داشت که بویژه در قرن نوزدهم پس از غیرقانونی شدن تجارت برده در اقیانوس اطلس رایج بود. افرادی از تبار اروپایی مسئول این امر بودند. شهر نیویورک و فیلادلفیا بخصوص مکان‌های برجسته‌ای برای کار این آدم ربایان بودند که باعث می‌شد ترس از ربوده شدن رایج شود. بازنمایی در فرهنگ عامه. جک لندن، نویسنده آمریکایی، در خاطرات
فرهنگ عامه. جک لندن، نویسنده آمریکایی، در خاطرات خود،"«کروز اسنارک»" (۱۹۰۷)، حادثه‌ای در مرداب لانگا لانگا مالایتا ،جزایر سلیمان، زمانی که جزیره‌نشینان محلی به یک کشتی «استخدام‌کننده» حمله کردند، بازگو کرد: او در قسمت دیگری از همین کتاب می‌نویسد: "ژان امبارای ماهیگیر ترپانگ اثر" "ژرژ" بادو، رمانی نیمه تخیلی، به تاریخ بی رحمانه تجارت کاناکا می‌پردازد و ارتباطات امپراتوری قرن نوزدهم بین اقیانوس آرام فرانسه و بریتانیا را برجسته می‌کند. این کتاب که در سال۲۰۱۵ توسط کارین اسپیدی از فرانسوی اصلی ترجمه شد، دیدگاهی
کارین اسپیدی از فرانسوی اصلی ترجمه شد، دیدگاهی فرانسوی/کالدونیایی جدید در مورد پرنده سیاه در اقیانوس آرام ارائه می‌کند که اولین بار در سال۱۹۱۹ منتشر شد. هنرمند "جزمین توگو بریسبی" در مورد پرنده سیاه آثار هنری خلق می‌کند. او از نسل چهارم بردگانی است که در سال۱۸۶۳ از وانواتو ربوده شدند. او در حال حاضر در نیوزلند مستقر است، نمایشگاه‌های او شامل "Bitter Sweet" در Te Uru در سال۲۰۱۶، و "Birds of Passage" در گالری مدرسه هنر Dunedin در سال۲۰۱۹ است
ویگن نازاریان کشتی‌گیر مرد در رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان است که در در وزن ۸۷ کیلوگرم موفق به کسب مدال طلا شده‌است
شَریک‌بن جَدیرتَغْلبی از یاران نزدیک علی بن ابی طالب بود و تا آخرین لحظه حیات او در کنار او بود و در جنگ صفین یکی از چشمانش را از دست داد. پس از قتل علی به بیت‌المقدس سفر کرد و در آنجا اقامت جست. نام پدر او را جزیم نیز گزارش کرده‌اند. در قیام مختار. قیام مختار ثقفی سبب شد تا او خود را به کوفه برساند و در سپاه مختار مشارکت کند. او یکی از فرماندهان سپاه ابراهیم بن مالک بود که براساس نقل طبری با سیصد نفر از یاران خود بیعتی موسوم به بیعت مرگ کردند. بیعت مرگ یعنی تا کشته نشدن فرد، به دشمن پشت نخواهد شد. برای او
تا کشته نشدن فرد، به دشمن پشت نخواهد شد. برای او و همراهانش به جهت همین بیعت، شجاعتی وصف ناپذیر در جنگ گزارش شده‌است. او را در این جنگ به عنوان فرمانده سواره‌نظام ربیعه خطاب کرده‌اند. افراد زیادی را به عنوان کشته شده به دست او گزارش کرده‌اند. او در این جنگ حصین بن نمیر فرمانده سپاه ابن زیاد را به قتل رساند. بنابر گزارش‌هایی او قاتل ابن زیاد بوده‌است. خود او نیز در این جنگ که به سال ۶۷ ه‍.ق رخ داده بود، کشته شد.
یاکوب یورگنسن ؛ (زادهٔ ۹ اوت ۱۹۷۷ میلادی) یک طراح مبلمان اهل دانمارک است که عمدتاً با رسانۀ چوب کار می‌کند. او با لینه دپینگ تحت نام دپینگ و یورگنسن همکاری می‌کند. او در سال ۲۰۰۷ میلادی از مدرسهٔ طراحی دانمارک فارغ‌التحصیل شد. نمایشگاه‌ها. آثار یورگنسن در گالری ماریا وترگرن در پاریس به نمایش گذاشته‌ شده است و از سال ۲۰۰۹ میلادی در نمایشگاه پاییزهٔ کابینت‌سازان حضور داشته‌ است. در فوریه تا مه ۲۰۱۸ میلادی، او یکی از چهار طراح حاضر در نمایشگاه هالستروم، اودگارد، دپینگ و یورگنسن در نمایشگاهِ ای. پیترسن در فضای
دپینگ و یورگنسن در نمایشگاهِ ای. پیترسن در فضای ساختمانِ اِی در کپنهاگ است.
فهرست داستان‌های مثنوی معنوی بر اساس نسخهٔ شمارهٔ ۵۱ کتابخانهٔ موزهٔ مولانا در قونیه تنظیم شده است.
مهمات فسفر سفید، انواعی از مهمات هستند که از یکی از آلوتروپ‌های رایج عنصر شیمیایی فسفر استفاده می‌کنند. فسفر سفید در ایجاد دود، روشنایی و مهمات آتش‌زا استفاده می‌شود و معمولاً عنصر سوزاننده در مهمات ردیاب است. نام‌های رایج دیگر مهمات فسفر سفید عبارت‌ هستند از "WP" و اصطلاحات عامیانه "Willie Pete" و "Willie Peter" که از نام "ویلیام پیتر" مشتق شده‌اند. فسفر سفید پیروفوریک است یعنی در اثر تماس با هوا مشتعل می‌شود و به‌شدت می‌سوزد و می‌تواند پارچه، سوخت، مهمات و سایر مواد قابل احتراق را شعله‌ور کند. علاوه بر
و سایر مواد قابل احتراق را شعله‌ور کند. علاوه بر قابلیت‌های تهاجمی، فسفر سفید یک عامل تولید دود بسیار کارآمد است که با هوا واکنش می‌دهد و بلافاصله پوششی از بخار فسفر پنتااکسید تولید می‌کند. مهمات فسفر سفید تولیدکنندهٔ دود، بسیار رایج هستند. به‌ویژه به‌ عنوان نارنجک‌های دودزا برای پیاده‌نظام که در نارنجک‌ انداز‌های دفاعی بر روی تانک‌ها، سایر خودروهای زرهی و در تخصیص مهمات برای توپخانه و خمپاره، بارگذاری می‌شوند. فسفر سفید همچنین می‌تواند با ایجاد پرده‌ای از دود، حرکت، موقعیت، نشانه‌های فروسرخ و موقعیت
از دود، حرکت، موقعیت، نشانه‌های فروسرخ و موقعیت تیراندازی نیروهای دوست را پنهان کند. اثرات. مهمات فسفر سفید علاوه بر صدمات مستقیم ناشی از قطعات بدنهٔ آن‌ها می‌تواند به دو روش اصلی سوختگی و استنشاق بخار صدمات ایجاد کند. سوختگی. در کاربرد به‌ عنوان مهمات، فسفر سفید با شعله‌های 1000 تا 1800 درجه سانتی‌گراد به‌ راحتی می‌سوزد. ذرات فروزنده حاصل از سلاح‌هایی که از فسفر سفید پودری به‌ عنوان پرکننده استفاده می‌کنند، باعث سوختگی‌های جزئی و کامل می‌شوند، مانند هر تلاشی برای کنترل مهمات فرعی سوزان بدون تجهیزات
هر تلاشی برای کنترل مهمات فرعی سوزان بدون تجهیزات حفاظتی. سوختگی فسفر به‌ دلیل جذب فسفر به بدن از طریق ناحیهٔ سوخته با تماس طولانی‌ مدت، خطر مرگ را افزایش می‌دهد و می‌تواند منجر به آسیب کبد، قلب، کلیه و در برخی موارد نارسایی چند عضوی شود. استنشاق دود. سوزاندن فسفر سفید، دود داغ، متراکم و سفیدی تولید می‌کند که عمدتاً از فسفر پنتااکسید به شکل هواپخش تشکیل شده‌ است. این دود در غلظت‌های پایین معمولاً بی‌ضرر است. اما در غلظت‌های بالا دود می‌تواند باعث تحریک موقت چشم‌ها، غشای مخاطی بینی و دستگاه تنفسی شود. دود
چشم‌ها، غشای مخاطی بینی و دستگاه تنفسی شود. دود در فضاهای بسته خطرناک‌تر است که می‌تواند باعث خفگی و آسیب دائمی تنفسی شود. هیچ مورد مستندی از تلفات ناشی از استنشاق دود به تنهایی در شرایط جنگی وجود ندارد. قوانین بین‌المللی. در حالی که به‌طور کلی فسفر سفید یک مادهٔ شیمیایی صنعتی است که در معرض محدودیت نیست، استفاده‌های خاصی در جنگ‌افزارها به ویژه موارد مربوط به وسایل آتش‌زا توسط قوانین عمومی بین‌المللی ممنوع یا محدود شده‌ است.
صلیب سرخ اتریش () سازمان ملی صلیب سرخِ کشور اتریش و عضوی از نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر است که در ۱۴ مارس ۱۸۸۰ توسط دکتر آدام لیختن‌هلد پایه‌گذاری شد و بزرگترین آژانس کمک رسانی این کشور است. این سازمان خدمات اورژانس پیش‌بیمارستانی و خدمات حمل‌ونقل بیماران را فراهم آورده و بر حقوق بین‌الملل بشردوستانه هم نظارت دارد. بیشتر کارکنان این سازمان داوطلب هستند (حدود ۷۴٫۰۰۰ در سال ۲۰۱۸) اما کارکنان حرفه‌ای هم دارد و همچنین افرادی که مایل به انجام خدمت سربازی نیستند، باید به مدت ۹ ماه به‌جای خدمت نظامی در
نیستند، باید به مدت ۹ ماه به‌جای خدمت نظامی در صلیب سرخ اتریش کار کنند. کارل زایتس از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰، رئیس این سازمان بود.
میرزا حسن ادیب‌العلماء (۱۸۴۸–۱۹۱۹) معروف به میرزا حسن یا ادیب، یکی از حواریون بهاءالله، بنیان‌گذار دیانت بهائی و از ایادیان امرالله بود. پیشینه. میرزا حسن در سپتامبر ۱۸۴۸ در طالقان به دنیا آمد. پدرش از روحانیون برجسته بود و میرزا حسن در تهران و مشهد تحصیلات دینی را گذراند. او امام جمعه و یکی از معلمان دارالفنون (اولین دانشکدهٔ فنی ایران که توسط شاه تأسیس شد) بود و در آنجا لقب ادیب‌العلماء گرفت. وی در سال ۱۸۷۴ به استخدام شاهزادهٔ قاجار، اعتضاد‌السلطنه درآمد و نقشی کلیدی در تألیف «نامهٔ دانشوران ناصری»، اولین
نقشی کلیدی در تألیف «نامهٔ دانشوران ناصری»، اولین دانشنامهٔ مدرن فارسی، ایفا نمود. گرویدن به دیانت بهائی. شیخ هادی نجم‌آبادی، دوست صمیمی میرزا حسن ادیب، شباهت دیدگاه‌های او با بهائیان را به او متذکر شد و از این رو او را به تحقیق در مورد آیین بهائی ترغیب نمود. وی در حدود سال ۱۸۸۹ پس از گفت‌وگو با ملا محمد نبیل اکبر بهائی شد و اندکی بعد از سوی بهاءالله به عنوان یکی از چهار ایادی امرالله منصوب شد. او پس از گرویدن به دیانت بهائی، از کار خود اخراج شد. خدمات و سال‌های پایانی. میرزا حسن ادیب در زمان عبدالبهاء در
پایانی. میرزا حسن ادیب در زمان عبدالبهاء در جلساتی شرکت کرد که بعدها به محفل روحانی مرکزی تهران و محفل روحانی ملی ایران تبدیل شد. وی ریاست این محفل را بر عهده داشت. او همچنین نقش مهمی در تأسیس مدرسهٔ بهائی تربیت در تهران در سال ۱۸۹۹ میلادی و ادارهٔ آن ایفا نمود. در سال ۱۹۰۳ به اصفهان سفر کرد و مدت کوتاهی در آنجا به زندان افتاد. از آنجا به آباده، شیراز، بمبئی و در نهایت به عکا رفت. در عکا عبدالبهاء به او دستور داد که با یک بهائی آمریکایی به هند و برمه سفر کند تا به گسترش دیانت بهائی در آن مناطق کمک کند. وی
تا به گسترش دیانت بهائی در آن مناطق کمک کند. وی پس از سفر هند و برمه به تهران بازگشت و در سپتامبر ۱۹۱۹ در آنجا درگذشت. میرزا حسن ادیب مؤلف چندین کتاب، از جمله یک استدلالیه در اثبات آئین بهائی، یک زندگینامه، و مقدار زیادی اشعار بود. او همچنین یکی از چهار نفری بود که در تألیف دانشنامه «نامهٔ دانشوران ناصری» همکاری کرد. گرویدن وی به آئین بهائی باعث شد او بلافاصله پس از انتشار جلد اول دانشنامه و پس از درگذشت اعتضادالسلطنه در سپتامبر ۱۸۷۸ از سِمَت خود برکنار شود.
دانشگاه پرزیدنسی «دانشگاه ریاست جمهوری» یک دانشگاه هنری، بازرگانی است که در شهر چنای در تامیل نادو، هند قرار دارد. در سال ۱۸۴۰، این مدرسه به عنوان مدرسه مقدماتی تأسیس شد و سپس به عنوان دبیرستان تغییر یافت و کم‌کم با افزایش دوره‌ها به عنوان دانشگاه فعالیت خود را ادامه داد. زمانی که دانشگاه مدرس در سال ۱۸۵۷ تأسیس شد، به کالج ریاست جمهوری وابسته شد. در سال ۱۸۷۰، دانشگاه پرزیدنسی به مکان فعلی خود در کاماراج سالایی، روبروی ساحل مارینا نقل مکان کرد. دانشگاه ریاست جمهوری یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های هنری دولتی در
یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های هنری دولتی در هند است. این دانشگاه یکی از دو دانشگاه ریاست جمهوری است که توسط بریتانیایی‌ها در هند تأسیس شده‌است، دانشگاه دیگرکالج ریاست جمهوری کلکته است. در سال ۱۸۷۰، کالج به مکان فعلی خود در کاماراج سالایی، روبروی ساحل مارینا نقل مکان کرد.
اجاره، خرید، سکونت () یک برنامهٔ تلویزیونی واقع‌نما است که مابین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ از شبکهٔ وُکس پخش شد. این برنامه از تولیدات شرکت «فانارزیو فیلم تی‌وی» بود.
آنتونیا (؛ زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۸۰) موسیقی‌دان، خواننده و بازیگر اهل اتریش است. وی فعالیت هنری خود را از سن ۱۴ سالگی با اجرای موسیقی روی صحنه به‌همراه پدرش آغاز کرد و سپس با بازخوانی ترانهٔ "آنتون از تیرول" اثرِ موسیقی‌دانِ مشهور اتریشی دی‌جی اوتسی به شهرت رسید. او تاکنون بیش از ۲۰۰ اجرای زنده در کشورهای مختلف دنیا از جمله آلمان، سوئیس، هلند، بلژیک، لوکزامبورگ، دبی، ایتالیا، روسیه و مایورکا داشته‌است. کمی بعد او با اجرای یک دوخوانی موفق با هاینو به شهرت بیشتری دست یافت. او در مجموع پنج بار نامزد جایزه موسیقی
دست یافت. او در مجموع پنج بار نامزد جایزه موسیقی آمادئوس اتریش شده‌است. علاوه بر موسیقی، آنتونیا عضو فعال نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر است و به‌طور منظم در کارزارهای تبلیغاتی صلیب سرخ اتریش و صلیب سرخ آلمان شرکت و از آنها حمایت می‌کند. او همچنین با اجراهای خود و ارائه یک برنامه مالی مشخص، به ساخت یک پرورشگاه به‌همراه یک خانه سالمندان کمک کرد. او همچنین با شریک زندگی خود «پیتر شوتی» بنیان‌گذار انجمن «فرشتهٔ آرزو» (Wunschengel) است که هدف آن پشتیبانی و کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به سرطان است.
و کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به سرطان است. شریک زندگی او «پیتر شوتی» خود با سرطان غدد لنفاوی دست‌وپنجه نرم می‌کند. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اجاره، خرید، سکونت" و "برادر بزرگ" اشاره نمود.
مورت سال (؛ – ) کمدین، روزنامه‌نگار، و بازیگر اهل کانادا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می‌کرد. مجری تلویزیون استیو آلن او را «تنها فیلسوف سیاسی واقعی ما در کمدی مدرن» توصیف نمود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "موج درست نکن" و "جانی کول" اشاره نمود.
لی ویور (؛ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "ای برادر، کجایی؟"، "آل کاپون"، "نقطه گریز"، "بهشت می‌تواند صبر کند"، "مرا ببوس خداحافظ"، "سیستم دوستی"، "گربه‌های وحشی"، "دو جیک"، "پیشاهنگ"، "روز پدر"، "موسیقی از اتاقی دیگر"، "گودزیلا"، "بول‌ورث"، "طبقه سیزدهم"، "دانی دارکو"، "جعبه"، "باکره چهل‌ساله"، "محاکمه‌های کیت مک‌کال"، "غرب وحشی وحشی"، "کوجک"، "گام به گام"، "بورلی هیلز، ۹۰۲۱۰"، "مشیت"، "شش فوت زیر زمین"، "ورونیکا مارس"،
"مشیت"، "شش فوت زیر زمین"، "ورونیکا مارس"، "فیلادلفیا همیشه آفتابی است"، "سی‌اس‌آی"، "نام من ارل است"، "اجتماع" و "گریس و فرانکی" اشاره کرد.
استوان پنی (زاده ۱۴ فوریه ۱۹۹۷) یک تیرانداز ورزشی مجارستانی است. او در تیراندازی با تفنگ بادی ۱۰ متر پسران برنده مدال برنز شد و همچنین در بازی‌های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۴ در نانجینگ چین با هادر مخیمار مصری در تیم تفنگ مختلط بین‌المللی یک جایزه مشترک به دست آورد. پنی اولین تیم المپیک خود را برای مجارستان در سن ۱۷ سالگی در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۴ در نانجینگ چین به‌دست آورد، جایی که در تیراندازی در مجموع دو مدال به دست آورد: یک طلا و یک برنز. پنی در اولین مسابقه خود، در تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی پسران،
مسابقه خود، در تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی پسران، امتیاز مناسب ۱۸۳٫۵ را به ثمر رساند تا مدال برنز را در فینال به دست آورد دو روز بعد، پنی و هم تیمی بین‌المللی‌اش، هادیر مخیمد از مصر، دو تیم از آمریکای لاتین متشکل از فرناندا روسو از آرژانتین و خوزه سانتوس والدس از مکزیک را با نتیجه ۱۰–۲ برای مدال طلا در رقابت‌های تیمی تفنگ میکس شکست دادند.
کاستوری رانگا آیینگار (متولد ۱۸۵۹ و درگذشت ۱۹۲۳) وکیل و فعال استقلال هند بود. وی پس از اتمام تحصیلات خود، به کویمباتور نقل مکان کرد تا به عنوان وکیل فعالیت کند. او یک وکیل هندی، فعال استقلال طلب هندی و همچنین سیاستمدار و روزنامه‌نگار بود که از سال ۱۹۰۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۳ به عنوان یک "هندو" خدمت کرد. او سردبیر "هندو" شد و صدای قدرتمند آرزوهای مردم شد. اصل و نسب و خانواده. برادر بزرگ او، دیوان بهادر سرینیواسا راغواییانگر، به عنوان بازرس کل ثبت در ریاست جمهوری خدمت کرد. سرینیواسا راغواییانگر در سال ۱۸۹۳
خدمت کرد. سرینیواسا راغواییانگر در سال ۱۸۹۳ "یادداشت پیشرفت ریاست جمهوری در طول چهل سال گذشته دولت بریتانیا" را برای رد اتهامات استثمار اقتصادی توسط ملی گرایان نوشت. او با آکادمی موسیقی مدرس مرتبط بود. آکادمی موسیقی به یاد کاستوری رنگا آیینگار جایزه اعطا می‌کند. مرگ. کاستوری رنگا آیینگر در ۱۲ دسامبر ۱۹۲۳، سه روز قبل از تولدس در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
منطقه پینگ‌فانگ () یکی از مناطق شهر هاربین، استان هئی‌لونگ‌جیانگ چین است که منتی‌الیه جنوبی منطقهٔ شهری هاربین را شامل می‌شود. این منطقه که کمترین وسعت را در تقسیمات اداری هاربین را دارد، از شمال با شیانگ‌فانگ، از شرق با آچنگ، از جنوب غربی به شوانگ‌چنگ و از غرب با نان‌گانگ هم‌مرز است. منطقه پینگ‌فانگ ۹۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۸٬۹۴۵ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. پینگ‌فانگ مقر یگان جنگ بیولوژیکی ۷۳۱ ژاپن در طول تهاجم ژاپنی‌ها به چین و جنگ جهانی دوم بود. این یگان دسترسی به فرودگاه، راه‌آهن و سیاه‌چال داشت. بیشتر
دسترسی به فرودگاه، راه‌آهن و سیاه‌چال داشت. بیشتر پینگ‌فانگ توسط مقامات ژاپنی برای از بین‌بردن شواهد سوزانده‌شد، اما کوره‌ای که بقایای قربانیان در آن سوخته‌شده بود، باقی‌مانده و هنوز به عنوان بخشی از یک کارخانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کارخانه امروزه موزه‌ایست برای نمایش جنایات جنگی متعدد قوای ژاپنی در طول اشغال این منطقه از چین در طول دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی. تقسیمات اداری. منطقه آچنگ به ۹ ناحیه و ۱ شهرک تابعه تقسیم شده است. یک «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشد، که شامل مزارع و
نیز تابع این شهرستان می‌باشد، که شامل مزارع و واحدهای تولیدی کشاورزی.
دیپاک کومار (متولد ۵ نوامبر ۱۹۸۷) یک تیرانداز هندی و یک افسر پلیس (JCO) در نیروی هوایی هند است. او در جام جهانی تیراندازی ۲۰۱۸ در گوادالاخارا به همراه مهولی قوش در ماده تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی میکس به مدال برنز دست یافت. او همچنین نماینده هند در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ بو.د
الکویره (به فرانسوی: Lagouira) یک منطقهٔ مسکونی پیشین در مراکش است که در صحرای غربی واقع شده‌است. الکویره ۸۷٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۷۲۶ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای آلمانسا، ال پوئرتو د سانتا ماریا، لگانس، گوآدیکس، پیتلیو و کرویینت خواهرخوانده‌های الکویره هستند.
بوجدور (به عربی: بوجدور) یک منطقهٔ مسکونی در صحرای غربی است که در استان بوجدور واقع شده‌است. بوجدور ۶۲٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲٬۶۵۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای پرجینه والدارنو، کتا (غنا)، آبتونه، لوتزیو، سان مینیاتو، ولترا و اسکارلینو خواهرخوانده‌های بوجدور هستند.
کتا (به لاتین: Keta) یک منطقهٔ مسکونی در غنا است که در ناحیه شهری کتا واقع شده‌است. کتا ۲۳٬۲۰۷ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر بوجدور خواهرخواندهٔ کتا (غنا) هست.
گوئلتا زمور (یا گوئلتا زمور، تامازیت به معنای «») یک شهر یا روستای کوچک در بخش تحت کنترل مراکش در صحرای غربی در استان بوجدور قرار دارد. این شهر در اطراف یک گولتا یا واحه قرار دارد و آب باران را برای مدت طولانی در خود نگه می‌دارد. این مکان برای صدها سال اردوگاه عشایر صحروی منطقه بود. پس از عقب‌نشینی اسپانیا از صحرای آن زمان، این منطقه به عنوان یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های نظامی برای چریک‌های بومی جبهه پولیساریو عمل کرد. از آنجایی که مراکش و موریتانی بر مستعمره سابق اسپانیا از شمال و جنوب بر اساس توافقنامه
سابق اسپانیا از شمال و جنوب بر اساس توافقنامه مادرید کنترل داشتند، گوئلتا زمور به عنوان یک نقطه توقف برای پناهندگان در مسیر کمپ‌های پناهندگان صحراوی در تندوف، الجزایر عمل کرد. همچنین برای کنفرانس گوئلتا زمور در ۲۸ نوامبر ۱۹۷۵ در پاشنه کنفرانس عین بن تیلی مورد توجه قرار گرفت. گردهمایی Djema'a که قبلاً توسط اسپانیا حمایت می‌شد در شهر (در آن زمان تحت کنترل پولیساریو) برگزار شد، جایی که موافقت کرد از پولیساریو حمایت کند و خود را منحل کند تا جایی برای دولت آینده صحرای غربی باقی بماند. پولیساریو استدلال می‌کند
صحرای غربی باقی بماند. پولیساریو استدلال می‌کند که این جمهوری دموکراتیک عربی صحرای است، یک عامل دولت تبعیدی در تندوف، که در فوریه سال بعد اعلام شد. در طول جنگ ۱۹۷۵–۱۹۹۱ بین پولیساریو و مراکش، چندین نبرد بر سر کنترل گوئلتا زمور رخ داد که سنگین‌ترین آن در ۲۴ تا ۲۷ مارس و ۱۳ اکتبر ۱۹۸۱ رخ داد. در حال حاضر، این شهر به عنوان بخشی از آنچه که ادعا می‌کند تحت کنترل مراکش است. به عنوان استان‌های جنوبی آن، اما وضعیت نهایی آن هنوز مشخص نشده‌است. اکنون یک پایگاه نظامی مراکشی با یک مرکز ارتباطات ماهواره ای در اختیار