payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سد دالکی یک سد مخزنی در دست ساخت در شهرستان دشتستان استان بوشهر است که بر روی رودخانه دالکی واقع است. این سد از نوع خاکی با هسته آسفالتی دارای حجم کل مخزن ۲۷۰ میلیون متر مکعب می‌باشد. اهداف ساخت سد. هدف از ساخت این سد کنترل سیل‌های ناگهانی زمستانه که در فاصله نزدیکی از این سد به دریا می‌ریزند و تأمین آب شرب منطقه و آب شیرین مورد نیاز ۱۳ هزار هکتار از نخلستان‌های موجود دالکی، دهقاید، منطقه وحدتیه و بخش سعدآباد با احداث سامانه انحراف آب به سمت این مناطق می‌باشد. مشخصات سد. حجم آب تنظیم تخصیص یافته برای سد ۴۳۵
مشخصات سد. حجم آب تنظیم تخصیص یافته برای سد ۴۳۵ میلیون مترمکعب در سال و حجم مخزن این سد ۲۷۰ میلیون متر مکعب است. ارتفاع سد دالکی ۱۰۶ متر و طول تاج آن ۱۱۷۶ متر است و بر روی حوضه آبریزی به مساحت پنج هزار و ۱۱۰ کیلومتر مربع ساخته می‌شود. همچنین پروژه سد شامل ساخت یک پل بزرگ بتنی به طول ۱۲۶ متر با ۶ دهانه ۲۱ متری بر روی رود دالکی می‌باشد.
فهرست القاب تیم های آسیایی زیر نظر کنفدراسیون فوتبال آسیا
شور () یک فیلم درام تاریخی لهستانی به کارگردانی استانیسواف روژه‌ویچ است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
لی این-پیو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ شرکت کرده‌است.
لی جونگ-آئه (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶، ۲۰۰۰، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ شرکت کرده‌است.
لی کوم-جین (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده‌است.
لی می-سون (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ شرکت کرده‌است.
لی مون-کیو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل کره جنوبی است. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده‌است.
لی سانگ-هون () بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ شرکت کرده‌است.
لی وون-وو (; ۱۹ اوت ۱۹۵۸ – ۲۴ مه ۲۰۰۴) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
لی سانگ-مین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره شده‌است.
فهرست القاب تیم‌های اقیانوسیه زیر نظر کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه
مون هیون-جانگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ شرکت کرده‌است.
پیوتر موس (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ آهنگسازی در دانشگاه موسیقی شوپن و از شاگردان کریستف پندرسکی و نادیا بولانژه است که سبک آهنگسازی‌اش، الهام‌گرفته و منطبق بر سبک آلفرد اشنیتکه است. وی از سال ۱۹۸۱ در پاریس زندگی می‌کند و از سال ۱۹۸۴ شهروند فرانسه است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شور" اشاره نمود.
مون کیونگ-اون (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
او سو-چول (؛ ۱۹۱۷ – ۱۹۹۵) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ شرکت کرده‌است.
اوه سه-وونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده‌است.
اوه سونگ-سیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرده‌است.
سین جونگ-جا (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرده‌است.
شین دونگ-پا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
وو اون-کیونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده‌است.
وانگ سو-جین (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ شرکت کرده‌است.
یانگ هی-سونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرده‌است.
یانگ جونگ-اوک (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ شرکت کرده‌است.
یو جائه-هاک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرده‌است.
یو یونگ-جو (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ شرکت کرده‌است.
یو هوی-هیونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کره جنوبی بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ شرکت کرده‌است.
درک لانسفورد (؛ زادهٔ ) بدن‌ساز حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است که در بخش اپن لیگ حرفه‌ای فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب اندام مسابقه می‌دهد. او در سال ۲۰۲۱ برنده‌ی بخش ۲۱۲ مسترالمپیای مردان و در سال ۲۰۲۳ برای نخستین بار برنده رقابت در بخش اصلی مردان مسترالمپیا شد. اما در بسیاری از کشور ها به او متقلب گفته می شود و مردم آن کشور ها می گویند مسترالمپیا ۲۰۲۳ حق هادی چوپان بوده
اتکیر یوسوپوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ازبکستان است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال فولاد خوزستان بازی می‌کند.
قانون بازارهای دیجیتال مقرراتی در اتحادیه اروپا است که هدف آن رقابت پذیرتر و عادلانه تر کردن اقتصاد دیجیتالی است. این قانون در ۱ نوامبر ۲۰۲۲ لازم الاجرا شد و برای بیشتر موارد در ۲ مه ۲۰۲۳ قابل اجرا شد. قانون بازارهای دیجیتال قصد دارد با جلوگیری از سوء استفاده شرکت‌های بزرگ از قدرت بازار خود و اجازه دادن به بازیگران جدید برای ورود به بازار، از درجه بالاتری از رقابت در بازارهای دیجیتال اروپا اطمینان حاصل کند. این مقررات، بزرگترین پلتفرم های دیجیتال فعال در اتحادیه اروپا را هدف قرار می دهد.
پادشاه مقدس () در بسیاری از جوامع تاریخی، موقعیت پادشاهی معنایی مقدس دارد؛ یعنی با کاهن اعظم (مذهبی) و قاضی یکی است. پادشاه مقدس با مفهوم حاکمیت دینی (تئوکراسی) مرتبط است، اگرچه یک پادشاه مقدس لزوماً نیازی به حکومت از طریق مرجعیت مذهبی خود ندارد. بلکه خود موقعیت او دارای اهمیت مذهبی است.
اختلاط پرتو یونی. اختلاط پرتو یونی ، “عبارت است از ترکیب و آلیاژ سازی اتمی که می تواند در مرز متصل کننده دو ماده مختلف در طول تابش یون رخ دهد. این فرآیند به عنوان یک روش برای اتصال دو چند لایه استفاده می شود، به خصوص یک بستر و یک لایه سطحی که رسوب داده شده است. این فرآیند شامل بمباران نمونه های لایه ای با دوز های مشخصی پرتو یونی است تا اختلاط را در سطح مشترک را افزایش دهد. به طور کلی، به عنوان یک ابزار برای آماده سازی اتصالات الکتریکی عمل می کند، به ویژه بین آلیاژهای غیرتعادلی یا متاستابل و ترکیبات بین
بین آلیاژهای غیرتعادلی یا متاستابل و ترکیبات بین فلزی. برای دستیابی به اختلاط پرتو یونی می توان از تجهیزات کاشت یون استفاده کرد. سازوکار. اثرات منحصربه‌فردی که از اختلاط پرتو یونی حاصل می‌شود، در درجه اول اثرات بالستیک است. یعنی یون های تلاقی گر دارای انرژی جنبشی بالایی هستند که در هنگام برخورد به اتم های هدف به آن ها منتقل می شود. انرژی های یونی در حدود 1 k eV تا 200 kV هستند. هنگامی که شتاب می‌گیرد، چنین انرژی‌های یونی به اندازه‌ای بالا هستند که پیوندهای درون و به‌ویژه بین مولکولی را بشکنند و جابه‌جایی
درون و به‌ویژه بین مولکولی را بشکنند و جابه‌جایی را در یک شبکه اتمی آغاز کنند. دنباله برخوردها به عنوان آبشار برخورد شناخته می شود. این فرآیند بالستیک، با انرژی یون‌هایی که با ماده هدف برخورد می‌کنند، اتم‌ها و الکترون‌های آن را در نقاط مختلف شبکه جا به جا می‌کند. این باعث می‌شود که در این نقاط جابجایی ایجاد شود و سطح مشترک دو ماده در لایه مرزی مخلوط شود. (البته باید به این نکته توجه کرد که انرژی ها باید به قدری زیاد باشند که تغییرات شبکه دائمی باشند و نه فقط به صورت ارتعاشات موقتی که تشعشع برخوردی را ایجاد
به صورت ارتعاشات موقتی که تشعشع برخوردی را ایجاد می‌کنند. به عبارت دیگر، انرژی های جنبشی باید از حد آستانه جابجایی ماده بیشتر باشند.) اگر انرژی ها کافی باشند، در این برخوردهای هسته‌ای فراوان، کاشت یون بالستیک می‌تواند غلظت آلیاژ را در لایه‌ای نازک از ماده هدف افزایش دهد. این غلظت بیشتر از آن است که با فرآیندهای کاشت سنتی با دوز بالا به دست می‌آید. تحلیل و بررسی. فیلمی که با یون‌ها کاشته می‌شود، با توجه به عواملی مانند جرم یون، شدت پرتو یونی و زمان بمباران یونی، با ماده هدف اختلاط می‌کند. میزان این اختلاط
یونی، با ماده هدف اختلاط می‌کند. میزان این اختلاط با ریشه دوم عوامل ذکر شده تناسب دارد. برای اکثر مواد کاشته شده، اختلاط پرتو یونی در دمای کمتر از 100 درجه سانتی گراد به دما بستگی ندارد. اما اگر دما از این حد بالاتر برود، اختلاط همراه با افزایش دما نیز بیشتر می‌شود. این رابطه با دما نشان می‌دهد که پرتوهای یونی که به سطح هدف می‌خورند، انرژی فعال‌سازی مربوط به گونه‌های هدف را به لایه مانع انتقال می‌دهند. پرتو یونی بالستیک دو نوع اختلاط را در هنگام بمباران یونی به طور همزمان ایجاد می‌کند: اختلاط پس زدگی و
یونی به طور همزمان ایجاد می‌کند: اختلاط پس زدگی و اختلاط آبشاری. در اختلاط پس زدگی، اتم‌ها با برخورد تکی یون‌ها جا به جا می‌شوند. این نوع اختلاط بیشتر در زوایای بزرگ و برخوردهای کم انرژی رخ می‌دهد و تعداد اتم‌های پس زده با دوز یون به صورت خطی تغییر می‌کند. اما اختلاط پس زدگی فرآیند اصلی اختلاط پرتو یونی نیست.بیشتر اتم‌های جابجا شده بخشی از یک آبشار برخورد هستند که در آن اتم‌های پس زده یک سری جابجایی شبکه‌ای با انرژی پایین‌تر را آغاز می‌کنند که به آن اختلاط آبشاری گفته می‌شود. اختلاط پرتو یونی را می توان با
گفته می‌شود. اختلاط پرتو یونی را می توان با اثرات افزایش گرما افزایش داد. پرتو یونی (IM) در نهایت باعث انتشار میانی می‌شود و نتیجه آن مانند آن است. بنابراین، بیشتر مدل‌های اختلاط یونی یک ضریب انتشار مؤثر را در نظر می‌گیرند که با استفاده از آن می‌توان ضخامت لایه واکنش‌دهنده را به عنوان یک تابع از دوز و زمان پرتو یونی محاسبه کرد. مدل انتشار امتزاج پذیری بستر و لایه را در نظر نمی گیرد، بنابراین برای سیستم های اختلاط ناپذیر یا کم اختلاط، درجه اختلاط را بیش از حد تخمین می زند، در حالی که برای سیستم های بسیار
حد تخمین می زند، در حالی که برای سیستم های بسیار امتزاج پذیر، مدل درجه اختلاط را دست کم می گیرد. این معادله انتشار میانی پایه اثرات ترمودینامیکی را در نظر نمی‌گیرد. اما می‌توان با استفاده از معادلاتی که آنتالپی های اختلاط و کسرهای مولی گونه هدف را محاسبه می‌کنند، این اثرات را مدل کرد. به این ترتیب، می‌توان یک ضریب نفوذ مؤثر ترمودینامیکی را به دست آورد که اثرات دما (که تلفظ می‌شود) را نشان می‌دهد. این ضریب در دمای بالا بیشتر می‌شود. مزایا و معایب. مزایای مخلوط کردن پرتو یونی به عنوان روشی برای سنتز نسبت به
کردن پرتو یونی به عنوان روشی برای سنتز نسبت به روش‌های سنتی کاشت می‌تواند شامل توانایی این فرآیند برای تولید مواد با غلظت سولوت بالا با استفاده از مقادیر کمتری از تابش باشد، و کنترل بهتر تغییر فاصله باند و پخش بین لایه‌ها. هزینه IM نیز کمتر از سایر روش‌های آماده‌سازی فیلم بر روی زیرساخت‌ها مانند رسوب‌گذاری بخار شیمیایی (CVD) و epitaxy پرتو مولکولی (MBE) است. معایب شامل عدم توانایی کنترل کامل و هدایت جابجایی‌های شبکه‌ای که در فرآیند آغاز می‌شود، که می‌تواند منجر به درجه ناخواسته‌ای از بی‌نظمی در نمونه‌های
منجر به درجه ناخواسته‌ای از بی‌نظمی در نمونه‌های مخلوط یونی شود، و آن‌ها را برای کاربردهایی که نظم دقیق شبکه بسیار مهم است، نامناسب کند. پرتوهای یونی نمی‌توانند به طور کامل هدایت شوند، نه تنها اثرات برخورد را کنترل کنند، زمانی که اثرات IM گسترش می‌یابند، که می‌تواند منجر به نشت، پراش الکترون، پخش تابش افزایش یافته (RED)، مهاجرت شیمیایی و عدم تطابق شود. علاوه بر این، تمام نمونه‌های مخلوط یونی باید آنیل شوند.
ساحل خیابان اوک در شمال جاده لیک‌شور در شیکاگو، ایلینوی، در ساحل دریاچه میشیگان واقع شده است. یکی از مجموعه سواحل شیکاگو در منطقه شیکاگو پارک می‌باشد، ساحل خیابان اوک را به‌عنوان منطقه‌ای از تقریباً ۱۵۵۰ شمالی جاده لیک‌شور تا ۵۰۰ شمالی جاده لیک‌شور تعریف می‌کند، به استثنای ساحل خیابان اوهایو، لج جنوبی، یک مسیر بتنی که از ساحل خیابان اوهایو می‌گذرد. به منحنی خیابان اوک، رستوران ساحلی اوک استریت، ساحل درست اوک استریت، "لبه شمالی" ، و یک مسیر بتنی که از ساحل اوک استریت تا ساحل خیابان شمالی ادامه دارد. تاریخ.
استریت تا ساحل خیابان شمالی ادامه دارد. تاریخ. تا اواخر دهه ۱۸۰۰، ساحل دریاچه از خیابان اوک تا رودخانه شیکاگو به شیوه‌ای بسیار ملایم‌تر شیب داشت. با این حال، ساخت یک اسکله کشتیرانی در رودخانه منجر به ایجاد شن و ماسه و لجن در شمال شد. با بالا آمدن زمین از آب، متصرفین شروع به سکونت کردند که منجر به اختلافات با صاحبان املاک کنار دریاچه شد. بزرگترین سلسله درگیری‌ها مردی به نام جرج استریتر را در سال ۱۸۸۶ احاطه کرد. قایق استریتر، با مسافران و محموله، روی شن و ماسه ایجاد شده توسط اسکله گیر افتاد. با تخلیه زباله و
ایجاد شده توسط اسکله گیر افتاد. با تخلیه زباله و محموله، یک جزیره کوچک ایجاد کرد. سرانجام او مردم را متقاعد کرد که تعداد بیشتری را در آنجا تخلیه کنند و ادعا کرد که جزیره بزرگی وجود دارد. با این حال، شهر نتوانست آن را تحمل کند، و پس از نبردهای حقوقی (که برخی از آنها شامل دعواهایی با سلاح گرم بود) استریتر بیرون رانده شد و زمین، که در نهایت پر شد، بخشی از شیکاگو شد و به عنوان استرترویل شناخته شد. ساحل خیابان اوک توسط شن و ماسه شسته شده در سمت شمالی استریترویل تشکیل شده است. در ابتدا تحت کنترل ناحیه پارک
تشکیل شده است. در ابتدا تحت کنترل ناحیه پارک لینکلن بود، یکی از چندین ناحیه در شهر که در سال ۱۹۳۴ برای ایجاد منطقه پارک شیکاگو ادغام شد.[ "" ] در طول دهه ۱۹۶۰، منطقه شنی خیابان اوک بیش از دو برابر مساحت کنونی را پوشانده بود و آب به اندازه سه فوت بالاتر از سطح فعلی خود بود. این ساحل به عنوان یک مکان اجتماعی تابستانی در نزدیکی مرکز شهر برای ساکنان و گردشگران محبوب بود.[ "" ] تاثیر فرهنگی. در یک آگهی رادیویی برای تشک در دهه ۱۹۷۰، کودکی در حال خواندن نامه‌ای بود که برای سندمن می‌نوشت. خط پانچ این بود که کودک
که برای سندمن می‌نوشت. خط پانچ این بود که کودک می‌پرسید: «آیا درست است که تمام شن و ماسه خود را از ساحل اوک استریت می‌گیرید؟»
پروکونسوس () یک شهر یونانی در ساحل جنوب غربی جزیره پروکونسوس بود. این شهر که مستعمره میلسیان (ملط) بود توسط ناوگان فنیقی که به دستور پادشاه ایرانی داریوش بزرگ عمل می‌کرد، سوزانده شد. استرابون بین پروکونسوس قدیمی و جدید تمایز قائل می‌شود. ساکنان سیزیک، در زمانی که ما نمی‌توانیم به آن پی ببریم، پروکونزیان را وادار کردند تا با آنها ساکن شوند و مجسمه الهه دیندیمن را به شهر خود منتقل کردند. تحت فرمان دیوکلتیان علیه آیین مانوی، De Maleficiis et Manichaeis، مجرمان برای کار در معادن در پروکونسوس فرستاده شدند.
گورستان راکوویتسکی () یک شهر مردگان قدیمی و یک بنای تاریخی میراث فرهنگی است که در واقع در شمارهٔ ۲۶ خیابان راکوویتسکا در مرکز کراکوف واقع شده‌است. این گورستان در منطقه تاریخی کراکوف و در جنوب قرار دارد. ین گورستان که در آغاز قرن نوزدهم - زمانی که این منطقه بخشی از پادشاهی گالیسیا و لودومریا بود - تأسیس شد و از آن پس، چندین بار توسعه یافته و در حال حاضر مساحتی حدود ۴۲ هکتار را در بر می‌گیرد. بسیاری از اهالی مشهور و برجسته کراکوف از جمله والدین پاپ ژان پل دوم در اینجا به خاک سپرده شده‌اند.
آدام فیوت (؛ – ) بازیگر و کارگردان نمایش اهل لهستان بود. او با کارگردانانی چون رومن پولانسکی، یولیان ججینا، پاوئو کوموروفسکی و یژی زاژیتسکی همکاری داشت. او و همکار بازیگرش «یان ژیلینسکی» در جریان یک تصادف شدید میان دو اتوبوس کشته و در گورستان راکوویتسکی به‌خاک سپرده شد.
جاده لیک‌شور (رسما جاده ژان باپتیست پوینته دوسابل لیک‌شور، و جاده دوسابله لیک‌شور, جاده بیرونی، جاده، ال‌اس‌دی یا دی‌ال‌اس‌دی ) بزرگراهی است که در کنار خط ساحلی دریاچه میشیگان، و در مجاورت پارک و سواحل، در شیکاگو است. به جز بخش شمالی خیابان فاستر (۵۲۰۰ شمالی)، دریاچه شور درایو به عنوان بخشی از بزرگراه ۴۱ ایالات متحده تعیین شده است. بخشی از بزرگراه روی پل جاده بیرونی و نزدیک‌های پل آن چند سطحی است. پیش از این، از رودخانه شیکاگو در جنوب تا خیابان ۵۷، در سال ۱۹۲۷ به نام لیف اریکسون، کاشف نورس، جاده لیف اریکسون
به نام لیف اریکسون، کاشف نورس، جاده لیف اریکسون نامگذاری شد. این جاده به بلوار میدان نیز ملقب بود. کل جاده در سال ۱۹۴۶ به جاده لیک‌شور تغییر نام داد و مناظر دیدنی آن از اسکله، سواحل، پارک‌ها، برج‌ها و بلندمرتبه‌ها به نماد شیکاگو تبدیل شده است. در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، شورای شهر شیکاگو فرمان مصالحه‌ای را تصویب کرد که نام بخش بیرونی دریاچه شور درایو را برای اولین شهرک‌نشین غیربومی شهر، ژان باپتیست پوینت دو سابل، تغییر داد. مسیر دریاچه، مسیر چند منظوره است، در بیشتر طول آن به موازات جاده لیک‌شور در سمت شرق است.
طول آن به موازات جاده لیک‌شور در سمت شرق است. عابران پیاده می‌توانند از چندین نقطه در امتداد جاده لیک‌شور از طریق زیرگذرها و روگذرهایی که دریاچه را با بقیه شهر وصل می‌کنند به دریاچه دسترسی پیدا کنند. شرح مسیر. بخش جنوبی جاده لیک‌شور از تقاطع خیابان یوینگ (ایالات متحده ۴۱)، خیابان هاربر، و خیابان مکیناو است. جاده لیک‌شور از کارخانه سابق فولاد ساوث ورکز به عنوان یک بزرگراه با چهار خط عبور می‌کند که به طور موثر منطقه ساخته شده در شیکاگوی جنوبی را دور می‌زند. جاده لیک‌شور به تقاطع خیابان ۷۹ و جاده شور جنوبی
جاده لیک‌شور به تقاطع خیابان ۷۹ و جاده شور جنوبی ختم می‌شود. ایالات متحده ۴۱ به سمت شمال از ساحل جنوبی از طریق جاده شور جنوبی ادامه می‌یابد. بخش اصلی جاده لیک‌شور از تقاطع جاده جفری و جاده مارکوئت شروع می‌شود. پس از خیابان ۵۷، جاده لیک‌شور به یک بزرگراه تبدیل می‌شود. خروجی‌های بلوار هاید پارک و خیابان ۵۳ فقط برای ترافیک جنوب قابل دسترسی است. طراحی تقاطع در خیابان ۴۷ غیرمعمول است زیرا ترافیک به جای سمت راست از سمت چپ جاده لیک‌شور به سمت شمال خارج یا وارد می‌شود. در جنوب منطقه مک‌کورمک، جاده لیک‌شور با آی‌۵۵
در جنوب منطقه مک‌کورمک، جاده لیک‌شور با آی‌۵۵ در یک مبادله وای، جایی که آی‌۵۵ شروع و پایان می‌یابد، ملاقات می‌کند. زمانی یک مبادله شهری یک نقطه‌ای در شمال آی‌۵۵ وجود داشت. با این حال، پل روگذر در اواسط دهه ۱۹۹۰ تبدیل به عابر پیاده شد و به بخشی از منطقه مک‌کورمیک تبدیل شد که منجر به بسته شدن این مبادله شد. در همان سال، ترافیک به سمت شمال در دریاچه شور درایو به سمت غرب به پیکربندی کنونی آن در غرب میدان سلجر و موزه کمپوس منتقل شد.
آیکوئیان یکی از مردمان ایتالیک ساکن دامنه‌های کوهستان آپنین در شرق لاتیوم و در ایتالیای مرکزی (حدوداً استان‌های لاتسیو و اَبروتسو) بودند که در اوایل تاریخ روم باستان ظاهر شدند. ایشان پس از دهه‌ها نبرد با جمهوری روم سرانجام در ۳۰۴ قبل از میلاد تماماً مطیع روم شدند، و رومیان مستعمره‌های متعدد در خاکشان ساختند. تنها دو کتیبه باقی مانده‌اند که می‌نماید به زبان آیکوئی نوشته شده باشند و فقط در حدی می‌توان نتیجه‌گیری علمی کرد که زبان مزبور از شاخه زبان‌های ایتالیک و، در نتیجه، از خانواده زبان‌های هندواروپائیست.
و، در نتیجه، از خانواده زبان‌های هندواروپائیست. تاریخ. برطبق گفتهٔ استرابون، آیکوئیان پیش از تأسیس شهر روم (محققاً در ۷۵۳ ق. م) وجود داشته‌اند. نخستین بار، تیتوس لیویوس، مؤلف کتاب "از پیدایش روم"، به ایشان به‌عنوان یک ملت اشاره کرد که رومیان اصول و تشریفات اعلان جنگ را از آنان اقتباس کردند. لیویوس همچنین می‌افزاید که لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، آخرین پادشاه روم، با آیکوئیان صلح کرد. آنان جنگ‌های بسیار با رومیان داشتند که از جمله آن‌ها نبرد کوه آلگیدوس در ۴۵۸ ق.م. است. می‌گویند که شهر اصلی‌شان در حدود ۴۸۴
ق.م. است. می‌گویند که شهر اصلی‌شان در حدود ۴۸۴ ق.م. و سپس نود سال بعد به تصرف رومیان درآمد. در ۳۹۰ ق. م، یک سپاه گل‌ها ارتش روم را در نبرد آلیا شکست داد و سپس روم را غارت کرد که نخستین غارت تاریخ روم بود. نویسندگان باستانی نوشته‌اند که در ۳۸۹ ق.م. اتروسکان و ولسکیان و آیکوئیان همگی سپاهی راست داشتند و به خیال بهره‌برداری از این ضربهٔ وارده بر روم برآمدند. بر طبق نوشته‌های لیویوس و پلوتارک، آیکوئیان سپاه خویش را در بولای متجمع کردند. با این‌حال، دیکتاتور مارکوس فوریوس کامیلوس شکست سنگینی بر ولسکیان وارد کرد
فوریوس کامیلوس شکست سنگینی بر ولسکیان وارد کرد و سپاه آیکوئیان را غافلگیر نموده هم لشکرگاه و هم شهرشان را متصرف شد. برطبق گفتهٔ لیویوس، در ۳۸۸ ق.م. بار دیگر یک سپاه روم قلمرو آیکوئیان را ویران کرد و این‌بار با مقاومتی مواجه نشد.
کاوازاکی زد ۶۵۰ (معروف به کا زد ۶۵۰) یک موتورسیکلت خیابانی ژاپنی محصول کمپانی کاوازاکی که بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ تولید می‌شود. این محصول دارای یک انجین ۶۵۲ سی‌سی، چهار سیلندر، چهار زمانه، میل‌سوپاپ بالاسری، هوا خنک با قدرت ۶۴ اسب بخار بود. که در سرتاسر قاب با دو سوپاپ در هر سیلندر و یک گیربکس پنج سرعته قرار داشت. این مدل که به‌عنوان نسخهٔ متوسط وزن کاوازاکی زد۹۰۰ طراحی شده بود، «نسخه‌ای ضعیف‌شده از دم‌فرینگ سنتی کاوازاکی» داشت. در بازار با مدل کوچکتر میل‌سوپاپ بالاسری، هوندا سی‌بی۶۵۰ رقابت کرد. زد ۶۵۰
بالاسری، هوندا سی‌بی۶۵۰ رقابت کرد. زد ۶۵۰ مظهر " موتورسیکلت ژاپنی جهانی " (UJM) بود. در اواخر سال ۱۹۷۶ هنگامی که شش دستگاه با مشخصات ایالات متحده از کارخانه آکاشی به توزیع کننده بریتانیا در نزدیکی لندن، قبل از نمایشگاه موتور سیکلت لندن، به صورت هوایی ارسال شد، اولین بار منتشر شد. دوچرخه‌ها مونتاژ شده و توسط حمل‌ونقل مسابقه جاده‌ای کاوازاکی بریتانیا به ادینبورگ، اسکاتلند ارسال شد تا توسط ۳۰ روزنامه‌نگار اروپایی مونتاژ شده آزمایش شوند. توسعه مدل. رهبر پروژه زد ۶۵۰ بن اینامورا بود که موتور را طراحی کرد. زد
زد ۶۵۰ بن اینامورا بود که موتور را طراحی کرد. زد ۶۵۰ در تاریخ هفت ساله خود دستخوش تغییراتی شد که به شرح زیر است: ۱۹۷۷ زد ۶۵۰/کا زد ۶۵۰. این اولین زد ۶۵۰ دارای یک ۲۷۵ تک جلو بود ترمز دیسکی میلی‌متری و ۲۵۰ درام عقب میلی‌متری اگرچه موتور زد ۶۵۰ بر اساس بود چندین تفاوت وجود داشت: ۶۵۰ از یک میل لنگ یاتاقان ساده با درایو اولیه زنجیره ای‌های وو (یا «مورس») به جای درایو دنده استفاده می‌کرد که نیاز به نصب یک محور سوم (واسطه) در گیربکس برای به حرکت درآوردن ورودی داشت. سمت کلاچ یکی دیگر از انحرافات از طراحی موتور زد
سمت کلاچ یکی دیگر از انحرافات از طراحی موتور زد وان استفاده از روش شیم زیر سطل برای تنظیم فاصله سوپاپ‌ها بود. (طراحی موتور زد وان با شیم بیش از سطل باعث بروز مشکلاتی شد، زمانی که میل بادامک آن شیلنگ‌ها را از موقعیت خارج کردند و در نتیجه آسیب دیدند). ۱۹۷۸ زد ۶۵۰/ کا زد ۶۵۰. کالیپر ترمز جلو در قسمت عقب شاخک قرار گرفت و شکل مخزن سیلندر اصلی جلو تغییر کرد. یک سوئیچ خطر اضافه شد. یاتاقان‌های غلتکی سوزنی به جای بوش‌های ساده قبلی روی بازو سوار می‌شدند. برای بهبود عملکرد سرعت پایین، تغییراتی در تنظیم کربوهیدرات‌ها
سرعت پایین، تغییراتی در تنظیم کربوهیدرات‌ها انجام شد. شیر سوخت کار دستی با یک واحد دیافراگم اتوماتیک جایگزین شد. یک ترمز دیسکی عقب جایگزین درام قبلی شد. ۱۹۷۹ زد ۶۵۰/کا زد ۶۵۰. این مدل دارای یک کشش زنجیر بادامکی خودتنظیم (به جای تنظیم دستی) بود. برای مدل‌های فقط ایالات متحده، یک سیستم تزریق هوا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تعبیه شده‌است. این مدل اولین کاوازاکی بود که از لنت‌های دیسکی متخلخل و دیسک‌های ترمز دریل شده برای بهبود ترمز در هوای خیس استفاده کرد. یک نسخه مشتق شده، کا زد ۶۵۰SR دارای " طراحی
کرد. یک نسخه مشتق شده، کا زد ۶۵۰SR دارای " طراحی چاپر " با چرخ عقب چاق ۱۶ اینچی بود. یک زنجیر زمان‌بندی نوع‌های وو جایگزین زنجیر غلتکی قبلی شده‌است. مدل «ال تی دی» تنها با یک ترمز دیسکی جلو و یک ترمز درام در قسمت عقب در دسترس قرار گرفت. ۱۹۸۱ زد ۶۵۰/ کا زد ۶۵۰. احتراق الکترونیکی (به جای نقاط) معرفی شد. قسمت جلویی 750E به معنای تغییر در ترمزها، چرخ جلو و ساعت پیوند شده‌است.. کیک استارتر برداشته شد و یک ریل دستگیره مسافر نصب شد. کربوهیدرات‌های بزرگ‌تر ۳۲ میلی‌متری Mikuni CV تعبیه شده‌اند که اجازه می‌دهد خط
Mikuni CV تعبیه شده‌اند که اجازه می‌دهد خط قرمز از ۹۰۰۰ به ۹۵۰۰ افزایش یابد. دور در دقیقه نسل جدیدی از رزمناوهای کاوازاکی، "CSR" معرفی شد. ۱۹۸۲ زد ۶۵۰/کا زد ۶۵۰. تغییرات شامل کربوهیدرات‌های جدید CV، ارتقاء کلاچ، تغییرات داخلی چنگال، تابلو برق جدید، چراغ عقب و کمک فنرهای مختلف عقب بود. ۱۹۸۳ زد ۶۵۰/کا زد ۶۵۰. برخی به روز رسانی‌های جزئی از جمله پیستون‌های جدید با چهار حلقه و تغییرات در سر سیلندر و پوشش. پس از سال ۱۹۸۳ کا زد ۶۵۰ توسط مدل‌های جی پی زد پیشی گرفت.
سهره سبز بونین ، که همچنین به عنوان سهره سبز اوگاساوارا شناخته می‌شود، یک پرنده گتجشک‌سان کوچک از خانواده سهرگان (Fringillidae) است که در جزایر اوگاساوارای ژاپن، جایی که در جزایر بونین و جزایر آتشفشانی یافت می‌شود، بوم‌زاد است. در گذشته به عنوان زیرگونه‌ای از سهره سبز کلاه‌خاکستری ("C. sinica") در نظر گرفته می‌شد و هنوز برخی از مقامات آن را چنین می‌دانند، اما تجزیه و تحلیل سال ۲۰۲۰ نشان داد که احتمالاً نشان‌دهنده گونه‌ای متمایز است که حدود ۱٫۰۶ میلیون سال پیش از "C. sinica" فاصله گرفته‌است. کنگره بین‌المللی
از "C. sinica" فاصله گرفته‌است. کنگره بین‌المللی پرنده‌شناسی اکنون آن را به عنوان یازدهمین گونه بومی ژاپن (در کنار قرقاول مسی ("Syrmaticus soemmerringii")، یلوه اوکیناوا ("Hypotaenidia okinawae")، ابیای آمامی ("Scolopax mira")، دارکوب سبز ژاپنی ("Picus awokera") تبدیل کرده‌است. دارکوب اوکیناوا ("Dendrocopos noguchii")، جیجاق لیدت ("Garrulus lidthi")، چشم‌سفید بونین ("Apalopteron familiare")، توکای ایزو ("Turdus celaenops")، سینه‌سرخ ریوکیو ("Larvivora komadori") و سعوه ژاپنی ("Prunellabi"). کمتر از ۴۰۰ فرد
و سعوه ژاپنی ("Prunellabi"). کمتر از ۴۰۰ فرد در جمعیت وجود دارد و دولت ژاپن آن را در بحران انقراض تلقی می‌کند که نیاز به حفاظت دارد. طبق گزارش مؤسسه پرنده‌شناسی یاماشینا، از دسامبر ۲۰۲۱، سهره اوگاسوارا در معرض خطر انقراض‌ترین پرنده ژاپن است.
حیات وحش مصر متشکل از گیاگان و زیاگان این کشور است. زیاگان. زمانی مصر اقلیمی خنک‌تر و مرطوب‌تر از امروز داشت. نقاشی‌های مقبره‌های باستانی زرافه، اسب آبی، تمساح و شترمرغ و سنگ‌نگاره‌ها در سلوه بحری در نیل بالایی، بین اقصر و اسوان فیل بیشه آفریقایی، کرگدن سفید، زرافه‌گردن و شترمرغ‌های بیشتری را نشان می‌دهند؛ زیاگانی شبیه به آنچه امروزه در شرق آفریقا هست. پستانداران صحرای غربی در طول سال‌ها به‌شدت کاهش یافته‌اند و تابیده‌شاخ و تیزشاخ آفریقایی دیگر در آنجا یافت نمی‌شوند و شیر بربری نیز به احتمال دیگر نیست.
نمی‌شوند و شیر بربری نیز به احتمال دیگر نیست. پستانداران باقی‌مانده شامل آهوی شاخ‌باریک، آهوی گرمسیری، گوسفند بربری، روباه شنی و پامسواکی مصری کوچک هستند. پرندگان قابل توجه در این صحرا شامل باقرقره خال‌دار، چکاوک هدهدی و چکچک سرسفید هستند. صحرای شرقی طیف کاملاً متفاوتی از زیاگان دارد و اشتراکات زیادی با شبه‌جزیره سینا دارد که نشان‌دهنده اهمیت نیل عریض در جدا کردن دو منطقه صحرایی است. در آنجا کفتار راه‌راه، بز کوهی نوبه‌ای، جرد دم‌پشمالو، موش خاردار طلایی، شاه‌روباه و روباه شنی وجود دارند. تیهوی شنی، سسک
شاه‌روباه و روباه شنی وجود دارند. تیهوی شنی، سسک جنبان، چکچک ابلق جنوبی و چکچک سرسفید در این منطقه معمول هستند. کوه‌های مرتفع جبل علبه در جنوب دارای طیفی مجزا از جانوران شامل گرگ خاکی، قاقم دورنگ راه‌راه و مشکین‌گربه معمولی هستند و هنوز ممکن است خر وحشی آفریقایی در این منطقه وجود داشته باشد.
سهره سبز نوک‌باریک ، یک پرنده آوازخوان منقرض‌شده از خانواده سهرگان (Fringillidae) است. بومی جزیره تنریف در جزایر قناری بود و پس از سکونت انسان در این جزایر منقرض شد. نوک سهره سبز نوک‌باریک کشیده‌تر، نازک‌تر و مخروطی‌تر از نوک سهره‌های سبز دیگر بود و از نظر شکلی شبیه به منقار سهره‌های جنگلی بود.