payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چوی جائه هون (Choi Jae-hoon) (Hangul 최제훈؛ زادهٔ ۱۹۷۳) نویسنده اهل کره جنوبی است. او به جای پیروی از سنت ادبی کره، اساساً از ادبیات غرب الهام می‌گیرد. رمان‌های چوی در کره جنوبی با استقبال خوبی مواجه شده‌است. "Kwireubal namjagui seong" (قلعه بارون کوروال)، به ویژه، در برنامه تلویزیونی کره جنوبی "The Secret Readers Club" نمایش داده شد، که نشان دهنده جذابیت و ارزش ادبی محبوب آن است. زندگی. چوی جائه هون در سال ۱۹۷۳ در سئول کره جنوبی به دنیا آمد. او در دانشگاه یونسی تجارت و نویسندگی خلاق را در موسسه هنر سئول
یونسی تجارت و نویسندگی خلاق را در موسسه هنر سئول خواند. او اولین حضور ادبی خود را در سال ۲۰۰۷ با داستان کوتاهش " "Kwireubal namjagui seong" " (퀴르발 남작의 성 The Castle of Baron Curval)، با الهام از شخصیت رئیس‌جمهور کروال در ۱۲۰ روز سودوم مارکی دو ساد، انجام داد نوشتن. لی گیونگ جائه، منتقد ادبی، رمان‌های چوی جائه هون را به هزارتویی تشبیه می‌کند که در آن متون منعکس‌کننده یکدیگر هستند و نویسنده و خواننده از طریق خواندن با یکدیگر روبرو می‌شوند: چوی جائه هون از فرهنگ‌های عامه پسند و مطالب علوم انسانی برای خلق کردن
عامه پسند و مطالب علوم انسانی برای خلق کردن استفاده می‌کند. در جهان‌های داستانی چوی جائه هون، هیچ مسیری برای خوانندگان به خارج از متن وجود ندارد. آثار. ۱. 『나비잠』، 문학과지성사، ۲۰۱۳년. "از خواب بچه‌ها". Moonji 2013. ۲. 『일곱 개의 고양이 눈』، 자음과모음، ۲۰۱۱년. "هفت چشم گربه ای" Jaeum &amp; Moeum، ۲۰۱۱. ۳. 『퀴르발 남작의 성』، 문학과지성사، ۲۰۰۷년. "قلعه بارون کوروال". Moonji, 2007. جوایز. ۱. ۲۰۱۱: چهل و چهارمین جایزه ادبی هانکوک ایلبو ۲. ۲۰۰۷: هفتمین جایزه نویسنده جدید از ادبیات و جامعه
چونگ هیون جونگ (Chong Hyon-jong) (به هانگول: 정현종) نویسنده و گزارشگر کره جنوبی است. زندگی. چونگ هیون جونگ در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۹ در سئول به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۵ از گروه فلسفه دانشگاه یونسی فارغ‌التحصیل شد. او اخیراً از کرسی استادی در دانشگاه یونسی در سئول بازنشسته شده‌است. کاوش شاعرانه. شعر چونگ غزلیات سنتی را بازبینی و بررسی می‌کند. اشعار اولیه او روند غزلیات نهیلیستی و سنتی دوران پس از جنگ را کنار گذاشت تا امکان گذر از درد واقعیت را در رابطه پرتنش بین رویاهای خود و جهان بیرونی کشف کند. حتی زمانی که شعر او به
خود و جهان بیرونی کشف کند. حتی زمانی که شعر او به تضاد و کشمکش ایده‌ها یا عناصر متضاد مانند درد و جشن، آب و آتش، سنگینی و سبکی، و غم و شادی می‌پردازد، تنش پویای ذهنیتی را بررسی می‌کند که می‌کوشد درد را به شادی و واقعیت تبدیل کند. او این کاوش شاعرانه را در دفتر شعر دوم و سوم خود، من آقای ستاره هستم (Naneun byeolajeossi) و مانند لوبیا که افتاده و پریده‌است (Tteoreojyeodo twineun gongcheoreom) ادامه داد.
جایزه ادبی میدانگ (Midang Literary Award) (هانگول: 미당문학상) در ژوئن ۲۰۰۱ توسط JoongAng Ilbo برای گرامیداشت دستاوردهای ادبی Seo Jeong-ju تأسیس شد. ("میدانگ" نام مستعار سئو جونگ جو است). در سال ۲۰۰۱ با برنده جایزه ادبی هوانگ سون در بخش رمان تأسیس شد. مبلغ جایزه ۳۰ میلیون وون است.
چونگ سو سونگ (Chung So-sung) (۱۱ فوریه ۱۹۴۴ – ۲۴ اکتبر ۲۰۲۰) نویسنده اهل کره جنوبی بود. زندگی. چونگ سو سونگ در سال ۱۹۴۴ در بونگوا، گیونگ سانگبوک -دو به دنیا آمد. او مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه ملی سئول دریافت کرد. سپس دکترای خود را در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه گرنوبل سوم فرانسه دریافت کرد. از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ او استاد ادبیات فرانسه در کالج هنرهای لیبرال دانشگاه دانکوک بود. نوشتن. رمان "Atene ganeun bae" (아테네 가는 배 کشتی به مقصد آتن) که برنده هفدهمین جایزه ادبی دونگین
به مقصد آتن) که برنده هفدهمین جایزه ادبی دونگین شد، یک اثر داستانی منحصر به فرد و ممتاز است که در مورد واقعیت تاریخی تقسیم کره با موضوع رمز و راز نوشته شده‌است. و حس سرنوشت دردناک تقسیم کره را با اساطیر یونان مقایسه می‌کند. رمان "Du anae" او (두 아내 دو همسر، ۲ جلد)، که موضوع تراژدی یک کشور تقسیم شده را بررسی می‌کند.
جام بین‌المللی نمایشگاه گلاسگو یک مسابقه فوتبال بود که به عنوان بخشی از نمایشگاه بین‌المللی تجارت گلاسکو در سال ۱۹۰۱ برگزار شد. هشت تیم دسته اول اسکاتلند (که به عنوان باشگاه‌های پیشرو در کشور شناخته می‌شوند) به مسابقات دعوت شدند، و مسابقات در یک سایت مخصوص ساخته شده در گیلمورهیل، در مجاورت دانشگاه گلاسکو و نزدیک به نگارخانه هنری کلوینگروو برگزار شد. جایی که بخش اصلی نمایشگاه در آن برگزار می‌شد. رنجرز در آگوست و اوایل سپتامبر ۱۹۰۱ برنده مسابقات شد و سلتیک را در فینال شکست داد - یک جام و مدال طلا به تیم برنده
فینال شکست داد - یک جام و مدال طلا به تیم برنده اهدا شد. سال بعد فاجعه آیبروکس در سال ۱۹۰۲ رخ داد و رنجرز یک تورنمنت با عواید آن به نفع قربانیان ترتیب داد و جام نمایشگاه را به عنوان جایزه برای برندگان ارائه کرد. سلتیک برنده آن تورنمنت، جام اتحادیه بریتانیا (غلبه بر رنجرز در فینال)، جام را برای همیشه حفظ کرد، علیرغم اینکه روی آن نوشته شده بود "به باشگاه فوتبال رنجرز اهدا شد." صفحه‌های مشابه. مسابقات قهرمانی فوتبال جهان جام نمایشگاه امپراتوری جام نمایشگاه گلاسگو ۱۸۸۸ جام نمایشگاه ادینبرو جام سنت مونگو جام
۱۸۸۸ جام نمایشگاه ادینبرو جام سنت مونگو جام تاج‌گذاری
دو سان وو (Do Sunwoo) نویسنده اهل کره جنوبی است. زندگی. دو سان وو در سئول کره جنوبی به دنیا آمد و بزرگ شد. اولین حضور ادبی خود را در سال ۲۰۱۶ بود، زمانی که رمانش با نام "Sparring" (스파링) برای بیست و دومین جایزه رمان Munhakdongne انتخاب شد. در سال بعد، رمان "مرد" عدالت‌خواه (저스티스맨) در سال ۲۰۱۷ برنده سیزدهمین جایزه ادبی Segye که توسط روزنامه کره‌ای Segye Ilbo به او اعطا شد. نوشتن. آثار دو اغلب خشونت ساختاری را در جوامع نئولیبرالیسم به تصویر می‌کشد. در رمان "مرد عدالت" (저스티스맨) داستانی در مورد یک قاتل سریالی
عدالت" (저스티스맨) داستانی در مورد یک قاتل سریالی مرموز می‌گوید که از طریق آن خشونت فراگیر را در اینترنت به تصویر می‌کشد.
گونگ سون اوک (Gong Seon-ok) (زاده ۱۹۶۳) نویسنده مدرن کره جنوبی است. زندگی. زندگی اولیه گونگ آسان نبود. او در شهرستان گوکسونگ، استان جئولا جنوبی، کره جنوبی به دنیا آمد. پدرش که زودتر خانواده را ترک کرد، برای فرار از طلبکاران زندگی سرگردانی را رهبری کرد و مادرش از سلامتی ضعیف رنج می‌برد. اگرچه گونگ در دانشگاه پذیرفته شد، اما در نهایت به دلیل عدم توانایی پرداخت شهریه مجبور به ترک دانشگاه شد و با کار به عنوان دستیار کارخانه و خدمه اتوبوس‌های سریع‌السیر راه دور امرار معاش کرد. شاید به همین دلیل، زنان در داستان
امرار معاش کرد. شاید به همین دلیل، زنان در داستان گونگ تمایل دارند که در انتهای نردبان اقتصادی باشند. گونگ زندگی سنتی در مناطق روستایی را که انعکاس زادگاهش است به تصویر می‌کشد امید را در آثار گونگ می‌توان یافت، امید به اراده قوی مردمی که سعی می‌کنند با نشاط در میان درد زندگی کنند.
بومیان ایالت اورگن، یک مجموعه ای از قبایل اصلی ایالت اورگن امروزی هستند که درمنطقهٔ شمال غربی ایالات متحده آمریکا در ساحل اقیانوس آرام زندگی می‌کردند، یا هنوز در منطقه ای تعیین شده ساکن هستند. ایالت اورگن در حال حاضر روابط خود را با ۹ گروه قبیله ای که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند حفظ می‌کند، اما می‌داند که تعداد بسیار بیشتری از گروه‌های قبیله ای خود مختار در زمین‌های آن ایالت می‌زیستند که دیگر یا نشانی از ایشان نمانده یا امروزه در نهادهای اتحادیه‌های بزرگتر جذب شده‌اند. شش قبیله از نه قبیله در
بزرگتر جذب شده‌اند. شش قبیله از نه قبیله در اواخر قرن بیستم، پس از پایان دادن به حقوق معاهده خود و احیای آن از دهه ۱۹۵۰، به رسمیت شناخته شدند. تاریخ. کاشفان، تاجران خز، و اقوام بومی. به دلیل اینکه هیچ گروه از بومیان اولیه آمریکا در ایالت اورگن، چه قبل و چه بعد از ورود اروپایی‌ها به قارهٔ آمریکا، برای خود زبان نوشتاریی حفظ نکردند، لازم است از حکایت‌های بازدیدکنندگان و سوابق آن‌ها و مطبوعات خارجی‌هائی که اغلب متخاصم بوده و با درک ضعیف از فرهنگ بومیان منطقه برای بازسازی داستان و تاریخ مردمان بومی اورگن
برای بازسازی داستان و تاریخ مردمان بومی اورگن می‌نوشتند استفاده شود. به مدت دو سال یعنی از ۱۱۸۳ تا ۱۱۸۵ خورشیدی (۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ میلادی) سفر اکتشافی لوئیس و کلارک دوام آورد. در این سفر سراسر رودخانه کلمبیا را که ایالت‌های اورگن و واشینگتن امروزی را سیر می‌کند، پیمودند. در این سفر بر عکس بازدید کنندگان پیشین که به سواحل بالا و پایین سفر نموده و با مردم بومی ساکن آنجا فقط کوته زمانی تماس برقرار کرده بودند، گروه لوئیس و کلارک اولین گروه با پیشینه اروپائی آمریکایی بودند که در میان قبایل اورگن مدتی زندگی کردند.
بودند که در میان قبایل اورگن مدتی زندگی کردند. این مکتشفین، سوابق دقیقی در مورد بومیان و کسانی که در سفرهای خود با آنها روبرو می‌شدند باقی گذاشتند، در نتیجه، اولین گزارش مکتوب از جمعیت بومی اورگن توسط گروه لوئیس و کلارک ارائه شده‌است. لوئیس و کلارک با گروه خود زمان طولانی در میان قبیله‌های مختلف طبقه‌بندی شده به خصوص قبیلهٔ شینوک، مردمی که به گویش‌های زبان شینوکان، شامل کاتلامِت، واسکو، ویشرام، کلَتسُپ، و قوم کلَکامس است زندگی کردند. لوئیس و کلارک در زمان سفر خود، جمعیتی حدود ۱۶۰۰۰ نفر را برای مردمان مختلف
خود، جمعیتی حدود ۱۶۰۰۰ نفر را برای مردمان مختلف شینوک تخمین زدند، در حالی که با قبایل دیگر موجود در منطقهٔ اورگن کل جمعیت بومی را به ۵۰۰۰۰ نفر رساندند. پس از خروج گروه مکتشفین لوئیس و کلارک از ارگن، اولین سفیدپوستانی که وارد این منطقه شدند، تاجران خز بودند که برای به دست آوردن پوست سگ آبی که بیش از حد در بازار طرفدار داشت و در رودخانه موجود بودند وارد این سرزمین شدند. یکی از تاجران خز بنام راس کاکْسْ، بود که در ۲۰ اردیبهشت ۱۱۹۱ خورشیدی (۱۰ ماه مه ۱۸۱۲ میلادی) وارد ساختمان جدید قلعهٔ اَستُر، واقع در حدود
وارد ساختمان جدید قلعهٔ اَستُر، واقع در حدود ۴/۸ کیلومتری جنوب تانگ پوینت در دهانهٔ رود بزرگ کلمبیا بود، شد. او دو دهه بعد از سفرش گزارشی برای آیندگان از خود به جای گذاشت. وی در این گزارش خاطرهٔ خود را از تنش بین تاجران خز و بومی‌های منطقه در رابطه با تلاش آن‌ها در دزدی اشیاء و گاهی دزدیدن آذوقه‌های تاجران توسط مردان بی‌باک بومی را به یاد می‌آورد، که با چه خشونتی از جانب تجار اروپائی الاصل مواجه می‌شدند. به نظرکاکْسْ، مردمی را که او برای اولین بار در خارج قلعه استر دید، که به زبان شینوک صحبت می‌کردند، از
قلعه استر دید، که به زبان شینوک صحبت می‌کردند، از لحاظ ظاهر غیرقابل تحمل یافت. راس کاکْسْ می‌نویسد:«آنان مانند اشیائی نا متعارف بودند، و با ظاهری که داشتند معلوم بود که ابداً مایل نبودند تا زیبایی بومی خود را آشکار سازند، یا با خلوص آداب سرخپوستی شان بخواهند ما را تحت تأثیر قرار دهند. عدهٔ کمی از مردانشان تا حدی بدن‌های پوشیده داشتند، اما بیشترشان فاقد هر گونه پوششی که قابل توصیف باشد بودند. چشمانشان سیاه، نافذ، و فاقد اعتماد به ما بود. گوش‌های قاچ خورده را با رشته مهره هائی تزئین کرده بودند. غضروف بینی
را با رشته مهره هائی تزئین کرده بودند. غضروف بینی آنها سوراخ شده و با تکه‌های هایاکوا که به صورت افقی قرار گرفته‌اند تزئین شده بودند. بدن‌هایشان آغشته به روغن نهنگ بود که ظاهری وحشتناک و پر انزجار به آنها می‌داد. از طرف دیگر زنان قبیله-- پناه بر خدا! با همان ویژگی‌ها و بدنهای عریان، پوست پر چروک، دندان‌های کوتاه و کثیف، زانوان خم شده، راه رفتن اردک وار، با تنها پوششی که شلیته ای از رشته‌های باریک پوست درختان سرو که به صورت تارهایی تابیده شده بودند بدنشان را از کمر تا زانو می‌پوشاند. کاکس و همکارانش با وجود
از کمر تا زانو می‌پوشاند. کاکس و همکارانش با وجود دیدشان به ناسازگاری جسمانی بومیان منطقه، به راحتی و آزادانه به اسکان‌های قبیله‌های واقع در دهانه کلمبیا سفر کردند و متوجه شدند: «بومیان عموماً ما را با دوستی و مهمان نوازی می‌پذیرفتند.» با گذشت زمان، نظرات کاکس در مورد ساکنان روستاهای مختلف مشخص‌تر شد. او کاتلامتس را «آرام‌ترین»، تیلاموک‌ها را «سرکش‌ترین» و کلاتسوپ‌ها را «صادق‌ترین» گروه بومیان توصیف کرد. او عمل مردم چیلویتس را به قرار تصور زیبایی که با بستن جمجمه نوزادان برای صاف کردن پیشانی نا پسند
بستن جمجمه نوزادان برای صاف کردن پیشانی نا پسند می‌دانست. به گواهی کاکْسْ که برای اولین بار در ژوئن ۱۸۱۲ با قایق پاروئی به کلمبیا رفت، با هیچ مشکلی با بومیان آمریکا روبرو نشدتا اینکه گروه وی به اولین آبهای سریع‌السیر رودخانه کلمبیا که ساعتی حدود در حرکت بود رسیدند. این قسمت رودخانه را در سر بالائی رودخانه غیرقابل قایق‌رانی یافتند. کاکْسْ این قبایل را با صفاتی چون «بی‌تردید کثیف‌تر و زشت‌تر» از قبایل ساحلی دانست. و چنین برداشت کرده بود که آن‌ها به گروه‌های خانوادگی تقسیم شده‌اند که «کاملاً مستقل از دیگری به
تقسیم شده‌اند که «کاملاً مستقل از دیگری به نظر می‌رسند» و تحت کنترل یک رئیس واحد نیستند. در طول سفر، رد و بدل هائی انجام می‌شد که در آن تنباکو و «هدایای ناچیز» با ماهی قزل آلا مبادله می‌کردند که مکمل مفاد موجود این گروه مسافران بود. پس از چند روز که دوباره مجبور به حمل آذوقه در اطراف آبهای سریع‌السیر شدند، گروه مسافران با مشکل سرقت کالاهای بدون مراقبت خود روبرو شد که مجبور به شلیک تیر تفنگ و زخمی شدن یکی از بومیان شد. در سفر برگشت در اکتبر ۱۸۱۲ مشکلات و درگیری‌های مشابهی در مناطق حمل و نقل رخ داد که از
درگیری‌های مشابهی در مناطق حمل و نقل رخ داد که از جمله رویارویی با «پنجاه یا شصت نفر از بومیان ملبس به پیراهن‌های جنگی و کاملاً مسلح» که ظاهراً سعی داشتند تاجران خز را به منظور سرقت از آنها متوقف کنند. از گروه کاکْسْ دو بسته کالا به سرقت رفت که باعث گروگان - گیری از بومیان شد تا مجبور به بازگشت کالاها شوند. در خاطرات کاکْسْ آمده: در خشکی، با قبایل متمایز دیگری که مسلح و سوار بر اسب بودند روبرو شدند. این سوارکاران «تمیز» بودند و «پیراهن‌ها و شلوارهای چرمی زیبا» دربرداشتند و «شیوه جسورانه‌ای داشتند که ما در
دربرداشتند و «شیوه جسورانه‌ای داشتند که ما در هیچ‌یک از قبایل ساکن ساحل دریا به بالا مشاهده نکردیم». سایر قبایل محلی، بدون اسب، از تلاش برای دزدی دوری نکردند. اخیراً شاهد یک جنگ بین قبیله اسب سوار و اعضای یک قبیلهٔ پیاده هم بودیم. کاکْسْ در سفرش در قسمت بالاتر رودخانه، با قبیلهٔ والا والا روبرو شد، او از آنها به عنوان «قطعاً دوستانه‌ترین قبیله ای که در مسیر رودخانه دیده بودیم» یاد کرد، که «به‌طور وضوح یک فضای باز بدون سوء ظن با اعتماد به نفس در راه و روش آنها» دیده شد، که «یکباره سوء ظن را از بین برد و
آنها» دیده شد، که «یکباره سوء ظن را از بین برد و دوستی ما را تضمین کرد.» کاکْسْ در مقایسه این قبیله با قبایل دیگری که دیده بود نوشت:«ما از چند خانواده در روستا دیدن کردیم. به محض ورود ما را دعوت به نشستن در بهترین مکان که برایمان انتخاب کردند و فوراً یک حصیر تمیز برای نشستن پهن شد. در حالی که بقیه اعضای قبیله، به ویژه زنان و کودکان در فاصله‌ای محترمانه قرار گرفتند، بدون اینکه هیچ نوع کنجکاوی مزاحمت باری را که در میان قبایل پایین رودخانه در مورد اسلحه‌ها یا لباس‌هایمان تجربه کرده بودیم از خود نشان دهند.
یا لباس‌هایمان تجربه کرده بودیم از خود نشان دهند. زنان این قبیله نیز با درجه‌ای از مهربانی از زنان دیگر قبایل متمایز بودند. آنان از خودشیرینی‌های نفرت‌انگیزی که زنان دامن علفی پائین رودخانه داشتند دور بودند، و به همان اندازه عاری از تظاهر محبت بودند. فحشا در میان آنها ناشناخته است. و من معتقدم هیچ انگیزه ای آنها را وسوسه نمی‌کند که میزان عفت خود را نقض کنند.» ورود مبلغان انگلیسی. با وجود اینکه تعداد بیشماری از مستقلات وابسته به قبیله‌های گوناگون به‌طور گسترده در سراسر سرزمین اورگن موجودند، مستعمرین مقیم در
در سراسر سرزمین اورگن موجودند، مستعمرین مقیم در شرق ایالات متحده به اسکان تاریخی و ادعای ضمنی این قبایل نسبت به سرزمین‌های خودشان توجه نکردند و آن‌ها را به رسمیت نشناختند. در سال ۱۸۲۸، معلمی در نیوانگلندبه نام هال جکسون کلی، یکی از نمایندگان برجسته مأمور به ایجاد مستعمرهٔ اروپائی در سرزمین اورگن، در گزارشی به کنگره از این منطقه به عنوان «با ارزش‌ترین بخش‌های اشغال نشده کره زمین» یاد کرد. دیگران نیز همین شور و شوق کِلی را داشتند. و به دنبال دسترسی به آنچه که به تصور آنها به عنوان سرزمین‌های خالی از سکنه بود
به تصور آنها به عنوان سرزمین‌های خالی از سکنه بود اقداماتی کردند و مایل به مشارکت در ایجاد جوامع جدید در این نواحی که به گمان خود بکر بودند شدند. با تأسیس شهر اورگن در محل تلاقی رودخانه‌های کلَکِمِس و ویلامت، استعمار اروپایی-آمریکایی سرزمین اورگن به‌طور جدی توسط جان مک لافلین، عامل اصلی شرکت خلیج هادسون در سال ۱۸۲۹ در این منطقه آغاز شد. تازه واردان دهه ۱۸۲۰ به نواحی شمال غربی اقیانوس آرام بیماری‌هایی را با خود به همراه آوردند که جمعیت بومی اورگن هیچ مصونیتی در مقابل آن گونه بیماری‌ها نداشتند. امواج
مصونیتی در مقابل آن گونه بیماری‌ها نداشتند. امواج بیماری‌های مسری بین سال‌های ۱۸۲۴ و ۱۸۲۹ جوامع بومیان آمریکا را فرا گرفت، با آبله، سرخک، و بیماری ناشناخته‌ای که در آن زمان به عنوان «تب آگه» توصیف می‌شد، ده‌ها هزار نفر از بومیان اولیه را در نواحی بسیاری نابود کرد. یکی از ناظران برآورد می‌کند که در یک تابستان ۸۰ درصد از جمعیت بومی‌ها جان خود را با ابتلاء به بیماری‌های مشابه از دست دادند. روستاها خالی از سکنه شدند و بقایای قلیل برخی از گروه‌های قبیله ای جذب جوامع دیگر شد. لوئیس اف. لین از میسوری، به عنوان
جوامع دیگر شد. لوئیس اف. لین از میسوری، به عنوان سناتور ایالات متحده، لایحه ای را در ۱۱ دسامبر ۱۸۳۸، به مجلس سنا ارائه داد که در آن خواستار اشغال منطقه اورگن در شمال به ۴۲ درجه عرض جغرافیایی و غرب کوه‌های راکی شد. تا بتوانند در ساحل رودخانه کلمبیا قلعه ای بسازند تا تحت حاکمیت نیروی نظامی ایالات متحده شود و تابع قوانین مالیاتی آن گردد. بدین ترتیب صحنه برای درگیری بین دولت آمریکا در واشینگتن دی سی و گروه‌های بومیان که به‌طور تاریخی در این منطقه اجدادی شان ساکن بودند، فراهم شد. در تلاش برای تبدیل اعضای قبیله
بودند، فراهم شد. در تلاش برای تبدیل اعضای قبیله کلیکتات به مسیحیت. مبلغان مذهبی به رهبری جیسن لی، متدیست یک «کلیسای بزرگ بومیان» در دالِس اورگن در سال ۱۸۳۹ ایجاد کردند. لی همچنین تصمیم به ساختن یک شهرک جدید برای اسکان استعمارگران اروپائی-آمریکائی در دهانه رودخانهٔ اومپکوا، در سرزمین‌های اجدادی قبیله اومپکوا گرفت. لی و همراهانش ایام خود را در میان جمعیت بومی که بردبار و به‌واسطهٔ فرهنگ قومیشان با تازه‌واردها همراه بودند سپری کردند. همان‌طور که یکی از مورخان اولیه اشاره کرد، مبلغان معتقد بودند که بومیان این
اولیه اشاره کرد، مبلغان معتقد بودند که بومیان این ناحیه «به راحتی تحت تأثیر قرار می‌گرفتند، و به تقلید از اشکال و روش عبادت مبلغان مستعد بودند». عیناّ مانند مستعمرات شرق آمریکا که با ورود اروپائیان، سرخپوستان آن نواحی برای اولین بار با بیماری‌های مسری اروپائیان برخورد کردند و با واگیری آن بیماری‌ها جانشان تلف شد، در قلمروی اورگن هم با ورود اولین تله‌گذاران و بازرگانان اروپایی، مردم بومی حوضه کلمبیا تحت تأثیر بیماری‌های مسری تازه‌وارد قرار گرفتند که درصد زیادی از جمعیت آن‌ها را نابود کرد. لی و همراهانش
زیادی از جمعیت آن‌ها را نابود کرد. لی و همراهانش دریافتند که جمعیت منطقه ای که وی قبلاً از آن بازدید کرده بود به کمتر از ۳۷۵ نفر کاهش یافته‌است و معتقد بود که حتی امید به ادامهٔ زندگی این عده از بازماندگان هم محدود است. در نتیجه برنامه‌های جدید تبلیغات مذهبی در دره رودخانه امپکوا کنار گذاشته شد. کلیسای متدیست به طرح‌های بزرگ خود در قلمرو جدید ادامه داد. با دسترسی به درخت‌های تنومند زیاد در منطقه کلیسا یک کارخانه چوب بری ایجاد شد. و همچنین با هدف آموزش دادن به مردم بومی در راه‌های صنعت داخلی یک «آموزشگاه
به مردم بومی در راه‌های صنعت داخلی یک «آموزشگاه کارگری» تأسیس نمود. پس از جلسه مشاورهٔ ماه مه ۱۸۴۱، جامعه متدیست منطقه ساختمانی به ارزش ده هزار دلار در مجاورت شهر امروزی سیلم در دشت چِمِکِتا ساخت. و در آنجا مدرسه ای برای جمعیت بومی پایه‌گذاری کرد. این مدرسه به مدت ۹ ماه اداره شد. اما به دلیل عدم موفقیت در بهار ۱۸۴۳ به حال خود رها شد. هیچ چیز مانع ورود مهاجران اروپایی-آمریکایی بیشتر در این دوره نشد. با رشد تعداد ساکنان که در بیش از ۳ یا ۴ ساختمان در شهر اورگن نبود، تا بهار ۱۸۴۳ به حدود ۳۰ ساختمان افزایش
نبود، تا بهار ۱۸۴۳ به حدود ۳۰ ساختمان افزایش یافت. به پیشنهاد جِیسِن لی به دولت فدرال، یک مأمور از میان بومیان اولیه برای اداره امور آن در سرزمین اورگن منصوب شد. الایجا وایت در اوایل سال ۱۸۴۲ توسط دولت جان تایلر، رئیس‌جمهور وقت، به این سمت منصوب شد. در این انتصاب از استفاده عنوان فرماندار سرزمین ارگن برای وی خودداری شد. دولت به وایت همچنین اجازه شفاهی داد تا از بودجه دولتی برای هزینه‌های ضروری مربوط به ادارهٔ آن سرزمین استفاده کند. الایجا (الیاس) وایت نمایندهٔ دولت آمریکا در سرزمین اورگن پس از ورودش به
دولت آمریکا در سرزمین اورگن پس از ورودش به فورت ونکوور، به زودی متوجه شد که روابط بین مهاجران اروپائی و گروه‌های بومیان مختلف بدتر از قبل شد. اعضای قبیله کایوس یک آسیاب را واقع در مجموعهٔ مذهبی وائیلاتپیو در نزدیکی والاوالا در ایالت واشینگتن امروزی به آتش کشیدند. در ضمن گمان می‌رود که قبیلهٔ نزپرس، در شرق، در آستانه طغیان علیه استعمارگران در لَپوِی هستند. این مکانی است در بخشی از ایالت آیداهو امروزه است. شایعاتی در میان شهرک نشینان منطقه منتشر شد که قبایل بومی سرزمین متحد شدند تا یک حمله هماهنگ برای نابودی
سرزمین متحد شدند تا یک حمله هماهنگ برای نابودی جامعه‌های اروپائی نشین انجام دهند. یک گروه هشت نفره مسلح اروپائی الاصل برای پایان دادن به این تهدیدهای مظنون با دو مترجم عازم سفر شدند. برای نشان دادن یک جبهه متحد، نماینده عملیات تجاری بریتانیا در منطقه، به گروه هشت نفره آمریکایی‌ها پیوست. مأمور بومی منتصب دولت، الیاس وایت، در جلسه ای با نِزپِرس به‌طور یکجانبه مجموعه ای از قوانین را در بارهٔ نگرانی‌های شهرک نشینان سفیدپوست ارائه کرد، و بومی‌ها را مجبور به انتخاب یک رئیس و نایبان رئیس نمود. وایت اعلام کرد که
یک رئیس و نایبان رئیس نمود. وایت اعلام کرد که این مقامات به‌طور جمعی مسئول رفتار خوب مردم خود شناخته می‌شوند. اصلاحات مشابهی بعداً بر قبیلهٔ کایوس هم تحمیل شد. نژادپرستی و خشونت. به استثنای «بومیان سرزمین، افراد با نژادهای مخلوط، و مردمان هاوایی» تا پایان دهه ۱۸۴۰ بیش از ۹۰۰۰ شهرک نشین آمریکایی و خارجی، ساکن منطقه اورگن شدند. هنگامی که شهرک نشینان از نقاط شرقی آمریکا به سرزمین اورگن هجوم آوردند، یکنوع دیدهای نژادپرستانه هم در مورد مردم بومی سرزمین با خود آوردند. در دوره‌های مختلف برخی از اعضای خشن تر در
آوردند. در دوره‌های مختلف برخی از اعضای خشن تر در جمعیت تازه‌وارد اروپائی الاصل در تلاش برای جابجایی و نابودی جوامع محلی بومیان اولیه آمریکا دست به اعمال خشونت‌آمیز زدند. در سال ۱۸۴۹ یک یا چند نفر از ساکنان شهر لین شبانه با یک حمله به روستای بومیان منطقه آن را به آتش کشیدند و آذوقهٔ زمستانی آنان را از بین بردند. صدمات مالی وارده به سفیدپوستان به اندازه خسارت‌های وارده به قبایل بومیان آمریکا نبود. یکی از مهاجران این دوره، جان بیسون تبعه انگلیسی، در مارس ۱۸۵۳، ایلینوی را به مقصد اورگن ترک کرد و در پایان
۱۸۵۳، ایلینوی را به مقصد اورگن ترک کرد و در پایان سپتامبر به دره رودروگ رسید. او پس از سه سال زندگی در اورگن به واسطهٔ آنچه در روابط بین بومیان و شهرک نشینان دید از آن دیار رانده شد، به شرق بازگشت تا کتابی در مورد آزار و اذیت بومیها به دست مهاجران سفیدپوست بنویسد. بیسون نوشت:«به دلیل کمبود آب در منطقه، کارگران معدن هرسال به مدت چند ماه بیکارند. غذایشان در این مدت نان مرغوب و گوشت گاو است، و عموماً همراه است با استفاده فراوان تنباکو و ویسکی. به این ترتیب کیفیت غذا، و سموم مصرف شده، همراه با یک جوّ تحریک
کیفیت غذا، و سموم مصرف شده، همراه با یک جوّ تحریک کننده، احساسات شهوانی آن‌ها را تحریک می‌کند. و با کمبود موانع اخلاقی و موجودیت قانون مدنی، آن‌ها را به دنبال زیاده روی در هتک حرمت سرخپوستان بی دفاع روان می‌دارد. من از بازگوئی وقایع وحشت بار می‌گذرم. و فقط یادآور می‌شوم که هر پدر یا مادر آمریکایی می‌تواند به راحتی تصور کند که اگر بدون محافظت و در انزوا، در دره‌ها و پستی و بلندی‌های محل، در محاصره گروهی از مردان با شرایطی که در بالا توضیح داده شد روبرو شود، سرنوشت دخترانشان چه می‌شود. این تسکینی نیست که
سرنوشت دخترانشان چه می‌شود. این تسکینی نیست که بگوییم زنان قربانی، تمایل به اعمال شهوانی آن گونه مردان دارند؛ زیرا مشهور است که پدران و برادران این زنان اغلب برای به دست آوردن تصرف قهری زنان و دخترانشان تیرباران می‌شوند. اگر در نظر بگیریم که برای این گونه تجاوزات خود چه تنفر و مجازاتی را بر نژاد دیگری وارد می‌کنیم، باید به عظمت این اشتباه پی ببریم.»برخی از شهرک نشینان اروپائی پیشینه با موفقیت جمعیت بومیان را مجبور به داد و ستد زنان برای آذوقه و تسلیحات کردند. این تجارت جسم برای اسلحه گرم بود که به قبایل
این تجارت جسم برای اسلحه گرم بود که به قبایل جنوب اورگن ابزار کافی برای مقاومت در طول جنگ رودخانه روگ ۱۸۵۵–۱۸۵۶ را فراهم نمود. از دیدگاه افراد غیر بومی، نسل‌کشی بومیان عادی و رایج بود. و اینکه از ساحل اقیانوس آرام تا کوه‌های راکی باید هر «سرخپوستی» از بین برود. یک مزاح تاریک و شرورانه رایج این بود که «چنانچه یک مرد سفیدپوست با یک سرخپوست «نر» و یک آهو ی نر همزمان روبرو شود، باید به مرد سرخپوست شلیک کند و آهو را به حال خود بگذارد تا فرار کند». جنگ رودخانه روگ (۱۸۵۵–۱۸۵۶). بومیان اورگن جنوبی از بی‌رحمی و
روگ (۱۸۵۵–۱۸۵۶). بومیان اورگن جنوبی از بی‌رحمی و تجاوزهای معدنچیان سفیدپوست و شهرک‌نشینان پر از ترس و وحشت بودند. درخواست‌های آن‌ها به مقامات سفیدپوست برای محافظت از ایشان مورد توجه هیچ‌یک از مقامات آمریکائی قرار نگرفت. در تابستان ۱۸۵۵، روزنامه "اورگان استیتمن" نامه‌ای از یک ناشناس با امضای «یک معدنچی» چاپ کرد"." نویسندهٔ این نامه پیش‌بینی قتل‌عام‌های خونین توسط «سرخ پوستان» را علیه جمعیت سفیدپوست اورگن حتمی دانست. این ادعا بهانه ای به مأمور زیردست نماینده بومیان برای جنوب اورگن داد تا جلسه ای عمومی را در
بومیان برای جنوب اورگن داد تا جلسه ای عمومی را در یکی از شهرهای دره ویلامت تشکیل داد و رسماً ۳۰۰۰ سرباز داوطلب از بین شهروندان را برای مبارزه با خطر دعوت گرد. با انتشار نظرات روزنامه‌ها در سواحل بالا و پایین، از قلمرو واشینگتن تا کالیفرنیای شمالی، تقریباً به اتفاق آرا برای جنگ، جنون جنگی قلمرو اورگن را فرا گرفت، فرماندار جورج لاکاری خواسته مردم را لازم به اجرا دانست و اعلامیه ای مبنی بر اعلان جنگ صادر کرد و از نظامیان داوطلب خواست فوراً به میدان بروند. به دنبال آن جنجالی از خشونت شدید آغاز شد. بومیان از
دنبال آن جنجالی از خشونت شدید آغاز شد. بومیان از روستاهای خود به بیابان رانده شدند، و بسیاری از آن هاکشته شدند. در ماه اکتبر ۲۷ بومی توسط شهرک نشینان در جریان یورش به یک روستا کشته شدند. با سوزاندن یک خانه متعلق به یک سفیدپوست و کشتن ۲۷ شهرک نشین، بومیان اورگن نیز به انتقام جوئی قیام کردند. این واقعه بهانه ای برای ادامه جنگ توسط طرفداران آن شد. جان بیسون که شاهد جنگ رودخانه روگ بود بعداً در مورد آن نوشت:"در طول سالهای ۱۸۵۵–۱۸۵۶، بیش از ۲۰ قتل توسط بومی‌ها انجام شد و تعدادی از آنها تحت تعقیب قانونی قرار
انجام شد و تعدادی از آنها تحت تعقیب قانونی قرار گرفتند و به دار آویخته شدند. اما هیچ گزارشی از تعداد بومیان کشته شده ثبت نشد. روش رایج در بین سفیدپوستان آن بود که هر زمان که ممکن بود به یک بومی تیر اندازی شود می‌شد. و خیال تیر انداز راحت بود که مصون از تعقیب قانونی خواهد بود.»جنگ علیه بومیان آمریکا، در مطبوعات نوپای اورگن منطقی جلوه داده شد. یک مقاله در ۱۰نوامبر ۱۸۵۵، چنین نظر داد، که:«سرخپوستان هیچ شباهتی جز شکل و شمایل با انسان ندارند. از آنجائی که طبیعتاً نادان، حقیر و پست هستند، ذهنشان برای آموزش مغزی