payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیوند بخورد. پیاده‌نظام ۳–۲۷ ایالات متحده به سمت بالا حرکت می‌کند. پس از اینکه ۲–۲۷ پیاده‌نظام در ۲ سپتامبر منطقه چونگ-نی را در حمله خود به سمت گروه G ترک کرد، KPA به پست فرماندهی ۲۴ پیاده‌نظام و چندین موقعیت توپخانه حمله کرد. برای رویارویی با این وضعیت جدید، ژنرال کین به گردان باقی مانده از پیاده‌نظام ۲۷، به فرماندهی سرهنگ دوم جورج اچ. دچاو، دستور داد تا به KPA که در آنجا عمل می‌کرد، حمله کرده و آن را نابود کنند. پس از یک مبارزه صبح زود در روز ۳ سپتامبر علیه صدها KPA در مجاورت مواضع توپخانه، گردان دیچاو
صدها KPA در مجاورت مواضع توپخانه، گردان دیچاو در ساعت ۱۵:۰۰ حمله خود را بر فراز زمین مرتفع و ناهموار غرب «نعل اسبی» به عنوان منحنی عمیق در جاده ماسان آغاز کرد. نامیده شد، شرق کمام نی. مأموریت آن تصرف و ایمن‌سازی ارتفاعات مسلط بر نعل اسبی و سپس کاهش فشار بر روی عقب پیاده‌نظام ۲۴ بود. در ابتدا فقط یک توپخانه در موقعیت پشتیبانی از حمله قرار داشت. پس از اینکه گردان مقداری پیشروی کرد، یک نیروی KPA که تعداد آن‌ها بیش از ۱۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، به آن حمله متقابل کرد و تلفات سنگینی را وارد کرد که شامل ۱۳ افسر
کرد و تلفات سنگینی را وارد کرد که شامل ۱۳ افسر بود. تانک‌های اضافی ایالات متحده برای کمک به ایمن‌سازی جناح راست و عقب در معرض دید به سمت بالا حرکت کردند و حملات هوایی به مهار نیروی KPA کمک کرد. گردان در نهایت موفق به تصرف ارتفاعات شد. صبح روز بعد، ۴ سپتامبر، به جای ادامه حمله به سمت پایگاه فرماندهی ۲۴ پیاده‌نظام، گردان سوم، پیاده‌نظام ۲۷ دستور حمله به منطقه کومام نی را دریافت کرد، جایی که نیروهای KPA در مواضع توپخانه ایالات متحده در حال نبرد بودند. این حمله در ساعت ۰۹:۰۰ در مقابل آتش سنگین سلاح‌های سبک
در ساعت ۰۹:۰۰ در مقابل آتش سنگین سلاح‌های سبک آغاز شد. در بعدازظهر، باران شدید حمله را کند کرد، اما پس از یک نبرد تمام روز، I و K Companies با کمک حملات هوایی متعدد، ارتفاعات مسلط بر چهارراه کمام نی را تصرف کردند. تلفات متعدد در گردان باعث شده بود کین شرکت C، گردان رزمی ۶۵ مهندس را به آن متصل کند. روز بعد، ۵ سپتامبر، گردان ۳، پیاده‌نظام ۲۷ حمله خود را از طریق زمین‌های ناهموار به سمت‌هامان چرخاند و به سمت نزدیکی پایگاه فرماندهی پیاده‌نظام ۲۴ حرکت کرد. در حمله خود، گردان سوم بیش از ۳۰۰ کشته از KPA در منطقه
خود، گردان سوم بیش از ۳۰۰ کشته از KPA در منطقه ای که از آن عبور کرد، شمارش کرد. توپخانه حمله کرد. سلسله اتفاقاتی که باعث شد کیان جهت حمله دیچو به سمت کومام نی را تغییر دهد در ساعت ۰۱:۰۰ ۳ سپتامبر آغاز شد. گردان ۱، پیاده‌نظام ۳۵، در این زمان بیش از هر واحد دیگری از نیروهای سازمان ملل در کره به سمت غرب بیرون زد. در پشت مواضع آن در سیبیدانگ سان، مسیر اصلی تدارکات و مناطق عقب در دست KPA بود و تنها در نور روز و تحت اسکورت وسایل نقلیه می‌توانستند در جاده حرکت کنند. در سیبیدانگ سان، گردان پس از نبرد سنگین ۱
کنند. در سیبیدانگ سان، گردان پس از نبرد سنگین ۱ سپتامبر، مواضع اصلی خود را حفظ کرده بود، کاملاً توسط سیم خاردار، تله‌های انفجاری و شراره محاصره شده بود، و تمام سلاح‌های پشتیبانی در اطراف آن قرار داشتند. این گردان از این مزیت برخوردار بود که آتش توپخانه حفاظتی را فراخوانی می‌کرد که همه مسیرها را پوشش می‌داد. یک ساعت پس از نیمه شب، یک حمله KPA به گردان حمله کرد. نبرد در آنجا تا سحرگاه ۳ سپتامبر ادامه داشت، زمانی که گردان یکم، ۳۵ پیاده‌نظام، ۱۴۳ کشته از KPA را در مقابل مواضع خود شمارش کرد و بر این اساس برآورد
در مقابل مواضع خود شمارش کرد و بر این اساس برآورد کرد که مجموع تلفات KPA باید حدود ۵۰۰ نفر باشد. واحدهای ۳۵ همچنین از امتیازات قوی ساخته شده در طول نبرد برخوردار بودند که KPA نتوانست به آنها نفوذ کند. در این نبرد شبانه گردان ۶۴ توپخانه صحرایی با پشتیبانی از گردان یکم مستقیماً درگیر جنگ شد. حدود 50 KPA قبل از سپیده دم به موقعیت A Battery نفوذ کردند و به آن حمله کردند. KPA با استفاده از مسلسل دو موقعیت محیطی توپخانه-مسلسل را زیر گرفت و در ساعت ۰۳:۰۰ به قطعات توپخانه نفوذ کرد. در آنجا کاپیتان اندرو سی اندرسون
نفوذ کرد. در آنجا کاپیتان اندرو سی اندرسون و افرادش در نبرد تن به تن با KPA جنگیدند. برخی از اسلحه‌ها به‌طور موقت به دست KPA افتاد، اما توپخانه‌ها حمله را دفع کردند، با کمک تمرکز آتش از باتری C، گردان توپخانه ۹۰ میدانی در نزدیکی، که KPA را از نیروهای کمکی قطع کرد. A Battery در دفاع از اسلحه‌های خود در این نبرد شبانه هفت مرد را از دست داد و ۱۲ نفر مجروح شدند. جنگ در حمایت از جبهه رودخانه نام در بخش شمالی بخش لشکر ۲۵، پنج باتری گردان‌های توپخانه ۱۵۹ و ۶۴ میدانی بود که ۱۰۵ شلیک کردند. هویتزرهای میلی‌متری و یک
بود که ۱۰۵ شلیک کردند. هویتزرهای میلی‌متری و یک باتری از گردان توپخانه ۹۰ میدانی که ۱۵۵ شلیک کرد. هویتزرهای میلی‌متری، در مجموع ۳۶ اسلحه. یک ۱۵۵ هویتزر میلی‌متری از کومام نی به سمت منطقه شمال چونگام نی، مسیری برای تدارکات لشکر 6 KPA شلیک کرد. یکی دیگر از قطعات توپخانه رو به جلو، پل ایریونگ نی بر روی نام را زیر آتش نگه داشت. توپخانه لشکر ۲۵ تخمین زد که حدود ۱۸۲۵ سرباز KPA را در سه روز اول سپتامبر کشته‌است. در این برهه حساس، نیروی هوایی پنجم ایالات متحده برای پشتیبانی از نیروی زمینی، قدرت آتش خود را به
برای پشتیبانی از نیروی زمینی، قدرت آتش خود را به توپخانه لشکر اضافه کرد. ژنرال والتون اس. واکر، فرمانده ارتش هشتم، پیروزی سازمان ملل در این بخش را مستقیماً به حمایت هوایی گسترده لشکر خود در نبرد نسبت داد. کره شمالی عقب رانده شد. نبرد تلخ و سردرگم در پشت خط پیاده‌نظام ۳۵ برای هفته بعد ادامه یافت. گردان‌ها، گروهان‌ها و جوخه‌ها، منزوی و منزوی، مستقل از کنترل و کمک‌های بالاتر، به جز برای پرتاب‌های هوایی که بسیاری از آنها را تأمین می‌کرد، می‌جنگیدند. ایردراپ همچنین نیروهای امدادی را که تلاش می‌کردند به یگان‌های
نیروهای امدادی را که تلاش می‌کردند به یگان‌های خط مقدم برسند، تأمین کرد. تانک‌ها و خودروهای زرهی با آذوقه و مهمات به سمت واحدهای ایزوله حرکت کردند و مجروحان بدحال را در سفرهای برگشت به عقب بردند. به‌طور کلی، پیاده‌نظام ۳۵ در مواضع اصلی خط نبرد خود می‌جنگید، در حالی که ابتدا یک گردان، و بعداً دو گردان از پیاده‌نظام ۲۷، از طریق ۳۰۰۰ تخمین زده شده KPA که در پشت آن فعالیت می‌کردند، به سمت آن جنگیدند. اگرچه لشکر ۲۵ عموماً پس از ۵ سپتامبر تحت فشار کمتری از سوی واحدهای KPA قرار داشت، اما همچنان حملات محلی شدیدی
KPA قرار داشت، اما همچنان حملات محلی شدیدی وجود داشت. در ۶ سپتامبر، گردان ۱، پیاده ۲۷، از منطقه‌هامان به سمت شمال حرکت کرد تا به گردان دوم در پاکسازی نیروهای KPA در پشت پیاده‌نظام ۳۵ و زیر رودخانه نام بپیوندد. بین پیاده‌نظام ۳۵ در موقعیت‌های تپه خود در امتداد رودخانه و یگان‌های پیاده‌نظام ۲۷ حمله کننده، تعداد زیادی از KPA کشته شدند. طبق گزارش‌ها، شانزده گروه مختلف با تلفات سنگین در طول روز متفرق شدند. تا صبح روز ۷ سپتامبر شواهد واضحی وجود داشت که بازماندگان لشکر 7 KPA در تلاش برای فرار از رودخانه Nam
لشکر 7 KPA در تلاش برای فرار از رودخانه Nam بودند. با این حال KPA حمله دیگری را علیه پیاده‌نظام ۳۵ انجام داد که به سرعت آن را دفع کرد. لشکر ۲۵ پیاده‌نظام بیش از ۲۰۰۰ کشته KPA را که بین ۱ و ۷ سپتامبر در پشت خطوط خود کشته شدند، دفن کرد. این تعداد شامل کشته شدگان جلوی مواضع آن نمی‌شود. بارش شدید باران باعث بالا آمدن رودخانه‌های Nam و Naktong در ۸ و ۹ سپتامبر شد و خطر عبور و مرور جدید را کاهش داد. در ۸ سپتامبر، پس از اینکه پیاده‌نظام ۳۵ به مدت یک هفته از آن محافظت می‌کرد، موستانگ‌های دوقلوی F-82 USAF به اشتباه
می‌کرد، موستانگ‌های دوقلوی F-82 USAF به اشتباه پل نامجی-ری را بر فراز ناکتانگ بمباران کردند و با یک بمب ) را نابود کرد دهانه مرکزی. قرار بود در این زمان فقط پل‌های شمال محل اتصال Nam به Naktong مورد حمله هوایی قرار گیرند. برخی از فرماندهان محلی فکر می‌کردند که اگر KPA این پل را دور می‌زد و از ناکتانگ دورتر از شرق عبور می‌کرد، چیزی بین آنها و پوسان وجود نداشت. با این حال، حملات KPA علیه گردان دوم، پیاده‌نظام ۳۵ هر شب رخ می‌داد. مسیرهای پل در ضلع شمالی مین گذاری شده بود. در یک زمان حدود ۱۰۰ کشته KPA در آن
گذاری شده بود. در یک زمان حدود ۱۰۰ کشته KPA در آن منطقه خوابیده بودند. از ۹ تا ۱۶ سپتامبر، حملات محدودی در جبهه پیاده‌نظام ۳۵ انجام شد، اما بیشتر حرکت KPA شکسته شده بود و آنها نتوانستند دوباره حملات قوی را علیه هنگ انجام دهند. عقب‌نشینی کره شمالی. ضد حمله سازمان ملل در اینچون، KPA را دور زد و تمام مسیرهای اصلی تأمین و تقویت آنها را قطع کرد. در ۱۶ سپتامبر، زمانی که ارتش هشتم از لشکر ۲۵ پیاده‌نظام محیطی پوسان شروع به شکست کرد، همچنان در پشت خطوط خود با نیروهای KPA می‌جنگید، و نقاط قوی KPA در ارتفاعات کوه
KPA می‌جنگید، و نقاط قوی KPA در ارتفاعات کوه نبرد، P'il-bong و Sobuk-san وجود داشت. کین احساس می‌کرد که لشکر تنها زمانی می‌تواند در امتداد جاده‌ها به سمت چینجو پیشروی کند که مرکز کوهستانی جبهه لشکر روشن باشد؛ بنابراین او معتقد بود که کلید پیشروی لشکر ۲۵ در مرکز آن قرار دارد، جایی که KPA ارتفاعات را در اختیار داشت و هنگ ۲۴ پیاده‌نظام را تحت حمله روزانه قرار می‌داد. پیاده ۲۷ در سمت چپ و پیاده ۳۵ در سمت راست، با قدم زدن در جاده‌های بین چینجو و ماسان، مواضع خود را حفظ کردند و تا زمانی که وضعیت در مقابل پیاده
را حفظ کردند و تا زمانی که وضعیت در مقابل پیاده ۲۴ بهبود نیافت، نتوانستند پیشروی کنند. در ۱۹ سپتامبر، سازمان ملل متوجه شد که KPA کوه نبرد را در طول شب رها کرده‌است و گردان ۱، پیاده‌نظام ۲۴، به سمت بالا حرکت کرده و آن را اشغال کرده‌است. در سمت راست، پیاده‌نظام ۳۵ شروع به حرکت به جلو کرد. فقط مقاومت خفیفی وجود داشت تا اینکه به ارتفاعات روبروی Chungam-ni رسید، جایی که سربازان مخفی KPA در سوراخ‌های عنکبوت به سربازان گردان اول از پشت شلیک کردند. روز بعد گردان اول چونگام نی را تصرف کرد و گردان دوم خط خط الراس
اول چونگام نی را تصرف کرد و گردان دوم خط خط الراس طولانی را که از شمال غربی آن تا رودخانه نام ادامه داشت تصرف کرد. در همین حال، KPA همچنان به شدت در برابر لشکر چپ که در آن پیاده‌نظام ۲۷ در تلاش برای پیشروی درگیری سنگینی داشت، ایستادگی کرد. KPA در شب ۱۸–۱۹ سپتامبر از منطقه ماسان عقب‌نشینی کرد. لشکر 7 KPA از جنوب رودخانه نام عقب‌نشینی کرد در حالی که لشکر ۶ عناصری را برای پوشاندن کل جبهه کنار زد. تحت پوشش لشکر ۶، لشکر ۷ تا صبح ۱۹ سپتامبر به سمت شمال رودخانه نام عبور کرده بود. سپس لشکر 6 KPA از مواضع خود در
نام عبور کرده بود. سپس لشکر 6 KPA از مواضع خود در سوبوک سان عقب‌نشینی کرد. واحدهای آمریکایی به سرعت آنها را به سمت شمال تعقیب کردند و از مواضع کوه نبرد که دیگر اهمیت استراتژیک نداشتند عبور کردند. عواقب. پیاده‌نظام ۳۵ در جریان نبرد متحمل ۱۵۴ کشته، ۳۸۱ زخمی و دو مفقود شد. پیاده‌نظام ۲۷ در مجموع ۱۱۸ کشته، ۳۸۲ مجروح، و یک اسیر را در طول نبرد پیرامون پوسان از دست داد، با این حال این شامل ۵ کشته و ۵۴ زخمی در نبرد بولینگ آلی و حدود ۱۵۰ تلفات در اولین نبرد Naktong Bulge بود. در پشتیبانی از عملیات رودخانه نام،
Bulge بود. در پشتیبانی از عملیات رودخانه نام، گردان ۶۴ توپخانه صحرایی ۱۶ کشته، ۲۷ مجروح، یک اسیر و ۵ مفقود، گردان ۱۵۹ توپخانه ۱۸ کشته و ۴۱ زخمی و گردان ۹۰ توپخانه ۱۵ مجروح و ۵۴ زخمی شدند. یکی گم شده هنگ در عقب راندن KPA آنقدر خوب عمل کرده بود که کین آن را برای استناد واحد ریاست جمهوری نامزد کرد. KPA در این نبرد به شدت متحمل آسیب شد و اکثر آنها در این حمله تلفات شدند. تا اواسط سپتامبر، لشکر 7 KPA به تنها ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت که ۶۰۰۰ نفر از زمانی که به منطقه متعهد شده بود، تلف شد. تنها ۲۰۰۰ نفر از لشکر 6 KPA
شده بود، تلف شد. تنها ۲۰۰۰ نفر از لشکر 6 KPA به کره شمالی بازگشتند که ۸۰ درصد از نیروی آن را از دست داد. گروه‌های بزرگی از نیروهای لشکر هنگام تلاش برای بازگشت به کره شمالی، از جمله حداکثر ۳۰۰۰ سرباز، دستگیر شدند. نیروی مهاجم بیش از ۲۰۰۰۰ نفر تا پایان مبارزات در ماسان به تنها ۶۰۰۰ نفر کاهش یافته بود. نبرد در ماسان در تمام شش هفته نبرد پیرامون پوسان به بن‌بست تلخی باقی ماند. هر یک از طرفین در تلاش برای عقب‌نشینی مجبور به حملات متعدد بر روی طرف دیگر شدند، اما KPA نتوانست محیط سازمان ملل را سوراخ کند، و
اما KPA نتوانست محیط سازمان ملل را سوراخ کند، و نیروهای سازمان ملل نتوانستند KPA را تا جایی که مجبور به عقب‌نشینی شدند، تحت تأثیر قرار دهند. این نبرد به خودی خود یک پیوند تاکتیکی بود، زیرا هیچ‌یک از طرفین نمی‌توانستند قاطعانه یکدیگر را شکست دهند، اما واحدهای سازمان ملل به هدف استراتژیک خود یعنی جلوگیری از پیشروی KPA به سمت شرق و تهدید پوسان دست یافتند. در عوض، آنها توانستند در برابر حملات مکرر تا حمله اینچون و شکست پوسان، خط را حفظ کنند و بنابراین در درگیری‌های بعدی KPA را شکست دادند.
فصل دوم مجموعه تلویزیونی آمریکایی بهتره با سال تماس بگیری از ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ پخش شد و در ۱۸ آوریل ۲۰۱۶ به پایان رسید. این فصل ده قسمتی دوشنبه شب‌ها در ایالات متحده از شبکه ای‌ام‌سی پخش شد. اسپین‌آف پیش‌آیند بریکینگ بد، بهتره با سال تماس بگیری توسط وینس گیلیگان و پیتر گولد ساخته شد که هر دو در بریکینگ بد نیز کار کرده بودند. قسمت‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
تساتور خان (؛ ؛ ۱۸۲۰ – ۱۹۰۵) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی در ۱۸۲۰ میلادی در تبریز به دنیا آمد و از ترینیتی کالج، کمبریج فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۱۹۰۵ میلادی در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
ارتشبد آلکساندر خان ست‌خانیان (؛ ؛ ۱۸۶۵ – ۱۹۵۳) سیاست‌مدار و فرد نظامی ارمنی‌تبار اهل ایران-امپراتور روسیه بود. تساتور خان بانو نینون هوناتانیان والدین بودند. نشان‌ها. َ* نشان استانیسواو مقدس (دودمان رومانوف)
ست خان آستواتساتوریان (؛ ؛ ۱۷۸۰ – ۱۸۴۲) سیاستمدار، دیپلمات و مشاور نظامی ایرانی-ارمنی در زمان قاجار، و سفیر فتحعلی‌شاه قاجار در دربار سینت جیمز بود.
استودیوی موسیقی ریل ورلد ریکوردز یک شرکت ضبط موسیقی بریتانیایی است که متخصص موسیقی ملل است. این استودیو در سال ۱۹۸۹ توسط پیتر گابریل موسیقیدان انگلیسی و اعضای اصلی WOMAD تأسیس شد. اکثر آثار منتشر شده در ریل ورلد رکوردز در استودیوهای ریل ورلدز در باکس، ویلتشایر، انگلستان ضبط شده‌اند. تاریخ. در سال ۱۹۹۹، این لیبل بیش از ۳ میلیون آلبوم را در سراسر جهان به فروش گذاشت و ۹۰ آلبوم منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵ این رقم به بیش از ۲۰۰ آلبوم رسید.
عشق آباد یک گروه موسیقی فولکلور ترکمن بود که در عشق آباد ترکمنستان تشکیل شد. تاریخ. نوازندگان گروه به‌طور جداگانه حرفهٔ خود را با نواختن در عروسی‌ها آغاز کردند که در یکی از آنها آتابای چاریکولیف خواننده اصلی مورد توجه ناظم ندیروف، شرق‌شناس و تهیه‌کننده قرار گرفت. پس از جان به در بردن از کمپین دولتی علیه موسیقی عروسی اسلامی (در یک مقطع زمانی، چاریکولیف به جرم نواختن در یک مؤسسهٔ روانی محبوس شد)، انحلال اتحاد جماهیر شوروی به او امکان از سرگیری اجرای موسیقی را داد. پس از اجرای چندین کنسرت (از جمله اجرا در
را داد. پس از اجرای چندین کنسرت (از جمله اجرا در تلویزیون ترکمنستان به همراه عزیزه خواننده)، عنوان «نوازندهٔ ارجمند سنتی مردم» از سوی جمهوری تازه استقلال یافته ترکمنستان به وی اعطا شد. عشق آباد به زودی به عنوان یک سوپرگروه موسیقی عروسی مسلمان تشکیل شد و نام خود را به نام پایتخت ترکمنستان نامگذاری کرد. پس از اینکه یکی از برنامه‌های گروه در استودیویی در آلمان ضبط شد و یک تور در اروپا برگزار شد، چاریکولیف گفت که تمام آنچه را که دارد مدیون رئیس‌جمهور ترکمنستان صفرمرات نیازوف است. در ۲۱ مارس ۲۰۰۹، چاریکولیف در
صفرمرات نیازوف است. در ۲۱ مارس ۲۰۰۹، چاریکولیف در عشق آباد درگذشت. ضبط‌ها و اجراهای قابل توجه. در سال ۱۹۹۳، آنها اولین گروه موسیقی از اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند که تحت لوای Peter Gabriel - Real World (بخش ویرجین رکوردز) منتشر شدند. آلبوم آنها "شهر عشق" (ترجمه تحت‌اللفظی نام گروه) در اروپا محبوبیت پیدا کرد. در سال ۱۹۹۸، آنها همراه با تاناسیس پاپاکونستانتینوخواننده و ترانه‌سرای یونانی و ملینا کانا خوانندهٔ یونانی آلبوم "Loot" (Laphyra, Lafyra) را منتشر کردند. در ۲۳ فوریه ۲۰۰۰، آنها در برنامهٔ تلویزیونی
در ۲۳ فوریه ۲۰۰۰، آنها در برنامهٔ تلویزیونی "Anthropology" در کانال NTV روسیه و در سال ۲۰۰۲ در کانال یک روسیه" ظاهر شدند "." در سال ۲۰۰۲، گروه کنسرت‌هایی را در مسکو اجرا کرد و در "اولین جشنوارهٔ بین‌المللی موسیقی قومی مسکو" شرکت کرد.
مارتیروس خان داویدخانیان (؛ ؛ ۱۸۴۳ – ۱۹۰۵) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آنای مقدس (سنت آنا) شده‌است. وی در کلیسای سورپ گئورگ به خاک سپرده شد.
گاه‌شمار خیزش ۱۴۰۱ ایران به‌صورت جزءبه‌جزء حوادثی را روایت می‌کند که از ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ در پی کشته شدن مهسا امینی در ساختمان پلیس امنیت اخلاقی آغاز شد. این حوادث از شهرهای تهران و سقز (زادگاه مهسا امینی) شروع شد و توسط ایرانیان ساکن شهرهای مختلف ایران و جهان ادامه داشت. از معروف‌ترین شعارهای این قیام شعار «زن، زندگی، آزادی» است. این قیام نخستین‌بار پس از انتشار خبر کشته‌شدن مهسا امینی در ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ (۱۷ سپتامبر ۲۰۲۲) در حوالی میدان آرژانتین تهران (در نزدیکی بیمارستان کسری) آغاز شد که منجر به بازداشت چندتن
بیمارستان کسری) آغاز شد که منجر به بازداشت چندتن از معترضان شد. سپس در روز بعد ۲۷ شهریور ۱۴۰۱ (۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲)، اعتراضات در سقز ادامه پیدا کرد و از آن پس بود که شهرهای دیگر از تمامی استان‌ها به این قیام پیوستند و واکنش‌های بسیاری در سطح ایران و جهان ایجاد شد. مهر. در سومین روز مهرماه سی‌ان‌ان مقاله‌ای دربارهٔ اعتراضات ایرانیان منتشر کرد که در بخشی از آن نوشته شده: «در این اعتراضات، نسل جوانی از ایرانیان علیه دهه‌ها سرکوب در خیابان‌ها قیام می‌کنند و مسلماً جسورتر از همیشه هستند.» ۸۰۰ نفر از نویسندگان و
جسورتر از همیشه هستند.» ۸۰۰ نفر از نویسندگان و فعالان حوزه ادبیات و رشته‌های مختلف کودکان و نوجوانان، طی بیانیه‌ای دربارهٔ تداوم نقض گستردهٔ حقوق کودکان در ایران هشدار دارند. درمیان این ۸۰۰ نفر، چهره‌های سرشناسی مانند مصطفی رحماندوست، مرضیه برومند و افسانه شعبانژاد دیده می‌شود و در بیانیهٔ خود گفته‌اند «براساس مفاد پیمان‌نامهٔ جهانی حقوق کودک و همین‌طور قانون حمایت از اطفال و نوجوانانِ ایران، پاسخ هیچ معترضی، به ویژه معترض نوجوان گلوله و جای او در زندان نیست. ما مجدانه خواستار آزادی فوری نوجوانان
زندان نیست. ما مجدانه خواستار آزادی فوری نوجوانان بازداشت‌شده و پایان‌دادن به سرکوب خونینِ معترضان هستیم». در این درگیری بر پایه آمار شورای تأمین سیستان و بلوچستان ۳۵ نفر کشته شدند، اما فعالان بلوچ حدود ۱۰۰ نفر از قربانیان را شناسایی کرده‌اند. به گزارش نت‌بلاکس در ۱۱ مهر یکی از شدیدترین قطعی‌های اینترنت در سراسر ایران اعمال شد و ارتباطات خارجی از طریق اینترنت در بسیاری از مناطق به‌طور کامل قطع شد. در روز ۳۰ مهرماه برابر با ۲۲ اکتبر، به دنبال فراخوان بزرگی توسط انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس ۷۵۲،
انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس ۷۵۲، ایرانیان از سراسر اروپا و خارج از اروپا در تظاهرات عظیم ۸۰ تا ۱۰۰ هزار نفری در مرکز شهر برلین شرکت کردند.
مریم مرسل ( , ) (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۵۰) آهنگساز و خواننده سومالیایی است. زندگی‌نامه. مرسل در سومالی در خانواده‌ای مسلمان با چهار دختر بزرگ شد. خانوادهٔ مرسل اصالتاً اهل سومالی و از قبیلهٔ مادیبان هستند. او در نوجوانی سنت‌شکنی کرد و به‌طور حرفه‌ای خوانندگی را در موگادیشو آغاز کرد. در کلوپ‌های شبانه اجرا می‌کرد و برند موسیقی‌اش، با ترکیبی از بلوز، سول، تأثیرات سومالیایی و عربی و معروف به "جاز سومالی،" در سراسر کشور محبوب شد. او که عمدتاً به صورت انفرادی اجرا می‌کرد، با Waaberi، یک گروه موسیقی و رقص ۳۰۰ نفره
می‌کرد، با Waaberi، یک گروه موسیقی و رقص ۳۰۰ نفره مرتبط با تئاتر ملی سومالی، همکاری کرد. بعداً، پس از انتقاد از دولت نظامی حاکم وقت سومالی، او به مدت دو سال از خوانندگی محروم شد و با تاکسی امرار معاش می‌کرد. در طول جنگ داخلی متعاقب آن در سرزمین مادری، مرسل و پنج فرزندش به جیبوتی همسایه نقل مکان کردند و او آنجا در سفارت دانمارک پناهندگی یافت. ایشن پیشامد بود که زمینهٔ ضبط انفرادی او به "نام The Journey" با گیتارها، سکانس‌ها و آوازهای پشتیبان پیتر گابریل را فراهم کرد. مرسل هنوز در خارج از کشور زندگی می‌کند و
کرد. مرسل هنوز در خارج از کشور زندگی می‌کند و اکنون در بریتانیا اقامت دارد. او با وابری به اروپا سفر کرده و با نینا سیمون ظاهر شده‌است. کار او توسط کمپانی رکورد پیتر گابریل Real World تولید شده‌است.
کهن‌شکاری ، نام سرده غیررسمی یک کیمرای فسیلی از چین در مقاله‌ای است که در مجله "National Geographic" در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این مجله ادعا کرد که این فسیل یک "حلقه گمشده " بین پرندگان و دایناسورهای ددپای زمینی است. حتی پیش از این انتشار، تردیدهای شدیدی در مورد درستی این فسیل وجود داشت. مطالعات علمی بیشتر نشان داد که این یک چیز جعلی ساخته‌شده از قطعه‌های فسیل‌های واقعی از گونه‌های مختلف است. ژو و همکاران متوجه شدند که سر و بخش بالایی بدن در واقع متعلق به نمونه‌ای از پرنده فسیلی اولیه "یانورنیس" است. یک مطالعه
از پرنده فسیلی اولیه "یانورنیس" است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۲ نشان داد که دم آن متعلق به یک دونده‌خزنده بالدار کوچک به نام خردشکاری است که در سال ۲۰۰۰ نام‌گذاری شد. پاها و انگشتان متعلق به جانوری است که هنوز ناشناخته است.
کوتنی‌کلا ، یک بندپای منقرض‌شده از کامبرین میانی است از پارک ملی کوتنای کانادا توصیف شده‌است. در اصل به عنوان عضوی از "بندپایان با زائده بزرگ " در نظر گرفته می‌شود، اگرچه مطالعات بعدی وابستگی آن به چالش کشیده شد. بر پایهٔ تجزیه و تحلیل کلاسیک، به نظر می‌رسد که "کوتنی‌کلا" آرایه خواهری "ورتنلا" است. نام گونه "دپی" از جانی دپ بازیگر پس از بازی در نقش ادوارد دست‌قیچی در فیلمی به همین نام گرفته شده‌است.
کچچی‌اوغلو محمد (; – ) خواننده موسیقی مقامی آذربایجانی بود. زندگی‌نامه. کچچی‌اوغلو محمد در سال ۱۸۶۴ در شهر شوشی چشم به جهان گشود. او نقش ویژه ای در توسعه فرهنگ موسیقی آذربایجان از خود نشان داد. وی هنر خوانندگی موسیقی مقامی را در مدرسه «خاری‌بلبل» شوشی و نزد خواننده نام‌آور، مشهدی ایسی، فرا گرفت. وی از سفرهای کاری متعددی در کارنامه خود برخوردار است. کچچی‌اوغلو محمد علاوه بر خوانندگی، به فعالیت‌های آموزشی نیز می‌پرداخت. در سال ۱۹۲۶ عزیر حاجی‌بیگف از وی برای شروع کار به عنوان مربی موسیقی در تالار دولتی
برای شروع کار به عنوان مربی موسیقی در تالار دولتی فیلارمونیک آکادمیک آذربایجان دعوت کرد و کچچی‌اوغلو محمد خوانندگان جوان موسیقی مقامی زیادی را تربیت کرد. کچچی‌اوغلو محمد در تاریخ ۲۰ نوامبر سال ۱۹۴۰ در شهر قبه آذربایجان شوروی سابق دیده بر جهان فروبست. فعالیت‌های هنری. کارگان کچچی‌اوغلو محمد شامل موسیقی‌های مقامی کلاسیک، تصنیف‌ها و موسیقیهای فولک است. مخصوصاً، دونفری خواندنی وی از صحنه‌هایی از داستان «لیلی و مجنون» محمد فضولی به همراه جبار قاریاغدی‌اوغلو در آن روزگار محبوبیت و معروفیت فراوانی داشت. تعدادی از
روزگار محبوبیت و معروفیت فراوانی داشت. تعدادی از موسیقی‌های مقامی، تصنیف‌ها و موسیقیهای فولکی که وی خوانده بود، در سال ۱۹۱۲ در شرکت «Sport-Record» در ورشو و در سال ۱۹۱۴ در شرکت «Ekstrafon» در کی‌یف روی صفحه گرامافون ضبط شد.
تاکامیتسو کاتایاما (به ؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر پیشین اهل ژاپن است که در دستهٔ وزنی ۷۴–۷۶ کیلوگرم کشتی فرنگی رقابت می‌کرد. او در دو دورهٔ بازی‌های المپیک (۱۹۹۶، ۲۰۰۰) برای ژاپن شرکت کرد. او برندهٔ یک مدال نقره (۱۹۹۸) و یک برنز (۱۹۹۴) از بازی‌های آسیایی و یک مدال طلا (۱۹۹۷)، دو نقره (۱۹۹۶، ۲۰۰۰) و دو برنز (۱۹۹۵، ۱۹۹۹) را نیز از مسابقات قهرمانی کشتی آسیا کسب کرده است.
کازو کاتسوراموتو (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
شونیچی کاوانو (؛ ۲۹ نوامبر ۱۹۳۶ – ۱۲ مه ۲۰۰۹) کشتی‌گیر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
مالی‌بیگلی حمید () خواننده موسیقی مقامی و تارزن قرون ۱۹–۲۰ آذربایجانی و نماینده مکتب موسیقی قره‌باغ بود. زندگی‌نامه. مالی‌بیگلی حمید در سال ۱۸۶۹ در دهکده مالی‌بیگلی شهر شوشی چشم به جهان گشود. قبل از آنکه «گروه موسیقی خوانندگان موسیقی مقامی اهل قره‌باغ» تشکیل شده توسط حاجی هوسی ملحق شده و موصیقی‌های مقامی کلاسیک شرقی و آذربایجانی را نزد حاجی هوسو و مشهدی ایسی بیاموزد، به عنوان گاری‌چی مشغول به کار شد. حمید علاوه بر آوازخوانی، نواختن تار را نیز فرا گرفت. اولین مربی تار وی صادق‌جان بود. فعالیت‌های هنری. اولین
مربی تار وی صادق‌جان بود. فعالیت‌های هنری. اولین اجرای او در شوشی در مهمانی شخصی به نام «نجفقلی‌آقا» با همراهی حاجی هوسو، مشهدی ایسی، صادق‌جان و «آوانس» صورت پذیرفت. پس از این اجرا، از حمیداغلب به جشن‌های عمومی دعوت به عمل می‌آمد. مدتها در مجالس عروسی و عمومی همراه با نوازندگانی مانند «جوادبگ خانازایسکی»، «مشهدی زینال»، «آرسن یارامیشف» و بعدها مشهدی جمیل امیروف و قربان پیریموف به آوازخوانی پرداخت. مالی‌بیگلی حمید به عنوان بازیگر نیز فعالیت می‌کرد. نام او را می‌توان بر روی پوسترهای اجراهای اپرا چون «لیلی و
می‌توان بر روی پوسترهای اجراهای اپرا چون «لیلی و مجنون» اثر عزیر حاجی‌بی‌اف و «سیفال ملک» از مشهدی جمیل امیروف مشاهده کرد. مالی‌بیگلی حمید بسیاری از اوقات در مراسم‌ها آوازخوانی و نوازندگی را همزمان انجام می‌داد. با وجود اینکه همه انواع موسیقی‌های مقامی را با تار می‌نواخت، بیشتر به خوانندگی در مراسم‌ها گرایش داشت. آهنگ‌های «راست» و «سه‌گاه» در اجرای او در سرتاسر ماوراءقفقاز محبوبیت بسزایی داشت. وی نه تنها «سه‌گاه» را در چندین نوع می‌خواند، بلکه «یتیم سه‌گاه» و «اورتا سه‌گاه» را در قالب خودش اجرا می‌کرد. به
و «اورتا سه‌گاه» را در قالب خودش اجرا می‌کرد. به خاطر نوآوری‌ای که برای موسیقی مقامی «سه‌گاه» به ارمغان آورده بود، خوانندگان آن مقامی را در میان خود «حمید سه‌گاه» می‌نامیدند. حمید در آغاز قرن بیستم به همراه خانواده خود به شهر گنجه کنونی نقل مکان کرد. در اینجا با مشهدی جمیل امیروف آشنا شد و به مدت مدیدی با هم همکاری کردند. مشهدی جمیل با تار حمید را و حمید مالی‌بیگلی نیز متقابلاً در تار مشهدی جمیل را همراهی می‌کردند. آنها با هم به مجالس عروسی و مجالسی که در شهرهای کنونی گنجه، شمکر، قزاق، تفلیس و مناطق اطراف
کنونی گنجه، شمکر، قزاق، تفلیس و مناطق اطراف آنها برپا می‌شد، می‌رفتند و در آنجا به اجرای برنامه می‌پرداختند. مالی‌بیگلی حمید بارها به شهرهای رشت و انزلی ایران دعوت شد. وی همچنین همراه با برادرش «عسگر قربانوف»، و نوازنده کمانچه «بویوک‌کیشی علی اف» برنامه‌هایی را انجام داد. مالی‌بیگلی حمید در سال ۱۹۱۰ و درپی دریافت دعوت شرکت «گرامافون»، راهسپار ریگا شد و در آنجا چندین اجرا را روی صفحه گرامافون ضبط کرد. وی نه تنها به آوازخوانی ترانه‌های شور، راست، «یتیم سه‌گاه»، همایون و تصنیف‌ها و موسیقی محلی بسنده نمی‌کرد،
همایون و تصنیف‌ها و موسیقی محلی بسنده نمی‌کرد، بلکه خود تار هم می‌نواخت. برادرش «عسگر قربانوف» نیز چندین قطعه موسیقی مقامی با او خوانده بود. His brother Asgar Gurbanov also sang several mughams with him. بعدها به دلیل بروز مشکلاتی در صدایش، مالی‌بیگلی حمید فقط تارنوازی را پیشه کرد. وی در کنسرت‌هایی که در قره باغ، گنجه و تفلیس برگزار شد، کچچی‌اوغلو محمد، قاسم عبدالله‌اف، موسی شوشینسکی، اسلام عبدالله‌اف، مشهدی محمد فرضعلی‌اف، محمدقلی شوشینسکی و بولبول را در اجرای برنامه‌های موسیقی‌اشان با تار همراهی کرد.
اجرای برنامه‌های موسیقی‌اشان با تار همراهی کرد. مالی‌بیگلی حمید در روز ۲۲ مارس سال ۱۹۲۲ در شهر آغ‌دام دار فانی را بدرود گفت.