payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختلف، از جمله نمایشنامه‌های صحنه‌ای، نمایش‌های رادیویی، قسمت‌های تلویزیونی و فیلم‌های بلند بازآفرینی شده‌است. فلورنس الدریج، بازیگر نیویورکی، ایفاگر این نقش در نمایش اقتباسی برادوی از رمان فیتزجرالد بود. این نمایش در سال ۱۹۲۶، در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. در همان سال، لوئیس ویلسون نقش دیزی را در اقتباس گمشدهٔ سینمایی گتسبی بزرگ ایفا کرد. در طول دهه‌های بعدی، بسیاری از بازیگران زن از جمله بتی فیلد، فیلیس کرک، جین کرین، میا فارو، میرا سوروینو، پیپا بنت-وارنر و کری مولیگان این نقش را بازی کرده‌اند.
بنت-وارنر و کری مولیگان این نقش را بازی کرده‌اند. تجسم‌ها. صحنه. فلورنس الدریج، نخستین بازیگر ایفاگر نقش دیزی بیوکنن در یکی از گونه‌های رسانه‌ای بود. در سال ۱۹۲۶، این بازیگر ۲۴ ساله در یکی از نمایش‌های برادوی که اقتباسی از رمان فیتزجرالد بود، نقش دیزی را بازی کرد. جرج کیوکر کارگردان این نمایش بود و در تئاتر امباسادور به روی صحنه رفت. این نمایش تماشاگران را به وجد آورد و نقادان نقدهای مطلوبی درمورد آن منتشر کردند. این نمایش برای ۱۱۲ بار اجرا شد و پس از آن که بازیگر اصلی آن، جیمز رنی برای دیدار با یکی از
که بازیگر اصلی آن، جیمز رنی برای دیدار با یکی از اعضای خانواده بیمار به بریتانیا سفر کرد، متوقف شد. اگرچه اف. اسکات فیتزجرالد نتوانست این نمایش را به‌خاطر حضور در اروپا ببیند اما هارولد اوبر، مدیر برنامه‌های وی، نظرات مثبت دربارهٔ نمایش را از طریق تلگراف به فیتزجرالد منتقل کرد.
غلامان خاصه شریفه ارتشی بود متشکل از غلامان ارمنی، چرکس و گرجی که در جریان لشکرکشی‌های دوران صفوی به قفقاز اسیر شده بودند. این نیروی نظامی توسط شاه عباس برای مقابله با قدرت «قبایل تُرک قزلباش» که اشراف نظامی صفویان را تشکیل می‌دادند، ایجاد شد. شکل‌گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی‌های رزمی قزلباشان را نداشتند. تاریخ. حامیان اصلی صفویان، قبایل تُرک بودند که قزلباش، خوانده می‌شدند. مهم‌ترین قبایل قزلباش
که قزلباش، خوانده می‌شدند. مهم‌ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. هر دودمان به بخش گوناگونی از ایران مهاجرت کرد و رهبرانشان پس از فتح آن مناطق به حکومت آن دیار منصوب شدند؛ بنابراین استاجلوها در آذربایجان و بخشی در عراق عجم و کرمان اقامت کردند؛ طایفه قهرمانلو در شیروان و ایل شاملو در خراسان اقامت نمود، و ایل تکلو حکمرانی اصفهان، همدان و بخش‌هایی از عراق عجم را گرفت؛ فارس در دست ایل
و بخش‌هایی از عراق عجم را گرفت؛ فارس در دست ایل ذوالقدر بود، ایل افشار کهگیلویه و خوزستان را داشت و بغداد در کنترل طایفه ماوشلو قبیله‌ای کوچکتر و منشعب از آق‌قویونلو بود. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بعدی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و
تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می‌کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود. شاه عباس از همان لحظه به قدرت رسیدن متوجه شد که یا باید
از همان لحظه به قدرت رسیدن متوجه شد که یا باید اقتدار خود را بر قزلباش‌ها تحمیل کند یا بازیچه و ابزار آنها باقی بماند. اما ترکمانان قزلباش همچنان ستون فقرات نظامی دولت صفوی بودند. اگر آنها را تضعیف می‌کرد، دولت را تضعیف کرده بود. او در زمانی که عثمانی‌ها مناطق وسیعی از قلمرو صفوی را در شمال غرب در اختیار داشتند نمی‌توانست از عهده این این کار (تضعیف قبایل قزلباش) برآید. راه حل او تشکیل یک ارتش جدید و دائمی متشکل از سربازگیری از غلامان خاصه شریفه بود. این غلامان مسیحیان گرجی، ارمنی و چرکس بودند که در جریان
مسیحیان گرجی، ارمنی و چرکس بودند که در جریان لشکرکشی‌های صفویان به قفقاز، به اسلام گرویدند و به اسارت درآمدند و برای خدمت در خاندان سلطنتی آموزش دیدند. به جز اینکه این غلامان با استخدام سیستماتیک جذب نمی‌شدند، از بسیاری جهات مشابه ینی چری‌های عثمانی بودند. وفاداری این غلامان به شخص شاه بود نه به یک قبیله و در نتیجه پشتوانه ارزشمندی برای شاه در اختلافاتش با قزلباش‌ها بود. ایجاد سپاه غلامان خاصه شریفه راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود. اما در درازمدت، باعث ایجاد مشکلاتی نیز شد. ایجاد یک ارتش دائمی باعث
ایجاد مشکلاتی نیز شد. ایجاد یک ارتش دائمی باعث ایجاد مشکلی با ماهیت متفاوت شد، یعنی مشکل مالی. نیروهای قبیله ای به سبک قدیم توسط رؤسای قبایل خود که در عین حال فرمانداران ایالات نیز بودند و مجاز به استفاده از درآمدهای ایالت برای تأمین هزینه‌ها بودند. تنها بخش کوچکی از مالیات‌های اخذ شده در ایالات (استان‌ها) به خزانه سلطنتی راه می‌یافت. شاه عباس بار دیگر راه حلی یافت که در کوتاه مدت مؤثر بود، در برخی ایالات، شاه به منظور تأمین بودجه لازم برای سپاه جدید، مستخدمانی را منصوب کرد که مالیات‌ها را جمع‌آوری کرده و
را منصوب کرد که مالیات‌ها را جمع‌آوری کرده و مستقیماً به خزانه سلطنتی واریز می‌کردند. این سیاست که توسط جانشینان وی نیز ادامه و گسترش یافت، توازن میان قزلباشان و سپاه غلامان خاصه شریفه (ارامنه، چراکسه و گرجی‌ها) را برهم زد. معرفی غلامان خاصه شریفه به عنوان نیروی سوم، فرصت شاه را برای مانور بین عناصر رقیب قزلباش و تاجیک در ایالات افزایش داد و به تجدید سازماندهی قابل توجهی در نظام اداری صفوی انجامید. در پایان سلطنت شاه عباس اول، غلامان خاصه شریفه حدود یک پنجم مناصب عالی اداری را به عهده گرفتند و این نسبت در
مناصب عالی اداری را به عهده گرفتند و این نسبت در زمان جانشینان او افزایش یافت. دفاتر جدید نشان دهنده اهمیت فزاینده غلامان خاصه شریفه بود. دارندگان دو مورد از این مناصب، قلرآقاسی (فرمانده هنگ‌های غلامان) و تفنگنچی‌آقاسی (فرمانده هنگ تفنگداران) در زمره شش فرمانده اصلی دولت قرار داشتند. در نتیجه، منصب امیرالامرا یا فرمانده کل قوای قبایل قزلباش (و به‌طور ضمنی، فرمانده تمام نیروهای مسلح صفوی) فاقد اهمیت شد.
توتیر (به زبان آسی : Тутыр) ارباب گرگ ها در اساطوره های آسی است. او اغلب به آنها اختیار می دهد، اما گاهی اوقات به آن ها گرسنگی می دهد. نام "توتیر" از نام سنت تئودور تیرون گرفته شده است. گفته می شود که توتیر اغلب با حامی گوسفند فلورا در ستیز است. آسی ها معتقد بودند که گرگ‌ها بدون اراده توتیر نمی‌توانند به دام‌ها حمله کنند و در زمانی که گرگ‌ها به دام‌ها حمله می‌کنند، توتیر را فرا می خواندند که منجر به فرار گرگ‌ها شود. همچنین برای خشنودی توتیر بز و قوچ قربانی می کردند و می پنداشتند اگر این کار را انجام ندهند
می کردند و می پنداشتند اگر این کار را انجام ندهند باعث می شود توتیر به گرگ ها دستور بدهد به چهارپایان و حتی انسان ها حمله کننند. توتیر در حماسه نارت یکی از دوستان نارت ها است که بارها به ان ها کمک کرده است. به عنوان مثال، سوسلان نیروی خود را از شیر گرگ گرفته بود.
انزو فررو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که برای بوکا جونیورز در آرژانتین و اسپورتینگ خیخون در اسپانیا بازی کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین و آرژانتین بازی کرده‌است.
دیوگو فیگویراس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست دفاع راست بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده‌است.
یوهانه نیلسداتر (نروژی: Johanne Nielsdatter) متولد سده هفدهم میلادی و مرگ به سال ۱۶۹۵م، یک زن نروژی بود که به جرم جادوگری محکوم به اعدام شد.حکم صادره بر این اساس استوار بود که چندین نفر از اشخاص برجسته در دریا در اثر طوفان جان باخته بودند و به تشخیص دادگاه این تراژدی نتیجه سحر و جادوی یوهانه نیلسداتر بود. حکم اعدام در سال ۱۶۹۵م، در ترومس به اجرا درآمد و به این ترتیب یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که به جرم جادوگری در نروژ محکوم و اعدام شده‌است. پیشینه. در مورد جزئیات زندگی یوهانه نیلسداتر اطلاعات بسیار
مورد جزئیات زندگی یوهانه نیلسداتر اطلاعات بسیار اندکی در دسترس است. اما مدارک پرونده وی در اسناد دادگاه محلی که امروز در ترومس واقع شده، کشف شده‌اند. اولین دور رسیدگی به پرونده وی در ۲۷ آوریل ۱۶۹۵م، در دادگاه محل برگزار شد. در این دور یوهانه مجرم شناخته و به اعدام محکوم شد. اما اجرای حکم نیاز به تأیید سطح بالاتری در دستگاه قضایی داشت؛ بنابر این تا بازخورد از مقامات عالی، یوهانه در زندان تحت بازداشت به سر برد. از سرنوشت قطعی این پرونده، اطلاع دقیقی در دست نیست. اما احتمالاً حکم اعدام تأیید و یوهانه نیلسداتر
اما احتمالاً حکم اعدام تأیید و یوهانه نیلسداتر در شعله‌های آتش سوزانده شد. در همه حال پرونده یوهانه نیلسداتر جالب است؛ زیرا در نوع خود آخرین موردی است که در نروژ جاری شده‌است. مجریان دادگاه محلی. اگر چه در مورد زندگی شخص یوهانه نیلسداتر، اطلاعات بسیار ناچیز است. اما از سوی دیگر بر اساس مدارک ثبت شده در پرونده می‌توان تا حدودی به شخصیت و طرز فکر مقامات و مسئولان قضایی و دادگاه پی برد. طبق این مدارک، یوهانه نیلسداتر و یک زن دیگر به اتهام جادوگری در اوایل ماه مارس ۱۶۹۵م، دستگیر و زندانی شده‌اند. طبق همین
ماه مارس ۱۶۹۵م، دستگیر و زندانی شده‌اند. طبق همین مدارک به نظر می‌رسد که آن زن دیگر پیش از تعیین رای نهایی دادگاه، اقدام به خودکشی کرده و خود را در زندان می‌کشد. ضابط این دستگیری و مسئول تجسس، نماینده پادشاه و حاکم محل است. این دو زن، ابتدا در خانه یکی از مالکان محل که اهل برگن است، حبس می‌شوند. طبق مدارک بابت مخارج نگهداری از زندانیان در دو ماه مارس و آوریل سال ۱۶۹۵م، مبلغی به پول رایج آن زمان، به مالک خانه پرداخت شده‌است. یوهانه نیلسداتر تا ۱۳ ژوئیه در حبس خانگی باقی می‌ماند. از این تاریخ تا اواسط نوامبر
خانگی باقی می‌ماند. از این تاریخ تا اواسط نوامبر ۱۶۹۵م، مسئولیت نگهداری از زندانی به کلانتر محل واگذار شده‌است. ظاهراً کلانتر، زندانی را در ملک شخصی خود حبس می‌کند. چرا که دختر بزرگ کلانتر مسئول رساندن آب و خوراک به زندانی بوده و او را شخصاً می‌شناخته‌است. قاضی دادگاه که مسئولیت رسیدگی به پرونده، همراه با منشی دادگاه که مردی از اهالی محل است، به او سپرده شده بوده، اختیار رسیدگی به پرونده‌های جنایی و هم صدور حکم اعدام داشته‌است. مدارک پرونده نزد قاضی نگهداری می‌شده‌است. طبق این مدارک قاضی ضمن توافق با یک
می‌شده‌است. طبق این مدارک قاضی ضمن توافق با یک هیئت منصفه متشکل از بزرگان محلی، حکم اعدام در شعله‌های آتش را در مورد یوهانه نیلسداتر صادر کرده؛ و یکی از رعیت‌های محلی نیز به عنوان جلاد و مجری حکم انتخاب می‌شود. طلسم وضع هوا. در دادخواست دادگاه از جمله آمده: گویا بنا به اعتقاد دادستان، یوهانه نیلسداتر قدرت جادویی خود را از یکی از دستیاران شیطان، به نام «کنوت» دریافت کرده بود. در پرونده‌های متعدد مربوط به جادوگری در فینمارک، این ادعا که متهم با دستیاران شیطان با نامهای عادی، دمخور بوده، رایج بود.نهایتا
شیطان با نامهای عادی، دمخور بوده، رایج بود.نهایتا یوهانه به جرم خود اعتراف کرده و کشتن چهار نفر و آسیب به سلامتی افراد بیشتر و کارهای بدتر از آنها را به گردن گرفته‌است. بنا بر درک آن زمان، دادگاه بی شوخی با یک جادوگر واقعی روبرو بود. امروز ما می‌دانیم که شخصی که سابقاً حاکم و نماینده پادشاه در محل بوده، دریک حادثهٔ دریایی، به همراه همسرش در سال ۱۶۹۵م، کشته شده‌است. اگر چه مدرکی در دست نیست که مرگ حاکم و همسرش مشخصا به جادوی یوهانه نسبت داده شده باشد. اما این نکته که جادو به وضع هوا و دریا ارتباط داده شده،
نکته که جادو به وضع هوا و دریا ارتباط داده شده، روشن است. همچنین این موضوع با اصطلاح رایج در شمال نروژ، که جادوگران را جادوگر دریا می‌نامند، مطابقت دارد. صدور حکم. نتیجه پرونده در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۶۹۵م، در آخرین جلسه دادگاه روشن می‌شود. جلسه ای که در آن تصمیم گرفته شده که یوهانه نیلسداتر را داخل آتش انداخته و بسوزانند. در مدارک پرونده، در صدور حکم به قوانین نروژ در سال ۱۶۸۷م، فصل اول و ماده نهم استناد شده‌است. رئیس دادگاه و نماینده پادشاه با مهر خود قانونی بودن حکم را تأیید کرده‌است. آتش مراسم اعدام
بودن حکم را تأیید کرده‌است. آتش مراسم اعدام احتمالاً در روستای محل یا یکی از جزایر نزدیک به محل افروخته شده‌است. در این مرحله طبق روال معمول، همه جزئیات مربوط به پرونده باید به قاضی دادگاه تحویل داده می‌شد. اما متأسفانه در تاریخچه دادگاه بین سالهای ۱۶۹۱ تا ۱۷۰۸م، بخشی گم شده و ما قادر نیستیم روند پرونده را در سطوح بالاتر قضایی پیگیری کنیم. نه در نروژ و نه در کپنهاگ، پرونده جادوگری این دادگاه یافت نشد. همه مدارک مربوط به دادگاه بدوی در محل است. می‌توان تصور کرد که این پرونده اصلاً در دادگاه بالاتری بررسی
کرد که این پرونده اصلاً در دادگاه بالاتری بررسی نشده‌است. دستگاه قضایی در قرن هفدهم میلادی تمرکز نداشت و آشفته بود. در سال۱۶۹۵م، یکسری اصلاحات در نظام قضایی نروژ اعمال شد. کلانتری‌های چند محل همسایه در هم ادغام شدند. به علاوه در تقسیم مشاغل و مسئولیتهای قضایی تنوع بیشتری ایجاد شد. در نتیجه این اصلاحات بعضی از مناصب حذف شد یا تغییر کرد. ضمن آنکه روشن می‌شود که حاکم محل قادر نبوده حساب مالی خود را پس دهد و این نکته با واکنش حسابرس روبرو شده‌است. چنین شرایطی می‌توانست روی روند دادگاه جادوگری اثر داشته باشد.
می‌توانست روی روند دادگاه جادوگری اثر داشته باشد. به نظر می‌رسد که یوهانه نیلسداتر آخرین فردی است که در نروژ با استناد به قانون سال ۱۶۸۷م، مبنی بر ممنوعیت جادو، به اعدام محکوم شده‌است. پس از سال ۱۶۹۵م، دیگر هرگز آتشی برای مجازات جادوگران در نروژ روشن نشد. با این حال تا سال ۱۷۵۷م، همچنان جرایمی مانند لواط و رابطه جنسی با جانوران با سوزاندن در آتش، مجازات، یا به آن تهدید می‌شده‌است.
سرخیو آرلانو استارک (); ( – ) افسر نظامی اهل شیلی بود. او جوخه ای به نام کاروان مرگ را رهبری می‌کرد، که به واسطهٔ تردد توسط هلی کوپتر، ۹۷ نفر از مردم شیلی را به قتل رساند و باعث تثبیت قدرت آگوستو پینوشه بر شیلی شد. زندگی‌نامه. آرلانو استارک در روز ۱۰ ژوئن ۱۹۲۱، در سانتیاگو بدنیا آمد، او به سرعت سلسله مراتب نظامی را طی کرد. آرلانو در کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش فورت لون‌وورت، کانزاس آموزش دید. در دههٔ ۱۹۶۰، دستیار رئیس‌جمهور ادواردو فرای مونتالوا بود و در اسپانیا خدمت کرد. آرلانو استارک، یکی از افسران کلیدی
خدمت کرد. آرلانو استارک، یکی از افسران کلیدی درگیر در کودتای ۱۱ سپتامبر، ۱۹۷۳ بود که رئیس‌جمهور منتخب مردمی، سالوادور آلنده را سرنگون کرد و منجر به قدرت رسیدن پینوشه گردید. بعد از کودتا، او جوخه ای از افراد منتخب را تدارک دید تا به مدت دو ماه، از شهری به شهر دیگر رفت تا مخالفین حکومت جدید دیکتاتوری را بیابد. هر بار که متمردین به قتل می‌رسیدند، نام آنها از فهرست حذف می‌شد. تخمین زده می‌شود که «کاروان مرگ»، ۷۵ زندانی سیاسی را به قتل رسانده‌است. جوخه هلیکوپتر، چند فرمانده ارتش را که در حال برنامه‌ریزی برای
چند فرمانده ارتش را که در حال برنامه‌ریزی برای رژه بزرگ بودند و انتظار بهره‌گیری از سلاح‌های سنگین را نداشتند، غافلگیر کرد. به سربازان فرمان داده شد که قتل‌ها را بدون تأخیر انجام دهند و اجساد در چاه‌های عمودی معدن یا در بیابان آتاکاما رها شدند.
کیتی اونیل (; – ) مهندس، راننده خودروی مسابقه‌ای، بدل‌کار، و شیرجه‌رو اهل ایالات متحده آمریکا بود. کیتی لین اونیل (زاده ۲۴ مارس ۱۹۴۶ – درگذشته ۲ نوامبر ۲۰۱۸) یک بدلکار و مسابقه‌دهنده آمریکایی بود که به عنوان «سریع‌ترین زن جهان» لقب گرفت. یک بیماری در اوایل کودکی او را ناشنوا کرد، و بیماری‌های بیشتر در اوایل بزرگسالی باعث کوتاهی مدت شغلش در شنا شد. حرفه بعدی اونیل به عنوان یک بدلکار و راننده مسابقه منجر به به تصویر کشیدن او در یک فیلم تلویزیونی و به عنوان یک چهره اکشن شد. رکورد سرعت مطلق زنان او تا سال ۲۰۱۹
چهره اکشن شد. رکورد سرعت مطلق زنان او تا سال ۲۰۱۹ پابرجا بود. اوایل زندگی. کیتی لین اونیل در ۲۴ مارس ۱۹۴۶ در کورپس کریستی، تگزاس به دنیا آمد. جان اونیل، پدرش، یک افسر در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا بود که یک چاه کن نفتی بود. او در کودکی کیتی در یک سانحه هوایی جان باخت. مادرش، پتسی کامپتون اونیل، چروکی بومی بود. در پنج ماهگی، اونیل به بیماری‌های همزمان دوران کودکی مبتلا شد، شنوایی خود را از دست داد. پس از اینکه ناشنوایی او در سن دو سالگی آشکار شد، مادرش لب خوانی و گفتار را به او آموزش داد، در نهایت
لب خوانی و گفتار را به او آموزش داد، در نهایت تبدیل به یک گفتاردرمانگر شد و مدرسه ای برای دانش آموزان با اختلالات شنوایی در ویچیتا فالز، تگزاس تأسیس کرد. در نوجوانی، کیتی به یک شیرجه رو سکوی ۱۰ متری و شیرجه رو تخته پرشی ۳ متر تبدیل شد و در مسابقات قهرمانی شیرجه اتحادیه ورزشکاران آماتور برنده شد. او در سال ۱۹۶۲ با مربی شیرجه سامی لی تمرین کرد. قبل از رقابت‌های تمرینی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، او مچ دست خود را شکست و به مننژیت نخاعی مبتلا شد، که توانایی او را در راه رفتن تهدید کرد و به رقابت او برای یک
او را در راه رفتن تهدید کرد و به رقابت او برای یک موقعیت در تیم شیرجه المپیک پایان داد. او در ۱۰۰ متر کرال پشت و ۱۰۰ متر شنا آزاد در المپیک تابستانی ناشنوایان ۱۹۶۵ شرکت کرد.[۷] پس از بهبودی از مننژیت، او علاقه خود را به شیرجه از دست داد و به اسکی روی آب، غواصی اسکوبا، چتربازی و کایت‌سواری روی آورد و اظهار داشت که شیرجه «برای من به اندازه کافی ترسناک نبود». در اواخر ۲۰ سالگی، او تحت دو درمان سرطان قرار گرفت. حرفه. در سال ۱۹۷۰، اونیل به مسابقه در آب و خشکی پرداخت و در Baja 500 و Mint 400 شرکت کرد. او هنگام
و در Baja 500 و Mint 400 شرکت کرد. او هنگام مسابقه موتور سیکلت با بدلکاران هل نیدهام و ران همبلتون آشنا شد و با همبلتون زندگی کرد، مسابقه را برای مدتی رها کرد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او وارد کار بدلکاری شد و با نیدهام، همبلتون و دار رابینسون تمرین کرد. در سال ۱۹۷۶، او اولین زنی بود که با استانت آنلیمیتد، آژانس بدلکاری پیشرو، همکاری کرد. او به عنوان یک بدلکار در فیلم‌های زن بیونیک، فرودگاه ۷۷، برادران بلوز (فیلم) و سایر تولیدات تلویزیونی و سینمایی ظاهر شد. در فیلمبرداری یک قسمت از زن شگفت‌انگیز در سال ۱۹۷۹،
فیلمبرداری یک قسمت از زن شگفت‌انگیز در سال ۱۹۷۹، اونیل برای اجرای یک بدلکاری بسیار دشوار به جای جنین اپر، که بدلکار معمول لیندا کارتر بود، استخدام شد. در این روند، او رکورد پرش ارتفاع ۱۲۷ فوتی (۳۹ متر) را در ولی هیلتون ۱۲ طبقه در شرمن اوکس کالیفرنیا به ثبت رساند. جسه کوچکش (قد ۱۵۷ سانتی‌متری و وزن ۹۷ پوند (۴۴ کیلوگرم) به او اجازه داد در برابر نیروهای ضربه مقاومت کند. او بعداً با سقوط ۱۸۰ فوت (۵۵ متر) از هلیکوپتر رکورد خود را شکست. در سال ۱۹۷۷، اونیل رکورد زنان در سرعت ۲۷۵ مایل در ساعت (۴۴۳ کیلومتر در ساعت)
در سرعت ۲۷۵ مایل در ساعت (۴۴۳ کیلومتر در ساعت) را به نام خود ثبت کرد و او در سال ۱۹۷۰ رکورد ۱۰۴٫۸۵ مایل در ساعت (۱۶۸٫۷۴ کیلومتر در ساعت) را در اسکی روی آب در اختیار داشت.
مرگ سالوادور آلنده، در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سالوادور آلنده رئیس‌جمهور شیلی بر اثر جراحت شلیک گلوله، در هنگام کودتا به رهبری آگوستو پینوشه فرمانده کل ارتش شیلی جان سپرد. بعد از چند دهه تردید در مورد اینکه آلنده ممکن است توسط نیروهای مسلح شیلی مورد سوءقصد قرار گرفته باشد، دادگاه شیلی در سال ۲۰۱۱، اجازه نبش قبر و کالبدشکافی جسد آلنده را صادر کرد. تیمی از کارشناسان بین‌المللی، جسد را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که آلنده با یک اسلحه کلاشینکف به خود شلیک کرده است. در ماه دسامبر ۲۰۱۱، قاضی مسئول این پرونده،
است. در ماه دسامبر ۲۰۱۱، قاضی مسئول این پرونده، نتایج بررسی کارشناسان را تأیید کرد و حکم صادر کرد که مرگ آلنده به علت خودکشی بوده است. در روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲، سی و نهمین سالگرد مرگ آلنده، دادگاه تجدید نظر به اتفاق آراء رأی صادر شده توسط دادگاه بدوی را تأیید کرد و پرونده به‌طور رسمی مختومه اعلام گردید. ایزابل آلنده، دختر السالوادور آلنده و عضو سابق مجلس سنای شیلی اظهار کرد که خانواده آلنده از چند مدت قبل پذیرفته‌اند که رئیس‌جمهور سابق به خود شلیک کرده است. او طی مصاحبه ای با بی‌بی‌سی اعلام کرد «نتیجه
است. او طی مصاحبه ای با بی‌بی‌سی اعلام کرد «نتیجه گزارش‌ها با چیزی که ما از قبل به آن باور داشتیم مطابقت دارد. هنگامی که رئیس‌جمهور سابق با موقعیت بسیار سختی مواجه شد، تصمیم گرفت به جای حقارت به زندگی خود خاتمه دهد.»
بنیاد بازماندگان اسیدپاشی یک سازمان غیردولتی بنگلادشی است که به افزایش آگاهی و جلوگیری از اسیدپاشی و ارائه کمک‌های پزشکی و حقوقی به بازماندگان و نجات‌یافتگان اختصاص دارد. پیشینه. این بنیاد در سال ۱۹۹۹ توسط پزشک بریتانیایی دکتر جان موریسون با کمک قابل توجه جراح بریتانیایی دکتر رونالد هیلز و متعاقباً گروهی متشکل از چهار شهروند بنگلادشی کازی فضل الرحمن، دکتر سی.ال. سن جراح پلاستیک، سیگما هدی وکیل و سلیم احمد در ۱۲ مه ۱۹۹۹ با حمایت قابل توجه یونیسف و آژانس توسعه بین‌المللی کانادا در داکا تأسیس شد. نسرین پروین
بین‌المللی کانادا در داکا تأسیس شد. نسرین پروین حق یک شخصیت برجسته در زمینه اصلاحات اجتماعی و حقوق بشر در بنگلادش در سطح بین‌المللی برای این سازمان کمپین برگزار کرد. در سال ۲۰۰۵، منیره رحمان مدیر اجرایی سابق بنیاد بازماندگان اسیدپاشی جایزه حقوق بشر را از سوی عفو بین‌الملل دریافت کرد. متعاقباً از بنیاد بازماندگان اسیدپاشی بنگلادش به عنوان یک سازمان نمونه برای تأسیس سایر سازمان‌های مشابه در اوگاندا، کامبوج و پاکستان استفاده شد که همگی توسط سازمان بین‌المللی نجات یافتگان از اسیدپاشی به سرپرستی سر جان موریسون
یافتگان از اسیدپاشی به سرپرستی سر جان موریسون پشتیبانی می‌شوند. خدمات اعلان و ارجاع (NRS). پس از تأسیس، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی، با کمک یک سازمان مردم نهاد دیگر به نام «توسعه دریافت کمک‌های خارجی» برای ایجاد یک سیستم اطلاع‌رسانی سراسری جهت شناسایی حملات اسیدی در عرض ۲۴ ساعت کار کرد. ظرف ۴۸ ساعت وضعیت بررسی می‌شود و قربانی به بیمارستان بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در داکا منتقل می‌شود. همچنین یک خط تلفن پاسخگو در ۷ روز هفته و ۲۴ ساعته وجود دارد که امکان گزارش حملات و انتقال قربانیان به بیمارستان را فراهم
حملات و انتقال قربانیان به بیمارستان را فراهم می‌کند. همچنین اطلاع‌رسانی به سازمان‌های دولتی، سازمان‌های غیردولتی و رسانه‌ها انجام می‌شود. بیمارستان بنیاد بازماندگان اسید. قربانیان اسیدپاشی به درمان‌های تخصصی از جمله جراحی پلاستیک ترمیمی، فیزیوتراپی و استفاده از لباس‌های تحت فشار نیاز دارند. بیماران معمولاً به درمان تخصصی برای چشم، گوش، بینی، دهان، گردن یا سایر اعضای بدن نیاز دارند. سایر صدمات و شرایط سلامتی از جمله شکستگی، دیابت، بارداری و غیره بر روند درمان تأثیر می‌گذارد. با شروع به کار بنیاد بازماندگان
تأثیر می‌گذارد. با شروع به کار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در سال ۱۹۹۹، بیمارستان کالج پزشکی داکا با واحد سوختگی ۸ تختخوابی خود، تنها بیمارستانی در بنگلادش بود که در درمان هر نوع آسیب سوختگی تخصص داشت. برای اصلاح بخشی از وضعیت، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با کمک کمیسیون عالی بریتانیا و انجمن زنان بریتانیا یک مرکز توانبخشی سوختگی ۲۰ تختخوابی را در نوامبر ۱۹۹۹ راه‌اندازی کرد که به‌طور غیررسمی به عنوان تیکانا (به معنای مقصد در بنگالی) شناخته شد. خدمات حمایت روانی. ماهیت آسیب‌رسانی دائمی اسیدپاشی‌ها و ناکارآمدی
ماهیت آسیب‌رسانی دائمی اسیدپاشی‌ها و ناکارآمدی سیستم قضایی بنگلادش، آسیب جدی و گاه دائمی برای سلامت روانی بازماندگان و خانواده‌هایشان به همراه دارد. این می‌تواند منجر به ایجاد شرایط روان‌پزشکی، از جمله اختلال اضطراب پس از سانحه و بحران خودکشی شود که نیاز به مراقبت‌های روان‌پزشکی تخصصی دارد. بیمارستان کالج پزشکی داکا در حال حاضر تنها بیمارستان در بنگلادش است که دارای بخش روان‌شناسی بالینی است. در نتیجه، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای کمک به قربانیان و خانواده‌هایشان برای غلبه بر آسیب‌های ناشی از حمله، حمایت
برای غلبه بر آسیب‌های ناشی از حمله، حمایت روانی در کنار تخت و جامعه ارائه می‌کند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی در حال حاضر یک روان‌شناس بالینی و دو مشاور همتا در بیمارستان خود برای ارائه خدمات مشاوره و روان درمانی دارد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین موسیقی و هنر درمانی را در بیمارستان خود سازماندهی می‌کند تا به بیماران کمک کند تا احساسات خود را بیان کنند. توانبخشی و ادغام مجدد. حملات به‌طور موقت ظرفیت فرد را برای کار یا تحصیل از بین می‌برد. این ظرفیت را می‌توان پس از درمان از طریق تکنیک‌های توانبخشی و
می‌توان پس از درمان از طریق تکنیک‌های توانبخشی و ادغام مجدد بازسازی کرد. آمار بنیاد بازماندگان اسیدپاشی نشان داده‌است که ۴۶ درصد از مرتکبین افراد نزدیک به قربانی هستند. حدود ۲۶ درصد شوهر و ۲۰ درصد دیگر اعضای خانواده هستند؛ بنابراین، بسیاری از قربانیان خشونت اسید قادر به بازگشت به خانواده خود نیستند. با این حال، برخی به دلیل فقدان منبع درآمد مجبور به انجام این کار هستند. اداره رفاه اجتماعی و شوراهای ملی و شورای کنترل اسید منطقه دارای صندوق‌هایی هستند که به بازماندگان وام بدون بهره می‌دهند. بنیاد بازماندگان
وام بدون بهره می‌دهند. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی به‌طور مداوم با شرکا و بازماندگان خود کار می‌کند تا اطمینان حاصل کند که این سرمایه‌ها به‌طور مؤثر به نفع بازماندگان اسید استفاده می‌شود. سرمایه‌گذاری خرد اغلب یک گزینه نیست زیرا بازماندگان اسیدپاشی در یک طبقه‌بندی با ریسک بالا برای سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرند. استراتژی توانبخشی. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی برای توانبخشی بیماران خود از طریق استفاده از اقدامات زیر تلاش می‌کند: دفاع. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مدافع تضمین حقوق قانونی بازماندگان است. کمپین‌های
مدافع تضمین حقوق قانونی بازماندگان است. کمپین‌های حمایتی بنیاد بازماندگان اسیدپاشی مستقیماً بازماندگان را به عنوان سخنگویان تغییر درگیر می‌کند. این به کمپین‌ها اجازه می‌دهد تا نفوذ بیشتری داشته باشند و به بازماندگان اعتماد به نفس بیشتری بدهد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین با دولت، سازمان‌های غیردولتی، سازمان‌های تجاری و سایر آژانس‌ها لابی می‌کند تا حمایت توانبخشی را برای بازماندگان فراهم کند. خدمات مستقیم از بنیاد بازماندگان اسیدپاشی. برای اطمینان از اینکه بازماندگان در موقعیتی هستند که می‌توانند به
اینکه بازماندگان در موقعیتی هستند که می‌توانند به عنوان سخنگوی عمل کنند، آنها باید معیشت مطمئنی داشته باشند. به این ترتیب، بنیاد بازماندگان اسیدپاشی با ارائه حمایت‌های توانبخشی به بازماندگان از طریق حمایت اجتماعی و سایر طرح‌ها، که به بازماندگان امکان می‌دهد یک معیشت مطمئن و با موفقیت دوباره ادغام شوند در جامعه، مکمل تلاش‌های دولت است. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همچنین به قربانیانی که تنها نان آور خانواده خود هستند، حمایت مالی اضطراری می‌کند و برای تشویق بازماندگان به ادامه تحصیلات ابتدایی و متوسطه، حمایت
به ادامه تحصیلات ابتدایی و متوسطه، حمایت آموزشی ارائه می‌کند. حمایت حقوقی. تنها در صورتی می‌توان از پیشگیری مؤثر از خشونت اسیدی و یا اسیدپاشی اطمینان حاصل کرد که همه مجرمان به دست عدالت سپرده شوند و دولت بتواند به‌طور مؤثر استفاده غیرقانونی اسید را کنترل کند. قبل از سال ۲۰۰۲، جرایم مربوط به اسید عمدتاً با استفاده از قانون پیشگیری از ظلم علیه زنان و کودکان در سال رسیدگی می‌شد. بنیاد بازماندگان اسیدپاشی همراه با سایر سازمان‌های حقوق بشر، فعالان اجتماعی و گروه‌های فشار از معرفی قوانین جدید برای مبارزه با