payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عنوان مرتکب مستقیماً در صحنه جرم رد کرد، اما نه به عنوان مرتکب غیرمستقیم، محرک یا همدست مرتکب. محرک می‌تواند عذری داشته باشد زیرا نه لزومی دارد در صحنه جرم حضور داشته باشد و نه در زمان وقوع جرم حضور داشته باشد. در صورتی که مظنون دارای استصحاب نباشد، یا اگر ادعای غیرقانونی کذب ثابت شده باشد، دلیل بر ارتکاب جرم نیست. فقدان ادله مستثنی نباید دلیل بر مجرم بودن متهم تلقی شود. اگر قاضی به شاهد، اعتقاد نداشته باشد، دفاع متهم شکست خورده‌است. اما این قصور به خودی خود، یعنی بدون توجه به دلایل و شرایط همراه آن،
خود، یعنی بدون توجه به دلایل و شرایط همراه آن، نمی‌تواند دلیلی بر ارتکاب آن باشد. در حقوق کیفری آلمان، مستغنی دروغین می‌تواند منجر به رسیدگی کیفری به دلیل ناکام ماندن از تعقیب کیفری، شهادت نادرست و شهادت دروغ شود. گونه‌ها. تمایز بین عذر فنی و شخصی وجود دارد. "مستغنی فنی" در نظر می‌گیرد که مظنون را می‌توان بر اساس مواردی مانند. ب- بلیط‌های ورودی، بلیط قطار، عکس‌ها یا فیلم‌های دارای تاریخ می‌تواند ثابت کند که او در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده‌است. "استغنای شخصی" مستلزم شاهدانی است که بتوانند تأیید کنند
شخصی" مستلزم شاهدانی است که بتوانند تأیید کنند که مظنون در زمان ارتکاب جرم در مکان دیگری بوده‌است (شاهد علیبی). هر دو شاهد فنی و شخصی منوط به تأیید توسط سازمان‌های مجری قانون هستند. اگر مثلاً شاهدی با بلیت خود در اپرا توسط سایر تماشاگران دیده شده باشد. متفرقه. در عامیانه، alibi برای سایر شرایط "غیرمکانی" نیز به کار می‌رود که برای توجیه یا صلاحیت جنایات یا تخلفات اخلاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما در اینجا بیشتر به معنای تحقیرآمیز به عنوان یک ادعای حمایتی است. بین‌المللی. جرم‌شناسی از یافته‌های
حمایتی است. بین‌المللی. جرم‌شناسی از یافته‌های زیست‌شناسی، شیمی، منطق، فیزیک یا فناوری استفاده می‌کند، به‌طوری‌که همین شرایط در سطح بین‌المللی نیز در مورد حقایق اعمال می‌شود.
الکساندر رابینسون بوتلر (Alexander Robinson Boteler) (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۸ مه ۱۸۹۲)، مزرعه‌دار قرن نوزدهم بود که بعداً بازرگان شد به همین‌گونه هنرمند، نویسنده، حقوق‌دان، افسر کنفدراسیون، بشردوست و سیاستمدار از شفردزتاون بود، شهری که در ابتدا در ویرجینیا واقع بود و در جنگ داخلی آمریکا به ویرجینیای غربی تبدیل شد. اوایل زندگی و تحصیلات. الکساندر در سال ۱۸۱۵ در شفردزتاون ایالت ویرجینیا (ویرجینیای غربی فعلی) در خانوادهٔ هلن رابینسون پیشین و شوهراش هنری بوتلر (۱۷۷۹–۱۸۳۶) به‌دنیا آمد. چارلز ویلسون پیل،
بوتلر (۱۷۷۹–۱۸۳۶) به‌دنیا آمد. چارلز ویلسون پیل، پدربزرگ مادری الکساندر بوتلر یک نقاش، سپاهی و طبعیت‌شناس بود. زمانی‌که بوتلر پنج ساله بود مادرش فوت نمود و پدرش او را به بالتیمور فرستاد تا سن یازده سالگی، توسط پدر بزرگ‌اش بازرگان الکساندر رابینسون بزرگ شود. وی آموزش خصوصی مناسب کلاس خویش را فرا گرفت و حتی با سرلشکر لافایت در جریان سفرش به ایالات متحده ملاقات نمود. بوتلر در سال ۱۸۳۵ از کالج پرینستون فارغ شد بعد به ویرجینیا برگشت. الکساندر بوتلر در سال ۱۸۳۶ در نیوجرسی با هلن ماکومب استاکتون (۱۸۱۵–۱۸۹۱)
در نیوجرسی با هلن ماکومب استاکتون (۱۸۱۵–۱۸۹۱) ازدواج نمود، آنها یک پسر به‌نام الکساندر بوتلر جونیور (۱۸۴۲–۱۸۹۳؛ که در دانشگاه ویرجینا درس خواند و لکنت زبان داشت) و چندین دختر داشتند به‌نام‌های الیزابت استاکتون شفرد (۱۸۳۷–۱۸۶۶؛ که همسراش معمار رزین دیویس شفرد در سال ۱۸۶۲ درگذشت)، آنجلیکا جیل بوتلر دایدر (۱۸۳۹–۱۹۱۲؛ بیوه هنری دایدر)؛ هلن ماکومب بوتلر پندلتون (۱۸۴۰–۱۹۱۴؛ خانم سی.اس. ای کاپیتان دودلی دایگز پندلتون) و چارلوت بوتلر جانسون (۱۸۴۴–۱۸۹۹؛ بیوهٔ جورج ام. جانسون). هنری بوتلر (۱۸۱۷–۱۸۴۷) برادر جوانتر
ام. جانسون). هنری بوتلر (۱۸۱۷–۱۸۴۷) برادر جوانتر بوتلر که با آن هاریس مورگان بوتلر ازدواج نمود، پسران‌اش به‌نام‌های هنری بوتلر و چارلز پیل بوتلر داوطلبانه به توپ‌خانهٔ راکبریج شرکت نمودند و به زودی الکساندر بوتلر جونیور پسر برادر آن‌ها (که در آغاز به عنوان سرباز در پیاده‌نظام دوم ویرجینیا نام‌نویسی کرد اما در توپ‌خانهٔ راکبریج به درجه ستوانی رسید و بعد به‌عنوان افسر فرمان در جاهای مختلفی خدمت نمود) به آن‌ها پیوست. تمامی آن‌ها با وجودی که چندین مرتبه زخمی شدند، اما از جنگ جان سالم بدر بردند. حرفه. پس از مرگ
اما از جنگ جان سالم بدر بردند. حرفه. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۶، الکساندر بوتلر یک مزرعه و یک خانه («فونتین راک») و بدهی‌های قابل ملاحظه‌ای را به میراث برد که به همکاری میراث خانم‌اش و به همین‌گونه پدربزرگ‌اش رابینسون این بدهی‌ها را پرداخت نمود. وی همچنین در طول زندگی‌اش از فناوری کشتی بخار (که در زمان کودکی در رودخانهٔ پوتوماک در شفردزتاون آن را دیده بود) و از جیمز رامسی مخترع، دفاع کرد. پدر الکساندر و جورج رینولدز یک آسیاب سمنت نیز ساخته بودند و سنگ آهک رایج منطقه را به‌منظور ساخت کانال چیسپاسیک و اوهایو
منطقه را به‌منظور ساخت کانال چیسپاسیک و اوهایو که در نزدیکی آن قرار داشت و همچنین ساختمان‌های واشینگتن دی. سی و پائین رودخانهٔ جورج‌تاون (یا پائین کانال) خرد می‌نمود. در سال ۱۸۳۵ هنری بوتلر سهم خویش را به شریک خود فروخت اما الکساندر بوتلر در سال ۱۸۴۶ آسیاب را از رینولدز خرید و تا اوت سال ۱۸۶۱ زمانی‌که توسط نیروهای اتحادیه ویران گردید، آن را اداره نمود. بوتلر با استفاده از «برش گندم» برای درو و برداشت محصول عمدهٔ خود و همچنین استفاده از گرم‌خانه‌ها به منظور عرضه محصولات به بازار، به‌عنوان یک کشاورز مترقی
عرضه محصولات به بازار، به‌عنوان یک کشاورز مترقی شناخته شد. او مواشی، گاو و گوسفند نیز داشت و پیوند انواع مختلف درختان میوه و خسته‌باب یا آجیل را آزمایش کرد. بوتلر به تأسیس انجمن کشاورزی شهرستان جفرسون کمک نمود و در سال ۱۸۵۰ رئیس آن شد. در نمایشگاه کشاورزی ایالت اوهایو، انجمن کشاورزی وادی شیناندوه و انجمن کشاورزی هیگرزتاون در مریلند، در رابطه با تکنیک‌های کشاورزی سخنرانی نمود. بوتلر در سال ۱۸۴۰ مالک ۱۳ برده بود که تا سال ۱۸۶۰ تعداد آن‌ها صرف به ۱۵ برده (که به جز از ۳ نفر تمامی آن‌ها بالغ بودند) افزایش یافت.
جز از ۳ نفر تمامی آن‌ها بالغ بودند) افزایش یافت. این امر تا اندازه‌ای به‌خاطر امضاء یک اسکناس ۲۰٬۰۰۰ دلاری برای دوستش بود که او نکول نمود و بنابراین تقریباً نیمی از مزرعهٔ بوتلر در سال ۱۸۵۲ فروخته شد. به علاوه، هرچند که با تکمیل مسیر خط آهن بالتیمور و اوهایو نخست به مارتینزبرگ و بعد به ویلینگ در ویرجینیای غربی در سال ۱۸۵۳، ترافیک در کانال کاهش یافته بود، با آن‌هم وی کانال چیسپاسیک و اوهایو را حمایت مالی نمود. بوتلر یک هنرمند و نویسنده نیز بود. وی در سال ۱۸۶۰ کتاب مصوری را به‌نام «"سفر من به باربکیو"» (My
کتاب مصوری را به‌نام «"سفر من به باربکیو"» (My Ride to the Barbecue) در مورد یک همایش مدنی مهم (احتمالاً مرتبط با کمپین سیاسی ذیل الذکر) که در ۱۱ سپتامبر سال آن را میزبانی کرد و طبق گزارش‌ها ۵۰۰۰ نفر در آن شرکت نموده بود، منتشر کرد. سیاست و یورش جان براون. بوتلر مجذوب و شیفته سیاست بود و عضو چندین حزب سیاسی کوچک و کم دوام بود. مدت کوتاهی دبیر ملی «حزب هیچ نمی‌دانم»، در ادوار دیگری عضو ویگ‌ها (نماینده در کنوانسیون ریچموند و گزینش‌گر ریاست جمهوری در سال ۱۸۵۲)، بود و در سال ۱۸۶۰ دبیر ملی حزب اتحادیه قانون
بود و در سال ۱۸۶۰ دبیر ملی حزب اتحادیه قانون اساسی شد. در سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۵ از تکت ویگ در رقابت با چارلز جی. فاکنر (که یک دموکرات بود) عضو برحال کنگره، شکست خورد اما در سال ۱۸۵۸ فاکنر (فاکنر در سال ۱۸۵۷ علیه ویلیام لوکاس عضو پیشین کنگره به رقابت پرداخت) را شکست داد. گزارش‌های در مورد وابستگی حزبی بوتلر متفاوت است: از «اپوزیسیون» گرفته تا عضو حزب آمریکایی (که یک حزب بومی‌گرا و مرتبط با حزب هیچ نمی‌دانم بود) یا به‌عنوان حزب ویگ، فعالیت نموده‌است. در جریان یورش جان‌براون بر هاپرزفری، به‌محض شنیدن قیام
یورش جان‌براون بر هاپرزفری، به‌محض شنیدن قیام احتمالی از یکی از دختران‌اش، با شتاب به هاپرزفری ده مایل پائین‌تر از خانه‌اش رفت و در آنجا در میان دیگران مصاحبه کرد و نقشه شورش را طرح‌ریزی نمود. بوتلر از سال ۱۸۵۹ تا زمان استعفااش پس از رأی ویرجینیا به جدایی در آوریل سال ۱۸۶۱، نمایندهٔ حوزه هشتم کنگره ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. بوتلر در یک سخنرانی پرشور و نامدار در حین انعقاد مجلس در ژانویه سال ۱۸۶۰، خود را اتحادیه‌گرا اعلام نمود، همچنین مخالفت با بردگی را تقبیح نمود و آن‌های را که از یورش
با بردگی را تقبیح نمود و آن‌های را که از یورش جان‌براون حمایت نموده بودند، به تشویق خونریزی که در هاپرزفری شاهد آن بود، متهم ساخت. بوتلر در ماه مارس سال ۱۸۶۱ با آبراهام لینکلن رئیس‌جمهور جدیداً انتخاب شده ملاقات نمود و تلاش کرد تا علیه لایحهٔ استفاده از زور نزد او لابی‌گری نماید. وی تقریباً یک‌ماه بعد استعفا نمود. جنگ داخلی آمریکا. بوتلر در حین بروز جنگ داخلی آمریکا از ویرجینیا و شیوه زندگی خود جانب‌داری کرد. در ارتش کنفدراسیون به‌خاطر سربازی نام‌نویسی کرد و درجه سرهنگی دریافت کرد. با این‌همه او غالباً
و درجه سرهنگی دریافت کرد. با این‌همه او غالباً متوجه مزاج ظریف و حساس خود بود و برعکس پسراش که در توپ‌خانهٔ راکبریج نام‌نویسی کرده بود، مدت نسبتاً کم سربازی کرد. در سال ۱۸۶۱ بوتلر توسط کنوانسیون ویرجینیا به‌عنوان نماینده در کنگره موقت کنفدراسیون برگزیده شد. در اخیر همان سال، رأی‌دهندگان شهرستان جفرسون و سایر رای‌دهندگان حوزهٔ انتخابیه دهم کنگره ویرجینیا، بوتلر را به‌عنوان یک دموکرات نماینده حوزهٔ انتخابیه دهم ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات فدرال انتخاب نمودند.
اسپریتزر (از نیمه اول قرن بیستم کوتاه شده به "شورلیمورلی") که به آن اسپلش یا گی‌اسپیتزر نیز می‌گویند، مخلوطی از مواد زیر است: "اسپریتزر" (بیشتر دی اسپریتزر، در بادن «داس» یا «در» اسپریتزر، در پالاتیناته «در» اسپریتزر) («داس» و «در»، حرف‌های تعریف در زبان آلمانی هستند) به عنوان یک نوشیدنی با طراوت در تابستان محبوب است. نسبت اختلاط در حدود یک به یک است، در اسپریزر میوه مقدار آب، گاهی به‌طور قابل توجهی بیشتر است. ریشه کلمه اسپریتزر. به گفته Kluge، کلمه "شورلیمورلی" احتمالاً بر اساس گویش آلمانی جنوب غربی
احتمالاً بر اساس گویش آلمانی جنوب غربی "schuren" ("حباب زدن") است. مخلوط با آبمیوه. آبمیوه اسپریتزر که با نام‌های اسپریتزر میوه یا آبمیوه اسپریتزر نیز شناخته می‌شود، مخلوطی از آب معدنی و آب میوه است و به دلیل محبوبیت زیاد، اکنون توسط سازندگان نوشیدنی به صورت بطری شده عرضه می‌شود. به‌طور معمول از آب معدنی گازدار استفاده می‌شود. محتوای آب می‌تواند بسیار متفاوت باشد. سودا زیترون، یک آب معدنی با آب لیمو، در اتریش رایج است. سیب اسپریتزر. اسپریتزر سیب، همچنین آب سیب اسپریتزر یا آب سیب اسپریتزر (در هسن، باواریا و
اسپریتزر یا آب سیب اسپریتزر (در هسن، باواریا و اتریش؛ در اینجا نیز " "Obi spritzed" ")، به ویژه به عنوان یک نوشیدنی ورزشی محبوب است زیرا حاوی مواد معدنی و کربوهیدرات است و همچنین تقریباً ایزوتونیک است. باید بین اسپریتزر و «نوشیدنی‌های آب میوه» تمایز قائل شد. کیفیت گاه پایین نوشیدنی‌های اخیر در گزارشی توسط استیفتونگ وانتست در آوریل ۲۰۰۷ تأیید شد که در آن تنها یک نوشیدنی آب میوه درجه «رضایت بخش» را دریافت کرد، در حالی که محصولات دیگر «ضعیف» ارزیابی شدند. استیفتونگ وانتست در درجه اول از محتوای قند بالا،
استیفتونگ وانتست در درجه اول از محتوای قند بالا، محتوای بسیار کم‌آب میوه و بو و طعم آن انتقاد کرد که به شدت توسط افزودنی‌های معطر مخدوش شده بود.
آلفرد بکلی (؛ زادهٔ ۲۶ مه ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۲۶ مه ۱۸۸۸)، مؤسس بکلی، ویرجینیای غربی و افسر نظامی ویرجینیا با درجهٔ سرتیپی در طول جنگ داخلی آمریکا بود. او نام شهر بکلی را به افتخار پدر خود، جان جی. بکلی گذاشت که نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شد. اوایل زندگی. آلفرد بکلی در ۲۶ مه ۱۸۰۲ در واشینگتن دی سی چشم به جهان گشود. او تنها فرزند جان جی. بکلی و ماریا (یا مری) پرینس بود. جان بکلی علاوه بر اینکه نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده بود، همچنین شهردار ریچموند، ویرجینیا و کارمند مجلس نمایندگان
شهردار ریچموند، ویرجینیا و کارمند مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بود. جان بکلی در سال ۱۸۰۷ چشم از جهان فروبست و خانواده او در ابتدا به پیتسبرگ، پنسیلوانیا و سپس در سال ۱۸۱۴ به فرانکفورت، کنتاکی نقل مکان کردند. میراث خانوادگی. در سال‌های ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ و پس از اختلافات طولانی حقوقی، بکلی زمینی به مساحت ۵۶٬۶۷۹ جریب فرنگی (۲۲٬۹۳۷ هکتار) متعلق به پدرش در ویرجینیای غربی را دریافت کرد. بکلی در ۲۴ اکتبر سال ۱۸۳۶ به جهت مدیریت املاکی که به ارث برده بود، از کار خود در سمت افسر کمیسیون استعفا کرد. در حدود سال
خود در سمت افسر کمیسیون استعفا کرد. در حدود سال ۱۸۳۲، بکلی با آملیا نویل کریگ، دختر نویل بی. کریگ، سردبیر روزنامه پیتسبورگ، ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند: جان (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۸۳۳)، نویل کریگ (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۸۳۴)، هنری مارتین (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۸۳۶)، ویلیام گرگوری (زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۹)، آیزاک کریگ (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۴۱)، آلفرد بکلی جونیور (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۴۳) و اِما جین (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۵). آملیا هفت هفته پس از به دنیا آمدن اِما چشم از جهان فروبست. ِاما در سال ۱۸۴۸ بر اثر ابتلا به مخملک از
فروبست. ِاما در سال ۱۸۴۸ بر اثر ابتلا به مخملک از دنیا رفت. همسر دوم بکلی، جین بی رپ بود که از وی صاحب سه فرزند شد: استوارت هبر (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۵۱)، دانیل وبستر (زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۸۵۳) و ماریا الیزابت (زادهٔ ۱ ژوئیه ۱۸۵۷). بکلی همچنین واعظ متدیست بود. خدمت نظامی. بکلی در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت انتخاب و توسط ویلیام هنری هریسون و رئیس‌جمهور جیمز مونرو برای وست پوینت نامزد شده بود. او در ۲۵ سپتامبر ۱۸۱۹ وارد آکادمی و در ۱ ژوئیه ۱۸۲۳ فارغ‌التحصیل شده و در بین ۳۵ نفر رتبهٔ نهم را کسب کرد. این کلاس
و در بین ۳۵ نفر رتبهٔ نهم را کسب کرد. این کلاس با ۸۶ نفر در سال ۱۸۱۹ آغاز شد. او به مدت ۱۳ سال در ارتش بوده و در تمام این مدت به عنوان افسر توپخانه در پنسیلوانیا، فلوریدا، ویرجینیا و نیویورک خدمت کرد. او سپس در فایت کانتی (رالی کانتی فعلی)، ویرجینیای غربی ساکن شد که در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود و آنجا را «صحرای تمام عیار» یافت. بکلی به خدمت نظامی بازگشت و میان سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۱ در ارتش ویرجینیا با درجهٔ سرتیپ خدمت کرد. او اگرچه مخالف جدایی ویرجینیا از اتحادیه بود ولی به سبب وفاداری‌اش به این ایالت
از اتحادیه بود ولی به سبب وفاداری‌اش به این ایالت خدمت می‌کرد. با این حال در سال ۱۸۶۱، کمیسیون انفصال ویرجینیا نامزدی وی را توسط فرماندار جان لچر رد کرد تا بکلی بتواند رهبری هنگ ۳۵ داوطلبان ویرجینیا را که توسط لچر در ماه مه همان سال تشکیل شد بر عهده بگیرد، ولی تعداد نیروهای داوطلب کافی نبود، بنابراین هنگ ۳۵ هرگز تشکیل نشد. بکلی در طول جنگ داخلی آمریکا که در ارتش ویرجینیا حضور داشت، تحت فرماندهی ارتشبد ژنرال هنری ای وایز به عنوان بخشی از ارتش مؤتلفه خدمت می‌کرد. بکلی در تابستان ۱۸۶۱، مسئول تیپ دوازده ارتش
بکلی در تابستان ۱۸۶۱، مسئول تیپ دوازده ارتش ویرجینیا بود که در کاتن هیل، ویرجینیای غربی، در دره کاناوه علیه نیروهای اتحاد صف آرایی کرده بودند. این منطقه به‌طور گسترده طرفدار نیروهای اتحاد بودند و ارتش وی انگیزهٔ چندانی برای انجام وظایف خود نداشتند، بنابراین وایز واحد تحت مدیریت بکلی را در اوت ۱۸۶۱ ملغی کرد. در نتیجه این واحد فقط تا اکتبر ۱۸۶۱ خدمت کرده و کمک چندانی نیز به هدف نیروهای مؤتلفه نکردند. بکلی حتی به صورت رسمی به رابرت ای لی در مورد مشکلات یافتن نیروهای تازه‌نفس با صلاحیت، شکایت کرد. در نهایت او
تازه‌نفس با صلاحیت، شکایت کرد. در نهایت او در ۸ فوریه سال ۱۸۶۲ از مسئولیت خود کناره‌گیری کرد. او با بازگشت به شهر بکلی که توسط نیروهای اتحاد اشغال شده بود، در۱۶ و ۱۷ مارس ۱۸۶۲ توسط مسئول افسران اتحاد، را در فورد بی هیز محاصره شد. سپس در ۳ آوریل ۱۸۶۲ توسط ارتش اتحاد دستگیر و در ابتدا به زندان آتنیوم که اردوگاهی در نزدیکی ویلینگ، ویرجینیای غربی بود، منتقل شد. سپس او را تحت عنوان اسیر جنگی به کمپ چیس در نزدیکی کلمبوس، اوهایو منتقل کردند. او ادعا کرد که یک طرفدار اتحادیهٔ واقعی است که به‌طور ساده‌لوحانه‌ای فقط
اتحادیهٔ واقعی است که به‌طور ساده‌لوحانه‌ای فقط به ویرجینیا وفادار بوده و تمام ارتباط خود را با نیروهای مؤتلفه قطع کرده‌است. بکلی در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۲ از زندان آزاد شد و در ۲۶ ژوئن به رالی کانتی بازگشت. در حالی که او دیگر در جنگ شرکت نکرد، حداقل پنج یا شش پسرش، به غیر از جان، در ارتش ائتلاف خدمت کردند. خدمات مدنی. بکلی در تأسیس شهر بکلی در زمین اصلی خود به مساحت ۳۰ جریب فرنگی (۱۲ هکتار) که در ۸ آوریل ۱۸۳۸ توسط مجمع عمومی ویرجینیا تصویب شد، نقشی کلیدی ایفا کرد. ۱۲ سال نخست یا بیش از آن، شهر جدید رشد بسیار کندی
۱۲ سال نخست یا بیش از آن، شهر جدید رشد بسیار کندی داشت. بکلی در چندین نقش خدمات عمومی خدمت کرد که اغلب با یکدیگر همپوشانی داشتند: کمیسر مدرسه (۱۸۳۷ – ۱۸۵۰)، معاون منشی دادگاه‌های عالی و شهرستانی (۱۸۳۸ – ۱۸۵۰)، نخستین رئیس پُست شهر بکلی (۱۸۳۹)، کمیسر زمین‌های توقیف شده و دارای تخلف (۱۸۳۹ – ۱۸۵۰)، کمیسر ارشد در وزارت دارایی برای فایت کانتی، ویرجینیای غربی (در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود) (۱۸۴۰ – ۱۸۵۰)، نمایندهٔ مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۴۴ که بکلی در آنجا به هنری کلی برای ریاست جمهوری رأی داد. کارمند دادگاه
هنری کلی برای ریاست جمهوری رأی داد. کارمند دادگاه منطقه‌ای قانون و وزارت دارایی (۱۸۵۰ – ۱۸۵۲)، سرپرست مدارس مشترک برای رالی کانتی (۱۸۵۰ – ۱۸۷۳)، رئیس و سرپرست ساخت و ساز در گیلز، فایت و کاناوها تورنپیک (۱۸۴۰ – ۱۸۴۹)، مدیر دولتی (۱۸۵۱ – ۱۸۶۰) رئیس لوگان، رالی و مونرو تورنپایک، خزانه‌دار مدارس رالی کانتی، نمایندهٔ منطقهٔ بزرگ ویرجینیای غربی در سال ۱۸۷۶ در مجمع ملی دموکراتیک در سنت لوئیس، میسوری و نمایندهٔ برگزیدهٔ سال ۱۸۷۷ رالی کانتی در مجلس نمایندگان ویرجینیای غربی. وی همچنین یکی از رهبران ایالتی نهضت
غربی. وی همچنین یکی از رهبران ایالتی نهضت مخالفت با مصرف الکل بود و به عنوان پدرسالار شایستهٔ گروه پسران مخالف با مصرف الکل انتخاب شد که از نظر خود او بزرگترین افتخاری بود که تا به آن روز دریافت کرده بود. بکلی همچنین در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرده و سپس به صورت رایگان طبابت می-کرد. میراث. بکلی هر چه به پایان زندگی خود نزدیک می‌شد، احساس می‌کرد که روز تولد خود از دنیا می‌رود و درست هم بود، زیرا که او در ۲۶ مه سال ۱۸۸۸ دقیقاً روز تولد ۸۶ سالگی‌اش چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۸، مجسمه‌ای از آلفرد بکلی در شهر بکلی
در سال ۱۹۳۸، مجسمه‌ای از آلفرد بکلی در شهر بکلی نصب شد. یک اداره پُست محلی ایالات متحده آمریکا به افتخار وی نام‌گذاری شد. او در آرامگاه خانهٔ خود در بکلی به نام وایلدوود به خاک سپرده شد. خانهٔ وی به نام وایلدوود در سال ۱۸۳۵–۱۸۳۶ ساخته شد و در سال ۱۸۷۴ گسترش یافت و در سال ۱۹۷۰ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. فرزند او، جان، به عنوان نخستین شهردار بکلی در ژوئیهٔ ۱۸۷۲ انتخاب شد. در سال ۱۸۷۷، آلفرد بکلی قدیمی‌ترین فارغ‌التحصیل در قید حیات وست پوینت بود. در سال ۲۰۰۹، شهر بکلی شروع به برگزاری جشن سالانه
در سال ۲۰۰۹، شهر بکلی شروع به برگزاری جشن سالانه روز بنیان‌گذار به افتخار او کرد.
بنجامین هریس بروستر (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶-درگذشتهٔ ۴ آوریل ۱۸۸۸)، وکیل و سیاستمدار از نیوجرسی بود که از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۵ در دادستانی کل ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶، در سیلم نیوجرسی تولد شد و در فیلادلفیا، پنسیلوانیا بزرگ شد. او پسر ماریا همپتون، دختر جان توماس همپتون، سرباز جنگ انقلابی آمریکا و دوست نزدیک توماس جفرسون بود. مادربزرگش، مرسی هریس-همپتون، دختر بنجامین هریس، «جنگجوی کواکر» جنگ انقلابی آمریکا بود. بنجامین هریس بروستر بعد از او به این اسم نام‌گذاری شد.
هریس بروستر بعد از او به این اسم نام‌گذاری شد. پدر بنجامین، فرانسیس اینوچ بروستر، از نسل ویلیم بروستر، یک مهاجر در میفلاور بود. بروستر بزرگ یک وکیل موفق و مشهور در فیلادلفیا بود، شخصی که ماریا همپتون، مادر بنجامین را به‌خاطر ایزابیلا اندرسون، همراهش که از ازدواج با او دو کودک داشت رها کرد. برادران ناتنی او فریدریک کرول بروستر (۱۸۲۵–۱۸۹۸) و اینوچ کرول بروستر (۱۸۲۸–۱۸۶۳) بودند که فریدریک کرول بروستر در پنسیلوانیا دادستان شد. خواهر بنجامین، هان همپتون بروستر (۱۸۱۸–۱۸۹۲)، یکی از اولین خبرنگار خارجی زن بود که
(۱۸۱۸–۱۸۹۲)، یکی از اولین خبرنگار خارجی زن بود که اساساً در روزنامه‌های فیلادلفیا، نیویورک و بوستون می‌نوشت. او مخالف اجتماع بود (یک دوستش اینطور توصیفش می‌کرد) با گرویدن به کاتولیک، از ازدواج امتناع ورزید و از خانه برادرش بنجامین به رم رفت تا تنها زندگی کند، در نخست به شکل غیرحرفه‌ای و بعداً به شکل حرفه‌ای می‌نوشت. در وصیت‌نامه پدرش، تنها از دو پسرش، فریدریک و اینوچ کرول بروستر به عنوان تنها ذینفع‌های میراث یاد شده بود. بنجامین به‌خاطر سهم خواهرش و از بین بردن وصیت‌نامه جنگید و در نهایت برنده شد. تحصیلات.
وصیت‌نامه جنگید و در نهایت برنده شد. تحصیلات. او در سال ۱۸۳۴، از کالج پرینستون فارغ گردید و درجه لیسانس و کارشناسی ارشد هنر و کارشناسی ارشد حقوق به او اعطا گردید. او حقوق را نزد الی کرک پرایس، حقوق‌دان مشهور و اصلاح‌طلب حقوقی که رئیس انجمن وکلای فیلادلفیا بود، فراگرفت. در ۵ ژانویه ۱۸۳۸، اجازه کار دریافت کرد. ازدواج‌ها. اولین ازدواج او با الیزابیت اون میربچ دی رینفیلتس، بیوه‌زن شولت پاریس، فرانسه بود. الیزابیت در سال ۱۸۶۸ از دنیا رفت؛ با این حال، هنوز هم بنجامین تعطیلات زیادی را با والدین خانمش در آلمان
بنجامین تعطیلات زیادی را با والدین خانمش در آلمان نزدیک کلن سپری کرد. از ازدواج اول خود صاحب هیچ فرزندی نشد. او در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۰، دوباره ازدواج کرد. مری واکر، خانم دوم‌اش متولد ۱۳ دسامبر ۱۸۳۹ در می‌سی‌سی‌پی بود. او در ۹ مارس ۱۸۸۶، در فیلادلفیا، پنسیلوانیا وفات کرد. او دختر رابرت جان واکر، وزیر خزانه‌داری در زمان ریس جمهور، جیمز ناکس پولک و مری بلیچیندن باچه بود. مری باچه، دختر سوفیا دوریل دالاس و ریچارد باچه جی آر، می‌باشد که در نیروی دریایی جمهوری تگزاس خدمت کرد و در سال ۱۸۴۷ به عنوان نماینده در دومین
خدمت کرد و در سال ۱۸۴۷ به عنوان نماینده در دومین مجلس قانون‌گذاری تگزاس انتخاب شد. سوفیا دختر ارابلا ماریا اسمیت و الکساندر جی. دالاس می‌باشد، الکساندر جی دالاس، یک سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان منشی خرانه‌داری ایالات متحده در زمان ریس جمهور جیمز مدیسن، خدمت می‌کرد. او نوه بزرگ سارا فرانکلین باچه و ریچارد باچه و نوه بزرگ بزرگ بنجامین فرانکلین بود. همچنین برادرزاده جورج میفلین دالاس، یازدهمین معاون ریاست جمهوری ایالات متحده بود که زیر نظر جیمز کی. پولک خدمت کرد. مری واکر در ۲۵ مه ۱۸۵۸ با آدرین دزلوند
خدمت کرد. مری واکر در ۲۵ مه ۱۸۵۸ با آدرین دزلوند ازدواج کرد. آدرین دزلوند، پسر آندری/ناتنی دزلوند، یک کشاورز از اس تی. جیمز پریش، لوئیزیانا بود. خواهر دزلوند، کرولین، خانم پی.جی. تی بوریگارد بود و خواهرش ماتیلد، خانم جان اسلایدل بود. واکر و دزلوند از هم جدا شدند و مری واکر با بنجامین بروستر ازدواج کرد. فرزند مری واکر و آدرین دزلوند، آندری واکر بروستر است که توسط بروستر بزرگ شد و نامش را ازو گرفت. خانواده. بنجامین و مری یک فرزند، به‌نام بنجامین هریس بروستر جونیور داشتند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۷۲ در فیلادلفیا،
جونیور داشتند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۷۲ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تولد شد. نوه بزرگ بنجامین به‌نام دانیل باگ بروستر(۲۳ نوامبر ۱۹۲۳–۱۹ اوت ۲۰۰۷)، یک عضو دموکرات در مجلس سنا ایالات متحده بود که از سال ۱۹۶۳ الی ۱۹۶۹ نماینده ایالت مریلند بود. او همچنین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۸، عضو مجلس نمایندگان مریلند و از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، یک نماینده از دومین کنگره محلی مریلند، در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. حرفه. در سال ۱۸۴۶، بروستر توسط ریس جمهور جیمز کی. پولک به عنوان کمیسر برای قضاوت دربارهٔ ادعاهای چیروکی علیه دولت فدرال
برای قضاوت دربارهٔ ادعاهای چیروکی علیه دولت فدرال ایالات متحده منصوب شد. وی در سال ۱۸۶۷ توسط فرماندار جان دبلیو. جیری به سمت دادستان کل پنسیلوانیا منصوب شد. او دادستان اصلی در پرونده تقلب‌های مسیر ستاره‌ای در خدمات پُستی ایالات متحده بود. در سال ۱۸۸۱، چستر ای. آرتور، بروستر را به عنوان دادستان کل ایالات متحده منصوب شد، سمتی که او در طول دوره ریاست آرتور برعهده داشت. وفات. او در ۴ آوریل ۱۸۸۸، در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، وفات کرد و در گورستان وودلندز به خاک سپرده شد.
الهام هاشمی (متولد ۲۸ شهریور ۱۳۵۰ در شیراز) عضو سابق تیم ملی تیراندازی ایران مربی سابق تیم ملی سنگاپور و سرمربی سابق تیم ملی تیراندازی ایران نیز می‌باشد و هم‌اکنون سرمربی تیم ملی تیراندازی دانمارک است.وی دارای بالاترین مدرک مربیگری تیراندازی در جهان یعنی مدرک A از ISSF می باشد. افتخارات سرمربیگری. مدال طلای تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات جام جهانی کرواسی ۲۰۲۱ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم‌زاده و آرمینا صادقیان) مدال نقره تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹
بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط الهه احمدی، مه‌لقا جام‌بزرگ و فاطمه کرم‌زاده) مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم‌زاده، حسنا توتونچی) مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی مردان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط مهیار صداقت، امیرمحمد نکونام، حسین باقری) کسب سهمیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط نجمه خدمتی، آرمینا صادقیان، مهیار صداقت، فاطمه کرم‌زاده با سرمربیگری خانم الهام هاشمی به
فاطمه کرم‌زاده با سرمربیگری خانم الهام هاشمی به دست آمده‌است. کسب سهمیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط مهیار صداقت اولین کسب سهمیه تاریخ تیراندازی مردان ایران در رشته تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر بوده‌است. همچنین کسب دو مدال طلای بازیهای مشترک المنافع در سال ۲۰۱۸ و مدال برنز جام جهانی مونیخ به همراه شکستن رکورد جوانان جهان در رشته سه وضعیت زنان توسط مارتینا ولوسو عضو تیم ملی سنگاپور و کسب چندین مدال دیگر توسط تیراندازان سنگاپور از جمله نقره تیمی قهرمانی جوانان جهان در رشته تفنگ بادی در سال ۲۰۱۷ با مربیگری
جهان در رشته تفنگ بادی در سال ۲۰۱۷ با مربیگری الهام هاشمی در سنگاپور به دست آمده است.
بریسکو جرارد بالدوین (Briscoe Gerard Baldwin) (18 ژانویه ۱۷۸۹–۱۸ مه ۱۸۵۲)، دادستان، سیاستمدار و حقوقدان ویرجینیایی بود که به مدت چهار دوره در خانه نمایندگان ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی ۱۸۲۹–۱۸۳۰ ویرجینیا و یک دهه نیز در دادگاه عالی استیناف ویرجینیا خدمت نمود. اوان زندگی و خانواده. بالدوین اوایل ۱۷۸۹ میلادی در وینچستر، شهرستانی که کرسی شهرستان فردریک ویرجینیا بود بدنیا آمد. او فرزند جراح انقلابی کورنلیوس بالدوین (۱۷۵۴–۱۸۲۶) و همسرش مارگارت بریسکو (۱۷۶۶–۱۸۰۸) بود. پسرشان (و بسیاری از خویشاوندان بعدیشان)
بود. پسرشان (و بسیاری از خویشاوندان بعدیشان) براساس نام پدربزرگ مادری یعنی سرهنگ جرارد بریسکو نامگذاری شدند. او نه هم‌نیا و یک ناخواهری داشت و پدر بیوه‌اش دوبار ازدواج نمود. بعد از شرکت در مدارس خصوصی در حوالی وینچشتر، بالدوین جوان به ویلیامزبرگ سفر کرد تا در کالج ویلیام و مری مطالعه نماید. او در ۱۸۰۷ میلادی از آن کالج فارغ‌التحصیل شد. طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی، او گروهی از سلاح داران را جذب نیرو کرده و خود کاپیتان آنها شد. بریسکو بالدوین تحت نظر قاضی ویلیام دنیل سنیور در درهٔ شناندوا در شهرستان کامبرلند حقوق
سنیور در درهٔ شناندوا در شهرستان کامبرلند حقوق خواند، گرچه که قاضی دنیل به حوالی لینچبرگ نقل مکان کرد چرا که ناحیه قضاوت او شامل شهرستان کمبل نیز می‌شد، جاییکه لینچبرگ شهرستان کرسیش بود. ویلیام دنیل فرزند قاضی دانیل بعداً در کنار عمویش در دادگاه عالی استیناف نشست. در ۱۸۱۱ بالدوین با مارتا استیل براون، دختر جان براون (۱۷۶۲–۱۸۲۶) ازدواج کرد. جان براون سربازی انقلابی بود که اولین بار در شهرستان بدفورد نزدیک لینچبرگ جلوس کرد، اما بعداً اولین صدراعظم (قاضی انصاف) شهرستان آگوستا شد. نامادری او فرنسیس پیتون (از