payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یهودی به دنیا آمد. پدرش یعقوب نانوا و مادرش مازالتوف خانه‌دار بود. او به یک مدرسهٔ محلی رفت تا اینکه در سن دوازده سالگی به‌عنوان یک عضو خانوادهٔ یهودی، خانه‌دار شد. بعداً، او ادعا کرد که در «Ecole des Religieuses de la Doctrine Chrétienne» شرکت کرده‌است، اگرچه این مدرسه در دههٔ ۲۰ باز شد. او در ۱۸ سالگی با یک خاخام به نام مویسه عمار ازدواج کرد. این زوج سه فرزند داشتند: یک دختر که در یازده سالگی درگذشت. یک پسر، ژاکوب-ریموند (۱۹۰۲–۱۹۸۷)؛ دختر دیگر میرل (۱۹۰۸–۱۹۳۰). ژاکوب-ریموند همچنین نویسنده و روزنامه‌نگاری
ژاکوب-ریموند همچنین نویسنده و روزنامه‌نگاری شد که بیشتر با نام رولاند رایس شناخته می‌شود، او یکی از معدود یهودیان الجزایری بود که پس از استقلال الجزایر، ملیت الجزایری را به دست آورد. رُزین بومندیل و عمار زمانی که او ۳۸ ساله بود از هم جدا شدند و او دوباره با تاجری به نام مردخای کمویل ازدواج کرد. آنها در ویلایی به نام "Villa des Fleurs" در الجزایر زندگی می‌کردند، که او یک سالن ادبی افتتاح کرد. وی به عنوان یک داستان‌نویس شناخته شد و ادعا کرد که داستان‌هایش توسط مادر و مادربزرگش به او منتقل شده‌اند و بنابراین
مادر و مادربزرگش به او منتقل شده‌اند و بنابراین بخشی از میراث غنی مردمی منطقهٔ زادگاهش است. او توسط منتقدان ادبی مانند لوئی برتراند تشویق شد تا داستان‌های خود را برای مجلات ادبی بفرستد. حرفهٔ ادبی. در سال ۱۹۱۹ بومندیل به پاریس رفت تا حرفهٔ ادبی را دنبال کند. لوئی برتراند، رمان‌نویس و منتقد، معرفی‌نامه‌ای برای او به رنه دومیک، سردبیر مجلهٔ "Revue des Deux Mondes" نوشته بود، که اندکی بعد پنج داستان کوتاه او را منتشر کرد. پس از آن، اولین رمان او، "سعدای مراکشی"، توسط پلون، یک انتشارات پاریسی، با استفاده از
توسط پلون، یک انتشارات پاریسی، با استفاده از نام مستعار او، الیسا رایس، منتشر شد. "سعدای مراکشی" پرفروش بود و در نهایت به بیست و شش نوبت چاپ رسید. از این زمان، رایس شروع به نشان دادن خود به عنوان یک زن مسلمان کرد که از حرمسرا فرار کرده‌است، اما اینکه چقدر در ساخت این شخصیت جدید نقش داشته‌است، یا در واقع آیا او کتاب و سایر موارد پس از آن را اصلاً نوشته‌است یا خیر، مورد سؤال قرار گرفته‌است. گفته شده‌است که هویت جدید او به عنوان یک ترفند بازاریابی که توسط لوئی برتراند و رنه دومیک تنظیم شده بود، ایجاد شده‌است.
برتراند و رنه دومیک تنظیم شده بود، ایجاد شده‌است. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۰، رمان‌ها، و داستان‌های کوتاه متعددی به نام الیسا رایس منتشر شد که عمدتاً عاشقانه‌هایی بودند که در محیط‌های عجیب و غریب در شمال آفریقا اتفاق می‌افتند که در آن قهرمانان زن و فرهنگ مسلمان در دورهٔ جنگ جهانی اول به تصویر کشیده می‌شد. برخی از کارهای او منعکس‌کننده امور جاری بود: برای مثال "La riffaine" رمانی بود که داستان آن در جنگ ریف جریان داشت. این آثار به زبان‌های نروژی، فنلاندی، سوئدی و روسی ترجمه شدند. رایس یک سالن ادبی را در پاریس
و روسی ترجمه شدند. رایس یک سالن ادبی را در پاریس تأسیس کرد که نویسندگانی مانند کولت، پل موران، ژان امروش و همچنین سارا برنهارت هنرپیشه در آن حضور داشتند. رایس در آنجا ترکیبی از لباس‌های بربر و مسلمان می‌پوشید که نشان‌دهندهٔ پس‌زمینه‌ای عجیب و غریب است که در آن زمان با شیفتگی فرهنگی برای همهٔ چیزهای «شرقی» رایج شده بود. او علیهٔ رهایی زنان عرب صحبت می‌کرد و خاطرنشان می‌کرد که این امر در ترکیه منجر به «بی‌اخلاقی گسترده» شده‌است. محبوبیت او در فرانسه از حدود سال ۱۹۳۰ کاهش یافت، که همزمان با مرگ دخترش و افزایش
۱۹۳۰ کاهش یافت، که همزمان با مرگ دخترش و افزایش انتقادات از شخصیت‌های الجزایری بود. اواخر زندگی. در طول دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت رایس کاهش یافت و او برای زندگی به بلیدا بازگشت و در ۱۸ اوت ۱۹۴۰ در آنجا درگذشت. انتقادات. اگرچه رمان‌های او در آن زمان محبوب بودند، اما مورد تحسین منتقدان قرار نگرفتند. آثار او در فرانسه محبوب‌تر از الجزایر بود، اما او در آنجا از حمایت روبرت رانداو که یک شخصیت برجستهٔ ادبی بود برخوردار بود. در آن زمان در مورد صحت آثار او تردید وجود داشت، لوسین فاور، رمان‌نویس نوشت:«به نظر می‌رسد که در
لوسین فاور، رمان‌نویس نوشت:«به نظر می‌رسد که در فرانسه، ما مورها را در هر شرایطی دوست داریم. به همین دلیل است که یک پیرزن یهودی، همسر خاخام سابق، وجود دارد که خود را به عنوان یک عرب درمی‌آورد و به دروغ دربارهٔ نژاد و سنت‌های ما داستان می‌گوید. مشخص است که از این راه پول زیادی به دست می‌آورد». میراث. صرف‌نظر از موقعیتی که رمان‌ها در آن تولید شده‌اند، رایس به‌عنوان یک نویسندهٔ زن یهودی الجزایری، جایگاه مهمی در ادبیات یهودی-مغربی دارد. با این حال، زندگی او همچنان منبع نزاع و نیز تخیل در رسانه‌ها بوده‌است.
همچنان منبع نزاع و نیز تخیل در رسانه‌ها بوده‌است. ماجرای تابت. در سال ۱۹۸۲، پل تابت، پسر رائول تابت، که هم برادرزاده و هم عاشق رایس بود، کتابی منتشر کرد که در آن تأیید می‌کرد که پدرش نزد او اعتراف کرده که او نویسندهٔ واقعی رمان‌های منسوب به رایس است. این کتاب در رسانه‌ها شور و هیجانی ایجاد کرد و پل تابت در ۹می ۱۹۸۲ با برنارد پیوت در مورد "آپستروفز" مصاحبه کرد. با این حال، اکثر منتقدان دانشگاهی متخصص در ادبیات مغرب فرانسوی‌زبان، ادعاهای تابت را بعید می‌دانند. دنیس براهیمی در مقدمه ای با عنوان "Lire Elissa
دنیس براهیمی در مقدمه ای با عنوان "Lire Elissa Rhaïs" از «رسوایی ضعیف» صحبت می‌کند. فیلم تلویزیونی "Le Secret d'Elissa Rhaïs" در سال ۱۹۹۳ توسط کارگردان ژاک اوتمزگوین بر اساس کتاب پل تابت اما به شکلی رمانتیک ساخته شد.
وَنِسا مِندوزا کورتِس (زادهٔ ۱۹۸۰) فعال حقوق بشر و روان‌شناس اهل آندورا است. او رئیس Stop Violències است، سازمانی که علیه خشونت مبتنی بر جنسیت است و کارزارهایی برای جرم‌زدایی از سقط جنین در آندورا تشکیل می‌دهد. حرفه. زندگی حرفه‌ای مندوزا به عنوان روان‌شناس در بارسلونا شروع شد، اما در سال ۲۰۱۲ به آندورا بازگشت. او در سال ۲۰۱۴، سازمانی را که علیه خشونت جنسیتی و مبارزه برای جرم‌زدایی از سقط جنین در آندورا بود تأسیس کرد و به خود، رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۸ مندوزا اولین اعتراض خیابانی در آندورا را سازماندهی کرد و
اولین اعتراض خیابانی در آندورا را سازماندهی کرد و خواستار جرم‌زدایی از سقط جنین شد. در واکنش به فعالیت‌هایش، وی تهدید به خشونت فیزیکی و جنسی شده‌است. در سال ۲۰۱۹، دولت آندورا علیه مندوزا شکایت کرد و یک پروندهٔ افترا را علیه او گشود. او در سال ۲۰۱۹ در تلویزیون در مورد فقدان حقوق سقط جنین در کشورش صحبت کرده بود، و گزارشی را در مورد آن به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد ارائه کرد. در دسامبر ۲۰۲۰ وکیل مندوزا درخواست کرد که اتهامات علیه او برداشته شوند، اما این درخواست رد شد. در فوریهٔ ۲۰۲۱
شوند، اما این درخواست رد شد. در فوریهٔ ۲۰۲۱ عفو بین‌الملل خواستار لغو پروندهٔ مندوزا شد. دیده‌بان حمایت از مدافعان حقوق بشر نیز خواستار مختومه‌شدن این پرونده شد. این پرونده توسط یک قاضی در دادگاه آندورا لا ولا، جایی که ده‌ها فعال در حمایت از مندوزا تجمع کرده بودند، بازگشایی شد.
باغبان مرگ نمایشنامه‌ای نوشتهٔ محمد چرمشیر است که در سال ۱۳۹۰ توسط انتشارات نیلا چاپ شده‌است. کتابی که انتشارات نیلا با این عنوان منتشر کرده‌است شامل چهار نمايشنامه است. نمایشنامه‌های دیگر در این مجلد عباتند از: "نامه‌هایی به تب"، "جاده‌ طولانی مارپیچ" و "پدر عزیزم". داستان. داستان نمايش "باغبان مرگ" مربوط به قاتل زنجيره‌ای دهه ۵۰ با نام «آلبرت کامبرن» است که ۲۵ زن را به قتل می‌رساند و در حرکت جالب و متکبرانه‌ای آن‌ها را در باغچه خانه‌اش به‌صورت مجسمه درست می‌کند. اين قاتل هيچ خبرنگاری را برای مصاحبه
درست می‌کند. اين قاتل هيچ خبرنگاری را برای مصاحبه نمی‌پذيرد. دو هفته مانده به اعدامش می‌پذيرد که با يک خبرنگار زن آمريکايی مصاحبه کند و به‌عنوان آخرين اثر هنری‌اش با تکنيک عجيبی که در نمايشنامه آمده‌است، او را مسموم کرده و در نامه‌ای می‌نويسد «شما را به‌عنوان آخرين اثر هنری‌ام مسموم کردم». این نمایشنامه بر اساس داستان حکایت آرنولد کرامبک، نوشته پاتریک مک‌گراث نوشته شده‌است. نمایشنامه‌های دیگری که در این نسخه آمده‌است عبارتند از: "نامه‌هایی به تب"، "جاده طولانی مارپیچ" و "پدر عزیزم". اجرا. "باغبان مرگ" به
مارپیچ" و "پدر عزیزم". اجرا. "باغبان مرگ" به کارگردانی آروند دشت‌آرای در سی و دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، تماشاخانه ایرانشهر، سالن سمندریان به‌روی صحنه رفته‌است، و یک بار نیز توسط آتیلا پسیانی به‌صورت آنلاین نمایشنامه‌خوانی شده‌است.
سِلما ریباس (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ در لوآندا) خواننده، ترانه‌سرا و بازرگان اهل آنگولا است. وی دوران کودکی‌اش را در آلمان گذراند و در آنجا در مسابقهٔ استعدادیابی شرکت کرد اما از راهیابی به مراحل پایانی بازماند. پس از آن، وی با ناشران موسیقی همکاری کرد و آلبوم‌هایی را در آنگولا، پرتغال، و ایالات متحدهٔ آمریکا منتشر کرده‌است. موسیقی او در ژانرهای کیزومبا، سمبا، آر اند بی و گتو زوک است. موسیقی عامه‌پسند به عنوان یکی از جنبه‌های مهم ناسیونالیسم آنگولا در حال احیا دیده می‌شود که سهم ریباس قابل توجه است. او در سال
دیده می‌شود که سهم ریباس قابل توجه است. او در سال ۲۰۱۲ در لواندا با آدلر ژوائو ازدواج کرد و آنها صاحب یک فرزند پسر هستند. او همچنین مالک و اداره‌کنندهٔ یک برند محصولات آرایشی و زیبایی است. ریباس برندهٔ جوایزی همچون جام آنگولا در رویداد دیواس در سال ۲۰۰۹ و نیز برترین‌های خواسته‌شده در رادیو ناسیونال در سال ۲۰۱۱ شده‌است. زندگی‌نامه. ریباس در ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ در لوآندا به دنیا آمد، اما زمانی که او خیلی جوان بود خانواده‌اش به کلن در آلمان مهاجرت کردند. ریباس در سال ۱۹۹۶، در سن ۱۴ سالگی، به‌واسطهٔ آوازخوانی به
سال ۱۹۹۶، در سن ۱۴ سالگی، به‌واسطهٔ آوازخوانی به شهرت رسید و شروع به سفر به آنگولا برای خوانندگی کرد. او در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۲ در لواندا با آدلر ژوائو ازدواج کرد. پسر آنها، ژائو رافائل، در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۴ به دنیا آمد. حرفه. ریباس در سال ۲۰۰۸ در مسابقهٔ استعدادیابی آلمانی که "Sucht den Superstar" نام دارد شرکت کرد. او در میان سی رقیب نهایی، تا نیمه‌نهایی پیش رفت، اما از صعود به مراحل پایانی بازماند. با این وجود، این امر باعث شد تا او به شهرت برسد و با شرکت موسیقی Semba، یک قرارداد امضا کند. با این حال، "اشپیگل"
Semba، یک قرارداد امضا کند. با این حال، "اشپیگل" عقیده داشت که او به دلیل آنکه آلمانی نبود به فینال این مسابقات نرسید. اولین آلبوم ریباس با نام "Energia" اولین بار در آنگولا منتشر شد. آفونسو کوئینتاس، تهیه‌کنندهٔ رادیو لوآندا، آن را تبلیغ کرد. آلبوم دوم او "Fantástico" اولین بار در پرتغال در سال ۲۰۱۱ با پیش‌انتشار تک آهنگ "Commando" منتشر شد. این تک آهنگ در عنوان موسیقی نمایش واقعیت، برادر بزرگ آفریقا استفاده شد. همچنین هنرمندان انگلیسی بیگ نِلو و ماتیاس داماسیو در آن حضور داشتند. تک‌آهنگ‌های دیگر این
داماسیو در آن حضور داشتند. تک‌آهنگ‌های دیگر این آلبوم عبارتند از: "One Love" و "Gangsta Love." او در سال ۲۰۱۵ سومین آلبوم خود به نام "No Controle" را منتشر کرد که توسط کلی کی تهیه شده بود. آلبوم "Karma" که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد اولین اثر ریباس است که در ایالات متحدهٔ آمریکا منتشر می‌شد. او همچنین مالک و اداره‌کنندهٔ یک برند محصولات آرایشی و زیبایی است. سبک. موسیقی ریباس در ژانرهای کیزومبا، سمبا، آر اند بی و گتو زوک است. موسیقی عامه‌پسند به عنوان یکی از جنبه‌های مهم ناسیونالیسم آنگولا در حال احیا دیده می‌شود
مهم ناسیونالیسم آنگولا در حال احیا دیده می‌شود که سهم ریباس قابل توجه است. خوانندگان و نوازندگان آنگولا، با موفقیت ریتم‌های آفریقایی را با تصنیف‌ها ترکیب کردند، موسیقی عامه‌پسند ایجاد کردند، یک ژانر موسیقی خاص، یعنی سمبا را گسترش دادند و از طریق مضامین ترانه‌هایشان، آرزوهای کشور، به ویژه آرزوی استقلال و عدالت اجتماعی بیشتر را منعکس کردند.
گلیچ پروداکشنز یک استودیو پویانمایی رایانه‌ای استرالیایی می‌باشد که دفتر مرکزی آن در سیدنی، نیونیو ساوت ولز قرار دارد.
هدر دورام هنرمند، بازیگر، فعال اجتماعی و مدرس اهل آنتیگوآ و باربودا است که طراح لباس ملی آنتیگوا و باربودا بوده‌است. در سال ۲۰۰۲ نشان صلیب بزرگ برجسته‌ترین نشان شایستگی (آنتیگوا) به پاس قدردانی از دستاوردهای یک عمر فعالیتش به او اعطا شد. دورام در کالج هنرهای تجسمی و نمایشی ادنا مانلی در کینگستون در رشتهٔ نساجی، و در کالج هنر و طراحی ساوانا در رشتهٔ طراحی لباس تحصیل کرده‌است. او از سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر فرهنگ برای دولت آنتیگوآ و باربودا کار کرده‌است و در این دوره در مورد برنامه‌های درسی هنر در این کشور
این دوره در مورد برنامه‌های درسی هنر در این کشور مشاوره می‌داد. یک نقاشی دیواری از او در فرودگاه بین‌المللی و. س. برد قرار دارد. او علاوه بر کار طراحی، در زمینهٔ بازیگری نیز فعالیت داشته که برخی از آثار او عبارتند از: "تک‌گویی‌های واژن،" "شیرین‌ترین انبه،" و تک‌گویی زهرا ایرال. زندگی‌نامه. دورام در آنتیگوآ متولد شد، از یک مادر خیاط و پدری که در صنایع قند کار می‌کرد و به همین دلیل در تعدادی از مزارع نیشکر زندگی می‌کردند. او در دبیرستان دخترانهٔ آنتیگوا در سنت جانز تحصیل کرد و پس از آن برای مدرک کاردانی در
جانز تحصیل کرد و پس از آن برای مدرک کاردانی در آموزش به دانشگاه ایندیای غربی رفت. او برای تدریس در مدرسهٔ قبلی خود بازگشت و چند سال بعد بودجه‌ای برای تحصیل در رشتهٔ کارشناسی در نساجی در کالج هنرهای تجسمی و نمایشی ادنا مانلی در کینگستون دریافت کرد. در سال ۱۹۹۴، دورام بورسیه‌ای دریافت کرد که به او امکان داد برای مدرک کارشناسی ارشد در کالج هنر و طراحی ساوانا (SCAD) تحصیل کند، جایی که کار او به عنوان نمایندهٔ دانشگاه در دوسالانهٔ ونیز انتخاب شد. پس از فارغ‌التحصیلی، کالج هنر و طراحی ساوانا اکثر نمونه‌کارهای او
کالج هنر و طراحی ساوانا اکثر نمونه‌کارهای او را برای مجموعهٔ دائمی خود خریداری کرد. در بازگشت به آنتیگوا، برای وزارت آموزش کار کرد و به آنها در مورد برنامه‌های درسی هنر مشاوره داد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان مدیر فرهنگ منصوب شد. آثار او شامل یک نقاشی دیواری در فرودگاه بین‌المللی و. س. برد و همچنین کلاژ و دیوارپوش‌های بافته‌شده‌است. او لباس‌های برندهٔ جایزهٔ کارناوال را طراحی کرد که با همسرش کانی دورام طراحی شده بود. در سال ۲۰۲۰ خواستار تجدید نظر در معیارهای داوری لباس کارناوال آنتیگوا شد تا اهمیت سبک‌های جدید
لباس کارناوال آنتیگوا شد تا اهمیت سبک‌های جدید ماس (لباس‌های بالماسکه) را گنجانده و اذعان کند. او در سال ۲۰۰۶ بازنشسته شد. دورام علاوه بر کار هنری و معلمی، بازیگر نیز هست که این حرفه را از دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرد. او در نقش‌های سینمایی، تلویزیونی و تئاتر ایفای نقش کرده‌است که عبارتند از: "تک‌گویی‌های واژن،" "شیرین‌ترین انبه،" و تک‌گویی زهرا ایرال. لباس ملی. در سال ۱۹۹۲ مسابقه‌ای برای طراحی لباس ملی برای آنتیگوا و باربودا برگزار شد و دورام برندهٔ آن شد. لباسی که او طراحی کرد بر اساس آنچه زنانی که به عنوان
که او طراحی کرد بر اساس آنچه زنانی که به عنوان فروشنده یا نانوا کار می‌کردند در سال ۱۸۳۴ می‌پوشیدند لباس زنانه شامل لباسی است که از «چهارخانهٔ مدرس قرمز، طلایی و سبز» ساخته شده‌است، که سپس با روسری سفیدی پوشیده شده‌است. طرح شطرنجی برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ طراحی شد و به‌طور رسمی در سال ۱۹۹۴ پذیرفته شد. لباس مردانه شامل یک جلیقه در همان چهارخانه و همچنین یک پیراهن سفید، شلوار مشکی و کلاه حصیری است. لباس ملی از زمان پیدایش آن توسط بسیاری از طراحان بازتفسیر شده‌است و در سال ۲۰۱۲ اولین روز ملی لباس در ۲۶
شده‌است و در سال ۲۰۱۲ اولین روز ملی لباس در ۲۶ اکتبر برگزار شد. بازخوردها. پاجت هنری با توجه به تمرکزش بر میراث آنتیگوا و باربودا در آثارش، دورام را یک هنرمند «ناسیونالیست» توصیف کرده‌است.
در فولکلور ژاپنی، هیتوداما (ژاپنی ؛ به معنی «روح انسان») توپ‌های آتشینی می‌باشند که عمدتا در نیمه‌شب شناورند. گفته می‌شود هیتوداما «ارواح مردگانی هستند که از بدن خود جدا شده‌اند»، و نام آن‌ها از همین برگرفته شده‌است.
آلیاکساندر هرابوویک (; ) کشتی‌گیر اهل بلاروس است.
کارینا دیومینسکایا (; ) کماندار زن اهل بلاروس بود.
سوسلان دائوروف (؛ زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۹۱) کشتی‌گیر اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
داریا باریسویچ (؛ زادهٔ ) دونده زن دو نیمه‌استقامت اهل بلاروس است.
پارک تسوکایاما یکی از پارک‌های استان کاناگاوا شهر یوکوسوکا، کاناگاوا بخش همی (یوکوسوکا) است.
جاستین برینر یک صداپیشهٔ آمریکایی است. وی صداگذاری نسخه‌های انگلیسی زبان فیلم‌های انیمه ژاپنی و سریال‌های تلویزیونی را ارائه کرده است.
یکاترینا مالیوک-تیموفیوا (؛ زادهٔ ) کماندار زن اهل بلاروس بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
هانا ماروساوا (؛ زادهٔ ) کماندار زن اهل بلاروس است.
نادیا ماکارچانکا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
وولگا کلیماوا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده‌است.
آندری کازوسنکو (؛ زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۸۴) جودوکار و سامبوکار اهل بلاروس است.
کارینا کازلوسکایا (؛ ) کماندار زن اهل بلاروس است.
جوزف آدامز، و به ژاپنی میئورا آنجین دوم ، (متولد ۱۶۰۵- مرگ نامشخص)، یک هاتاموتو در اوایل دوره ادو و پسر ویلیام آدامز (دریانورد) و مالک ۲۵۰ ککو در ولایت ساگامی بود. او در حدود سال ۱۶۰۵ به عنوان پسر ویلیام آدامز (میورا آنجین اول)، یک ملوان بریتانیایی که به عنوان مشاور دیپلماتیک برای شوگان‌های شوگون‌سالاری توکوگاوا توکوگاوا ایه‌یاسو و توکوگاوا هیده‌تادا به دنیا آمد. مادر او یک زن ژاپنی است که ویلیام در ژاپن با او ازدواج کرد. او یک خواهر کوچکتر به نام سوزانا داشت. او همچنین از یک مادر ناتنی یا زن انگلیسی ویلیام
او همچنین از یک مادر ناتنی یا زن انگلیسی ویلیام به نام «مری هاین»، خواهر ناتنی به نام «دلیورنس» و برادر ناتنی به نام «جان» در زادگاه پدرش در گیلینگهام، کنت انگلستان داشت. ازدواج پدر و مادر. لیفده یک کشتی هلندی بود که در بهار ۱۶۰۰ پس از میلاد، شش ماه قبل از نبرد سکیگاهارا به ولایت بونگو آمد. در زمان حرکت کشتی، ۱۱۰–۱۰۹ خدمه در کشتی حضور داشتند، اما تعداد خدمه در طول سفر دشوار دو ساله به‌طور چشمگیری کاهش یافت، به طوری که تعداد بازماندگان پس از ورود به ژاپن به حدود ۲۰ نفر و پس از آن به ۱۴ نفر کاهش یافت.
به حدود ۲۰ نفر و پس از آن به ۱۴ نفر کاهش یافت. مشهورترین این ملوانان بازمانده، آنجین میئورای بریتانیایی بود که توسط قدرتمندترین مرد آن زمان، توکوگاوا ایه‌یاسو، به شدت به کار گرفته شد. با این حال، او که نگران همسر و فرزندانی بود که در کشورش به جا گذاشته بود، نتوانست اشتیاق خود را به خانه سرکوب کند و چندین بار از ایه‌یاسو خواست تا به وطن خود بازگردد. با این حال، ایه‌یاسو که برای توانایی آنجین ارزش زیادی قائل بود، به او اجازه بازگشت به ژاپن را نداد، اما در عوض به او اقامتگاهی در ادو و قلمرویی در همی در شبه
به او اقامتگاهی در ادو و قلمرویی در همی در شبه جزیره میورا داد. اعتقاد بر این است که در همان زمان بود که او به همسر ژاپنی خود معرفی شد. با این حال، رازهای زیادی پیرامون همسر ژاپنی آنجین وجود دارد. به ویژه، ناشناخته بودن اصل و نام او است. یک کتاب تاریخی مربوط به دوره میجی بیان می‌کند که همسرش «دختر کازویوشی ماگومه» بود، اما در اسناد ژاپنی باستانی یا سوابق خانه‌های تجاری بریتانیا و هلند هیچ تأییدی وجود ندارد. همسر او نیز چندین بار با رئیس پست تجاری بریتانیا ملاقات کرده و در دفتر خاطرات ریچارد کوکز آمده‌است،
کرده و در دفتر خاطرات ریچارد کوکز آمده‌است، اما عجیب است که نام همسر او ذکر نشده‌است. امروزه نام همسر او به عنوان اویوکی شهرت پیدا کرده‌است. مدت کوتاهی پس از انعقاد معاهده دوستی و تجارت انگلیس و ژاپن در پایان دوره ادو، رمانی در مورد آنجین به عنوان شخصیت اصلی در انگلستان منتشر شد و نمایشنامه کابوکی مشابهی بلافاصله پس از اتحاد انگلیس و ژاپن در ژاپن اجرا شد. در دوره میجی منعقد شد. نام همسری که در اینها آمده‌است «ماریا» در اولی و «تسو» در دومی است. بررسی حدود ۱۰ اثر و بیوگرافی انتقادی مربوط به آنجین که از آن
۱۰ اثر و بیوگرافی انتقادی مربوط به آنجین که از آن زمان تا سال ۱۹۷۰ در ژاپن و انگلستان منتشر شده بود، مشخص می‌سازد که نام همسر «بیکونی»، «تائه» به معنی «گل داوودی» است. «ماگومه کاگه یو»، و غیره، اما «اویوکی» ظاهر نمی‌شود. اولین حضور «اویوکی» در رمان "سامورایی‌های دریا" شیراایشی ایچیرو (۱۹۷۳) است، اما به نظر من این نام برای اولین بار در "سامورایی چشم آبی میئورا آنجین" (۱۹۸۰) توسط تاداشی ماکینو، مورخ محلی شهر ایتو استفاده شده‌است. اعتقاد بر این است که منبع قرار گرفتن این کتاب و این واقعیت که این کتاب به
قرار گرفتن این کتاب و این واقعیت که این کتاب به انگلیسی ترجمه شده و توسط محققان غربی به آن استناد شده‌است، منجر به گسترش «اویوکی» شده‌است. در واقع، از آن زمان، بیشتر کتاب‌های خارجی مرتبط با آنجین، اویوکی را په عنوان نام همسر و مادر پسر او جوزف پذیرفته‌اند. پس از مرگ پدر. در ۱۶ مه ۱۶۲۰، هنگامی که پدرش درگذشت، او ریاست خانواده و قلمرو را به ارث برد و نام آنجین میئورا را به خود گرفت. او همچنین بیشتر شمشیرها را از پدرش به ارث برده‌است. جوزف توسط پدرش به عنوان دریانورد آموزش دید و در سال‌های ۱۶۲۴ و ۱۶۳۵ به
دریانورد آموزش دید و در سال‌های ۱۶۲۴ و ۱۶۳۵ به عنوان دریانورد به کوچین چین رفت. در آن زمان، فرمانروایی ایه‌یاسو، که در تجارت خارجی فعال بود، جای خود را به هیده‌تادا داد، که تمایلی به تجارت خارجی نداشت و محدودیت‌های تجارت کشتی‌های مهر قرمز، شوئین سن (کشتی دارای مجوز بازرگانی) به تدریج توسط نسل بعدی، توکوگاوا ایه‌میتسو، تشدید شد. با این حال تا آخر به جوزف مهر قرمز و افتخار نامه دادند و فعالیتش تضمین شد. اسنادی وجود دارد که آنها تا سال ۱۶۳۲ به تجارت مشغول بودند، و گفته می‌شود که یک سند به تاریخ ۱۶۳۶ هنوز وجود
و گفته می‌شود که یک سند به تاریخ ۱۶۳۶ هنوز وجود دارد و تأیید می‌کند که او تا زمان انزوای ملی یا ساکوکو فعال بوده‌است. سرنوشت او پس از آن مشخص نیست. گفته می‌شود که پس از مرگ او در میئورا، قلمرو خود به خاک سپرده شد.
یوری شچرباتسویچ (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
پادشاه ارشد ایرلند ( ) یک عنوان سلطنتی در ایرلند گالیک بود که در اختیار کسانی بود که بر تمام ایرلند فرمانروایی یا ادعای آن را داشتند. این عنوان متعلق به پادشاهان تاریخی بود و بعدها گاهی به صورت نابهنگام یا به شخصیت‌های افسانه ای منتسب می‌شد. ادبیات ایرلندی قرون وسطایی و اوایل مدرن، یک خط تقریباً ناگسستنی از پادشاهان ارشد را به تصویر می‌کشد که از تپه تارا بر سلسله مراتبی از پادشاهان کوچک‌تر حکومت می‌کنند، که تا هزاران سال پیش امتداد دارد. مورخان مدرن بر این باورند که این طرح در قرن هشتم از سنت‌های نسب‌شناسی
که این طرح در قرن هشتم از سنت‌های نسب‌شناسی مختلف سلسله‌های قدرتمند ساخته شده‌است و قصد داشت وضعیت آنها را با پیش‌اندازی آن به گذشته، توجیه کند. جان تی کوخ توضیح می‌دهد: «اگرچه پادشاهی تارا یک پادشاهی خاص بود که ساکنان آن آرزوی برتری در میان پادشاهان ایرلند داشتند، اما از نظر سیاسی بعید است که هیچ پادشاهی قبل از قرن نهم اقتدار کافی برای تسلط بر کل جزیره را داشته باشد.». مفهوم پادشاهی ملی برای اولین بار در قرن هفتم بیان شد، اما تنها در عصر وایکینگ‌ها به یک واقعیت سیاسی تبدیل شد و حتی پس از آن به یک واقعیت
واقعیت سیاسی تبدیل شد و حتی پس از آن به یک واقعیت ثابت تبدیل نشد. در حالی که درجه کنترل پادشاهان ارشد متفاوت بود، آنها هرگز بر ایرلند به عنوان یک کشور یکپارچه سیاسی حکومت نمی‌کردند، زیرا پادشاه ارشد به عنوان یک ارباب در نظر گرفته می‌شد که بر پادشاهی‌های مستقل زیردست خود فرمانروایی می‌کرد و از آنها خراج می‌گرفت.
الکسی شماروف (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر پیشین اهل بلاروس است که در دستهٔ فوق سنگین‌وزن کشتی آزاد رقابت می‌کرد. او قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۱۱ و برندهٔ مدال نقره بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ است. شمارف همچنین در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز ملی‌پوش بلاروس بود که به مقام ششم رسید. او برادر کوچکتر الکساندر شمارُف کشتی‌گیر دیگر بلاروس است.
اولادزیسلاو اسمیاهلیکاو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل بلاروس است.
میکیتا تسمیه (؛ زادهٔ ) شناگر اهل بلاروس است.
آندری اسکابیکا (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل بلاروس است.
ویتالی پاراخونکا (؛ زادهٔ ) دونده دو با مانع اهل بلاروس است.
«نمی‌تونیم دوست باشیم (منتظر عشقت باش)» ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی آریانا گرانده می‌باشد که از سوی ریپابلیک رکوردز در ۸ مارس ۲۰۲۴ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ در هفتمین آلبوم استودیویی وی درخشش ابدی (۲۰۲۴) منتشر گردید. نویسندگی و تهیه‌کنندی این آهنگ بر عهده گرانده، مکس مارتین و ایلیا سلمان‌زاده می‌باشد.
تام کوپلی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل بریتانیا است.
فریبا نوا (؛ زادهٔ ۱۹۷۳) روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل افغانستان است. نوشته‌های او در رسانه‌های مختلفی از جمله آتلانتیک، نیوزویک و ساندی‌تایمز لندن منتشر شده‌است.
کارولینا کاسترو (زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۷۹) تاجر و عضو اتحادیهٔ کارگری اهل آرژانتین است. او اولین زنی بود که به کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین پیوست و از سوی بی‌بی‌سی به عنوان یکی از ۱۰۰ زن آن در سال ۲۰۲۰ معرفی شد. کاسترو دارای مدرک علوم سیاسی از دانشگاه بوئنوس آیرس است. در دولت مائوریسیو ماکری، به عنوان معاون وزیر در وزارت تولید مشغول به کار بوده است. او در سال ۲۰۱۹، توسط انجمن کارخانه‌های قطعه‌سازی آرژانتین به عنوان نمایندهٔ بخش خودرو در کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین انتخاب شد. او اولین زنی است که
صنعتی آرژانتین انتخاب شد. او اولین زنی است که در تاریخ ۱۳۰سالهٔ این اتحادیه به پست مدیریتی رسیده است. کاسترو فعالیت‌های خود را در زمینهٔ توسعهٔ برابری جنسیتی در محیط کار ادامه داده و شرکت خانوادگی او در زمینهٔ تولید قطعات خودرو فعالیت می‌کند و با استخدام زنان در بخش تولید، تصورهای قدیمی نسبت به حضور زنان در مشاغل فنی را نقض کرد. زندگی‌نامه. کاسترو دارای مدرک علوم سیاسی از دانشگاه بوئنوس آیرس است. در طول دولت مائوریسیو ماکری، او به عنوان معاون وزیر در وزارت تولید، برای مشاغل کوچک و متوسط خدمت کرد. او در سال
برای مشاغل کوچک و متوسط خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۹ توسط "انجمن کارخانه‌های قطعه‌سازی آرژانتین" ("Asociación de Fábricas Argentinas de Componentes") به عنوان نمایندهٔ بخش خودرو در کمیتهٔ اجرایی اتحادیهٔ صنعتی آرژانتین (UIA) انتخاب شد. او اولین زنی است که در تاریخ ۱۳۰سالهٔ UIA به پست مدیریتی دست یافته‌است. فعالیت او به ایجاد تغییرات به سمت برابری جنسیتی بیشتر در محل کار کمک کرده‌است. کاسترو سومین نسلی است که در تجارت خانوادگی، صنایع گوئیدی کار می‌کند، که قطعات خودرو را تولید و آنها را برای تویوتا و جنرال
خودرو را تولید و آنها را برای تویوتا و جنرال موتورز عرضه می‌کنند. این شرکت با به‌کارگیری زنان در حوزهٔ تولید با میانگین بالاتری نسبت به بقیهٔ نیروهای کار، کلیشه‌ها را شکسته‌است. او اخیراً "Rompimos el Cristal (شیشه را شکستیم)" را منتشر کرده‌است، مجموعه‌ای از گفتگو با ۱۸ زن آرژانتینی که در تجارت، هنر، سیاست و علم سرآمد هستند. جوایز. کاسترو به‌عنوان یکی از ۱۰۰ زن سال بی‌بی‌سی در سال ۲۰۲۰ انتخاب شد.
مایکل هانتر آهنگساز و نوازنده اسکاتلندی اهل گلاسکو است که تم سانگ‌های "" و "اتومبیل‌دزدی بزرگ ۴" را ساخته‌است. او همچنین موزیک‌هایی را با نام مستعار پابلو منتشر کرده‌است.
ارنست کوهن (; – ) هندشناس و زبان‌شناس متخصص مطالعات هندواروپایی اهل آلمان بود. پدر او آدالبرت کوهن نیز زبان‌شناس بود. ارنست کوهن در دانشگاه‌های برلین و توبینگن تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۹ با ارائه رساله‌ای در مورد کَچایَنه، زبان‌شناس، با عنوان «نمونه‌ای از کچاینه‌پکارنه‌ئه» دکترای خود را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۱، او نشان شایستگی خود را در رشته‌های زبان سانسکریت و زبان‌شناسی تطبیقی از دانشگاه هاله-ویتنبرگ دریافت کرد و در سال بعد به عنوان استاد به دانشگاه لایپزیگ نقل مکان کرد. در سال ۱۸۷۵، او استاد تمام‌وقت