payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده توسط وستینگهاوس استفاده می‌کند. گرمای تولید شده توسط راکتور به خلیج بازمی‌گردد که به عنوان یک هیت سینک خنک‌کننده برای نیروگاه عمل می‌کند. واحد ۱ در سال ۱۹۷۵ و واحد ۲ در سال ۱۹۷۷ وارد بهره‌برداری تجاری شدند. هزینه کل این دو واحد در زمان ساخت حدود ۷۶۶ میلیون دلار آمریکا بود که در سال ۲۰۲۴ حدود ۳٫۶۹۹ میلیارد دلار است. دو ژنراتور بخار واحد ۱ در سال ۲۰۰۲ و سر مخزن راکتور آن در سال ۲۰۰۶ جایگزین شدند، در حالی که در واحد ۲، ژنراتورهای بخار در سال ۲۰۰۳ و سر مخزن راکتور در سال ۲۰۰۷ جایگزین شدند. آب‌های اطراف این
راکتور در سال ۲۰۰۷ جایگزین شدند. آب‌های اطراف این نیروگاه مکانی بسیار محبوب برای ماهیگیران است. واحد ۱ و ۲ هرکدام از آب خلیج برای خنک کردن کندانسورهای توربین بخار خود و سایر مبدل‌های حرارتی سیستم اولیه و ثانویه خنک‌کننده استفاده می‌کنند. آب خلیج با سرعت جریان اسمی ۱٫۲ میلیون گالن در دقیقه (۷۵۰۰۰ لیتر در ثانیه) در واحد از هر کندانسور توربین بخار خارج می‌شود. آب برگشتی بیش از ۶ درجه سانتیگراد گرمتر از آب ورودی از خلیج است. برخلاف بسیاری از نیروگاه‌های هسته ای دیگر، نیروگاه کالورت کلیفز لازم نداشت از برج‌های
دیگر، نیروگاه کالورت کلیفز لازم نداشت از برج‌های خنک‌کننده آب برای بازگرداندن آب گرم به دمای اولیه خود استفاده کند. از آنجایی که آب خیلی سریع بیرون می‌آید و نوعی جریان آب شکافنده ایجاد می‌کند، می‌تواند مکانی خطرناک برای ماهیگیری باشد. واحد سوم نیروگاه تنها به حدود ۱۰ درصد از حجم آب خنک‌کننده مورد نیاز برای مجموع واحدهای اول و دوم نیاز دارد در نتیجه ورود ماهی و صدف کمتر از ۳٫۵ درصد نسبت به واحد ۱ و ۲ است. در فوریه ۲۰۰۹، کالورت کلیفز رکورد جهانی راکتورهای آب تحت فشار را با کار بدون وقفه ۶۹۲ روز به نام خود
تحت فشار را با کار بدون وقفه ۶۹۲ روز به نام خود ثبت کرد. علاوه بر این، ضریب ظرفیت واحد ۲ در سال ۲۰۰۸ رکورد جهانی ۱۰۱٫۳۷ درصد بود. جمعیت اطراف. کمیسیون تنظیم مقررات هسته‌ای، دو منطقه برنامه‌ریزی اضطراری را در اطراف نیروگاه‌های هسته‌ای تعریف می‌کند: یک منطقه مسیر پرتودهی با شعاع ۱۶ کیلومتر که مربوط به قرار گرفتن در معرض و استنشاق آلودگی رادیواکتیو موجود در هوا است و منطقه دیگر برای حدود ۵۰ ۸۰ کیلومتر، مربوط به خوردن غذا و مایعات آلوده به رادیواکتیویته است. بر اساس تجزیه و تحلیل داده‌های سرشماری ایالات متحده،
اساس تجزیه و تحلیل داده‌های سرشماری ایالات متحده، جمعیت سال ۲۰۱۰ در فاصله ۱۶ کیلومتری از کالورت کلیفز برابر ۴۸۷۹۸ نفر بود که در یک دهه، ۸۶٫۴ درصد افزایش داشته‌است. جمعیت سال ۲۰۱۰ در فاصله ۸۰ کیلومتری برابر ۲۸۹۰۷۰۲ نفر بود که کاهش ۲ درصدی از سال ۲۰۰۰ را نشان می‌دهد. مخاطرات. نزدیکی به کارخانه LNG در سال ۲۰۰۱، زمانی که قرار بود کارخانه سوخت گاز مایع Dominion Cove Point بازگشایی شود، بسیاری از ساکنان محلی نگران نزدیکی به این نیروگاه هسته ای (۳ مایل) بودند. ساکنان فکر می‌کردند که کمیسیون فدرال تنظیم‌گری انرژی
فکر می‌کردند که کمیسیون فدرال تنظیم‌گری انرژی قبل از افتتاح کارخانه خطراتی را که می‌تواند ناشی از حمله یا انفجار باشد در نظر نگرفت. لرزه خیزی بر اساس یک مطالعه کمیسیون تنظیم گری هسته ای که در اوت ۲۰۱۰ منتشر شد، تخمین از خطر وقوع زلزله آن قدر شدید بود که به راکتور کالورت کلیفز آسیب برساند، برای راکتور اول برابر ۱ در ۱۰۰۰۰۰ و برای راکتور دوم ۱ در ۸۳۳۳۳ بود. ملاحظات زیست‌محیطی دانشمندان دانشگاه جان هاپکینز نگران بودند که تخلیه آب خنک‌کننده گرم شده از نیروگاه برای یک عنصر حیاتی از اکوسیستم خلیج چساپیک، یعنی
برای یک عنصر حیاتی از اکوسیستم خلیج چساپیک، یعنی خرچنگ‌های آبی معروف خلیج مضر باشد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، دعوی حقوقی ناشی از قانون سیاست ملی محیط زیست کنگره در نهایت منجر به ایجاد یکی از مشهورترین پرونده‌های زیست‌محیطی در تاریخ آمریکا شد، کمیته هماهنگی Calvert Cliffs, Inc. v. کمیسیون) برای بررسی اثرات زیست‌محیطی ساخت و نگهداری چنین نیروگاه انرژی اتمی. تمدید پروانه بهره‌برداری ۲۰۰۰. در سال ۲۰۰۰، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای مجوز نیروگاه را به مدت ۲۰ سال دیگر تمدید کرد و کالورت کلیفز را به اولین نیروگاه هسته ای
کرد و کالورت کلیفز را به اولین نیروگاه هسته ای در ایالات متحده تبدیل کرد که چنین پروانه ای دریافت کرد. جورج دبلیو بوش در ژوئن ۲۰۰۵ از نیروگاه بازدید کرد که اولین باری بود که یک رئیس‌جمهور از یک نیروگاه هسته ای در نزدیک به دو دهه بازدید کرد. پیشنهاد اضافه کردن راکتور سوم. شرکت انرژی هسته ای یونی استار (UniStar Nuclear Energy) اعلام کرد که قصد دارد واحدی از راکتور قدرت تکاملی (نوع US-EPR) در کالورت کلیفز بسازد. این شرکت به‌طور مشترک متعلق به Constellation Energy (CEG) و Électricité de France (EDF)، سازنده و
(CEG) و Électricité de France (EDF)، سازنده و تأمین کننده فرانسوی نیروگاه‌های هسته ای بود. واحد پیشنهادی حدود دو برابر انرژی هر یک از واحدهای موجود تولید می‌کرد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۷، یونس استار درخواستی جزئی به کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای ارائه کرد تا برنامه‌های خود برای ساخت واحد سوم نیروگاه هسته ای را بر اساس راکتور قدرت تکاملی AREVA ایالات متحده را بررسی کند. پیشنهاد شد که این واحد در جنوب واحدهای موجود ۱ و ۲ واقع شده و از خط ساحلی عقب‌نشینی کند. اگرچه تنها یک واحد بود، اما مساحت زمین مورد نیاز آن حدود دو
یک واحد بود، اما مساحت زمین مورد نیاز آن حدود دو برابر واحدهای موجود با هم بود. این بود که بایستی یک سیستم خنک‌کننده حلقه بسته با استفاده از یک برج خنک‌کننده مکانیکی تک هیبریدی داشته باشد. مخالفان و حامیان راکتور سوم پیشنهادی در یک سری جلسات عمومی در برابر مقامات کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای ایالات متحده شرکت داشتند. در مارس ۲۰۰۹، بیل پیل از جنوب شهرستان کالورت از کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای خواست تا مجوز انتشار راکتور را به دلیل نگرانی‌های بهداشتی و ایمنی رد کند. جورج واندرهیدن، رئیس و مدیر عامل انرژی
رد کند. جورج واندرهیدن، رئیس و مدیر عامل انرژی هسته‌ای UniStar، از NRC خواست تا درخواست مجوز هوایی را تأیید کند. در اکتبر ۲۰۱۰، Constellation Energy گفت که در مذاکرات برای تضمین وام فدرال برای ساخت رآکتور سوم پیشنهادی به بن‌بست رسیده‌است. دولت به دنبال کارمزد ۸۸۰ میلیون دلاری با ضمانت حدود ۷٫۶ میلیارد دلاری برای جبران خطر نکول مالیات‌دهندگان بود. شرکت Constellation Energy پاسخ داد که چنین هزینه‌ای پروژه را با شکست مواجه می‌کند. بر اساس گزارش SEC، در نوامبر ۲۰۱۰، قرارداد انتقال سهام گروه انرژی Constellation
قرارداد انتقال سهام گروه انرژی Constellation در یک شرکت توسعه هسته ای به شریک فرانسوی آن بسته شد. یک ماه قبل، Constellation موافقت کرد که ۵۰ درصد سهام خود در UniStar Nuclear Energy را به مبلغ ۱۴۰ میلیون دلار به EDF بفروشد و به EDF مالکیت انحصاری سرمایه‌گذاری مشترک و برنامه‌های آن برای توسعه واحد سوم در Calvert Cliffs در جنوب مریلند را بدهد. این قرارداد از EDF خواست ۳٫۵ میلیون سهام خود را به ارزش حدود ۱۱۰ میلیون دلار به Constellation منتقل کند و کرسی خود را در هیئت مدیره Constellation واگذار کند. ساموئل
را در هیئت مدیره Constellation واگذار کند. ساموئل مینزبرگ، طراح EDF استعفا داد. در آوریل ۲۰۱۱، کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای (NRC) اعلام کرد که UniStar واجد شرایط ساخت رآکتور سوم نیست، زیرا از زمانی که Constellation در سال ۲۰۱۰ از شراکت خارج شد، این شرکت متعلق به ایالات متحده نیست. NRC به پردازش درخواست ادامه خواهد داد، اما تا زمانی که الزامات مالکیت برآورده نشود، مجوز صادر نمی‌شود. هزینه ساخت راکتور ۹٫۶ میلیارد دلار برآورد شد. Constellation Energy در سال ۲۰۱۲ در Exelon ادغام شد. در سال ۲۰۱۵، آروا، که با
۲۰۱۲ در Exelon ادغام شد. در سال ۲۰۱۵، آروا، که با بازسازی داخلی شرکت خود دست و پنجه نرم می‌کرد، از فرایند صدور گواهینامه برای طراحی راکتور EPR ایالات متحده خارج شد، و عملاً برنامه‌های استقرار یک راکتور اروپایی در ایالات متحده را متوقف کرد. حوادث. واحد ۲ نیروگاه هسته ای کالورت کلیفز در ۵ سپتامبر ۲۰۱۳ پس از یک نقص در هنگام آزمایش تعطیل شد. پس از انجام تعمیرات مورد نیاز، در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳ دوباره باز شد.
زن نابینای سورنتو () فیلمی ایتالیایی در سبک ملودرام تاریخی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو با بازی آنتونلا لوالدی، پل کمبل و انتسو بیلیوتی محصول سال ۱۹۵۳ است.
موتور موشک تنفس هوایی سینرژیک - سابر () یک مفهوم در دست توسعه توسط Reaction Engines Limited برای موتور موشک هیبریدی تنفس هوایی پیش سرد مافوق صوت شده است. این موتور برای دستیابی به قابلیت پرتاب تک مرحله به مدار طراحی شده است و هواپیمای فضایی پیشنهادی Skylon را به مدار پایین زمین می رساند. سابر از سری طرح های آلن باند تکامل یافته است که در اوایل دهه 1980 برای پروژه HOTOL آغاز شد. این طرح شامل یک موتور موشک سیکل ترکیبی تک با دو حالت کار است. حالت تنفس هوا، ترکیبی از یک کمپرسور توربو با یک پیش خنک کننده سبک وزن
از یک کمپرسور توربو با یک پیش خنک کننده سبک وزن هوا است که درست در پشت مخروط ورودی قرار دارد. در سرعت‌های بالا، این پیش‌کولر هوای داغ و فشرده‌شده را خنک می‌کند. در غیر این صورت به دمایی می‌رسد که موتور نمی‌تواند تحمل کند و منجر به نسبت فشار بسیار بالایی در موتور می‌شود. پس از آن هوای فشرده وارد محفظه احتراق موشک می شود و در آنجا همراه با هیدروژن مایع ذخیره شده مشتعل می شود. نسبت فشار بالا به موتور این امکان را می دهد که نیروی رانش بالایی را در سرعت ها و ارتفاعات بسیار بالا ارائه دهد. دمای پایین هوا امکان
بسیار بالا ارائه دهد. دمای پایین هوا امکان استفاده از آلیاژ سبک را فراهم می‌کند و موتور بسیار سبک وزن را برای رسیدن به مدار ضروری می‌سازد. علاوه بر این پیش خنک کننده SABRE هوا را مایع نمی کند و به آن اجازه می دهد کارآمدتر کار کند. پس از خاموش شدن مخروط ورودی در سرعت 5.14 ماخ و در ارتفاع 28.5 کیلومتری، کارکرد سیستم به صورت یک موتور موشک با کارایی بالای چرخه بسته ادامه می‌یابد که اکسیژن مایع و هیدروژن مایع را از مخازن سوخت می‌سوزاند و اجازه می‌دهد مفهوم هواپیمای فضایی مانند Skylon برای رسیدن به سرعت مداری پس
فضایی مانند Skylon برای رسیدن به سرعت مداری پس از خروج از جو در یک صعود شیب دار ممکن شود. هم چنین موتوری برگرفته از مفهوم SABRE به نام Scimitar برای پیشنهاد جت مسافربری مافوق صوت A2 این شرکت با بودجه اتحادیه اروپا طراحی شده است.
حبیب‌الله غفوری بارجینی (زاده ۱۳۴۱ در میبد) روحانی شیعه و سیاستمدار ایرانی است. وی از تاریخ ۲۵ مهر ۱۴۰۲ با حکم سید علی خامنه‌ای به جای مصطفی علماء به عنوان امام جمعه کرمانشاه منصوب شده و هم‌اکنون امام جمعه شهر کرمانشاه و نماینده ولی فقیه در استان کرمانشاه است. زندگی‌نامه. حبیب‌الله غفوری بارجینی در سال ۱۳۴۱ در محلۀ بارجین در شهر میبد در استان یزد به دنیا آمد. وی دوران تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در میبد به انجام رساند و قبل از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در حوزۀ علمیۀ قم شروع به تحصیل علوم دینی نموده‌است. وی
علمیۀ قم شروع به تحصیل علوم دینی نموده‌است. وی از مهرماه ۱۳۵۶ در مدرسۀ قدیری قم تحصیل علوم دینی را شروع کرد و در نوجوانی دروس حوزه را طی سال‌های انقلاب بهمن ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق گذراند. غفوری تا سال ۱۳۷۱ به آموزش در حوزه علمیه قم مشغول بود که در ضمن آن آموزش نظامی و زبان‌های عربی و انگلیسی را نیز فراگرفت. وی از تاریخ ۲۵ مهر ۱۴۰۲ با حکم سید علی خامنه‌ای به جای مصطفی علماء به عنوان امام جمعه کرمانشاه منصوب شد.
پوشاک سیستانی لباس سنتی و محلی مردم سیستان و برگرفته از فرهنگ، جغرافیا و هزاران سال همزیستی با طبیعت در گذشته و حال است. پوشاک مردان. پوشاک مردان سیستان عمدتاً شامل دستار، سرپوش، پیراهن و شلوار است. به دستار در گویش محلی "لُنْگوته" می‌گویند که بیشتر به رنگ سفید است. پیراهن مردان، بلند و تا سر زانو است. این پیراهن‌ها در ۳ مدل چین‌دار، ساره، ترک‌دار استفاده می‌شود. معمولاً پیراهن به هر صورت که باشد، شلوارش نیز به همان صورت ساده یا چین‌دار است. روی لباس مجالس افراد مرفه ابریشم‌دوزی می‌شود. در گویش محلی سیستان
مرفه ابریشم‌دوزی می‌شود. در گویش محلی سیستان به شلوار، "تمو" یا "تومون" و به پیراهن "پِنَر" می‌گویند و نوع ترک‌دار آن را "چل تریز" می‌نامند که از قسمت زیر حلقه آستین به پایین حداقل از ۳۴ ترک تشکیل شده‌است. همچنین مردان سیستانی جلیقه‌ای روی پیراهن می‌پوشند که به آن "جِلِزقِه" می‌گویند. پیراهن چِل تریز. پیراهن گشاد و پرچینی که قد آن تا میان ساق پا می‌رسد. آستین آن از دو تکه و یک مرغک تشکیل می‌شود و مچ‌دار است و برای گشادی دامن آن از ترک‌های راسته و گود استفاده می‌کنند. برای دوخت این لباس ۸ تا ۱۰ متر پارچه
می‌کنند. برای دوخت این لباس ۸ تا ۱۰ متر پارچه نیاز است و اغلب به رنگ سفید می‌باشد. این پیراهن از ۴۰ تکه تشکیل می‌شود و دور سجاف و مچ آن را با نخ سیاه، سیاه‌دوزی می‌کنند و روی آن کمربند شانه‌کش می‌بندند. پیراهن برچاک. پیراهنی گشاد و بلند تا پایین زانو است که در قسمت پایین دامن گشادتر می‌شود و دارای آستین بلند ، گشاد و بدون سردست می‌باشد. در دو طرف دامنِ پیراهن، چاکی وجود دارد که به آن برچاک می‌گویند. این پیراهن دارای یقه گرد است و چاک یقه آن بر روی شانه چپ بسته می‌شود. شلوار. شلوار مردان سیستانی پرچین است و
می‌شود. شلوار. شلوار مردان سیستانی پرچین است و لیفه‌ای برگردان دارد و از دو ساق و یک میان ساق فراخ تشکیل شده‌است. شلوار به وسیله بندهایی که توسط خود مردم منطقه بافته می‌شود، محکم می‌گردد. معمولاً برای دوخت این شلوار ۶ تا ۸ متر پارچه نیاز است. پیراهن معمول. پیراهن معمول از گذشته تاکنون دستخوش تغییر گشته و از گشادی آن کاسته شده‌است. پیراهن مردان سیستانی در گذشته راسته و گشاد دوخته می‌شد که در جلو فاقد سجاف و از سرشانه شکافی مورب تا زیر سینه داشت و بر روی شانه بسته می‌شد و روی آن با ابریشم سفید، خامه‌دوزی
بسته می‌شد و روی آن با ابریشم سفید، خامه‌دوزی می‌شد. آستین آن گشاد بوده و قد آن تا زیر زانو می‌رسید و جیب چهارگوش در پهلوها داشته‌است. اما به مرور از گشادی آستین پیراهن کاسته شده و به شکل راسته با مچ درآمد. در جلو سجاف با یقه یا بدون یقه و قد آن تا زانو در در دو طرف پهلو دارای چاک و جیب چهارگوش می‌باشد. جلیقه. جلیقه نیم تنه‌ای است که در اصطلاح محلی به آن باسکَت می‌گویند و پوشیدن آن مورد علاقه مردم سیستان است. در گذشته جلیقه را از نمد و یا ابریشم تهیه می‌کردند. رنگ جلیقه اغلب مشکی است. جوقه. نوعی کت که با
رنگ جلیقه اغلب مشکی است. جوقه. نوعی کت که با دوام و هزینه بسیار بالا است. این کت امروزه مشابه ژاکت‌هایی است، که مورد استفاده قرار می‌دهند و از پشم رنگ خورده بافته می‌شد. ستوه. کتی با رنگ کرم شتری و پشمی بوده که یقه انگلیسی داشت و افراد مرفه بر روی این کت کمربندی از تار طلا می‌بستند که به کمر تار طلا شهرت داشت و از کمر آن خنجری آویزان می‌کردند. در هنگام سرما از ستوه پشمی که از پشم شتر بافته می‌شود استفاده می‌شود. قبا. تن‌پوش بلندی که در زمستان می‌پوشیدند. جلو سینه و سرآستین آن را برای زیبایی بیشتر یراق‌دوزی
سینه و سرآستین آن را برای زیبایی بیشتر یراق‌دوزی می‌کردند. رنگ قبا معمولاً بور و سیاه بود و قد آن تا زانو می‌رسید. این لباس در گذشته‌ها، مخصوص افراد بسیار مرفه سیستان بود. کلاه. در منطقه سیستان از همان دوران کودکی کلاه بر سر می‌گذاشتند و آن را در زمستان و تابستان مورد استفاده قرار می‌دادند . کلاهی که مردان در خانه می‌پوشیدند عرقچین نام دارد که از جنس پارچه نخی است و کناره‌های آن با نخ ابریشمی دست‌دوزی می‌شود. مردان سیستان از چند نوع کلاه استفاده می‌کردند: لنگ. پارچه‌ای است به طول ۳ متر و عرض حدود ۱/۵ متر
لنگ. پارچه‌ای است به طول ۳ متر و عرض حدود ۱/۵ متر که دور گردن و شانه آویخته می‌شود. پتو. پارچه‌ای است پشمی که حدود ۱/۵ متر پهنا و ۲ متر طول دارد. آن را به دور کمر و گردن و شانه می‌اندازند و در حقیقت وسیله‌ای است گرم‌کننده که در زمستان جای لنگ را می‌گیرد. این شال را در رنگ‌های مختلف تهیه می‌کنند و به این شال در منطقه سیستان، پتو اطلاق می‌شود. این شال را از جنس نمد درست می‌کنند و علاوه بر به دوش انداختن مانند لنگ هم از آن استفاده می‌کنند. پالتوی نمدی. دامداران و کشاورزان از بالاپوش نمدی استفاده می‌کردند که
و کشاورزان از بالاپوش نمدی استفاده می‌کردند که یقه آن مثلثی شکل و آستین آن بلند و قد آن تا زیر زانو یا بالای زانو می‌رسید. کفش. کفش‌های متعددی در سیستان وجود دارد و معمولاً از کفش‌های زیر استفاده می‌شود: کتوک: نوعی کفش که در گذشته، تهیدستان آن را به پا می‌کردند. تخت آن از چوب و دارای دو حفره بود که بند از آن عبور می‌کرد و در پشت پا بسته می‌شد. نیم بوت: کفشی است که ساق پا را می‌پوشاند و در گذشته مردم غنی و ثروتمند از آن استفاده می‌کردند. کفش چرمی: کفشی است که چرم آن از قائنات می‌آمد و در گذشته مخصوص خان‌ها
چرم آن از قائنات می‌آمد و در گذشته مخصوص خان‌ها این مناطق بود. پاپیچ. نوعی نوار پهن که طول آن ۱ متر و عرض آن ۱۵ تا ۲۵ سانتی‌متر می‌باشد. دامداران و روستاییان آن را در زمستان به دور پای خود می‌پیچند و جنس آن از پشم گوسفند است و در بعضی نقاط به آن بند می‌گویند. جوراب. پاپوشی است که در فصل زمستان از آن استفاده می‌کنند و دو نوع است. جوراب پشمی که از پشم گوسفند به صورت ساده یا رنگی می‌بافند. معمولاً از رنگ‌های قرمز، سیاه و سفید استفاده می‌کنند و جوراب نمدی که از نمد بافته می‌شود. جوتی. کفش ضخیم از جنس چرم که به
نمد بافته می‌شود. جوتی. کفش ضخیم از جنس چرم که به وسیله رشته‌های چرم یا نخ تهیه میشود. پوتین. کفش بزمی و رزمی مردان سیستان بود که به هنگام سفر به پا می کردند و این کفش مخصوص افراد مرفه جامعه بود. دستکش. چوپانان دستکش پشمی و ثروتمندان دستکش چرمی به دست میکردند که در مقابل سرما مقاومت داشت و در ظرافت و زیبایی بی همتا بود. دستکش دیگری هم در این منطقه رواج داشت که در دروی گندم به دست میکردند و از پوست گوسفند تهیه میشد و کف دست را می پوشاند. پوشاک زنان. پوشاک زنان سیستانی نیز ساده و با طرح‌هایی است. لباس زنان
سیستانی نیز ساده و با طرح‌هایی است. لباس زنان همچون مردان بلند و گشاد است. زنان سیستانی علاوه بر لباس سنتی و روزانه خود، نوعی لباس نیز جهت اعیاد و جشن‌ها تدارک می‌بینند. از مشخصات لباس روزمره زنان سیستانی، نوعی سوزن‌دوزی است که در حاشیه یقه و سرآستین لباس به کار می‌رود که در گویش محلی به آن "سیاه دوزی " گویند. این لباس از پیراهن و شلوار گشاد تشکیل می‌شود. بلندی پیراهن تا پایین زانو و دور کمر آن چین‌دار است. همچنین دستاری مستطیل شکل بر سر می‌بندند. پوشاک جشن‌ها و مراسم شاد که متشکل از شلواری پرچین، پیراهنی
و مراسم شاد که متشکل از شلواری پرچین، پیراهنی تا بالای زانو با دو چاک از دو طرف است. همچنین دامنی پرچین می‌پوشند که به آن "تمو" می‌گویند و تا سر زانو است. گشادی دور دامن به ۹ متر می‌رسد. دستاری که در این لباس مورد استفاده قرار می‌گیرد، سه گوش است. نمونه این لباس در پوشاک سنتی زنان خراسان نیز دیده شده‌است. همچنین پیراهن دو گریبانه، پیراهن تاجیک، لچک و چادر، بخشی از پوشاک محلی زنان سیستانی است. پیراهن تاجیک. قد این پیراهن یک وجب بالای زانو است و دارای یک برش راسته است که در دو طرف پهلوها چاکی تا بالای ران
راسته است که در دو طرف پهلوها چاکی تا بالای ران دارد که علت این چاک بلند به خاطر پوشیدن یک دامن پرچین در زیر پیراهن است. جلوی این لباس تا زیر سینه باز است و سجافی مزین به گلدوزی با نخ سیاه دارد که در اصطلاح به این تزئینات سیاه‌دوزی می‌گویند. آستین پیراهن می‌تواند از سه نوع برش تشکیل شود. تنبان. زنان سیستانی به جای شلوار در زیر پیراهن تاجیک دامن پرچینی می‌پوشند و عرض آن به ۱۰ متر می‌رسد. کمر دامن لیفه‌ای بوده و به وسیله بندهایی که توسط خود بانوان بافته می‌شود، محکم می‌شود. بعضی از بانوان تا سه عدد دامن
محکم می‌شود. بعضی از بانوان تا سه عدد دامن پرچین روی هم می‌پوشیدند که لبه دامن‌ها به وسیله نخ، سیاه‌دوزی می‌شد. پیراهن پاچین. بانوان سیستانی از پیراهنی استفاده می‌کنند که دارای بالاتنه کوتاه و دامنی با چین‌های ریز است. این پیراهن یقه گرد، از جلو تا ناحیه اتصال دامن باز است و آستین آن ساده و شمشیری و مچ‌دار است. قد دامن چین‌دار این لباس تا زانو می‌باشد. شلوار. پیراهن پاچین زنان سیستانی با شلواری که در منطقه کوتَنَنه نام دارد، پوشیده می‌شد. این شلوار از دو ساق مخروطی و میان ساق کم‌چین تشکیل شده و کمر لیفه‌ای
مخروطی و میان ساق کم‌چین تشکیل شده و کمر لیفه‌ای آن در لبه شلوار سجاف می‌خورد و روی آن با دست یا چرخ، تزئین می‌شود. پیراهن دو گریبانه. قد این پیراهن تا زیر زانو است و در یقه پشت و جلوی آن چاک دارد و به همین علت به آن دو گریبانه می‌گویند. مدل این پیراهن شبیه پیراهن تاجیک می‌باشد با این تفاوت که قد آن بلندتر و بدون چاک و برش زیر آستین چین می‌خورد. این پیراهن با شلوار پوشیده می‌شود. جلیقه. این پوشش از پارچه ساده و تیره رنگ دوخته می‌شود. یقه آن هفت است و تا کمرگاه می‌رسد و روی آن با نوار قیطان، نقش‌بندی
تا کمرگاه می‌رسد و روی آن با نوار قیطان، نقش‌بندی می‌شود. کت. این تن‌پوش دارای آستین‌های بلند و راسته و یقه گرد است و از رنگ‌های شاد برای این پوشش استفاده می‌شود. روی آن تن‌پوش با نوار تزئین می‌شود و در هنگام سرما از کت‌های چرمه‌دار و قزن لاله‌دار استفاده می‌شود. لچک یا دستمال سر. سرپوشی که به عنوان لچک استفاده می‌شود پارچه‌ای است که آن را تا زده و جلوی سر، گره می‌زنند و دو طرف دسته آن را داخل دستمال سر فرو می‌برند و موها به شکل چتر از زیر دستمال نمایان می‌شود. سرپوش یا چارقد. چارقد پارچه چهار گوش رنگی یا
سرپوش یا چارقد. چارقد پارچه چهار گوش رنگی یا سفید است که آن را بر روی لچک می‌اندازند. روبند. برخی از بانوان از روبند استفاده می‌کنند. این روبند از پارچه‌های کتانی سفید تهیه می‌شود و در محل چشم‌ها به‌طور سنتی، توردوزی می‌شود و به وسیله بند به پشت سر بسته می‌شود و قد آن تا زیر سینه می‌رسد. کلاه. برخی از بانوان سیستانی از کلاهکی به شکل عرق‌چین استفاده می‌کنند که روی آن نقش‌بندی شده‌است. چادر. طرح این پوشش به صورت چهارگوش و جنس آن از پنبه است و توسط خود اهالی منطقه بافته می‌شود. این پارچه چهارخانه مستطیل شکل
منطقه بافته می‌شود. این پارچه چهارخانه مستطیل شکل را از وسط بر روی سر می‌اندازند و قد آن تا کناره‌های زانو و پایین‌تر می‌رسد. نوع نامرغوب این پوشش جاوند نامیده می‌شود و نوع دیگر آن که مختص اعیان و اشراف بوده‌است از چهارخانه‌های ریز با نخ ابریشم بافته می‌شود. کفش. کفش بانوان سیستانی تخته‌ای چوبی است که رویه آن چرمی است و افراد معمولی از آن استفاده می‌کنند. اُرسی‌های سرکج یا نوک برگشته مخصوص افراد متمول است. ثبت ملی. پوشاک محلی سیستانی در فهرست آثار معنوی قرار گرفته و به ثبت رسیده و همچنین مهارت دوخت پوشاک
گرفته و به ثبت رسیده و همچنین مهارت دوخت پوشاک سیستانی با شمارهٔ ۱۲۶۸ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است. یادداشت‌ها. نمایشگاه لباس محلی سیستان در زابل برپا می‌شود
عباس عاقلی (زادهٔ اول بهمن ۱۳۴۸)بدن‌ساز حرفه‌ای اهل ایران (اصالتادامغان-شاهرود)است. او از سال ۱۳۶۹ ورزش پرورش اندام را شروع کرده است. مهم‌ترین عنوان وی، قهرمانی آرنولد کلاسیک در سال ۲۰۱۳ می‌باشد که در رده پیشکسوتان بوده است. هنرهای رزمی. عباس عاقلی قبل از شروع رشته پرورش اندام به مدت ۹سال تمرین در رشته کونگ‌فو توآ پرداخته و دارای درجه شالبند سبز می‌باشد.
مرغ خزک(khazak) یا مرغ سیستانی از جمله انواع نژاد مرغ ایرانی است. علت نام گذاری این مرغ به خزک، در بین مردم منطقه سیستان پاهای کوتاه آن است که هنگام راه رفتن تا حدودی شبیه خزیدن به نظر می‌آید. این نژاد همان‌طور که از نامش پیداست، اندامی بسیار کوچک داشته و دارای پاهای کوتاه می‌باشد. پرهای این نژاد به رنگ قهوه ای تیره بوده و مقاومت بسیار بالایی در برابر شرایط نامناسب جویی دارد. مرغ نژاد خزک معمولاً دربارهٔ زمانی کوتاهی از سال تخم‌گذاری می‌کند. اسفند تا خرداد بازه زمانی است که این نژاد شروع به تخمگذاری می‌کند
زمانی است که این نژاد شروع به تخمگذاری می‌کند و چیزی حدود ۹۰ تخم مرغ از خود به جای می‌گذارد. تخم مرغ نژاد خزک به رنگ سفید و با وزن حدود ۴۰ گرم می‌باشد. دیرینگی. ایران از دیر باز محل پرورش انواع ماکیان بوده و با توجه به اکوسیستم‌های خاص کشور، نژادهای مختلف طیور در آن تکوین یافته و منطقه سیستان به برکت رودخانه هیرمند و تالاب بین‌المللی هامون نیز از قطب‌های کشاورزی کشور از دوران باستان تاکنون بوده‌است و این شرایط بستر لازم برای بهبود و متناسب کردن طیور برای پرورش در این اقلیم با انتخاب‌های طبیعی و تصادفی
پرورش در این اقلیم با انتخاب‌های طبیعی و تصادفی مردمان این سرزمین، ایجاد کرده‌است. دلایل اهمیت پرورش و تکثیر. و مزیت‌های بسیار دیگر می‌باشد.
موزهٔ ایژوری موزه‌ای از تاریخ و فرهنگ مردم ایژوری است که در روستای روچی در بخش کینگیسپسکی منطقهٔ لنینگراد در روسیه واقع شده‌است. یک مرکز فرهنگی ایژوری در این موزه وجود دارد، و کسانی که مایلند می‌توانند در دوره‌های آموزشی ساخت صنایع دستی شرکت کنند یا زبان اینگریایی را بیاموزند. مجموعهٔ موزه در سال ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ در ساختمان دبستان سابق روستای روچی به نمایش آثار می‌پردازد. این مجموعه به‌طور مداوم در حال تکمیل است، و عمدتاً از طریق کمک‌های مالی ساکنان روستاهای اطراف به حیاتش ادامه می‌دهد.
مالی ساکنان روستاهای اطراف به حیاتش ادامه می‌دهد. علاوه بر وسایل خانه، یک نمایشگاه باستان‌شناسی و نمایشگاهی از عکس‌هایی از اوایل قرن بیستم وجود دارد که کمک می‌کند تا تصویر روشن‌تری از تاریخ مردم ایژوری به مخاطب ارائه شود. تاریخچه. نمایشگاه موزهٔ تاریخ و فرهنگ ایژوری در ۱ آوریل ۱۹۹۰ تأسیس شد. در ۱ اکتبر ۱۹۹۳، با حمایت مزرعهٔ اشتراکی ماهیگیری «بالتیکا»، موزه‌ای بر اساس این نمایشگاه واقع در ساختمان مدرسهٔ ابتدایی سابق در روستای روچی افتتاح شد. این موزه در ابتدا کوچک بود، وضعیت یک مزرعهٔ جمعی را داشت و
در ابتدا کوچک بود، وضعیت یک مزرعهٔ جمعی را داشت و نمایشگاه گسترده‌ای نداشت، اما چند سال بعد مورد توجه قرار گرفت و مجموعهٔ آن به‌طور قابل توجهی رشد کرد - در درجهٔ اول به دلیل هدایای ساکنان روستاهای اطراف و سایر مناطق مسکونی که ساکنان آن ایژوری بودند. در سال ۲۰۱۴ بر اساس موزه، مطالعهٔ سفال سنتی ایژوری با هدف احیای آن آغاز شد، به همین منظور مرکز سفال «سویکا» در موزه افتتاح شد. در سال ۲۰۱۵، کارکنان موزه به‌طور کامل تغییر کردند. در سال ۲۰۱۹، فعالیت‌های تغییر شکل موزه توجه شرکت نورد استریم ۲ قرار گرفت که کمک‌های
موزه توجه شرکت نورد استریم ۲ قرار گرفت که کمک‌های مالی به این موزه ارائه کرد. در آغاز سال، سنگ بنایی در محل مرکز آیندهٔ زبان و صنعت ایژوری گذاشته شد که تمرکز اصلی آن سفالگری بود. این مرکز از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۹ ساخته شد و در ۱۳ مارس ۲۰۲۰ با حضور فرماندار منطقه لنینگراد، الکساندر دروزدنکو افتتاح شد. موزه. نمایشگاه موزه در طبقهٔ همکف ساختمان قرار دارد و دو سالن را اشغال می‌کند که با یک طاق به هم متصل شده‌اند. نمایشگاه‌هایی که در آنها ارائه می‌شود به‌طور مداوم در مورد تاریخ ایژورین برنامه دارند، از ابزارهای
در مورد تاریخ ایژورین برنامه دارند، از ابزارهای سنگی و سایر یافته‌های باستان‌شناسی شروع می‌شود و با عکس‌های تاریخی اوایل قرن بیستم و اقلام اصلی خانگی پایان می‌یابد. بخش قابل توجهی از نمایشگاه به ماهیگیری اختصاص دارد: قلاب، تور، شناور و اقلام لباس ماهیگیری ارائه شده‌است. چندین مدل از قایق‌های ماهیگیری سنتی ایژوری نیز در اینجا به نمایش گذاشته شده‌است. ادوات کشاورزی و همچنین اقلام مختلف خانگی که عمدتاً به زندگی زنان ایژوری مربوط می‌شود ارائه شده‌اند: لباس‌های جشن و روزمرهٔ ایژوری مربوط به قرن نوزدهم تا بیستم
جشن و روزمرهٔ ایژوری مربوط به قرن نوزدهم تا بیستم میلادی، محصولات بافته‌شده و بافتنی تزئین شده با الگوهای سنتی، ابزارهای صنایع دستی، از جمله بافندگی و صندوقچه‌های سنتی برای جهیزیه، بخش مهمی از مجموعهٔ موزهٔ را تشکیل می‌دهند. وسایل خانه در مجموعهٔ موزه شامل هدایایی از ساکنان ویستینو و دیگر روستاهای ایژوری است، از جمله مواردی که توسط خود آنها ساخته شده‌اند. این موزه، به‌طور جداگانه، مصنوعات مختلفی را که در حفاری تپه‌ها و گورهای تدفین در مناطق Kingisepp و Lomonosov کشف شده‌اند را نیز ارائه می‌دهد. از جمله