payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سارا آلن (؛ زادهٔ ۱۹۸۰) بازیگر اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "انسان بودن"، "مسجد کوچکی در مرغزار"، "انبار ۱۳"، "ماجراهای مرداک"، "منطقه مرده"، "ریگان‌ها"، "پنجره مخفی"، "شوهر"، "نیکیتا"، "در جاده"، "عجیب اما واقعی"، "کت‌شلواری‌ها" و "گستره" اشاره کرد.
جهش به پوچی () یک فیلم درام اسپانیایی به کارگردانی دانیل کالپارسورو است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به نایوا نیمری، کارا اِلخالده، چما بلاسکو و ماریبی بیلبائو اشاره کرد. این فیلم در جشنواره فیلم استکهلم نامزد دریافت «اسب برنزی» بود و در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان «بهترین فیلم» جشنواره سینمایی بوگوتا انتخاب شد.
کیکو دِ لا ریکا (؛ زادهٔ ) فیلم‌بردار اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "زندگی غیرمنتظره"، "کیکی، عشق‌بازی"، "جادوگران سوگاراموردی"، "درخت خون"، "ابراکادابرا"، "ما ما"، ""، "مسی"، "سفید برفی"، "به‌طور کاملاً اتفاقی"، "قتل‌های آکسفورد"، "کارآگاهان خصوصی"، "تورمولینوس ۷۳" و "لوسیا و سکس" اشاره نمود.
کناره شسته یا لبه شسته (wash fringe) که به عنوان خط رانش (drift line) یا خط پیچ‌خورده (wrack line)، نیز شناخته می‌شود (به ) ناحیه‌ای از ساحل است که مواد در آن نهشته یا شسته می‌شود. اغلب در امتداد حاشیه یک بدنه آبی قرار دارد و به دلیل تغییر در سطح آب می‌تواند چندین نوار وجود داشته باشد. در نتیجه غنای مواد مغذی که در چنین لبه‌های شستشو وجود دارد، گونه‌های پیشتاز اغلب در اینجا دیده می‌شوند، که برای مثال، در سواحل دریای بالتیک از علف‌ها و کلم پیچ دریایی تشکیل شده‌اند.
ساحل جیبی ، معمولاً یک ساحل کوچک است که بین دو سرچشمه جدا شده‌است. معمولاً تبادل رسوب بسیار کمی بین ساحل جیبی و خطوط ساحلی مجاور وجود دارد. ساحل جیبی می‌تواند طبیعی یا مصنوعی باشد. سواحل طبیعی بسیاری در سراسر جهان وجود دارد. سواحل جیبی مصنوعی معمولاً در مناطقی ساخته می‌شوند که سواحل طبیعی نسبتاً باریک هستند یا وجود ندارند. نمونه‌هایی از سواحل جیبی مصنوعی شامل بیش از ۱۰۰ سیستم از این قبیل در خلیج چساپیک در ایالات متحده است که هر کدام از چندین سواحل جیبی جداگانه تشکیل شده‌است. پروژه فیشر کی، فلوریدا بر روی یک
تشکیل شده‌است. پروژه فیشر کی، فلوریدا بر روی یک جزیره کاوشگر لایروبی که در اصل از مواد لایروبی سنگفرش تشکیل شده بود، ساخته شد و ساحل پارک فرد هوارد که در ساحل مانگرو گل‌آلود ساخته شده‌است. علاوه بر این، سواحل جیبی زیادی در کارائیب ساخته شده‌است که در آن استراحتگاه‌ها در امتداد سواحل صخره‌ای با حداقل سواحل طبیعی ساخته شده‌اند.
کوریو-سَرَم (؛ ؛ ) نامی است که کره‌ای کشورهای پساشوروی برای اشاره به خود استفاده می‌کنند. این اصطلاح از دو واژه کره‌ای تشکیل شده‌است: «کوریو» که نام تاریخی کره است و «سرم» به معنای «شخص» یا «مردم». تقریباً ۵۰۰ هزار نفر کره‌ای‌تبار در اتحاد جماهیر شوروی سابق، عمدتاً در کشورهای مستقل آسیای میانه امروزه زندگی می‌کنند. همچنین جوامع بزرگ کره‌ای در جنوب روسیه (در اطراف ولگوگراد)، خاور دور روسیه (در اطراف ولادی‌وستوک)، قفقاز و جنوب اوکراین وجود دارند. این جوامع را می‌توان تا کره‌ای‌هایی که در اواخر سده نوزدهم در
می‌توان تا کره‌ای‌هایی که در اواخر سده نوزدهم در خاور دور روسیه زندگی می‌کردند، ردیابی کرد. همچنین یک جامعه قومی کره‌ای جداگانه در جزیره ساخالین وجود دارد که معمولاً به آن‌ها کره‌ای‌های ساخالین گفته می‌شود. برخی ممکن است به عنوان کوریو-سرم شناسایی شوند، اما بسیاری اینطور نیستند. برخلاف جوامعی که در سرزمین اصلی روسیه عمدتاً از نسل کره‌ای‌هایی هستند که در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم وارد شدند، اجداد کره‌ای‌های ساخالین مهاجرانی از چوسان تحت فرمانروایی امپراتوری ژاپن بودند که عمدتاً از استان‌های جنوبی،
ژاپن بودند که عمدتاً از استان‌های جنوبی، همانند گیونگ‌سانگ شمالی، گیونگ‌سانگ جنوبی، جئولای شمالی و جئولای جنوبی، به اجبار توسط دولت ژاپن برای کار در معادن زغال سنگ برای جبران کمبود نیروی کار ناشی از جنگ اقیانوس آرام به این مناطق وارد شدند.
اپسیلون ماشین یا دقت ماشین حد بالایی برای خطای نسبی گرد کردن در محاسبات ممیز شناور (انگلیسی: Floating point arithmetic) می‌باشد. این مقدار محاسبات کامپیوتری را در زمینه آنالیز عددی و علوم محاسبه توصیف می‌کند. این مقدار گاهی macheps نیز نامیده می‌شود و نیز از نماد اپسیلون formula_1 در زبان یونانی برای آن استفاده می‌شود. غالبا دو تعریف برای این مقدار وجود دارد. در آنالیز عددی، این مقدار وابسته به شیوه گرد کردن است و گاهاً خطای گرد کردن واحد (انگلیسی: unit roundoff) نامیده می‌شود و با حرف انگلیسی بولد شده u
نامیده می‌شود و با حرف انگلیسی بولد شده u نشان داده می‌شود. ولی با تعریفی عامیانه و پر استفاده تر، اپسیلون ماشینی از روش گرد سازی مستقل است و می‌تواند برابر u یا 2u باشد. مقادیر برای محسابات سخت افزاری استاندارد. این جدول مقادیر اپسیلون ماشین را برای فرمت های استاندار ممیز شناور نشان می‌دهد. تمام فرمت های زیر از روش گرد کردن به نزدیک ترین استفاده می‌کنند. تعریف قراردادی. گرد کردن به عملیاتی گفته می‌شود که طی آن نمایشی برای عددی حقیقی که در سیستم ممیز شناور ذخیره شده انتخاب می‌کنیم. به ازای یک سیستم عددی و
ذخیره شده انتخاب می‌کنیم. به ازای یک سیستم عددی و یک شیوه گرد کردن، اپسیلون ماشین حداکثر خطای نسبی به وجود امده توسط شیوه گرد کردن می‌باشد. برای محاسبه این مقدار به اطلاعات بیشتری نیاز داریم. یک سیستم عددی ممیز شناور توسط یک مبنا ، formula_2، و یک دقت formula_3 (تعداد بیت های ضریب شامل هر تعداد بیت ضمنی)، توصیف می‌شود. اعداد با توان یکسان formula_4 دارای فاصله یکسان formula_5 می‌باشند. این فاصله در اعدادی که توان کامل formula_2 هستند تغییر می‌کند؛ فاصله اعداد در سمت با اندازه بزرگ تر، formula_2 برابر فاصله
در سمت با اندازه بزرگ تر، formula_2 برابر فاصله در سمت با اندازه کوچک تر است. از آنجا که اپسیلون ماشین کرانی برای خطای نسبی است، بدون از دست دادن کلیت مسئله می‌توان فرض کرد formula_8. همچنین می‌توانیم فقط اعداد مثبت را بررسی کنیم. برای روش گرد کردن به نزدیک ترین، خطا حداکثر نصف فاصله بین اعداد، یا formula_9 است. این عدد بزرگ ترین مقدار ممکن برای صورت در کسر خطای نسبی است. مخرج آن، عددی است که گرد می‌کنیم. برای پیدا کردن خطای حداکثر این عدد باید کوچک ترین مقدار ممکن را به خود اختصاص دهد. در نتیجه بدترین
مقدار ممکن را به خود اختصاص دهد. در نتیجه بدترین خطای نسبی هنگامی رخ می‌دهد که عدد ما به فرم formula_10 که در آن formula_11 بین formula_12 و formula_9 باشد. تمام این اعداد به formula_14 گرد می‌شوند که خطای ما را برابر با formula_15 قرار می‌دهد. حداکثر آن هنگامی است که formula_11 در حد بالای برد خود باشد. formula_10 در مخرج نسبت به صورت کسر قابل چشم پوشی است، پس برای تسریع محاسبات اپسیلون ماشین را فقط برابر با formula_9 قرار می‌دهیم. نشان دادیم خطای نسبی برای اعدادی که به formula_14 گرد می‌شوند حداکثر است،
اعدادی که به formula_14 گرد می‌شوند حداکثر است، به همین دلیل اپسیلون ماشین گاهی "خطای گرد کردن واحد"(انگلیسی: unit roundoff) نامیده می‌شود که به معنای "حداکثر خطایی که می‌تواند هنگام گرد کردن به مقدار واحد رخ دهد" است. در نتیجه اختلاف عدد ممیز شناور عادی سازه شده، formula_20، و عدد ممیز شناور عادی سازه شده مجاورش حداکثر برابر با formula_21 است. تعاریف دیگر. استاندارد IEEE اپسیلون ماشین و خطای گرد کردن واحد را تعریف نمی‌کند، به همین دلیل تعاریف متفاوتی برای آن ها ارائه داده شده که گاهاً باعث اختلافاتی
برای آن ها ارائه داده شده که گاهاً باعث اختلافاتی می‌شود. تعریف قراردادی آن، تعریفی است که توسط پروفسور جیمز دمل در کنفرانس هایش، پکیج جبر خطی "LAPACK"، شماری از مقاله های علمی و برخی از نرم افزار های محاسبه ای دیگر ارائه داده شده. اکثر تحلیل گران عددی با استفاده از این معنا از "اپسیلون ماشین" و "خطای گرد کردن واحد" به جای یکدگیر استفاده می‌کنند. تعریف دیگر آن که تعریفی است که خارج از محیط آکادمیک متداول تر است: "اپسیلون ماشین تفاوت بین ۱ و کوچک ترین عدد ممیز شناور بزرگ تر از آن است." با این تعریف،
عدد ممیز شناور بزرگ تر از آن است." با این تعریف، formula_1 برابر با formula_23 است(formula_2 مبنا و formula_3 دقت سیستم ممیز اعشاری است) و خطای گرد کردن واحد با فرض گرد کردن به نزدیک ترین برابر با formula_26u، و با فرض کف یا سقف گرفتن برابر با formula_27u است. شیوع این تعریف به دلیل استفاده آن در استاندارد ISO زبان C، برای ثابت های مربوط به تایپ های ممیز اعشاری، ثابت های متناظر در زبان های دیگر، استفاده فراگیر در نرم افزار های محاسباتی و تعدادی از مقالات مربوط به محاسبات عددی است.
شهرستان خودمختار کره چانگ‌بای کره‌ای (چینی: 长白朝鲜族自治县) یا شهرستان خودمختار کره جانگ‌بِک کره‌ای (کره‌ای: 장백조선족자치현) شهرستانی در جنوب استان جی‌لین چین و هم‌مرز با استان ریانگ‌گانگ در کره شمالی است. این شهرستان دارای مساحت و جمعیت ۸۵٬۰۰۰ نفر است که ۱۴٬۰۰۰ نفر از آن‌ها کره‌ای هستند (۱۶٫۹٪ از جمعیت شهرستان). شهرستان چانگ‌بای/جانگ‌بِک یکی از دو منطقهٔ خودمختار در نظر گرفته برای اقلیت کره‌ای ساکین چین می‌باشد. منطقهٔ دیگر، ولایت خودمختار یان‌بیان/یون‌بیون کره‌ای می‌باشد. مرکز اداری این شهرستان، «شهرک چانگ‌بای /
می‌باشد. مرکز اداری این شهرستان، «شهرک چانگ‌بای / جانگ‌بِک»، در ساحل شمالی رود یالو و بر روی مرز بین‌المللی با کره شمالی می‌باشد. شهر هیه‌سان در جنوب رودخانه و در کره شمالی، مقابل این شهرک قرار گرفته و با پل ماشین‌رو موسوم به «پل بین‌المللی جانگ‌هیه» (کره‌ای: 장혜국제대교) به آن متصل است. تقسیمات اداری. شهرستان چانگ‌بای به ۷ شهرک و ۱ قصبه تابعه تقسیم شده است.
برکه نگینی، آبگیر نگینی، حوضچه نگینی یا برکه شبنم ، یک آبگیر مصنوعی است که معمولاً در بالای تپه قرار دارد و برای آبیاری دام در نظر گرفته شده‌است. حوضچه‌های نگینی در مناطقی استفاده می‌شود که منبع طبیعی آب سطحی ممکن است به آسانی در دسترس نباشد. نام حوضچه شبنم (گاهی برکه ابری یا برکه مه) نخستین بار در "مجله انجمن سلطنتی کشاورزی" در سال ۱۸۶۵ یافت شد با وجود این نام، منبع اصلی آب آن‌ها به جای شبنم یا غبار، بارندگی است.
زوکالو () نام رایج میدان اصلی در مرکز مکزیکوسیتی است. قبل از دوران استعمار، اینجا مرکز اصلی مراسم آئینی در شهر آزتک تنوچتیتلان بود. این میدان پیش از این، تنها به نام «میدان اصلی» یا «میدان اسلحه» شناخته می‌شد، و امروزه نام رسمی آن پلازا دی لا کانستیتوشن (میدان قانون اساسی) است. این نام برگرفته از هیچ‌یک از قوانین اساسی مکزیک که بر کشور حاکم است، نمی‌باشد، بلکه از قانون اساسی کادیس، که در سال ۱۸۱۲ تعیین شد، گرفته شده است. با این وجود، امروزه تا حدودی همواره از این میدان به "زوکالو" نام می‌برند. طرح‌هایی برای
این میدان به "زوکالو" نام می‌برند. طرح‌هایی برای نصب ستونی به عنوان بنای یادبود استقلال انجام گرفت، اما فقط پایه، یا "زوکالو" (به معنی پایه ستون) ساخته شد. پایه ستون، مدتها قبل کنار گذاشته شد ولی این نام همچنان باقی مانده است. بسیاری از شهرها و شهرک‌های مکزیک، همچون اوآخاکا د خوارز، مریدا و گوادالاخارا، ولی نه تمام آنها، کلمه "زوکالو" را برای اشاره به میدان اصلی، در نظر گرفته‌اند. این مکان از زمان آزتک‌ها مکانی برای گردهمایی مردم مکزیک بوده و محل برگزاری مراسم‌های مکزیکی، سوگند خوردن نایب‌السلطنه‌ها،
مراسم‌های مکزیکی، سوگند خوردن نایب‌السلطنه‌ها، اعلامیه‌های سلطنتی، رژه‌های نظامی، جشن‌های استقلال و رویدادهای مذهبی معاصر مانند جشن‌های هفته مقدس و عید بدن مسیح بوده است. همچنین، سران کشورهای خارجی را میزبانی کرده و محل اصلی جشن‌ها و اعتراضات ملی بوده است. میدان زوکالو و بلوک‌های اطراف آن نزدیک به ۷۰۰ سال نقش مهمی در برنامه‌ریزی و جغرافیای شهر ایفا کرده‌اند. این مکان فقط یک بلوک در جنوب باختری نیایشگا مایور قرار دارد که بر اساس افسانه‌ها و اسطوره‌های آزتک، مرکز جهان محسوب می‌شد. توضیحات. زوکالوی امروزی در
مرکز جهان محسوب می‌شد. توضیحات. زوکالوی امروزی در مکزیکوسیتی مساحتی برابر با ۵۷۶۰۰ متر مربع (۲۴۰ متر × ۲۴۰ متر) دارد. این میدان از شمال با کلیسای جامع مکزیکو سیتی، از شرق با کاخ ملی مکزیکو، از جنوب با ساختمان‌های ناحیه فدرال، و از غرب با درگاه قدیمی مرکادرس احاطه شده است. ساختمان نسیانال مونته دو پیداد در گوشه شمال‌غربی آن قرار دارد و سایت معبد مایور در شمال‌شرقی آن، خارج از دید قرار گرفته است. در مرکز میدان یک میله پرچم با پرچم مکزیک نصب شده که هر روز به صورت نمادین برافراشته و پایین آورده می‌شود و به کاخ
نمادین برافراشته و پایین آورده می‌شود و به کاخ ملی منتقل می‌گردد. در گوشه شمال‌شرقی میدان ورودی ایستگاه متروی زوکالو/تنوچتیتلان وجود دارد اما هیچ علامتی در سطح زمین نشان‌دهنده حضور آن نیست. تاریخ. پیش از تسخیر. پیش از تسخیر، ناحیه‌ای که اکنون اشغال کرده است، فضای باز در مرکز پایتخت آزتک، بود. این منطقه از شرق توسط «خانه‌های جدید» موکتزوما دوم (که بعدها کاخ ملی شد) و از غرب توسط «خانه‌های قدیمی» کاخ (۱۴۶۹–۱۴۸۱) محصور بود، جایی که امپراتور و عموی موکتزوما نیز زندگی می‌کرد. میدانی به سبک اروپایی بخشی از شهر
زندگی می‌کرد. میدانی به سبک اروپایی بخشی از شهر تسخیرشده آزتک نبود؛ شهر قدیمی دارای یک محوطه مقدس یا بود که مرکز مطلق شهر (و جهان، بر اساس باور آزتک‌ها) محسوب می‌شد. این مکان به شمال و شمال‌شرقی زوکالوی امروزی نزدیک بود و از فضای باز برای عامه مردم جدا شده بود. زوکالوی فعلی فضایی جنوب‌غربی تقاطع جاده‌های اصلی را اشغال کرده است. جاده شمالی-جنوبی به نام شناخته می‌شد و جاده به سمت غرب امتداد داشت و قبل از ورود به دریاچه‌ای که شهر را احاطه کرده بود، اندکی به شرق می‌رفت. نایب‌السلطنتی اسپانیای نو (۱۵۲۱–۱۸۲۱).
می‌رفت. نایب‌السلطنتی اسپانیای نو (۱۵۲۱–۱۸۲۱). میدان مدرن مکزیکوسیتی توسط آلونزو گارسیا براوو پس از فتح امپراتوری آزتک توسط اسپانیا طراحی شد. Cortés شهر را برای مقاصد نمادین دوباره طراحی کرد. چهار محله اصلی یا «کاپولی» حفظ شد، اما کلیسایی در محل تقاطع آنها ساخته شد، که اکنون کلیسای جامع مکزیکو سیتی است. در اوایل دوران استعمار، میدان زوکالو از شمال با کلیسای جدید و از شرق با کاخ جدید کورتس که بر روی ویرانه‌های کاخ موکتزوما ساخته شده بود، محصور شده بود. در سمت غربی میدان، درگاه‌های مرکادرس (درگاه‌های
در سمت غربی میدان، درگاه‌های مرکادرس (درگاه‌های بازرگانان) ساخته شدند که در جنوب کاخ دیگر کورتس، کاخ مارکیس دره اوآخاکا، قرار داشتند. در سمت جنوبی، درگاه گل‌ها (Flores) قرار داشت که به نام مالک آن، ماریا گوتیرز فلورس دو کابالریاس، نامگذاری شده بود. در کنار این درگاه، ساختمان آیونتامنتو، یک ساختمان دولتی برای شهر، قرار داشت. این دو سازه در پشت یک کانال کوچک زهکشی که به‌صورت شرق به غرب جریان داشت، واقع شده بودند. مشکل سیل همواره برای این میدان و شهر به‌طور کلی وجود داشت. در سال ۱۶۲۹ میدان با آبی به عمق دو
کلی وجود داشت. در سال ۱۶۲۹ میدان با آبی به عمق دو متر زیر آب رفت که بسیاری از بازرگانان مستقر در آنجا را با مشکلات جدی مواجه کرد و باعث شد بسیاری از درگاه‌ها بازسازی شوند. پروژه زهکشی برای کنترل سیل، معروف به "desagüe"، طی تقریباً تمام دوران استعمار، مردان بومی را برای کار در این پروژه زیرساختی بزرگ به کار گرفت. کنترل سیل مزایای بهداشتی برای ساکنان مکزیکوسیتی به همراه داشت، زیرا از آلودگی ناشی از فاضلاب انسانی در هنگام سیل جلوگیری می‌کرد و پشه‌هایی که بیماری‌ها را گسترش می‌دادند، کنترل می‌کرد. این پروژه
را گسترش می‌دادند، کنترل می‌کرد. این پروژه همچنین شبکه زیست‌محیطی که از جمعیت پرندگان و ماهیان حمایت می‌کرد و امکان کشت محصولات زراعی برای بومیان را فراهم می‌کرد، تغییر داد. پس از ساخت کلیسای جامع در نیمه دوم قرن شانزدهم، ظاهر میدان تغییر کرد. کلیسای قدیمی به سمت شرق و نه به سمت میدان قرار داشت. سه درگاه کلیسای جامع جدید به سمت جنوب مشرف به میدان بود و به منطقه جهت‌گیری شمال-جنوبی داد که تا امروز باقی مانده است. در طول قرن هفدهم، میدان به‌طور گسترده‌ای توسط بازارهای موقت اشغال شد. پس از آنکه یک جمعیت
توسط بازارهای موقت اشغال شد. پس از آنکه یک جمعیت خشمگین کاخ نایب‌السلطنه را در سال ۱۶۹۲ آتش زدند، که در نقاشی مشهور ۱۶۹۶ اثر کریستوبال د ویالپاندو به تصویر کشیده شده است، مقامات تلاش کردند میدان را کاملاً پاکسازی کنند تا جای خود را به بازارهای دائمی‌تر، مانند «پاریان ده مانیلا» بدهند. این بازار به منطقه تجاری ابریشم بینوندو در مانیل در فیلیپین اسپانیا اشاره داشت. پاریان مجموعه‌ای از فروشگاه‌ها در گوشه جنوب‌غربی میدان بود که برای انبار و فروش محصولات لوکس و عجیب‌وغریب آورده شده توسط مانیلا گالیون از آسیا (و
آورده شده توسط مانیلا گالیون از آسیا (و بعدها کالاهای لوکس آورده شده از اروپا) استفاده می‌شد. این بازار در سال ۱۷۰۳ افتتاح شد و درآمد قابل‌توجهی از اجاره فروشگاه‌ها برای شورای شهر ایجاد کرد، و میدان را به یک «امپراتوری تجاری» و «مرکز غنی‌ترین تجارت مکزیک» تبدیل کرد، همان‌طور که در گزارش‌های معاصر توصیف شده است. پاریان حدود ۱۴۰ سال وجود داشت تا اینکه در شورش‌های پاریان در سال ۱۸۲۸ غارت و تخریب شد. این وضعیت باعث نشد که سایر بخش‌های میدان از دوباره پر شدن با غرفه‌های موقتی مانند گروه معروف به «سن خوزه» که در
موقتی مانند گروه معروف به «سن خوزه» که در کنار پاریان قرار داشت، در امان بماند. این موضوع مورخ فرانسیسکو سدانو را وادار کرد تا اظهار کند که این میدان زشت و ناپسند است. او ادعا کرد که به دلیل سنگ‌فرش ناهموار، گل‌ولای در فصل بارانی، سگ‌های خیابانی تهاجمی، توده‌های زباله و فضولات انسانی که در میان پوست ذرت و دیگر زباله‌ها ریخته شده بودند، عبور و مرور در این میدان در آن زمان بسیار دشوار بود. بار دیگر میدان (به‌جز پاریان) با اعلامیه کارلوس چهارم در دسامبر ۱۷۸۹ تخلیه شد. نایب‌السلطنه وقت، خوان ویسنته گوئمز
تخلیه شد. نایب‌السلطنه وقت، خوان ویسنته گوئمز پاچکو، سنگ‌فرش میدان را بازسازی کرد و کانال‌های روباز را با بلوک‌های سنگی پوشاند. او همچنین در هر گوشه یک فواره نصب کرد. در طول این کار، سنگ تقویم آزتک و همچنین مجسمه الهه کواتلیکوئه کشف شدند. سنگ تقویم در ضلع غربی کلیسا به نمایش گذاشته شد و تا حدود سال ۱۸۹۰ در آنجا باقی ماند تا اینکه به موزه قدیمی «مرکز» منتقل شد. اکنون این سنگ در موزه ملی مردم‌شناسی نگهداری می‌شود. مجسمه کواتلیکوئه در نهایت به این موزه منتقل شد، اما پیش از آن تقریباً در یکی از حیاط‌های پشتی
شد، اما پیش از آن تقریباً در یکی از حیاط‌های پشتی دانشگاه سلطنتی و اسقفی مکزیک دفن شده بود تا پس از جنگ استقلال مکزیک مجدداً ظاهر شود. بازرگانان پیشین میدان عمدتاً به ساختمان جدیدی به نام "مرکادو د ولادور" منتقل شدند که در جنوب‌شرقی میدان قرار داشت و امروزه ساختمان دیوان عالی عدالت ملت در آن محل قرار دارد. میدان به فضایی عمومی با ۶۴ چراغ تبدیل شد. کلیسا با یک نرده آهنی از میدان جدا شد؛ ۱۲۴ نیمکت سنگی نصب شدند و میدان با ستون‌های آهنی کوتاه که با زنجیر آهنی به هم متصل بودند، مرزبندی شد. ویژگی اصلی میدان
به هم متصل بودند، مرزبندی شد. ویژگی اصلی میدان بازطراحی‌شده، مجسمه سواره‌نظام کارلوس چهارم اسپانیا بود که توسط مانوئل تولسا ساخته شده بود. این مجسمه ابتدا در گوشه جنوب‌شرقی میدان بر روی پایه‌ای چوبی طلایی برای افتتاح در دسامبر ۱۸۰۳ قرار گرفت. هنگامی که این بنای یادبود تکمیل شد، پایه چوبی با پایه‌ای بیضی از سنگ به ابعاد ۱۱۳ متر در ۹۵٫۵ متر جایگزین شد که دارای طارمی و فواره‌هایی در گوشه‌ها بود که توسط خوزه دل مازو ساخته شده بود. این میدان پس‌زمینه مراسمی بود که در آن نایب‌السلطنه دون فلیکس ماریا کالخا، دیگر
که در آن نایب‌السلطنه دون فلیکس ماریا کالخا، دیگر مقامات و مردم گرد آمده سوگند وفاداری به قانون اساسی کادیس و سلطنت اسپانیا را در تاریخ ۲۲ می ۱۸۱۳ ادا کردند، در حالی که جنگ استقلال مکزیک جریان داشت. این رویداد همچنین باعث شد که میدان به «میدان قانون اساسی» تغییر نام دهد. آخرین تغییرات میدان قبل از استقلال در سال ۱۸۲۱ توسط مانوئل تولسا انجام شد که صلیب ماگنوسکا را در گوشه جنوب شرقی قرار داد و صلیب مشابه دیگری را در شمال‌غربی نصب کرد. هر دوی این صلیب‌ها بر روی پایه‌های معماری نئوکلاسیک سنگی نصب شده بودند.
روی پایه‌های معماری نئوکلاسیک سنگی نصب شده بودند. استقلال و شورش پاریان در ۱۸۲۸. یکی از حرکات نمادین در زمان استقلال، برچیدن و انتقال بنای یادبود سواره‌نظام کارلوس چهارم از میدان بود. این مجسمه اکنون در مقابل موزه ملی هنر قرار دارد، جایی که پایه کنونی آن (که بسیار کوچکتر است) می‌گوید که این اثر صرفاً به دلیل ارزش هنری آن حفظ شده است. پایه بیضی‌شکل پیشین مجسمه به ساختمان آن زمان دانشگاه منتقل شد و طارمی به آلامدا مرکزی منتقل شد. این کار میدان را به جز پاریان کاملاً خالی کرد. در تاریخ ۴ و ۵ دسامبر ۱۸۲۸،
کاملاً خالی کرد. در تاریخ ۴ و ۵ دسامبر ۱۸۲۸، بازار پاریان که فعال‌ترین بازار مکزیکوسیتی بود، در جریان یک قیام مردمی غارت و تخریب شد. چندین بازرگان کشته شدند و اکثر آن‌ها دارایی خود را از دست دادند. رئیس‌جمهور آنتونیو لوپز دو سانتا آنا سرانجام بازار پاریان را در سال ۱۸۴۳ تخریب کرد. این اقدام، میدان را دوباره خالی کرد، به‌جز چندین اصله درخت زبان‌گنجشک و باغچه‌های گل که با مرزهای سنگی محافظت می‌شدند. سانتا آنا قصد داشت در مرکز میدان یک بنای یادبود برای استقلال مکزیک بسازد، اما پروژه او تنها به ساخت پایه
مکزیک بسازد، اما پروژه او تنها به ساخت پایه (زوکالو) رسید که برای دهه‌ها در آنجا باقی ماند و به میدان نام رایج کنونی آن را داد. این وضعیت تا سال ۱۸۶۶ ادامه یافت، زمانی که "پاسئو د زوکالو" در پاسخ به تعداد افرادی که از میدان برای پیاده‌روی استفاده می‌کردند، ایجاد شد. یک باغ با مسیرهای پیاده‌روی ایجاد شد؛ در هر گوشه فواره‌هایی نصب شدند؛ ۷۲ نیمکت آهنی نصب گردید و میدان با چراغ‌های گاز هیدروژن روشن شد. با این حال، پایه سانتا آنا برداشته نشد. دوران پورفیریاتو. در سال ۱۸۷۸، آنتونیو اسکاندون یک کیوسک به شهر اهدا
سال ۱۸۷۸، آنتونیو اسکاندون یک کیوسک به شهر اهدا کرد که بر روی پایه سانتا آنا قرار گرفت. این کیوسک با چهار شمع‌لوستر بزرگ آهنی روشن می‌شد و طراحی آن مشابه کیوسکی در پارک بولونی پاریس بود. کمی بعد، شرکت "Ferrocarriles del Distrito Federal" بخشی از زوکالو را به ایستگاه تراموا تبدیل کرد که دارای کیوسک بلیط‌فروشی و محل انتظار بود. ترامواها و چراغ‌ها در سال ۱۸۹۴ به نیروی برق تبدیل شدند و مسیرهای زوکالو در سال ۱۸۹۱ با بتن آسفالتی سنگفرش شدند. از نیمه دوم قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، زوکالو دوباره با غرفه‌های
تا اوایل قرن بیستم، زوکالو دوباره با غرفه‌های بازار پر شد، از جمله «مرکز مرکانتایل» که پارچه، لباس و مصنوعات سنگی هنر نو می‌فروخت. غرفه‌های دیگر بر کالاهای معمولی‌تر تمرکز داشتند. این وضعیت باعث شد که عابران پیاده برای پیاده‌روی به آلامدا مرکزی یا خیابان‌های سن فرانسیسکو و مادرو در غرب زوکالو بروند. قرن بیستم. در جریان ده روز تراژیکا (۹ تا ۱۹ فوریه ۱۹۱۳)، کاخ ملی از دژ نظامی مجاور بمباران شد که به‌طور تصادفی به زوکالو آسیب وارد کرد. در سال ۱۹۱۴، درختان زبان‌گنجشک کاشته شده در قرن قبل (که در این مدت رشد
کاشته شده در قرن قبل (که در این مدت رشد زیادی کرده بودند) قطع شدند؛ مسیرهای پیاده‌روی جدید، مناطق چمن‌کاری شده و باغچه‌ها ایجاد شدند؛ و در هر گوشه درختان نخل کاشته شدند. زوکالو به محلی برای تجمع اعتراضات اول ماه مه تبدیل شد. در سال ۱۹۶۸، دانشجویان علیه قتل‌عام تلاتلولکو که توسط رئیس‌جمهور وقت گوستاوو دیاز اورداز انجام شده بود، اعتراض کردند. همچنین این میدان نقطه شروع دو ماراتن مردان در المپیک تابستانی ۱۹۶۸ بود. میدان تا دهه ۱۹۷۰ رو به زوال بود و تنها چیزی که باقی مانده بود، تیرهای چراغ و یک میله پرچم بزرگ
باقی مانده بود، تیرهای چراغ و یک میله پرچم بزرگ در مرکز آن بود. سپس زمین دوباره مسطح شد، خطوط راه‌آهن برداشته شد و کل میدان سیمانی شد. پارکینگ خودرو ممنوع شد و شکل میدان به ۲۰۰ متر مربع در هر طرف تنظیم شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، زوکالو با سنگفرش‌های صورتی بازسازی شد؛ درختان کوچک با حفاظ‌های فلزی کاشته شدند؛ و مناطق کوچک چمن‌کاری در اطراف میله پرچم ایجاد شد. تا اواخر قرن بیستم، زوکالو همراه با بیشتر مرکز شهر (که "Colonia Centro" نامیده می‌شود) در وضعیت بدی قرار داشت. این موضوع باعث شد که مجله "اکونومیست" اظهار
داشت. این موضوع باعث شد که مجله "اکونومیست" اظهار کند: «زوکالو و مناطق اطراف آن… باید یکی از جذاب‌ترین مقاصد معماری در قاره آمریکا باشد. در عوض، بسیاری از آن به یک زاغه با ساختمان‌های ویران، خیابان‌های تاریک و کثیف پر از فروشندگان و زمین‌های خالی پوشیده از زباله تبدیل شده است.» در اواخر دهه ۱۹۹۰، کواوتماک کاردناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، و دکتر رنه کولومب، مدیرکل بنیاد مرکز تاریخی، پروژه‌ای به ارزش ۳۰۰ میلیون دلار برای بازسازی زوکالو و مرکز شهر آغاز کردند تا کسب‌وکارها و ساکنان را دوباره به این منطقه جذب
تا کسب‌وکارها و ساکنان را دوباره به این منطقه جذب کنند. برنامه‌هایی برای برداشتن نرده‌های آهنی جداکننده کلیسا از زوکالو وجود داشت، اما به دلیل مخالفت گسترده عمومی، این طرح در نهایت کنار گذاشته شد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۹، شهردار سابق مارسلو ابرارد کمپینی را برای انجام عملیات نگهداری در مرکز تاریخی راه‌اندازی کرد. به دلیل کاهش بودجه سالانه توسط کنگره، بیشتر این عملیات با پول جمع‌آوری شده در خیابان‌ها توسط مقامات دولتی حمایت شد. این کمپین نتایج رضایت‌بخشی به همراه داشت. در سال ۲۰۱۰، یک نسخه کپی از فرشته
به همراه داشت. در سال ۲۰۱۰، یک نسخه کپی از فرشته استقلال به زوکالو آورده شد تا معترضان از محل اصلی فرشته دور شوند. دلیل این اقدام، واقع شدن محل اصلی فرشته در منطقه‌ای مالی با ترافیک سنگین بود که نظارت پلیس را دشوارتر از زوکالو می‌کرد. از سال ۲۰۱۶، یک رژه روز مردگان در میدان برگزار می‌شود. این سنت پس از نمایش رژه در فیلم جیمز باند "اسپکتر" آغاز شد. به‌عنوان یک مرکز سیاسی. زوکالو مرکز حکومت در سطح ملی و پایتخت است، جایی که مقامات در آن مستقرند. به همین دلیل، این میدان مکان محبوبی برای اعتراضات است و اغلب با
این میدان مکان محبوبی برای اعتراضات است و اغلب با معترضان در کمپ‌های موقتی و بنرها همراه است. با گنجایش بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، زوکالو صحنه تجمعات سیاسی بزرگ نیز هست. هزاران نفر در اعتراض به شکست کواوتماک کاردناس در مقابل کارلوس سالیناس د گورتاری در انتخاباتی که به‌طور گسترده به تقلب متهم شد، در سال ۱۹۸۸ در اینجا تجمع کردند. در سال ۲۰۰۱، طرفداران فرمانده مارکوس، رهبر ارتش آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا، که عمدتاً از بومیان فقیر چیاپاس بودند، به زوکالو راهپیمایی کردند تا از لایحه‌ای حمایت کنند که خودمختاری سیاسی
تا از لایحه‌ای حمایت کنند که خودمختاری سیاسی بیشتری به آن‌ها می‌داد. پس از کاردناس، آندرس مانوئل لوپز اوبرادور اعتراضات بزرگی را پس از اختلافات انتخاباتی ۲۰۰۶ مکزیک در این مکان برگزار کرد و همچنین یک تجمع با هزاران شرکت‌کننده علیه طرح فلیپه کالدرون برای سرمایه‌گذاری خصوصی و خارجی در شرکت دولتی انرژی مکزیک، پمکس، برگزار کرد. در ۳۰ اوت ۲۰۰۸، یک اعتراض مسالمت‌آمیز علیه جرم و خشونت زوکالو را پر کرد. این میدان همچنین میزبان رویدادهای سیاسی منظم است. هر ساله در ساعت ۱۱ شب، ۱۵ سپتامبر، رئیس‌جمهور مکزیک از بالکن
ساعت ۱۱ شب، ۱۵ سپتامبر، رئیس‌جمهور مکزیک از بالکن مرکزی کاخ ملی بیرون می‌آید تا گریتو د دلورس را خطاب به جمعیت حاضر در میدان اجرا کند. حتی این مراسم نیز گاهی تحت تأثیر فضای سیاسی کشور قرار می‌گیرد. برای مراسم گریتو سال ۲۰۰۶، جمعیت حاضر در زوکالو توسط الخاندرو انسیناس، شهردار وقت مکزیکوسیتی، خطاب قرار گرفت و نه وینسنت فوکس، رئیس‌جمهور وقت، که برای اجرای مراسم به دولورس هیدالگو، گواناهواتو رفته بود. این اقدام برای جلوگیری از اعتراضات گسترده در زوکالو پس از اختلافات انتخاباتی میان فلیپه کالدرون و لوپز