payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزمون هوش وکسلر پیش دبستانی و ابتدایی () یک آزمون بهره هوشی است که برای کودکان ۲ سال ۶ ماه تا ۷ سال و ۷ ماه طراحی شده‌است که توسط دیوید وکسلر در سال ۱۹۶۷ طراحی شده‌است.
یو سو-یانگ (زاده )بازیگر، خواننده اهل کره جنوبی است.
در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳، اسپیس‌اکس اولین آزمایش پرواز یکپارچه راکت استارشیپ خود را انجام داد. نمونه اولیه فضاپیما کمتر از چهار دقیقه پس از بلند شدن از پایگاه اسپیس‌اکس استاربیس در بوکا چیکا، تگزاس منفجر شد. استارشیپ با شکستن رکورد نیم قرن قدمت موشک N1 اتحاد جماهیر شوروی، تبدیل به قدرتمندترین موشکی شد که تاکنون پرواز کرده است. این پرتاب بخشی از برنامه توسعه استارشیپ اسپیس ایکس بود که از یک رویکرد تکراری و تدریجی شامل پروازهای آزمایشی مکرر و اغلب مخرب وسیله‌های نمونه اولیه پیروی می‌کند. قبل از پرتاب، مقامات اسپیس
اولیه پیروی می‌کند. قبل از پرتاب، مقامات اسپیس ایکس گفتند که موفقیت مأموریت را «با میزانی که می‌توانیم یاد بگیریم» اندازه‌گیری می‌کنند و رویدادهای مختلف مأموریت برنامه‌ریزی‌شده «برای آزمایش موفقیت‌آمیز مورد نیاز نیستند». این پرواز به‌طور کلی به توسعه استارشیپ کمک کرد و بسیاری از مقامات دولتی از جمله بیل نلسون، مدیر ناسا و جوزف اشباخر، مدیر کل آژانس فضایی اروپا، به اسپیس‌اکس تبریک گفتند. برای فضاپیمای استارشیپ برنامه‌ریزی شده بود که قبل از ورود مجدد به جو تقریباً یک دور به دور زمین بچرخد و یک آب‌فرود کنترل
یک دور به دور زمین بچرخد و یک آب‌فرود کنترل شده در اقیانوس آرام در نزدیکی هاوایی انجام دهد. سوپرهوی قرار بود فرود مشابهی را در خلیج مکزیک، در ۲۰ مایلی (۳۰ کیلومتر) از سواحل تگزاس حدود ۸ دقیقه پس از بلند شدن انجام دهد. این موشک در ساعت ۱۳:۳۳ جهانی از سایت پرتاب خصوصی اسپیس‌اکس، بوکا چیکا، تگزاس بلند شد. این پرتاب به سکوی پرتاب و زیرساخت‌های اطراف آن آسیب رساند، که اسپیس‌اکس اعلام کرد این اتفاق غیرمنتظره بود. مقداری از قطعات استارشیپ در پارک ایالتی بوکا چیکا پخش شد. سه موتور قبل از بلند شدن روشن نشدند یا از
پخش شد. سه موتور قبل از بلند شدن روشن نشدند یا از کار افتادند و چندین موتور دیگر در طول پرواز از کار افتادند. این موشک فشار دینامیکی بیشینه را پشت سر گذاشت و وارد پرواز مافوق صوت شد، اما به دلیل عدم کنترل رانش یا بردار رانش، هیچ تلاشی برای جداسازی مرحله انجام نشد. در آخر استارشیپ سقوط کرد و سیستم خودکار خاتمه پرواز (AFTS) فعال شد، اما همان‌طور که در نظر گرفته شده بود بلافاصله فضاپیما را نابود نکرد. استارشیپ ۴۰ ثانیه بعد، نزدیک به ۴ دقیقه پس از پرواز، متلاشی شد. پس از آزمایش، اداره هوانوردی فدرال (FAA)
شد. پس از آزمایش، اداره هوانوردی فدرال (FAA) برنامه پرتاب را در انتظار نتایج یک «تحقیقات ناگوار» استاندارد که توسط آژانس نظارت شده و توسط اسپیس‌اکس انجام شده است، متوقف کرد. FAA گفت که بازگشت به پرواز بستگی به تصمیم آژانس دارد که پرتاب‌های آینده بر امنیت عمومی تأثیری خواهد گذاشت یا خیر. FAA در سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد که ۶۳ «اقدام اصلاحی» را شناسایی کرده است که اسپیس‌اکس باید قبل از اجازه پرتاب آزمایشی دیگر انجام دهد. گرد و غبار پراکنده شده توسط پرتاب در ابتدا باعث نگرانی‌های بهداشتی شد، اما بعداً توسط یک
باعث نگرانی‌های بهداشتی شد، اما بعداً توسط یک آزمایشگاه مشخص شد که ماسه ساحلی معمولی است و خطری برای سلامتی ندارد. اسپیس‌اکس از اداره هوانوردی فدرال برای پرتاب برنامه‌ریزی شده دومین پرواز آزمایشی استارشیپ در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۳ مجوز خود را دریافت کرد. پرتاب. یک پنجره پرتاب ۶۲ دقیقه‌ای در ساعت ۱۳:۲۸ UCT در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳ باز شد. در ساعت ۱۳:۳۳ UCT، موشک با موفقیت بلند شد، هرچند که باعث آسیب به سکوی پرتاب شد. استارشیپ به صورت جانبی از سکوی پرتاب لیز خورد، زیرا سه موتور پس از بلند شدن آتش نگرفتند. چندین موتور رپتور
پس از بلند شدن آتش نگرفتند. چندین موتور رپتور در طول پرواز از کار افتادند. در حدود ۲۷ ثانیه پس از پرواز، اسپیس‌اکس ارتباط خود را با موتور دیگری به دلیل «نوعی رویداد پر انرژی» از دست داد. اسپیس‌اکس در پخش اینترنتی خود نشان می‌دهد که تعدادی از موتورها به درستی کار نمی‌کنند یا خاموش هستند. گفته شده است که انفجار کوچکی که در حوالی ۳۰ ثانیه پس از پرتاب قابل مشاهده است، از کار افتادن یک واحد برق هیدرولیک بوده است، اما این موضوع هنوز تأیید نشده است. هشتاد و پنج ثانیه پس از پرتاب، اسپیس‌اکس کنترل بردار رانش ۱۳
ثانیه پس از پرتاب، اسپیس‌اکس کنترل بردار رانش ۱۳ موتور مرکزی و در نتیجه توانایی هدایت موشک را از دست داد. این موشک قبل از از دست دادن ارتفاع و وارد شدن به یک چرخش تا حدود ۳۹ کیلومتر (۲۴ مایل) افزایش یافت، پس از آن سیستم خاتمه پرواز خودکار (AFTS) آن فعال شد. AFTS قرار بود فوراً موشک را از بین ببرد، اما استارشیپ از هم پاشید. هیچ جراحت یا خسارت اموال عمومی توسط اداره هوانوردی فدرال گزارش نشده است. پس از پرتاب. خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده نیز باید پرتاب را تأیید کند. بازنگری رسمی زیست‌محیطی هنوز شروع
را تأیید کند. بازنگری رسمی زیست‌محیطی هنوز شروع نشده بود و می‌تواند بین ۳۰ تا ۱۳۵ روز طول بکشد. خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده ارزیابی بیولوژیکی نهایی را از اداره هوانوردی فدرال دریافت کرد. ویلیام گرستن مایر، معاون ساخت و قابلیت اطمینان پرواز اسپیس‌اکس، از FAA خواست کارکنان صدور مجوز را افزایش دهد. تا ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، اسپیس‌اکس اعلام کرده بود که ۱۷ نوامبر را برای تاریخ پرتاب خود هدف قرار داده است. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، اداره هوانوردی فدرال مجوز پرتاب را صادر کرد.
هیجین با نام اصلی جئون هی-جین (زاده ) خواننده اهل کره جنوبی است. او عضو گروه لونا است.
اوبونتو یونیتی یک توزیع لینوکس مبتنی بر اوبونتو است که از رابط یونیتی به جای پوسته گنوم اوبونتو استفاده می کند. اولین انتشار این توزیع، نسخه پشتیبانی بلندمدت ۲۰٫۰۴ بود که در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۹ منتشر شد. همچنین قبل از انتشار اولیه، عنوان کاری Unubuntu و Ubuntu Unity Remix را به‌همراه داشت.
پیتر یواخیم گی (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۲۳ – درگذشته ۱۲ مه ۲۰۱۵) یک مورخ، مدرس و نویسندهٔ آمریکایی بود. سرگذشت. پیتر یواخیم فرولیش، در یک خانواده یهودی در برلین به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۹، به دنبال قدرت گرفتن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان، در سن ۱۵ سالگی به همراه خانواده زادگاه خود را ترک کرد. پیتر در سال ۱۹۴۱، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۱۹۴۶ به تابعیت آنجا درآمد و نام خود را به "پیتر گی" تغییر داد. او علاوه بر سابقهٔ مدیریت کتابخانه عمومی نیویورک، در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵، در دانشگاه کلمبیا
در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵، در دانشگاه کلمبیا علوم سیاسی و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۹، تاریخ تدریس کرد. او از سال ۱۹۶۹ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۳، در دانشگاه ییل استاد ممتاز مدرس بود. او در دوران فعالیت خود بیش از ۲۵ کتاب تألیف کرد که شماری از آن‌ها به شکل گسترده‌ای ترجمه شده و مورد تقدیر قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۴، جایزهٔ انجمن تاریخ آمریکا به عنوان یک دانشگاهی ممتاز به وی تعلق گرفت.
انتخابات سراسری آرژانتین () در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳ برای انتخاب رئیس‌جمهور، معاون رئیس‌جمهور، اعضای کنگره ملی و فرمانداران اکثر استان‌ها برگزار شد. از آنجا که هیچ‌یک از نامزدهای ریاست‌جمهوری اکثریت را در مرحله اول به دست نیاوردند، در مرحله دوم که در ۱۹ نوامبر۲۰۲۳ برگزار گردید، خاویر میلئی با غلبه بر سرجیو ماسا برنده انتخابات سراسری آرژانتین شد. خاویر میلئی قرار است در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳ سوگند یاد کند آلبرتو فرناندز رئیس‌جمهور فعلی و کریستینا فرناندز دی کرشنر معاون رئیس‌جمهور و رئیس‌جمهور سابق، علیرغم اینکه هر دو واجد
و رئیس‌جمهور سابق، علیرغم اینکه هر دو واجد شرایط برای دومین دوره متوالی بودند، برای انتخاب مجدد شرکت نکردند. با صعود سرجیو ماسا از حزب حاکم اتحادیه برای میهن به دور دوم در ۱۹ نوامبر به‌طور غیرمنتظره‌ای در جایگاه اول قرار گرفت و ۳۶ درصد آرا را به دست آورد و خاویر میلئی از لیبرتی پیشروی با ۳۰ درصد آرا دوم شد. پیروزی ماسا در دور اول به دلیل تورم شدیدی بود که در دوران تصدی ماسا به عنوان وزیر اقتصاد رخ داد و همچنین پیشتازی میلئی در نظرسنجی‌ها تا آن مرحله، ناراحت‌کننده تلقی شد. تاریخچه. در انتخابات سراسری
ناراحت‌کننده تلقی شد. تاریخچه. در انتخابات سراسری آرژانتین (۲۰۱۹)، حزب چپ‌گرای فرنته د تودوس آلبرتو فرناندز رئیس سابق کابینه و کریستینا فرناندز دی کرشنر سناتور ملی و رئیس‌جمهور سابق، رئیس‌جمهور مائوریسیو ماکری از حزب راست میانه (با هم برای تغییر) را شکست داد. ماکری و میگل آنجل پیچتو سناتور محافظه‌کار ملی پرونیست که در آستانه پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری بود به مرحله بعدی رفت. اما ماکری اولین رئیس‌جمهور تاریخ آرژانتین است که در انتخاب مجدد شکست خورد. در دو سال اول ریاست‌جمهوری فرناندز به دلیل همه‌گیری
دو سال اول ریاست‌جمهوری فرناندز به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ در آرژانتین با محدودیت دچار شد، که طی آن برای مهار شیوع بیماری تلاش کرد و به بحران بدهی به ارث رسیده از سلف خود پرداخت، وی اقدامات قرنطینه سختی را اعمال کرد. در حالی که اقتصاد در سال‌های ۲۰۲۲–۲۰۲۱ بهبود یافت، تورم به ۱۰۰٪ افزایش پیدا کرد (بالاترین نرخ تورم از سال ۱۹۹۱). میزان محبوبیت فرناندز در طول دوران ریاست جمهوری‌اش به‌طور مداوم پایین آمد، فقط در چند مورد خاص، میزان محبوبیت او بیش از ۵۰٪ بوده‌است، بر اساس گزارش روزنامه بریتانیایی "اکونومیست"،
بر اساس گزارش روزنامه بریتانیایی "اکونومیست"، فرناندز «یک رئیس‌جمهور بی‌برنامه» شناخته شد که دارای یک «دولت ضعیف» است، که اشاره به عدم تصمیم‌گیری مستقل او دارد. در عوض، تصمیمات او تحت تأثیر شدید معاون رئیس‌جمهور و رئیس‌جمهور سابق کریستینا فرناندز دی کرشنر، رهبر ائتلاف بود که خود فرناندز او را «منبع دائمی مشاوره» توصیف کرد قرار داشت، انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۱ منجر به ضررهای سنگینی برای حزب فرنته دو تودوس شد که اکثریت خود را در هر دو مجلس کنگره از دست داد. ناظران این ضرر را به خشم گسترده از تورم بالا و
ناظران این ضرر را به خشم گسترده از تورم بالا و افزایش فقر نسبت دادند.
ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱ () یک نقاشی از هنرمند واقع‌گرای روس ایلیا رپین است که میان ۱۸۸۳ و ۱۸۸۵ ساخته شد. این اثر، تزار روسیه یعنی ایوان مخوف را با چهرهٔ داغداری نشان می‌دهد که فرزند پسر مرده‌اش، تزارویچ ایوان ایوانویچ را در آغوش گرفته‌ است؛ بلافاصله پس از آن که ایوان پدر از شدت عصبانیت ضربه مهلکی به سر پسرش وارد کرد. این نقاشی اندوه و پشیمانی را در چهره ایوان پدر و ملایمت تزارویچِ در حال مرگ را به تصویر می‌کشد. رپین در ساخت این اثر، دوست و هنرمند همکارش گریگوری میاسویدوف را الگوی ایوان
و هنرمند همکارش گریگوری میاسویدوف را الگوی ایوان مخوف و نویسنده وسوالاد گارشین را الگوی تزارویچ قرار داد. کار رنگ روغن بوم در سال ۱۸۸۵ به پایان رسید و رپین آن را برای نمایش در نگارخانه ترتیاکوفِ مسکو به پاول ترتیاکوف فروخت. از این اثر به عنوان یکی از معروفترین و جنجال‌برانگیزترین نقاشی‌های روسیه نام برده می‌شود و معمولاً در نگارخانه ترتیاکوف مسکو به نمایش گذاشته می‌شود. پیشینه و الهام. رپین کار روی این نقاشی را در مسکو آغاز کرد. اولین طرح کلی، با چرخش شخصیت تزار به سمت راست، مربوط به سال ۱۸۸۲ است. ایدۀ
تزار به سمت راست، مربوط به سال ۱۸۸۲ است. ایدۀ نقاشی — به گفتۀ رپین — از رویارویی او با مضامین خشونت، انتقام و خون در جریان رویدادهای سیاسی ۱۸۸۱ ناشی می‌شود. منابع دیگر الهام موسیقی نیکلای ریمسکی-کورساکف و گاوبازی‌هایی بود که رپین در سفری به اروپای غربی در سال ۱۸۸۳ شاهد آن بود. خشونت سیاسی. در ۱۳ مارس سال ۱۸۸۱ در سنت پترزبورگ تزار اصلاح طلب روسیه، الکساندر دوم، توسط بمبی که ایگناسی گرینویتسکی — یکی از اعضای سازمان انقلابی نارودنایا ولیا — پرتاب کرد، ترور شد. این بمب همچنین به شدت به گرینویتسکی آسیب وارد کرد
این بمب همچنین به شدت به گرینویتسکی آسیب وارد کرد تا حدی که چند ساعت بعد خود او نیز درگذشت. همدستان گرینویتسکی، یعنی گروه اولین راهپیمایان، در ۱۳ آوریل ۱۸۸۱ اعدام شدند. رپین که در اواسط فوریه ۱۸۸۱ در سنت پترزبورگ از افتتاح نمایشگاه سرگردانان بازدید می‌کرد، هنگام کشته شدن تزار در آنجا حضور داشت. او در ماه آوریل دوباره به آنجا بازگشت و در مراسم اعدام عاملان ترور شرکت کرد. دوست شاعر رپین، واسیلی کامنسکی، در خاطرات خود نوشته‌ است که رپین به او گفته که «چگونه شاهد اعدام عمومی اولین راهپیمایان بوده‌ است» (آندره
اعدام عمومی اولین راهپیمایان بوده‌ است» (آندره ژلیابوف، پروسکایا، کیبالچیچ، میخائیلوف و ریساکوف). «آه، همانگونه بود که تجربۀ کابوس [بود]» — رپین آهی کشید — «پیچیده، وحشتناک. من حتی هر تخته‌ای که روی سینه‌های آنها بود و روی آنها نوشته شده‌ بود «شاه کش» را به یاد دارم. حتی شلوار خاکستری ژلیابوف، کلاه سیاه پروسکایا را به یاد می‌آورم.» در چندین نقاشی بعدی رپین یعنی "امتناع از اعتراف" (؛ ۱۸۸۱)، "دستگیری یک مبلق" (؛ ۱۸۸۲) و "آنها انتظار او را نداشتند" (؛ ۱۸۸۴-۱۸۸۸) همواره ردی از یروومارتوفسی‌ها دیده می‌شد. او
همواره ردی از یروومارتوفسی‌ها دیده می‌شد. او همچنین چندین بار در خاطرات خود دربارۀ این دوره از نقاشی‌های خود می‌نویسد: «امسال همانند دنبال کردن ردپایی خونین گذشت، احساسات ما از وحشت دنیای پیرامونمان سیاه و کبود شد، مقابله با آن بیمناک بود؛ بد تمام خواهد شد! ما باید در این لحظۀ کلیدی در تاریخ به دنبال راهی برای خروج می‌گشتیم.» برای رپین، وقایع ۱۸۸۱ و صحنۀ نمایش‌داده‌شده در "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱" دقیقاً از ۳۰۰ سال قبل، که در آن تزار قاتل است، زنجیروار به هم متصل بودند. موسیقی
تزار قاتل است، زنجیروار به هم متصل بودند. موسیقی ریمسکی-کورساکوف. یکی دیگر از الهامات این نقاشی، مجموعه سمفونیک "آنتار" بود که توسط نیکلای ریمسکی-کورساکف روسی ساخته شده‌ بود و از چهار بخش تشکیل‌ شده‌ است. حرکت افتتاحیه، انتقام، قدرت و عشق. موسیقی ساخته‌شده در بخش دوم "آنتار" بیشترین الهام را برای رپین ایجاد کرد. او در خاطرات خود می‌گوید: سفر به اروپا. نقاشی رپین به دلیل نمایش خونی که از گیجگاه تزارویچ می‌چکد — پس از آنکه پدرش او را در آغوش خود می‌گیرد، روی زمین می‌ماند — چشمگیر است. طبق خاطرات رپین، او
زمین می‌ماند — چشمگیر است. طبق خاطرات رپین، او برای این امر تحت تأثیر سفر سال ۱۸۸۳ خود به اروپا قرار گرفت، جایی که شاهد مسابقات گاوبازی بود: آفرینش. به گفتۀ رپین، طراحی و نقاشی بوم یک فرآیند طولانی بود: این نقاشی یکی از اتاق‌های را به تصویر می‌کشد که در قرن هفدهم در اسلحه خانه کرملین نقاشی شده بود این در حالیست که لوازم جانبی، تاج و تخت، آینه و خفتان در اتاق قرار دارند. صندوقچه اکنون بخشی از مجموعه‌های موزه رومیانتسف است. عمده کار رپین به انتخاب مدل‌ها اختصاص داشت. چهره‌های مورد نیاز خود را در آشنایان و
داشت. چهره‌های مورد نیاز خود را در آشنایان و رهگذران جستجو می‌کرد. مدل‌های ایوان مخوف گریگوری میاسویدوف نقاش و آهنگساز بودند؛ در حالی که از منظره‌نگار و نویسنده وسوالاد گارشین برای تزارویچ ایوان ایوانوویچ الگوبرداری کرد. وقتی از او در مورد انتخاب گارشین سؤال شد، رپین پاسخ داد: به گفتۀ الیزابت کریدل والکنیر — مورخ هنر لهستانی-آمریکایی — تنها زمانی که ترکیب چهره گارشین به اتمام برسد، او می‌تواند از نقاشی رضایت کامل داشته باشد. تجزیه و تحلیل. لحظۀ نشان‌داده‌شده. اگرچه گاهی این نقاشی "ایوان مخوف پسرش را
اگرچه گاهی این نقاشی "ایوان مخوف پسرش را می‌کشد" نامیده می‌شود، با این حال رپین لحظه‌ای را که تزار به تزارویچ ضربه‌ای وارد می‌کند، نقاشی نکرده‌ است. این اثر نمایانگر خشونت نیست؛ بلکه حل و فصل آن است. ایوان مخوف پسرش را در آغوش گرفته‌ است. با چشمانی برآمده از «وحشت و یأس و جنون»، او را از کمر در بازوان خود نگاه داشته‌ است. تزارویچ ایوان، در حالی که اشک می‌ریزد، به آرامی دست خود را تکان می‌دهد. دو تغییر در طرح‌های اولیه تفاوت فاصلۀ ایجادشده توسط نقاش را با این مشاجره نشان می‌دهند. عصایی که تزار با آن به
این مشاجره نشان می‌دهند. عصایی که تزار با آن به شقیقۀ پسرش ضربه می‌زند، در اولین طرح‌ها در دست اوست؛ در حالی که در نسخۀ پایانی روی زمین در مقابل آنها قرار دارد. لکه خونی که از سر تزارویچ روی زمین چکیده‌ است، در طرح رنگ روغنی اولیه بسیار مشهود است (رپین این طرح را در سال ۱۸۸۳ کشید) اما در سایه زنی نقاشی نهایی کمرنگ‌تر می‌شود؛ لازم به ذکر است که او این طرح را نگه داشت و آن را ادامه داد. لباس ایوان ایوانوویچ دیگر لکه خون بزرگ ندارد. لحظۀ نمایش‌داده‌شده تبدیل به لحظۀ پشیمانی، بخشش و عشق می‌شود. این نقاشی
به لحظۀ پشیمانی، بخشش و عشق می‌شود. این نقاشی همچنین درون خود واقعیت و برگشت‌ناپذیری عمل تزار را نشان می‌دهد: خون از شقیقۀ پسرش جاری می‌شود و تلاش ایوان مخوف برای مهار آن با دست چپ بی‌فایده است. شرح و ترکیب. ابعاد بوم این نقاشی ۱۹۹٫۵ در ۲۵۴ سانتیمتر (۷۸٫۵ در ۱۰۰٫۰ اینچ) است که آن را به یکی از بزرگترین آثار رپین تبدیل کرده‌ است. بزرگی آن با نقاشی‌های "کرجی‌کشان ولگا" و "دسته‌روی مذهبی در استان کورسک" مقایسه می‌شود. این دو شخصیت در مرکز نقاشی با یکدیگر متقاطع شده‌اند. آنها در گرگ‌ومیش صبحگاهی به تصویر کشیده
شده‌اند. آنها در گرگ‌ومیش صبحگاهی به تصویر کشیده و هم از رنگ زیرین بوم و هم از پس زمینۀ تیره‌تر نقاشی برجسته شده‌اند. حالتی که ایوان مخوف پسرش را در آغوش می‌گیرد و کمرش در دستان اوست، یادآور نقاشی‌های "بازگشت پسر مسرف" و "داوود و جاناتان" اثر رامبرانت نقاش هلندیست که رپین از همان سال‌های ابتدایی خود آنها را مورد مطالعه و تحسین قرار داده‌ است. این آثار در موزۀ ارمیتاژ قرار دارند. اساس و ساختار این اثر اشیاء و اثاثیه‌ایست که در اطراف شخصیت‌ها پخش شده‌اند: فرش‌های قرمز مچاله‌شده روی زمین، چکمه‌های تزارویچ،
قرمز مچاله‌شده روی زمین، چکمه‌های تزارویچ، عصا، تختی که در جریان مشاجره واژگون شده، یکی از توپ‌های زینتی که در سطح چشمان پسر می‌درخشد و بالشتک او. در پشت این پیکره‌ها، وسایل دیگر مانند اجاق، آینۀ موزۀ زره و صندوقچۀ کاخ رومیانتسف کمتر قابل تشخیص هستند. دیوار پشتی اتاق تا حدی با الگوی الماس قرمز و مشکی پوشانده شده‌ است. در بالا سمت چپ یک روزنۀ نور باریک وجود دارد. رنگ‌ها و مواد. رپین نوشت که او از «حرکت دادن فرز و سریع قلم مو و نقاشی کردن تنها به خاطر اینکه نقاشی کشیده باشد» امتناع کرد و «زیبایی، لمس یا ذوق
کشیده باشد» امتناع کرد و «زیبایی، لمس یا ذوق هنری قلم مو» تنها چیزهای مهم در این اثر نبودند؛ زیرا او همیشه مواردی ضروری را دنبال می‌کرد: «بدن، به جای بدن». "ایوان مخوف و پسرش ایوان" «با چنان تنوع هنری استادانه و با پالت غنی از آکوردهای تیره نقاشی شده‌ است» که به گفتۀ ایوان کرامسکوی، نقاش و منتقد هنری روسی، «ارکستری واقعی» است. «قرمز شدید» یا «قرمز خونی» و «قرمز زرشکی غلیظ و اشباع شده» به رنگ‌های دیگر غالب هستند. با رنگ خالص و بدون هیچ افزودنی‌ای رنگ‌آمیزی شده و سپس توسط نقاش با تنوع خارق‌العاده‌ای از
شده و سپس توسط نقاش با تنوع خارق‌العاده‌ای از سایه‌ها دوباره کار شده‌ است. قرمز مایل به خونی که از زخم روی شقیقۀ تزارویچ جاری می‌شود، همانگونه روی چین‌های قبای او بازتاب‌ می‌کند که در نهایت گودال قرمز تیرۀ خون روی فرش سرخ‌رنگ خودنمایی می‌کند. این تنش رنگ‌ها با یکدیگر و با تراژدی مصور روی بوم به تصویر کشیده می‌شوند. در مرکز، شکوه قبای تزارویچ با تاریکی کت سیاه ایوان مخوف در تضاد است. رپین این ترکیب رنگ‌های قرمز خونی، صورتی و قهوه‌ای تیره را با رنگ‌های مکملی چون سبز چکمه‌های تزارویچ و آبی تیره شلوار مخملی او
سبز چکمه‌های تزارویچ و آبی تیره شلوار مخملی او از هم می‌پاشاند. نور سفید «سرد و ضعیف» که از روزنه‌ای باریک نفوذ می‌کند، این تنش رنگ‌ها را کاهش می‌دهد و تنش چشمگیر صحنه را بیش از پیش تقویت می‌کند. گسترۀ نمادین. برای رپین و نقاشان هم دوره‌اش، اولین چیزی که در یک نقاش باید به عنوان هدف نهایی منظور گردد، کارکرد نمادین نقاشی برای بیان وجود خشونت و عدم پذیرش باورهای اخلاقی است. به گفتۀ ایوان کرامسکوی: «به نظر می‌رسد که یک انسان پس از تماشای دقیق این نقاشی، حتی اگر فقط یک بار باشد، برای همیشه از جانور وحشی‌ای که
فقط یک بار باشد، برای همیشه از جانور وحشی‌ای که به قول آنها در خود دارد، محافظت می‌شود.» بازتاب پیامد مشاجرۀ پدر با پسرش یک واقعۀ تاریخی است و توانایی «ابدی» یک فرد برای آسیب فیزیکی رساندن به همسایۀ خود را نشان می‌دهد. این نقاشی را می‌توان به‌عنوان یک تمثیل تصویری از فرمان «تو نباید بکشی» درک کرد. همچنین به نظر می‌رسید این تصویر جز به جز به یک وحی مذهبی نزدیک می‌شود و نشان می‌دهد که «عشق و بخشش مسیحی» می‌تواند جنایت، حتی کودک‌کشی را مرمت کند. حالت اجزای چهرۀ تزارویچ جوان «تقریباً شبیه به یک نماد» است؛ اشکی
تزارویچ جوان «تقریباً شبیه به یک نماد» است؛ اشکی که از گوشۀ چشم او بر بینی‌اش می‌ریزد، به نظر می‌رسد بخشندگی را به تصویر می‌کشد. شباهت حالت بازوی راست ایوان مخوف با چهره‌های دو تابلوی رامبرانت نیز با این موقعیت همخوانی دارد. در تفسیر این اثر، شخصیت خود نویسنده — وسوالاد گارشین — جزئیات بیشتری را در رابطه با این نقاشی ارائه می‌دهد. در این دوره، رپین از گارشین به عنوان الگو در چندین نقاشی دیگر از جمله "" (۱۸۸۴) و تابلوی بزرگ "آنها انتظار او را نداشتند" استفاده کرد که در آن گارشین برای شخصیت اصلی ژست می‌گیرد.
کرد که در آن گارشین برای شخصیت اصلی ژست می‌گیرد. کار بر روی "آنها انتظار او را نداشتند" در سال ۱۸۸۴ آغاز شد و در سال خودکشی گارشین یعنی ۱۸۸۸ به پایان رسید. رپین از وسوالاد گارشین قدردانی کرد و او را در دوران دوستی و پس از مرگش «تجسم الهی» می‌دانست. او می‌نویسد: «چشم‌های متفکر او همانند چشمان خدا بود. چشمان او که اغلب با اشک‌های ناشی از برخی بی‌عدالتی‌ها آمیخته می‌‍شد، رفتار متواضع و ظریف او، شخصیت آسمانی او، به مثابه پاکدامنی یک کبوتر بود». نقاشی رپین به ویژگی‌های فیزیکی گارشین، شخصیت او و اندیشۀ عمیق
ویژگی‌های فیزیکی گارشین، شخصیت او و اندیشۀ عمیق صلح‌آمیز او اشاره دارد. نمایشی از قدرت. نمی‌توان از اهمیت سیاسی این اثر به دلیل واکنش‌هایی که بلافاصله به موضوع آن نشان داده‌ شد، چشم‌پوشی کرد. رپین کشته‌شدن پسر توسط ایوان مخوف را با ترور الکساندر دوم درآمیخت. نه رپین و نه منتقدان هنری روسی این موضوع را گسترش ندادند. اما منتقدان فرانسوی در مورد این موضوع نوشتند. به گفتۀ آلن بزانسون، قتل تزارویچ جوان توسط تزار صحنۀ اصلی اسطوره شناسی روسیه است که رپین اولین کسی بود آن را نشان داد؛ تاریخ روسیه بر پایۀ قربانی
بود آن را نشان داد؛ تاریخ روسیه بر پایۀ قربانی کردن پسرانی که توسط پدرانشان کشته می‌شوند، ساخته خواهد شد. پیر گونو همسو با این موضع از آن حمایت می‌کند و تأکید می‌کند که این دیدگاه فداکارانه «به ریشه‌ای نمادین سلطنت اشاره دارد؛ زیرا تزارویچ قربانی خود را در موقعیتی می‌بیند که نمایانگر نیروهای مخالف اقتدار تزار است.» این اثر با محاکمه تزاروویچ الکسی — پسر پتر کبیر — و مرگ او بر اثر شکنجه ارتباط دارد. نقاشی "پتر کبیر در حال بازجویی از تزارویچ الکسی پتروویچ در پترگوف" اثر نیکلای گیه که در سال ۱۸۷۱ کشیده شده،
پترگوف" اثر نیکلای گیه که در سال ۱۸۷۱ کشیده شده، درگیری دیگری را بین پدر و پسر نشان می‌دهد. نسخه ۱۹۰۹. در سال ۱۹۰۹، به سفارش صنعتگر و کلکسیونر، رپین نسخۀ دوم "ایوان مخوف و پسرش ایوان" را نقاشی کرد که آن را "پسرکشی" () نامید. این اثر در موزۀ هنرهای زیبای ورونژ به نمایش گذاشته شده‌ است. نسخۀ دوم ۲۵ سال بعد از نسخۀ اول نقاشی شد. در این نسخه، رپین یک شخصیت زن را در پس‌زمینه اضافه و رنگ‌های بیشتری را نسبت به تابلوی اصلی عرضه کرد و آن را به سمتی «پرشکوه‌تر» هدایت کرد، در حالی که چهرۀ تزار ایوان در اندوه فرو
کرد، در حالی که چهرۀ تزار ایوان در اندوه فرو رفته‌‌ است. بازخورد و سانسور اولیه. در سال ۱۸۸۵، "ایوان مخوف و پسرش ایوان" برای اولین بار به دوستان نقاش رپین — که در میان آنها ایوان کرامسکوی، ایوان شیشکین، نیکولای یاروشنکو و پاول بریولف بودند — نشان داده شد. به گفتۀ رپین، میزبانان او برای مدت طولانی‌ای مات و ساکت ماندند و منتظر بودند ببینند کرامسکوی چه خواهد گفت: کنستانتین پوبدونوستسف، دادستان کل و بسیار محافظه کار شورای مقدس، از «اکراه» خود و مشکلات در مورد این نقاشی به الکساندر سوم گفت که تزار و اطرافیانش
این نقاشی به الکساندر سوم گفت که تزار و اطرافیانش را خوشنود نساخت و در ۱ آوریل ۱۸۸۵، نمایش این نقاشی ممنوع اعلام شد. این اولین تابلویی بود که در امپراتوری روسیه سانسور شد و به پاول ترتیاکوف که آن را خریداری کرد، گفته شد که «آن را در معرض دید عموم قرار ندهد و به طور کلی اجازه ندهد که توسط کسی دیده شود و یا اینکه به منظور دیگری مورد استفاده قرار گیرد». این ممنوعیت در ۱۱ ژوئیه ۱۸۸۵ پس از پا در میانی نقاش الکسی بوگولیوبوف لغو شد. وندالیسم و جنجال. در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۳، "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱"
۱۹۱۳، "ایوان مخوف و پسرش ایوان در ۱۶ نوامبر ۱۵۸۱" توسط یک نماد شکن ۲۹ ساله — پسر آبرام بالاچوف، سازندۀ مبلمان — سه بار با چاقو ضربه دید و چاک چاک شد. متصدی نگارخانۀ ترتیاکوف، یعنی بعد از آگاهی از این خرابکاری، خود را زیر قطار انداخت. این نقاشی با کمک رپین تقریباً به حالت اولیۀ خود بازگردانده شد. برخی از ملی‌گرایان روسی به اعتراض خود به نمایش این نقاشی به عموم مردم ادامه می‌دهند؛ زیرا معتقدند این نقاشی به عنوان بخشی از یک کمپین بدنام خارجی نقاشی شده‌ است و صحنه به تصویر کشیده شده نادرست است. در اکتبر ۲۰۱۳،
به تصویر کشیده شده نادرست است. در اکتبر ۲۰۱۳، گروهی از مورخان و فعالان ارتدکس به رهبری واسیلی بویکو-ولیکی، مدافع و حامی تشریع تزار ایوان، از وزیر وقت فرهنگ فدراسیون روسیه، ولادیمیر مدینسکی، خواستند که این بوم را از نگارخانۀ ترتیاکوف از روی تابلو به زمین بیندازند به این دلیل که به احساسات میهن پرستانۀ روس‌ها توهین می‌کند. مدیر نگارخانۀ ترتیاکوف، ایرینا لبدوا رسماً با این درخواست مخالفت کرد. در ماه مه ۲۰۱۸، این بوم دوباره در گالری ترتیاکوف توسط یک بازدیدکنندۀ مست مورد حمله قرار گرفت که شیشۀ محافظ آن را با یک
مست مورد حمله قرار گرفت که شیشۀ محافظ آن را با یک میله فلزی شکست. این بار نقاشی آسیبی جدی دید؛ در قسمت مرکزی اثر که نقش تزارویچ را به تصویر می‌کشد، در سه نقطه سوراخ شده بود. گالری گفت که قاب نیز به شدت آسیب دیده‌ است اما «در یک اتفاق مبارک» گرانبهاترین عناصر نقاشی، یعنی قسمت‌هایی که چهره‌ها و دستان را به تصویر می‌کشیدند، آسیب ندیده است. به گفتۀ برخی رسانه‌های روسی، این خرابکار گفته بود که به این نقاشی حمله کرده‌ است؛ زیرا تصور می‌کرد این نقاشی نادرست است. این مهاجم به مدت دو سال و نیم در زندان بود. میراث.
مهاجم به مدت دو سال و نیم در زندان بود. میراث. "ایوان مخوف و پسرش ایوان" یکی از مشهورترین نقاشی‌های روسیه و از لحاظ روان‌شناسی از تیره‌ترین آثار رپین است. در قسمت سوم از مینی سریال "چرنوبیل" محصول ۲۰۱۹ اچ‌بی‌او نمایی خیلی سریع از این نقاشی نشان داده شد. موضوع نقاشی و تاریخ نگاری. مرگ تزارویچ ایوان عواقب سنگینی برای روسیه داشت؛ زیرا هیچ وارث شایسته‌ای برای تاج‌وتخت باقی نگذاشت. پس از مرگ تزار در سال ۱۵۸۴، پسر خام و بی‌تجربۀ او فیودور یکم با بوریس گودونوف به عنوان "حاکم واقعی" جانشین او شد. پس از مرگ فیودور،
"حاکم واقعی" جانشین او شد. پس از مرگ فیودور، روسیه وارد دوره‌ای از عدم اطمینان سیاسی، قحطی و جنگ شد که به عنوان زمانۀ دشواری‌ها شناخته می‌شود. جزئیات مرگ تزارویچ ناشناخته و بحث برانگیز است. تزارویچ در سال ۱۵۸۱ در کرملین الکساندروف، محل سکونت تزار ایوان مخوف از ۱۵۶۴ تا ۱۵۸۱، و مرکز اوریچینینا و پایتخت واقعی روسیه درگذشت. در تواریخ و منابع معاصر روسیه. ایوان مخوف در نامه‌ای به نیکیتا زاخارین و آندری شچلکالوف در سال ۱۵۸۱ نوشت: «[او] نمی‌تواند به دلیل بیماری پسرش به مسکو برود» بدون اینکه بگوید او مبتلا به چه
به مسکو برود» بدون اینکه بگوید او مبتلا به چه بیماری‌ای است. چندین تن از وقایع نگاران معاصر روسیه بدون ارائۀ هیچ جزئیاتی به مرگ تزارویچ اشاره می‌کنند. طبق گزارش پیسکارفسک کرونیکل، مرگ در نیمه شب اتفاق افتاد. هیچ یک از این منابع تاریخی نشان نمی‌دهد که مرگ ایوان ایوانوویچ خشونت‌آمیز بوده‌ است. منابع دیگر روایت دقیق‌تری از مرگ ارائه می‌دهند و می‌گویند که تزارویچ توسط پدرش در جریان مشاجره به طور مرگباری زخمی شد. یکی از این منابع، ، موارد زیر را گزارش می‌کند: منابع نشان می‌دهند که این رویداد در ۱۴ نوامبر ۱۵۸۱