payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جوزف لوئیس برونو (Joseph Louis Bruno) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۶ اکتبر ۲۰۲۰)، بازرگان آمریکایی و سیاستمدار جمهوری‌خواه اهل بالاایالت نیویورک بود. برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ در سنای ایالت نیویورک خدمت کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ رهبر اکثریت سنا بود. برونو در سال ۲۰۰۹ به اتهام فساد در حکومت فدرال محکوم شد، اما محکومیت او در دادگاه استیناف لغو شد و محاکمه مجدد بعدی به تبرئه او انجامید. اوایل زندگی. برونو در گلینز فالز نیویورک به دنیا آمد و در یک آپارتمان شش اتاقه بدون سیستم گرمایشی بزرگ شد. برونو از آکادمی
اتاقه بدون سیستم گرمایشی بزرگ شد. برونو از آکادمی سنت مری فارغ‌التحصیل شد و مدرک BAش را در مدیریت بازرگانی از کالج اسکیدمور بدست آورد. او در جنگ کره به عنوان گروهبان پیاده‌نظام خدمت کرد. برونو رئیس منطقه جیسیز ایالت نیویورک بود. در سال ۱۹۶۴، او توسط ساکنین این منطقه به عنوان یکی از پنج «مرد جوان برجسته ایالت» معرفی شد. او «با بنیان‌گذاری و بعداَ با فروش شرکت عرضه سیستم‌های تلفنی به بخش‌های خصوصی و ادارات دولتی تحت نام (Coradian Corporation)، ملیونر شد». حرفه سیاسی. در سال ۱۹۶۶، برونو عضو ستاد انتخاباتی
حرفه سیاسی. در سال ۱۹۶۶، برونو عضو ستاد انتخاباتی فرماندار نلسون راکفلر بود و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان دستیار ویژه رئیس مجلس پری بی دوریا خدمت کرد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ رئیس انجمن جمهوریخواهان جوان ایالت نیویورک بود. او همچنین از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عنوان رئیس کمیته جمهوری‌خواه شهرستان رنسلر خدمت کرد. سنای ایالت نیویورک. برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ عضو مجلس سنای ایالت نیویورک بود و در دوره‌های ۱۸۲ام، ۱۸۳ام، ۱۸۴ام، ۱۸۵ام، ۱۸۶ام، ۱۸۷ام، ۱۸۸ام، ۱۸۹ام، ۱۹۰ام، ۱۹۱ام، ۱۹۲ام، ۱۹۳ام، ۱۹۴ام، ۱۹۵ام، ۱۹۶ام و
۱۹۰ام، ۱۹۱ام، ۱۹۲ام، ۱۹۳ام، ۱۹۴ام، ۱۹۵ام، ۱۹۶ام و ۱۹۷ام عضو قوه مقننه ایالت نیویورک بود. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۴ پس از برکناری رئیس آن زمان رالف جی مارینو به عنوان رئیس موقت مجلس سنای ایالت نیویورک انتخاب شد. برونو به همراه فرماندار جورج پاتاکی و رئیس مجلس شلدون سیلور در تصویب قانون مجازات اعدام در ایالت نیویورک در سال ۱۹۹۵ نقش اساسی داشتند. دادگاه استیناف نیویورک (بالاترین دادگاه ایالتی نیویورک) بعداً این قانون را مغایر با قانون اساسی تشخیص داد زیرا به اعضای هیئت منصفه در بن‌بست انتخاب بین زندگی بدون آزادی
هیئت منصفه در بن‌بست انتخاب بین زندگی بدون آزادی مشروط و اعدام، چاره ای جز اجرا آزادی مشروط پس از ۲۵ سال نداشت. دادگاه استیناف بیم آن داشت که هیئت منصفه ای که با این انتخاب مواجه می‌شوند، به‌طور ناعادلانه ای به سوی حکم اعدام متمایل شوند. در ۱۰ سال پس از تصویب این قانون، نرخ جرم و جنایت در نیویورک بدون اجرای حکم اعدام به شدت کاهش یافت و این وضعیت حمایت عمومی از مجازات اعدام را تضعیف کرد. سیلور اجازه داد که این قانون بدون بحث زیاد از بین برود. جنجال نظارت پلیس. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، اندرو کومو، دادستان کل ایالت
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، اندرو کومو، دادستان کل ایالت نیویورک اداره فرماندار الیویت اسپیتزر را به منظور توظیف نمودن پلیس ایالتی برای ردیابی پیشینه‌های سفر برونو به ویژه استفاده او از هلیکوپتر دولتی، توصیه کرد. به دستور مقامات بلند رتبه اداره اسپیتزر، پلیس ایالت نیویورک پرونده‌هایی را به هدف وارد کردن آسیب سیاسی به برونو ایجاد کرد. کارمندان فرمانداری اظهار داشتند که آن‌ها به درخواست اتحادیه آلبانی تایمز دربارهٔ اجرات کاری شان نظر به قانون آزادی اطلاعات (FOIA or FOIL) در اواخر ژوئن پاسخ می‌دهند. یک گزارش مفصل منتشر
در اواخر ژوئن پاسخ می‌دهند. یک گزارش مفصل منتشر شده توسط دفتر دادستان کل که در آن تذکر شده دستیاران اسپیتزر قبل ازینکه هرگونه درخواست مطابق قانوان آزادی اطلاعات صورت بگیرد به ایجاد پوشش منفی رسانهای دربارهٔ سفرهای برونو پرداخته‌اند. این بررسی دربرگیرنده هر دو موضوع مانند مسلهای سفر برونو و هم ادعای رهبر سنا دربارهٔ استفاده اسپیتزر از پلیس ایالتی برای جاسوسی از او می‌باشد. درخواست‌های اتحادیه تایمز به دنبال مدارک چگونگی استفاده از هواپیمای دولتی توسط هفت مقام دولتی مشمول اسپیتزر، برونو و دستیار فرماندار
مقام دولتی مشمول اسپیتزر، برونو و دستیار فرماندار دیوید پاترسن بود اما دفتر اسپیتزر تنها برنامه سفر برونو را منتشر کرد. اداره اسپیتزر و پلیس ایالتی جزیات بیشتر دربارهٔ برونو نسبت به سایر مقامات به اتحادیه تایمز ارائه کردند. هیچ مقام دیگری مانند برونو مورد بررسی موشکافانه قرار نه گرفت. در برخی موارد، قسمت‌های این گزارش توسط پلیس ایالتی مدت‌ها پس از سفرها و بر اساس خاطرات اسکورت‌های پلیس درگیر این سفرها، جمع‌آوری شده‌اند. در این گزارش ادعا شده که درخواست اتحادیه تایمز پس از انتشار داستان دربارهٔ سفرهای برونو
تایمز پس از انتشار داستان دربارهٔ سفرهای برونو مطرح شد و با ادعاهای دولت اسپیتزر که تنها اجرات ای که نمودند پاسخ به درخواست FOIL بود، «همخوانی نداشت». کومو نتیجه گرفت: «این ایمیل‌ها نشان می‌دهد که افرادی در دفتر فرمانداری صرفاً سوابق را بر اساس درخواست FOIL تهیه نکرده‌اند، بلکه در عوض در برنامه‌ریزی و تولید پوشش رسانه‌ای در مورد سفر سناتور برونو با هواپیمای دولتی قبل از هرگونه درخواست FOIL مشغول بوده‌اند». این گزارش برونو را از هرگونه تخلف قانونی در استفاده از ناوگان هوایی ایالتی مبری کرد. در این گزارش از
از ناوگان هوایی ایالتی مبری کرد. در این گزارش از دفتر اسپیتزر به دلیل استفاده از منابع پلیس ایالتی برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد سفر برونو و انتشار این اطلاعات در رسانه‌ها انتقاد شده‌است. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، اسپیتزر اظهار داشت که اداره وی موضوع استفاده برونو از هواپیمای دولتی را «به‌طور مکمل نادرست» مدیریت کرده‌است و افزود که او شخصاً از برونو عذرخواهی کرده‌است. در ۲۹ مارس ۲۰۰۸، اخبار بوفالو گزارش داد که «فرماندار سابق الیوت ال اسپیتزر» در مورد نقش خود در تروپرگیت (جنجال نظارت سیاسی) به دادستان‌ها دروغ
تروپرگیت (جنجال نظارت سیاسی) به دادستان‌ها دروغ گفته‌است، اما اضافه کرد که «دادستان منطقه آلبانی گفت که او هیچ گونه اتهام جنایی را علیه فرماندار رسوا شده اسبق، دنبال نخواهد کرد.»
مسعود آکوستا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کوه"، "بابل، و "تشکیلات" اشاره کرد.
کانال اوراسیا () آبراهه ای پیشنهاد شده به طول ۷۰۰ کیلومتر که دریای خزر را به دریای سیاه متصل می‌کند. این مسیر شامل زنجیره ای از دریاچه‌ها و مخازن و کانال کم عمق کوما-مانیچ می‌شود. اگر این کانال تکمیل شود، چندین کشور محصور در خشکی در آسیا را نیز از طریق تنگه بسفر به دریاهای آزاد متصل می‌کند. این کانال در نظر گرفته شده‌است تا مسیر کوتاه تری را برای کشتیرانی نسبت به کانال فعلی ولگا–دن فراهم کند و البته شامل سدهای سلولی کمتری خواهد بود. بلندترین نقطه این مسیر از سطح دریای آزوف تنها ۲۷ متر و از سطح دریای خزر ۵۴
سطح دریای آزوف تنها ۲۷ متر و از سطح دریای خزر ۵۴ متر بالاتر است. در این مسیر ساخت سه تا چهار سد سلولی کم ارتفاع در شیب غربی و سه سدسلولی با ارتفاع متوسط یا سد کم ارتفاع در شیب شرقی را پیشنهاد می‌کند.
کوین امبلر (Kevin Ambler) (زاده ۱۰ مارس ۱۹۶۱)، وکیلی آمریکایی می‌باشد که در تامپا، فلوریدا مستقر است. او در حال حاضر شریک ارشد گروه حقوقی آمبلر است که بر آسیب‌های شخصی، قصور پزشکی، قانون تجارت، دعاوی ساختمانی، داوری تجاری و میانجی گری و امور دولتی تمرکز دارد. امبلر قبلاً به عنوان یکی از اعضای جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان فلوریدا از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰، به نمایندگی از ناحیه ۴۷ مجلس، واقع در بخش شمال غربی شهرستان هیلزبورو، خدمت می‌کرد. ناحیه ۴۷ مجلس از جوامع کارولوود، چول، ستروسپارک، فارست هیلز، کیستون، لوتز، نورث دل
چول، ستروسپارک، فارست هیلز، کیستون، لوتز، نورث دل و اودسا تشکیل شده است. امبلر در زمان حضور خود در مجلس فلوریدا، به عنوان رئیس کمیته‌های متعددی، از جمله کمیته مشورتی مشترک قانونگذاری سان ست، کمیته تخصیص مراقبت-های بهداشتی و کمیته سیاست امنیت عمومی و امنیت داخلی خدمت می‌کرد. امبلر همچنین توسط همکارانش به عنوان رئیس هیئت قانونگذاری شهرستان هیلزبورو انتخاب شد. زندگی شخصی. کوین امبلر در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد و در پالم اسپرینگز، کالیفرنیا همراه با مادرش که یک افسر پلیس بود، بزرگ شد. امبلر و خانواده اش
که یک افسر پلیس بود، بزرگ شد. امبلر و خانواده اش در ۱۹۸۶، زمانی که او از یک پایگاه نیروی‌هوایی در جنوب کالیفرنیا به پایگاه نیروی‌هوایی مک‌دیل منتقل شد، به فلوریدا نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۸۰، امبلر در برنامه تلویزیونی کارد شارکز حضور پیدا کرد و در یک مسابقه برنده شد. او با میندی هانوپل ازدواج کرد و دو فرزند به نام‌های جیسون امبلر و جمی امبلر دارد. تحصیلات. کوین امبلر با بورسیهٔ آر او تی سی نیروی‌هوایی، در دانشگاه کرنل ثبت‌نام کرد. امبلر در دوران لیسانس به انجمن برادری فی آلفا امگا پیوست و سرانجام به عنوان
برادری فی آلفا امگا پیوست و سرانجام به عنوان رئیس آن، خدمت کرد. امبلر در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس اقتصاد خود را از کرنل دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، او به عنوان ستوان دوم در نیروی‌هوایی ایالات متحده مأمور شد. امبلر در ۱۹۸۶، دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه جنوب‌غربی در لس آنجلس، کالیفرنیا دریافت کرد. امبلر در پنج سال گذشته در دانشکده حقوق دانشگاه استتسون، به عنوان استادیار رشته حقوق، تدریس کرده‌است. خدمات نظامی. مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده حقوق، کوین امبلر به عنوان قاضی نظامی
از دانشکده حقوق، کوین امبلر به عنوان قاضی نظامی نیروی‌هوایی و در اداره کارکنان قضات نظامی، پایگاه نیروی‌هوایی مک‌دیل منصوب شد. امبلر نزدیک به پنج سال در پایگاه نیروی‌هوایی مک‌دیل مستقر بود و در چندین موقعیت شغلی، خدمت کرد. در طول این مدت، او توسط لوی دادستان کل ایالات متحده به عنوان دستیار ویژهٔ دادستان ایالات متحده منصوب شد و مسئول تعقیب پرونده‌های جنایی علیه غیرنظامیان در دادگاه فدرال بود که در مک‌دیل ای اف بی ایجاد شده بود. بعدها، مسئولیت‌های آمبلر به دفاع از ایالات متحده در دادگاه فدرال در موارد قصور
از ایالات متحده در دادگاه فدرال در موارد قصور پزشکی و آسیب‌های شخصی ناشی از قانون ادعاهای تخلفات فدرال، گسترش یافت. امبلر در ۱۹۹۱ به نیروهای ذخیره نیروی‌هوایی منتقل شد. حرفه. کوین امبلر حرفه خود را در دفتر خصوصی، به عنوان وکیل دعاوی در ۱۹۹۱ آغاز کرد. امبلر به عنوان یک عضو از وکلای ایالتی فلوریدا، جورجیا و واشینگتن دی سی خدمت می‌کند و عضو کانون وکلای آمریکا، کانون وکلای شهرستان هیلزبورو و انجمن وکلای دادگاه آمریکا است. او به صورت امتحانی در ستره دادگاه عالی ایالات متحده، دادگاه تجدیدنظر ناحیه یازدهم و
عالی ایالات متحده، دادگاه تجدیدنظر ناحیه یازدهم و دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده، برای دادگاه ناحیه میانی فلوریدا، پذیرفته شده‌است. در ۱۹۹۷، آمبلر برنامه «از یک وکیل بپرسید» کانون وکلای شهرستان هیلزبورو (اچ سی بی ای) را، راه انداخت. در این برنامه که ماهی یک بار پخش می‌شود، وکلایی حاضر می‌شوند که به سوالات حقوقی تماس گیرندگان تلفنی پاسخ می‌دهند. در مارس ۲۰۰۲، آمبلر جایزه «قلب داشته باش» را از کانون وکلای شهرستان هیلزبورو برای خدمات برجسته حرفه‌ای، دریافت کرد. امبلر قبلاً به عنوان رئیس کمیته امور نظامی وکلای
امبلر قبلاً به عنوان رئیس کمیته امور نظامی وکلای فلوریدا (۲۰۰۲–۲۰۰۳) و رئیس کمیته ارتباط نظامی کانون وکلای شهرستان هیلزبورو (۲۰۰۲–۲۰۰۳) خدمت کرده‌است. او در سه سال از پنج سال گذشته، ریاست بخش حقوق سرگرمی و مالکیت فکری کانون وکلای شهرستان هیلزبورو را بر عهده داشته‌است. امبلر و شرکتش دارای رتبه‌ای وی، از فهرست راهنمای ملی حقوقی مارتین‌دال-هابل، هستند. حرفه سیاسی. کوین آمبلر در گذشته به مدت هفت سال در هیئت مدیره ناحیه مالیاتی ویژه نورثدیل خدمت می‌کرد و در شش سال آن، ریاست آنجا را بر عهده داشته‌است. امبلر
شش سال آن، ریاست آنجا را بر عهده داشته‌است. امبلر همچنین در هیئت بررسی منشور شهرستان هیلزبورو که شامل ۱۴ عضو بود، خدمت و تغییراتی را در منشور شهرستان، به منظور ایجاد دولت بهتر توصیه می‌کرد. در ۲۰۰۲، امبلر برای کرسی ناحیه ۴۷ مجلس نمایندگان فلوریدا نامزد شد. او پس از آن در ۲۰۰۴، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ بازهم در انتخابات پیروز شد. اگر چه امبلر به خاطر نشان دادن هوش و کوشش، در اولین دوره حضورش توسط قانونگذاران دیگر اعتبار یافت، اما یک خط مستقل از خود نشان داد که برخی از محافظه‌کاران را به اشتباه انداخت. یکی از آن‌ها جانی
را به اشتباه انداخت. یکی از آن‌ها جانی بیرد (از شهر پلانت) بود که امبلر او را در مورد اصلاحات قصور پزشکی، به چالش کشید. امبلر با آلن بنسه (از شهر پاناما) که برای انتخاب مجدد امبلر بودجه جمع‌آوری می‌کرد، رابطه بهتری داشت. بنسه گفت: «او یک وکیل و سخنران بسیار خوب است. فکر می‌کنم او به نمایندگی از رأی‌دهندگانش در تامپا، فعالیت خوبی انجام داده‌است». دستاوردهای قانون‌گذاری. در ۲۹ آوریل ۲۰۰۳، کوین امبلر لایحه ۱۴۷۵ قانون سربازان یونیفرم‌پوش فلوریدا (اف یو اس پی ای) درمجلس نمایندگان را قبول کرد. اف یو اس پی ای،
ای) درمجلس نمایندگان را قبول کرد. اف یو اس پی ای، محافظت از ارتشی‌هایی که برای دفاع از ایالات متحده مستقر هستند را تأمین می‌کند. اف یو اس پی ای به چندین نگرانی که، قانونگذار احساس کرد برای محافظت از پرسنل نظامی فلوریدا ضروری است، پاسخ داد. اف یو اس پی ای همچنین حمایت‌های بیشتری را برای مواردی که توسط قانون فدرال ارائه می‌شد، تقویت کرد و حمایت‌ها را گسترش داد تا حوزه‌هایی را که تحت پوشش قانون فدرال نیستند، تحت حمایت قرار بگیرند.
یوگنداشتیل (به معنی: «سبک جوان»)، یک جنبش هنری بود، به ویژه در هنرهای تزئینی، که در درجه اول در آلمان و سایر نقاط اروپا به میزان کمتری از حدود ۱۸۹۵ تا حدود ۱۹۱۰ نفوذ داشت. همتای آلمانی آر نُوو (هنر نو) بود. اعضای جنبش در برابر تاریخ‌گرایی و نئو-کلاسیکیسم فرهنگستان‌های رسمی هنر و معماری واکنش نشان می‌دادند. نام خود را از مجلۀ هنری "یوگند (جوان)" که توسط هنرمند آلمانی گئورگ هیرت تأسیس شد، گرفته‌ است. به ویژه در هنرهای گرافیک و دکوراسیون داخلی فعال بود. مراکز عمدهٔ فعالیت آن مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان
فعالیت آن مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات بود که در سال ۱۹۰۱ میلادی در دارمشتات تأسیس شد. از چهره‌های مهم جنبش می‌توان به گرافیست سوئیسی، هرمان اُبریست، اتو اکمان، و هنری وان ده ولده، معمار و دکوراتور بلژیکی اشاره کرد. در سال‌های اولیه، این سبک تحت تأثیر سبک مدرن (سبک هنر نو بریتانیا) قرار گرفت. همچنین تحت تأثیر چاپ‌های ژاپنی قرار گرفت. بعدها، تحت تأثیر جدایی طلبان، به سمت انتزاع و اشکال هندسی بیشتر گرایش یافت. تاریخچه. خاستگاه این جنبش در مونیخ و با تأسیس انجمنی از هنرمندان تجسمی در سال ۱۸۹۲
و با تأسیس انجمنی از هنرمندان تجسمی در سال ۱۸۹۲ میلادی بود که از سبک‌های رسمی‌تر تاریخی و آکادمیک فرهنگستان جدا شد. گئورگ هیرت نام "جدایی مونیخ" را برای انجمن انتخاب کرد. بعدها، جدایی وین، که در سال ۱۸۹۷ میلادی تأسیس شد و جدایی برلین نام خود را از گروه مونیخ گرفت. مجلۀ این گروه، "یوگند"، که در سال ۱۸۹۶ میلادی آغاز شد، همراه با نشریات مونیخی دیگر، "زیمپلیتسیسیموس" و "پان" در برلین، به قابل مشاهده‌ترین ویترین سبک جدید تبدیل شدند. چهره‌های برجسته این جنبش، از جمله پیتر بهرنز، برنهارد پانکوک، و ریچارد
از جمله پیتر بهرنز، برنهارد پانکوک، و ریچارد ریمرشمید، و همچنین اکثریت اعضای بنیانگذار جدایی مونیخ، همگی برای "یوگند" تصاویری ارائه کردند. در ابتدا، این سبک عمدتاً در تصویرسازی و هنرهای گرافیکی استفاده می‌شد. یوگنداشتیل تزئینات گل و منحنی‌های سینوسی را با خطوط هندسی بیشتر ترکیب کرد و به زودی برای جلد رمان‌ها، تبلیغات و پوسترهای نمایشگاهی مورد استفاده قرار گرفت. طراحان اغلب سبک‌های اصلی از حروف چاپی را ایجاد می‌کردند که هماهنگ با تصویر کار می‌کردند، مانند طرح‌حروف آرنولد بوکلین که در سال ۱۹۰۴ ایجاد شد. اتو
آرنولد بوکلین که در سال ۱۹۰۴ ایجاد شد. اتو اکمان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان آلمانی بود که هم با "یوگند" و هم با "پان" ارتباط داشت. حیوان مورد علاقه او قو بود و تأثیر او به قدری زیاد بود که قو به عنوان نماد کل جنبش تبدیل شد. یکی دیگر از طراحان برجسته در این سبک، ریچارد ریمرشمید بود که مبلمان، سفال و سایر اشیاء تزئینی را به سبک هندسی و هوشیارانه‌ای ساخت که به سمت آرت دکو اشاره داشت. هنرمند سوئیسی هرمان اُبریست که در مونیخ زندگی می‌کرد، طرح‌هایی با منحنی‌های دوتایی سینوسی، با الگوبرداری از گیاهان و گل‌ها، که
سینوسی، با الگوبرداری از گیاهان و گل‌ها، که نقش برجسته‌ای از سبک اولیه بودند، ساخت. یوزف ماریا البریش و مستملکات هنرمندان دارمشتات. مستملکات هنرمندان دارمشتات مجموعه‌ای قابل توجه از ساختمان‌های یوگنداشتیل است که در سال ۱۸۹۹ میلادی توسط ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن و نوۀ ملکۀ ویکتوریا برای ترویج تجارت و هنر ایجاد شد. او گروهی از طراحان را برای ایجاد جامعۀ جدید خود گرد هم آورد، از جمله پیتر بهرنز، هانس کریستینسن و یوزف ماریا البریش. معماری کلونی نشان‌دهندۀ یک گسست کامل از سبک گل‌های قبلی بود و در طراحی آن
یک گسست کامل از سبک گل‌های قبلی بود و در طراحی آن بسیار جسورتر بود. پیتر بهرنز و چند تن از معماران دیگر خانه‌های خود را در آنجا ساختند و تمام جزئیات، از دستگیره‌های درگرفته تا ظروف را طراحی کردند. چشمگیرترین ساختمان مستملکات، مزون ارنست-لودویگ است که از دوک بزرگ نامگذاری شده‌ است که شامل کارگاه‌های هنرمندان بود. طراحی آن توسط یوزف ماریا البریش، با ورودی به شکل دایره‌ای سه چهارم، توسط دو مجسمه، "نیرو" و "زیبایی"، توسط لودویگ هابیش (۱۹۰۱) طراحی شد. هانری وان ده ولده و وایمار. شهر وایمار عمدتاً به لطف معمار و
ولده و وایمار. شهر وایمار عمدتاً به لطف معمار و طراح بلژیکی هانری وان ده ولده، یکی دیگر از مراکز مهم یوگنداشتیل بود. وان ده ولده نقش مهمی در اولین آر نُوو در بلژیک ایفا کرد، او خانه خود را ساخت و آن را به سبک آر نُوو تزئین کرد، با نفوذ قوی جنبش هنر و صنایع‌دستی بریتانیا، او در آلمان به خاطر کارهایش در بلژیک و پاریس شناخته شده بود و در سال ۱۸۹۷ میلادی در درسدن با نمایش در نمایشگاه هنرهای تزئینی درسدن، کار جدیدی را آغاز کرد. آثار او در آلمان از طریق مجلات هنرهای تزئینی شناخته شد و چندین سفارش برای دکوراسیون
تزئینی شناخته شد و چندین سفارش برای دکوراسیون داخلی در برلین، برای ویلا در کمنیتس، موزۀ فولک‌وانگ در هاگن، و خانۀ نیچه در وایمار برای الیزابت فورستر-نیچه، خواهر فیلسوف فردریش نیچه دریافت کرد. او در سال ۱۸۹۹ میلادی در وایمار اقامت گزید و طیف گسترده‌ای از آثار تزئینی، از جمله ظروف نقره و سرامیک، همگی را در اشکال بسیار بدیع تولید کرد. ظروف نقرۀ او به ویژه غیرمعمول بود: هر قطعه شکل خاص خود را داشت، با خطوط منحنی براق، اما با هم یک مجموعه هماهنگ را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او آپارتمان کُنت هری کسلر،
در سال ۱۹۰۲ میلادی، او آپارتمان کُنت هری کسلر، حامی برجستۀ نقاشان امپرسیونیست را دکور کرد. در سال ۱۹۰۵ میلادی، با حمایت دوک بزرگ وایمار، مدرسه دوکال بزرگ هنر و صنایع دستی را در وایمار ایجاد کرد. او ویترینی از هنرهای کاربردی را برای نمایشگاه هنرهای کاربردی درسدن در سال ۱۹۰۶ میلادی ایجاد کرد که با نقاشی‌های لودویگ فون هوفمان تزئین شده بود و به عنوان اتاق اصلی یک موزۀ جدید دکوراسیون در وایمار در نظر گرفته شده بود. او ویژگی‌های ظروف نقره، ظروف و مبلمان خود را به معماری منتقل کرد. وان ده ولده خطوط گیاهی پیچ‌دار
معماری منتقل کرد. وان ده ولده خطوط گیاهی پیچ‌دار دکوراسیون آر نُوو را کنار گذاشت و آن‌ها را با منحنی‌های بسیار ساده‌تر و شیک‌تر جایگزین کرد که بخشی از ساختار ساختمان‌ها و آثار تزئینی او بود. در سال ۱۹۰۷ میلادی، وان ده ولده مدیر مدرسۀ جدید هنرهای تزئینی در وایمار شد. بازسازی او از آر نُوو به سبکی کاربردی‌تر و ساده‌تر به شیوه‌ای بسیار متفاوت در دستگیره‌های در، صندلی‌ها و نماهای ساختمان‌هایش ظاهر شد. زینت در ساختار ادغام شد. اهمیت وایمار به عنوان یک فرهنگ در سال ۱۹۰۶ میلادی شکسته شد، زمانی که حامی اصلی آن،
سال ۱۹۰۶ میلادی شکسته شد، زمانی که حامی اصلی آن، کُنت هری کسلر، رودن را مأمور ساخت مجسمه‌ای برهنه برای آرشیدوک کرد. آرشیدوک رسوا شد و کسلر مجبور به استعفا شد. مکتب طراحی وایمار اهمیت خود را تا سال ۱۹۱۹ میلادی از دست داد، زمانی که به عنوان باوهاوس تحت رهبری والتر گروپیوس بازگشت و نقش عمده‌ای در ظهور معماری مدرن داشت. پیتر بهرنز و ورک‌بوند آلمان. معمار و طراح پیتر بهرنز (۱۹۴۰–۱۸۶۸ میلادی) یکی از چهره‌های کلیدی در سال‌های پایانی یوگنداشتیل و در گذار به معماری مدرن بود. بهرنز که در هامبورگ متولد شد و در آنجا
مدرن بود. بهرنز که در هامبورگ متولد شد و در آنجا نقاشی خواند، در سال ۱۸۹۰ میلادی به مونیخ نقل مکان کرد و به عنوان نقاش، تصویرگر و صحاف کار کرد. در سال ۱۸۹۰ میلادی، او یکی از بنیانگذاران جدایی مونیخ بود. در سال ۱۸۹۹ میلادی، از او برای شرکت در مستملکاتٔ هنرمندان دارمشتات دعوت شد، جایی که خانۀ خود و تمام محتویات آن، از جمله مبلمان، حوله و ظروف را طراحی کرد. پس از سال ۱۹۰۰ میلادی او درگیر طراحی صنعتی و اصلاح معماری به اشکال کاربردی‌تر شد. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او در نمایشگاه بین‌المللی تورین، یکی از اولین
او در نمایشگاه بین‌المللی تورین، یکی از اولین نمایشگاه‌های بزرگ آر نُوو در سراسر اروپا، شرکت کرد. در سال ۱۹۰۷ میلادی، بهرنز و گروهی از دیگر هنرمندان برجسته یوگنداشتیل، از جمله (هرمان موتزیوس، تئودور فیشر، یوزف هوفمان، یوزف ماریا البریش، برونو پال، ریشارد ریمراشمید و فریتز شوماخر، دویچر ورک‌بوند را ایجاد کردند. الگوبرداری از جنبش هنر و صنایع دستی در انگلستان، هدف بهبود و نوسازی طراحی محصولات صنعتی و اشیاء روزمره بود. او اولین پروژهٔ بزرگ کارخانۀ توربین آاگ در برلین (۱۹۰۹–۱۹۰۸ میلادی) بود. دستیاران و شاگردان
برلین (۱۹۰۹–۱۹۰۸ میلادی) بود. دستیاران و شاگردان بهرنز در این زمان شامل میس فن در روهه، سی.ای. ژانِره (لو کوربوزیه آینده) و والتر گروپیوس، رئیس آینده باوهاوس، کار بهرنز و ورک‌بوند عملاً گذار از یوگنداشتیل به مدرنیسم در آلمان و پایان یوگنداشتیل را آغاز کرد. معماری و دکوراسیون. در برلین، آگوست اندل هم سردبیر مجلۀ "پان" بود و هم یکی از چهره‌های اصلی در دکوراسیون یوگنداشتیل، طراحی هتل‌ها و تئاترها، مانند فضای داخلی تئاتر بونتس در برلین (۱۹۰۱ میلادی) که در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. او تمام جزئیات داخلی را تا
جهانی دوم ویران شد. او تمام جزئیات داخلی را تا ناخن طراحی کرد. با هر اتاق در رنگی متفاوت و با موضوعی متفاوت. او همچنین هاک‌اشه هوفه، مجموعه‌ای از ساختمان‌ها در مرکز برلین را طراحی کرد که به خاطر جزئیات تخیلی دکوراسیون، به شکل‌های مارپیچ و پیچشی طراحی شده‌ است. پوستر و هنرهای گرافیکی. برجسته‌ترین گرافیست اتو اکمان بود که تصاویر متعددی را برای جنبش مجلۀ "یوگند" به سبک سینوسی و گل‌دار که شبیه به سبک فرانسوی بود تهیه کرد. او همچنین سبکی بر اساس خوشنویسی ژاپنی ایجاد کرد. یوزف ساتلر گرافیست دیگری بود که از طریق
کرد. یوزف ساتلر گرافیست دیگری بود که از طریق مجلۀ هنری دیگری به نام "پان" به این سبک کمک کرد. ساتلر یک طرح‌حروف طراحی کرد که اغلب در یوگنداشتیل استفاده می‌شد. یکی دیگر از گرافیست‌های مهم آلمانی یوزف رودولف ویتزل (۱۹۲۵–۱۸۶۷ میلادی) بود که بسیاری از جلدهای اولیه برای "یوگند" با اشکال منحنی و گل‌دار که به شکل‌‌گیری سبک کمک می‌کرد، تولید کرد. مجلۀ "زیمپلیتسیسیموس" که در مونیخ منتشر می‌شود، به خاطر گرافیک یوگنداشتیل و همچنین برای نویسندگان مدرنی که ارائه می‌کرد، از جمله توماس مان و راینر ماریا ریلکه، مورد توجه
از جمله توماس مان و راینر ماریا ریلکه، مورد توجه قرار گرفت. تصویرگران مهم این مجله عبارتند از توماس تئودور هاینه. مبلمان. ایده‌آل طراحان یوگنداشتیل این بود که یک خانه را به یک اثر هنری کامل تبدیل کنند، با همه چیز در داخل، از مبلمان گرفته تا فرش و ظروف، ظروف نقره و هنر، با هماهنگی کامل. با در نظر گرفتن این ایده‌آل، آن‌ها کارگاه‌های خود را برای تولید مبلمان تأسیس کردند. آگوست اندل، تئودور فیشر، برونو پال، و به ویژه ریشارد ریمراشمید از چهره‌های مهم مبلمان یوگنداشتیل بودند. محصولات فلزی. کارخانۀ محصولات فلزی
بودند. محصولات فلزی. کارخانۀ محصولات فلزی اشتراوب و شوایتزر (وی‌ام‌اف) تا سال ۱۹۰۰ میلادی بزرگترین تولیدکنندۀ فلزات خانگی در جهان بود که عمدتاً به سبک یوگنداشتیل در استودیوی هنری وی‌ام‌اف تحت مدیریت آلبرت مایر طراحی شده بود. وی‌ام‌اف در سال ۱۹۰۵ میلادی اوریوت، شرکت دیگری که به خاطر ظروف مفرغی یوگنداشتیل معروف است، را خریداری کرد.
منلی کالدول باتلر (Manley Caldwell Butler) (۲ ژوئن ۱۹۲۵–۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که به‌طور وسیع به دلیل اتحاد، محبوب بودن بین دو حزب و شجاعتش مورد تحسین واقع شده‌است. او که بومی رونوک بود، در ابتدا به عنوان عضوی از حزب جمهوری‌خواه در مجمع عمومی ویرجینیا (۱۹۶۲–۱۹۷۲) و بعداً در مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۷۲–۱۹۸۳)، در شهر خانگی خود و جامعه وسیعتر خدمت نمود. اوان زندگی و خانواده. باتلر که در رونوک ویرجینیا بدنیا آمده بود، فرزند ویلیام ویلسون ساموئل باتلر و سارا پوج کالدول سابق بود.
ویلسون ساموئل باتلر و سارا پوج کالدول سابق بود. باتلر در مدارس عمومی شرکت کرد. او پیشاهنگ عقاب بود که در ۱۹۴۲ میلادی از دبیرستان جفرسن سنیور فارغ‌التحصیل گشت. سپس مطالعات پسا فارغ‌التحصیلی را در ریچموند شروع کرد و سپس به «نیروهای آموزشی افسران ذخیره» (ROTC) پیوست. باتلر پس از آموزش در دانشگاه کلمبیا، برای مأموریت همراه با یک دسته در نیروهای دریایی ایالات متحده فرستاده شده و برای فرماندهی قایق نجاتی در رود ایلند گماشته شد. باتلر طی انفصالش در ۱۹۴۶ میلادی، مدارج کارشناسیش را در دانشگاه ریچموند در ۱۹۴۸ میلادی
کارشناسیش را در دانشگاه ریچموند در ۱۹۴۸ میلادی تکمیل نمود. او به شارلوتزویل رفت تا در مدرسه حقوق دانشگاه ویرجینیا شرکت کند و با درجه LLB در ۱۹۵۰ میلادی فارغ‌التحصیل گشت. او عضوی از انجمن فی بتا کاپا، نشان گیسوپوش و جامعه راون بود. او با ژوئن پارکر نولد از ریچموند ازدواج کرد و زندگی مشترک ۶۴ ساله‌شان ۴ پسر را به بار آورد: مانلی، هنری، جیمی و مارشال. باتلر عضو دائم العمر کلیسای اسقفی سنت جان در رونوک بود و در نمازخانه آن خدمت نمود. او از نسل قاضی ارشد جان مارشال بود و در هیئت بنیاد جان مارشال خدمت نمود. پدر
بود و در هیئت بنیاد جان مارشال خدمت نمود. پدر پدربزرگ او جیمز ای. واکر نیز وکیل ویرجینیا، سیاستمدار و ژنرال مؤتلفه طی جنگ داخلی آمریکا بود. حرفه. باتلر در ۱۹۵۰ میلادی در کانون وکلای ویرجینیا پذیرفته شد و فعالیت حقوقی خصوصی خود را در رونوک شروع نمود. اولین کمپین سیاسی باتلر برای شورای شهر رونوک در ۱۹۵۸ میلادی بود که در آن باخت. با اینحال در ۱۹۶۱ میلادی، باتلر اولین جمهوری‌خواهی بود که از رونوک در خانه نمایندگان ویرجینیا از ۱۹۰۱ میلادی نمایندگی می‌کرد. در نا آرامی‌های گسترده در رابطه با بسته شدن مدارس عمومی
آرامی‌های گسترده در رابطه با بسته شدن مدارس عمومی ویرجینیا که ناشی از سوگند سناتور ایالات متحده، هری اف. بیرد در جهت مقاومت توده‌ای در مقابل تصمیمات دادگاه عالی ایالات متحده در پرونده «براون در برابر هیئت آموزش» بود، باتلر کهنه سرباز سازمان بیرد، جولیان اچ. رادرفورد جونیور را که از ۱۹۴۸ میلادی خدمت کرده بود شکست داد. باتلر در خانه نمایندگان (سمت پاره وقت) از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ میلادی از رونوک نمایندگی کرد. او با فساد مبارزه کرد، همچون فساد مربوط به فرستاده عالی‌رتبه برای بزرگراه محلی که دچار تعارض منافع بود و
برای بزرگراه محلی که دچار تعارض منافع بود و سامانه دو-حزبی را همزمان با فروپاشی سازمان بیرد مجدداً آحیاء کرد. باتلر درگیر مناقشات جدیدی شد که ناشی از توافقات بودند و همچنین درگیر تصمیمات دادگاه عالی در پرونده دیویس در مقابل مان و قوانین حقوق مدنی فدرال شد. سپس او درخواست کمک برای احیای سامانه دو حزبی ویرجینیا کرد که «بزرگترین شوک زندگیم بود». باتلر به عنوان رئیس انجمن حزبی مشترک از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ میلادی خدمت نمود و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ میلادی رهبر اقلیت را برعهده داشت. باتلر هنگامی که از رونوک در خانه نمایندگان