payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شبکه صلح فمینیست () با به اختصار «FPN» سازمانی است که مدافع حقوق بشر زنان و افزایش آگاهی عمومی در مورد زن‌ستیزی و همه‌گیری جهانی خشونت علیه زنان است. شرح مختصر. شبکه صلح فمینیست در سال ۲۰۰۱ توسط «لوسیندا مارشال» راه‌اندازی شد. مقر اصلی این سازمان در لویی‌ویل، کنتاکی است. این شبکه از مشارکت فعال زنان و انعکاس کامل نیازهای زنان در روند حل مناقشه و ایجاد صلح پایدار حمایت و پشتیبانی می‌کند و بسیاری از موضوع‌ها از جمله آموزش، بهداشت، اقتصاد، محیط زیست و رسانه‌ها را از دریچه جنسیتی بررسی می‌کند. در طول جنبش
را از دریچه جنسیتی بررسی می‌کند. در طول جنبش اشغال، هر دو کد پینک و «شبکه صلح فمینیست» زنان را برای مشارکت به‌خدمت گرفتند.
هانا ویلیامز (۱۶ ژوئیه ۱۹۱۱–۱۱ ژانویه ۱۹۷۳) بازیگر، خواننده و کمدین آمریکایی و همسر سابق بوکسور تالار مشاهیر جک دمپسی بود. او در سال ۱۹۳۱ نمایش را ترک کرد تا با راجر ولف کان ازدواج کند.
در ژنتیک فرگشتی، جغجغه مولر یا چرخ‌دنده مولر (نام‌گذاری شده به نام هرمان جوزف مولر، بر پایهٔ قیاس با اثر جغجغه‌ای)، فرآیندی است که از طریق آن، در غیاب نوترکیبی (به‌ویژه در جمعیت غیرجنسی)، تجمع جهش‌های زیان‌بار برگشت‌ناپذیر ایجاد می‌شود. این موضوع به این دلیل رخ می‌دهد که در نبود نوترکیبی، و با فرض نادر بودن جهش‌های وارونه، فرزندان حداقل به اندازه والدین خود بار جهشی را تحمل می‌کنند. مولر این سازوکار را به عنوان یکی از دلایلی که سبب ترجیح تولیدمثل جنسی بر تولیدمثل غیرجنسی شود، پیشنهاد کرد، زیرا ارگانیسم‌های
غیرجنسی شود، پیشنهاد کرد، زیرا ارگانیسم‌های جنسی از نوترکیبی و در نتیجه حذف جهش‌های زیان‌بار سود می‌برند. تأثیر منفی تجمع جهش‌های زیان‌بار برگشت‌ناپذیر ممکن است در ارگانیسم‌هایی که در حالی که به صورت غیرجنسی تولیدمثل می‌کنند، در شکل‌های دیگر نوترکیبی نیز قرار می‌گیرند، شایع نباشد. این اثر در مناطقی از ژنوم ارگانیسم‌های جنسی که دچار نوترکیبی نمی‌شوند نیز دیده شده‌است.
کنفرانس کارنانتوم () کنفرانسی نظامی بود که در ۱۱ نوامبر ۳۰۸ در شهر کارنونتوم پترونل-کارنانتوم کنونی اتریش برگزار شد، که در آن زمان در استان واقع در پانونیا پریما بود. توسط امپراتور ارشد شرق (امپراتور روم) (آگوستوس (عنوان)) گالریوس (ح. ۲۹۳–۳۱۱) به عنوان راهی برای حل و فصل اختلاف بر سر عنوان آگوستوس غرب از مدعوین دعوت شد. در نتیجه، برای پایان دادن به درگیری‌های جاری از سال قبل، زمانی که او و قبل از آن سوروس دوم (فلاویوس والریوس سوروس)» (ر. ۳۰۵–۳۰۷)، به ایتالیای ماکسنتیوس (حکومت ۳۱۲–۳۰۶) و ماکسیمیان (ر.
ماکسنتیوس (حکومت ۳۱۲–۳۰۶) و ماکسیمیان (ر. ۲۸۶–۳۰۸؛ حکومت دوباره ۳۱۰) حمله کرده بودند. در کنفرانس دیوکلسین (ح. ۲۸۴–۳۰۵)، که از سال ۳۰۵ بازنشسته شده بود، و همچنین ماکسیمیان حضور داشتند. بر اساس رایزنی‌های صورت گرفته در این جلسه، قرار بود ماکسیمیان برای همیشه از سمت امپراتوری خود برکنار شود. لیسینیوس (ر. ۳۰۸–۳۲۴)، ژنرال سابق گالریوس، به عنوان آگوستوس غرب منصوب شد و قرار بود با ماکسنتیوس که به عنوان یک غاصب رفتار می‌کرد، برخورد کند. کنستانتین بزرگ (ح. ۳۰۶–۳۳۷) از مقام آگوستوس خود به سزار تنزل یافت. اما این
از مقام آگوستوس خود به سزار تنزل یافت. اما این تصمیم‌ها اکثر پادشاهان را خشنود نکرد و کنستانتین تنزل مقام و ماکسیمینوس را زیر سؤال برد. ماکسیمینوس دایا(r. 305-313) ارتقاء طلبید. علاوه بر این، ماکسیمینوس از تنزل رتبه خود راضی نمی‌شد و همچنان آخرین توطئه را در دربار کنستانتین در گل (سرزمین) انجام می‌داد، در حالی که لیسینیوس در سال‌های بعد هیچ کاری برای متوقف کردن ماکسنتیوس انجام نمی‌داد.
محرم ارگین (۱۹۲۳، آخالتسیخه - ۶ ژانویه ۱۹۹۵، استانبول) یک ترک‌شناسِ ترکیه‌ای بود. او در آخالتسیخه در خانواده‌ای از قره‌پاپاق‌ها (ترکانی معروف به «ترک‌های مسکت» در ترکیه که به زبان قره‌پاپاق، زبانی از خانوادۀ زبان‌های اوغوزی و نزدیک به ترکی‌های آذربایجانی و استانبولی سخن می‌گویند) به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۵ به همراه خانواده خود به ترکیه مهاجرت کرد و در شهر بولانیک در موش ساکن شد. ارگین که تحصیلات خود را در بولانک آغاز کرد، در سال ۱۹۴۳ به عنوان دانش آموز شبانه‌روزی در دبیرستان بالیکسیر ادامه تحصیل داد. و در سال
در دبیرستان بالیکسیر ادامه تحصیل داد. و در سال ۱۹۴۷ از دانشکده ادبیات دانشگاه استانبول فارغ‌التحصیل شد. به عنوان دستیار رشیت رحمتی آرات، تحصیلات آکادمیک خود را در دانشگاهی که از آن فارغ‌التحصیل شده بود آغاز کرد. وی در سال ۱۹۶۳ عنوان دانشیار و در سال ۱۹۷۱ به عنوان استاد دریافت کرد و بین سالهای ۱۹۸۶–۱۹۹۰ رئیس گروه زبان و ادبیات ترکی دانشگاه بود. ارگین، سنگ‌نوشته اورخون را نیز به ترکی معاصر ترجمه کرد. او در سال ۱۹۹۰ بازنشسته شد. نسخه جمع‌آوری شده وی از «کتاب دَدَه قورقود» براساس دو نسخه درسدن و واتیکان با
دَدَه قورقود» براساس دو نسخه درسدن و واتیکان با مقدمه‌ای در معرفی و نقد و بررسی کارهای انجام گرفته دربارهٔ این کتاب قابل توجه است. او از جمله رهبران کسانی بود که در «رویداد تان» () در سال ۱۹۴۵ که در تنش بین نشریهٔ تان و مقالات آن در حمایت از سیاست‌های شوروی در ادعاهای ارضی اتحاد جماهیر شوروی علیه ترکیه و بحران تنگه‌های ترکیه (انگلیسی: &lt;bdi&gt;Turkish Straits crisis&lt;/bdi&gt;) مطرح شد شرکت کرد و تظاهرکنندگان را رهبری نمود. ارگین که آخرین سال‌های زندگی خود را با بیماری پارکینسون سپری کرد، در ۶ ژانویه
خود را با بیماری پارکینسون سپری کرد، در ۶ ژانویه ۱۹۹۵، یک هفته پس از ابتلا به به ذات‌الریه درگذشت. قبر او در قبرستان حسدال است. علی‌اصغر حقدار، نویسنده ایرانیِ ساکن ترکیه در مصاحبه با خبرگزاری آناتولی معتقد است: «ادبیات‌شناسان و پژوهندگان تاریخ و ادبیات ترکیه همچون فؤاد کؤپورلو (Fuat Köprülü)، محرم ارگین و یاووز آک‌پینار نیز سیر تحولی تجدد در ادبیات ترکی آذربایجان را پژوهیده و در میان ادبیات ترکی و ادبیات معاصر و مدرن قرار داده‌اند.»
ایوانکا براشوویچ شاعر، نویسنده و کتابدار معاصر کروات است. زندگی‌نامه. براشوویچ در سال ۱۹۵۵ در نوا کاپلا در نزدیکی اسلاونسکی برد متولد شده است. او فارغ‌التحصیل زبان کرواتی، ادبیات کرواسی و کتابداری در دانشکده فلسفه زاگرب است. او به عنوان استاد و کتابدار هم در لابین و هم در زاگرب کار می‌کرد. او با استیان لیس، سونیا تومیچ، ژلیکا هوروات-وکلیا و دیگر نویسندگان برجسته کروات همکاری می‌کرد. آثار او در "فهرست" زاگورسکی، "ناقوس"، "صلیب" زندگی، روحانی MUP، و همچنین توسط آژانس مطبوعاتی کنفرانس اسقفی بوسنی و هرزگوین، و
آژانس مطبوعاتی کنفرانس اسقفی بوسنی و هرزگوین، و سایر رسانه‌ها منتشر شد. براجاشویچ چندین بار توسط وزارت گردشگری و شهرستان برود-پوساوینا بخاطر آثارش جایزه دریافت کرد. او هم در "روزهای سیدا کوشوتیچ"، تجلی ادبی در رادوبج و هم در جلسات شعر استیپان کرانچیچ در کریژوچی مشارکت داشت.
کوزه‌شیپوری زرد ، گیاهی گوشت‌خوار از خانواده شیپوری‌کوزگان است. مانند همه شیپوری‌کوزگان، بومی دنیای جدید است. دامنه آن از جنوب آلاباما، از طریق فلوریدا و جورجیا، تا دشت‌های ساحلی جنوب ویرجینیا، کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی گسترش می‌یابد. همچنین جمعیت در پیمونت، شهرستان مندوسینو، کالیفرنیا و کوه‌های کارولینای شمالی وجود دارد. توصیف. مانند سایر اعضای جنس کوزه‌شیپوری، کوزه‌شیپوری زرد حشرات را با استفاده از یک برگ نورد شده به دام می‌اندازد، که در این گونه به رنگ زرد جذاب است و ارتفاع آن به بیش از یک متر
به رنگ زرد جذاب است و ارتفاع آن به بیش از یک متر نیز می‌رسد (اگرچه ۵۰ سانتی‌متر معمول‌تر است). قسمت بالایی برگ به یک کلاهک باز می‌شود که از ورود باران اضافی به داخل پارچ و رقیق شدن ترشحات گوارشی داخل آن جلوگیری می‌کند. نواحی بالایی پارچ با کرک‌های کوتاه، سفت و رو به پایین پوشیده شده است، که برای هدایت حشرات در قسمت های بالایی برگ به سمت دهانه لوله پارچ قرار می‌گیرد. نواحی بالایی نیز دارای طرح‌های درخشان با نشانه‌های آنتوسیانین گل‌مانند هستند، به‌ویژه در جوره‌های کوزه‌شیپوری زرد جوره "روجلی" و کوزه‌شیپوری
کوزه‌شیپوری زرد جوره "روجلی" و کوزه‌شیپوری زرد جوره "اورناتا"، این نشانه‌ها برای جذب طعمه حشرات نیز مفید است. دهانه لوله پارچ به‌صورت یک «نکتار رول» یا پریستوم () که سطح آن با غدد ترشح‌کننده شهد پوشانده شده است، برگشت داده می‌شود. شهد نه تنها حاوی قند است، بلکه حاوی آلکالوئید کونین (سمی که در شوکران نیز یافت می‌شود) نیز می‌باشد که احتمالاً طعمه را مسموم می‌کند. طعمه‌هایی که وارد لوله می‌شوند متوجه می‌شوند که پایه آنها به دلیل ترشحات صاف و مومی شکل موجود در سطوح قسمت بالایی لوله بسیار نامشخص است. حشراتی که
سطوح قسمت بالایی لوله بسیار نامشخص است. حشراتی که جا پای خود را روی این سطح از دست می‌دهند به پایین لوله سقوط می‌کنند، جایی که ترکیبی از مایع گوارشی، عوامل مرطوب‌کننده و موهای رو به داخل مانع از فرار آنها می‌شود. گزارش شده است که برخی از حشرات بزرگ (مانند زنبورها) با جویدن راه خود از طریق دیواره لوله از پارچ‌ها فرار می‌کنند. در بهار این گیاه گل‌های بزرگی با تقارن ۵ برابری تولید می‌کند. گلبرگ‌های زرد بلند و بندمانند هستند و بر روی چترمانند گل آویزان هستند که در انتهای یک پرده ۵۰ سانتی‌متری وارونه نگه داشته
در انتهای یک پرده ۵۰ سانتی‌متری وارونه نگه داشته می‌شوند. کلاله گل در نوک آن دیده می‌شود. از "پره‌های" این چتر. در اواخر تابستان و پاییز، گیاه تولید برگ‌های گوشت‌خوار را متوقف می‌کند و در عوض برگینه مسطح و غیرگوشت‌خوار تولید می‌کند. این احتمالاً سازگاری با نور کم و کمبود حشرات در طول ماه‌های زمستان است و هزینه گوشت‌خواری را به‌وضوح نشان می‌دهد. گرده‌افشانی. حشرات گرده‌افشان عموماً از بالا وارد گل می‌شوند و به زور وارد حفره بین گلبرگ‌ها و چتر می‌شوند و در حین ورود گرده‌هایی که حمل می‌کنند روی کلاله‌ها رسوب
ورود گرده‌هایی که حمل می‌کنند روی کلاله‌ها رسوب می‌کنند. گرده‌افشان‌ها عموماً با بالا بردن گلبرگ از گل خارج می‌شوند، زیرا با گرده‌های خود گیاه گردگیری شده‌اند. این سیستم یک طرفه به اطمینان از گرده‌افشانی متقابل کمک می‌کند. کاربرد. کوزه‌شیپوری زرد به راحتی قابل کشت است و یکی از محبوب‌ترین گیاهان گوشت‌خوار در باغبانی است. کوزه‌شیپوری زرد به راحتی با سایر اعضای جنس کوزه‌شیپوری دورگه می‌شود: دورگه‌های کوزه‌شیپوری کتسبی (catesbaei) از تلاقی کوزه‌شیپوری زرد و کوزه‌شیپوری ارغوانی، کوزه‌شیپوری موری (moorei) از
کوزه‌شیپوری ارغوانی، کوزه‌شیپوری موری (moorei) از تلاقی کوزه‌شیپوری زرد و کوزه‌شیپوری سفید در طبیعت یافت می‌شوند، همچنین در بین مجموعه‌داران محبوب هستند.
کمیته ملی تحقیقات شهروندان در مورد جنایات جنگی ایالات متحده در ویتنام توسط رالف شوئنمن در نوامبر ۱۹۶۹ در نیویورک تأسیس شد تا جنایات آمریکا را در سراسر هند و چین را مستند کند. تشکیل این سازمان با افشای کشتار مای لای در ۱۲ نوامبر ۱۹۶۹ توسط سیمور هرش، که برای "نیویورک تایمز" می‌نوشت، زمینه چینی شد. ریشه‌ها. رالف شوئنمن قبلاً در دادگاه بین‌المللی جنایت‌های جنگی که توسط برتراند راسل تأسیس شده بود کار کرده بود. کمیسیون تحقیق یک هیئت سیاست‌گذاری داشت که شامل نوام چامسکی، شوئنمن، دیک گرگوری، ملوین ال ولف، مدیر بخش
شوئنمن، دیک گرگوری، ملوین ال ولف، مدیر بخش حقوقی اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا، اریک سیتز، دبیر اجرایی انجمن ملی وکلای و اندی استیپ بود. رالف شوئنمن، کمیته ملی کمیسیون تحقیقات شهروندان در مورد جنایت‌های جنگی ایالات متحده آمریکا در ویتنام را با اظهارات دو فعال ضدجنگ چپ نو، تاد انساین و جرمی ریفکین آغاز کرد. در اوایل سال ۱۹۷۰ چندین کهنه سرباز جنگ ویتنام، از جمله رابرت بووی جانسون، کاپیتان سابق پیاده‌نظام، و مایکل اوهل، ستوان اول بازنشسته در اطلاعات نظامی ارتش آمریکا، به آنها پیوستند. تاریخچه جلسات و وقایع.
آمریکا، به آنها پیوستند. تاریخچه جلسات و وقایع. اولین کنفرانس مطبوعاتی کمیته ملی تحقیقات شهروندان در مورد جنایات جنگی ایالات متحده در ویتنام در تورنتو، کانادا، ۴ مارس ۱۹۷۰ برگزار شد. کمیته ملی کمیسیون تحقیقات شهروندان در مورد جنایات جنگی ایالات متحده در ویتنام به برگزاری کنفرانس‌های مطبوعاتی در شهرهای دیگر ادامه داد، که در یک تحقیق سه روزه ملی کهنه سربازان، در واشینگتن دی سی در ۱، ۲ و ۳ دسامبر برگزار شد
عصر (به آلمانی - "Der Abend") یک نقاشی رنگ روغن اثر کاسپار داوید فریدریش در سال ۱۸۲۱ میلادی است که اکنون در موزه ایالتی نیدرزاکسن هانوفر قرار دارد. این نقاشی به همراه نقاشی‌های "صبح"، "ظهر" و "بعدازظهر"، بخشی از یک مجموعه نقاشی از ساعات مختلف روز است. کل بوم را یک جنگل کاج پر کرده‌است، با یک زمین جنگلی نسبتاً مواج به رنگ‌های قهوه‌ای مایل به سبز با گل‌های قرمز شکوفا و نقاط گریز در منتهی الیه چپ و راست تصویر. در پس‌زمینه، محوطه‌ای با بوته‌های کاج، مسیری مورب از چپ به مرکز تصویر و دو انسان با لباس سنتی آلمانی
چپ به مرکز تصویر و دو انسان با لباس سنتی آلمانی که به غروب خورشید نگاه می‌کنند، دیده می‌شود. همچنین در پس‌زمینه ابرهای تیره و روشن و یک افق کمرنگ دیده می‌شود.
سای یوانپی (چینی: 蔡元培؛ پین‌یینی: "Cài Yuánpéi؛" ۱۸۶۸–۱۹۴۰")" فیلسوف و سیاستمدار چینی بود که یکی از چهره‌های تأثیرگذار در تاریخ آموزش مدرن چین به‌شمار می‌رود. او با دستورالعمل‌های آموزشی خود کمک قابل توجهی به انجام اصلاحات آموزشی کرد. او رئیس دانشگاه پکن و بنیانگذار آکادمی چینی بود. او به دلیل ارزیابی انتقادی‌اش از فرهنگ چینی و ترکیب تفکر چینی با مکاتب غربی از جمله آنارشیسم، شهرت داشت. او در جنبش فرهنگ نو، جنبش چهارم ماه مه و جنبش فمینیست مشارکت داشت. آثار او پیرامون موضوعاتی چون زیبایی‌شناسی، آموزش، سیاست،
پیرامون موضوعاتی چون زیبایی‌شناسی، آموزش، سیاست، اصلاحات آموزشی و غیره است.
نقض حقوق نیروهای مسلح از سوی جمهوری اسلامی ایران، شامل نقض حقوق افراد نظامی (ارتشی و سپاهی)، شبه‌نظامی (بسیجی)، نیروی انتظامی و نیز نیروهای امنیتی از سوی نظام جمهوری اسلامی ایران است. تاریخچه. در دوره جمهوری اسلامی، نظامیان بهائی، زرتشتی، مسیحی و یهودی... از ارتش اخراج شدند. بسیاری از پرسنل دیگر ارتش نیز وادار به پذیرش دین اسلام شدند؛ هر چند ده‌ها سال تلاش حکومت جمهوری اسلامی برای اسلامی‌سازی ارتش، چندان مؤثر نبوده‌است. صادق خلخالی؛ گماشته خمینی به عنوان حاکم شرع و نیز عامل اعدام تعداد چشمگیری از نظامیان در
شرع و نیز عامل اعدام تعداد چشمگیری از نظامیان در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ بود. وی ابراز پشیمانی می‌کرد از اینکه چرا بیشتر، اعدام نکرده‌است. ارتش شاهنشاهی و شهربانی. تعداد قابل توجهی از سربازان و درجه‌داران ارتش (شاهنشاهی پهلوی) و شهربانی در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ و با اینکه خمینی به نظامیان امان داده بود که به ملت بپیوندند تیرباران شدند. عملیات نقاب (نجات قیام ایران بزرگ). در جریان کودتای نوژه (عملیات شاهرخی یا «نقاب»: نجات قیام ایران بزرگ) در سال ۱۳۵۹ تعدادی (نزدیک به ۱۲۰ نفر) نظامی خلبان و غیر خلبان به حکم دادگاه
به ۱۲۰ نفر) نظامی خلبان و غیر خلبان به حکم دادگاه انقلاب بازداشت و اعدام شدند. ارتش جمهوری اسلامی. ارتش (بر عکس سپاه) چندان مورد توجه حکومت جمهوری اسلامی نبوده‌است. سپاه. نزدیک به ۲۰۰ تن از سپاهیان معترض به جمهوری اسلامی، به حبس سنگین یا اعدام محکوم شدند.
قاعده گوک صرف (MGR) نامی بحث‌برانگیز بود که سربازان آمریکایی در جنگ ویتنام به کار می‌بردند. ادعا شده‌است که بر اساس یک سیاست غیررسمی، سربازان آمریکایی به دلیل آسیب رساندن یا کشتن «"گوک‌ها»" با ملایمت بیشتری محاکمه می‌شدند. قاعده. منطق فرضی MGR این دیدگاه بود که سربازان آمریکایی در تعیین اینکه کدام مردم ویتنامی غیرنظامی و کدام یک دشمن هستند، زمان بسیار دشواری داشتند. تا آنجایی که سربازان معتقد بودند MGR وجود دارد، عملاً به آنها اجازه می‌داد در کشتن دشمنان مشکوک ویتنامی اشتباه کنند، حتی اگر احتمال زیادی وجود
ویتنامی اشتباه کنند، حتی اگر احتمال زیادی وجود داشت که غیرنظامی باشند. نویسندگان استدلال کرده‌اند که MGR به جوی کمک کرد که در آن ایالات متحده، جنایات جنگی زیادی را در ویتنام مرتکب شد. برخی دیگر استدلال می‌کنند که این قاعده یک جو نژادپرستانه ایجاد می‌کند که در آن زنان می‌توانند مورد تجاوز جنسی قرار گیرند و حتی کودکان نیز می‌توانند کشته شوند. چالش‌ها. وجود چنین قاعده ای میان ارتشیان آمریکا، بحث‌برانگیز بود. برخی از نویسندگان انکار می‌کنند که شواهد موردی در دادگاه‌های نظامی در ویتنام از وجود MGR پشتیبانی
دادگاه‌های نظامی در ویتنام از وجود MGR پشتیبانی می‌کند.
گوک ( or ) یک اصطلاح تحقیر آمیز برای مردم آسیای شرقی و جنوب شرقی است. منشأ آن نامشخص است، اما ممکن است در میان تفنگداران دریایی ایالات متحده در طول جنگ فیلیپین-آمریکایی (۱۸۹۹–۱۹۰۲) سرچشمه گرفته باشد. از نظر تاریخی، پرسنل ارتش ایالات متحده از این کلمه برای اشاره به غیر آمریکایی‌ها از نژادهای مختلف استفاده می‌کردند. اولین نمونه منتشر شده از به کار بردن این واژگان، مربوط به سال ۱۹۲۰ است و اشاره می‌کند که تفنگداران دریایی ایالات متحده در آن زمان در هائیتی از این اصطلاح برای اشاره به هائیتی‌ها استفاده می‌کردند.
اصطلاح برای اشاره به هائیتی‌ها استفاده می‌کردند. از این واژه به‌طور گسترده در آسیا در جنگ‌های کره و ویتنام استفاده شد. لغت. "فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد" بیان می‌کند که منشأ این کلمه ناشناخته است. تفنگداران دریایی که نیکاراگوئه را در سال ۱۹۱۲ اشغال کردند، بومیان را گوک خطاب می‌کردند. در سال ۱۹۲۰، گزارش شد که تفنگداران دریایی ایالات متحده در هائیتی از این اصطلاح برای اشاره به هائیتی‌ها استفاده می‌کنند. استفاده قبلی از "gook"، که در فرهنگ لغت عامیانه منتشر شده در سال ۱۸۹۳ ثبت شده‌است، که "گوک را" به عنوان
شده در سال ۱۸۹۳ ثبت شده‌است، که "گوک را" به عنوان «فاحشه ضعیف» تعریف می‌کند. استفاده تاریخی. منشأ گوک نامشخص است، اما ممکن است در میان تفنگداران دریایی ایالات متحده در طول جنگ فیلیپین-آمریکایی (۱۸۹۹–۱۹۰۲) سرچشمه گرفته باشد. از نظر تاریخی، پرسنل ارتش ایالات متحده از این کلمه برای اشاره به غیر آمریکایی‌ها از نژادهای مختلف استفاده می‌کردند. اگرچه از این واژگان عمدتاً برای توصیف خارجی‌های اروپایی به جز کسانی که از انگلستان، به ویژه آسیای شرقی و جنوب شرقی هستند، استفاده می‌شد، اما برای توصیف خارجی‌ها هم به‌طور
استفاده می‌شد، اما برای توصیف خارجی‌ها هم به‌طور کلی استفاده شده‌است، هنگامی که نیروهای آمریکایی در شبه جزیره کره در آغاز جنگ کره مستقر شدند، استفاده از کلمه گوک در چند ماه اول جنگ به قدری رایج بود که ژنرال آمریکایی داگلاس مک آرتور استفاده از آن را ممنوع کرد، زیرا می‌ترسید آسیایی‌ها از خود بیگانه شوند یا آنکه این واژه را توهین آمیز می‌دانستند. علیرغم ممنوعیت اولیه مک آرتور، این اصطلاح توسط سربازان آمریکایی در طول درگیری استفاده شد، و نیروهای اشغالگر پس از جنگ ایالات متحده در کره جنوبی، کره ای‌ها را «گوک»
جنگ ایالات متحده در کره جنوبی، کره ای‌ها را «گوک» نامیدند. در استفاده مدرن ایالات متحده، «گوک» به ویژه به سربازان کمونیست در طول جنگ ویتنام اشاره دارد و همچنین برای تمام ویتنامی‌ها و در زمان‌های دیگر به‌طور کلی برای همه آسیای جنوب شرقی استفاده شده‌است. بسیار توهین آمیز در نظر گرفته می‌شود.
اسکندر شیخ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آفریقایی، باشگاه فوتبال صفاقسی، و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
بسام الدعسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
نورالدین دیوه (; – ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
شیم الجبالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس-فرانسه است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه و تونس بازی کرده‌است.
هشام الصیفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک باجی، باشگاه فوتبال القیروانیه، باشگاه فوتبال الجرجیسی، و باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
سفیان فقیه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
مراد غربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
جاسم حمدونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی و باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
عیادی حمرونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الهلال و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
لسعد هنینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
احمد حران (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النصر کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
توفیق هیشری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
نسیم هنید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تونس و تونس بازی کرده‌است.
اصیل جزیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تونس و تونس بازی کرده‌است.
الیاس جلاصی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
حمزه جلاسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک باجی، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، باشگاه فوتبال صفاقسی، و باشگاه فوتبال بنزرتی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
ولید قروی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
سفیان خبیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
سلیم خلیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس-تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آینتراخت برانشوایگ و باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئیس و تونس بازی کرده‌است.
جاسم خمیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ونکوور وایتکپس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
عمر عیونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوده/گلیمت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
سیف‌الله لطیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس-تونس است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
حبیب ماجری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الملعب تونس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
علاءالدین المرزوقی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صفاقسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
عماد المنیاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تونس بازی کرده‌است.
استنلی لارنس کروچ (زاده: ۱۴ دسامبر ۱۹۴۵–درگذشته: ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰) شاعر، منتقد موسیقی، منتقد فرهنگی، ستون نویس، رمان‌نویس و زندگی‌نامه نویس آمریکایی بود. او به خاطر نقدهای جاز و رمانش با نام "آیا ماه تنها به نظر نمی‌رسد؟" در سال ۲۰۰۰ مشهور شد. زندگی‌نامه. استنلی لارنس کروچ در لس آنجلس به دنیا آمد، او پسر جیمز و اما بی (فورد) بود. او توسط مادرش بزرگ شد. در مستند تلویزیونی کن برنز در سال ۲۰۰۵ "با نام سیاهی نابخشودنی"، کروچ گفت که پدرش یک «جنایتکار» بوده‌است و یک بار با جک جانسون بوکسور رویارویی داشته. او در
یک بار با جک جانسون بوکسور رویارویی داشته. او در کودکی یک خواننده هوس باز بود و تا زمانی که دبیرستان را تمام کرد، آثار کامل ارنست همینگوی، مارک تواین، اف. اسکات فیتزجرالد و بسیاری دیگر از آثار کلاسیک ادبیات آمریکا را خوانده بود. مادرش به او تجربیات دوران جوانی خود در شرق تگزاس و فرهنگ سیاه‌پوستان جنوب غرب میانه، از جمله صحنه جاز کانزاس‌سیتی، کانزاس را منتقل کرده بود. او یکی از علاقه‌مندان به جاز در دو مفهوم زیباشناختی و تاریخی بود. او در سال ۱۹۶۳ از دبیرستان توماس جفرسون در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد. پس از
توماس جفرسون در لس آنجلس فارغ‌التحصیل شد. پس از دبیرستان، او در کالج‌های متوسطه تحصیل کرد و در جنبش حقوق مدنی فعال شد و برای کمیته هماهنگی بدون خشونت دانشجویی کار کرد. او همچنین در پروژه‌های هنری و آموزشی با محوریت جامعه آفریقایی-آمریکایی لس آنجلس شرکت داشت و به زودی به خاطر شعرهایش مشهور شد. در سال ۱۹۶۸، شاعر کالج پیتزر بود، سپس تا سال ۱۹۷۵ در کالج پومونا به تدریس تئاتر و ادبیات پرداخت. شورش‌های واتس یک رویداد مهم در رشد اولیه او به عنوان یک متفکر در مورد مسائل نژادی بود. نقل قولی از این شورش، با نام
مسائل نژادی بود. نقل قولی از این شورش، با نام «امشب برای هیچ نغمه ای آمبولانس نیست» به عنوانی برای یک سخنرانی جدلی که از ایده‌های ملی‌گرای سیاه‌پوست حمایت می‌کرد، استفاده شد، که برای سوژه ضبط در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. همچنین برای مجموعه شعرهای او در سال ۱۹۷۲ استفاده شد. کروچ سپس به عنوان یک درامر جاز به فعالیت پرداخت. او به همراه دیوید موری گروه موسیقی سیاه بی‌نهایت را تشکیل داد. در سال ۱۹۷۵، او با نقل مکان از کالیفرنیا به نیویورک سیتی تلاش کرد تا تلاش‌های خود را بیشتر کند، جایی که با موری در یک اتاق زیر
خود را بیشتر کند، جایی که با موری در یک اتاق زیر شیروانی در بالای یک باشگاه دهکده شرقی به نام قصر تین هم اتاق شد. او درامر موری و سایر نوازندگان صحنه زیرزمینی جاز لفت نیویورک بود. هنگامی که به عنوان یک درامر کار می‌کرد، کروچ رزرو جاز آوانگارد در کلوپ بود و همچنین رویدادهای کنسرت گاه به گاه را در قلعه بانوان سازماندهی کرد. به اعتراف خودش او درامر خوبی نبود و گفت: «مشکل این بود که من واقعاً نمی‌توانستم بنوازم. از آنجایی که من این کارهای آوانگارد را انجام می‌دادم، مجبور نبودم آنقدر خوب باشم، اما من یک بند
مجبور نبودم آنقدر خوب باشم، اما من یک بند انگشت واقعی بودم.» کروچ با رالف الیسون و آلبرت موری دوست شد، فرایند این دوستی بر تفکر او باعث شد از تمرکز نسبت به تأثیرپذیری از نژاد فاصله بگیرد. او در رابطه با تأثیر موری اظهار داشت: «من دیدم که چقدر مهم است که خود را از ایدئولوژی رهایی‌بخشی. وقتی به چیزها صرفاً از نظر نژاد یا طبقه نگاه می‌کنید، آنچه را که واقعاً در جریان است را از دست می‌دهید.» او در سال ۱۹۷۹ در گفتگو با امیری باراکا شاعر و نویسنده آمریکایی در صدای دهکده، موضع خود را از ایدئولوژی ناسیونالیستی