payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا یادگاری از دست سیاران پیدا شده‌است که همه اکنون به جز جام گم شده‌اند. این اشیاء در طول قرن‌ها پس از مرگ کیاران به صورت جداگانه در محل دفن قرار می‌گرفتند. هیچ مدرک مستندی برای حمایت از روایت پتری در مورد مکان یافتن کروزیر وجود ندارد. به نظر می‌رسد این ادعا بر اساس گزارش‌هایی از سال‌های ۱۶۸۴ و ۱۷۳۹ است که اشاره می‌کنند یادگاری از دست سیاران در آنجا پیدا شده‌است، در حالی که سبک و تکنیک تولید کروزیر شباهت زیادی به دو کروزیر تکه‌تکه‌ای معاصر دارد که گاهی اوقات با آن مرتبط می‌شوند. کلونماکنویز؛ سر بسیار مشابه
با آن مرتبط می‌شوند. کلونماکنویز؛ سر بسیار مشابه و به اصطلاح فریزر کروزیر (شماره کاتالوگ NMI 1899:28) و یک دکمه-کروزیر در موزه بریتانیا. ویلیام فریزر، عتیقه‌شناس، در سال ۱۸۹۱ نوشت که احتمالاً کلونماکنویز کروزیر به‌عنوان یادگاری از سنت سیاران مورد احترام بوده‌است. صومعه کلونماکنویز در سال ۵۴۴ توسط سنت کیاران در قلمرو مین تأسیس شد، جایی که یک مسیر زمینی اصلی شرق به غرب و بخش سیاسی قرون وسطی اولیه (اسلیغ ماهور) در رودخانه شانون به هم رسیدند. این موقعیت استراتژیک به آن کمک کرد تا قرن نهم به مرکز پر رونق دین،
به آن کمک کرد تا قرن نهم به مرکز پر رونق دین، یادگیری، صنعتگری و تجارت تبدیل شود و بسیاری از پادشاهان بلندپایه تارا () و از کاناکت در اینجا به خاک سپرده شدند. کلونماکنویز تا حدود زیادی در پایان قرن سیزدهم رها شد. امروزه این سایت شامل نه کلیسای ویران شده، یک قلعه، دو برج گرد و بسیاری از صلیب‌های سنگی حکاکی شده‌است. قدمت کروزیر در اواخر قرن یازدهم تا حدی بر اساس شباهت سبک آن به معبد بل سنت کویلاین و معبد بازوی سنت لاختین در اوایل قرن دوازدهم است و همچنین عناصر رومی که گاهی در هنر جزیره ای یافت می‌شود. دوره.
رومی که گاهی در هنر جزیره ای یافت می‌شود. دوره. لوکاس آن را اندکی پس از ۱۱۲۵ قرار می‌دهد. برخی از مورخان پیشنهاد می‌کنند که کروزیر در دوبلین تولید شده‌است، بر اساس الگوهای به اصطلاح «مکتب دوبلین» هایبرنو-رینگریک روی کلاهبردار. همچنین دارای طرح‌های زئومورفیک مشابه طرح‌های ساخت دوبلین کروزیر مرفه، در عبادتگاه کلیسای سنت کلمبا است، که همچنین دارای شباهت‌های سبکی به فلزکاری دوبلین است، به‌ویژه با آن‌هایی که در حین حفاری در خیابان اصلی، دوبلین، یافت شد. در طول سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ میلادی. هیچ‌یک از این پیوندها
سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ میلادی. هیچ‌یک از این پیوندها قطعی و به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌است. کارگاه فلزی قابل توجهی در قرن یازدهم در کلونماکنویز فعال بوده‌است، و کروزیر حاوی عناصر طراحی و نقوش منحصر به فرد برای اشیاء معاصر یافت شده در یا نزدیک محوطه صومعه است. اینها شامل شیرهای روبه‌رو با پاهای در هم تنیده روی یقه زیر بالای سر است که روی صلیب بلندی در معبد سیاران نیز وجود دارند. شرح. کروزیر ۹۷ سانتی‌متر (۳۸ اینچ) طول (تقریباً طول یک عصا) و کج ۱۳٫۵ سانتی‌متر (۵٫۳ اینچ) عرض دارد. احتمالاً یک بار ۲۰ سانتی‌متر
(۵٫۳ اینچ) عرض دارد. احتمالاً یک بار ۲۰ سانتی‌متر بلندتر بوده و مانند اکثر نمونه‌های دست‌نخورده دیگر، چهار دستگیره داشته‌است. به نظر می‌رسد که این تلفات ناشی از شکسته شدن آن برای آسان‌تر کردن آن و در نتیجه پنهان شدن از دید وایکینگ‌ها و مهاجمان بعدی نورمن باشد. عصا از یک هسته چوبی که با لوله‌های فلزی پوشانده شده‌است، تشکیل شده و از دو بخش اصلی تشکیل شده‌است: شفت بلند و خمیده. کلاهبردار به قسمتی عمودی به نام قطره ختم می‌شود که یک صفحه قطره‌ای در سمت بیرون دارد. پوشش روی شفت توسط نوارهای اتصالی که توسط سه
دارد. پوشش روی شفت توسط نوارهای اتصالی که توسط سه دستگیره به یکدیگر متصل شده‌اند وصل می‌شود، در حالی که یک فرول آلیاژ مس محافظ نوک پایه شفت را تشکیل می‌دهد. هسته‌های شفت و کج از تکه‌های الوار جداگانه ساخته شده‌اند اما به همان دوره بازمی‌گردند. کلاهبردار دارای یک نوار اتصال داخلی، تاج و صفحه قطره‌ای است که هر کدام به‌طور مستقل ساخته شده‌اند و بدون عملکرد ساختاری، صرفاً تزئینی هستند. این بنا در دو مرحله ساخته شده‌است: بنای اوایل قرن یازدهم به آن اضافه شده و در قرن چهاردهم بازسازی شده‌است، الحاقیه‌های بعدی
در قرن چهاردهم بازسازی شده‌است، الحاقیه‌های بعدی شامل اسقف و اژدها در بشقاب قطره‌ای، و برخی از تزئینات روی دستگیره بالایی. فاز اول به سبک جزیره ای طراحی شده‌است و شامل زیور آلات حیوانات، درهم آمیزی و الگوهای هنری سلتیک است. بسیاری از تزیینات متأثر از سبک‌های رینگریک اواخر قرن دهم و سبک‌های اورن قرن یازدهم در هنر وایکینگ است که هر دو با حیوانات نواری شکل (اغلب مارها، سگ‌ها و پرندگان)، شاخ و برگ‌های آکانتوس، صلیب‌ها و مارپیچ‌ها مشخص می‌شوند. و از طریق تماس مستقیم و هنر معاصر آنگلوساکسون از جنوب انگلستان در
و هنر معاصر آنگلوساکسون از جنوب انگلستان در ایرلند اقتباس شد. ماس کروزیر را یکی از بهترین اشیاء تحت تأثیر رینگریک ایرلندی، همراه با معبد میوساخ و کاتاچ (هر دو قرن یازدهمی) توصیف می‌کند. با وجود اینکه متحمل خسارت، آسیب و تعمیرات مضری شده‌است، اما در مجموع در شرایط عالی قرار دارد. صفحه قطره‌ای اصلی در اواخر دوره قرون وسطی جایگزین شد. چوب انتهای تاج پوسیده شده‌است، احتمالاً به دلیل نمایان شدن یکی از پرچ‌ها، که به نوبه خود منجر به آسیب بیشتر به سازه می‌شود. خم کردن. کلاهبردار است بالا، پهن و حداکثر دور آن است.
کلاهبردار است بالا، پهن و حداکثر دور آن است. این از یک تکه چوب تشکیل شده‌است که در آلیاژ مس محصور شده‌است، با یک اتصال داخلی و صفحات برای تاج و قطره. هر طرف کلاهبردار با چهار یا پنج حیوان مار مانند زئومورفیک ریخته‌گری نقره در ردیف‌هایی از گره‌های هشت‌شکل محکم بسته‌شده و بدن‌های رنگ‌پریده نواری شکل که در هم تنیده شده و روی هم حلقه می‌شوند تزئین شده‌است. طراحی شده در اقتباس ایرلندی از سبک رینگریک، آنها با نوارهای نازکی از نیلو که به عنوان لبه‌های تزئینی ظاهر می‌شوند که، به گفته باستان‌شناس و مورخ هنر، گریفین
که، به گفته باستان‌شناس و مورخ هنر، گریفین موری، «از سر و بدن آنها سرچشمه می‌گیرند و گره‌های گیاهی شکل می‌دهند. طرح‌های اطراف آنها» قبل از خاتمه در الگوهای مارپیچی. تاج توسط پرچ و میخ به بالای کج متصل می‌شود. تقریباً نیمی از آن جدا شده‌است، اما آنچه باقی می‌ماند یک ردیف روباز از پنج حیوان سگ‌مانند خمیده‌است که از بالای محل اتصال با عصا تا قبل از بالای کلاهبر امتداد دارد - احتمالاً ردیفی که زمانی تا بالای آن کشیده شده‌است. افت، به خصوص از آنجایی که حیوان سربی به شدت آسیب دیده‌است و سر خود را از دست
سربی به شدت آسیب دیده‌است و سر خود را از دست داده‌است، در حالی که نزدیکترین آنها نیز آسیب دیده و دارای قطعات گم شده هستند. حیوانات آینده‌نگر هستند و سرتاسر قرار گرفته‌اند و به سبک اوزبرگ هنر وایکینگ ارائه شده‌اند. به گفته مورخ هنر مایر دو پائور، هر یک از آنها به عنوان «با فک‌های [خود] باسن حیوان قبلی را گرفته‌اند». به‌طور مشابه، سر فریزر کروزیر شامل الگوهای دندان سگ در قسمت بالای کلاهک است، اما تصور می‌شود که اینها متعلق به قرن شانزدهم هستند. رها کردن. قطره اصلی احتمالاً به اندازه دستگیره‌ها تزئین شده بود،
اصلی احتمالاً به اندازه دستگیره‌ها تزئین شده بود، اما گم شده و زمانی در طول قرن‌های ۱۴ یا ۱۵ جایگزین شد. صفحه فعلی، مانند صفحه اصلی، یک پسوند جعبه مانند توخالی را تشکیل می‌دهد که به انتهای کلاهک ثابت شده‌است. از آلیاژ مس ریخته‌گری می‌شود و از یک درج شکلی ریخته‌گری تشکیل شده‌است که به یک نوار فلزی ساده متصل است. در بالای آن یک سر انسان نمایان و عجیب و غریب با مینای دندانه دار دیده می‌شود. در حفره زیر، چهره ای است که در قرن چهاردهم یا پانزدهم اضافه شده‌است، که به نظر می‌رسد یک اسقف یا روحانی باشد که میتر
که به نظر می‌رسد یک اسقف یا روحانی باشد که میتر (نوعی سرپوش اسقف) بر سر دارد. او یک دستش را برای تبرک بالا آورده‌است در حالی که دست دیگرش یک کالسکه بلند با یک کلاهبردار مارپیچ است که از آن برای به خیمه زدن حیوانی، احتمالاً یک اژدها، به پای او استفاده می‌کند. دی پاور روحانی را به عنوان یک شخصیت جزیره ای در اواخر دوره با «چشم‌های سوراخ شده، گوش‌های کوچک، بینی بزرگ و سبیل و ریش سنگین» توصیف می‌کند. موقعیت قرارگیری پیکره‌های انسانی شبیه به کروزیر مرفه اواخر قرن نهم است. تنها نمونه باقی مانده دیگر از چنین چهره
نهم است. تنها نمونه باقی مانده دیگر از چنین چهره ای در قطره رودخانه لاون کروزیر است. احتمالاً دیگر کروزیرها زمانی چهره‌های مشابهی داشتند اما اجزای آن آسیب دیده یا برداشته شدند. به نظر می‌رسد که این روحانی به‌عنوان نماینده قدیس یادبود در نظر گرفته شده‌است، بنابراین «جسد قدیس بنیان‌گذار را نمایان و فعال می‌سازد» و اقتدار قدیس را به حامل فعلی کرزیر اعطا می‌کند. صفحه مسی زیر قطره حاوی طرح‌های دو مارپیچی لعابی است که به رنگ‌های آبی، سبز و زرد ارائه شده‌است. به عنوان قابل مشاهده‌ترین بخش کروزیر، قطره‌ها نقطه
عنوان قابل مشاهده‌ترین بخش کروزیر، قطره‌ها نقطه تمرکز آشکار برای هنر فیگور بودند، عنصری که جدا از زئومورفیسم، در غیر این صورت تقریباً به‌طور کامل در فلزکاری جزیره ای وجود ندارد. این منجر به نظریه‌هایی در قرن نوزدهم شد که قطره‌ها به عنوان ظرفی برای بقایای کوچک‌تر مقدسین عمل می‌کردند، در حالی که بدنه فلزی عصای چوبی اصلی قدیس را نگه می‌داشت. این ادعاها از اواسط قرن بیستم مورد تردید بوده‌اند و هیچ مدرکی برای حمایت از این نظریه‌ها وجود ندارد. یک استثناء لیزمور کروزیر است، که در آن دو یادگار کوچک و یک پارچه
کروزیر است، که در آن دو یادگار کوچک و یک پارچه کتانی در طی یک بازسازی در سال ۱۹۶۶ میلادی در داخل کلاهبردار پیدا شد. شفت. شفت از یک هسته چوبی که با دو لوله آلیاژ مسی اندود شده تشکیل شده و پس از پایین‌ترین دستگیره باریک می‌شود. لوله در ابتدا با دو نوار اتصال در قسمت جلویی مهر و موم شده بود که احتمالاً از چرم بودند اما اکنون از بین رفته‌اند، اگرچه بخشی از یک غشای چرمی بین چوب و فلز هنوز وجود دارد. این شفت شامل سه دستگیره بشکه ای شکل و با تزئینات تزئین شده‌است که هر کدام کاملاً دور عصا می‌پیچند. آنها در فاصله
که هر کدام کاملاً دور عصا می‌پیچند. آنها در فاصله مسافتی روی کارکنان قرار می‌گیرند و با طول لوله‌های خالی از هم جدا می‌شوند. هر کدام شامل الگوهای روباز و صفحات آلیاژ مسی تعقیب یا بازدارنده (یعنی برجستگی که از پشت چکش خورده‌است) است، این ویژگی فقط در کروزیر مرفه یافت می‌شود. بزرگ‌ترین و بالاترین گره است بلند و دارای قطر است. در مرکز آن یک نوار افقی از میناکاری و میناکاری شامپلوی حاوی الگوهای هندسی و شاخ و برگ قرار گرفته‌است. با پلاک‌های مثلثی و مستطیلی درج شده (که تعدادی از آنها وجود ندارد) که بین آنها گل
شده (که تعدادی از آنها وجود ندارد) که بین آنها گل میخ‌های شیشه ای آبی قرار گرفته‌اند. پلاک‌ها مسی و با تزیینات درهم و دارای حاشیه‌هایی هستند که با نوارهایی از مس تابیده و سیم نقره پوشانده شده‌اند. این شامل است تاج که برای نگه داشتن پایه کلاهک بریده شده‌است. تاج زیر دستگیره بالایی از آلیاژ مس ساخته شده‌است و شامل دو جفت حیوان بزرگ گربه مانند است که رو به روی یکدیگر یا روبروی یکدیگر قرار دارند. حیوانات به صورت برجسته و تزئین شده با نیلو و نقره منبت کاری شده‌اند. آنها یال‌های شیر مانند، گوش‌های قائم، گردن‌های
آنها یال‌های شیر مانند، گوش‌های قائم، گردن‌های بلند و دم های طناب دار دارند. پاهای در هم تنیده آنها از مارپیچی شروع می‌شود که قبل از ادغام با حیوان مربوطه در طرف مقابل، به کمان‌های تریکوتر تبدیل یا گره می‌خورد. اگرچه معمولاً به عنوان شیر شناخته می‌شوند، اما این پیکره‌ها همچنین شباهت‌هایی به گریفین‌ها در یک گره جزیره‌ای قرن هشتمی از ستنس در نروژ دارند.&lt;ref name="m115/6"&gt;Murray (2015), pp. 115–116&lt;/ref&gt; دستگیره مرکزی است ارتفاع دارد و کمتر از دو مورد دیگر تزئین شده‌است، اما دارای نوارهای درهم
مورد دیگر تزئین شده‌است، اما دارای نوارهای درهم تنیده به سبک رینگریک باز ساخته شده از نقره منبت کاری شده‌است که مجموعه ای از الگوهای گره خورده را تشکیل می‌دهد. اندازه دستگیره پایین است ارتفاع، و مانند دستگیره بالایی دو مخروطی (یعنی دو قسمتی) و حاوی پلاک‌های مسی است که با گل میخ‌های شیشه‌ای از هم جدا شده‌اند. پس از دستگیره پایینی، شفت از یک حلقه آزاد عبور می‌کند و به سمت حلقه میخ‌دار (یک پایه فلزی محافظ، در اینجا از آلیاژ مس) که نقطه پایه کروزیر را تشکیل می‌دهد، باریک می‌شود. برخلاف دو نمونه دیگر جزیره‌ای
باریک می‌شود. برخلاف دو نمونه دیگر جزیره‌ای با فرول‌های باقی‌مانده (لیزمور و رودخانه لان، که هر دو انتهای پیچیده‌تر و پیچیده‌تری دارند)، در دستگیره پایینی ریخته نمی‌شود، بلکه یک قطعه جداگانه است. منشأ مدرن. مکان و سال کشف مجدد کروزیر نامشخص است. پتری در سال ۱۸۲۱ در "یادداشت‌های خود در مورد تاریخچه کلونماکنویز" نوشت که «حدود ۳۰ سال پیش» پیدا شده‌است. [...] [در] مقبره سنت سیاران» با قرار دادن یافته آن . او ادامه داد که دیگر اشیاء کشف شده در مقبره شامل یک جام و ظرف شراب بود که به گفته پتری «به دست نادانان
و ظرف شراب بود که به گفته پتری «به دست نادانان افتاد و احتمالاً ارزش نگهداری را نداشتند»، که نشان می‌دهد فلز گرانبهای آنها ذوب شده و به قیمت ذاتی فروخته شده‌است. ارزش. «مقبره سنت سیاران» که پتری به آن اشاره کرده‌است به احتمال زیاد معبد کیاران متعلق به کلونماکنویز است، یک نیایشگاه- نمازخانه در این مکان. کروزیر برای مدتی در مجموعه لرد شهردار دوبلین و کلکسیونر هنری چارلز سیر (۱۷۶۴–۱۸۴۱) بود، اگرچه شرایط خرید او مشخص نیست. در سال ۱۹۷۰، باستان‌شناس فرانسوا هانری حدس زد که سر «ممکن است به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم
حدس زد که سر «ممکن است به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم آن را از خانواده نگهبانان موروثی آن به دست آورده باشد» (خانواده ای محلی که در طول قرن‌ها از شیء مراقبت و محافظت می‌کردند)، اما وجود ندارد. شواهد مستند برای این یک نمایش سنگی در سال ۱۸۲۶ در "نماهای زیبا از آثار باستانی ایرلند" که در سال ۱۸۳۰ توسط معمار و نقشه‌کش رابرت اوکالاگان نیونهام گردآوری شد، ظاهر شد و در آنجا توصیف شد که «۱۰۰ سال پیش حفر شده‌است». در کاتالوگ سال ۱۸۴۱ برای نمایشگاهی از مجموعه سر در بیمارستان روتوندا در دوبلین که مدت کوتاهی پس از مرگ وی
روتوندا در دوبلین که مدت کوتاهی پس از مرگ وی برگزار شد، کروزیر به عنوان یک کروزیر «قدیمی» و زینتی توصیف شده‌است که زمانی به ابوت‌های کلونماکنویز تعلق داشت. در آن نمایشگاه توسط آکادمی سلطنتی ایرلند خریداری شد، و به موزه ملی ایرلند، خیابان کیلدر، دوبلین، در تأسیس آن در سال ۱۸۹۰ منتقل شد. امروزه در اتاق خزانه داری، در کنار کروزیرهای رودخانه لان و لیزمور به نمایش گذاشته می‌شود، جایی که به عنوان R 2988 فهرست شده‌است. ماکت اوایل قرن بیستم در دکلویسترز در نیویورک است. به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان مجلل‌ترین و
است. به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان مجلل‌ترین و آراسته‌ترین کروزیرهای بازمانده از قرون وسطی شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۱ در "فهرست آیریش تایمز" و آکادمی سلطنتی ایرلند با عنوان " تاریخ ایرلند در ۱۰۰ شی " ظاهر شد.
دانشگاه کاتولیک ایرلند (CUI ; ) یک دانشگاه خصوصی کاتولیک در دوبلین، ایرلند بود. این دانشگاه در سال ۱۸۵۱ به دنبال مجمع تورلز در سال ۱۸۵۰، و در پاسخ به دانشگاه ملکه ایرلند و کالج‌های مرتبط با آن که غیر مذهبی بودند، تأسیس شد. کاردینال کالن قبلاً کاتولیک‌ها را از حضور در این «کالج‌های بی خدا» منع کرده بود. استقرار. پس از دوره رهایی کاتولیک در تاریخ ایرلند، اسقف اعظم آرماگ تلاش کرد برای اولین بار در ایرلند تحصیلات عالی را هم برای پیروان کلیسای کاتولیک و هم توسط چنین افرادی ارائه دهد. سلسله مراتب کاتولیک خواستار
افرادی ارائه دهد. سلسله مراتب کاتولیک خواستار جایگزینی کاتولیک برای دانشگاه دوبلین / کالج ترینیتی شد، که سلسله مراتب از نادیده گرفتن منشأ انگلیسی آن خودداری کرد. سلسله مراتب همچنین می‌خواست با «کالج‌های بی خدا» دانشگاه ملکه ایرلند - که در شهرهای گالوی، بلفاست و کورک تأسیس شده بود، مقابله کند. دانشگاه دوبلین از دهه ۱۷۸۰ کاتولیک‌ها را برای تحصیل پذیرفته بود. با این حال، یک آزمون مذهبی مانع از تلاش کاتولیک‌ها برای عضویت در هیئت‌های مدیریت دانشگاه شد. از این رو، در سال ۱۸۵۰، در سینود تورلز، تصمیم گرفته شد که
در سال ۱۸۵۰، در سینود تورلز، تصمیم گرفته شد که در دوبلین - به ویژه برای کاتولیک‌ها - یک مؤسسه جدید افتتاح شود. یافته‌های سینود توسط پاپ پیوس نهم مورد حمایت قرار گرفت و مقر مقدس در سال ۱۸۵۲ تأیید کرد و سپس در ۲۰ مارس ۱۸۵۴ بخشنامه‌ای از پاپ صادر کرد و از تأسیس دانشگاه حمایت کرد. در ۱۸ مه ۱۸۵۴ "دانشگاه کاتولیک ایرلند" با پنج دانشکده - حقوق، ادبیات، پزشکی، فلسفه و الهیات - با ریاست جان هنری نیومن (بعدها کاردینال) به‌طور رسمی تأسیس شد. سخنرانی‌ها در ۳ نوامبر ۱۸۵۴ با ثبت نام هفده دانش آموز آغاز شد که اولین آنها
با ثبت نام هفده دانش آموز آغاز شد که اولین آنها دانیل اوکانل، نوه دانیل اوکانل، سیاستمدار برجسته کاتولیک بود. در سال ۱۸۵۶ کلیسای دانشگاه افتتاح شد. به عنوان یک نهاد خصوصی، به دانشگاه کاتولیک هرگز منشور سلطنتی داده نشد، و بنابراین قادر به اعطای مدرک معتبر نبود و از مشکلات مالی مزمن رنج می‌برد. نیومن در سال ۱۸۵۷ دانشگاه را ترک کرد و پس از آن مدرسه رو به زوال جدی رفت. بارتولومئو وودلاک در سال ۱۸۶۰ به سمت رئیس دانشگاه منصوب شد و تا زمانی که در سال ۱۸۷۹ اسقف ارداق و کلونماکنویز شد، خدمت کرد. در سال ۱۸۶۱، دکتر
و کلونماکنویز شد، خدمت کرد. در سال ۱۸۶۱، دکتر وودلاک تلاش کرد زمینی را برای ساختمانی در نزدیکی کالج هولی کراس کلونلیف، تأسیساتی که به عنوان دانشگاه سنت پاتریک شناخته می‌شود، ایمن کند. نقشه‌ها توسط یک معمار به نام J.J. مک‌کارتی، و سنگ بنا گذاشته شد. کاردینال کالن مخالف این ایده بود که دانشجویان غیر روحانی و روحانی را در یک محل آموزش دهند. اما این طرح به دلیل گسترش خط راه‌آهن کنار گذاشته شد و یک کلیسا و صومعه در محل ساخته شد. با نام کلاس‌های شبانه دانشگاه سنت پاتریک توسط دانشگاه به نام دکتر وودلاک تبلیغ
سنت پاتریک توسط دانشگاه به نام دکتر وودلاک تبلیغ می‌شد. برخی از مدارس متوسطه فیدر برای CUI تأسیس شد. کالج سنت فلانان در کو. کلر و دبیرستان دانشگاه کاتولیک در واترفورد به مدرسه دانشگاه کاتولیک نزدیک به آن پیوستند. در سال ۱۸۶۳، CUI اولین دکترای الوهیت خود را به جیمز وینسنت کلیری (استاد کالج سنت جان، واترفورد، و اسقف آینده کینگستون، کانادا) اعطا کرد. در سال ۱۸۸۰ دانشگاه سلطنتی ایرلند تأسیس شد. منشور دانشگاه سلطنتی به همه دانشجویان ایرلندی این حق را می‌دهد که در امتحانات دانشگاه شرکت کنند و مدارک آن را دریافت
امتحانات دانشگاه شرکت کنند و مدارک آن را دریافت کنند. این دانشگاه در سال ۱۸۸۲ به "کالج دانشگاه - دوبلین" تغییر نام داد. به رسمیت شناختن. تا آنجا که به مقامات مدنی مربوط می‌شد، دانشگاه کاتولیک نه یک دانشگاه شناخته شده بود و نه مؤسسه ای که مدارک معتبر ارائه می‌کرد. نیومن در تأسیس دانشگاه جدید موفقیت چندانی نداشت، اگرچه بیش از ۲۵۰۰۰۰ پوند از افراد غیر روحانی برای تأمین مالی آن جمع‌آوری شده بود. اگرچه آنها پول بنیاد را به عنوان متولی در اختیار داشتند، سلسله مراتب در سال ۱۸۵۹ بیشتر آن را برای حمایت از یک تیپ
در سال ۱۸۵۹ بیشتر آن را برای حمایت از یک تیپ ایرلندی به رهبری مایلز آوریلی برای کمک به دفاع از رم در جنگ دوم استقلال ایتالیا فرستاد. نیومن در سال ۱۸۵۷ دانشگاه را ترک کرد. به گفته لیتون استراچی (در کتاب "ویکتوریان برجسته"، ص. 72)سرانجام او متوجه چیز دیگری شد: او دید که کل پروژه یک دانشگاه کاتولیک به عنوان یک سلاح سیاسی و کلیسایی علیه کالج‌های ملکه پیل تکامل یافته بود، و این تمام بود. و خود او به این دلیل فراخوانده شده بود که نامش یک دارایی با ارزش در یک پارتی بازی خواهد بود. وقتی این را فهمید، از ریاست خود
بازی خواهد بود. وقتی این را فهمید، از ریاست خود استعفا داد و به سخنرانی بازگشت.متعاقباً مدرسه رو به زوال جدی رفت. در سال ۱۸۷۹ فقط سه دانشجو ثبت نام کرده بودند. وضعیت در سال ۱۸۸۰ تغییر کرد که دانشگاه سلطنتی ایرلند به رسمیت شناخته شد و دانشجویان دانشگاه کاتولیک حق شرکت در امتحانات دانشگاه سلطنتی و دریافت مدرک آن را داشتند. پس از اصلاحات ۱۸۸۰، دانشگاه کاتولیک متشکل از تعدادی کالج تشکیل‌دهنده بود، از جمله کالج سنت پاتریک، ماینوث و دانشکده پزشکی سنت سیسیلیا (به پایین مراجعه کنید)، و بسیاری از دانشگاه اصلی سپس
پایین مراجعه کنید)، و بسیاری از دانشگاه اصلی سپس به یکی دیگر از کالج‌های خود، کالج دانشگاه، دوبلین ادغام شدند. . به دنبال قانون ۱۸۷۹، همه کالج‌های کاتولیک از جمله کالج کارلو، کالج صلیب مقدس و کالج بلک راک (کالج "فرانسوی") تحت نظر دانشگاه کاتولیک قرار گرفتند. متعاقباً سایر حوزه‌های علمیه مانند کالج سنت کیران، کیلکنی، کالج کارملیت، ترنور به دانشگاه کاتولیک و در نتیجه دانشگاه سلطنتی جدید وابسته شدند. کالج دانشگاهی در سال ۱۸۸۳ به کنترل یسوعیان منتقل شد، زمانی که دانشکده‌های دانشگاه کاتولیک به جز پزشکی در آن
که دانشکده‌های دانشگاه کاتولیک به جز پزشکی در آن قرار داشتند. دانشگاه ملی ایرلند، ۱۹۰۹. در سال ۱۹۰۹، دانشگاه کاتولیک اساساً با ایجاد دانشگاه ملی ایرلند، با کالج دانشگاهی دوبلین به عنوان مؤسسه، به پایان رسید، اما دانشگاه کاتولیک ایرلند تا سال ۱۹۱۱ یک نهاد قانونی باقی ماند. در سال 1915 NUI به تعدادی از دانشجویان سابق CUI دکترای افتخاری اعطا کرد. دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک. دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک در سال ۱۸۵۵ در خیابان سیسیلیا، دوبلین، سخنرانی‌هایی را برای دانشجویان پزشکی آغاز کرده بود. بر خلاف
را برای دانشجویان پزشکی آغاز کرده بود. بر خلاف دانشگاه کاتولیک مرتبط، به رسمیت شناختن فارغ التحصیلان آن توسط موسسات رسمی (RCSI) موفقیت آن را تضمین کرد. این امر باعث شد که دانشکده پزشکی به موفق‌ترین کالج مؤسس دانشگاه کاتولیک تبدیل شود و تا سال ۱۹۰۰ دانشکده پزشکی به بزرگترین دانشکده پزشکی در ایرلند تبدیل شد. اصلاحات ۱۹۰۸، دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک را به عنوان دانشکده پزشکی کالج دانشگاه دوبلین، با دکتر DJ Coffey, MB(RUI)، استاد فیزیولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک، بازسازی کرد و اولین رئیس UCD شد.
رابط منسجم مقیاس پذیر یا رابط منسجم به هم پیوسته (SCI)، یک استاندارد اتصال پرسرعت برای پردازش چندگانه حافظه مشترک و ارسال پیام است. هدف این بود که مقیاس بندی به خوبی شود، انسجام حافظه در سراسر سیستم و یک رابط ساده فراهم شود، به عبارتی استانداردی برای جایگزینی گذرگاه‌های موجود در سیستم‌های چند پردازنده‌ای با یکی بدون محدودیت‌های مقیاس‌پذیری و عملکرد ذاتی. استاندارد IEEE Std 1596-1992، استاندارد IEEE برای رابط منسجم مقیاس پذیر (SCI) توسط هیئت استانداردهای IEEE در ۱۹ مارس ۱۹۹۲ تأیید شد. این استاندارد در طول
در ۱۹ مارس ۱۹۹۲ تأیید شد. این استاندارد در طول دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت، اما هرگز به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت و از اوایل دهه ۲۰۰۰ با سیستم‌های دیگر جایگزین شده‌است. تاریخچه. بلافاصله پس از پروژه Fastbus (IEEE 960) Futurebus (IEEE 896) در سال ۱۹۸۷، برخی مهندسان پیش‌بینی کردند که تا زمانی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ منتشر شود، برای بازار محاسباتی با کارایی بالا بسیار کند خواهد بود. در پاسخ، یک گروه مطالعاتی "Superbus" در نوامبر ۱۹۸۷ تشکیل شد. کارگروه دیگری از انجمن استاندارد مؤسسه مهندسین برق و
دیگری از انجمن استاندارد مؤسسه مهندسین برق و الکترونیک (IEEE) برای تشکیل استانداردی در این بازار در ژوئیه ۱۹۸۸ تشکیل شد. زیرمجموعه‌ای از ویژگی‌های Futurebus که می‌توان آن‌ها را به راحتی با سرعت بالا پیاده‌سازی کرد، همراه با اضافات جزئی برای تسهیل اتصال به سیستم‌های دیگر، مانند VMEbus. بسیاری از توسعه دهندگان پیشینه خود را از گذرگاه‌های کامپیوتری پرسرعت داشتند. نمایندگانی از شرکت‌های صنعت کامپیوتر و جامعه تحقیقاتی شامل Amdahl, Apple Computer, BB&amp;N, Hewlett-Packard, CERN, Dolphin Server Technology, Cray
CERN, Dolphin Server Technology, Cray Research, Sequent, AT&amp;T, Digital Equipment Corporation, McDonnell Douglas, National Semiconductor, Stanford Linear Accelerator, Tektronix, Texas Instruments, Unisys، دانشگاه اسلو، دانشگاه ویسکانسین. هدف اصلی یک استاندارد واحد برای همه گذرگاه‌های کامپیوتر بود. این کارگروه خیلی زود ایده استفاده از ارتباط نقطه به نقطه در شکل حلقه‌های درج را مطرح ساخت. این امر افزون بر مجاز کردن تراکنش‌های موازی، از ایجاد خازن توده‌ای، مشکلات طول/سرعت فیزیکی محدود نور و بازتاب‌های خرد
مشکلات طول/سرعت فیزیکی محدود نور و بازتاب‌های خرد جلوگیری می‌کند. استفاده از حلقه‌های درج به Manolis Katevenis نسبت داده می‌شود که آن را در یکی از جلسات اولیه کارگروه پیشنهاد کرد. گروه کاری برای توسعه استاندارد توسط دیوید بی. گوستاوسون (رئیس) و دیوید وی. جیمز (معاون رئیس) رهبری شد. دیوید وی جیمز در نوشتن مشخصات از جمله C-code قابل اجرا مشارکت قابل توجهی داشت. [نیاز به منبع] گروه Stein Gjessing در دانشگاه اسلو از روش‌های رسمی برای تأیید پروتکل انسجام استفاده کردند و Dolphin Server Technology یک تراشه
کردند و Dolphin Server Technology یک تراشه کنترل‌گر گره شامل منطق انسجام حافظه پنهان را پیاده‌سازی کرد. نسخه‌ها و مشتقات مختلف SCI توسط شرکت‌هایی مانند Dolphin Interconnect Solutions, Convex, Data General AViiON (با استفاده از کنترل‌کننده حافظه پنهان و تراشه‌های کنترل‌کننده پیوند از Dolphin), Sequent و Cray Research پیاده‌سازی شدند. Dolphin Interconnect Solutions یک مشتق متصل PCI و PCI-Express از SCI را پیاده‌سازی کرد که دسترسی به حافظه مشترک غیر منسجم را فراهم می‌کند. این پیاده‌سازی توسط Sun Microsystems
می‌کند. این پیاده‌سازی توسط Sun Microsystems برای خوشه‌های پیشرفته خود، گروه Thales و چندین برنامه دیگر از جمله برنامه‌های حجمی برای ارسال پیام در خوشه‌بندی HPC و تصویربرداری پزشکی استفاده شد. SCI اغلب برای پیاده‌سازی معماری‌های دسترسی غیریکنواخت حافظه مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین توسط Sequent Computer Systems به عنوان گذرگاه حافظه پردازنده در سیستم‌های NUMA-Q خود استفاده شد. Numascale یک مشتق برای ارتباط با HyperTransport منسجم ایجاد کرد. استاندارد. استاندارد دو سطح رابط را تعریف می‌کند: این ساختار
استاندارد دو سطح رابط را تعریف می‌کند: این ساختار به پیشرفت‌های جدید در فناوری رابط فیزیکی اجازه می‌دهد تا به راحتی بدون هیچ گونه طراحی مجدد در سطح منطقی سازگار شوند. مقیاس‌پذیری برای سیستم‌های بزرگ از طریق یک مدل انسجام حافظه پنهان مبتنی بر دایرکتوری توزیع شده به دست می‌آید. (مدل‌های محبوب دیگر برای انسجام حافظه نهان مبتنی بر استراق سمع (جاسوسی) تراکنش‌های حافظه در سراسر سیستم است - طرحی که خیلی مقیاس پذیر نیست) در SCI هر گره حاوی یک فهرست با اشاره گر به گره بعدی در یک لیست پیوندی است که یک خط حافظه پنهان
بعدی در یک لیست پیوندی است که یک خط حافظه پنهان خاص را به اشتراک می‌گذارد. SCI یک فضای آدرس مسطح ۶۴ بیتی (۱۶ اگزابایت) را تعریف می‌کند که در آن ۱۶ بیت برای شناسایی یک گره (۶۵۵۳۶ گره) و ۴۸ بیت برای آدرس درون گره (۲۵۶ ترابایت) استفاده می‌شود. یک گره می‌تواند شامل تعداد زیادی پردازنده و/یا حافظه باشد. استاندارد SCI یک شبکه سوئیچینگ بسته را تعریف می‌کند. توپولوژی‌ها. SCI می‌تواند برای ساخت سیستم‌هایی با انواع توپولوژی‌های سوئیچینگ از سوئیچینگ متمرکز تا سوئیچینگ کاملاً توزیع شده استفاده شود: رایج‌ترین روش برای
کاملاً توزیع شده استفاده شود: رایج‌ترین روش برای توصیف این توپولوژی‌های چند بعدی، n-مکعب k-ary (یا توری) است. مشخصات استاندارد SCI چندین توپولوژی از این قبیل را به عنوان نمونه ذکر می‌کند. چنبره دو بعدی ترکیبی از حلقه‌های دو بعدی است. جابجایی بین دو بعد به یک قابلیت سوئیچینگ کوچک در گره نیاز دارد. این را می‌توان به سه بعد یا بیشتر گسترش داد. مفهوم حلقه‌های تاشو همچنین می‌تواند برای توپولوژی‌های Torus اعمال شود تا از هر گونه اتصال طولانی جلوگیری شود. معاملات. SCI اطلاعات را در بسته‌ها ارسال می‌کند. هر بسته