payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شوک‌های منفی مانند از دست دادن شغل باعث می‌شود افراد از سیاست‌های توزیع مجدد و سیاست‌های اجتماعی گسترده‌تر حمایت کنند. برخی شواهد نشان می‌دهد که شوک‌های اقتصادی منفی باعث می‌شود افراد اعتماد خود را به نظام‌های سیاسی از دست بدهند، اگرچه این فرسایش اعتماد اغلب موقتی است و در طول زمان مجدداً بازمی‌گردد. بخش محدودی از رای‌دهندگان ممکن است در واکنش به شوک‌های اقتصادی، الگوهای رای دهی خود را تغییر دهند. این تغییرات می‌تواند شامل حمایت از نامزدها و سیاست‌هایی باشد که ضد نظام و ساختار فعلی، عوام‌گرا یا چپ‌گرا
باشد که ضد نظام و ساختار فعلی، عوام‌گرا یا چپ‌گرا باشد. همچنین رای‌دهندگان ممکن است در واکنش به شوک‌های اقتصادی دیگر رای ندهند. شوک‌های مثبت اقتصادی نیز با افزایش اعتماد به نهادهای دولتی مرتبط شده‌اند.
جنگ صلیبی پروسی مجموعه‌ای از لشکرکشی‌های صلیبیان کاتولیک رومی، به رهبری شوالیه‌های تتونیک، برای مسیحی‌سازی اجباری پروسی‌های پاگان بود. شوالیه‌های تتونیک که پس از چندین لشکرکشی ناموفق از سوی پادشاهان مسیحی لهستان فراخوانده شدند، جنگ‌های ضد پروسی‌ها، لیتوانیایی‌ها و ژمایتیایی‌ها را در سال ۱۲۳۰ آغاز کردند. شوالیه‌ها در پایان سدهٔ سیزدهم، که چندین شورش پروسی را سرکوب کرده بودند، چیرگی خود سراسر پروس را بنا نهادند و بر پروسی‌ها از طریق دولت رهبانی خود حکومت می‌کردند. آن‌ها به مرور زبان پروسی و فرهنگ دین
می‌کردند. آن‌ها به مرور زبان پروسی و فرهنگ دین پیشا-مسیحی پروسی‌ها را با ترکیبی از نیروی فیزیکی و تفکری از میان بردند. برخی پروسی‌ها به کشور همسایه لیتوانی پناه بردند. ماموریت‌ها و درگیری‌های نخستین. ولفستان از هدبی، یکی از مأموران آلفرد بزرگ، به پروسی‌های دریانورد و دامدار به عنوان یک مردم خودسالار و نیرومند اشاره می‌کند. میشکو یکم، رهبر پولان‌ها، تلاش کرد قلمروی خود را از سرزمین فتح‌شدهٔ در دهانهٔ رود اودر تا پروس گسترش دهد. بولسواف یکم، پسر میشکوی یکم، فتوحات سرزمینی خود را به بزرگی گسترش داد و از
فتوحات سرزمینی خود را به بزرگی گسترش داد و از آدالبرت از پراگ به هدف فتح پروس در سال ۹۹۷ استفاده کرد، اما مبلغ مذهبی توسط بومی‌ها کشته شد. برونو از کوئرفورت، پس از کمی موفقیت میان پروسی‌ها، همچنین در سال ۱۰۰۹ کشته شد. بولسواف یکم فتوحات خود در سرزمین‌های محاط ادامه داد و در سال ۱۰۱۵ جمعیت‌های بومی بخش‌های بزرگی از پروس را ویران کرد. لهستانی‌ها ضد همسایگان خود، پروسی‌ها، یوتوینگیایی‌ها و وندها در دو سدهٔ پسین جنگیدند. در حالی که لهستانی‌ها به دنبال چیرگی پروس تحت حمایت آسان‌سازی مسیحی‌سازی پروسی‌ها به
پروس تحت حمایت آسان‌سازی مسیحی‌سازی پروسی‌ها به مسیحیت بودند، پروسی‌ها در حملات متقابل، بردگان را در سرزمین‌های مرزی خئومنو و مازوویا اسیر کردند. بخش زیادی از پروسی‌ها غسل تعمید را به اجبار پذیرفتند تنها برای اینکه پس از پایان درگیری‌ها به باورهای مدهبی بومی برگردند. هنری از ساندومیژ در سال ۱۱۶۶ در حال جنگیدن با پروسی‌ها کشته شد. بولسواف چهارم و کاژیمیش دوم هر کدام سپاهیان بزرگی به پروس گسیل کردند؛ در حالی که نیروهای بولسواف در جنگ چریکی شکست خوردند، کاژیمیش تا مرگش در سال ۱۱۹۴ صلح را تحمیل کرد. پادشاه
تا مرگش در سال ۱۱۹۴ صلح را تحمیل کرد. پادشاه والدمار دومِ دانمارک نیز تا اسارت در سال ۱۲۲۳ لشکرکشی‌های دانمارکی در سامبیا را پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۲۰۶، اسقف سیسترسی‌، کریستیان از اولیوا، با پشتیبانی پادشاه دانمارک و دوک‌های لهستانی، هنگام رسیدن به سرزمین خئومنو جنگ‌زده، استعمار بومی‌ها را در وضعیتی بهتر از حد انتظار یافت. او که الهام گرفت، برای آمادگی یک مأموریت بزرگ‌تر به رم رفت. هنگامی که در سال ۱۲۱۵ به خئومنو برگشت، کریستیان پروسی‌ها را به دلیل کنش‌های برادران لیوونی شمشیر در لیوونی یا ترسِ گسترش
برادران لیوونی شمشیر در لیوونی یا ترسِ گسترش مسیحی لهستانی خشمگین و خشن یافت. پروسی‌ها خئومنو و پومرلیا را فتح کردند و خئومنو و لوباوا را محاصره کردند و به نوکیشان مسیحی اجازهٔ بازگشت به باورهای بومی پیشا-مسیحی را دادند. به دلیل افزایش شدت حملات متقابل، پاپ هونوریوس سوم در ماری ۱۲۱۷ یک مهر و موم پاپ به کریستیان فرستاد و به او اجازهٔ موعظه کردن یک جنگ صلیبی ضد پروسی‌های مقاوم داد. سال بعد پروسی‌ها به سرزمین خئومنو و مازوویا دوباره حملهٔ متقابل کردند و ۳۰۰ کلیسا را برای انتقام تاراج کردند. دوک کنراد یکم
کلیسا را برای انتقام تاراج کردند. دوک کنراد یکم مازوویا موفق شد با پرداخت غرامت بزرگی پروسی‌ها را بیرون کند که هرچند تنها به تشویق پروسی‌ها منجر شد. جنگ صلیبی ۲۳-۱۲۲۲. هونوریوس سوم خواستار یک جنگ صلیبی به رهبری کریستیان از اولیوا شد و نماینده پاپ را اسقف بزرگ گینیزنا، وینتسنتی نیاوک برگزید. صلیبیان آلمانی و لهستانی در ۱۲۱۹ در مازوویا گرد هم آمدند، اما برنامه‌ریزی جدی در ۱۲۲۲ تنها هنگام رسیدن اشرافی مانند دوک هنری از سیلزی، اسقف بزرگ لارنتیوس از وروتسواف و لارنتیوس از لبوس انجام گرفت. حاکمان بر این موافقت
لارنتیوس از لبوس انجام گرفت. حاکمان بر این موافقت کردند که تمرکز اصلی بازسازی دژ استعماری خئومنو بود که دژ آن تقریباً به کل بازسازی شد. هرچند تا سال ۱۲۲۳، بیشتر جنگجویان صلیبی منطقه را ترک کردند و پروسی‌ها سرزمین خئومنو و مازوویا را بار دیگر تاراج کردند که منجر به پناه بردن دوک کنراد به دژ پوتسک شد. سارماتیایی‌ها، حتی به گدانسک در پومرلیا نیز رسیدند. در سال ۱۲۲۵ یا ۱۲۲۸، چهارده شوالیهٔ آلمانی شمالی توسط کنراد و کریستیان برای تشکیل یک فرقه‌ نظامی بکارگماشته‌شدند. این گروه بعدها به عنوان محفل دوبرین شناخته
این گروه بعدها به عنوان محفل دوبرین شناخته شد. شوالیه‌های دوبرین ابتدا در راندان پروسی‌ها از سرزمین خئومنو موفق بودند، اما یک حملهٔ متقابل پروسی ضد آن‌ها و کنراد منجر به کشته‌شدن بیشتر شوالیه‌ها شد. دوک سوانتوپلک دوم در پومرانی به بازماندگان پناهندگی داد. فراخواندن شوالیه‌های تتونی. زمانی که کریستیان از اولیوا در رم بود، او با هرمان فون سالزا، استاد بزرگ شوالیه‌های تتونیک ملاقات کرد. با اجازهٔ دوک کنرادِ مازوویا و اشراف مازوویا، کریستیان در سال ۱۲۲۶ از شوالیه‌های تتونیک برای مقابله با پروسی‌ها درخواست کمک
تتونیک برای مقابله با پروسی‌ها درخواست کمک کرد. ثبات با پروسی‌ها سپس به کنراد اجازهٔ اینکه دوک بزرگ لهستان بشود را می‌داد. در حالی که هرمان به درخواست لهستانی‌ها علاقه‌مند بود، تمرکز او در کمک کردن به فریدریش دوم در جنگ صلیبی پنجم بود. به دلیل اخراج شوالیه‌ها از بورزنلند در پادشاهی مجارستان، هرمان نیز در تلاش‌های آینده به دنبال خودمختاری بیشتری برای نیروهای خود بود. هرمان با فریدریش دوم در ریمینی ملاقات کرد و پیشنهاد داد مطیع‌سازی پروسی‌ها باعث می‌شود بتوان راحت‌تر از مرزهای امپراتوری مقدس روم ضد مهاجمان
راحت‌تر از مرزهای امپراتوری مقدس روم ضد مهاجمان دفاع کرد و احتمالاً به ضدحمله‌های لیتوانیایی ضد جنگ‌های صلیبی مسیحی اشاره می‌کند. امپراتور مقدس روم موافقت خود را با شرکت در مهر و موم پاپی ریمینی در ۱۲۲۶ صادر کرد و به آنها سرزمین خئومنو یا کولمرلند و هر گونه فتوحات آینده را اعطا کرد. مأموریت تغییر دین پروسی‌ها تحت رهبری اسقف کریستیان از اولیوا باقی ماند. لشکرکشی‌های نخستین تتونیک. پس از دریافت یا ساختن ادعا بر کولمرلند در سال ۱۲۳۰، هرمان فون سالزا کنراد فون لاندزبرگ را به عنوان نماینده خود با نیروی کوچکی
لاندزبرگ را به عنوان نماینده خود با نیروی کوچکی شامل هفت شوالیه تتونیک و ۷۰-۱۰۰ ارباب و گروهبان به مازوویا به عنوان پیش‌لشکر فرستاد. آن‌ها مالکیت وُگِلسَنگ (در زبان آلمانی به معنای «ترانهٔ پرنده»)، یک دژ در حال ساخت توسط کنراد آن سوی شهر آیندهٔ تورون را بر عهده گرفتند. دیگر منابع اشاره می‌کنند که دو شوالیه ساخت وگلسنگ را در سال ۱۲۲۹ آغاز کردند اما به‌زودی توسط پروسی‌ها کشته شدند. کمی پس از رسیدن به وگلسنگ، کنراد فون لاندزبرگ دستور یورش‌های کوچک ضد پاگان‌ها در جنوب ویستولا را صادر کرد، منطقه‌ای که به نسبت
در جنوب ویستولا را صادر کرد، منطقه‌ای که به نسبت امنیت داشت و جمعیت آن ترکیبی از مسیحی و پاگان بود. نیروهای پشتیبان پس از کامل شدن ساخت به وگلسنگ آمدند. نیرویی شامل بیست شوالیه و ۲۰۰ گروهبان که توسط هرمان بالک رهبری می‌شد در سال ۱۲۳۰ رسید. در حالی که لشکرکشی‌های پیشین لهستانی به سوی شرق و سرزمین‌های نامسکون پروسی بود، شوالیه‌ها به سوی غرب برای ساخت دژهایی در کنار رود ویستولا تمرکز کردند. آن‌ها سالانه هرگاه شوالیه‌های صلیبی از غرب می‌آمدند لشکرکشی می‌کردند. لشکرکشی‌های نخستین در درجهٔ نخست شامل جنگجویان
لشکرکشی‌های نخستین در درجهٔ نخست شامل جنگجویان صلیبی لهستانی، آلمانی و پومرانیایی و همچنین برخی از نیروهای کمکی شبه نظامیان پروسی بود. دوک‌های لهستانی و پومرانیایی از طریق فراهم کردن نیروها و پایگاه‌هایشان ضروری بودند. بیشتر جنگجویان صلیبی با باورهای سکولار پس از پایان لشکرکشی‌ها به خانه بر می‌گشتند، و وظیفهٔ استوار کردن فتوحات و مستقر کردن دژهای نوساز را به عهدهٔ شوالیه‌های رهبانی واگذار می‌کردند. برخی از شوالیه‌های سکولار لهستانی مناطق خالی از سکنه، به‌ویژه در کولمرلند می‌گرفتند، هرچند بیشتر مناطق
به‌ویژه در کولمرلند می‌گرفتند، هرچند بیشتر مناطق فتح‌شده توسط شوالیه‌های تتونیک حفظ شد. مستعمران از امپراتوری مقدس روم به سوی شرق آمدند و هر سال شهر نویی بنیان‌گذاری می‌کردند. صلیبیان لشکرکشی به سوی پومسانیایی‌های همسایه و رهبرشان پپین را آغاز کردند. آن‌ها که از نیشاوا با کمک کنراد از مازوویا حمله می‌کردند، کنترل ویرانه‌های تورون امروزی را در دست گرفتند و به سوی روگو که تحت چیرگی پاگان‌ها بود حمله کردند. یک سرلشکر محلی پروسی عقب‌نشینی کرد و دژ را به دست نیروهای صلیبی سپرد، که سپس دژ پروسی را ویران کردند.
صلیبی سپرد، که سپس دژ پروسی را ویران کردند. سرلشکر فراری پروسی ناگهان پپین را به اسارت توسط شوالیه‌ها فریب داد که منجر به پایان مقاومت پروسی‌ها در کلومرلند شد. تا سال ۱۲۳۲، شوالیه‌ها دژ‌های خئومنو و تورون را بازسازی یا بنیان نهادند. پاپ گرگوری نهم درخواست نیروهای کمکی کرد که شامل ۵٬۰۰۰ کهنه‌سرباز تحت رهبری ماگدبورگ بود. در تابستان سال ۱۲۳۳، شوالیه‌ها یک ارتش صلیبی شامل ۱۰٬۰۰۰ سرباز را رهبری کردند و یک دژ در کفیدزن، پومسانیا بنیان نهادند. دوک‌های پومرلیایی سوانتوپلک و سامبور یک ارتش کوچک‌تر را برای حمله به
و سامبور یک ارتش کوچک‌تر را برای حمله به پوگسانیا در زمستان ۳۴-۱۲۳۳ آماده کردند. پس از یک نبرد نزدیک، پوگسانیایی‌های پاگان با ورود سواره نظام دوک در رودخانه یخ زده سیرگون شکسته شدند و میدان نبرد پس از این به عنوان «میدان مردگان» شناخته شد. ساختن یک دژ در رادزن خومینسکی در سال ۱۲۳۴ کولمرلند شرقی را باثبات کرد. از سال ۱۲۳۸ تا ۱۲۴۰، شوالیه‌های تتونیک ضد بارتیایی‌ها، ناتانگیایی‌ها و وارمیایی‌ها لشکرکشی کردند. نیروهای کوچکی از شوالیه‌های صلیبی در تلاش برای محاصرهٔ دژ وارمیایی هونِیدا قتل‌عام شدند، که باعث شد
دژ وارمیایی هونِیدا قتل‌عام شدند، که باعث شد مارشال دیتریش فون برنهایم با ارتش بزرگ‌تری برگردد. وقتی فرماندار وارمیایی کودرونه پیشنهاد داد که پاگان‌ها باید تسلیم شوند و تغییر مذهب دهند، توسط سربازان خود کشته شد و باعث شد دیتریش دژ را با موفقیت تسخیر کند. تلاش پروسی‌های محلی برای بازپس‌گیری دژ ناموفق بود و رهبر محلی پروسی پیوپسو کشته شد. نیروهای پشتیبان که توسط اتوی یکم ارسال شدند، چیرگی تتونی‌ها بر ناتانگیا و بارتیا را استوارسازی کرد. نخستین خیزش پروسی‌ها. پیشروی بیشتر شوالیه‌های تتونیک به پروس با رخداد
پیشروی بیشتر شوالیه‌های تتونیک به پروس با رخداد نخستین خیزش پروسی در ۱۲۴۲ کندتر شد. دوک مسیحی، سوانتوپلک از پومرلیا با پروسی‌های فتح‌شده متحد شد و از یک شورش مسلحانه ضد صلیبیان پشتیبانی کرد زیرا از گسترش سریع شوالیه‌ها به سرزمین‌های همسایه آگاه شده بود. گنجایش مقاومت شوالیه‌های تتونیک تضعیف شده بود، زیرا جنگجویان صلیبی کمتری از آلمان می‌آمدند و میان شاهزادگان لهستانی اختلافاتی بود. سواره‌نظام صلیبی‌ها و توپخانهٔ کمان زنبورکی در زمین هموار کارآمد بود، اما پروسی‌ها در درگیری‌های کوچک‌تر جنگلی باتجربه‌تر
پروسی‌ها در درگیری‌های کوچک‌تر جنگلی باتجربه‌تر بودند. در حالی که پروسی‌ها و پومرلیایی‌ها بیشتر دژهای تتونیک را اشغال می‌کردند و شوالیه‌ها را در رنسن در ۱۲۴۴ شکست دادند، آن‌ها دارای توانایی محاصره‌ای برای تمام کردن کار شوالیه‌ها نبودند. آلمانی‌ها سیاست و دیپلماسی خود برای تفرقه میان سوانتوپلک و پروسی‌ها به کار بردند. لهستانی‌ها به‌دنبال سرزمین‌های شاهزادهٔ پومرلیایی در کنار رود ویستولا بودند، در حالی که نمایندهٔ پاپ، پاپ اوربان چهارم آینده، از مسیحی‌ها می‌خواست تمرکز خود را به جای جنگ با خودشان ضد
می‌خواست تمرکز خود را به جای جنگ با خودشان ضد بت‌پرستان بگذارند. سوانتوپلک در سال ۱۲۴۸ دست از پشتیبانی از پروسی‌ها برداشت و بیشتر پروسی‌ها در فوریه ۱۲۴۹ با پیمان کرایستبورگ صلح را پذیرفتند. پیمان‌نامه آزادی‌های مدنی و خودمختاری قابل‌توجهی را به بومیان مسیحی‌شده می‌داد. در حالی که بیشتر قبایل موارد پیمان‌نامه را دنبال کردند، جنگیدن متناوب تا سال ۱۲۵۳ ادامه یافت و ناتانگیایی‌ها حتی در نوامبر ۱۲۴۹ در نبرد کروکن شوالیه‌ها را شکست دادند.
میرزا احمد کفایی فرزند آخوند خراسانی(زادهٔ ۱۲۶١ در نجف _ درگذشتهٔ ۶ دی ١٣۵٠ در مشهد) فقیه و مجتهد اصولی و از روحانیان شیعه اهل ایران بود. زندگی‌نامه. وی به سال ١٢۶١ در نجف متولد شد.او برادر کوچکتر میرزا مهدی خراسانی و محمد آقازاده خراسانی، برادر بزرگتر حسن کفائی و پدر جعفر و حمید کفائی و فرزند آخوند خراسانی از روحانیون به نام شیعی است. میرزا احمد دروس مقدماتی و حوزوی را نزد استادانی چون شیخ ابراهیم دشتی، ابوالحسن اصفهانی و دروس معقول و منقول را نزد آيت‌الله احمد شیرازی آموخت. وی همچنین ده سال نزد پدرش دروس
احمد شیرازی آموخت. وی همچنین ده سال نزد پدرش دروس حوزوی را فراگرفته و به حکم پدر محمدکاظم آخوند خراسانی به درجه اجتهاد رسید. احمد کفایی در کنار پدرش در جنبش مشروطه حضور فعال داشت. او همچنین از حامیان انقلاب مردم عراق علیه انگلیسی‌ها در کنار میرزای شیرازی بود. درگذشت. میرزا احمد کفایی در ۶ دی۱۳۵۰ شمسی مصادف با ۸ ذی القعده ۱۳۹۱، در سن ۸۹ سالگی در مشهد درگذشت و پیکرش را در رواق دارالسعاده حرم امام رضا در کنار برادرش میرزا مهدی خراسانی به خاک سپردند.
استان‌های یمن به ۳۳۳ زیربخش تقسیم می‌شوند که ناحیه () نامیده می‌شوند. این ناحیه‌ها نیز به ۲٬۲۱۰ عزلت یا دهستان تقسیم می‌شوند. فهرست زیر دربرگیرندهٔ ناحیه‌های یمن بر پایهٔ استان‌های این کشور است.
مطلاع () نام پشته و خط‌الرأسی در استان جهرای کویت است که با ارتفاع ۱۴۲ متر، بیشترین ارتفاع نسبی را در این کشور دارد، در حالی که بلندترین نقطه این کشور نیست. تاریخ. طی جنگ خلیج فارس، نیروهای عراق قصد داشتند در حالی که روی این خط‌الرأس بودند برای تهدید عربستان سعودی بمب پرتاب کنند. در فوریه 1991، هواپیماهای آمریکایی به نیروهای عراقی در حال عقب‌نشینی که از کویت در حال فرار از کویت یه‌سمت بصره در «بزرگراه مرگ» بودند، حمله کردند.
رابرت میلکینز (زاده ۶ مارس ۱۹۷۶) یک بازیکن حرفه ای اسنوکر انگلیسی است. از او به عنوان یکی از به‌طور ذاتی با استعدادترین و سریع‌ترین بازیکنان یاد می‌شود، از زمانی که کارت شرکت در مسابقات حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۹۸ به دست آورد همچنان با ثبات در جمع حرفه‌ای‌ها قرار دارد. میلکینز در سال ۲۰۱۴ به بالاترین رده‌بندی یا رتبه شغلی خود یعنی ۱۲ رسید و به مدت دو دهه در جمع ۳۲ بازیکن برتر جهان قرار داشته‌است. میلکینز در سن ۴۶ سالگی، پس از اینکه ۲۷ سال در جمع حرفه‌ای‌ها قرار داشت اولین عنوان رنکینگ خود را در مسابقات آزاد
داشت اولین عنوان رنکینگ خود را در مسابقات آزاد جبل الطارق ۲۰۲۲ ()به دست آورد، و تبدیل به مسن‌ترین برنده یک رویداد رنکینگ (به معنی مؤثر در رتبه) از زمان بازیکنی به نام داگ مانتجوی (Doug Mountjoy) در مسابقات قهرمانی بریتانیا در سال ۱۹۸۸ شد. او دومین عنوان معنی مؤثر در رتبه خود را در مسابقات آزاد ولز ۲۰۲۳ ()به دست آورد و به دلیل موفقیت بیشتر در جمع‌آوری مجموع جایزه‌های برنده شده نسبت به سایرین در یک فصل از سری هشتم BetVictor از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ به او پاداش ۱۵۰۰۰۰ پوندی دیگری نیز اعطا شد. حرفه. میلکینز در سال
پوندی دیگری نیز اعطا شد. حرفه. میلکینز در سال ۱۹۹۵ حرفه ای شد، اما در فصل‌های ۱۹۹۶/۱۹۹۷، از بین حرفه‌ای‌ها کنار رفت، اما یک سال بعد از طریق تور بریتانیا دوباره بازگشت.
نظریه مدرنیزاسیون (به انگلیسی:Modernization theory) برای توضیح فرایند مدرنیزاسیون در جوامع استفاده می‌شود. نظریه‌های «کلاسیک» مدرنیزاسیون دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی از تحلیل‌های جامعه‌شناختی کارل مارکس، امیل دورکیم و خوانش جزئی ماکس وبر استفاده کردند و به شدت تحت تأثیر نوشته‌های تالکوت پارسونز، جامعه‌شناس هارواردی قرار گرفتند. نظریه مدرنیزاسیون یک پارادایم مسلط در علوم اجتماعی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بود و سپس نزول یافت. پس از سال ۱۹۹۱ میلادی، فرانسیس فوکویاما در مورد پایان جنگ سرد به عنوان تأییدی بر
فوکویاما در مورد پایان جنگ سرد به عنوان تأییدی بر نظریه مدرنیزاسیون نوشت و نظریه مدرنیزاسیون دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. نظریه مدرنیزاسیون همچنان یک مدل بحث‌برانگیز است. مدرنیزاسیون به مدلی از گذار پیشرونده از جامعه «پیش مدرن» یا «سنتی» به جامعه «مدرن» اشاره دارد. نظریه مدرنیزاسیون نشان می‌دهد که جوامع سنتی با اتخاذ شیوه‌های مدرن تر توسعه خواهند یافت. طرفداران نظریه مدرنیزاسیون ادعا می‌کنند که دولت‌های مدرن ثروتمندتر و قدرتمندتر هستند و شهروندان آن‌ها برای برخورداری از استانداردهای زندگی آزادتر هستند..
برخورداری از استانداردهای زندگی آزادتر هستند.. پیشرفت‌هایی مانند فناوری داده‌های جدید و نیاز به به روز رسانی روش‌های سنتی در حمل و نقل، ارتباطات و تولید، مدرنیزاسیون را ضروری یا حداقل بر وضعیت موجود ترجیح می‌دهد. این دیدگاه، نقد را دشوار می‌کند، زیرا به این معناست که چنین تحولاتی محدودیت‌های تعامل انسانی را کنترل می‌کند و نه برعکس. و با این حال، ظاهراً متناقض، همچنین به این معناست که عامل انسانی سرعت و شدت مدرن‌سازی را کنترل می‌کند؛ فرضاً، جوامعی که تحت سیطره سنت قرار می‌گیرند، معمولاً به اشکالی از حکومت
سنت قرار می‌گیرند، معمولاً به اشکالی از حکومت می‌رسند که توسط اصول انتزاعی دیکته می‌شود. طبق این نظریه اعتقادات مذهبی سنتی و ویژگی‌های فرهنگی معمولاً با فراگیر شدن مدرنیزاسیون اهمیت کمتری پیدا می‌کنند. این نظریه به عوامل داخلی یک کشور نگاه می‌کند در حالی که فرض می‌کند با کمک و یاری می‌توان کشورهای «سنتی» را به همان روشی که کشورهای توسعه یافته تر به توسعه رسیده‌اند نیز توسعه یابند. نظریه مدرنیزاسیون هم سعی در شناسایی متغیرهای اجتماعی دارد که به پیشرفت و توسعه اجتماعی جوامع کمک می‌کنند و هم به دنبال تبیین
اجتماعی جوامع کمک می‌کنند و هم به دنبال تبیین روند تکامل اجتماعی است. نویسندگانی مانند دانیل لرنر به صراحت مدرنیزاسیون را با غرب‌گرایی یکی می‌دانند. امروزه مفهوم مدرنیزاسیون به سه معنی مختلف درک می‌شود: ۱) توسعه داخلی اروپای غربی و آمریکای شمالی مربوط به عصر جدید اروپا. ۲) به عنوان فرآیندی که طی آن کشورهایی که جزو کشورهای گروه اول نیستند، هدفشان عقب نزدیک شدن به کشورهای گروه اول است. ۳) به عنوان فرآیندهای توسعه تکاملی مدرن‌ترین جوامع (اروپا غربی و آمریکای شمالی)، یعنی مدرنیزاسیون به عنوان یک فرایند دائمی
شمالی)، یعنی مدرنیزاسیون به عنوان یک فرایند دائمی که از طریق اصلاحات و نوآوری امروزه به معنای گذار به یک جامعه فراصنعتی است. مورخان مدرنیزاسیون را به فرآیندهای شهرنشینی و صنعتی‌سازی و گسترش آموزش مرتبط می‌دانند. همان‌طور که کندال (۲۰۰۷) اشاره می‌کند، «شهرنشینی با مدرنیزاسیون و روند سریع صنعتی شدن همراه بود.» در نظریه انتقادی جامعه‌شناسی، مدرنیزاسیون با فرآیندی فراگیر از عقلانیت مرتبط است. هنگامی که مدرنیزاسیون در یک جامعه افزایش می‌یابد، فرد اهمیت فزاینده ای پیدا می‌کند و در نهایت جایگزین خانواده یا جامعه
پیدا می‌کند و در نهایت جایگزین خانواده یا جامعه به عنوان واحد اساسی جامعه می‌شود. نظریه مدرنیزاسیون همچنین موضوعی است که در کلاس‌های سنتی تاریخ جهانی تدریس می‌شود. نظریه مدرنیزاسیون در معرض نقدهایی است که ریشه آنها را می‌توان در میان ایدئولوژی‌های سوسیالیستی و بازار آزاد، نظریه‌پردازان نظام‌های جهانی، نظریه‌پردازان جهانی‌سازی و نظریه‌پردازان وابستگی و … یافت. نظریه مدرنیزاسیون نه تنها بر فرایند تغییر بلکه بر پاسخ به آن تغییر نیز تأکید دارد. همچنین ضمن اشاره به ساختارهای اجتماعی و فرهنگی و انطباق فناوری‌های
به ساختارهای اجتماعی و فرهنگی و انطباق فناوری‌های جدید، به پویایی‌های داخلی نیز می‌پردازد. ایران. فرآیند نوسازی در ایران به چهار دوره تقسیم می‌شود: دوره اول، نوسازی در دوره قاجار؛ دوره دوم، نوسازی در دوره مشروطه؛ دوره سوم، نوسازی در دوره پهلوی و دوره چهارم، نوسازی در دوره جمهوری اسلامی. پیشگامان نوسازی در ایران عباس میرزا، قائم مقام فراهانی و امیرکبیر بودند. آن‌ها اقداماتی برای اصلاح و نوسازی ایران انجام دادند. در واقع، نوسازی ایران توسط عباس میرزا از طریق نوسازی نظامی آغاز شد. مرحله دوم نوسازی در ایران
نوسازی نظامی آغاز شد. مرحله دوم نوسازی در ایران توسط قائم مقام فراهانی انجام شد که تلاش کرد عناصر نوسازی را وارد بوروکراسی کند. سومین گام نوسازی در ایران توسط امیرکبیر، صدراعظم شاه، برداشته شد. پس از تأسیس سلسله پهلوی، برنامه نوسازی توسط رضا شاه و پسرش محمدرضا ادامه یافت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷، نوسازی متوقف نشد و تا کنون ادامه داشته است.
مورای هیل یا تپه مواری () بلندترین نقطه جزیره کریسمس است که ۳۵۷ متر (۱۱۷۱ فوت) بالاتر از سطح دریا قرار دارد. ارتفاع آن برای اولین بار در سال ۱۸۵۷اندازه‌گیری شد، هرچند موقعیت جزیره در سال ۱۶۱۵ تعیین شده بود. فلات اطراف قله متراکم و همیشه سبز است، اگرچه تنوع زیستی درختان در مقایسه با مناطق مشابه جنگل‌های بارانی قاره‌ای محدود است. مورای هیل بخشی از پارک ملی جزیره کریسمس است که با مساحت ۸۵ کیلومتر مربع (۳۳ مایل مربع) گوشه جنوب‌غربی جزیره را پوشانده‌است. مساحت کل جزیره تقریباً ۱۳۵ کیلومتر مربع (۵۲ مایل مربع)
کل جزیره تقریباً ۱۳۵ کیلومتر مربع (۵۲ مایل مربع) است.
ناحیهٔ فرع العدین یک ناحیه در یمن است که در استان اب واقع شده‌است. ناحیه فرع العدین ۸۹٬۰۱۱ نفر جمعیت دارد.
ساوت آیلند (جزیره جنوبی)، جزایر کوکوس () جنوبی‌ترین و شرقی‌ترین جزیره در بین جزایر کوکوس متعلق به استرالیا‌است که در شرق اقیانوس هند قرار دارد. این جزیره بخشی از آب‌سنگ‌های حلقوی جزایر ساوت کیلینگ است. این جزیره غیرمسکونی با مساحت ۳٫۶۳ کیلومتر مربع (۱٫۴۰ مایل مربع)، پس از وست آیلند دومین جزیره بزرگ این مجمع‌الجزایر است. ساوت آیلند در ۹۴۴ کیلومتری (۵۸۷ مایل) جنوب غربی نزدیک‌ترین جزیره اندونزی یعنی جزیره اینگانو و ۱۰۸۸ کیلومتر (۶۷۶ مایل) در سواحل جاوه واقع شده‌است. جزیره کریسمس که آن هم استرالیایی است، در ۹۵۶
جزیره کریسمس که آن هم استرالیایی است، در ۹۵۶ کیلومتری (۵۹۴ مایل) در جهت غرب – شمال غربی این جزیره است. جزیره جنوبی ۹ متر (۳۰ فوت) ارتفاع دارد که آن را به بلندترین نقطه در جزایر کوکوس (کیلینگ) تبدیل می‌کند.
سندروم استعفا یک وضعیت کاتاتونی است که باعث کاهش هوشیاری می‌شود که برای اولین بار درسال ۱۹۹۰ در سوئد توصیف شد. این عارضه بر کودکان و نوجوانانی که عمدتاً از نظر روان‌شناسی آسیب دیده‌اند، در بحبوحه یک فرایند مهاجرتی سخت و طولانی تأثیر می‌گذارد. بر اساس گزارش‌ها، جوانان دچار علائم افسردگی می‌شوند، از نظر اجتماعی منزوی می‌شوند و در واکنش به استرس و ناامیدی بی‌حرکت و بی‌حرف می‌شوند. در بدترین حالت، کودکان هر گونه غذا یا نوشیدنی را رد می‌کنند و باید با لوله-تغذیه، تغذیه شوند. این وضعیت می‌تواند برای سال‌ها ادامه
تغذیه شوند. این وضعیت می‌تواند برای سال‌ها ادامه داشته باشد. بهبودی طی چند ماه تا سالها اتفاق می‌افتد و ادعا می‌شود که به بازگرداندن امید به خانواده بستگی دارد. علائم و نشانگان. افراد مبتلا (عمدتاً کودکان و نوجوانان) ابتدا علائم اضطراب و افسردگی (به ویژه بی‌تفاوتی، بی‌حالی) را نشان می‌دهند، سپس از دیگران کناره‌گیری می‌کنند و از خود مراقبت می‌کنند. درنهایت ممکن است وضعیت آنها به حالت بهت پیش برود، یعنی راه رفتن، غذاخوردن، صحبت‌کردن را متوقف کنند و بی‌اختیاری رشد کند. در این مرحله بیماران به‌ظاهر ناهشیار
رشد کند. در این مرحله بیماران به‌ظاهر ناهشیار هستند و تغذیه لوله‌ای حیاتی است. این وضعیت می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه داشته باشد. بهبودی پس از بهبود شرایط زندگی اتفاق می‌افتد و با بازگشت تدریجی به آنچه به نظر می‌رسد عملکرد طبیعی است، رخ می‌دهد. بیماری‌شناسی. سندروم استعفا (RS) و نشانگان امتناع فراگیر ویژگی‌های مشترک و عوامل سبب‌شناختی دارند. با این حال، اولی به وضوح با ضربه‌روانی و شرایط نامطلوب زندگی مرتبط است. هیچ‌کدام در سامانه‌های طبقه‌بندی استاندارد روان‌پزشکی گنجانده نشده‌است. همه‌گیرشناسی.
روان‌پزشکی گنجانده نشده‌است. همه‌گیرشناسی. این نشانگان که به عنوان یک نشانگان محدود به فرهنگ دیده شده، اولین بار در سوئد در میان کودکان پناهجویان از کشورهای شوروی سابق و یوگسلاوی مشاهده و توصیف شد. در سوئد، صدها کودک مهاجر که با امکان اخراج مواجه هستند، از دهه ۱۹۹۰ تشخیص داده شده‌اند. به عنوان مثال، ۴۲۴ مورد بین سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ گزارش شده‌است و ۲٫۸ درصد از ۶۵۴۷ درخواست پناهندگی ارسال‌شده برای کودکان در سال ۲۰۰۴ تشخیص داده شد. همچنین در کودکان پناهنده منتقل شده از استرالیا به مرکز پردازش منطقه‌ای نائورو
شده از استرالیا به مرکز پردازش منطقه‌ای نائورو مشاهده شده‌است. "اکونومیست" در سال ۲۰۱۸ نوشت که پزشکان بدون مرز (MSF) از گفتن اینکه چه تعداد از کودکان ساکن نائورو ممکن است به نشانگان تَرک ضربه‌ای مبتلا باشند، خودداری کردند. گزارشی که در اوت ۲۰۱۸ منتشرشد نشان‌داد که حداقل ۳۰ مورد وجود دارد. پروژه دادگری ملی، یک مرکز حقوقی، امسال ۳۵ کودک را از نائورو آورده‌است. تخمین‌زده می‌شود که هفت نفر مبتلا به آراس و سه نفر به روان‌پریشی مبتلا بودند. نگرانی‌ها. این پدیده زیر سؤال رفته‌است، به طوری که دو کودک
این پدیده زیر سؤال رفته‌است، به طوری که دو کودک گزارش‌داده‌اند که توسط والدین خود مجبور به رفتار بی‌احساسی برای افزایش شانس دریافت مجوز اقامت شده‌اند. همان‌طور که سوابق پزشکی نشان می‌دهد، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی از این کلاهبرداری آگاه بودند و شاهد والدینی بودند که فعالانه کمک به فرزندان خود را رد کردند اما در آن زمان سکوت کردند. بعداً، تلویزیون سوئد، پخش‌همگانی تلویزیون عمومی سوئد، به‌خاطر ناکامی در کشف حقیقت توسط روزنامه‌نگار تحقیقی، ژان ژوزفسون، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در مارس ۲۰۲۰، گزارشی به
مورد انتقاد قرار گرفت. در مارس ۲۰۲۰، گزارشی به نقل از آژانس ارزیابی پزشکی و اجتماعی سوئد، اس‌بی‌یو، گفت: «هیچ مطالعه علمی وجود ندارد که به چگونگی تشخیص نشانگان تَرک‌آسیب‌زا پاسخ دهد، یا اینکه چه درمانی موثر است».
ریم یا رامی (به انگلیسی Rummy) گروهی از بازی‌های کارتی تطبیقی است که به دلیل گیم‌پلی مشابه با هم بر اساس تطبیق با رتبه یا توالی و خال یکسان قابل توجه است. هدف اصلی در هر شکلی از ریم، ساختن ترکیب‌هایی است که می‌توانند ست (سه یا چهار تا از یک نوع رتبه یکسان) یا ران (سه یا چند کارت متوالی از یک خال) باشند که یا اولین نفر با کمترین امتیاز شوند یا امتیازاتشان از رقیبان بیشتر شود. جین رامی از جمله بازی‌های این خانواده است. بازی اصلی. بازی اصلی ریم (به انگلیسی Rummy)، یک بازی تطبیقی دو یا چند نفره است. هدف اصلی در
یک بازی تطبیقی دو یا چند نفره است. هدف اصلی در این بازی خلاص شدن از کارت‌های دست با ساختن گروه (به انگلیسی Set) یا ردیف (به انگلیسی Run) است. در این بازی گروه به معنی حداقل سه کارت هم‌مقدار (مثلا ۴ دل، ۴ خشت و ۴ پیک یا مثلاً شاه دل، شاه پیک، شاه خشت و شاه گشنیز) و ردیف به معنی حداقل سه کارت با مقادیر پشت سرهم (مثلا ۸، ۹، ۱۰، سرباز و بی‌بی همگی پیک یا مثلاً تک، دو و سه همگی دل) است. این بازی می‌تواند با یک دست ورق یا بیشتر انجام شود. همچنین می‌توان این بازی را با جوکر یا بدون آن انجام داد. شروع بازی. بسته