payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌گرفت. حملات وایکینگ‌ها که در ابتدا محدود به سواحل ایرلند بود، در دهه ۸۳۰ شروع به پیشروی در مناطق داخلی جزیره کردند. یکی از مشهورترین مهاجمان وایکینگ به ایرلند سرداری به نام تورگیس بود. ایرلند که از اختلافات داخلی شدید رنج می‌برد، قادر نبود که در برابر تهاجم وایکینگ‌ها مقاومت کند. کتاب سالنامه اولستر (آلستر) که وقایع ایرلند در قرون وسطی را ثبت کرده‌است، شرح می‌دهد که چندین بار وایکینگ‌ها به آرما، مرکز مذهبی ایرلند، یورش بردند و کلیساها و سایر اماکن مقدس را غارت کردند. دامنه این غارت‌ها حتی به تارا، مقر
را غارت کردند. دامنه این غارت‌ها حتی به تارا، مقر شاه اعلای ایرلند که مقامی تشریفاتی بود، نیز رسید. خبر این پیروزی‌ها به گوش بقیه نورس‌ها رسید و مهاجمان بیشتری از نروژ و جزایر نزدیک ایرلند (که توسط نروژی‌ها فتح شده بود) به ایرلند آمدند. وایکینگ‌ها مهاجم علاوه بر غارت و چپاولگری، شروع به ساخت اقامتگاه‌ها و دژهایی برای خود کردند که به لانگ فورت مشهور است. اولین لانگ فورت حوالی سال ۸۴۱ در دوبلین، پایتخت امروزی ایرلند، ساخته شد. ایرلند تا پیش از هجوم وایکینگ‌ها، فاقد شهرهای بزرگ بود و تنها شامل مزارع، کلیساها
فاقد شهرهای بزرگ بود و تنها شامل مزارع، کلیساها و قلعه‌های پراکنده بود و این لانگ‌فورت‌های ایرلندی بودند که بعدها به شهرهای ایرلند معاصر تبدیل شدند. جنگ‌های بومیان و وایکینگ‌ها. وایکینگ‌ها بر بسیاری از قبایل ایرلندی همچون فرودستان خود فرمان می‌راندند و از ایشان باج و خراج دریافت می‌کردند. اما در اواخر دهه ۸۴۰ در اتفاقی نادر، ایرلندی‌ها تحت رهبری ملاکی، شاه اعلای ایرلند که بیشتر مقامی تشریفاتی بود، متحد شدند و وایکینگ‌ها را از اکثر روستاهای ایرلند بیرون راندند. قدرت و نفوذ وایکینگ‌ها به لانگ‌فورت‌ها محدود
قدرت و نفوذ وایکینگ‌ها به لانگ‌فورت‌ها محدود شد و تا سال ۹۰۲ موقعیت وایکینگ‌ها در ایرلند آن قدر ضعیف شده بود که نیروی مرکب ایرلندی‌ها از دو قلمروی لینستر و برگا حاکمان وایکینگ را به‌طور کلی از دوبلین بیرون راندند. وایکینگ‌های بیرون رانده شده به انگلستان که تحت کنترل نورس‌های هم‌وطنشان بود، گریختند و اندکی بعد دوباره متحد شدند و به ایرلند یورش بردند. این یورش‌ها از لانگ‌فورت قدیمی وایکینگ‌ها در واترفورد به سال ۹۱۵ شروع شد و تا سال ۹۱۷ وایکینگ‌ها منطقه نزدیک دوبلین قدیمی را تصرف کردند. وایکینگ‌های دوبلین
دوبلین قدیمی را تصرف کردند. وایکینگ‌های دوبلین آنچنان قدرت یافتند که حتی به لشکرکشی و تصرف شهر یورک در انگلستان نیز اقدام کردند. اگرچه که اتلستن، پادشاه انگلیسی، در چند نوبت وایکینگ‌ها را شکست داد و یورک را پس گرفت اما وایکینگ‌های دوبلین با تجدید قوا، مجدداً شهر را تصرف کردند و تا سال ۹۵۴ در یورک باقی ماندند. در این سال اریک بلودکس، آخرین حاکم وایکینگ، از یورک بیرون رانده شدند. سقوط اریک بلودکس نقطه عطفی در تاریخ وایکینگ‌های دوبلین بود. در این زمان وایکینگ‌ها در لانگ‌فورت‌های ایرلند از راه تجارت ثروت قابل
در لانگ‌فورت‌های ایرلند از راه تجارت ثروت قابل توجهی به دست آوردند اما با سقوط یورک، تمام قلمرویشان را در انگلستان از دست دادند و چند دهه بعد وایکینگ‌ها به‌طور کامل از ایرلند نیز بیرون رانده شدند. زوال وایکینگ‌های دوبلین. وایکینگ‌ها تا جای ممکن تلاش می‌کردند که از درگیر شدن در اختلافات داخلی قبایل ایرلند اجتناب کنند. عمده تمرکز آن‌ها بر روی تجارت و کسب ثروت برای خودشان و بومیان ایرلندی ساکن در لانگ‌فورت‌ها بود، اما به ناچار پای آن‌ها به اختلافات قدیمی قبایل ایرلند باز شد. وایکینگ‌های دوبلین وارد ائتلاف با
ایرلند باز شد. وایکینگ‌های دوبلین وارد ائتلاف با قلمروی لینستر در ایرلند شدند. برایان بارو، پادشاه قلمروی مونستر ایرلند، با متحد کردن بقیه قبایل ایرلند علیه لینستر و متحدان وایکینگ آن‌ها، توانست در سال ۹۹۹ در نبرد گلن ماما ضربه خرد کننده به وایکینگ‌ها وارد کند. گلن ماما میخ آخر بر تابوت فتوحات وایکینگ‌ها در ایرلند بود، اگرچه که پیش از آن وایکینگ‌ها عملاً حکومت خود بر همه جا ایرلند به جز دوبلین را از دست داده بودند و این امر توسط مائل سکنیل، دیگر شاه ایرلندی، میسر شده بود که آن‌ها را در سال ۹۸۰ در نبرد تارا
میسر شده بود که آن‌ها را در سال ۹۸۰ در نبرد تارا شکست داده بود. پس از شکست حاکمان وایکینگ دوبلین در گلن ماما و تارا به آن‌ها اجازه داده شد تا در قدرت باقی بمانند دادند. ظاهراً استعداد و توانایی مهاجران نورس و وایکینگ در حوزه تجارت و کشتی‌سازی به نفع بومیان بود. بار دیگر در سال ۱۰۱۴ برایان بارو و شاهان ایرلندی متحد شده و در نبرد کلانتارف وایکینگ‌ها را شکست دادند. اگرچه در این نبرد برایان بارو کشته شد، اما برای همیشه به قدرت وایکینگ‌ها در ایرلند پایان داده شد. برایان بارو نزد ایرلندی‌ها جایگاهی مشابه آلفرد
برایان بارو نزد ایرلندی‌ها جایگاهی مشابه آلفرد کبیر، پادشاه انگلیسی، دارد که وایکینگ‌ها را از بریتانیا بیرون کرد. اگرچه بار دیگر ایرلندی‌ها به حاکمان وایکینگ دوبلین اجازه دادند تا در قدرت بمانند و سیتروگ سیلکبرد، حاکم وایکینگ دوبلین، بیست سال دیگر در قدرت بود اما نبرد کلانتارف احتمال هر نقشه برای یورش بزرگ نورس‌ها به ایرلند را کمرنگ می‌کرد. تا اواخر قرن یازدهم دیگر وایکینگ‌ها نه از لحاظ سیاسی و نه نظامی نقش مهمی در ایرلند نداشتند. نورس‌ها با بومیان ایرلند ترکیب شدند اما مهم‌ترین میراث وایکینگ‌ها، یعنی
ترکیب شدند اما مهم‌ترین میراث وایکینگ‌ها، یعنی لانگ‌فورت‌ها، در چند قرن بعدی تبدیل به مهم‌ترین مراکز شهری ایرلند امروزی شد.
دانیل والنسوئلا (؛ زادهٔ ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "قعر دریا"، "پول سوخته"، "جهت‌یابی"، "مرداب"، "امپراتوری فرانک" و "من گیلدا هستم" اشاره کرد.
اسکار کرامر (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم اهل آرژانتین بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "همیشه خندان، نیوجرسی"، "کاراندیرو"، "کامچاتکا" و "پول سوخته" اشاره نمود.
اوگو سیگمن (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، بازرگان و سرمایه‌گذار اهل آرژانتین است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "قصه‌های وحشی"، "بازندگان قهرمان"، "قبیله" و "اجلاس سران" اشاره نمود.
گونه معمول (و گونه نامعمول)، نام‌هایی هستند که در بوم‌شناسی برای توصیف وضعیت جمعیت یک گونه استفاده می‌شوند. معمول بودن (Commonness) ارتباط نزدیکی با موضوع فراوانی یک گونه دارد. فراوانی (Abundance) به درجه فراوان بودن (frequency) یک گونه در نمونه‌های کنترل‌شده گفته می‌شود. در برابر آن، گونه‌ها بر اساس حضور کلی‌شان در محیط به عنوان معمول یا نامعمول تعریف می‌شوند. یک گونه ممکن است به صورت محلی فراوان باشد بدون اینکه معمول باشد. با این حال، «معمول» و «نامعمول» نیز گاهی برای توصیف سطوح فراوانی استفاده شود، با یک
گاهی برای توصیف سطوح فراوانی استفاده شود، با یک گونه معمول کمتر فراوان از یک گونه فراوان، در حالی که یک گونه نامعمول از یک گونه کمیاب یا نایاب فراوان‌تر است.
اول، آسیب نرسان () یک عبارت لاتین است که به معنای " اول، آسیب نرسان " است. این عبارت گاهی اوقات به عنوان ثبت می‌شود. عدم سوء استفاده یا عدم ایجاد آسیب و زیان، که از این اصل مشتق شده‌است، یکی از احکام اصلی اخلاق زیستی است که به همه دانشجویان در مراقبت‌های بهداشتی در دوران تحصیلات دانشگاهی آموزش داده می‌شود و یک اصل اساسی در سراسر جهان است. راه دیگری برای بیان آن این است که «با توجه به یک مشکل موجود، ممکن است بهتر باشد حتی کاری انجام ندهیم، تا اینکه خطر ایجاد زیان و آسیب بیشتر از مشکل موجود را داشته باشیم.»
زیان و آسیب بیشتر از مشکل موجود را داشته باشیم.» این به کارکنان خدمات مراقبت‌های بهداشتی یادآوری می‌کند که آسیب‌های احتمالی را که هر مداخله ای ممکن است ایجاد کند در نظر بگیرند. هنگام بحث در مورد استفاده از مداخله ای که خطر آشکار آسیب را به همراه دارد، اما شانس کمتری برای منفعت دارد، از آن استفاده می‌شود. در انتخاب شیوه درمان، مداوا و معالجه، نخست باید به منظور اطمینان از سلامت و تندرستی بیمار، نتیجه مطلوب برای بیمار و در نظر گرفتن منافع فردی او، از عدم ایجاد ضرر، زیان و آسیب به دلیل شیوه درمان انتخاب شده،
ضرر، زیان و آسیب به دلیل شیوه درمان انتخاب شده، اطمینان یافت. مفهوم کلی این عبارت یا شعار اساسی، ریشه در سوگندنامه بقراط دارد.
حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست (خط رسمی) یک حزب سیاسی در ایران و اپوزیسیون جمهوری اسلامی است که علیه این حکومت فعالیت می‌کند. دفتر رسمی این حزب در خارج از ایران قرار دارد. پسوند «"(خط رسمی)"» از زمان کنگرهٔ هفتم حزب در سال ۲۰۱۴ به نام این حزب افزوده شده‌است. تاریخچه. این حزب پس از انشعاب عمده از حزب کمونیست کارگری ایران در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳ خورشیدی) با نام اولیهٔ «"حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست"» تشکیل شد. طی این انشعاب بیش از نیمی از کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست کارگری و تقریباً تمام کمیتهٔ کردستان آن به این
کارگری و تقریباً تمام کمیتهٔ کردستان آن به این حزب جدید پیوستند. رهبری حزب کمونیست کارگری عراق نیز از این حرکت حمایت کرد و از این حزب هم‌اکنون با عنوان خواهرخواندهٔ حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست (خط رسمی) یاد می‌شود. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ خورشیدی) انشعاب دیگری در حزب کمونیست کارگری-حکمتیست اتفاق افتاد که در نتیجهٔ آن بخشی از اعضای این حزب جدا شدند. گروه منشعب به مدت بیش از ۲ سال پس از زمان انشعاب همچنان با همان نام قبلی یعنی حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست به فعالیت خود ادامه می‌داد و در این مدت دو حزب با
به فعالیت خود ادامه می‌داد و در این مدت دو حزب با نام "حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست" وجود داشت. در سال ۲۰۱۴ کنگرهٔ هفتم حزب برگزار شد که بر اساس مصوبات آن مقرر شد که پسوند «"(خط رسمی)"» به منظور مشخص شدن حزب جدید به پایان نام آن افزوده شود. خط سیاسی حزب. حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست (خط رسمی) ادعا می‌کند که به خط منصور حکمت، بنیانگذار حزب کمونیست کارگری ایران نزدیکتر است، اما این ادعا توسط رهبری حزب کمونیست کارگری ایران و نیز گروه منشعب از حزب که با نام حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست فعالیت
که با نام حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست فعالیت می‌کند رد می‌شود و اختلافات بین این احزاب همچنان ادامه دارد. حزب حکمتیست (خط رسمی) رهبری حزب کمونیست کارگری را به خاطر تصویب عقب‌نشینی به سمت چپ سنتی تقبیح می‌کند و رهبری حزب کمونیست کارگری نیز متقابلاً حزب حکمتیست (خط رسمی) را انشعاب جناح راستِ حزب و گاه در کنایه ضدحکمتیست می‌نامد. حزب حکمتیست (خط رسمی) هدف خود را تأسیس یک حزب کارگری کمونیست مدرن با پایگاه مردمی در ایران و سازماندهی یک انقلاب سوسیالیستی همان‌طور که مارکس آن را فرموله کرده‌بود، اعلام
همان‌طور که مارکس آن را فرموله کرده‌بود، اعلام کرده‌است. آن‌ها معتقدند که حزب با دوری کردن از تبدیل شدن به یک «سازمان فرقه‌ای روشنفکر»، باید با تأکید بر تمرکز سازمان خود بر روی یک کار فوری (پیش‌قدم جنبش اجتماعی برای یک انقلاب سوسیالیستی) خود را از سایر گروه‌های «چپ سنتی» متمایز کند. اعضای کمیتهٔ مرکزی. کنفرانس اول کادرها (۵ سپتامبر ۲۰۰۴). اعظم کم‌گویان، اسعد کوشا، اسد نودینیان، اسد گلچینی، آذر مدرسی، بهرام مدرسی، ایرج فرزاد، اسماعیل ویسی، امجد غفور، امان کفا، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، ثریا شهابی، جلال
کفا، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، ثریا شهابی، جلال محمودزاده، جمال کمانگر، بهروز مدرسی، ریبوار احمد، رحمان حسین‌زاده، داریوش نیکنام، حسن قادری، خالد حاج‌محمدی، صالح سرداری، سعید یگانه، سعید آرمان، سعید کرامت، سلام زیجی، کورش مدرسی، فؤاد عبداللهی، فاتح شیخ، عبدالله شریفی، عبدالله دارابی، مجید حسینی، مظفر محمدی، مصطفی رشیدی، محمود قزوینی، محمد فتاحی، ناهید ریاضی، ناسک احمد، نادیه محمود، مهرنوش موسوی، مؤید احمد، همایون گدازگر، نسیم رهنما، نسان نودینیان، نسرین جلالی. کنگرهٔ اول (اکتبر ۲۰۰۶). اسد گلچینی، امان کفا،
کنگرهٔ اول (اکتبر ۲۰۰۶). اسد گلچینی، امان کفا، آذر مدرسی، آزاد زمانی (ساسان سعید)، اسماعیل ویسی، امجد غفور، اسعد کوشا، اعظم کم‌گویان، ثریا شهابی، بهروز مدرسی، برهان دیوارگر، بهرام مدرسی، خالد حاج‌محمدی، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، جلال محمودزاده، جمال کمانگر، رحمت فاتحی، ریبوار احمد، داریوش نیکنام، حسن قادری، سعید یگانه، سلام زیجی، رحمان حسین‌زاده، رسول بناوند، علی عبدالی، عبدالله دارابی، صالح سرداری، سعید آرمان، لادن داور، کورش مدرسی، فاتح شیخ، فؤاد عبداللهی، ناهید ریاضی، محمد راستی، ملکه عزتی، مظفر محمدی،
ناهید ریاضی، محمد راستی، ملکه عزتی، مظفر محمدی، محمود قزوینی، محمد جعفری، مریم افراسیاب‌پور، مصطفی رشیدی، مهرنوش موسوی، محمد فتاحی، مینو همیلی، همایون گدازگر، فردین آرام (کاوه)، ینار محمد، نسیم رهنما. کنگرهٔ دوم (اکتبر ۲۰۰۷). اسد گلچینی، امان کفا، آذر مدرسی، آزاد زمانی، برهان دیوارگر، بهرام مدرسی، اسماعیل ویسی، اعظم کم‌گویان، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، جلال محمودزاده، ثریا شهابی، پرشنگ بهرامی، رحمان حسین‌زاده، رسول بناوند، رحمت فاتحی، خالد حاج‌محمدی، صالح سرداری، سعید آرمان، ریبوار احمد، سلام زیجی، فاتح شیخ،
سعید آرمان، ریبوار احمد، سلام زیجی، فاتح شیخ، فؤاد عبداللهی، علی عبدالی، عبدالله دارابی، ملکه عزتی، مظفر محمدی، لادن داور، کورش مدرسی، مریم افراسیاب‌پور، مصطفی رشیدی، سوسن هجرت، محمد راستی، محمد فتاحی، همایون گدازگر، جمال کمانگر، محمد جعفری، روزا رامش، نینا ارسطو، کمال رضایی، سیوان رضایی. کنگرهٔ سوم (مارس ۲۰۰۹). اسعد کوشا، آذر مدرسی، امان کفا، اسد گلچینی، اعظم کم‌گویان، اسماعیل ویسی، بهرام مدرسی، نظیره معماری، ثریا شهابی، گلباغ سلیمی، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، رحمان حسین‌زاده، بهروز مدرسی، خالد حاج‌محمدی،
رحمان حسین‌زاده، بهروز مدرسی، خالد حاج‌محمدی، رحمت فاتحی، رسول بناوند، صالح سرداری، سعید آرمان، ریبوار احمد، سلام زیجی، فاتح شیخ، فؤاد عبداللهی، ملکه عزتی، علی عبدالی، عبدالله دارابی، مظفر محمدی، لادن داور، کورش مدرسی، ناصر مرادی، مصطفی رشیدی، سیوان رضایی، محمد راستی، محمد فتاحی، همایون گدازگر، جمال کمانگر، محمد جعفری، رضا دانش، رزا رامش، ژیلا آوانسیان، ندا شکیبا، پری زارع، ابراهیم باتمانی (عضو علی‌البدل)، هلاله طاهری (عضو علی‌البدل)، دیانا نامی (عضو علی‌البدل)، مصطفی یونسی (عضو علی‌البدل)، نادر استاد (عضو
مصطفی یونسی (عضو علی‌البدل)، نادر استاد (عضو علی‌البدل)، سوسن هجرت (عضو علی‌البدل). کنگرهٔ چهارم (سپتامبر ۲۰۱۰). اسد گلچینی، امان کفا، آذر مدرسی، ابراهیم باتمانی، بهرام مدرسی، آزاد زمانی، اسماعیل ویسی، اعظم کم‌گویان، جمال کمانگر، ثریا شهابی، پری زارع، بهروز مدرسی، رحمت فاتحی، رحمان حسین‌زاده، خالد حاج‌محمدی، حسین مرادبیگی (حمه‌سور)، سلام زیجی، سعید آرمان، ریبوار احمد، رسول بناوند، عبدالله دارابی، صالح سرداری، سیوان رضایی، سوسن هجرت، فؤاد عبداللهی، فرهاد رضایی، فاتح شیخ، علی عبدالی، محمد فتاحی، محمد راستی،
فاتح شیخ، علی عبدالی، محمد فتاحی، محمد راستی، محمد جعفری، لادن داور، ناصر مرادی، ملکه عزتی، مظفر محمدی، مصطفی رشیدی، رضا دانش، همایون گدازگر، هلاله طاهری، نظیره معماری، ژیلا آوانسیان، ندا شکیبا، بهنام ارانی (عضو علی‌البدل)، رزا رامش (عضو علی‌البدل)، اسعد کوشا (عضو علی‌البدل)، مصطفی یونسی (عضو علی‌البدل)، امجد غفور (عضو علی‌البدل)، گلباغ سلیمی (عضو علی‌البدل). کنگرهٔ پنجم (فوریه ۲۰۱۲). اسد گلچینی، اعظم کم‌گویان، آذر مدرسی، امان کفا، محمد فتاحی، خالد حاج‌محمدی، ثریا شهابی، آسو فتوحی (عضو علی‌البدل)، سهند
ثریا شهابی، آسو فتوحی (عضو علی‌البدل)، سهند حسینی (عضو علی‌البدل). کنگرهٔ ششم (اکتبر ۲۰۱۲). اسد گلچینی، مظفر محمدی، آذر مدرسی، امان کفا، محمد فتاحی، خالد حاج‌محمدی، ثریا شهابی. کنگرهٔ هفتم (فوریه ۲۰۱۴). بختیار پیرخضری، امان کفا، آسو فتوحی، آذر مدرسی، سهند حسینی، خالد حاج‌محمدی، ثریا شهابی، پیمان حسینی، مصطفی اسدپور، محمد فتاحی، محمد راستی، فؤاد عبداللهی، مونا شاد، وریا نقشبندی، مظفر محمدی. کنگرهٔ هشتم (فوریه ۲۰۱۶). آسو فتوحی، آزاد کریمی، آرام خوانچه‌زر، آذر مدرسی، جمیل خوانچه‌زر، ثریا شهابی، بختیار
آذر مدرسی، جمیل خوانچه‌زر، ثریا شهابی، بختیار پیرخضری، امان کفا، فؤاد عبداللهی، سیوان رضایی، سهند حسینی، خالد حاج‌محمدی، مصطفی اسدپور، محمد راستی، محمد فتاحی، لادن داور، وریا نقشبندی، مونا شاد، مظفر محمدی. کنگرهٔ نهم (آوریل ۲۰۱۸). آسو فتوحی، آزاد کریمی، آرام خوانچه‌زر، آذر مدرسی، ثریا شهابی، بختیار پیرخضری، امان کفا، فؤاد عبداللهی، سیوان رضایی، سهند حسینی، خالد حاج‌محمدی، مصطفی اسدپور، محمد راستی، محمد فتاحی، مظفر محمدی، هساره ابراهیمی، مونا شاد، حسین مرادی، پیمان حسینی، هیمن خاکی، سونیا محمدی (علی‌البدل)،
پیمان حسینی، هیمن خاکی، سونیا محمدی (علی‌البدل)، لادن داور (علی‌البدل). کنگرهٔ دهم (مارس ۲۰۲۲). امان کفا، آروین (حسین) مرادی، آذر مدرسی، احمد بهزاد مطلق، بابک امانی، آسو فتوحی، آسو سهامی، آزاد کریمی، خالد حاج‌محمدی، جمیل نظرگاهی، ثریا شهابی، پرویز وکیلی، فارس محمود، سیوان رضایی، سهند حسینی، سونیا محمدی، لادن داور، کوشا بهروش، فؤاد عبداللهی، فرید ضرغام، مونا شاد، مظفر محمدی، محمد فتاحی، محمد راستی، وریا نقشبندی، آرام خوانچه‌زر (علی‌البدل).
آلویس لئونیدز یک موتور هواگرد شعاعی، نه سیلندر و هوا خنک بریتانیایی است که برای اولین بار توسط شرکت مهندسی و خودروسازی آلویس در سال ۱۹۳۶ ساخته شد.
شعله نیکزاد، مهندس الکترونیک ایرانی-آمریکایی و دانشمند پژوهشی در آزمایشگاه پیشرانه جت است. او رهبری آرایه‌های آشکارساز پیشرفته، سیستم‌ها و گروه علم نانو را بر عهده دارد. تحقیقات او در زمینه‌های آشکارسازهای ذرات فرابنفش و کم انرژی، دستگاه‌های نانوساختار و طیف‌سنج‌های جدید است. نیکزاد عضو انجمن فیزیک آمریکا، آکادمی ملی مخترعان و SPIE است. انجمن نجوم آمریکا، جایزه جوزف وبر در حوزه ابزاردقیق نجومی در سال ۲۰۲۳ را به او برای مشارکت پیشگامانه برای پیشرفت تجهیزات پرتونگاری فوتون‌شمار فرابنفش-مرئی، ارائه مستمر
پرتونگاری فوتون‌شمار فرابنفش-مرئی، ارائه مستمر فناوری‌های مرتبط، راهبری و ارائه راهنمایی مستمر به محققان نوپا در بخش ابزار دقیق اعطا کرد. سنین جوانی و تحصیل. نیکزاد در مقطع کارشناسی در رشته مهندسی الکترونیک در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تحصیل کرد. او برای تحصیلات تکمیلی به موسسه فناوری کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا دکترای فیزیک کاربردی خود را گرفت. وی در حال حاضر علاوه بر فعالیت در ناسا در دانشکده مهندسی پزشکی موسسه فناوری کالیفرنیا هم تدریس می‌کند. نیکزاد مواد ترکیبی (از جمله سولفید روی و سولفید کادمیوم)
مواد ترکیبی (از جمله سولفید روی و سولفید کادمیوم) را که از طریق کندوپاش پرتو یونی با استفاده از طیف‌سنجی لیزری تولید شده بودند، بررسی کرد. تحقیق و شغل. نیکزاد به عنوان مهندس الکترواپتیک در پسفینک اینفرارد منصوب شد. او در سال ۱۹۹۸ به عنوان یک دانشجوی فارغ‌التحصیل به آزمایشگاه ملی آرگون نقل مکان کرد و سپس در سال ۱۹۹۰ برای دوره فوق دکترا به موسسه فناوری کالیفرنیا پیوست. نیکزاد پس از دو سال در Caltech به آزمایشگاه پیشرانه جت (JPL) نقل مکان کرد و در آنجا بر روی سیستم‌های تصویربرداری و آشکارساز تمرکز کرد. نیکزاد
تصویربرداری و آشکارساز تمرکز کرد. نیکزاد در JPL سیستم‌های تصویربرداری منحنی را طراحی کرد که با الهام از چشم انسان می‌تواند تصویربرداری با کیفیت بالا را در تلسکوپ‌های بزرگ پشتیبانی کند. از سال ۲۰۱۹، نیکزاد به عنوان یک محقق و دانشمند ارشد و مهندس اصلی در JPL کار می‌کند که در آنجا رهبری آرایه‌های آشکارساز پیشرفته، سیستم‌ها و گروه علم نانو را بر عهده دارد.
دوین کارول مومجوقلیان (؛ ؛ زادهٔ ) ورزشکار ارمنی‌تبار اهل لبنان در رشته تنیس روی میز است. وی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ و المپیک تابستانی ۲۰۱۲ به رقابت پرداخت. وی هم برای باشگاه هومنتمن بیروت بازی می‌کند. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در برج حمود به دنیا آمد. مومجوقلیان دارای مدرک کارشناسی رشته علم اقتصاد از دانشگاه آمریکایی بیروت می‌باشد.
سم پوغوسیان (؛ زاده – درگذشته ) بازیکن در پست و مربی فوتبال کالجی و فوتبال آمریکایی ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. باشگاهی. از تیم‌هایی که وی در آن بازی کرده‌است می‌توان به اشاره کرد و از تیم‌هایی که وی در آن مربی‌گری نموده‌است می‌توان به ، ، ، سیاتل سی‌هاکس و اوکلند ریدرز اشاره کرد زندگی‌نامه. وی در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۱ در فرزنو، کالیفرنیا به دنیا آمد . وی در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۰ در سن ۸۸ سالگی در ایندین ولز، کالیفرنیا درگذشت.
ولفگانگ کاپ (; – ) مقام دولتی و روزنامه‌نگار آلمانی بود. او یک ملی‌گرای سرسخت بود که به دلیل نقش مهمش در کودتای کاپ شناخته می‌شود. کودکی و نوجوانی. کاپ در نیویورک به دنیا آمد. پدرش به نام فردریش کاپ یک فعال سیاسی بود که پس از شکست انقلاب‌های ۱۸۴۸ به آمریکا رفت. خانواده کاپ در سال ۱۸۷۰ به آلمان بازگشتند و ولفگانگ مدرسه را در جیمنیزیوم فردریش ویلهلم برلین ادامه داد. او در سال ۱۸۸۴ ازدواج نمود که حاصل آن سه فرزند بود. به مدد روابط خانوادگی بود که کاپ ارتباط با عناصر محافظه‌کار را پیدا نمود. پس از تحصیل در رشته
محافظه‌کار را پیدا نمود. پس از تحصیل در رشته حقوق، سال ۱۸۸۶ از دانشگاه توبینگن فارغ‌التحصیل و همان سال در وزارت دارایی استخدام شد. فعالیت سیاسی. کاپ پس از مدتی مؤسسه اعتباری کشاورزی را در پروس خاوری تأسیس نمود که طرحی بسیار موفق بود و موجب کامیابی زمین‌داران و کشاورزان آن ناحیه شد. کاپ همواره رابطه نزدیکی با یونکرها داشت و در جنگ جهانی اول سخنگو ایشان در انتقاد از دولت تئوبالت فون بتمان-هولوگ بود. او در تابستان سال ۱۹۱۶ جزوه‌ای را منتشر و سیاست خارجی و داخلی دولت هولوگ را به شدت مورد انتقاد قرار داد که
دولت هولوگ را به شدت مورد انتقاد قرار داد که هالوگ در پاسخ به آن طی سخنرانی خشم‌آلودی در رایشتاگ امپراتوری آلمان این صحبت‌ها را «توهین و افتراهای نفرت‌انگیز» خواند. در سال ۱۹۱۷ کاپ به همراه آلفرد فن تیرپیتس حزب سرزمین پدری آلمان را تأسیس نمود و مدتی رئیس آن بود. ولفگانگ کاپ یکی از چهره‌های شناخته شده جریان راست در آلمان همراه با اریش لودندورف و والدمار پابست بود. ایشان در سال ۱۹۱۹ یک اتاق فکر برای جریان راست در آلمان به نام انجمن ملی راه انداختند که هدف آن مقابله با انقلاب مردم آلمان و استقرار یک دولت
آن مقابله با انقلاب مردم آلمان و استقرار یک دولت محافظه‌کار و نظامی بود. این گروه البته علاقه خاصی برای بازگشت سلطنت نداشتند. با استقرار جمهوری وایمار در سال ۱۹۱۹ کاپ به حزب خلق ملی آلمان هم پیوست. شکست آلمان در جنگ جهانی اول برای ملی‌گرایانی مانند کاپ بسیار ناراحت‌کننده و ناباورانه بود. کاپ یکی از هواداران سرسخت افسانه خنجر زدن از پشت و از منتقدان جدی پیمان ورسای بود. او در انتخابات فدرال آلمان ۱۹۱۹ به عنوان سلطنت‌طلب به رایشتاگ جمهوری وایمار راه پیدا کرد. کودتا. در ماه مارس سال ۱۹۲۰ میلادی والتر فون
کرد. کودتا. در ماه مارس سال ۱۹۲۰ میلادی والتر فون لوتویتس به هرمان ایرهات دستور داد تا با واحدهای فرای‌کور خود برلین را اشغال و دولت وایمار را سرنگون نماید. کودتاچیان برلین را تصرف کردند و دولت وایمار به درسدن و سپس به اشتوتگارت گریخت. دولت جدیدی در برلین توسط کاپ و لوتویتس اعلام شد اما آنچنان موفق نبود. اکثر نهادهای مدنی، ادارات و اتحادیه‌های کارگری با کودتاچیان همراه نشدند و اعتصاب سراسری توسط حزب سوسیال دموکرات آلمان اعلام شد. تنها حامی کودتاچیان محافظه‌کاران و ارتش بودند که فرمانده آن هانس فن زکت از
و ارتش بودند که فرمانده آن هانس فن زکت از دفاع از جمهوری وایمار در برابر کودتا سر باز شد. در نهایت کودتا به دلیل مقاومت مردم در برابر آن و اعتصاب سراسری در آلمان نتوانست کاری از پیش ببرد و طی چند روز سقوط کرد. با شکست کودتا، کاپ به سوئد گریخت و دو سال بعد، در سال ۱۹۲۱ به آلمان بازگشت. او در دیوان رایش محاکمه شد و در همان ایام در لایپزیگ به علت سرطان درگذشت.
پایتون گیت، واکنش طعنه‌آمیز کاربران شبکه‌های اجتماعی به سخنان داوود دومیری گنجی، استاد دانشگاه صنعتی بابل، در جلسه با سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهور ایران، است. در این جلسه دومیری گنجی می‌گوید با برنامهٔ پایتون می‌توان تحولات آینده در زمینه‌های مختلفی همچون نظامی، سیاسی و اقتصادی را پیش‌بینی کرد. او از پایتون که یک زبان برنامه‌نویسی است به عنوان «یک شبکه قدرتمند جهانی» نام می‌برد. این اظهارات و توصیفات بی‌پایه و اشتباهی که از زبان برنامه‌نویسی پایتون می‌شود، موجی از انتقادات در میان چهره‌های دانشگاهی، سیاسی
موجی از انتقادات در میان چهره‌های دانشگاهی، سیاسی و فعالان مدنی به دنبال داشت. جلسه. ویدیویی روز چهارشنبه ۲۳ فروردین ۱۴۰۲ از برنامه‌ای با عنوان «نشست با جمعی از دانشمندان یک درصد برتر جهان» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که نشان می‌دهد داوود دومیری گنجی، استاد دانشگاه صنعتی بابل، از پایتون که یک زبان برنامه‌نویسی است به عنوان «یک شبکهٔ قدرتمند جهانی» نام می‌برد که با استفاده از آن می‌توان روندهای آینده را در حوزه‌هایی از پزشکی تا سیاسی، پیش‌بینی کرد. در این جلسه سید ابراهیم رئیسی از سخنان داوود دومیری گنجی
جلسه سید ابراهیم رئیسی از سخنان داوود دومیری گنجی استقبال و یاداشت برداری کرد و قول پیگیری داد. عبارت «دانشمندان یک درصد برتر جهان» ترجمه غلط «highly cited researchers» است که معنای درست آن «پژوهشگران پراستناد» می‌شود، چهره‌هایی که مقالاتشان با توجه به ارجاعات متعددی که به آنها داده می‌شود در مقایسه با سایر مقالات جزو یک درصد برتر هستند. واکنش‌ها. محمد فاضلی، جامعه‌شناس و استادیار سابق دانشگاه شهید بهشتی، به این رخداد واکنش نشان داد و در توییتر نوشت «باید ترسید از هزاران جلسه‌ای که در آنها مقامات در معرض
ترسید از هزاران جلسه‌ای که در آنها مقامات در معرض دانشمندان پایتونی قرار می‌گیرند؛ پایتونیسم منطق برنامه‌ریزی می‌شود؛ و سیاست‌های پایتونی پنهان و آشکار وضع و اجرا می‌شوند.» محمود صادقی، عضو پیشین مجلس شورای اسلامی، در صفحه شخصی خود در توییتر، این سخنان را نشان‌دهنده «سطح نخبگانی دانست که به دولت مشورت می‌دهند.» عباس صالحی، وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد اسلامی، نیز نسبت به پیامدهای ترویج جعلیات و ادعاهای غیرعقلانی در سطوح عالی کشور هشدار داد. سید محمد طبیبیان، اقتصاددان نیز نوشت «این دانشمند نمی‌داند که پایتون
نیز نوشت «این دانشمند نمی‌داند که پایتون یک نرم‌افزار کدنویسی کامپیوتر معمولی و متعارف است و بسیاری از دانشجویان دوره کارشناسی داخل هم با آن آشنا هستند. یک شبکه جهانی نیست و هیچ‌کدام از کارهایی هم که ایشان فکر می‌کند را انجام نمی‌دهد. اگر این ردیف برتر یک درصد دانشمندان جهان هستند تو خود حدیث مفصل بخوان در مورد بقیه ۹۹ درصد.» سعید محمد، فرمانده پیشین قرارگاه خاتم‌الانبیا نوشت «سیا برای فروپاشی یکی از کشورهای بلوک شرق در جنگ سرد، یک جاسوس را در بالاترین سطح در سیستم انتصابات آن کشور نفوذ داده بود که مأموریت
سیستم انتصابات آن کشور نفوذ داده بود که مأموریت وی به‌کارگیری افراد ناکارآمد و غیر متخصص در پست‌های کلیدی بود.»
ام‌اس‌ان گیمز (به انگلیسی: MSN Games) همچنین با نام زون.کام (به انگلیسی: Zone.com) شناخته می‌شد، یک وب‌سایت معمولی بازی دارای حالت‌های تک‌نفره، چندنفره و دانلود برای رایانه شخصی است. ام‌اس‌ان گیمز بخشی از اکس‌باکس گیم استودیوز است که با پورتال ام‌اس‌ان مرتبط است و متعلق به مایکروسافت است که دفتر مرکزی آن در ردموند، واشینگتن قرار دارد. تاریخچه. اولین نسخه سایت، که در آن زمان «دهکده» (The Village) نام داشت، توسط کوین بینکلی، تد گریگز و هون ایم تأسیس شد. در سال ۱۹۹۶، استیو مورچ، کارمند مایکروسافت، بیل گیتس و
۱۹۹۶، استیو مورچ، کارمند مایکروسافت، بیل گیتس و استیو بالمر را متقاعد کرد تا سایت بازی آنلاین کوچک را که در آن زمان متعلق به الکتریک گرویتی بود، خریداری کنند. این سایت به «منطقه بازی اینترنتی» (Internet Gaming Zone) تغییر نام داد و در سال ۱۹۹۶ راه اندازی شد. این کار با تعدادی بازی ورق و تخته مانند Hearts, Spades, Checkers, Backgammon و Bridge آغاز شد. برای ۵ سال بعد، ام‌اس‌ان گیمز چندین بار تغییر نام داد و با معرفی بازی‌های محبوب خرده‌فروشی و MMORPG مانند "MechWarrior"، "Rainbow Six" , "UltraCorps"، عصر