payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هویلین د. بنسون، برادرزاده بزرگ اگبرت بنسون هفت عکس مربوط به اگبرت بنسون را به جروم دیویس گرین، رئیس ترانسنتری نیویورک ارسال نمود. هویلین همچنین عضو انجمن تاریخی نیویورک بود که این انجمن در سال ۱۸۰۴ توسط جد او اگبرت بنسون تأسیس شده بود.
جیمز دوین (James Duane) (۶ فوریه ۱۷۳۳ - فوریه ۱۷۹۷)، از پدران بنیانگذار آمریکا، دادگستر، حقوقدان و رهبر انقلابی آمریکا از ایالت نیویورک بود. وی به‌عنوان نماینده در نخستین کنگره قاره‌ای، دومین کنگره قاره‌ای و کنگره کنفدارسیون، سناتور ایالت نیویورک، چهل و چهارمین شهردار نیویورک سیتی، نخستین شهردار نیویورک پسا استعمار و قاضی حوزه‌ای ایالات متحده آمریکا در دادگاه حوزوی، حوزهٔ نیویورک ایالات متحده آمریکا، خدمت کرد. دوین یکی از امضاءکنندگان مجلس قاره‌ای و اصول کنفدراسیون بود. اویل زندگی. دوین در ۶ فوریه ۱۷۳۳ در
بود. اویل زندگی. دوین در ۶ فوریه ۱۷۳۳ در نیویورک سیتی در ایالت نیویورک در خانوادهٔ آنتونی دوین و همسر دوم او آلته کتالتاس متولد شد. آنتونی دوین یک مرد ایرلندی پروتستانت از شهرستان گالوی بود که بار اول در سال ۱۶۹۸ به‌عنوان ستوان نیروی دریایی سلطنتی به نیویورک آمد. در سال ۱۷۰۲ آنتونی دوین به منظور ازدواج با اوا بنسون دختر دریک بنسون یک تاجر محلی، نیروهای دریایی را ترک نمود. آن‌ها دو پسر به‌نام‌های ابراهام و کارنیلئوس داشتند. دوین پیشرفت نمود و به منظور سرمایه‌گذاری، اجازه و توسعه آینده، زمین خریداری نمود.
اجازه و توسعه آینده، زمین خریداری نمود. بعد از مرگ خانم‌اش، آنتونی با آلته کتالتاس (هتلتاس) دختر یک تاجر ثروتمند هلندی ازدواج کرد. در زمان تولد جیمز، پدرش به یک مهاجر ثروتمند مستعمراتی تبدیل شده بود. مادر دوین در سال ۱۷۳۶ درگذشت و پدرش برای سومین بار در سال ۱۷۴۱ با مارگارت ریکن (رایکن) ازدواج نمود. بعد از مرگ آنتونی در سال ۱۷۴۷، جیمز ولی رابرت لیوینگستون، سومین لارد مانور لیوینگستون شد و در آنجا تحصیلات ابتدایی خویش را تکمیل نمود. حرفه. دوین دورس مقدماتی و قانون خواندن را همراه با جیمز الکساندر در سال ۱۷۵۴
خواندن را همراه با جیمز الکساندر در سال ۱۷۵۴ تکمیل نمود. وی تسلط شگفت‌انگیزی بر قانون داشت و در ۳ اوت ۱۷۵۴ وارد کانون وکلا شد. او زمانی‌که منشی دادگاه عالی نیویورک شد، از۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ در نیویورک به کارهای وکالت خصوصی پرداخت. دوین قبل از برگشت به وکالت‌اش در شهر نیویورک در سال‌های۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ در نیویورک سیتی، در سال ۱۷۶۷ سرپرست دادستانی کل ایالت نیویورک و در سال ۱۷۶۸ (و مجدداً در سال ۱۷۸۴) کمیسر مرزی بود. او نماینده کنوانسیون نیویورک بود که در سال ۱۷۸۸ قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب کرد. دوین عضو
اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب کرد. دوین عضو حزب فدرالیست بود. وکالت و سایر فعالیت‌ها. در دعوی حقوقی خیلی‌ها محفوظ کلیسای ترینتی که توسط آنیک جانز به محکمه پیشکش و ادعای مالکیت قانونی بر بیشترین قسمت‌های منتهتان پائین، محدودهٔ که توسط ولی‌عهد برتانیا به کلیسا وقف شده بود، را نموده بود، دوین وکیل کلیسای ترینتی بود. در اوایل دهه ۱۷۷۰ دوین از وکالت خویش ۱٬۴۰۰ پوند درآمد داشت. در اوج موفقیت‌اش، دوین یک خانه در منتهتان، یکی در ایالت و یک ملک به مساحت ۳۶٬۰۰۰ جریب (۱۵٬۰۰۰ هکتار) در نزدیکی سکنکتدی نیویورک و
جریب (۱۵٬۰۰۰ هکتار) در نزدیکی سکنکتدی نیویورک و ۲۵۳ مستأجر داشت. او یکی از متصدیان امور مالی و اداری کلیسای ترینتی بود، به‌عنوان یکی از نُه متولیان کلیسا در جریان یک بحران پس از جنگ در رابطه با آموزه‌های محافظه‌کارانه کلیسا منصوب شد و همچنین یکی از متولیان کالج شاهی قدیم و دانشگاه کلمبیای امروزی، بود. دوین در سال ۱۷۶۱ مزرعه‌ای را بنام کرام میسجی («چاقوی کج») اشاره به یک نهر کوچک که به دریای شرقی می‌ریزد، از جیرادوس ستایوینسنت خریداری نمود. او این مزرعه را «صندلی گریمرسی» نام‌گذاری نمود. علاوه بر مزرعه،
«صندلی گریمرسی» نام‌گذاری نمود. علاوه بر مزرعه، دوین همچنین خانه‌ای در جاده شاهی (که بعداً به جادهٔ کاج تغییر نام یافت)، داشت. در سال ۱۷۶۵ حق انحصاری ثبت زمین در شهرستان اسکنکتدی که بعداً به شهرستان دانسبورگ تبدیل شد، به وی اعطا شد. دوین همراه با دوست دوران کودکی‌اش به‌نام جمیز. د لینزی یکی از مالکین سوسیال براو بود، منطقه‌ای واقع در دو طرف اوتر کریک در شهرستان فعلی پتسفورد و راتلند ورمونت که در سال ۱۷۷۱ از طریق واگذاری آن را به‌دست‌آورد. انقلاب آمریکا. دوین ار لحاظ سیاسی محافظه کار بود. تا قبل از
دوین ار لحاظ سیاسی محافظه کار بود. تا قبل از ازدواج‌اش با مری لوینگستون، عضو جناح سیاسی جیمز. د. لینزی و مخالف سیاست‌های ولی‌عهد بود اما استفاده از خشونت توده مردم را برای اعتراض در برابر اقدامات بریتانیایی تأیید نکرد. تلاش‌های او برای حمایت از مقاومت منجر به گزیشن او و سایرین به نمایندگی از نیویورک در جلسات قاره‌ای در فیلادلفیا گردید. وی در هر دو سمت به فعالیت خود ادامه داد. دوین نماینده نخستین کنگره قاره‌ای بود که در خزان سال ۱۷۷۴ در واکنش به محاصره بندرگاه بوستون توسط نیروهای بریتانیایی و تصویب
بندرگاه بوستون توسط نیروهای بریتانیایی و تصویب مصوبه‌های تحمل ناپذیر توسط پارلمان در عکس‌العمل به جنبش چای بوستون سال ۱۷۷۳، برگزار شده بود. او یکی از جمله کسانی بود که متمایل به مصالحه با بریتانیا بود و طرح اتحادیه گالوی را حمایت نمود که اکثریت نمایندگان آن را رد نمودند. به‌محض برگشت‌اش به نیویورک به کمیته شصت معرفی شد، این کمیته در سال ۱۷۷۵ در شهر و شهرستان نیویورک (منهتن نیویورک سیتی) به منظور وارسی از اجرای تحریم کالاهای بریتانیایی توسط مجلس قاره‌ای که توسط نخستین کنگره قاره‌ای تصویب شده بود، تشکیل شد.
نخستین کنگره قاره‌ای تصویب شده بود، تشکیل شد. وی یکی از نمایندگان کنواسنیون ایالتی که در ۲۰ آوریل ۱۷۷۵ در شهر نیویورک برگزار شده بود که نمایندگان برای دومین کنگره قاره‌ای انتخاب شده بودند. این کنوانسیون متشکل از نمایندگان کنگره اول و همچنین پنج عضو جدید که محدودهٔ صلاحیت کنوانسیون ایالتی خارج از انتخاب نماینده نبود که در ۲۲ آوریل یک روز قبل از مواصلت خبرهای نبردهای لکسینگتون و کنکورد پراگنده شدند. دومین کنگره قاره‌ای نخستین جلسه خویش را در تاریخ ۱۰ مه برگزار نمود. دوین از ۱۷۷۵ الی ۱۷۸۱ به‌عنوان نماینده در
نمود. دوین از ۱۷۷۵ الی ۱۷۸۱ به‌عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای خدمت نمود. الکساندر همیلتون دستیار سرتیپ جورج واشینگتن با نوشتن نامهٔ از دوین خواست تا به‌خاطر تسریع تدارکات کنگره را فراخواند. در ۱ مه ۱۷۷۵ کمیته صد با نمایندگاه بیشتر، جایگزین کمیته شصت شد. این کمیته هنوز هم خود را به ولیعهد وفادار می‌دانست ولی با قوانین پارلمان بریتانیای کبیر مخالفت می‌کرد و آن را در تضاد با قانون اساسی می‌دانست به این دلیل که مستعمرات در آن نمایندگی نداشتند. کنگره قاره‌ای نیویورک که نخستین جلسه آن در ۲۳ مه ۱۷۷۵ تشکیل شد،
نیویورک که نخستین جلسه آن در ۲۳ مه ۱۷۷۵ تشکیل شد، به‌طور رسمی جانشین کمیته صد شد. دوین علی‌رغم ملاحظاتی که در ابتداء در قبال استقلال داشت، بعداً از اعلامیه استقلال حمایت نمود. از آنجائیکه دوین مصروف خدمت در کنگره ایالتی بود، در فیلادلفیا موجود نبود تا اعلامیه استقلال را امضاء نماید.
ویلیام کریستوفر بارت (۱۹۱۳–۱۹۹۲) فیلسوف اگزیستانسیالیست و استاد فلسفه در دانشگاه نیویورک از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۹ بود. بارت در سن ۱۵ سالگی تحصیلات پس از دبیرستان را در کالج شهر نیویورک آغاز کرد. او دکترای خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. او سردبیر پارتیزان ریویو و سپس منتقد ادبی مجله ماهانه آتلانتیک بود. بارت آثار فلسفی برای افراد غیرمتخصص نوشت، از جمله انسان غیر منطقی و توهم تکنیک، که در دست چاپ باقی مانده‌است. بارت در سال ۱۹۹۲ در سن ۷۸ سالگی بر اثر سرطان مری درگذشت. قانون بارت به افتخار او نامگذاری
مری درگذشت. قانون بارت به افتخار او نامگذاری شده‌است.
جنگ پروتکل‌ها بحثی طولانی مدت در حوزه علوم کامپیوتر در فاصله دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ بود و مهندسان، سازمان‌ها و کشورها بر سر این موضوع که کدام پروتکل ارتباطی منجر به بهترین و قوی‌ترین شبکه‌های کامپیوتری می‌شود، در دو قطب مخالف قرار گرفته بودند. این بحث و مناظرات با جنگ اینترنت–استانداردهای OSI در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به اوج رسید و نهایتاً، این مجموعه پروتکل اینترنت (TCP/IP) بود که در اواسط دهه ۱۹۹۰ بر سایر پروتکل‌ها غالب شد و از آن زمان، بیشتر پروتکل‌های دیگر از میان برداشته شدند. در اوایل دهه ۱۹۷۰،
دیگر از میان برداشته شدند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، پیشگامان فناوری سوئیچینگ بسته، شبکه‌های کامپیوتری را برای تحقیق در مورد انتقال داده ایجاد کردند. با ظهور شبکه‌های انتقال داده عمومی در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۷۰، بحث‌هایی در مورد استانداردهای ارتباطی مطرح شد که با عنوان «نبرد برای استانداردهای سطح دسترسی» توصیف می‌شد. چندین استاندارد برای شبکه‌های اختصاصی پدید آمد و سازمان خدمات پستی، تلگراف و تلفن اروپا (PTTs)، استاندارد اکس ۲۵ را در سال ۱۹۷۶ تعریف کرد که در شبکه‌های عمومی با پوشش جهانی به تصویب رسید. وزارت دفاع
عمومی با پوشش جهانی به تصویب رسید. وزارت دفاع ایالات متحده (DoD) مجموعه پروتکل اینترنت (TCP/IP) را در طول دهه ۱۹۷۰ با همکاری دانشگاه‌ها و محققانی از کشور‌های مختلف در ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه توسعه داد. پروتکل اینترنت نسخه ۴ در سال ۱۹۸۱ منتشر شد و وزارت دفاع آن را پروتکلی استاندارد برای تمام شبکه‌های کامپیوتری نظامی کرد. تا سال ۱۹۸۴، یک مدل مرجع بین‌المللی به نام مدل OSI، به عنوان یک پروتکل استاندارد مورد توافق قرار گرفت که پروتکل TCP/IP با آن سازگار نبود. بسیاری از دولت‌ها در اروپا؛ به ویژه فرانسه،
نبود. بسیاری از دولت‌ها در اروپا؛ به ویژه فرانسه، آلمان غربی، بریتانیا و اتحادیه اقتصادی اروپا، و همچنین وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا پیروی از مدل OSI را الزامی کردند و وزارت دفاع ایالات متحده برنامه‌ریزی کرد تا از پروتکل TCP/IP به مدل OSI منتقل شود. در همین حال، توسعه مجموعه پروتکل اینترنت برای رسیدن به نسخه‌ای کامل و بی‌نقص تا سال ۱۹۸۹ ادامه داشت و از سوی دیگر، مشارکت با صنعت مخابرات و کامپیوتر برای ادغام نرم‌افزار TCP/IP در سیستم عامل‌های مختلف، زمینه را برای پذیرش گستردهٔ این پروتکل، به عنوان یک
را برای پذیرش گستردهٔ این پروتکل، به عنوان یک مجموعه پروتکل جامع و فراگیر ایجاد کرد. در حالی که OSI، پروتکل‌ها و استانداردهای شبکه‌سازی خود را در اواخر دهه ۱۹۸۰ توسعه می‌داد، پروتکل TCP/IP به‌طور گسترده برای بیناشبکه‌سازی و به عنوان جزء اصلی پدیده نو ظهور اینترنت مورد استفاده قرار گرفت.
صدای آوریل (The Voice of April) یک ویدیویی شش دقیقه‌ای است که در آن مونتاژی از صداهای ضبط شده از شهروندان را در طول شیوع بیماری کرونا در شانگهای به اشتراک گذاشته شده‌است. این ویدئو شامل شکایت ساکنان از کمبود غذا و دارو و همچنین اقدام‌های سختگیرانه و بی‌فایده مقامات شهری است. پس از انتشار این ویدیو، تمام ارجاعات مستقیم به آن تا صبح روز شنبه از سرویس میکروبلاگینگ «ویبو» (Weibo) حذف شد، اگرچه برخی از نظرات در مورد انتقاد از سانسور باقی ماند از جمله نظر این شهروند که گفته بود: «این که حتی نمی‌خواهید فقط کمی از
که گفته بود: «این که حتی نمی‌خواهید فقط کمی از صداهای واقعی مردم را گوش دهید، واقعاً ناامیدکننده است.»
نگهبان شب یک فیلم دلهره‌آور محصول سال ۱۹۹۴ سینمای دانمارک به کارگردانی و نویسندگی اوله بورندال است. ماجرای فیلم مربوط به مارتین (با بازی نیکلای کاستر والدو) که به عنوان نگهبان شب در مؤسسه پزشکی قانونی شغل دانشجویی پیدا می‌کند. او که باید به جایی که افراد متوفی نگهداری می‌شوند برود. در همان زمان، یک سری قتل در بین زنان در کپنهاگ و همچنین اتفاقات مرموز و غیرقابل توضیحی در بخش پزشکی رخ می‌دهد. به دلیل موفقیت این فیلم سه سال بعد یک نسخه آمریکایی به کارگردانی خود بورندال با همین عنوان نگهبان شب منتشر شد. داستان.
بورندال با همین عنوان نگهبان شب منتشر شد. داستان. به منظور تأمین هزینه‌های تحصیلات حقوق خود، «مارتین» به عنوان نگهبان شب در یک سردخانه مشغول بکار می‌شود. وقتی قربانیان یک قاتل سریالی به سردخانه منتقل می‌شوند، اتفاقات وحشتناکی به وقوع می‌پیوندد… تولید. کارگردان پس از انتشار فیلم تلویزیونی خود یعنی استمناء (۱۹۹۳) شروع به نوشتن این فیلمنامه کرد. و پس از سفری که به سردخانه‌ای در کپنهاگ انجام داد، برای ساخت این فیلم الهام گرفت. انتشار. این فیلم در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴ منتشر شد. و در دانمارک موفق بود و ۴۶۵٫۵۲۹ بلیت
منتشر شد. و در دانمارک موفق بود و ۴۶۵٫۵۲۹ بلیت فروخت. این فیلم در فستیوال ۱۹۹۵ در رم، ایتالیا نمایش داده شد. این فیلم به عنوان بخشی از هفته منتقد ۱۹۹۴ در جشنواره فیلم کن انتخاب شد. همچنین یک نسخه دی‌وی‌دی از این فیلم در ۲۹ مه ۲۰۰۱ منتشر شد.
اشتباهات کلامی و گفتاری سید ابراهیم رئیسی، به عنوان هشتمین رئیس‌جمهور ایران و نایب‌رئیس اول مجلس خبرگان رهبری، در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شده است. اشتباهات گفتاری او در حالی تکرار می‌شود که وب سایت شخصی رئیسی و بعضی از رسانه‌های نزدیک به حکومت ایران او را پیوسته با القاب «دکتر» و «آیت‌الله» و گاهی «آیت‌الله دکتر» خطاب می‌کنند. اشتباهات کلامی و گفتاری. ابراهیم رئیسی کلمات زیادی را در زمان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری و بعد از آن به غلط خوانده مانند لِکنت (لُکنت)، لوکوموتیر (لوکوموتیو)، گاماباتا
لِکنت (لُکنت)، لوکوموتیر (لوکوموتیو)، گاماباتا (مگابایت)، پرپکانی (پروپاگاندا)، آنگوزمان (آمبودزمان)، مگاواماتاس (مگاوات) و شیخ طوطی (شیخ رمضان البوطی). همچنین جملات نامفهوم او از زمان تبلیغات انتخاباتی و پس از آن نیز کم نیست. او در اول تیرماه ۱۴۰۰ در نخستین سخنرانی پس از پیروزی در انتخابات در جمع هواداران‌اش در مشهد گفت: «آنچه از واکسن‌هایی که تولید داخلی است ضرورت داشت تولید خارجی، سریع، فوری، انقلابی، مردم احساس آرامش کنند.» او پیش از سفر به تاجیکستان برای شرکت در اجلاس شانگهای گفت: «آسیا، از خزائن مهم
شرکت در اجلاس شانگهای گفت: «آسیا، از خزائن مهم فرهنگ و تمدن بشری است و جایگاهی است که مدنیت منطقه آسیا در جای‌جای این منطقه قابل بحث و مذاکره است.» وی در همین اجلاس از روی متنی که می‌خواند نیز اشتباه داشت و در بخشی از سخنانش دربارهٔ اهمیت آسیا گفت: «ترکیب دو ابتکار اوراسیایی و جاده… کمربند… می‌تواند تحقق عینی بخشی از این رویکرد باشد.» رئیسی در مراسم «تجدید میثاق مسئولان عالی قضایی با آرمان‌های امام» که در تیرماه ۱۴۰۰ در مقبره خمینی برگزار شد، گفت: «آنچه امام فرمود و آنچه امروز از حلقوم رهبری بیرون می‌آید
فرمود و آنچه امروز از حلقوم رهبری بیرون می‌آید دقیقاً خواست مردم است.» او پیش‌تر در ۱۷ بهمن ۱۳۹۴ گفته بود: «آنچه در جماران از حلقوم امام می‌شنیدیم، امروز همان سخنان را از حلقوم رهبر معظم انقلاب می‌شنویم.» او در سفر به استان اردبیل در اول آبان‌ماه ۱۴۰۰، در بیان مفاخر این استان از دو فرد نام برد که در واقع یک نفر بودند و گفته بود «اردبیل مفاخر بسیاری دارد، ما در زمان خود نه محقق اردبیلی را درک کردیم و نه مقدس اردبیلی را.» وی در جلسه شورای اداری همین استان نیز جمله نادرستی بیان کرد و گفت: «آقایونِ بانک‌ها، من
جمله نادرستی بیان کرد و گفت: «آقایونِ بانک‌ها، من هم به بانک‌های محترم استان می‌گم هم به سراسر کشور. به هیچ عنوان نباید هیچ بانکی که بانک می‌خواد تملک بکنه موجب تعطیلی بانک بشه.» واکنش‌ها. خبرگزاری فارس در دوم آبان‌ماه ۱۴۰۰ در واکنش به خطای رئیسی، با اشاره به القاب متفاوت مقدس اردبیلی، آن را بسیار طبیعی دانست و نوشت بنا نیست که او بدون خطا باشد. این وبگاه همچنین مانور حول اشتباهات گفتاری رئیسی را یکی از پرضرب‌ترین سوژه‌های رسانه‌ای برای جریان ضدانقلاب می‌داند. محمود احمدی بیغش عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس در
محمود احمدی بیغش عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس در سه‌شنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۰، در نطق میان دستور از ضعف شدید در ادبیات گفتمانی رئیسی انتقاد کرد. وبگاه وقایع روز در یادداشتی سخنور بودن رئیس‌جمهور را یک الزام دانست و گفت رئیس‌جمهور باید سطحی از سخنوری داشته باشد.روزنامه دنیای اقتصاد در سوم آبان‌ماه ۱۴۰۰ در یادداشتی با عنوان پس لرزه اشتباهات لفظی ابراهیم رئیسی می‌نویسد اشتباهات رئیسی در سفر به تاجیکستان فاحش بود و ضرورت تمرین و حتی شبیه‌سازی اجلاس و تجزیه و تحلیل آنها را یادآوری می‌کند. «سریع، فوری، انقلابی» از
آنها را یادآوری می‌کند. «سریع، فوری، انقلابی» از جمله واژه‌هایی است که ابراهیم رئیسی در زمان تبلیغات انتخاباتی و پس از آن زیاد بکار می‌برد. طرفدارانش در حمایت از او، چنین هشتگی را به راه انداختند و در فضای مجازی نیز شماری از کاربران این کلمات را گاهی دستمایه طنز و دست‌انداختن می‌کنند. در گزارش میدانی که به کوشش خبرآنلاین و انصاف نیوز صورت گرفت مردم به این جملهٔ ابراهیم رئیسی در آغاز به کار دولت سیزدهم واکنش نشان دادند. اکثریت مردم این کلام را یک شعار خنده دار و پوچ توصیف نمودند.
جان دیکینسون (John Dickinson) (۱۳ نوامبر [۲ نوامبر، طبق تقویم ژولینی] ۱۷۳۲ – ۱۴ فوریه ۱۸۰۸)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا، مشاور حقوقی و سیاست‌مدار فیلادلفیا، پنسیلوانیا و ویلمینگتون، دلاور، به‌خاطر نوشتن «"دوازده نامه از یک کشاورز در پنسیلوانیا"» که در سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ منفرداً به چاپ رسیدند، به «قلم انقلاب» معروف است. جان دیکینسون به عنوان یکی از اعضای اولین کنگره قاره‌ای جاییکه انجمن قاره‌ای را امضاء نمود، بیشترین دادخواست‌های سال ۱۷۷۴ را به پادشاه نوشت و سپس به عنوان عضو دومین کنگره قاره‌ای
نوشت و سپس به عنوان عضو دومین کنگره قاره‌ای دادخواست شاخه زیتون را به پادشاه نوشته. زمانی‌که این دو تلاش برای مذاکره با جورج سوم پادشاه بریتانیا به شکست مواجه شد، دیکینسون مجدداً بر عقاید توماس جفرسون کار کرد و اعلامیهٔ علل و ضرروت به دست گرفتن اسلحه سال ۱۷۷۵ را نوشت. هنگامی‌که کنگره تصمیم به درخواست استقلال از بریتانیا گرفت، دیکینسون در کمیته‌ای که معاهده نمونه را نوشته بود، خدمت کرد و بعداً اولین پیشنویس اصول کنفدراسیون ۱۷۷۶–۱۷۷۷ و اتحادیه دایمی را نوشت. دیکینسون بعداً به‌عنوان رئیس کنوانسیون سال ۱۷۸۶
دیکینسون بعداً به‌عنوان رئیس کنوانسیون سال ۱۷۸۶ اناپولیس خدمت نمود که در آن به برگذاری کنوانسیون قانون اساسی سال ۱۷۸۷ فراخوان داد. دیکینسون به نمایندگی از دلاویر در این کنوانسیون شرکت نمود. وی همچنین «ترانه آزادی» را نوشت، وی یک شبه‌نظامی در جریان انقلاب آمریکا و پرزیدنت دلاویر و پرزیدنت پنسیلوانیا بود و یکی از ثروتمندترین مردان در میان مستعمرات بریتانیایی در آمریکا بود. بعد از مرگ دیکینسون، جفرسون از وی به عنوان «از جمله نخستین مدافعان حقوق کشوراش درجریان حمله بریتانیای کبیر که نام‌اش به عنوان یکی از
حمله بریتانیای کبیر که نام‌اش به عنوان یکی از شایستگان بزرگ انقلاب در تاریخ تقدیس خواهد شد» قدردانی نمود. همراه با همسراش، مری نوریس دیکینسون، او با کالج دیکینسون و به همین‌گونه مدرسه حقوق دیکینسون دانشگاه استانی پنسیلوانیا و مجتمع دیکینسون دانشگاه دلاویر هم‌نام است. مدرسه عالی جان دیکینسون در سال ۱۹۵۹ به عنوان بخشی از مدارس دولتی در دلاویر شمالی افتتاح شد/اختصاص داده شد. پیشینهٔ خانوادگی. دیکینسون در کرویسادور در مزرعهٔ تنباکوی خانوادگی‌اش در نزدیکی روستای تراپ در شهرستان تالبوت استان مریلند به دنیا آمد.
تراپ در شهرستان تالبوت استان مریلند به دنیا آمد. او از نوه‌های بزرگ والتر دیکینسون بود، شخصی که در سال ۱۶۵۴ از انگلند به ویرجینیا مهاجرت کرده بود و بعد از پیوستن به انجمن دوستان، در سال ۱۶۵۹ همراه با تعدادی از هم‌مذهبان خویش به شهرستان تالبوت در ساحل شرقی خلیج چساپیک آمد. دیکینسون در آنجا در سواحل دریای چوپتانک والتر مزرعه را به مساحت ۴۰۰ هکتار معادل (۱٫۶ کیلومتر مربع) به‌نام کرویسادور به معنی «صلیب طلا»، آغاز کرد. والتر همچنین ۸۰۰ هکتار معادل (۳٫۲ کیلومتر مربع) زمین را در منطقه ست جانز نیک که بعداً به
مربع) زمین را در منطقه ست جانز نیک که بعداً به شهرستان کنت دلاویر تغییر نام یافت، خریداری نمود. مزرعه کرویسادور از طریق ویلیام پسر والتر، به نوه‌هایش ساموئل، پدر جان دیکینسون رسید. هر نسل ملیکت‌های خویش را افزایش دادند به طوری‌که ۲٬۵۰۰ هکتار معادل (۱٬۰۰۰ هکتار) در پنج مزرعه در سه شهرستان مریلند به ساموئل به میراث رسید و ساموئل این مقدار را به ۹٬۰۰۰ هکتار معادل (۳٬۶۰۰) هکتار افزایش داد. او همچنین ملک شهرستان کنت را از پسربرادر خویش خرید و مساحت زمین‌های خویش را به ۳٬۰۰۰ هکتار معادل (۱٬۲۰۰ هکتار) از کنار
را به ۳٬۰۰۰ هکتار معادل (۱٬۲۰۰ هکتار) از کنار دریای ست از دوور الی خلیج دلاویر گسترش داد. دیکینسون در آنجا مزراع دیگری را آغاز و آن را تالار صنوبر نام گذاشت. تا سال ۱۷۷۷ که جان دیکینسون برده‌های تالار صنوبر را آزاد ساخت، این مزارع از جمله شرکت‌های بزرگ سودآور بودند که برده‌های کارگر در آن مشغول کار بودند. ساموئل دیکینسون در ۱۱ آوریل ۱۷۱۰ با جودت تروث (۱۶۸۹–۱۷۲۹) ازدواج نمود. آن‌ها نُه فرزند به‌نام‌های والتر، ساموئل، الیزابت، هنری، الیزابت «بتسی»، ریبیکا و راچل، داشتند. سه پسر بزرگ او در حین تحصیل در لندن
راچل، داشتند. سه پسر بزرگ او در حین تحصیل در لندن بر اثر آبله از بین رفتند. ساموئل بیوه، با دو فرزند خردسال خود به‌نام‌های هنری و بتسی، در سال ۱۷۳۱ با مری کادوالدر ازدواج نمود. کادوالدر دختر مارتا جونز (نوه‌های دکتر توماس وین) و کواکر جان کادوالدر مشهور که پدربزرگ سرتیپ جان کادوالدر فیلادلفیا نیز می‌شد، بود. پسران ایشان به‌نام‌های جان، توماس و فیلمون چند سال بعد تولد شدند. برای سه نسل، خانواده دیکینسون اعضای سومین جلسه اجتماعات هاوین در شهرستان تالبوت و کالدوالدرها اعضای جلسه فیلادلفیا بودند. اما در سال
اعضای جلسه فیلادلفیا بودند. اما در سال ۱۷۳۹، بتسی خواهر ناتنی جان دیکینسون در یک کلیسیای انگلیسی با چالز گلدزبورو ازدواج کرد که توسط همرانش یک «ازدواج بی نظم» نامیده شد. این زوج پدر بزرگ و مادر بزرگ چالز گلدزبورو فرماندار مریلند بود. ساموئل با واگذاری کرویسادور به پسر بزرگ‌اش هنری دیکینسون، به تالار صنوبر که قبلاً در آنجا به عنوان قاضی دادگاه دعاوی مشترک شهرستان کنت، رهبری جامعه را به‌عهده داشت، نقل مکان نمود. نقل مکان دیکینسون، مری را به اقاربش در فیلادلفیا نزیک ساخت. تالار صنوبر در قسمت مصنوعی دریای ست
نزیک ساخت. تالار صنوبر در قسمت مصنوعی دریای ست جانرواقع شده بود. فعالیت‌های زیادی برای انتقال ضروریات و حمل نقل محصولات کشاورزی در آنجا صورت می‌گرفت. قسمت اعظم این محصولات گندم بود که با گندم‌های سایر مناطق آرد «اعلی» از آن به‌دست می‌آمد. زیادتر مردمی که در این مزرعه بود، خدمت‌کاران و بردگان دیکینسون‌ها بودند. اوان زندگی و خانواده. دیکینسون در خانه توسط والدین‌اش و مهاجرین که به این منظور استخدام شده بودند، آموزش داده شده بود. درمیان آن افراد، فرانسیس آلیسون وزیر پروتستان بود که بعداً آکادمی لندن جدید را
وزیر پروتستان بود که بعداً آکادمی لندن جدید را در شهرستان چیستر در پنسیلوانیا تأسیس نمود. مهم‌تر از همه، مربی او ویلیام کلن بود که دوست دایمی دیکینسون شد و بعداً نخستین قاضی و صدراعظم شهرستان دلاور تعیین شد. دیکینسون با هوش و پر انرژی بود و علی‌رغم عشق و علاقه‌اش به تالار صنوبر و فامیلش، مجذوب فیلادلفیا شد. دیکینسون در سن ۱۸ سالگی تحصیلات خویش را در رشته حقوق زیر نظر جان مولاند در فیلادلفیا آغاز نمود. در فیلادلفیا از میان سایر دانش آموزان با جورج رسید و ساموئل وارتون دوست شد. در سال ۱۷۵۳ به منظور سه سال
وارتون دوست شد. در سال ۱۷۵۳ به منظور سه سال تحصیل در معبد میدل رهسپار لندن شد. به تعقیب گام‌های دوست همیشگی‌اش بنجامین چیو دادستان کل پنسیلوانیا، دیکینسون این سال‌ها را به مطالعه آثار ادوارد کوک و فرانسیس باکون در انجمن حرفه‌ای وکالت سپری نمود و در سال ۱۷۵۷ وارد کانون وکلای پنسیلوانیا شد و حرفه خویش را به عنوان وکیل مدافع و دادگستر آغاز نمود. دیکینسون در اعتراض به قوانین ناونزد، نامه‌ها از یک کشاورز در پنسیلوانیا، را منتشر کرد. این نامه‌ها در اول در مجله پنسیلوانیا کرونیکل نشر و توسط تعداد زیادی از
مجله پنسیلوانیا کرونیکل نشر و توسط تعداد زیادی از روزنامه‌های دیگر مجدداً چاپ و قبل از انقلاب آمریکا، یکی از تاثیرگذارترین اسناد سیاسی آمریکا بود.
جان پارک کاستیس (John Parke Custis) (۲۷ نوامبر ۱۷۵۴–۵ نوامبر۱۷۸۱)، مزرعه‌داری آمریکایی بود. وی پسر مارتا واشینگتن و فرزند خوانده جورج واشینگتن بود. کودکی. جان پارک کاستیس، پسر دانیل پارک کاستیس کشاور ثروتمند مالک تقریباً سه‌صد برده و هزاران جریب زمین و مارتا داندریج کاستیس، به احتمال زیاد در قصر سفید در مزرعه والدینش در رودخانهٔ پامونگی در شهرستان نیوکنت ایالت ویرجینیا متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۵۷ در حدود۱۸۰۰۰ جریب معادل (۷۳ کیلومتر مربع) زمین و تقریباً ۲۸۵ برده سیاه‌پوست تا رسیدن به سن قانونی برای
۲۸۵ برده سیاه‌پوست تا رسیدن به سن قانونی برای وی به ودیعه گذاشته شد. در ژوئن سال ۱۷۵۹ مادرش با جورج واشینگتن ازدواج کرد. آقا و خانم واشینگتن او و خواهر کوچکترش مارتا (پتسی) پارک کاستیس (۱۷۷۳–۱۷۵۶) را در مونت ورنون بزرگ نمودند. واشینگتن سرپرست قانونی و متولی املاک خانوادهٔ کاستیس شد. به‌محض فوت خواهرش در سال ۱۷۷۳ در سن هفده سالگی، کاستیس یگانه وارث املاک خانواده کاستیس شد. «جکی» که توسط خانواده‌اش به این نام یاد می‌شد، یک کودک آشفته، تنبل «خودمختار» بود که هیچ علاقه‌ای به دورس خود نداشت. خانواده و کارها.
هیچ علاقه‌ای به دورس خود نداشت. خانواده و کارها. جکی در سال ۱۷۷۳ در سن هجده سالگی، نامزدیش را با النور کارلوت دختر بندیکت سوینگیت کالورت و نوه‌های چارلز کارلوت بارون پنجم بال تیمور، به واشینگتن اعلان کرد. جورج و مارتا از انتخاب ازدواج توسط جکی به دلیل جوان بودن این این زوج، خیلی‌ها متعجب شدند. در جریان آن‌سال کاستیس دروس خویش را در کالج کینگ (که بعداً به دانشگاه کلمبیا تغییر کرد) در شهر نیویورک شروع کرد اما بعد از فوت خواهرش فوراً کالج را رها نمود. کاستیش در سوم فوریه ۱۷۷۴ با النور در خانه خانوادگی‌اش در
در سوم فوریه ۱۷۷۴ با النور در خانه خانوادگی‌اش در شهرک مونت آیری ازدواج کرد. عمارت بازسازی شدهٔ آن مرکز پارک ایالت راسارایویل در شهرستان‌ی شاهدخت جورج در مریلند است. این زوج بعد از ازدواج شان در مزرعهٔ قصر سفید مسکن گزین شدند. بیش از دو سال زندگی در قصر سفید، کاستیس مزرعه آبینگدون در شهرستان فیرفکس ایالت ویرجینیا (که اکنون در شهرستان آرلنگتون ویرجینیا قرار دارد)، را خریداری نمود. این زوج درجریان زمستان سال‌های ۱۷۷۹–۱۷۷۸ در آنجا مسکن گزین شدند. شرایط خرید خانه آبینگدون برای کاستیس خیلی‌ها نامطلوب بود.
خانه آبینگدون برای کاستیس خیلی‌ها نامطلوب بود. اشتیاق و بی‌تجربگی وی به رابرت الکساندر مالک آبینگدون، این امکان را فراهم ساخت که در معامله از وی نفع بگیرد و کاستیس ملزم به پرداخت اصل خرید و بهره مرکب در یک دورهٔ ۲۴ ساله شد. بهره مرکب در قیمت خرید مبلغ ۱۲٬۰۰۰ پوندی، کاستیس را ملزم به پرداخت مبلغ ۴۸٬۰۰۰ در جریان ۲۴ سال می‌سازد. برای پرداخت بهره، کاستیس باید سالانه بیش از ۲٬۰۰۰ پوند را در طول مدت این قرارداد پرداخت نماید. بعد از اینکه جورج واشینگتن از شرایط خرید مطلع شد، به کاستیس اطلاع داد که «هیچ ملیکت در
مطلع شد، به کاستیس اطلاع داد که «هیچ ملیکت در ویرجینیا (به استثنای تعداد محدودی تحت مدیریت بهتر) نمی‌تواند بهره ساده را متحمل شوند، پس چگونه بهره مرکب را بر آن وضع شود.» عملکرد کاستیس در این قضیه و سایر موضوعات، در سال ۱۷۷۸ جورج واشینگتن را ترغیب به نوشتن نامه ذیل نمود: «ترس دارم که جک کاستیس علی‌رغم تذکر و مشورتی که برایش در مورد فروش سریع‌تر از خرید دادم، خود دست ویران کننده املاک خود باشد». فشارهای مالی ناشی از خریداری خانهٔ آبینگدون تا سال ۱۷۸۱ تقریباً سبب ورشکستگی کاستیس شده بود. براساس یک گزارش،
سبب ورشکستگی کاستیس شده بود. براساس یک گزارش، کاستیس در جریان محاصره بوستون در سال‌های ۱۷۷۶–۱۷۷۵ در جمله کارکنان واشینگتن به عنوان مأمور سری در نیروهای بریتانیی در آنجا خدمت کرد. کاستیس در سال ۱۷۷۸ به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس در مجلس برگس‌ها ویرجینیا انتخاب شد. جورج واشینگتن از عملکرد گزارش شده توسط او در مجلس قانون‌گذاری راضی نبود و به کاستیس چنین نوشت: تصور نمی‌کنم سناتور جوانی همانند شما که تسلط اندکی بر مباحث سیاسی دارد، بتواند در یک مجلس عمومی متشکل از استعدادهای مختلف و نظریات متفاوت تآثیرگذاری