payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازدید کرد و ادعا کرد که شکنجه در آنجا «گسترده» است. او همچنین از دخالت مقامات چینی در کار او شکایت کرد. در سپتامبر ۲۰۰۶، او ادعا کرد که شکنجه ممکن است در عراق از زمان جنگ عراق بیشتر مشکل ساز باشد تا در زمان رژیم صدام حسین. او استدلال کرد که بیشتر شکنجه‌ها توسط نیروهای امنیتی، شبه نظامیان و شورشیان انجام می‌شود. از ۶ تا ۹ نوامبر ۲۰۰۶، او در پانل بین‌المللی در دانشگاه گدجه مادا برای پذیرش اصول یوگیاکارتا ارائه شد و به یکی از ۲۹ امضاکننده تبدیل شد. در فوریه ۲۰۰۸، نواک یکی از اعضای مؤسس «پلتفرم تحقیقاتی حقوق
نواک یکی از اعضای مؤسس «پلتفرم تحقیقاتی حقوق بشر در زمینه اروپایی» در دانشگاه وین بود. نواک از حامیان کمپین تأسیس مجمع پارلمانی ملل متحد است، سازمانی که برای اصلاحات دموکراتیک در سازمان ملل متحد و ایجاد یک سیستم سیاسی بین‌المللی پاسخگوتر مبارزه می‌کند. او به عنوان کارشناس مشهور بین‌المللی در زمینه حقوق بشر، وظایف کارشناسی مستقل مختلفی را برای سازمان ملل متحد، شورای اروپا، اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و همچنین برای سازمان‌های غیردولتی و در بخش شرکت‌ها انجام داد. مهم‌ترین فعالیت‌ها و مناصب دیگر
انجام داد. مهم‌ترین فعالیت‌ها و مناصب دیگر وی به شرح زیر است: انتشارات کلیدی. نواک نویسنده بیش از ۶۰۰ مقاله در زمینه قانون اساسی، حقوق اداری و حقوق بین‌المللی، حقوق بشر و همچنین مطالعات توسعه است. افتخارات. در سال ۱۹۹۴ به نواک جایزه یونسکو برای آموزش حقوق بشر (تقدیر افتخار) اهدا شد به پاس کمک برجسته او در توسعه آموزش حقوق بشر. او در سال ۲۰۰۷ جایزه حقوق بشر برونو کرایسکی را برای دستاوردهای برجسته‌اش در خدماتی که به حقوق بشر بین‌المللی کرده بود و جایزه حقوق بشر دانشگاه اسلو برای «دفاع از حقوق اساسی بشر» بود
دانشگاه اسلو برای «دفاع از حقوق اساسی بشر» بود که در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴، از مانفرد نواک با مدال صلح اتو هان تجلیل شد.
جروم اچ. بارکوف (؛ زادهٔ ) انسان‌شناس، و استاد دانشگاه دالهاوزی اهل کانادا است که سهم مهمی در زمینه روان‌شناسی فرگشتی داشته‌است. او مدرک لیسانس روان‌شناسی را از کالج بروکلین در سال ۱۹۶۴ و دکترای توسعه انسانی را از دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۷۰ دریافت کرد. او استاد انسان‌شناسی اجتماعی در دانشگاه دالهاوزی و عضو برجسته بین‌المللی در مؤسسه شناخت و فرهنگ، دانشگاه کوئینز بلفاست ایرلند شمالی است. او همچنین در هیئت مدیره METI (هوش فرازمینی پیام‌رسانی) خدمت می‌کند. بارکوف در مورد موضوعات مختلف از کارگران جنسی در نیجریه
در مورد موضوعات مختلف از کارگران جنسی در نیجریه تا انواع احساساتی که جستجو برای هوش فرازمینی ممکن است پیدا کند، منتشر کرده‌است. او بیشتر به عنوان نویسنده "داروین، جنسیت و وضعیت: رویکردهای زیست شناختی به ذهن و فرهنگ" (۱۹۸۹) شناخته می‌شود. در سال ۱۹۹۲، بارکو به همراه لدا کاسمیدز و جان توبی، کتاب اثرگذار "ذهن سازگار: روان‌شناسی فرگشتی و تولید فرهنگ" را ویرایش کرد. او در سال ۲۰۰۶ کتاب "از دست رفته انقلاب: داروینیسم برای دانشمندان علوم اجتماعی" را ویرایش کرد.
کریستوفر بوهم (; – )، انسان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک انسان‌شناسی فرهنگی با فوق تخصص در زمینه نخستی‌شناسی بود که دربارهٔ حل اختلاف، نوع‌دوستی، فرگشت اخلاق، و دشمنی و جنگ تحقیق می‌کرد. او همچنین مدیر مرکز تحقیقاتی جین گودال در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود که یک پایگاه‌داده تعاملی چند رسانه‌ای است که بر رفتار اجتماعی و اخلاقی‌های شکارچی جهان تمرکز دارد. بوهم در ۲۳ نوامبر سال ۲۰۲۱ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
روزی روزگاری در دسامبر (انگلیسی: Once Upon a December) آهنگی از فیلم آناستازیا است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. این آهنگ نامزد جایزه گلدن گلوب برای بهترین آهنگ اصلی شد. درباره آهنگ. آهنگ و متن آن در طول داستان سه بار، دو بار به صورت لالایی و یک بار به صورت آهنگ کامل با پل شنیده می‌شود. این لالایی ابتدا در طول پیش‌گفتار فیلم (با اجرای آنجلا لنسبوری در نقش امپراتریس ماری و لیسی چابرت در نقش دوشس بزرگ جوان آناستازیا نیکولاونا از روسیه) و سپس به‌عنوان نسخه‌ای کاپلا در انتهای فیلم شنیده می‌شود، زمانی که امپراتریس
در انتهای فیلم شنیده می‌شود، زمانی که امپراتریس بیوه و آناستازیا بزرگسال دوباره به هم می‌پیوندند (خوانده آنجلا لنسبوری و لیز کالاوی در نقش آناستازیا). کالاوی همچنین نسخه کامل (که شامل اشعار لالایی نیست) را در مرحله دوم فیلم می‌خواند. نسخه پاپ با آواز خواننده کانتری دینا کارتر نیز در موسیقی متن فیلم قرار گرفت و به عنوان موزیک ویدیو منتشر شد. گروه آکاپلا پنتاتونیکس نیز این آهنگ را در آلبوم کریسمس ۲۰۲۰ خود به نام "ما به یک کریسمس کوچک نیاز داریم" پوشش داد. تولید و خلاصه. ملودی این آهنگ تکرار لالایی است که
تولید و خلاصه. ملودی این آهنگ تکرار لالایی است که مادربزرگش برای آنیا خوانده است:On the wind, 'cross the sea, sing this song and remember با بادی که، از دریا می‌گذرد، این آهنگ را بخوان و به یاد بیاور Soon you'll be home with me, once upon a December به زودی با من در خانه خواهی بود، روزی از روزهای ماه دسامبرامپراطور، یک جعبه موسیقی را سفارش می‌دهد که لالایی را به عنوان هدیه برای آنیا جوان می‌نوازد تا در زمانی که مادربزرگش دور است به او آرامش دهد. ملودی تکرارشونده از زمان خاطره لالایی آنیا به عنوان یک وسیله
از زمان خاطره لالایی آنیا به عنوان یک وسیله روایی در فیلم عمل می‌کند و کلیدهای گردنبند جعبه موسیقی تنها پیوند او با گذشته فراموش شده‌اش است. مضمون حافظه توسط آهنگساز، دیوید نیومن که مکرر از این ملودی در طول موسیقی فیلم استفاده می‌کند، همچنین تغییراتی از آهنگ «سفر به گذشته» را در خود جای داده است. نسخه کامل «روزی روزگاری در دسامبر» توسط آنیا پس از ورود به کاخ زمستانی متروکه در سن پترزبورگ خوانده می‌شود. خاطرات سرکوب شده گذشته او با بازگشت ناآگاهانه او به خانه دوران کودکی‌اش تحریک و باعث ایجاد یک سکانس
خانه دوران کودکی‌اش تحریک و باعث ایجاد یک سکانس رویایی موسیقی می‌شود که در آن کاخ به شکوه سابق خود باز می‌گردد و او خواندن این آهنگ را در کودکی با مادربزرگش به یاد می‌آورد. انتقادها. DVDReview آن را به عنوان "نمایشگر در فیلم" توصیف می‌کند. LegendOfFlaura نوشت: «دو آهنگ مورد علاقه طرفداران، آهنگ‌های آنیا، «سفر به گذشته» و «روزی روزگاری در دسامبر» هستند، که هر دو رقیب تک‌نوازی سوپرانوی منکن/اشمن هستند. این سایت ماه دسامبر را به خوبی با گذشته مقایسه کرد و نوشت: «روزی روزگاری در دسامبر که داستان فیلم را بهتر
«روزی روزگاری در دسامبر که داستان فیلم را بهتر روایت می‌کند. این آهنگ که در تکرارهای آوازی کوتاه در سراسر موسیقی ظاهر می‌شود، عنصر ارتباطی بین آنیا و مادربزرگ گمشده‌اش است و حساسیت روسی والس بسیار جالب‌تر از تصنیف نسبتاً ساده است. intimat DarkRealmFox گفت که این یک "عدد موسیقایی شگفت‌انگیز" بود. FilmVault می‌گوید که "افسانه‌ای دوست داشتنی" است. FilmTracks گفت که نسخه پاپ "نسخه برجسته همه آهنگ‌ها است، با وجود رندر آوازی تا حدی تنبل". AllMusic آن را به عنوان نمونه‌ای از کپی کردن "فرمول دیزنی برای متعادل کردن
از کپی کردن "فرمول دیزنی برای متعادل کردن آهنگ‌های نمایش بزرگ از فیلم با نسخه‌های پاپ MOR دوباره ضبط شده از همان آهنگ" توصیف می‌کند. DVDReview آن را به عنوان "آواز خواندن به سبک کارائوکه" توصیف می‌کند.
رابرت بوید (; – ) دانشمند در زمینه انسان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
فرناند باره (؛ – ) مدل و نقاش اهل فرانسه بود. او پس از ترک پیکاردی در سال ۱۹۰۸ به پاریس رفت و به عنوان یک کودک تن‌فروش توانست در آن شهر دوام بیاورد. سپس مبدل به مدل نقاشی برای هنرمندان بزرگی چون آمادئو مودیلیانی و خائیم سوتین شد و این دو او را تشویق کردند تا به تحصیل در رشته «تاریخ هنر» و «نقاشی» در مدرسه عالی ملی هنرهای زیبا بپردازد. او در مارس ۱۹۱۷ هنرمند ژاپنی تسوگوهارو فوجیتا را در کافه روتونده در مون‌پارناس ملاقات کرد که دیوانه‌وار عاشق فرناند شد و ۱۳ روز بعد با او ازدواج کرد. این دو در سال ۱۹۱۸ و با
روز بعد با او ازدواج کرد. این دو در سال ۱۹۱۸ و با آغاز جنگ جهانی اول به کنی سور مرن رفتند تا از بمباران‌های ارتش آلمان در امان باشند. فرناند در آنجا به مدت ۱ سال به نقاشی پرداخت و دوستان زیادی هم پیدا کرد. در آنجا بود که وی با ژن ایبوترن نوعروسِ مودیلیانی دوست شد. هنگامی که مودیلیانی در سال ۱۹۲۰ در اثر سِل درگذشت، فرناند کوشش فراوانی نمود تا بیوه او را تسلی دهد، اما این تلاش‌ها بیهوده بود و هشت ماه بعد، ژن ایبوترن در حالی که باردار بود، خودکشی کرد. در طول سال ۱۹۲۵، این زوج یک رابطه جنسی بسیار آزاد داشتند و
۱۹۲۵، این زوج یک رابطه جنسی بسیار آزاد داشتند و هر دو با افرادی از دو جنس، رابطۀ عاشفانه داشتند. اما شوهرش تسوگوهارو، فرناند را پس از رابطه جنسی با پسر عمویش «کویاناگی» نقاش، نبخشید. تسوگوهارو سپس خود را با هنرمند بلژیکی «لوسی بادول» (مشهور به یوکی) به مدت سه روز حبس کرد که در طی آن، فرناند ناامیدانه به دنبال شوهرش در سردخانه‌های پاریس می‌گشت. در سال ۱۹۲۸، این زوج طلاق گرفتند و او با کویاناگی در مون‌مارتر زندگی کرد. هنگامی که کویاناگی در سال ۱۹۳۵ از او فاصله گرفت، رابطه او با شوهر قبلی‌اش تسوگوهارو فوجیتا
گرفت، رابطه او با شوهر قبلی‌اش تسوگوهارو فوجیتا دوباره بهبود یافت و تسوگوهارو تا زمان مرگ به فرناند کمکِ مالی کرد. برخی از منابع، فرناند باره و «دوشیزه فرناند» معروف، مدل موردِ علاقهٔ عکاس زنان ژان آژلو را که تصویرش در بسیاری از کارت پستال‌های شهوت‌نگاره او دیده می‌شود، یکی می‌دانند؛ گرچه این موضوع هرگز ثابت نشده‌است. به عنوان نقاش، او دو اثرش به نام‌های «"ژوزیَـن"» و «"هلو"» را در سال ۱۹۲۹ در سالن پاییز را به نمایش گذاشت.
میدان شهرداری سابق با نام رسمی میدان انقلاب اسلامی که نام‌های دیگری مانند میدان سپه ،میدان اجلالیه و میدان جهاد سازندگی نیز داشته‌است، میدانی در شهر کرمانشاه است. این میدان در منطقه ۴ شهرداری کرمانشاه واقع شده و خیابان‌های سپه (مدرس) و دبیراعظم در جهت شمال شرقی به جنوب غربی و خیابان‌های معلم غربی (اجلالیه) و معلم شرقی (شاه‌بختی) در جهت شمال غربی به جنوب شرقی از آن عبور می‌کنند. میدان شهرداری سابق کرمانشاه در بهمن ۱۳۹۹ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت. نامگذاری. میدان شهرداری سابق همزمان با ساخت خیابان سپه
میدان شهرداری سابق همزمان با ساخت خیابان سپه ساخته شد و به دلیل قرارگیری در تقاطع خیابان سپه و اجلالیه-شاهبختی، "میدان سپه" نامیده می‌شد. با این وجود از آنجا که مکان میدان شهرداری سابق در گذشته بخشی از باغ اجلالیه بود، از گذشته با نام "میدان اجلالیه" نیز شناخته می‌شده‌است. از سال ۱۳۱۷ شهرداری کرمانشاه به این میدان منتقل شد و همین مسئله سبب شد تا در میان مردم به نام "میدان شهرداری" شناخته بشود. شهرداری در ابتدا در ساختمانی در ضلع جنوبی خیابان قرار داشت، اما در سال ۱۳۲۰ به ساختمان رئیسیان واقع در ضلع شمالی
در سال ۱۳۲۰ به ساختمان رئیسیان واقع در ضلع شمالی (مکان کنونی مسجد شریف معتضدی) منتقل شد و تا سال ۱۳۳۸ در آن مکان ماند. هر دوی این ساختمان‌ها استیجاری بودند و شهرداری در سال ۱۳۳۹ با خرید ساختمان دیگری که در گذشته کنسولگری بریتانیا در کرمانشاه بود از این میدان رفت و از آن زمان این میدان نزد مردم با نام "میدان شهرداری سابق" شناخته‌شده‌است. با وقوع انقلاب بهمن ۱۳۵۷ نام میدان توسط حکومت جدید به "میدان جهاد سازندگی" تغییر داده‌شد. این نام تا سال ۱۳۸۷ بر روی میدان بود و از آن زمان به "میدان انقلاب اسلامی" تغییر
بود و از آن زمان به "میدان انقلاب اسلامی" تغییر داده‌شد که در حال حاضر نام رسمی این میدان محسوب می‌شود. با این وجود این میدان همچنان نزد مردم با همان نام "شهرداری" یا "شهرداری سابق" شناخته می‌شود و با همین نام نیز در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تاریخچه. مکان میدان شهرداری سابق در گذشته بخشی از باغ اجلالیه بود که به علی‌خان اعظم زنگنه ملقب به سردار اجلال تعلق داشت که به تغییر کاربری داده و به بخش‌های مختلفی تقسیم شد. میدان شهرداری سابق نیز با ساخت خیابان سپه (مدرس کنونی) در سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵
با ساخت خیابان سپه (مدرس کنونی) در سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵ میلادی) در جهت شمال شرقی به جنوب غربی، به عنوان محل تلاقی این خیابان با خیابان قدیمی‌تر شاه‌بختی (معلم شرقی کنونی) و خیابان معلم غربی (اجلالیه) ساخته شد. ساختمان شهرداری کرمانشاه تا سال ۱۳۳۹ در این میدان قرار داشت. میدان شهرداری سابق در محور خیابان مدرس-خیابان دبیراعظم و در انتهای محدودۀ بافت تاریخی کرمانشاه از جانب جنوب غربی قرار گرفته‌است. در گذشته این میدان و باغ اجلالیه حدفاصل باغ‌های سرسبز جنوب غربی شهر و بافت قدیمی شهر به شمار می آمده‌است و به همین
و بافت قدیمی شهر به شمار می آمده‌است و به همین دلیل در این محدوده آثار، بناها، محله‌ها و راسته‌های تاریخی باارزشی قرار دارند. در گذشته و در سال‌های اشغال کرمانشاه توسط نیروهای نظامی انگلستان طی جنگ جهانی دوم، ادارۀ انتشارات و تبلیغات بریتانیا در ضلع غربی میدان شهرداری سابق، طبقۀ همکف کلانتری ۲، جنب کوچۀ ارمنیان قرار داشته‌است. خانقاه اخوت نیز با یکصد سال قدمت در کوچۀ خانقاه در ضلع جنوب شرقی جدار میدان شهرداری سابق قرار داشت که در اسفند ۱۳۹۹ توسط ادارۀ اوقاف و امور خیریۀ کرمانشاه تخریب شد. کاربری‌های مهم.
و امور خیریۀ کرمانشاه تخریب شد. کاربری‌های مهم. مسجد شریف معتضدی که در سال ۱۳۴۵ ساخته شده‌است در ضلع شمال غربی میدان شهرداری سابق نبش خیابان معلم غربی (اجلالیه) قرار دارد. مسیرهای ورودی و خروجی. این میدان از سمت جنوب غربی از طریق خیابان دبیراعظم به میدان مصدق، سه‌راه برق و میدان فردوسی متصل می‌شود. همچنین از سمت شمال شرقی از طریق خیابان مدرس با چهارراه اجاق و میدان آزادی در ارتباط قرار می‌گیرد. علاوه بر این معلم در جهت شمال غربی-جنوب شرقی از این میدان عبور می‌کند که در جهت شمال غربی با نام "خیابان معلم
می‌کند که در جهت شمال غربی با نام "خیابان معلم غربی" (اجلالیه) و در جهت جنوب شرقی با نام "خیابان معلم شرقی (شاه‌بختی)" شناخته می‌شود. میدان شهرداری سابق از طریق خیابان معلم غربی به پل اجلالیه، میدان دارایی، خیابان جوانشیر، چهارراه مؤید، پارک شیرین (چیاسور) و محلۀ‌ سرچشمه متصل می‌شود و از سمت خیابان معلم شرقی به سه‌راه شریعتی ختم شده و با خیابان شریعتی ارتباط می‌یابد. ثبت در فهرست آثار ملی. میدان شهرداری سابق کرمانشاه به دلیل قدمت جداره‌های آن در ضلع جنوبی، شرقی، شمال شرقی و جنوب غربی و نوع تزئینات آن‌ها که
شمال شرقی و جنوب غربی و نوع تزئینات آن‌ها که برای ساخت‌شان از معماری دورۀ قاجار استفاده شده‌است، در بهمن ۱۳۹۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. احیا و تخریب منظر تاریخی میدان. در تیر ۱۳۹۵ معاون میراث فرهنگی ادارۀ کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه از برنامۀ این نهاد برای احیای معماری و منظر تاریخی میدان شهرداری سابق خبر داد و حتی از این پروژه به عنوان «اصلی‌ترین برنامۀ مرمتی» این نهاد یاد کرد. با این وجود اقدامی اساسی برای اجرای این پروژه صورت نگرفت و حتی تخریب خانقاه اخوت، ساخت
پروژه صورت نگرفت و حتی تخریب خانقاه اخوت، ساخت پارکینگ طبقاتی و مجتمع تجاری و نیز ساخت واحد تجاری توسط متولیان مسجد معتضدی منظر تاریخی این میدان را بیش از پیش تخریب نمود. سنگفرش کردن میدان. در ۲۱ خرداد ۱۴۰۲ شهردار کرمانشاه از سنگفرش کردن میدان شهرداری سابق خبر داد. به گفتۀ وی در آینده محدودۀ میدان مصدق و خیابان دبیراعظم در فاصلۀ دو میدان نیز به‌گونه‌ای سنگفرش خواهد شد که امکان تردد خودرو بر روی آن وجود داشته‌باشد. با این وجود یک عضو شورای شهر کرمانشاه از نحوۀ فنی اجرای این طرح با استفاده از موزاییک و بلوک
فنی اجرای این طرح با استفاده از موزاییک و بلوک با ملات‌کاری ۳ سانتیمتری انتقاد کرد و اعلام کرد که کمیسیون عمرانی شورای شهر این شکل از اجرای پروژه را رد کرده و اکنون نیز تصمیم دارد با همکاری معاونت عمرانی شهرداری و کارشناسان از اجرای آن به شکل کنونی جلوگیری کند. در ادبیات. علی‌محمد افغانی در رمان شادکامان درۀ قره‌سو که بخشی از ماجراهای آن در حوالی محله و میدان شهرداری سابق می‌گذرد، از این محله به عنوان یکی از محل‌های سکونت ارمنی‌ها در شهر کرمانشاه یاد کرده و این میدان را چنین توصیف می‌کند: همچنین علی‌اشرف
و این میدان را چنین توصیف می‌کند: همچنین علی‌اشرف درویشیان در داستان کوتاه "عشق و کاهگل" در مجموعه‌داستان فصل نان چندین جا از میدان شهرداری به عنوان محلی برای تجمع کارگران فصلی و ساختمانی یاد می‌کند.
در پی خیزش ۱۴۰۱ ایران در شهرهای مختلف ایران شعارهای گوناگونی توسط معترضان داده شد. تعدادی از این شعارها متمرکز بر موضوع حجاب اجباری در ایران و مسئلهٔ زنان بوده و برخی دیگر بر مخالفت معترضان با حکومت وقت ایران متمرکز است. شعار «زن، زندگی، آزادی» یکی از اصلی‌ترین شعارها از شروع این خیزش بود که از روز اول اعتراضات در شهرهای مختلف سر داده شد. شعارهایی که در اعتراضات سراسری در ایران توسط مردم در خیابان‌ها گفته شده، بسیار ساختارشکنانه و پیشرو بوده‌اند و در آن‌ها به حقوق زنان و آزادی‌های فردی، بسیار توجه شده است.
حقوق زنان و آزادی‌های فردی، بسیار توجه شده است. فهرست شعارها. برخی از پرتکرارترین شعارها در خیزش ۱۴۰۱ ایران: فهرست شعارها به ترتیب حروف الفبا: ساختار شعارها. در اعتراضات ۱۴۰۱ موضوع انقلاب به صورت گسترده‌ای مطرح شده و «بهش نگین اعتراض اسمش شده انقلاب» و «این دیگه اعتراض نیست، شروع انقلابه» از جمله شعارهای معترضان بود. برخی از این شعارها همچو شعار «امسال می‌ده کشته سپاه، مرگ بر کل نظام» برگرفته از آهنگ‌های اعتراضی خوانندگانی چون شاپو است. شعارهای این اعتراضات نسبت به شعارهای اعتراضات سال‌های ۷۸ تا کنون و حتی
نسبت به شعارهای اعتراضات سال‌های ۷۸ تا کنون و حتی شعارهای سال ۹۸ که تنها سه سال از آن گذشته است، به لحاظ محتوا، خواسته‌ها، ادبیات و حتی آهنگ تفاوتی ساختاری دارد. برخی از شعارها به صورت صریح حکومت و رهبر جمهوری اسلامی را نشانه گرفته و به دیگر مقامات حکومت نمی‌پردازد. برای نخستین بار شعارهایی با محتوای جنسی در برخی از اعتراضات بیان و ویدیوهای آن در فضای عمومی نیز منتشر شده است.
کافه روتونده () یک کافه مشهور در محلهٔ مون‌پارناس پاریس است که به خاطر محیط هنری و غذاهای خوبش شهرت دارد. کافه روتونده در وبگاهش رسمی‌اش، به صورت یک «رستوران» و «براسِری» (مشروب‌فروشی که در آن خوراک‌های ساده هم داده می‌شود) معرفی شده‌است. این کافه در در میدان پیکاسو واقع شده‌است که مجسمه انوره دو بالزاک اثر اگوست رودن را نیز در خود جای داده‌است. این کافه در سال ۱۹۱۱ توسط «ویکتور لیبیون» برپا شد و به دلیل فضای باز و قیمت‌های مناسب در کنار «کافه کوپول» و «کافه سلکت» محل تجمع روشنفکران، نویسندگان و هنرمندان
سلکت» محل تجمع روشنفکران، نویسندگان و هنرمندان نامدار در دوران بین دو جنگ جهانی بود. کافه روتونده که امروزه «روتونده مون‌پارناس» نامیده می‌شود، بسیاری از جذابیت‌های بوهمی خود را حفظ کرده‌است و تا به امروز به عنوان یک مکان محبوب و شیک برای دوستدارانِ آشپزی فرانسوی کلاسیک و روشنفکران هنری پاریس به کار خود ادامه می‌دهد. کافه روتونده در حوالی سال ۱۹۲۴ پاتوق پابلو پیکاسو بود، چرا که فاصله اندکی با استودیوی نقاشی او داشت و پیکاسو اوقات فراوانی را در آنجا در کنار دوستانی چون دیه‌گو ریورا، ایلیا ارنبورگ و
در کنار دوستانی چون دیه‌گو ریورا، ایلیا ارنبورگ و تسوگوهارو فوجیتا می‌گذراند. آمادئو مودیلیانی نیز از دیگران مشتریان دائمی این کافه-رستوران بود و امروزه برخی از آثارش بر دیوارهای این مکان آویخته‌است. در سال‌های اولیه، مالک کافه روتونده «ویکتور لیبیون» به هنرمندان اجازه می‌داد ساعت‌ها در کافه‌اش بنشینند، یک فنجان ده سانتیم قهوه بخورند و وقتی یواشکی از انتهای یک باگت در سبد نان، نان می‌کنند، رویش را برمی‌گرداند و وانمود می‌کرد چیزی ندیده‌است. اگر یک نقاش فقیر نمی‌توانست صورت‌حساب خود را بپردازد، لیبیون اغلب
نمی‌توانست صورت‌حساب خود را بپردازد، لیبیون اغلب به جایش نقاشی و تابلوهایشان را می‌پذیرفت و آن را نگه می‌داشت تا زمانی که هنرمند بتواند پرداخت کند. به این ترتیب، مواقعی وجود داشت که دیوارهای کافه مملو از مجموعه ای از آثار هنری بود که امروز ممکن است متصدیان بزرگ‌ترین موزه‌های جهان را حسادت را برانگیزد. زندگی در این کافه و فضای درونی آن در آثار برخی نویسندگان و هنرمندان همچون دیه‌گو ریورا، ایلیا ارنبورگ و تسوگوهارو فوجیتا، پابلو پیکاسو و ارنست همینگوی ثبت شده‌است. از افراد دیگری که در آن کافه-رستوران رفت‌وهٔ
از افراد دیگری که در آن کافه-رستوران رفت‌وهٔ مد داشتند، می‌توان به ژان کوکتو، آندره سالمون و ماکس ژاکوب اشاره کرد.
تیم ملی بسکتبال مالاوی، نماینده مالاوی در مسابقات بین المللی بسکتبال است. این تیم توسط فدراسیون بسکتبال مالاوی اداره می شود.
وی‌پی‌ان اوت‌لاین یک ابزار آزاد و منبع باز است که سرورهای شدوساکس را در چندین ارائه‌دهنده خدمات رایانش ابری مستقر می‌کند. این مجموعه نرم‌افزار همچنین شامل نرم‌افزار کارخواه برای نرم‌افزار چندسکویی است. اوت‌لاین توسط که یکی از مراکز رشد وابسته به شرکت گوگل است توسعه یافته‌است. سرور اوت‌لاین هم از خودمیزبانی و هم از ارائه‌دهندگان خدمات رایانش ابری از جمله دیجیتال اوشن، ، سکوی ابری گوگل و نیز پشتیبانی می‌کند. نصب آن را می‌توان یا با اجرای یک فرمان‌بر روی رابط خط فرمان آن، در حالت خودمیزبانی، یا در صورت نصب بر
فرمان آن، در حالت خودمیزبانی، یا در صورت نصب بر روی دیجیتال اوشن یا سکوی ابری گوگل از طریق رابط کاربری گرافیکی انجام داد. برای استفاده از این برنامه می‌توان نرم‌افزار کارخواه اوت‌لاین را از فروشگاه اینترنتی اپ استور (آی‌اواس) یا گوگل پلی دانلود کرده و با استفاده از کلید دسترسی منحصربه‌فرد متصل شد. این برنامه برای رایانه‌های رومیزی و تلفن همراه نیز در دسترس است و این امکان را می‌دهد که از هر کجا و با هر دستگاهی به‌صورت خصوصی به اینترنت آزاد و باز وصل شد. اجزاء. طرح کلی این برنامه دارای سه جزء اصلی زیر است:
طرح کلی این برنامه دارای سه جزء اصلی زیر است: امنیت و حریم خصوصی. اوت‌لاین برای ایجاد ارتباط بین مشتری و سرور از پروتکل شدوساکس استفاده می‌کند. این برنامه اطلاعات را با رمز دنباله‌ای سالسا۲۰ (با کلید ) رمزگذاری کرده و با IETF احراز هویت می‌کند. اوت‌لاین آزاد و منبع باز است، تحت مجوز آپاچی ۲٫۰ فعالیت می‌کند و توسط رادیکالی اُپن سکوریتی ممیزی شده است و همچنین ادعا می‌کند ترافیک وب کاربران را ثبت نمی‌کند. سرور اوت‌لاین از به‌روزرسانی بدون نظارت نیز پشتیبانی می‌کند. راه حل اوت‌لاین در عمل یک شبکه خصوصی مجازی
راه حل اوت‌لاین در عمل یک شبکه خصوصی مجازی واقعی نیست. بلکه یک پراکسی مبتنی بر شدوساکس است. هر دو فناوری شبکه خصوصی مجازی و پراکسی از این جهت مشابه هستند که می‌توان مسیر ترافیک شبکه را تغییر داد و برای ناظر خارجی این گونه به نظر می‌رسد که تولیدکننده اطلاعات منبع دیگری (سرور) است نه منبع اصلی. در نتیجه می‌توان مقصد نهایی ترافیک را از ناظران و فیلترها پنهان کرد تا زمانی که اطلاعات به سرور پراکسی برسد. با این حال، یک وی‌پی‌ان دارای قابلیت‌های اضافی است، مانند محصور کردن ترافیک در یک تونل مجازی، و امکان «دیدن»
کردن ترافیک در یک تونل مجازی، و امکان «دیدن» دستگاه‌های متصل به یکدیگر (مشابه اینکه به یک شبکه محلی متصل هستند). اوت‌لاین یک ابزار برای ناشناسی نیست و به همان اندازه تور از ناشناس بودن پشتیبانی نمی‌کند. تور ترافیک را به جای تنها یک بار پرش از طریق سه پرش منتقل می‌کند و همچنین در برابر مشکلات امنیتی مانند مقاوم است. دریافت انتقادها. در مارس ۲۰۱۸، مکس ادی ازپی‌سی مگزین در رابطه با نسخه پیش‌نمایش وی‌پی‌ان اوت‌لاین اظهار داشت: «به‌طور حیرت‌انگیزی برای استفاده آسان است» و «بر خلاف شرکت‌های وی‌پی‌ان، نگرانی‌های
است» و «بر خلاف شرکت‌های وی‌پی‌ان، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی را برطرف می‌کند». با این حال، ادی از نرم‌افزار به دلیل رمزگذاری نکردن تمام ترافیک در ویندوز انتقاد کرد و به کاربران هشدار داد که «در مقایسه با استفاده از شرکت‌های بزرگ وی‌پی‌ان، استفاده شخصی این نرم‌افزار ممکن است فرد را در معرض مشکلات احراز هویت قرار دهد». از زمان نسخه ۱/۲، نرم‌افزار کارخواه اوت‌لاین بر روی سکوی ویندوز از «بتا» خارج شد و عملاً شروع به رمزگذاری تمام ترافیک از دستگاه کرد، مشابه نرم‌افزار کارخواه اوت‌لاین بر روی سکوهای
مشابه نرم‌افزار کارخواه اوت‌لاین بر روی سکوهای مک‌اواس، کروم اواس، اندروید و آی‌اواس.
مورنا اِررا (؛ زادهٔ ۱۹۵۹/۱۹۶۰) فعال حقوق بشر، کنشگر اجتماعی و فمینیست اهل السالوادور است که به دلیل فعالیت‌هایش علیه ممنوعیت سقط جنین در السالوادور شناخته شده‌است. وی یکی از ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی است و کارهایش در گزارش عفو بین‌الملل در ژانویهٔ ۲۰۱۵ ثبت شده‌است.
حسین سرفراز (۱۱ اسفند ۱۳۱۲–۵ شهریور ۱۴۰۱) روزنامه‌نگار و شاعر اهل ایران بود. او پیش از انقلاب سردبیری بیش از ۲۰ مجله معروف آن زمان را عهده‌دار بود و یکی از باسابقه‌ترین روزنامه‌نگاران ایران به‌شمار می‌رفت. او از جمله بنیانگذاران سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات هم بود. زندگی. حسین سرفراز در ۱۱ اسفند ۱۳۱۲ در شهر داراب استان فارس زاده شد. او تا کلاس نهم (سیکل اول) در داراب درس خواند و در اردیبهشت ۱۳۳۰ به شیراز رفت و دیپلمش را در آنجا گرفت. سپس موفق شد به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران راه یابد و در رشتهٔ
دانشکده ادبیات دانشگاه تهران راه یابد و در رشتهٔ تاریخ و جغرافیا فارغ‌التحصیل شود. سرفراز همزمان با تحصیل، نوشتن مقاله، گزارش و تهیهٔ گفتگو را در نشریهٔ "آژنگ‌" به سردبیری ایرج نبوی آغاز کرد. او با پایان یافتن تحصیلات دانشگاهی به یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای تبدیل شد و سپس سردبیر نشریهٔ "دنیای جدید" شد و پس از مدت کوتاهی به سردبیری مجلهٔ "امید ایران" رسید. پیشینهٔ درازمدت او در سردبیری نشریه‌های گوناگون موجب شد که در میان اهل مطبوعات ایران به «حسین سردبیر» معروف باشد. سرفراز از بنیان‌گذاران سندیکای نویسندگان و
باشد. سرفراز از بنیان‌گذاران سندیکای نویسندگان و خبرنگاران به‌شمار می‌رود و چندین دوره نیز عضو هیئت مدیرهٔ این سندیکا، و در یک دوره رئیس هیئت مدیرهٔ آن بوده‌است. از آن پس تا بیست سال بعد سردبیری مجلات معروف آن زمان از جمله "خواندنی‌ها"، "سپید و سیاه"، "روشنفکر"، "تهران مصور"، خوشه و مطبوعات دیگر را بر عهده گرفت. او سپس مدتی با روزنامهٔ "مردم" کار کرد و سپس با انتشار روزنامهٔ "رستاخیز" از جمله بنیان‌گذاران این روزنامه بود. سرفراز مدتی نیز مدیر مجلهٔ "رستاخیز جوانان" بود که خود آن را بنیان نهاده‌بود. او پس
جوانان" بود که خود آن را بنیان نهاده‌بود. او پس از انقلاب ۵۷ به آمریکا مهاجرت کرد و از آغاز دههٔ هفتاد ۱۰۵ شماره نشریهٔ هفتگی "ایران‌خبر" را در واشینگتن، دی.سی. منتشر کرد. سرفراز شاعر نیز بود و شعرهای او که نخستین بار در دوران جوانی او در روزنامهٔ "بهار شیراز" به چاپ رسیده بود کم‌کم به نشریات دیگر نیز راه یافت و مورد نقد و بررسی قرار گرفت. این روزنامه‌نگار قدیمی در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی از فعالان کانون دوستداران فرهنگ ایران در واشینگتن بود و عضویت هیئت مدیرهٔ کانون را هم به عهده داشته‌است. سرفراز پسر عموی مادر
را هم به عهده داشته‌است. سرفراز پسر عموی مادر اردلان سرفراز و شاعر شعر انقلابی «الله الله» بود. رضا قوی‌فکر، روزنامه‌نگار باسابقه و دبیر انجمن پیشکسوتان مطبوعات ایران، گفته‌است که «پیشینهٔ دراز مدت او در سردبیری نشریه‌های گوناگون باعث شده بود که در میان اهالی مطبوعات به «حسین سردبیر» معروف باشد.» درگذشت. حسین سرفراز ۵ شهریور ۱۴۰۱ درگذشت و پس از انتقال پیکر او از آمریکا به ایران سرانجام با حضور جمع کثیری از مردم داراب در بهشت مجتبی تشییع و پس از اقامه نماز به خاک سپرده شد.
جنت اوسالیوان (؛ زادهٔ ۱۹۷۵/۱۹۷۴) یک فعال مدنی ایرلندی است که برای کارزارهای حق سقط جنین شناخته می‌شود. وی همچنین برای «برابری ازدواج دوجنس‌گراها» نیز فعالیت‌های فراوانی انجام داده است. وی یکی از زنانی است که نامش در سال ۲۰۱۶ در فهرست ۱۰۰ زن اثرگذار و الهام‌بخش بی‌بی‌سی جای گرفت.