payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از طراحان قوانین جیم کرو، از سال ۱۸۷۷ تا سال ۱۸۷۹ درمجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. وی نمایندهٔ کنوانسیون‌های ملی دموکرات‌ها در سال‌های ۱۸۶۸، ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰ بود. بوکاک با حزب ویرجینیا رجیستر مخالفت نمود و بالاخره زمام سیاسی را به نسل جوان‌تر از جمله الکساندر هیو هولمز استوارت انتقال داد و بر وکالت و خانواده‌اش تمرکز نمود. مرگ و میراث. بوکاک در ۵ اوت سال ۱۸۹۱ در شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا فوت کرد و در قبرستان اولد بوکاک در نزدیکی مزرعه‌اش در «وایلدوی» به خاک سپرده شد. منابع. بازیابی شده در
«وایلدوی» به خاک سپرده شد. منابع. بازیابی شده در ۲۰۰۹-۰۴-۲۹
انجمن شمالی دسامبریست‌ها () انجمنی واقع در سن پترزبورگ بود که پس از انحلال انجمن‌هایی دیگر با هدف ایجاد اصلاحات در امپراتوری روسیه پس از جنگ‌های ناپلئونی تأسیس شد انجمن شمالی و انجمن جنوبی. پیش از شورش دسامبریست‌ها برخی از افسران در نتیجه اصلاحات لیبرالی تزار الکساندر اول پیشرفت کرده بودند و تشویق شدند. لیبرالیسم در سطح رسمی تشویق شد و انتظارات زیادی را در آن دوره زمانی موجب شد. مدافع اصلی و درجه نخست اصلاحات در این دوران کنت میخائیل میخائیلوویچ اسپرانسکی بود. اسپرانسکی به سازمان‌دهی امور مربوط به وزارت
بود. اسپرانسکی به سازمان‌دهی امور مربوط به وزارت کشور، اصلاح آموزش کلیسایی و تقویت نقش دولت در توسعه اقتصادی کشور کمک بسیاری کرد. نقش اسپرانسکی پس از سال ۱۸۰۸ بیشتر هم شد. از آن زمان تا سال ۱۸۱۲، که اسپرانسکی تبعید شد او به شدت اصلاحات خود را ادامه داد. در سال ۱۸۱۹ او از تبعید بازگشت و به عنوان فرماندار سیبری منصوب شد. در سال ۱۸۱۸ تزار از کنت نیکولای نیکولایویچ نووسیلتسف جهت تدوین قانون اساسی دعوت کرد. در این میان و در حد فاصل سال‌های ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ سرف‌های بالتیک آزاد شدندکه منجر به بروز ناآرامی‌هایی شد و
بالتیک آزاد شدندکه منجر به بروز ناآرامی‌هایی شد و نهایتاً تزار را متقاعد کرد تا سیاست‌هایی محافظه کارانه برگزیند. در این میان، تجربیات جنگ‌های ناپلئونی و پی بردن به افسران به رنج سربازان دهقان منجر به جذب افسران دسامبریست به اصلاحات شد. در سال ۱۸۱۶، چندتن از افسران گارد امپراتوری روسیه انجمنی به نام اتحادیه نجات یا فرزندان وفادار و راستین میهن را تأسیس کردند. پس از پیوستن پاول پستل آرمانگرا به این انجمن، انجمن گرایش‌های انقلابی در پیش گرفت. در این میان شایعه شد که امپراتور قصد دارد پایتخت را از سن پترزبورگ
شد که امپراتور قصد دارد پایتخت را از سن پترزبورگ به ورشو منتقل کند و همه دهقانان را بدون اجازه اربابان آزاد کند. در این میان یاکوشین ایده قتل امپراتور را مطرح کرد. وقتی انجمن زمینداران روسی با این ایده مخالفت کرد یاکوشین از انجمن خارج شد و میخائیل موراویف-ویلنسکی که خوی آزادی‌خواهی بیشتری داشت اساسنامه دیگری برای انجمن تدوین کرد و نام اتحادیه (انجمن) سعادت را بر آن نهاد. این اساسنامه بر خلاف اساسنامه پیشین کمتر خوی انقلابی داشت. البته با این همه انجمن کماکان غیرقانونی بود پس از این اصلاحات به جز عده ای
غیرقانونی بود پس از این اصلاحات به جز عده ای قلیل و از جمله الکساندر فون بنکندورف کلیه اعضاء انجمن سابق به انجمن جدید پیوستند. پس از شورش در هنگ سمنوفسکی در سال ۱۸۲۰ انجمن تصمیم گرفت که تمامی فعالیت‌های خود را تعلیق کند. اما با این همه دو گروه مخفیانه به فعالیت خود ادامه دادند: یک انجمن جنوبی، مستقر در تولچین(اوکراین امروزی) و یک انجمن شمالی مستقر در سن پترزبورگ که رهبری دسته اخیر با افسرانی از قبیل نیکیتا موراویف و سرگئی پتروویچ تروبتسکوی بود. انجمن شمالی در آرزوی برقراری نظام سلطنتی مشروطه همانند نظام
در آرزوی برقراری نظام سلطنتی مشروطه همانند نظام حاکم بر بریتانیا بود. بر این اساس این افسران معتقد بودند حتی در صورتی که مردم متمایل باشند همین نظام مشروطه نیز در آینده باید با حکومتی جمهوری جایگزین شود. آنها همچنین معتقد بودند که باید یک مجلس قانونگذاری تشکیل شود و خواستار اعدام خانواده امپراتوری نبودند. آنها متمایل به لغو نهاد سرف در کل روسیه بودند و الگوی بالتیک را موفق می‌پنداشتند و معتقد به برابری در برابر قانون بودند. انجمن جنوبی اعتقادات رادیکال تری داشت و مشابه اتحادیه نجات طرفدار برقراری نظام
تری داشت و مشابه اتحادیه نجات طرفدار برقراری نظام جمهوری بود و اراضی را مجدداً تقسیم کند به نحوی که اراضی بین دولت و دهقانان تقسیم شود. انجمن اسلاوهای متحد (یا پان اسلاویسم‌ها) در سال ۱۸۲۳ در نووگراد-ولینسکی (در اوکراین امروزی) تأسیس شد و برنامه‌های آن مشابه انجمن جنوبی بود اما تأکید بیشتری بر برابری داشت و خواستار تأسیس کشور متحده اسلاوها شامل فدراسیون روسیه (شامل اوکراین)، لهستان، مولداوی (شامل بسارابیا) با پیوست والاکیا، ترانسیلوانیا، مجارستان (شامل اسلواکی، اسلوونی، ویوودینا، کارپاتو-اوکراین با نام
اسلوونی، ویوودینا، کارپاتو-اوکراین با نام مستعار زارکارپاتیا)، کرواسی، صربستان، دالماسی، سرزمین‌های چک بوهمیا و موراویا و ولاچ به استثنای بلغارستان و مقدونیه بود. این انجمن به انجمن جنوبی پیوست و برنامه خود را با انجمن جنوبی منطبق کرد. نظرات سیاسی. نظرات سیاسی انجمن شمالی در چهار حوزه به شرح ذیل قابل تبیین است: مسئله زمین. اعضای انجمن معتقد بودند که اراضی بایستی به دو دسته تقسیم شود:
مؤسسه آموزش و تحقیقات پزشکی جواهر لعل (جیپمر) یک دانشکده پزشکی است که در پوندیچری، پایتخت قلمرو اتحادیه پودوچری، در هند قرار دارد. جیپمر یک موسسه اهمیت ملی (ای ان ای) و یک بیمارستان بازگشت مراقبت‌های عالی است. این کشور تحت نظارت و کنترل مستقیم اداری وزارت بهداشت و رفاه خانواده و دولت هند است که دارای استقلال برای اداره کارهای داخلی خود است. جیپمر دارای بیش از ۳۰۰ عضو هیئت علمی، بیش از ۷۰۰ پزشک مهاجر و بیش از ۸۰۰ پرسنل پرستاری، اداری و پشتیبانی است. سالانه ۱۵۰ دانشجو در مقطع لیسانس و ۲۰۰ دانشجو در مقطع فوق
دانشجو در مقطع لیسانس و ۲۰۰ دانشجو در مقطع فوق لیسانس پذیرش می‌گیرند. تاریخ. ۱۸۲۳: هند فرانسوی پیشین مدرسه پزشکی پوندیچری را برای آموزش مردمان فرانسوی در پوندیچری بنیانگذاری نمود. این یکی از نخستین مؤسسات پزشکی گرمسیری بود و کادر آموزشی صورت پذیر از جراحان و پزشکان نیروی دریایی فرانسه و گروه‌های "استعماری بود". به دانش آموزانی که در اینجا آموزش می‌دیدند مدرکی به نام "دکتر محلی" واگذار می‌شد که به آنان اجازه می‌داد در سرزمین‌های استعماری درمانگری کنند. دانشگاه در آن زمان در قلب پوندیچری، روبروی "میدان
دانشگاه در آن زمان در قلب پوندیچری، روبروی "میدان دوگل"، که حالا درتالار مجلس قانونگذاری است، قرار داشت. ۱۹۵۶: بعداز منتقل کردن "قانونی" پودوچری به هند در تاریخ ۱۹۵۶، دولت هند مدیریت دانشگاه را در بدست گرفت و آن را به "دانشگاه پزشکی، پوندیچری" تغییر اسم داد. برای مدت کوتاهی، این دانشگاه پزشکی دانوانتری نیز نامیده می‌شد. ۱۹۵۹: طاق ساختمان جدید دانشگاه پزشکی در گوریمدو، در نزدیکی شهر توسط کنت استانیسلاس اوستروگ سفیر فرانسه در هند گذاشته شد. ۱۹۶۴: دانشگاه پزشکی دانوانتری به گوریمدو، به پردیس جدیدی به اسم
پزشکی دانوانتری به گوریمدو، به پردیس جدیدی به اسم دانوانتری ناگار نقل مکان کرد. ۱۹۶۴: این موسسه درتاریخ ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۴ توسط دکتر ساروپالی راداکریشنان، رئیس‌جمهور گذرای هند، نام فعلی خود را به افتخار نخستین نخست‌وزیر هند، پاندیت جواهر لعل نهرو، به نام «موسسه تحصیلات تکمیلی و تحقیقات پزشکی جواهرلال» (جیپمر) نام گذاری نمود. . ۱۹۶۶: قسمت اصلی بیمارستان بازگشایی شد و مرکز خون برقرار شد که نشان دهنده منتقل دادن کلیه خدمات‌های کلینیکی به پردیس جدید بود. ۱۹۷۵: مرکز ملی تربیت معلم در جیپمر بانیانگذاری شد که نشان
ملی تربیت معلم در جیپمر بانیانگذاری شد که نشان دهنده شروع مشارکت جیپمر در تربیت نسل‌های معلمان پزشکی در سراسر کشور است. ۱۹۹۵: بخش سازمان یافته قلب و عروق یک آزمایشگاه کاتتریزاسیون قلب را برای ارائه خدمات مداخله ای قلب بازگشایی کرد. ۲۰۰۰: ناحیه اورژانس و تروما بنیانگذاری شد. ۲۰۰۱: یک قسمت اداری جداگانه برای یکی کردن تمام دفاتر در سراسر محوطه بیمارستان افتتاح شد. ۲۰۰۲: قسمت رادیوتراپی به نام یک مرکز منطقه ای سرطان جهش یافت. این مرکز کنونی شامل قسمت‌های رادیوتراپی، انکولوژی پزشکی و انکولوژی جراحی است. ۲۰۰۶:
انکولوژی پزشکی و انکولوژی جراحی است. ۲۰۰۶: دانشکده پرستاری جیپمر افتتاح و آغاز به کار کرد. ۲۰۰۸: جیپمر با برنهاد پارلمان هند به نام یک موسسه مهم ملی ارتقا یافت. ۲۰۰۹: قسمت فوق تخصصی آغاز به کار نمود و در شروع خدماتی از جراحی قلب، قلب، اورولوژی و جراحی پلاستیک عرضه کرد. ۲۰۱۲: خدمات اطفال، مامایی و زنان به بیمارستان زنان و کودکان جیپمر انتقال یافت که توسط دکتر مانموهان سینگ، نخست‌وزیر وقت هند بازگشایی شد. محوطه دانشگاه. پردیس جیپمر در ورودی غربی پوندیچری مستقر شده و در بزرگ شده‌است. از تپه ای که در محلی به
شده و در بزرگ شده‌است. از تپه ای که در محلی به اسم گوریمدو شناخته می‌شود. پردیس شامل دانشگاه پزشکی، قسمت‌های بیمارستانی قدیمی و جدید، خوابگاه‌های دانشجویی و مقیم، اتاق‌های کارکنان، کندریا ویدیالایا، یک شعبه از ۲ بانک ملی، ۲دستگاه خودپرداز، یک اداره پست، یک معبد، دکتر ای پی جی عبدالکلام است. زمین‌های بازی و زمین‌های ورزشی سالن اجتمایی جیپمر. سازمان و اداره. این مؤسسه توسط مدیر اداره می‌شود که مدیر اجرایی است و مسئولیت کلی اداره مؤسسه و بیمارستان آن را عهده‌دار بود. سرپرست پزشکی به مدیر کمک می‌نمود تا تمام
بود. سرپرست پزشکی به مدیر کمک می‌نمود تا تمام راندمان‌های بیمارستان وابسته به مراقبت از بیمار را متحد کند. ریاست (دانشگاهی) وظایف نظارت و هماهنگی کلیه فعالیت‌های دانشگاهی از قبیله تدریس را بر عهده دارد، در حالی که ریاست (پژوهشی) به تمامی فعالیت‌های مربوط با پژوهش برسی می‌نمود. مرکز منطقه ای سرطان. "قسمت رادیوتراپی" در جیپمر در تاریخ ۲۰۰۲ به یک مرکز سرطان منطقه ای تبدیل شد. از تاریخ ۲۰۱۴، مرکز منطقه ای سرطان دارای دو بخش است که در یک ساختمان جدید واقع شدند، به اسم‌های رادیوتراپی و انکولوژی پزشکی. ابزارهای
به اسم‌های رادیوتراپی و انکولوژی پزشکی. ابزارهای پیشرفته پرتودرمانی، از تابش ۳بعدی منسجم و ای ام آرتی تا پرتو درمانی راهنمایی شده با تصویر (ای آر تی) در دسترس است. ابزارهای نخستین تشعشع مثل کبالت دوبعدی و لیناک، براکی تراپی اچ تی آربرای همه بیماران سرطانی رایگان است. علاوه بر این، بیشتر داروهای شیمی درمانی پر هزینه که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند نیز به صورت رایگان ارائه می‌شوند. درگذشته پیوند مغز استخوان نیز در این مرکز در حال انجام است. آر سی سی، جیپمرتنها بیمارستان در جنوب هند است که درمان رایگان
بیمارستان در جنوب هند است که درمان رایگان سرطان را عرضه می‌دهد، همان جور که برای سایر خدمات پزشکی پیشرفته مثل پزشکی ریه، نفرولوژی، گوارش و غیره نیز انجام می‌شود دانشگاهیان. جیپمر در زمان تعیین آن به اسم یک مؤسسه اهمیت ملی، به تنهایی یک دانشگاه است و مدارک خود را دریافت می‌کند. پس از آن، به دانشگاه پوندیچری هم نیازبود. بسیاری از دوره‌های پزشکی، پرستاری و پیراپزشکی را در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد. پذیرش در تمام دوره‌ها بر طبق استعدادانجام می‌شود. دوره‌های آموزشی. جیپمر دوره‌های متنوعی را
می‌شود. دوره‌های آموزشی. جیپمر دوره‌های متنوعی را عرضه می‌نمایاند. دوره‌های لیسانس شامل ام بی بی اس، بی اس سی. (تکنولوژی آزمایشگاهی پزشکی)، کارشناسی. (علوم پزشکی متحد - فناوری آزمایشگاه قلب / دیالیز / عصبی / او تی)، بی ام آر اس سی (لیسانس علوم سوابق پزشکی). بی. اس سی. (پرستاری) در تاریخ ۱۳۸۵ شروع به کار کرد. دوره‌های تحصیلات تکمیلی شامل ام دی، ام سی، و دیپلم در بسیاری از تخصص‌ها، ام. اس سی. در رشته پرستاری، بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی و دکتری در چندین رشته. دوره‌های فوق تخصصی شامل ام سی ایچ در جراحی
رشته. دوره‌های فوق تخصصی شامل ام سی ایچ در جراحی قلب، اورولوژی، جراحی مغز و اعصاب، جراحی پلاستیک، جراحی کودکان، جراحی گوارش و دی ام در قلب، نورولوژی، نفرولوژی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی است. در ژانویه ۲۰۱۴ جیپمر دوره کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را آغاز کرد. دوره تکنسین فوریت‌های پزشکی ام آر اوو ام آر تی. پذیرش. داوطلبان دوره‌های عرضع شده در جیپمر بر طبق ورودی سراسر هند ان ای ای تی منتخب می‌شوند. امتحانات ورودی سالی یک بار برای صندلی‌های کارشناسی و ۲ بار در سال برای صندلی‌های فوق لیسانس برگزار
و ۲ بار در سال برای صندلی‌های فوق لیسانس برگزار می‌شود. فراخوان‌ها و نتیجه‌های این آزمون‌ها (شامل اسامی داوطلبان برگزیده) در روزنامه‌های معتبر سراسری و همچنین سایت موسسه اعلام می‌شود. دوره ام بی بی اس. جیپمردر حال حاضر ۲۴۹ دانش آموز را هر سال یک بار از روش آزمون ورودی سراسر هند در دوره ام بی بی اس می‌پذیرد. برخی از صندلی‌ها برای بومیان بودوچری و نامزدهای دولت مرکزی محفوظ است. از این تعداد، ۱۸۷ صندلی برای پردیس بودوچری و ۶۲ برای پردیس لکه‌ها آن است که در تاریخ ۲۰۱۶ آغاز به کارکرد. دوره‌های تحصیلات تکمیلی.
۲۰۱۶ آغاز به کارکرد. دوره‌های تحصیلات تکمیلی. دوره‌های ۳ساله تحصیلات تکمیلی عرضه شده در جیپمر شامل ام دی در پزشکی عمومی، فوریت‌های پزشکی، پزشکی هسته ای، تشعشع سرطان، زنان و زایمان، آسیب‌شناسی، پزشکی قانونی، میکروبیولوژی، فیزیولوژی، فارماکولوژی، اطفال، بیهوشی، بیهوشی، بیهوشی، پوست، پوست و ار دی و روانپزشکی و MS در جراحی عمومی، جراحی ارتوپدی، چشم پزشکی، گوش، بینی، حنجره و آناتومی. آزمون ورودی یعنی ای ان ای-سی ای تی از سال ۲۰۲۰ بازگشایی شده‌است و ۲بار در سال برای دوره‌های کارشناسی ارشد در ماه مه و نوامبر
برای دوره‌های کارشناسی ارشد در ماه مه و نوامبر برگزار می‌شود. دوره‌های فوق تخصصی دوره‌های ۳ ساله فوق تخصصی در تخصص‌های پزشکی (دی ام) و جراحی (ام سی اچ) عرضه می‌شود. آنها مثل: قلب، جراحی قلب و قفسه سینه، مغز و اعصاب، جراحی اعصاب، نفرولوژی، اورولوژی، پزشکی و جراحی گوارش، انکولوژی پزشکی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی بالینی. دکتری داوطلبان دکترا در بسیاری از قسمت‌ها مثل بهداشت عمومی، فارماکولوژی، بیوشیمی، ایمونولوژی، میکروبیولوژی و نظایر آنها قبول می‌شوند. پذیرش بر اساس آزمون ورودی است که هر سال
می‌شوند. پذیرش بر اساس آزمون ورودی است که هر سال ۱بار برگزار می‌شود. دوره‌های دیگر. لیسانس. پرستاری ۴سال دوره حرفه ای. پذیرش برطبق آزمون ورودی انجام می‌شود. لیسانس (تکنولوژی آزمایشگاه پزشکی) و لیسانس (علوم پزشکی متحد) - دوره‌های آزمایشگاه قلب، بیهوشی، او تی، دیالیز و نورو - دوره‌های سه ساله. پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می‌شود. فوق لیسانس (بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی). پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می‌شود. رتبه‌بندی‌ها. جیپمردر تاریخ ۲۰۱۹ توسط جشم انداز هند در میان دانشگاه‌های پزشکی هند در رتبه پنجم
هند در میان دانشگاه‌های پزشکی هند در رتبه پنجم و توسط "در هفته" رتبه سوم را کسب نمود. در تاریخ ۲۰۲۰ توسط چارچوب رتبه‌بندی نهادی ملی (ان ای آر اف) در بین دانشگاه‌های پزشکی در هند رتبه هشتم کسب نمود. تحولات جاری. جیپمرکار دومین بلوک فوق تخصصی خود (اس اس بی-ای ای) یعنی مدرسه بین‌المللی بهداشت عمومی جیپمررا شروع کرده‌است. جیپمربا سایر موسسات، از جمله دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، برای تبادل اساتید، ابزارهای آموزشی، تحقیقات و داده‌ها در مورد بهداشت عمومی همکاری می‌کند. پیوند جیپمر با دانشکده بهداشت عمومی
می‌کند. پیوند جیپمر با دانشکده بهداشت عمومی هاروارد بخشی از تفاهم نامه بزرگتر بین دانشکده پزشکی آمریکا و وزارت بهداشت و رفاه خانواده هند است. جیپمر همچنین کار بیمارستان خارج از سایت در کارای کال را شروع کرده‌است. پزشکی از راه دور. مرکز خدمات پزشکی از راه دور جیپمر با بیمارستان دانشگاه ملی بوندانگ کره جنوبی همکاری نماید و آغاز به استفاده از شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا (تین) کرد. جیپمر عضو شبکه تین می‌باشد و این بیمارستان توانایش را دارا می‌باشد که دانش وی را با کشورهای اروپایی و آسیایی به اشتراک بگذارد.
را با کشورهای اروپایی و آسیایی به اشتراک بگذارد. برای آغاز، بر ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ کادر جیپمر واکنش بیشتراز ویدیو کنفرانس با استفاده از شبکه تین با دانشگاه ملی سئول بیمارستان بوندانگ (ان کردن) کره جنوبی. بعد جیپمر اولین مرکزی شد که از خدمات پزشکی از راه دور برای این منظور استفاده کرد. شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا از فناوریهای فناوری اطلاعات و ارتباطات برای افزایش همکاریهای منطقه ای با کشورهای آسیا و پر کردن شکاف دیجیتالی بین منطقه‌های کمتر توسعه یافته استفاده می‌کند. این دانشگاه‌ها و موسسات تحقیقاتی را با شبکه
این دانشگاه‌ها و موسسات تحقیقاتی را با شبکه اینترنتی با ظرفیت بالا اتصال به یکدیگر می‌کند تا مبادلات دانش را بیشتر کند و پروژه‌های تحقیقاتی گسترده بین‌المللی را واقعی نماید. زندگی دانشجویی. اتحادیه دانشجویی. اتحادیه دانشجویان «انجمن دانشجویان جیپمر» (جی سی ای) است. نمایندگان بدنه دانشجویی هر ساله در یک انتخابات سراسری دانشگاه انتخاب می‌شوند. بدنه مشابه، هرچند کوچکتر، برای دانشجویان و دستیاران تحصیلات تکمیلی وجود دارد و انجمن پزشکان مقیم جیپمر (جی آر دی ای) نامیده می‌شود. گروه‌های دانش آموختگان. فارغ
ای) نامیده می‌شود. گروه‌های دانش آموختگان. فارغ التحصیلان جیپمر، به خصوص کسانی که از دوره ام بی بی اس فارغ‌التحصیل شده‌اند، چندین انجمن و سازمان فارغ‌التحصیل را تشکیل داده‌اند.
والتر پرستون براونلو (Walter Preston Brownlow) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۱۰)، سیاستمدار آمریکایی و نماینده ناحیه اول تنسی از سال ۱۸۹۷ تا زمان وفاتش در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او با اکتساب تعداد زیادی از کرسی‌های فدرال به حوزه مربوطه خود و همچنین مبارزات درون حزبی درمقابل هنری کلی ایوانز و نیوول سندرز بر کنترل حزب جمهوری‌خواه ایالتی، شهره شد و از او همواره به این منظور یادآوری می‌گردد. براونلو به علاوه دوران کنگره‌اش از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده
۱۸۸۳ به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرد و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۹۱۰ روزنامه‌های جونزبورو و هرالد و تریبون را منتشر کرد. براونلو برادرزاده ویلیام «پارسون» براونلو فرماندار رادیکال تنسی پس از جنگ داخلی بود. اوایل زندگی. براونلو پسر جوزف و ماری (بار) متولد ابینگدان، ایالت ویرجینیا می‌باشد. او تا زمان درگذشت پدرش ۱۸۶۱ به مدت سه سال در مدارس عمومی بود. او که نیاز به کسب درآمد داشت به عنوان پیام‌رسان تلگراف کار کرد. در جریان جنگ داخلی زمانی که ۱۳ سال داشت خواست در اتحادیه ارتش شرکت کند اما
که ۱۳ سال داشت خواست در اتحادیه ارتش شرکت کند اما به‌خاطر زیر سن بودن رد گردید. او بعد از پایان جنگ، نخست به عنوان کارآموز برادرش در تجارت قلع در منطقه روجرزویل، تنسی کار کرد و بعد به عنوان مهندس در راه‌آهن روجرزویل و جفرسون ایفای وظیفه می‌نمود. در سال ۱۸۷۶ براونلو به عنوان روزنامه‌نگار توسط روزنامه ناکسویل ویگ و کرونیکل استخدام شد، روزنامه که توسط پیشکار عمویش ویلیام رول (که در این زمانه مشترکاً توسط عمویش اداره می‌گردید) تأسیس گردیده بود. او به‌طور کلی در آن سال مسایل کمپین‌های سیاسی را پوشش می‌داد، این
آن سال مسایل کمپین‌های سیاسی را پوشش می‌داد، این مسایل عبارت از فعالیت در جمع‌آوری آراء آگوستوس اچ پتیبون و امرسون اتریج بود. او در اکتبر ۱۸۷۶ روزنامه‌های جونزبورو هرالد و تریبون را خریداری و تا زمان مرگش ۱۹۱۰ آنها را منتشر و ویرایش می‌کرد. براونلو نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۸۰ بود و در سال ۱۸۸۱ به عنوان مسئول پُست در جونزبرو، تنسی منصوب شد. در دسامبر ۱۸۸۱، به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برای دوره ۴۷ کنگره (۱۸۸۱–۱۸۸۳) انتخاب شد، موقعیتی که مسئولیت کنترل ورودی بستر مجلس
شد، موقعیتی که مسئولیت کنترل ورودی بستر مجلس را دارد. دستیار دربان او ریچارد دبلیو آستین متحد سیاسی آینده‌اش بود. براونلو به عنوان سرپرست اتاق تحتانی سنا جاییکه اسناد مجلس سنا برای عموم مردم پردازش و توزیع می‌شد از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۳ کار کرد. پس از ترک این سمت برای مدت کوتاهی در دفتر نماینده کنگره آلفرد ای. تیلور کار کرد. کنگره و سیاست‌های حزب ایالتی. براونلو نخست در سال ۱۸۹۴ برای به‌دست آوردن کرسی کنگره ناحیه اول اقدام نمود. درکنوانسیون حزب ایالتی، او به دلیل نامزد شدن با ویلیام اندرسن کولمن به بن‌بست رسید
نامزد شدن با ویلیام اندرسن کولمن به بن‌بست رسید و نامش را از فهرست نامزدها حذف کرد تا برای اندرسن اجازه برنده شدن در انتخابات ۱۴۴ام را بدهد. در سال ۱۸۹۶، دوباره به‌دنبال رقابت سه جانبه با اندرسن و میلبورن برآمد. برخلاف کمپین سال ۱۸۹۴، نامزدها برای کمپین سال ۱۸۹۶ در انتخابات ابتدایی تعیین شدند که براونلو با اکتساب ۸۸۴۳ رأی پیروز میلبورن ۶۵۹۰ رأی و اندرسن ۵۴۴۸ رأی گرفت. او در انتخابات عمومی، نامزد دموکرات‌ها فهرست لاورنس را با گرفتن ۲۵٬۰۷۵ رأی به ۱۳٬۹۱۶ رأی مغلوب کرد. در میان سال‌های ۱۸۹۰، حزب جمهوری‌خواه
مغلوب کرد. در میان سال‌های ۱۸۹۰، حزب جمهوری‌خواه تنسی به دو جناح مخالف تقسیم شد که یکی از آن توسط براونلو و دیگری توسط نماینده اسبق کنگره هانری کلی ایفانس اداره می‌شد (این کشمکش‌ها در ابتدا شامل تقسیمات حمایت فدرال بود). این خصومت در طول دوره کنگره براونلو (و طی چندین سال پس از مرگ وی) ادامه یافت. پشتیبانان براونلو ریچارد دبلیو. آستین، جان ای. مک کال، فاستر. وی. براون و تجارت پیشه‌های ناکسویل ادوارد جی. سنفورد، جیمز ای. فاولر و ویلیام جی. اولیور بودند. پسران عموی او، فرزندان و نوه‌های برادر مشهورش، در
پسران عموی او، فرزندان و نوه‌های برادر مشهورش، در منطقه ناکسویل تأثیر گزار ماندند. حمایت‌کننده‌های ایفانس شامل تجارت پیشه‌های چاتونگا نویل ساندرز و ناتان دبلیو. هیل سیاستمدار ناکسویل بودند. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۹۶، براونلو و آستن در رد شدن درخواست ایوان برای نامزدی معاون ریاست جمهوری نقش داشتند. براونلو با چیره شدن بر ایوانس به عنوان نماینده ایالت به کمیته ملی جمهوری‌خواهان انتخاب شد که در آنجا با مارک حانا، مدیر کمپین نامزد ریاست جمهوری ویلیام مک کینلی دوست شد. رابطه با حانا و مک‌کنلی
ویلیام مک کینلی دوست شد. رابطه با حانا و مک‌کنلی برای براونلو کلیدی و برای به‌دست آوردن و تقسیم حمایت فدرال درجریان اواخر سال‌های ۱۸۹۰ مفید بود. در سال ۱۸۹۷، براونلو تازه‌کار ایفانس را به سمت مسئول پُست (postmasters) در نظر گرفت اما جیمز ای. گری را به عوض وی به‌خاطر مخالفت با ایفانس انتخاب کرد. بعد از آنکه ایفانس به عنوان عالی‌رتبه حقوق بازنشستگی منصوب شد، تلاش‌های براونلو برای اخراج وی ناکام ماند. تا سال ۱۹۰۰، براونلو به‌طور مؤثری حزب جمهوری‌خواه تنسی را کنترل کرد. در کنوانسیون ایالتی حزب آن سال در شهر
کنترل کرد. در کنوانسیون ایالتی حزب آن سال در شهر نشویل، بروانلو بعنوان رئیس تعیین گردید و متحدین او در کمیته صلاحیت رد هر نامزد ریاست جمهوری را به وی دادند. ایوانس و هواداران خشمگینش از کنوانسیون خارج و به نشانه مخالفت در اطراف شهر راهپیمایی برگزار کردند. هردو کنوانسیون نمایندهای را به کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۰۰ فرستادند، مگر براونلو بیشتر کرسی‌های ایالت را به‌دست‌آورد. براونلو در آن سال به آسانی توانست از پس چالش ابتدایی قاضی ایچ. تایلر کمپبل برآید. متحد براونلو، جان ای. مک کال، نامزد حزب
برآید. متحد براونلو، جان ای. مک کال، نامزد حزب برای فرمانداری بود. در سال ۱۹۰۴ نشانه‌های شکست براونلو در حزب نمایان شد، زمانیکه نامزد مورد نظر وی، آستین، توسط نامزد تحت حمایت ایوان، هیل، برای کرسی خالی نماینده بازنشستگی کنگره ناحیه دوم هانری آر. گیبسون، مغلوب شد. جمهوری‌خواهان متعددی این ایالت از اداره حزب توسط براونلو بیزار شدند. سام آر. سیلس براونلو را به‌خاطر استفاده از طریقه‌های سؤال برانگیز برای مختل کردن کنوانسیون‌های ایالت ملامت، جان چیلس هوک خواستار تحقیق در مورد روش‌های براونلو شد. بعد ازاینکه
تحقیق در مورد روش‌های براونلو شد. بعد ازاینکه ایوانس نامزد تحت حمایت براونلو، تی. آسبوری رایت، را برای نامزدی فرمانداری ایالت سال ۱۹۰۶ شکست داد، براونلو بطرز بی رحمانه‌ای بر ایوانس و ساندرز هجوم برده، طرفداران بیشتر را مخالف خود کرد، به گروه ایوانس اجازه داد تا کنترل دوباره حزب ایالتی را دریافت کند. نماینده مشهور قبلی کنگره آلفرد ای تیلور در برابر براونلو به صفت نامزد مستقل ناحیه اول اقدام نمود، اما براونلو بی دردسر دوباره گماشته شد. پس از باخت ایوانس به مالکولم آر پیترسن در انتخابات سرتاسری، سندرز کنترل
آر پیترسن در انتخابات سرتاسری، سندرز کنترل گروه سیاسی خود را به عهده گرفت و توانست که چندین متحد سیاسی خود را در سمت مسئول پُست (postmasters) منصوب کند. در سال ۱۹۰۸، اگرچه به‌طور قابل توجهی بر اثر بیماری ضعیف شد، براونلو تلاش کرد تا کنترل حزب ایالتی را بازپس گیرد. دوست او ویلیام جی الیور اوباشان مسلح را در نشویل رهبری می‌کرد، کنترل کنوانسیون حزب ایالتی را در دست گرفت و متحدان براونلو را به عنوان نماینده در کنوانسیون ۱۹۰۸ ملی جمهوری‌خواهان انتخاب کرد. درهمین حال جناح سندرز نماینده گان خود را به کنوانسیون
حال جناح سندرز نماینده گان خود را به کنوانسیون فرستاد و پس از پی بردن کمیته ملی از اقدامات الیور کرسی‌های ایالت را به آنها اعطا کرد.
اسواتینی جمعیت کمی دارد و تعداد اندکی وابستهٔ دیپلماتیک دارد. این مقاله فهرستی از وابسته‌های دیپلماتیک اسواتینی را شامل می‌شود. منابع. [[رده:فهرست وابسته‌های دیپلماتیک بر پایه کشور فرستنده|اسواتینی]]
این مقاله شامل فهرست وابسته‌های دیپلماتیک اتیوپی است که کنسول‌گری‌های افتخاری را در بر نمی‌گیرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، دولت اتیوپی اعلام کرد که حداقل ۳۰ وابستهٔ دیپلماتیک خود در خارج از کشور را می‌بندد.
ویلیام بکنل (William Becknell) (زادهٔ ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۳۰ آوریل ۱۸۶۵)، سرباز، سیاستمدار و سرپرست حمل و نقل بود که با گشایش مسیر سانتافه در سال ۱۸۲۱، از سوی آمریکایی‌ها مورد تمجید قرار گرفت. او مسیری را پیدا کرد که آنقدر عریض بود که حرکت کاروان گاری‌ها و اسب‌های بارکش را برای بازرگانان و مهاجران آسان‌تر می‌کرد. مسیر سانتافه به مسیر اصلی حمل و نقل در مرکز آمریکای شمالی تبدیل شد که شهر فرانکلین، ایالت میزوری را به شهر سانتافه، ایالت نیومکزیکو وصل می‌کرد که این موضوع برای تجار و مهاجران سودمند بود. از
که این موضوع برای تجار و مهاجران سودمند بود. از دههٔ ۱۸۲۰ تا سال ۱۸۸۰ تا زمانی که در سانتافه، راه‌آهن ایجاد شد، مسیر سانتافه، شاهراه تجاری مهمی محسوب می‌شد. بکنل پیش از سفرش، همانند کاوشگران اسپانیایی و فرانسوی و بازرگانان از مسیرهای دیرینهٔ ساخته شده به دست بومیان آمریکا استفاده می‌کرد. مهاجران فرانسوی در سنت لوئیس، پیش از واقعهٔ خرید لوئیزیانا، حق انحصاری تجارت با سانتافه را از پادشاهی اسپانیا گرفته بودند. زمانی که مکزیک در سال ۱۸۲۱، از اسپانیا جدا شد، مسیر تجارت به سرزمین‌های خود را گشود. ساکنان سانتافه
تجارت به سرزمین‌های خود را گشود. ساکنان سانتافه خواهان کالاهای تجاری بیشتری بودند. در سال ۱۸۲۲، بکنل برای پیدا کردن مسیری مناسب‌تر برای کاروان گاری‌های خود و حمل کالاهای تجاری بیشتر، مسیر خود به سانتافه را تغییر داد. مسافران پیشین، به دنبال یابوها، سوار بر اسب می‌رفتند. در سال ۱۸۲۵، او به نقشه‌برداران دولت فدرال کمک کرد تا نقشهٔ این مسیر را ترسیم کنند تا برای استفاده‌های تجاری و نظامی در دسترس باشد. اوایل زندگی. ویلیام الکساندر بکنل در منطقهٔ راک‌فیش کریک در شهرستان آمهرست، ایالت ویرجینیا چشم به جهان گشود.
شهرستان آمهرست، ایالت ویرجینیا چشم به جهان گشود. والدینش، میکاجا و فیبی (لندروم) بکنل بودند. منابع مختلف، سال تولدش را ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ در نظر گرفته‌اند. پدر و پدربزرگش از کهنه سربازان انقلاب آمریکا و دو عمویش در این جنگ جان باخته بودند. در سال ۱۸۰۷، بکنل با جین تراسلر در ویرجینیا ازدواج کرد. در سال ۱۸۱۰، آنها به خطهٔ جدید میزوری مهاجرت کرده و در غرب سنت چارلز کنونی مستقر شدند. در زمان جنگ ۱۸۱۲، بکنل در هنگ سواره نظام ایالات متحده به فرماندهی کاپیتان دانیل مورگان بون، فرزند کاوشگری مشهور، خدمت کرد. او در چندین