payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشورها، از جمله اوکراین، باید رعایت شود. با حفظ احترام، نگرانی‌های امنیتی مشروع همه کشورها باید جدی گرفته شود، و اینکه «تهدید علیه نهادها و شرکت‌های چینی، همان‌طور که از سوی برخی مقامات آمریکایی بیان می‌شود، غیرقابل قبول است». در ۱۸ مارس، شی جین پینگ، رهبر چین و جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، یک دیدار ویدئویی دو ساعته برگزار کردند که در موضوع کانونی آن درگیری در اوکراین بود. کاخ سفید آمریکا پس از این تماس به مطبوعات گفت که بایدن به شی در مورد «عواقب ارائه پشتیبانی پولی چین از روسیه» هشدار داده‌است. رسانه‌های
پولی چین از روسیه» هشدار داده‌است. رسانه‌های چینی. از اوایل ماه مارس، روزنامه‌نگار تلویزیون فونیکس، لو یوگوانگ، تنها خبرنگار خارجی بود که در خط مقدم نیروهای روسیه حضور داشت. تلویزیون مرکزی دولتی چین در خبرهای ظهر روز ۵ آوریل در راستای ادعای طرف روسی مبنی بر جعلی بودن کشتار در بوچا با عنوان «وزیر خارجه روسیه: افشای دروغ‌های پرونده بوچا» این موضوع را گزارش کرد. جامعه مدنی چین. در ۲۶ فوریه، پنج مورخ چینی نامه‌ای سرگشاده در مخالفت با تهاجم امضا کردند و بیان کردند که «فاجعه‌های بزرگ در تاریخ بیشتر با درگیری‌های
که «فاجعه‌های بزرگ در تاریخ بیشتر با درگیری‌های محلی آغاز می‌شوند.» اما این نامه پس از سه ساعت توسط سانسورچیان چینی از اینترنت حذف شد. در ۵ مارس، هو وی، نایب رئیس مرکز تحقیقات سیاست عمومی دفتر مشاوران شورای ایالتی، مقاله ای نوشت که در آن استدلال کرد که "چین باید به گونه ای انعطاف‌پذیر پاسخ دهد و انتخاب‌های راهبردی مطابق با منافع بلندمدت خود داشته باشد. تخلیه اتباع چینی از اوکراین. در ۲۵ فوریه، سفارت چین در اوکراین به شهروندان چینی توصیه کرد که اوکراین را ترک کنند. در ۷ مارس، دولت چین اعلام کرد که اکثر
ترک کنند. در ۷ مارس، دولت چین اعلام کرد که اکثر شهروندان چینی را از اوکراین خارج کرده‌است. واکنش‌ها و تحلیل‌های بین‌المللی. جوزف توریگیان از دانشگاه آمریکن موضع دولت چین در مورد تهاجم را یک «اقدام متعادل کننده» توصیف کرد و اظهار داشت که «هر دو کشور دیدگاه‌های منفی مشابهی در مورد نقش آمریکا در اروپا و آسیا دارند» اما چین تمایلی برای به خطر انداخت منافه خود در حمایت از روسیه ندارد، خصوصاً که چین «در تلاش برای حفظ شهرت خود به عنوان یک کشور مسئول است.» رایان هاس از مؤسسه بروکینگز استدلال کرده‌است که «بدون
هاس از مؤسسه بروکینگز استدلال کرده‌است که «بدون روسیه، چین به تنهایی با غرب متخاصمی که مصمم به ممانعت از ظهور چین به عنوان یک ابر قدرت است مقابله خواهد کرد»، اما این دو کشور «منافع کاملاً همسویی ندارند.» چین چیزهای خیلی بیشتر از روسیه برای از دست دادن دارد. چین خود را کشوری در حال رشد می‌بیند. روسیه اساساً در حال مبارزه با جزر و مد خسران است.» چندین تحلیل‌گر نقش بالقوه چین را به عنوان میانجی کلیدی در مناقشه پیش‌بینی کرده‌اند. اریک دوشن از دانشگاه لاوال استدلال می‌کند که «ابهام راهبردی از سوی چین می‌تواند
می‌کند که «ابهام راهبردی از سوی چین می‌تواند تأثیر مفیدی داشته باشد و به باز کردن گره کمک کند» و مخالفت کشورهای ناتو با میانجی‌گری چین «یک اشتباه جدی» است. . زنو لئونی از کینگز کالج لندن استدلال کرد که «اگر چین طرف‌های درگیر را برای صلح جدید رهبری کند، این یک پیروزی بزرگ دیپلماتیک و روابط عمومی برای پکن خواهد بود، زیرا دولت چین «می‌تواند خود را به‌عنوان یک قدرت بزرگ و مسئول معرفی کند.
ریچارد کسول (Richard Caswell) (زادهٔ ۳ اوت ۱۷۲۹ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۷۸۹)، سیاستمدار و وکیل آمریکایی بود که از ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۰ و از ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۷ به عنوان نخستین و پنجمین فرماندار ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد. وی همچنین به عنوان یکی از افسران شبه‌نظامی در جبهه جنوبی جنگ انقلاب آمریکا خدمت نمود. وی از امضاءکنندگان اساسنامه قاره‌ای بود و از اینرو یکی از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده محسوب می‌گردد. اوایل زندگی. کسول در ۳ اوت ۱۷۲۹ در شهرستان هارفورد (بالتیمور امروزی)، مریلند زاده شد؛ او یکی از یازده فرزند ریچارد
مریلند زاده شد؛ او یکی از یازده فرزند ریچارد و کریستیان (نام تولد: دالام) کسول بود. خانواده کسول در ۱۷۴۵ میلادی به نیو برن، کارولینای شمالی نقل مکان نمودند. او در ۱۷۵۰ میلادی به سمت معاون نقشه‌بردار این استان گماشته شد. زمانی که کسول عضو مجلس قانون‌گذاری کارولینای شمالی بود، سمتی که وی برای ۱۷ سال در آن خدمت کرد، او لایحهٔ را معرفی کرد که بر اساس آن «شهرک کینگستون» تأسیس شد (این شهر در نتیجه جنگ انقلاب آمریکا به شهر «کینستن» تغییر نام داده شد). وی یک وکیل، زارع، سفته‌باز زمین، دباغ و استاد اعظم (گرند مستر)
سفته‌باز زمین، دباغ و استاد اعظم (گرند مستر) موفق در کارولینای شمالی بود. خدمت نظامی. کسول، در جریان جنبش تنظیم‌کنندگان، با تنظیم‌کنندگان در الامانس جنگید (۱۷۷۱ میلاد) و تصور می‌شود که در این جنگ وی جناح راست نیروهای فرماندار تریون را فرماندهی می‌کرد. جنگ انقلاب آمریکا. کسول در کنگره‌های قاره‌ای ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ میلادی از کارولینای شمالی نمایندگی کرد. زمانی که شبه‌نظامیان ناحیه نیو برن در ۴ مه ۱۷۷۶ تأسیس شد، کسول برای فرماندهی داوطلبان جنگی (minuteman) این منطقه انتصاب یافت. در همین سمت خود، او نیروهای کنگره
انتصاب یافت. در همین سمت خود، او نیروهای کنگره استانی را در نبرد مورز کریک بریج (۱۷۷۶ میلادی) رهبری کرد. مدت کوتاهی پس از آن، کنگره استانی گردان‌های داوطلبان را منحل نموده و آنها را عضو شبه‌نظامی ساخت. در ۱۷۸۰ میلادی، وی به عنوان سرلشکر شبه‌نظامیان و نیروهای ایالتی گماشته شد. در نبرد کامدن کورت هاوس در ۱۷۸۰ میلادی، پس از اینکه شبه‌نظامیان ویرجینیا از هم پاشیده و دچار وحشت شدند، نیروهای وی فرار نمود و او را در معرض حمله بدون دفاع گذاشتند، چیزی که باعث شد تا نیروهای قاره‌ای که در عقب وی بودند با شکست مواجه
نیروهای قاره‌ای که در عقب وی بودند با شکست مواجه شوند. پس از شکست در کامدن کورت هاوس، کسول با یک بیماری ناشناخته به خانه بازگشت. در همین جریان، مجلس عمومی کارولینای شمالی ویلیام اسمالوود از مریلند را به فرماندهی شبه‌نظامیان کارولینای شمالی گماشتند، بدون اینکه او را در جریان قرار دهند، از اینرو وی در ۲۱ اکتبر ۱۷۸۰ از سمت خود استعفا داد. زمانی که اسمالوود در ژانویه ۱۷۸۱ به مریلند بازگشت، مجلس عمومی بار دیگر کسول را به عنوان سرلشکر شبه‌نظامیان گماشتند و این بار وی تا پایان جنگ انقلاب آمریکا در این سمت خود
بار وی تا پایان جنگ انقلاب آمریکا در این سمت خود باقی ماند. فرماندار (۱۷۷۶ – ۱۷۸۰). کسول رئیس آن دوره از کنگره استانی کارولینای شمالی بود که قانون اساسی کارولینای شمالی را در ۱۷۷۶ میلادی نوشت. با تعطیل شدن کنگره، این کنگره وی را به عنان سرپرست فرماندار انتخاب کرد. وی به تاریخ ۱۶ ژانویه ۱۷۷۷ به عنوان فرماندار سوگند وفاداری یاد کرد. مجلس قانون‌گذاری ایالتی («مجلس عمومی»)، تحت قانون اساسی جدید، وی را در آوریل ۱۷۷۷ دوباره به عنوان نخستین فرماندار این ایالت انتخاب کردند. کسول در ۱۷۸۰ میلادی از سمت خود کنار رفت،
کردند. کسول در ۱۷۸۰ میلادی از سمت خود کنار رفت، چون بر اساس قانون اساسی ایالت یک شخص می‌توانست تنها برای سه دوره یک-ساله شبه‌نظامیان را فرماندهی کند. حرفه در اواخر زندگی. کسول زمانی که عضو مجلس سنای کارولینای شمالی بود، در فاصله میان دو دوره فرمانداری خود به عنوان سر حسابدار کارولینای شمالی خدمت کرد. کسول همچنین به عنوان یکی از نمایندگان کارولینای شمالی برای کنوانسیون ۱۷۸۷ قانون اساسی ایالات متحده انتخاب شد، اما وی در این کنوانسیون اشتراک نکرد. کسول در زمان مرگ خود در ۱۷۸۹ میلادی، یک بار دیگر به مجلس عمومی
مرگ خود در ۱۷۸۹ میلادی، یک بار دیگر به مجلس عمومی کارولینای شمالی برگشت و این بار به عنوان رئیس مجلس سنا خدمت کرد. زندگی شخصی. کسول با مری مکیلوین، دختر جیمز و الینور مکیلوین، ازدواج کرد. آنها سه فرزند داشتند، از جمله یک دختر که پس از تولد در ۱۷۵۳ میلادی وفات کرد، ویلیام کسول متولد ۱۷۵۴ و یک دختر دیگر که در ۱۷۵۷ میلادی در دوران نوزادی وفات نمود. مری کسول بر اثر اختلاط زایمان درگذشت. خانواده وی در خانه روستایی خود به‌نام رید هاوس زندگی می‌کردند، جای که پارک یادبود ریچارد کسول در کینستن، کارولینای مشالی در
یادبود ریچارد کسول در کینستن، کارولینای مشالی در آن واقع شده‌است. پس از مرگ مری، کسول در ۲۰ ژوئن ۱۷۵۸ با سارا هریتج (۱۷۴۰ – ۱۷۹۴ میلادی) ازدواج کرد. سارا دختر ویلیام هریتج و سوسانا مور بود. آنها هشت فرزند داشتند: ریچارد کسول متولد ۱۷۵۹، سارا کسول متولد ۱۷۶۲، وینستون کسول متولد ۱۷۶۴، آنا کسول متولد ۱۷۶۶، دالام کسول متولد ۱۷۶۹، جان کسول متولد ۱۷۷۲، سوسانا کسول متولد ۱۷۷۵ و کریستیان کسول متولد ۱۷۷۹. پسر کسول، ریچارد سرهنگِ، هنگ دابز و نایب سرهنگ هنگ دوم کارولینای شمالی در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. او در
شمالی در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. او در ۱۷۸۴ میلادی در دریا ناپدید شد. ویلیام، پسر وی از ازدواج اولش، نیز سرهنگ هنگ دابز و سرتیپ و فرمانده ناحیه نیو برن در جریان جنگ بود. مرگ و میراث. کسول به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۷۸۹ در فایتویل، کارولینای شمالی وفات کرد. طبق رسم خانوادگی، جسد وی به کینستن آورده شد تا در گورستان خانوادگی کسول، در نزدیکی جای که امروزه محل یادبود و موزه قرار دارد، به خاک سپرده شود. از جمله دست‌آوردهای بی‌شمار کسول، یکی این بود که وی پیشنهاد نمود تا از وجوه بازپرداختی که برای خدمت به تاج و تخت
تا از وجوه بازپرداختی که برای خدمت به تاج و تخت بریتانیا در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها به‌دست آمده‌است برای ساختن یک مدرسه رایگان در هر شهرستان استفاده گردد. «خطابه وی به مجلس عمومی» در این رابطه در ۱۷۶۰ میلادی، برای سال‌های متمادی از سوی سایر سیاستمداران برای طرفداری از آموزش و پرورش عامه مورد استفاده قرار می‌گرد، وی همچنین طرح نخستین قانون اساسی کارولینای شمالی را در ۱۷۷۶ میلادی نوشت. شهرستان کسول، کارولینای شمالی و قلعه کسول پس از وی نام‌گذاری شده‌اند. محل یادبود و موزه ریچارد کسول در کینستن، در نزدیکی
یادبود و موزه ریچارد کسول در کینستن، در نزدیکی مکانی که ممکن است او به خاک سپرده شده باشد، تأسیس شده‌است.
سالاد اسنژانکا یا سالاد سفید برفی ("") یک سالاد سنتی بلغاری است که از ماست چکیده، خیار، سیر، نمک، معمولاً روغن پخت و پز، شوید، فلفل دلمه ای، گردو و جعفری تهیه می‌شود. گاهی اوقات به آن "سالاد شیر" (млечна салата, "mlechna salata") یا "سالاد خشک" تاراتور (сух таратор салата, "suh tarator salata") می‌گویند. سالاد اسنژانکا (سفید برفی) نام خود را از شخصیت افسانه ای سفید برفی گرفته‌است. دلیل نامگذاری این سالاد، رنگ سفید غالب سالاد است.
ریچارد استاکتون (Richard Stockton) (۱ اکتبر ۱۷۳۰–۲۸ فوریه ۱۷۸۱)، از بنیان‌گذاران آمریکا، وکیل، حقوقدان و امضاءکنندهٔ اعلامیه استقلال آمریکا بود. اوایل زندگی. استاکتون فرزند جان استاکتون (۱۷۰۱–۱۷۵۸)، یک زمین‌دار ثروتمند بود که زمینی را هبه کرد و کمک کرد که دانشگاه پرینستون کنونی (که در آن وقت از آن به کالج نیوجرسی یاد می‌شد که واقع در نیوآرک بود) به پرنستون نیوجرسی منتقل شود. استاکتون در خانواده استاکتون که اکنون به نام مورفین یاد می‌شود در ستونی بروک در همسایگی پرنستون به‌دنیا آمد. وی در آکادمی سامویل
همسایگی پرنستون به‌دنیا آمد. وی در آکادمی سامویل فاینلی واقع ناتینگهام که بعداً به آکادمی ویست ناتینگهام تغیر یافت و کالج نیوجرسی واقع نیویورک پذیرفته شد و در سال ۱۷۴۸ فارغ گردید. حقوق را نزد دیوید اوگدن اهل نیویورک که در آن زمان رئیس حرفه حقوق در ایالت بود، فراگرفت. استاکتون در سال ۱۷۵۴ در کانون وکلا پذیرفته شد و در اندک زمانی به مقام بالایی رسید. در سال ۱۷۶۳ دیپلم گروهبان در رشته حقوق را که بلندترین درجه حقوق در آن زمان بود، به‌دست‌آورد. او دوست دیرینه جورج واشینگتن بود. خانم وی انیس بودینوت شاعر و خواهر
واشینگتن بود. خانم وی انیس بودینوت شاعر و خواهر الیاس بودینوت سیاستمدار نیوجرسی بود. فامیل استاکتون دارای شش فرزند بودند. ریچارد استاکتون، پسر ایشان یک حقوقدان شهیر و رهبر برجستهٔ فدرالیست شد. الیاس بودینوت با هانا استاکتون (۱۸۰۸–۱۷۳۶) خواهر استاکتون ازدواج کرد. استاکتون در اوایل تمایل چندانی به سیاست نشان نداد. او یک باری نوشت «مردم در کُل نا سپاس اند و تا زمانی که متقاعد شوم که با نا دیده گرفتن امور خویش خدمت پسندیده‌ای برای خدا و بشر انجام می‌دهم، به مردم خدمت نخواهم کرد». با این وجود، استاکتون نقش
مردم خدمت نخواهم کرد». با این وجود، استاکتون نقش فعالی را به عنوان متولی کالج نیوجرسی ایفاء کرد. حرفه سیاسی. ستاکتون به مدت ۲۶ سال در کالجی که بعداً به‌نام دانشگاه پرنستون معروف شد، به عنوان متولی خدمت کرد. در سال‌های ۱۷۶۶ و ۱۷۶۷ به مقصد بازدید از انگلند، اسکاتلند و ایرلند وکالت خود را ترک کرد. شهرت وی پیشاپیش وی بود و توسط سیاست مداران برجستهٔ پادشاهی مورد استقال قرار گرفت. استاکتون این افتخار را داشت که شخصاً درخواست متولیان کالج نیوجرسی مبنی بر لغو قانون تمبر (قانونی که مالیات مستقیم بالای مستعمرات
تمبر (قانونی که مالیات مستقیم بالای مستعمرات انگلیس در آمریکا وضع کرد)، را به پادشاه جورج سوم ارائه نماید و درخواست وی مورد پذیرش شاه قرار گرفت. اشخاص بر جستهٔ چون مارکز راکینگهام که با وی یک هفته در کشورش سپری کرد، در مورد وضعیت امور آمریکا با او مشورت نمودند. استاکتون با ادموند بورک، ارل چتام و بسیاری دیگر از عضای برجستهٔ پارلمان که روابط دوستانه با مستعمرات آمریکایی داشتند، ملاقات کرد. در اسکاتلند تلاش‌های شخصی وی منتج به پذیرش ریاست کالج توسط کشیش جان وایترسپون گردید. همسر وایترسپون مخالف پذیرش این سمت
گردید. همسر وایترسپون مخالف پذیرش این سمت از سوی شوهرش بود، اما مخالفت‌های او توسط داماد آینده‌اش، بنجامین روش که دانشجوی رشته پزشکی در ادینبورو بود برطرف گردید. این یک واقعه فوق‌العاده مهم در تاریخ آموزش عالی در آمریکا بود. استاکتون در یکی از شب‌ها در ادنبورگ مورد حمله یک دزد قرار گرفت و با یک شمشیر کوچک به‌طور ماهرانه‌ای از خود دفاع کرد، طوری که دزد غافلگیر شده، زخمی شد و فرار کرد. در ماه اوت سال ۱۷۶۷ استاکتون به آمریکا برگشت. استاکتون در سال ۱۷۶۸ زمانی که در چوکی شورای استانی نیوجرسی ارتقا یافت برای
که در چوکی شورای استانی نیوجرسی ارتقا یافت برای اولین بار طعم خدمات دولتی خویش را چشید و در سال ۱۷۷۴ در دادگاه عالی استان نیوجرسی تعیین گردید. در سال ۱۷۶۸ به کانون فیلسوفان آمریکایی انتخاب شد. وی در نخست در قبال آشوب‌ها میان مستعمرات آمریکایی و بریتانیای کبیر موضع میانه اتخاذ نمود. در سال ۱۷۷۴ «طرح خود مختاری برای آمریکا مستقل از پارلمان با رعایت حق تاج‌گذاری» را پیش‌نویس کرده و به لارد دارتموت فرستاد. این رویکرد مشترک‌المنافع برای شاه قابل پذیرش نبود. زمانی‌که در سال ۱۷۷۵ پارلمان تصمیم به افزایش عواید
در سال ۱۷۷۵ پارلمان تصمیم به افزایش عواید مستعمرات گرفت، استاکتون به مستعمرات اعلام کرد که «هریک از آنها باید یک یا دو نفر از جمله زیرک‌ترین اعضای خود را به مجلس روان نموده و به آنها اختیار ورود به مجلس عوام را بدهند، آنها تا زمانی که خود را در مجلس حفظ می‌توانند در آنجا باشند، در غیر آن پول‌های ما به هدف فریب و کلاه‌برداری گرفته می‌شود.» جنگ انقلابی. استاکتون در سال ۱۷۷۶ به کنگره دوم قاره‌ای انتخاب شد و نقش فعالی را در آن ایفا نمود. در ماه اوت همان سال زمانی‌که برای دولت‌های ایالتی کشور جدید انتخابات
زمانی‌که برای دولت‌های ایالتی کشور جدید انتخابات برگزار شد، در اولین دور رأی‌گیری استاکتون و ویلیام لیونگستون تعداد مساوی آرای را برای احراز پُست فرمانداری ایالت نیوجرسی به‌دست آرودند. هرچند بعداً لیونگستون با اخذ یک رأی برنده انتخابات شد، استاکتون به اتفاق آراء به عنوان رئیس دادگاه عالی ایالت نیوجرسی انتخاب گردید، اما برای اینکه در کنگره بماند این سمت را رد کرد. استاکتون نخستین فردی از ایالت نیوجرسی بود که اعلامیه استقلال را امضاء کرد. استاکتون همراه با جورج کلایمر همکار امضاءکننده خود، از طرف کنگره در یک
کلایمر همکار امضاءکننده خود، از طرف کنگره در یک سفر طاقت فرسای دوماهه به منظور کمک به ارتش استقلال طلب آمریکا در جنگ انقلاب آمریکا به فورت تیکوندیروگا درنیویورک فرستاده شده بود. در برگشت به پرنستون، ۳۰ مایل به طرف شرق به خانه یکی از دوستانش به اسم جان کوونهون رفت تا خانواده‌اش را به یک مکان امن منتقل نماید. در همان‌جا به تاریخ ۳۰ نوامبر سال ۱۷۷۶، او و کوونهون در نیمه‌های شب توسط هواداران دولت انگلیس از بسترهای شان بیرون کشیده شده و دستگیر شدند، از اموال و دارایی‌های خویش محروم شده و به طرف شهر پیرت آمبی
دارایی‌های خویش محروم شده و به طرف شهر پیرت آمبی سوق داده شده و به بریتانیایی‌ها تحویل داده شدند. در روزی که استاکتون دستگیر شد، سرتیپ ویلیام هاو اعلامیه‌ای نوشته بود که در آن امن نامه و عفو کامل و رایگان را برای افرادی که متمایل به اطاعت صلح‌آمیز از شاه بودند، ارائه کرده بود. همان‌طوری که بسیاری‌ها مورد عفو قرار گرفتند، استاکتون هم در نهایت مورد عفو قرار گفت، ولی در نخست به آهن کشیده شد و به عنوان یک بزه کار با وی رفتار صورت گرفت. وی بعداً به زندان پرووست در نیویورک انتقال داده شد و در آنجا عمداً در
در نیویورک انتقال داده شد و در آنجا عمداً در گرسنگی نگاه داشته شد و در معرض هوای سرد یخ بسته قرار گرفت. بعد از نزدیک به پنج هفته برخورد وحشیانه، استاکتون به قید آزادی مشروط از زندان رها شد و سلامتی وی خراب شد. در جریان حبس، موروین، ملکت وی در پرنستون توسط سرتیپ چارلس کارن والیز تصرف گردید. ویلیام استرایکر تاریخ‌نگار آمریکایی آن «مورون، خانه عزیزم نوشته بود. خانه ریچارد استاکتون از کتابخانه و اسباب و اثاثیه‌اش عاری ساخته شد». برخورد استاکتون در زندان‌های نیویورک، کنگره قاره‌ای را وادار به تصویب قطعنامه‌ای
کنگره قاره‌ای را وادار به تصویب قطعنامه‌ای ساخت که در آن به سرتیپ جورج واشینگتن دستور تحقیق درمورد وضعیت را می‌داد؛ کمی بعد تر از تصویب این قطعنامه، در ۱۳ ژوئن سال ۱۷۷۷ استاکتون به قید آزادی مشروط رها شد. پیام‌های دیگری در بایگانی ملی ایالات متحده آمریکا وجود دارد که نشان می‌دهد که جورج واشینگتن عندالموقع با سرتیپ هاو در رابطه با مبادله یا آزادی استاکتون و دیگران تماس برقرار نموده‌است.
سالاد زیتون یک سالاد یا جیاردینیرا است که از زیتون سبز، زیتون سیاه، روغن زیتون، کرفس، گل کلم، هویج، فلفل شیرین، پیاز، کبر، جعفری، فلفل، پونه کوهی، سیر، سرکه، گیاهان و ادویه جات تهیه می‌شود. از آن برای تهیه ساندویچ مافلتا در نیواورلئان و اطراف آن استفاده می‌شود. سالاد زیتون همچنین به عنوان یک غذای جانبی برای سایر غذاهای سیسیلی و غذاهای مدیترانه ای استفاده می‌شود. این به صورت تجاری برای رستوران‌ها و در خرده فروشی‌ها در Boscoli Family, Rouses, Gambinos, Dorignacs , Franks، و Aunt Sally تولید می‌شود.
تست برچسبی یا تست وصله‌ای یا پَچ‌تست (به انگلیسی: Patch Test) یک روش تشخیصی پزشکی است که برای تعیین مواد عامل التهاب آلرژیک پوست بیمار، انجام می‌شود. تست برچسبی همچنین به شناسایی موادی که ممکن است باعث ایجاد واکنش آلرژیک تأخیری در بیمار شوند کمک می‌کند و ممکن است آلرژن‌هایی را که با آزمایش خون یا تست حساسیت پوستی شناسایی نشده‌اند، شناسایی کند. در این تست، برای ایجاد یک واکنش آلرژیک موضعی در ناحیهٔ کوچکی از پشت بیمار، مواد شیمیایی رقیق‌شده‌ای چسبانده می‌شود. مواد شیمیایی موجود در کیت‌های تست برچسبی، شامل
مواد شیمیایی موجود در کیت‌های تست برچسبی، شامل حدود ۸۵ تا ۹۰ درصد از عوامل ایجاد اگزمای آلرژیک تماسی هستند و شامل مواد شیمیایی موجود در فلزات ("به‌عنوان مثال"، نیکل)، لاستیک، چرم، فرمالدهید، لانولین، ترکیبات معطر، لوازم آرایشی، رنگ مو، داروها، اقلام دارویی، غذا، نوشیدنی، مواد نگهدارنده و سایر افزودنی‌های غذایی هستند. به‌طور کلی، ۲ تا ۴ روز طول می‌کشد تا پاسخ در تست برچسبی ایجاد شود. تست برچسبی، فقط القای درماتیت تماسی در یک ناحیهٔ کوچک از پوست است. روند انجام تست. مدت‌زمان مراجعهٔ اولیه و چسباندن وصله‌ها،
تست. مدت‌زمان مراجعهٔ اولیه و چسباندن وصله‌ها، حدود نیم ساعت طول می‌کشد، اما بسیاری از اوقات، زمان کلی پروسه، طولانی‌تر است زیرا پزشک یا کارشناس مربوطه، تاریخچهٔ گسترده‌ای از بیمار می‌گیرد. مقادیر بسیار کمی از ۲۵ تا ۱۵۰ ماده (آلرژن)، در محفظه‌های پلاستیکی مربعی یا آلومینیومی گِرد به قسمت بالایی پشت بیمار، متصل می‌شود. این محفظه‌ها با نوار چسب مخصوص ضدحساسیت در جای خود، چسبانده می‌شوند. در نوبت دوم، معمولاً ۴۸ ساعت بعد، وصله‌ها برداشته می‌شوند. گاهی نیز در این مرحله، وصله‌های اضافی چسبانده می‌شوند. پشت
در این مرحله، وصله‌های اضافی چسبانده می‌شوند. پشت بیمار، با یک ماژیک سیاه و سفید غیرقابل حذف یا نشانگر مناسب دیگری برای شناسایی محل‌ها و نقاط آزمایش، مشخص شده و مشاهدهٔ اولیه انجام می‌شود. این علائم باید در نوبت سوم، معمولاً ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد (۷۲ تا ۹۶ ساعت پس از آغاز تست) قابل مشاهده باشند. در برخی موارد، خواندن تست، ممکن است نیاز به ۷ روز داشته باشد، به‌ویژه اگر یک سری فلز خاص، مورد آزمایش باشند. متخصص پوست یا متخصص آلرژی در نوبت‌های دوم و سوم (معمولاً ۴۸ و ۷۲ یا ۹۶ ساعت) فرم مربوط به تست را تکمیل
۴۸ و ۷۲ یا ۹۶ ساعت) فرم مربوط به تست را تکمیل می‌کند. نتیجهٔ بررسی، معمولاً به‌شکل زیر، ثبت می‌شود: مواد حساسیت‌زای رایج. برخی از آلرژن‌های عمدتاً مهم عبارت‌اند از: نیکل(II) سولفات (۱۹٫۰٪)، عصارهٔ گیاه "Myroxylon pereirae" (۱۱٫۹٪)، ترکیب معطر نوع ۱ (۱۱٫۵٪)، کواترنیوم-۱۵ (۱۰٫۳٪)، نئومایسین (۱۰٫۰٪)، باسیتراسین. (۹٫۲٪)، فرمالدئید (۹٫۰٪)، کبالت کلرید (۸٫۴٪)، متیل دیبرومگلوتارونیتریل / فنوکسی اتانول (۵٫۸٪)، پارا-فنیلین دی‌آمین (۵٫۰٪)، پتاسیم دی‌کرومات (۴٫۸٪)، مخلوط کربا (۳٫۹٪)، تیورام (۳٫۹٪)، دی‌آزولیدینیل اوره
کربا (۳٫۹٪)، تیورام (۳٫۹٪)، دی‌آزولیدینیل اوره (۳٫۷٪)، و ۲-برومو-۲-نیتروپروپان-۱٬۳-دیول (۳٫۴٪). شایع‌ترین آلرژن ثبت‌شده در بسیاری از مطالعات تحقیقاتی در سراسر جهان، نیکل است. آلرژی به نیکل در زنان جوان شایع‌تر است و به‌ویژه با سوراخ کردن گوش یا ترکیبات حاوی نیکل موجود در ساعت، کمربند، زیپ یا جواهرات، همراه است. آلرژی غذایی. متخصصین پوست ممکن است بیمار مشکوک به آلرژی غذایی را برای تست برچسبی، ارجاع دهند. غذاهایی که با آزمایش خون یا آزمایش حساسیت پوستی شناسایی می‌شوند، ممکن است با غذاهایی که با تست برچسبی
می‌شوند، ممکن است با غذاهایی که با تست برچسبی شناسایی شده‌اند همپوشانی داشته یا نداشته باشند.
رابرت هانتر موریس (Robert Hunter Morris) (زادهٔ حدود ۱۷۰۰- درگذشتهٔ ۲۷ ژانویه ۱۷۶۴)، شخصیت برجستهٔ حکومتی در پنسیلوانیای استعماری بود که به عنوان فرماندار پنسیلوانیا و رئیس دادگاه عالی نیوجرسی، خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. موریس در ۱۷۰۰ در ترنتون، نیوجرسی به‌دنیا آمد. او دومین پسر لوئیس موریس و ایزابل (نام تولد: گراهام) موریس بود و به نام دوست پدرش، فرماندار آینده سرزمین استعماری، رابرت هانتر نام‌گذاری شد. برادر بزرگ‌ترش لوئیس موریس جونیور بود که به عنوان عضو و رئیس مجلس عمومی نیویورک خدمت کرد. پدرش
عضو و رئیس مجلس عمومی نیویورک خدمت کرد. پدرش شخصیتی برجسته در زندگی عمومی بود و خدمات مختلفی از جمله ریاست دادگستری نیویورک و هشتمین فرماندار نیوجرسی استعماری، انجام داده‌است. پدر و مادربزرگ پدری او سارا (با فامیلی پل) موریس و ریچارد موریس بودند که پدربزرگش اصالتاً از مونموت‌شر، ولز بود. پدربزرگ و مادربزرگ او موریسانیا را در ۱۶۷۰ از ساموئل ادسال خریدند و از باربادوس به آنجا نقل مکان کردند. مادر او دختر بزرگ جیمز گراهام بود که به عنوان اولین رئیس مجمع عمومی نیویورک و اولین ضبط‌کننده شهر نیویورک، (افسر
نیویورک و اولین ضبط‌کننده شهر نیویورک، (افسر شهرداری نیویورک) خدمت کرد. گراهام که در میدلودین، اسکاتلند به‌دنیا آمده بود، نوه جیمز گراهام، اولین دوک مونتروز بود. او در آن زمان، آنچه را به عنوان «آموزش لیبرال» توصیف می‌شد، دریافت کرد و آموزش‌های بیشتر را از پدرش در زمینه سیاست آموخت. حرفه سیاسی. هنگامی که پدرش در ۱۷۳۸ به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد، نام پسرش در فهرست اعضای شورای او نمایان شد. کمتر از یک سال بعد، فرماندار موریس، رابرت را به عنوان رئیس دادگاه عالی استان منصوب کرد. مأموریت او قرار بود «در
عالی استان منصوب کرد. مأموریت او قرار بود «در حین رفتار خوب همیشگی» اجرا شود که با مأموریت دادگاه قبلی، رابرت لتیس هوپر که دورهٔ او برای اجرای «خوشایند سلطنتی» تعیین شده بود، متفاوت بود. دورهٔ او با افزایش وقت-شناسی و کارایی، بارز شد. در ۱۷۴۴ در طول دوره خود، به عضویت مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. پس از یک سفر طولانی به انگلستان در۱۷۴۹، او در ۱۷۵۴ معاون فرماندار پنسیلوانیا شد و در ۱۷۵۵ پس از بازگشت، به عضویت انجمن سلطنتی درآمد. او از ۱۷۵۴ تا ۱۷۵۶ در طول جنگ فرانسویان و سرخپوستان، به عنوان معاون فرماندار
فرانسویان و سرخپوستان، به عنوان معاون فرماندار خدمت کرد. (از فرمانداران اولیه پنسیلوانیا به عنوان «معاون فرماندار» یاد می‌شد، زیرا توماس پن که در انگلستان زندگی می‌کرد، «فرماندار» رسمی و همچنین یکی از مالکان این استان به همراه برادرش ریچارد پن بود). او اغلب با مجمع بر سر پیشنهادهایی مبنی بر تزریق پول کاغذی برای تأمین بودجه جنگ درگیر می‌شد. در بهار ۱۷۵۶، موریس مهمانی‌های داوطلبانهٔ اسکالپینگ را اعلام کرد. به گفته جیمز همیلتون، مشاور موریس؛ مهمانی‌های اسکالپینگ، «تنها راه پاکسازی مرز ما از وحشی‌ها» بود. او
«تنها راه پاکسازی مرز ما از وحشی‌ها» بود. او عموی لوئیس موریس، نمایندهٔ کنگره از نیویورک بود. در نیمه دوم ۱۷۵۵، رقابت میان مالکان مستعمره پنسیلوانیا (خانواده پن) و مجلس پنسیلوانیا به دوئل میان موریس و بنجامین فرانکلین تبدیل شد. موضوع اصلی اختلاف، امتناع قاطعانه پن‌ها از اعمال هرگونه مالیات بر زمین‌های خود، حتی برای دفاع از استان در پنسیلوانیا بود. در طول تابستان و پاییز ۱۷۵۵، در حالی که مرزها می‌سوخت و شهرک نشینان برای نجات جان خود از حملات سرخ‌پوستانِ دوست فرانسه، فرار می‌کردند، مالکان و مجلس در بن‌بست
فرانسه، فرار می‌کردند، مالکان و مجلس در بن‌بست قانون‌گذاری قرارگرفتند. موریس از مالکان دفاع کرد و فرانکلین برای مردم پنسیلوانیا سخنرانی کرد. در اواخر ژوئیه ۱۷۵۵، پس از شکست سرلشکر ادوارد برادوک توسط سربازان فرانسوی و بومیان آمریکا در نزدیکی فورت دوکسن در غرب پنسیلوانیا، مجمع اجازه داد، ۵۰ هزار پوند برای دفاع از استان هزینه شود. برای جمع‌آوری این پول، مجلس مالیات بر دارایی را تصویب کرد که بر تمام اموال غیرمنقول و شخصی در استان اعمال می‌شد. موریس لایحهٔ مالیاتی را با پیشنهادهایی برای اصلاح، رد کرد که املاک
را با پیشنهادهایی برای اصلاح، رد کرد که املاک اختصاصی را معاف می‌کرد. فرانکلین پیش‌نویس پاسخ مجمع را آماده کرد که اصل کلام این بود که مالیات بر املاک اختصاصی، همراه با تمام املاک دیگر در استان، «کاملاً منصفانه و عادلانه» بود. در نهایت، موریس اعتراف کرد که شرایط کمیسیون او را از پذیرش هرگونه اقدام بر دارایی‌های اختصاصی که منجر به پرداخت مالیات می‌شد، منع می‌کرد. این امر فرانکلین را بر آن داشت تا موریس را دور بزند و خود مذاکره با مالکان را به عهده بگیرد که منجر به انتقال فرانکلین به لندن در ۱۷۵۷ شد برای
منجر به انتقال فرانکلین به لندن در ۱۷۵۷ شد برای اینکه مجمع، در اختلاف با مالکان، بحث کند. در سال ۱۷۵۶، موریس از مأموریت خود به عنوان رئیس دادگستری استعفا داد (که پذیرفته نشد) و سفر طولانی دیگری به انگلستان انجام داد. ویلیام آینزلی در زمان غیبت او به عنوان رئیس دادگاه منصوب شد. وقتی موریس در ۱۷۶۰ برگشت، ادعا کرد که هنوز رئیس دادگاه است، به این دلیل که استعفا او هرگز به‌طور رسمی پذیرفته نشده‌است. از آن جاییکه آینزلی مُرده بود و موریس بهترین فرد موجود برای پُر کردن این سمت بود، او مجدد برگزیده شد و تا زمان
کردن این سمت بود، او مجدد برگزیده شد و تا زمان مرگ خود در ۱۷۶۴ در این سمت خدمت کرد. زندگی شخصی. موریس با الیزابت استاگدل (۱۶۷۳–۱۷۵۲) ازدواج کرد. آن‌ها باهم والدین فرزندان زیر بودند: موریس در ۲۷ ژانویه ۱۷۶۴ در شروزبری، نیوجرسی فوت کرد.