payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انبار مواد غذایی یا انبارداری مواد غذایی ، راهی برای کاهش تنوع عرضه مواد غذایی در مواجهه با تغییرات طبیعی و اجتناب‌ناپذیر است. این کار اجازه می‌دهد تا غذا برای مدتی (معمولاً هفته‌ها تا ماه‌ها) پس از برداشت به جای اینکه صرفاً بلافاصله شوند، خورده شود. این هم یک مهارت خانگی سنتی (عمدتاً به عنوان انبار کردن ریشه) و هم در قالب پشتیبانی غذا، یک فعالیت صنعتی و تجاری مهم است. نگهداری، انبارداری و ترابری غذا، از جمله تحویل به موقع به مصرف‌کنندگان، برای امنیت غذایی مهم است، به‌ویژه برای اکثریت مردم در سراسر جهان که
است، به‌ویژه برای اکثریت مردم در سراسر جهان که برای تولید غذای خود به دیگران وابسته هستند. تلفات قابل توجه مواد غذایی ناشی از شرایط نامناسب انبارداری و همچنین تصمیمات اتخاذشده در مراحل آغازین زنجیره تأمین است که محصولات را مستعد ماندگاری کوتاه‌تر می‌کند. انبارداری کافی در سردخانه، به‌ویژه، می‌تواند برای جلوگیری از تلفات کمی و کیفی مواد غذایی بسیار مهم باشد. امکانات انبارداری مواد غذایی ممکن است شامل مواردی باشد که برای کالاهای خشک، یا در کنسرو کردن، آبگیری غذا، ترشی انداختن، پخت و غیره استفاده می‌شود. آنها
ترشی انداختن، پخت و غیره استفاده می‌شود. آنها عبارتند از:
جابجایی اعضای خانواده فیلمی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جوزف مک‌گینتی نیکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر گارنر، اد هلمز، اما مایرز، بریدی نون، ریتا مورنو، ماتیاس شوایگهوفر، زوشا راکمور، پل شیر، فورچون فیمستر، ند بلامی، کینگ بچ، دن فینریتی، هاوی ماندل، انور جیباوی، مارک مک‌گراث، باب استیفنسن، هانا استوکینگ و بنجامین فلورس ایفای نقش کرده‌اند.
سفیدبرفی و هفت دزد () فیلمی ایتالیایی در سبک کمدی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو محصول سال ۱۹۴۹ است. این فیلم کمابیش بر اساس رمان کوتاه "دزد" () نوشته آنتون جرمانو روسی ساخته شده‌است.
عشاق () فیلمی ایتالیایی در سبک تاریخی و ملودرام به کارگردانی جاکومو جنتیلومو محصول سال ۱۹۴۶ است. این فیلم به جشنواره فیلم کن ۱۹۴۶ راه یافت.
یک کمربند بدون سگک، مخصوصاً اگر به شکل طناب یا بند باشد، در زمینه‌های مختلف، به‌ویژه تاریخی، گیردل نامیده می‌شود، جایی که این کمربندها از دوران باستان تا شاید قرن پانزدهم، به‌ویژه برای زنان، جزء بسیار رایج لباس‌های روزمره بوده‌اند. بیشتر این کمربندها برای نگه داشتن سایر اجزای لباس در جای خود بودند، اما برخی گشاد و اساساً برای تزئین استفاده می‌‌شدند. امروزه، گیردل‌ها بخشی از لباس‌های مذهبی مسیحی هستند. این کلمه در زمینه‌های دیگر ممکن است معنی متفاوتی داشته باشد.
ماه عسل () فیلمی ایتالیایی به کارگردانی جاکومو جنتیلومو با بازی آسیا نوریس، آلدو فیورلی و لوئیجی چیمارا محصول سال ۱۹۴۱ است.
جیوتی دشپانده () تهیه‌کننده فیلم و اهل کسب و کار هندی است که در حال حاضر مدیرعامل شرکت وایاکام۱۸ می‌باشد. مدتها قبل او مدیر عامل گروپ (Group CEO) و مدیر اجرایی شرکت ایروس بود. فیلم‌شناسی. از جمله فیلم‌هایی که او به عنوان تهیه‌کننده در آن فعالیت داشته‌است می‌توان به موارد زیر اشاره کرد. پانویس.
موزه آشیان () خانهٔ شاعر نام‌آور ترکیه‌ای، توفیق فکرت (۱۸۶۷–۱۹۱۵) در محله آشیان منطقه بشیکتاش استانبول است. این خانه در سال ۱۹۰۶ ساخته شد و توفیق فکرت تا مرگش در ۱۹۱۵، در آن زندگی می‌کرد. در ۱۹۴۵ شهرداری استانبول خانه را خرید و به موزه تبدیلش کرد.
گیردل ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
قابلیت معاوضه یا تعویض پذیری (به انگلیسی: Fungibility)، ویژگی یک کالا است که بیانگر آن است که واحدهای منفرد آن اساساً قابل تعویض هستند. از منظر حقوقی، این مسئله بر نحوه اعمال حقوقی و قانونی (مانند مالکیت و حق دریافت کالا بر اساس قرارداد) بر چنین اقلامی تأثیر دارد. اشیای قابل معاوضه را می‌توان جایگزین یکدیگر کرد. به عنوان مثال، یک اسکناس ۱۰۰ دلاری کاملاً معادل بیست اسکناس ۵ دلاری (اسکناس) در نظر گرفته می‌شود، بنابراین شخصی که ۱۰۰ دلار را به صورت اسکناس ۱۰۰ دلاری وام می‌گیرد، می‌تواند پول را با اسکناس بیست و
وام می‌گیرد، می‌تواند پول را با اسکناس بیست و پنج دلاری بازپرداخت کند. هیچ الزامی برای بازگرداندن همان اسکناس ۱۰۰ دلاری وجود ندارد. کالاهایی که قابل تعویض هستند به عنوان commodities تلقی می‌شوند و بازارهای commodities به دلیل قابلیت تعویض آنها فعال و قابل نقد هستند. به عنوان مثال، طلا به‌طور کلی قابل تعویض است زیرا ارزش آن به هیچ شکل خاصی بستگی ندارد، چه سکه، شمش یا سایر حالت‌ها. با این حال، یک آیتم منحصر به فرد مانند یک مجسمه طلا با وزن مشابه طلا به شکل دیگری قابل تعویض در نظر گرفته نمی‌شود. سایر کالاهای
قابل تعویض در نظر گرفته نمی‌شود. سایر کالاهای قابل تعویض شامل سایر فلزات گرانبها و گریدهای نفت خام است. تشخیص قانونی تعویض پذیری محدود است و حتی اقلام بسیار مشابه مانند خودروهای جدید هم مدل و مشخصات، در قانون با یکدیگر قابل تعویض تلقی نمی‌شوند. بسیاری از ابزارهای مالی مانند سهام، اوراق قرضه و ارز نیز قابل تعویض هستند. تعویض پذیری تنها به معادل بودن و عدم تمایز هر واحد از یک کالا یا چیز دیگر با واحدهای دیگر همان کالا اشاره دارد و نه به توانایی مبادله آسان آن با چیز دیگری.
بیانیه هنری یا مانیفست هنری () عبارت است از اعلام عمومی نیات، انگیزه‌ها یا دیدگاه‌های یک هنرمند یا جنبش هنری. مانیفست‌ها ویژگی استاندارد جنبش‌های مختلف در نوگرایی آوانگارد هستند و هنوز هم نوشته می‌شوند. مانیفست‌های هنری گاهی در لفاظی‌هایشان برای رسیدن به یک اثر، انقلابی در نظر گرفته شده‌اند. اغلب به موضوعات گسترده‌تری مانند نظام سیاسی می‌پردازند. مضامین معمول نیاز به انقلاب، آزادی (بیان) و برتری ضمنی یا آشکارا اعلام‌شده نویسندگان بر وضعیت موجود است. مانیفست ابزاری برای بیان، انتشار و ضبط ایده‌ها برای هنرمند
برای بیان، انتشار و ضبط ایده‌ها برای هنرمند یا گروه هنری است؛ حتی اگر فقط یک یا دو نفر متن را بنویسند، باز هم گروه شناخته می‌شود. در سال ۱۸۵۵ گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه مستقل و شخصی خود مانیفست رئالیسم را نوشت. و در سال ۱۸۸۶ مانیفست سمبولیسم در روزنامه فرانسوی "فیگارو" توسط شاعر و مقاله‌نویس ژان موره‌آ منتشر شد. اولین "مانیفست هنری" قرن بیستم با فوتوریست‌ها در ایتالیا در سال ۱۹۰۹ معرفی شد، پس از آن کوبیست‌ها، وورتیکیست‌ها، دادائیست‌ها و سوررئالیست‌ها، که تا جنگ جهانی دوم شناخته‌شده‌ترین
که تا جنگ جهانی دوم شناخته‌شده‌ترین مانیفست‌ها هستند. پس از آن اگرچه انتشار مانیفست‌ها متوقف نشد، اما رسانه‌های دیگر مانند رادیو و تلویزیون تمایل به کنار گذاشتن چنین اعلامیه‌هایی داشتند. اکنون با توجه به ظهور اینترنت، این فرم احیا شده‌است، و بسیاری از مانیفست‌های جدید اکنون برای مخاطبان در سراسر جهان صادر می‌شوند. استاکیست‌ها از این امکان برای شروع یک جنبش جهانی استفاده کرده‌اند. مانیفست‌ها معمولاً شامل تعدادی گزاره هستند که شماره‌گذاری شده‌اند، یا به صورت نقطه‌ای هستند و لزوماً از یکی به دیگری ارجاع
صورت نقطه‌ای هستند و لزوماً از یکی به دیگری ارجاع نمی‌دهند. توضیح تریستان تزارا از مانیفست ("عشق ضعیف و عشق تلخ، II") توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌است: مفهوم. پیش از اوایل قرن بیستم، مانیفست تقریباً یک اعلامیه با اهداف سیاسی بود؛ بنابراین، قصد هنرمندانی که این فرم را اتخاذ می‌کنند، نشان دادن این بود که از هنر به‌عنوان یک ابزار سیاسی استفاده می‌کنند. مانیفست هنری دو هدف اصلی دارد. اولین مورد، تعریف و نقد یک پارادایم در هنر یا فرهنگ معاصر است. دوم تعریف مجموعه‌ای از ارزش‌های زیبایی‌شناختی برای مقابله با
از ارزش‌های زیبایی‌شناختی برای مقابله با این پارادایم است. اغلب، مانیفست‌ها میل دارند که به‌تنهایی آثار هنری باشند. برای مثال، بسیاری از نویسندگان مانیفست قصد دارند متون خود را به اجرا درآورند. بعضی از مانیفست‌ها را هم نمی‌توان صرفاً بیانیه‌های مکتوب ارزیابی کرد، زیرا به‌شدت به طراحی گرافیکی برای برقراری ارتباط متکی هستند، پیزی که به‌عنوان ویژگی مشترک در مانیفست‌های دادا دیده می‌شود. چندین هنرمند، مانیفست‌هایی در مورد رسانه‌های هنری نوشته‌اند نه رسانه‌های خودشان. از نظر تاریخی، بین مانیفست هنری و مانیفست
خودشان. از نظر تاریخی، بین مانیفست هنری و مانیفست سیاسی مشابهت زیادی وجود داشته‌است. برای نویسندگان مانیفست اوایل قرن بیستم غیرمعمول نبود که از نظر سیاسی نیز فعال باشند. در ایتالیا، فیلیپو تومازو مارینتی، بنیان‌گذار آینده‌پژوهی، نامزد انتخابات شد و آینده‌پژوهان روسی و ایتالیایی اعلامیه‌های سیاسی صادر کردند. در انگلستان، ویندهام لوئیس، ورتیسیست، از سوفراژت‌ها حمایت می‌کرد، درحالی‌که در فرانسه، سوررئالیست آندره برتون از حزب کمونیست حمایت می‌کرد. اما اغلب این سازمان‌های سیاسی هنرمندان را رد می‌کردند. در موارد
سیاسی هنرمندان را رد می‌کردند. در موارد دیگر، هنرمندان توسط دولت‌های اقتدارگرای اروپایی، مانند ایتالیای فاشیست و روسیه کمونیستی، که به‌طور نهادی آوانگارد را رد کردند، سانسور و تحت تعقیب قرار گرفتند. قبل از ۱۹۰۰. مانیفست رئالیست ۱۸۵۵. گوستاو کوربه برای معرفی کاتالوگ نمایشگاه شخصی مستقل خود در سال ۱۸۵۵، مانیفست رئالیستی نوشت که لحن بیانیه‌های سیاسی آن دوره را داشت. او در این بیانیه هدف خود را به‌عنوان یک هنرمند «ترجمه آداب و رسوم، ایده‌ها، ظاهر دوران من بر اساس برآورد خودم» اعلام می‌کند. مانیفست سمبولیست
اساس برآورد خودم» اعلام می‌کند. مانیفست سمبولیست ۱۸۸۶. در سال ۱۸۸۶ "مانیفست سمبولیست" در روزنامه فرانسوی "فیگارو" توسط شاعر و مقاله‌نویس ژان موره‌آ منتشر شد. این بیانیه نمادگرایی را سبکی تعریف و توصیف می‌کند که «هدف آن ایده‌آل نبوده، بلکه تنها هدف آن بیان کردن خود به‌خاطر بیان شدن بوده‌است». از شارل بودلر، استفان مالارمه و پل ورلن به‌عنوان سه شاعر برجسته این جنبش نام می‌برد. سمینال ۱۹۰۹–۱۹۴۵. مانیفست فوتوریست ۱۹۰۹، ۱۹۱۴. "مانیفست فوتوریست"، نوشته شاعر ایتالیایی فیلیپو تومازو مارینتی، در ۵ فوریه ۱۹۰۹، در
فیلیپو تومازو مارینتی، در ۵ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه ایتالیایی "گازته دل‌امیلیا" (Gazzetta dell'Emilia) در بولونیا منتشر شد، سپس در ۲۰ فوریه ۱۹۰۹، در روزنامه "فیگارو" به فرانسوی ترجمه شده و با عنوان "Manifeste du futurisme" منتشر شد. این بیانیه فلسفه هنری فوتوریست را آغاز کرد، که رد گذشته و جشن گرفتن برای سرعت، ماشین‌آلات، خشونت، جوانان و صنعت بود. همچنین نوسازی و جوان‌سازی فرهنگی ایتالیا حمایت می‌کرد. از آن‌جایی که مانیفست اولیه شامل یک برنامه هنری مثبت نبود، فوتوریست‌ها تلاش کردند تا در "مانیفست فنی نقاشی
فوتوریست‌ها تلاش کردند تا در "مانیفست فنی نقاشی فوتوریست" (۱۹۱۴) برنامه‌ای ایجاد کنند. این امر آن‌ها را متعهد به «پویایی جهانی» کرد که قرار بود مستقیماً در نقاشی و مجسمه‌سازی نشان داده شود. اشیاء در واقعیت از یکدیگر یا از محیط اطرافشان جدا نبودند: «شانزده نفری که در یک اتوبوس موتوری در اطراف شما هستند به نوبه خود و در عین حال یک، ده چهار سه؛ بی حرکت هستند و جای خود را عوض می‌کنند… اتوبوس موتوری با عجله وارد خانه‌هایی می‌شود که از آن‌ها می‌گذرد و به نوبه خود خانه‌ها خود را روی اتوبوس موتوری می‌اندازند و با
خانه‌ها خود را روی اتوبوس موتوری می‌اندازند و با آن مخلوط می‌شوند. مانیفست کوبیسم ۱۹۱۲. «""دو "کوبیسم"» (Du "Cubisme") که در سال ۱۹۱۲ توسط آلبرت گلیز و ژان متزینگر نوشته شد، اولین متن نظری مهم در مورد کوبیسم بود. این کتاب با آثاری از گلیز، متزینگر، پل سزان، فرنان لژه، خوان گریس، فرانسیس پیکابیا، مارسل دوشان، پابلو پیکاسو، ژرژ براک، آندره درون و ماری لورانسن تصویرسازی شده‌است. در این رساله بسیار تأثیرگذار گلیز و متزینگر مفهوم «چشم‌انداز چندگانه» را به صراحت با حس برگسونی از زمان مرتبط کردند. پرداخت وجهی به
با حس برگسونی از زمان مرتبط کردند. پرداخت وجهی به اشیاء فیزیکی و فضا، تمایز بین سوژه و انتزاع، بین بازنمایی و غیرعینیت را محو کرد. از اثرات هندسه نااقلیدسی برای انتقال یک حس روان‌فیزیکی از سیال بودن آگاهی استفاده شد. ""دو "کوبیسم" مفهوم «هم‌زمانی» را وارد چارچوب نظری کوبیسم کرد. و تا حدی مفهومی برخاسته از اعتقاد مبتنی بر درک نویسندگان از آنری پوانکاره و برگسون بود که جدایی یا تمایز بین فضا و زمان باید به چالش کشیده شود. هم بر ایده‌های فلسفی و علمی، هم بر هندسه ریمانی و هم نسبیت دانش، که با تصورات متضاد
هندسه ریمانی و هم نسبیت دانش، که با تصورات متضاد حقیقت مطلق استوار بود، این ایده‌ها در نشریه‌ای منتشر و مورد بحث قرار گرفت و توسط نویسندگان و هنرمندان مرتبط با ظهور مدرنیسم خوانده شد. هنر نویز ۱۹۱۳ (The Art of Noise). "هنر نویزها" (به انگلیسی: The Art of Noise) یک مانیفست فوتوریستی است که توسط لوئیجی روسولو در نامه‌ای در سال ۱۹۱۳ به دوست و آهنگ‌ساز فوتوریست فرانچسکو بالیلا پراتلا نوشته شده‌است. روسولو استدلال می‌کند که گوش انسان به‌سرعت، انرژی و سر و صدای منظره صوتی صنعتی شهری عادت کرده‌است. علاوه بر این،
صوتی صنعتی شهری عادت کرده‌است. علاوه بر این، این پالت صوتی جدید نیاز به رویکرد جدیدی برای ساز و آهنگسازی دارد. او تعدادی نتیجه‌گیری در مورد این‌که چگونه الکترونیک و سایر فناوری‌ها به نوازندگان فوتوریست اجازه می‌دهد تا «تنوع محدودی از تام‌ها را که امروزه ارکستر در اختیار دارد، تنوع بی‌نهایتی از صداها را که با مکانیسم‌های مناسب بازتولید می‌شوند، جایگزین کنند» پیشنهاد می‌کند. مانیفست مکتب آمورفیست ۱۹۱۳. "مانیفست مکتب آمورفیست" که در سال ۱۹۱۳ در "Les Homme du jour" منتشر شد، هرگز مشخص نشد که آیا یک مانیفست
jour" منتشر شد، هرگز مشخص نشد که آیا یک مانیفست صادقانه از مکتب جدید آمورفیسم بود یا یک تقلید. مانیفست ورتیسیست ۱۹۱۴. گزیده‌هایی از "مانیفست ورتیسیست" در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۴، در شماره ۱ مجله "Blast" و سپس درشماره ۲ در ژوئیه ۱۹۱۵ مجله "Blast" منتشر شد. مانیفست سوپرماتیست ۱۹۱۵. در سال ۱۹۱۵، کازیمیر ماله‌ویچ با انتشار مانیفست خود، "از کوبیسم تا سوپرماتیسم،" پایه‌های سوپرماتیسم را بنا نهاد. مانیفست دادا ۱۹۱۶. هوگو بال اولین "مانیفست دادا" را در کاباره ولتر در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۶ قرائت کرد. دومین مانیفست دادا توسط تریستان
۱۹۱۶ قرائت کرد. دومین مانیفست دادا توسط تریستان تزارا در سال مایز (Salle Meise) در ۲۳ مارس ۱۹۱۸ قرائت شد و در "دادا"، شماره ۳ (زوریخ، دسامبر ۱۹۱۸) منتشر شد. مانیفست د استیل ۱۹۱۸. "مانیفست د استیل" توسط تئو وان دوسبرگ، ون ت هاف، ویلموس هوزار ، آنتونی کوک، پیت موندریان، ژرژ وانتونگرلو و یان ویلس امضا شد. مانیفست I از سبک د استیل، از "De Stijl"، جلد دوم، نه. ۱ (نوامبر ۱۹۱۸)، ص. ۴. مانیفست واقع‌گرایانه ۱۹۲۰. "مانیفست واقع گرایانه" (رئالیستیک)، (منتشرشده در ۵ اوت ۱۹۲۰) توسط مجسمه‌ساز روسی نائوم گابو نوشته شده و
۱۹۲۰) توسط مجسمه‌ساز روسی نائوم گابو نوشته شده و توسط آنتوان پفسنر امضا شده‌است و متن اصلی ساخت‌گرایی است. مانیفست پیوریست ۱۹۲۰–۱۹۲۵. بنیان‌گذاران ناب‌گرایی، آمده ازانفان، و لو کوربوزیه، عنوان مانیفست خود را "پس از کوبیسم" ("Après le Cubisme") گذاشتند. مانیفست سوررئالیست ۱۹۲۴. اولین "مانیفست سوررئالیست" توسط نویسنده فرانسوی آندره برتون در سال ۱۹۲۴ نوشته شد و در سال ۱۹۲۵ برای عموم منتشر شد. این سند سوررئالیسم را چنین تعریف می‌کند:اتوماتیسم روانی در حالت ناب خود، که به‌وسیله آن فرد پیشنهاد می‌کند عملکرد
ناب خود، که به‌وسیله آن فرد پیشنهاد می‌کند عملکرد واقعی اندیشه را بیان کند (به‌صورت شفاهی، با استفاده از کلام نوشتاری یا به هر شکل دیگری). این بیان دیکته‌شده توسط فکر، و در غیاب هرگونه کنترل اعمال‌شده توسط عقل، و مستثنی از هرگونه نگرانی زیبایی‌شناختی یا اخلاقی است. هنر بتن ۱۹۳۰. با عنوان "پایه رنگ بتن" (Base de la peinture concrète)، توسط اتو گوستاف کارلسوند، تئو وان دوسبورگ، ژان هلیون، مارسل وانتز و لوون توتونچیان نوشته شده‌است که در "نقد و بررسی هنر بتن"، شماره ۱ منتشر شده‌است. (آوریل ۱۹۳۰). مانیفست
شماره ۱ منتشر شده‌است. (آوریل ۱۹۳۰). مانیفست نقاشی دیواری ۱۹۳۳. انگیزه ماریو سیرونی بیشتر از هر جنبش هنری خاص، آرمان‌های سیاسی فاشیسم ایتالیا بود. سیرونی با کار روی هنر برای روزنامه "ایل پوپولو د ایتالیا" (Il Popolo d'Italia)، با ایجاد نقاشی‌های دیواری برای نمایشگاه به انقلاب فاشیستی در سال ۱۹۳۲ کمک کرد. پس از آن، سیرونی "مانیفست نقاشی دیواری" را در سال ۱۹۳۳ امضا کرد. سیرونی تا پس از جنگ جهانی دوم روی نقاشی‌های دیواری کار می‌کرد. مانیفست: به سوی یک هنر انقلابی آزاد ۱۹۳۸. "به سوی یک هنر انقلابی آزاد" توسط
آزاد ۱۹۳۸. "به سوی یک هنر انقلابی آزاد" توسط آندره برتون سورئالیست و لئون تروتسکی مارکسیست، به‌عنوان واکنشی در برابر هنر اجباری اتحاد جماهیر شوروی نوشته شد. پساجنگ ۱۹۴۶–۱۹۵۹. مانیفست سفید ۱۹۴۶. "مانیفست سفید" متنی است که در سال ۱۹۴۶ توسط لوسیو فونتانا نوشته شده‌است. مانیفست کبرا ۱۹۴۸. "مانیفست کبرا"، با عنوان "La reason était entendue"، نوشته کریستین دوترمونت، و امضای کارل اپل، کنستانت نیوئنهوی، گیوم کورنلیس ون بورلو، آسگر جورن، و جوزف نوآرت در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. مانیفست امتناع جهانی ۱۹۴۸. "مانیفست امتناع
شد. مانیفست امتناع جهانی ۱۹۴۸. "مانیفست امتناع جهانی" (یا "رد کامل") یک مانیفست ضد وضع موجود و ضد مذهبی بود که در ۹ اوت ۱۹۴۸، در مونترال و توسط گروهی متشکل از شانزده هنرمند و روشن‌فکر جوان کبکی، به رهبری پل-امیل بوردواس منتشر شد. "امتناع جهانی" تا حد زیادی تحت‌تأثیر شاعر فرانسوی آندره برتون قرار گرفت و نیروی خلاق ناخودآگاه را تمجید کرد. مانیفست ایسمو ۱۹۴۸. "مانیفست ایسمو" اثر ولتولینو فونتانی است. اولین مانیفست مجسمه‌سازان ۱۹۴۹. "اولین مانیفست مجسمه‌سازان" اثر رنه ایچه است. مانیفست عرفانی ۱۹۵۱. "مانیفست
اثر رنه ایچه است. مانیفست عرفانی ۱۹۵۱. "مانیفست عرفانی" (به فرانسوی: "Manifeste Mystique") در سال ۱۹۵۱ توسط سالوادور دالی نوشته شد. دالی تأیید کرد که تأیید کرد که یک سوررئالیست است و طرف‌دار نقاشی‌های مذهبی است. ترجیح دالی در این دوره، به‌رغم ظهور هنر انتزاعی، به هنر بازنمایی تغییر کرد. هسته‌ای پیتورا ۱۹۵۱. "مانیفست هسته‌ای پیتورا" توسط انریکو باج نوشته شد. مانیفست ل اسپشیالست ۱۹۵۲. "مانیفست ل اسپشیالست" (به فرانسوی: Les Spatialistes)، یک گروه ایتالیایی مستقر در میلان، این مانیفست را برای تلویزیون تهیه
مستقر در میلان، این مانیفست را برای تلویزیون تهیه کرد. مانیفست هنر دیگری ۱۹۵۲. "مانیفست هنر دیگری"، اثر میشل تاپیه جنبش غیرمجاز هنری را تعریف کرد. مانیفست گوتای ۱۹۵۶. "مانیفست گوتای" از جیرو یوشیهارا اهداف هنری گروه گوتای ژاپن را مشخص کرد. مانیفست هنر خود-ویرانگر ۱۹۵۹. "مانیفست هنر خود-ویرانگر" که در سال ۱۹۶۴ توسط گوستاو متزگر نوشته شد، به‌عنوان یک سخنرانی برای انجمن معماری ارائه شد و توسط دانشجویان به‌عنوان یک «هپنینگ» هنری پذیرفته شد. یکی از دانشجویان کالج ایلینگ متزگر، پیت تاونزند بود، که بعداً از
کالج ایلینگ متزگر، پیت تاونزند بود، که بعداً از مفاهیم متزگر با عنوان تأثیری بر گیتار کوبیدن معروف او در طول اجرای آهنگ "د هو" نام برد. مانیفست نئو بتن ۱۹۵۹. "مانیفست نئو بتن"، اثر فریرا گولار، چنین آغاز می‌شود:«ما از اصطلاح «نئو بتن» برای متمایز ساختن خود از کسانی که به هنر «هندسی» غیرتصویری (نئوپلاستیسیسم، سازه‌انگاری، سوپرماتیسم، مکتب اولم) و به ویژه آن نوع هنر انضمامی که تحت‌تأثیر یک عقل‌گرایی حاد خطرناک است، استفاده می‌کنیم. نقاشان، مجسمه‌سازان، حکاکی‌ها و نویسندگان شرکت‌کننده در اولین نمایشگاه نئو
و نویسندگان شرکت‌کننده در اولین نمایشگاه نئو بتن در پرتو تجربیات هنری خود به این نتیجه رسیدند که ارزیابی اصول نظری که هنر بتنی بر آن‌ها پایه‌گذاری شده‌است، ضروری است.» مانیفست نقاشی صنعتی ۱۹۵۹. «"مانیفست نقاشی صنعتی: برای یک هنر کاربردی واحد"» نوشته جوزپه پینو-گالیزیو در اوت ۱۹۵۹، به زبان ایتالیایی در "Notizie Arti Figurative" شماره ۹ (۱۹۵۹) منتشر شد. اندکی پس از آن در "Internationale Situationniste شماره ۳" در ترجمه فرانسوی منتشر شد. در سال ۱۹۹۷ توسط مولی کلاین به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب تنها ۷۰ نکته
کلاین به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب تنها ۷۰ نکته دارد و به شیوه‌ای بلاغی و آرمان‌گرایانه نوشته شده‌است، با جملاتی مانند: «نیروی تسخیرآمیز سلطه، انسان‌ها را به سمت شعر حماسی غیرقابل تصوری سوق خواهد داد». یکی از موضوعات آن آشتی صنعت و طبیعت است:بازگشت به طبیعت با ابزار مدرن به انسان این امکان را می‌دهد که پس از هزاران قرن به مکان‌هایی که شکارچیان پارینه‌سنگی بر ترس غلبه کردند بازگردد. انسان امروزی در پی تماس با چیزهای حقیرانه‌ای است که طبیعت در حکمت خود آن‌ها را به‌عنوان کنترلی بر غرور عظیم ذهن انسان حفظ
را به‌عنوان کنترلی بر غرور عظیم ذهن انسان حفظ کرده‌است. انسان امروزی باید خود را که در حماقت پیشرفت انباشته شده‌است، رها کند. ضد فرهنگ ۱۹۶۰–۱۹۷۵. مانیفست‌های دهه ۱۹۶۰ منعکس‌کننده نگرش‌های اجتماعی و سیاسی در حال تغییر زمان بودند: جوشش عمومی انقلاب «ضدفرهنگ» برای سرنگونی نظم موجود و ظهور خاص فمینیسم و قدرت سیاه، و همچنین پیشروی اشکال هنری جدید مانند هنر بدنی و هنر اجرا. مانیفست موقعیت‌گرایی ۱۹۶۰. بین‌الملل موقعیت‌گرا در ۲۷ آوریل ۱۹۵۷، توسط هشت عضو در کوزیو دوآروسیا تأسیس شد که خواهان هنری انقلابی با حالت
دوآروسیا تأسیس شد که خواهان هنری انقلابی با حالت دگرگونی دائمی و در نتیجه جدید بودن و همچنین از بین بردن شکاف بین هنر و زندگی بودند. مانیفست حمایت از آن در ۱۷ مه ۱۹۶۰ منتشر شد و در ژوئن ۱۹۶۰ در "Internationale Situationniste" شماره ۴ تجدید چاپ شد. این سازمان از «نیروی انسانی جدید» علیه فناوری و «نارضایتی از کاربردهای احتمالی آن در زندگی اجتماعی بی‌معنای ما» حمایت می‌کند و بیان می‌کند: «ما آنچه را که آخرین هنر خواهد بود، افتتاح می‌کنیم. نقش موقعیت‌گرای آماتور-حرفه‌ای-ضدمتخصص، یک تخصص اقتصادی و ذهنی است.».
یک تخصص اقتصادی و ذهنی است.». جمله پایانی آن این است: «این‌ها اهداف ماست و اهداف آینده بشریت خواهد بود». مانیفست هتل چلسی ۱۹۶۱. این مانیفست که توسط ایو کلن نوشته شده‌است، از سال ۱۹۸۹ توسط گالری گاگوسیان دارای کپی‌رایت ست. سطر اول مانیفست چنین است: «با توجه به این واقعیت که من پانزده سال است که تک‌رنگ‌ها را نقاشی کرده‌ام». تأملی از هنرمند در مورد کار و زندگی خود است: او آسمان را از آن خود می‌کند: بیانیه او با اشاره به این که «آماده شیرجه رفتن به خلاء» است به پایان می‌رسد. مانیفست من برای هنر هستم… ۱۹۶۱.
به پایان می‌رسد. مانیفست من برای هنر هستم… ۱۹۶۱. کلاس اولدنبوری، هنرمند پاپ، در واکنش به اکسپرسیونیسم انتزاعی، همراه با هنرمندانی جوان "مانیفست «من برای هنر هستم»" را در ابتدا برای استفاده در کاتالوگ نمایشگاه «محیط‌ها، موقعیت‌ها و فضاها» نوشتند. همه جملات مانیفست با «من طرفدار هنر هستم» شروع می‌شود. نقل قول زیر از دو عبارت اول در بیانیه شعری او است:«من طرف‌دار هنری هستم که سیاسی-اروتیکال-عرفانی است و کاری غیر از نشستن در موزه انجام می‌دهدمن طرف‌دار هنری هستم که بزرگ می‌شود و اصلاً نمی‌داند هنر است، هنری که
که بزرگ می‌شود و اصلاً نمی‌داند هنر است، هنری که شانس داشتن شروع از نقطه صفر را دارد…» مانیفست فلاکسوس ۱۹۶۳. "مانیفست فلوکسوس" توسط جورج ماسیوناس نوشته شده‌است. این سند کوتاه چاپ‌شده شامل سه پاراگراف است که با عناصر کلاژ از تعاریف فرهنگ لغت مربوط به Flux («شار») در هم آمیخته شده‌است. با حروف کوچک نوشته می‌شود. اولین پاراگراف بیانیه چنین است:جهان را از بیماری بورژوازی، فرهنگ «روشن‌فکری» حرفه‌ای و تجاری‌شده پاک‌سازی کنید، جهان را از هنر مرده، تقلید، هنر مصنوعی، هنر انتزاعی، هنر توهم‌گرایانه، هنر ریاضی پاک
هنر انتزاعی، هنر توهم‌گرایانه، هنر ریاضی پاک کنید، جهان را از «اروپاییزم» پاک کنید!طرف‌دار انقلاب، «هنر زنده، ضد هنر» و «واقعیت غیر هنری است که نه تنها باید از سوی منتقدان، دل‌سوزان و متخصصان، که توسط همه مردم درک شود». مانیفست SCUM اسکام ۱۹۶۷. SCUM مخفف «انجمن برش مردان» "(SCUM: Society for Cutting up Men)" است". مانیفست SCUM"، توسط والری سولاناس نوشته شد، و فقط در مورد هنر نبود. با این حال، بخشی از تاریخ هنر شده‌است، زیرا در سالی منتشر شد که سولاناس مدتی را در کارگاه اندی وارهول گذرانده بود، و به او شلیک
در کارگاه اندی وارهول گذرانده بود، و به او شلیک کرده و نزدیک بود او را بکشد (۱۹۶۸). همچنین بیانیه دارای بخش‌هایی است که به ایده‌های هنری می‌پردازد. سولاناس آخرین سال‌های زندگی خود را چون یک روسپی خیابانی گذراند و در سال ۱۹۸۸ درگذشت. این سند کمی بیش از ۱۱۰۰۰ کلمه دارد. لحن و مضمون اصلی آن از عنوان مشخص است، اما آن‌طور که به‌نظر می‌رسد کاملاً واضح نیست و برخی از زنان پذیرفته‌اند که به اندازه مردان بد هستند (مثلاً زنان هنرمند). SCUM می‌خواهد «همه اشیاء بی‌فایده و مضر را از بین ببرد؛ ماشین‌ها، ویترین
بی‌فایده و مضر را از بین ببرد؛ ماشین‌ها، ویترین فروشگاه‌ها…» در بخش «هنر بزرگ» و «فرهنگ» آمده‌است: مانیفست هنر نگهداری ۱۹۶۹. عنوان کامل مانیفست «"هنر نگهداری - پیشنهاد برای یک نمایشگاه"» است. این بیانیه را سندی بنیادی از هنر فمینیستی می‌دانند. میرل لادرمن اوکلز در آن زمان باردار بود و تصمیم گرفت تا با تبدیل شدن به یک «هنرمند تعمیر و نگهداری» کارهای خانه را دوباره احیا کند و آن‌ها را اجرا کند. از طریق این نگهداری، خود را شرطی مهم برای آزادی و عملکرد اجتماعی نشان داد و این ایده را فراتر از فمینیسم به
نشان داد و این ایده را فراتر از فمینیسم به پروژه‌هایی مانند "سرویس بهداشتی" ۱۱ ماهه که شامل ۸۵۰۰ کارگر نیویورکی بود، گسترش داد. اخیراً او به یک محل دفن زباله در استتن آیلند مراجعه کرده‌است. مانیفست توسط یک پرسش‌نامه (۱۹۷۳–۱۹۷۶) دنبال شد و به ساختن هنری از آنچه کارهای روزمره تلقی می‌شود، توجه داشت. او نوشت: «بعد از انقلاب، کی قرار است صبح دوشنبه زباله‌ها را جمع‌آوری کند؟». او این موضوع را با «مانیفست بهداشتی» دنبال کرد. (۱۹۸۴) مانیفست رمانتیک ۱۹۶۹. "مانیفست رمانتیک" مجموعه‌ای از مقالات فیلسوف و رمان‌نویس
رمانتیک" مجموعه‌ای از مقالات فیلسوف و رمان‌نویس آین رند است که با یک عنوان در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. یک نسخه اصلاح‌شده از آن نیز در سال ۱۹۷۵منتشر شد. این مقالات دیدگاه عینی‌گرایانه در مورد هنر را که توسط آین رند ابداع شده‌است، توضیح می‌دهند. اصطلاح «رمانتیک» به مفهوم عشق مربوط نمی‌شود بلکه اشاره‌ای به دوران رمانتیک است؛ یک جنبش هنری برجسته در اواخر قرن ۱۸ و اوایل تا اواسط قرن ۱۹. رند به‌دنبال بیدار کردن مجدد این جنبش در فرهنگ معاصر بود، و مدعی شد که این جنبش در زمان حیاتش وجود نداشته‌است، درحالی‌که عناصر آن را
زمان حیاتش وجود نداشته‌است، درحالی‌که عناصر آن را که برای فلسفه عینیت‌گرا تضعیف شده بود، رد کرد:این مانیفست به نام یک سازمان یا یک جنبش صادر نمی‌شود. من فقط برای خود صحبت می‌کنم. امروز هیچ حرکت عاشقانه‌ای وجود ندارد. اگر قرار است یکی در هنر آینده وجود داشته باشد، این کتاب به پیدایش آن کمک خواهد کرد. مانیفست آفری‌کبرا ۱۹۷۰. آفری‌کبرا یک گروه از هنرمندان سیاه‌پوست بود که در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط جف دونالدسون تأسیس شد و در شیکاگو مستقر شد. او به سازمان‌دهی نمایش‌های بین‌المللی هنرمندان سیاه‌پوست کمک کرد و
نمایش‌های بین‌المللی هنرمندان سیاه‌پوست کمک کرد و مانیفست‌های تأثیرگذاری نوشت. آفری‌کبرا مخفف عبارت "African Commune of Bad Relevant Artists" است. این نام از ترکیب اصطلاح آفریقا با کبرا، «ائتلاف هنرمندان انقلابی سیاه» گرفته شده‌است. مانیفست اهداف گروه را توسعه یک هنر جدید آفریقایی آمریکایی، شامل مسئولیت اجتماعی، مشارکت هنری جامعه و ارتقای غرور هویت سیاه‌پوست عنوان کرد. شباهت‌هایی با نوآوری‌های موسیقی آمریکایی آفریقایی‌تبار، و حمایت از زیبایی‌شناسی مکمل شامل تصاویر و رنگ‌های برجسته وجود داشت. مانیفست‌های
تصاویر و رنگ‌های برجسته وجود داشت. مانیفست‌های WAR اوایل دهه ۱۹۷۰. WAR مخفف «زنان هنرمند در انقلاب» (Women Artists in Revolution) است که نانسی اسپرو یکی از اعضای آن بود. قبل از این، در سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۷۰، او مجموعه‌ای از «مانیفست‌های» ضد جنگ ویتنام را ایجاد کرده بود که تصاویری بودند که با رنگ‌های آب و جوهر روی کاغذ خلق می‌شدند. سپس در جلسات AWC (ائتلاف کارگران هنر: Art Workers Coalition) که دارای اعضای زن و مرد بود شرکت کرد و بخشی از WAR شد که یک شاخه بود. او گفت: «من آن را دوست داشتم. در آن زمان به‌خاطر