payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانواده‌اش برگشت و گفت: چی؟ چی؟ یوروفسکی به‌سرعت، دستور را تکرار کرد و سلاح‌ها بلند شدند. یوروفسکی اسلحهٔ کلت خود را به سمت نیم‌تنهٔ نیکلای بلند کرد و شلیک کرد و نیکولای با حداقل سه گلوله در سینه‌اش کشته شد. پیتر ارماکوف، کمیسر نظامی ورخ-ایستسک، الکساندرا را با شلیک گلوله به سرش کشت. سپس به ماریا شلیک کرد که به سمت در می‌دوید و گلوله به ران او اصابت کرد. اعدام‌های باقی‌مانده به‌طور آشفته‌ای انجام شد، تا جایی که اتاق چنان پر از دود و گرد و غبار شد که هیچ‌کس نمی‌توانست در تاریکی چیزی ببیند و در میان سر و صدا
در تاریکی چیزی ببیند و در میان سر و صدا هیچ فرمانی را بشنود. الکسی کابانوف که برای بررسی سطح سر و صدا به خیابان دوید، صدای واق زدن سگ‌ها را از محل اقامت رومانوف‌ها و صدای شلیک گلوله‌ها را به‌طور بلند و واضح با وجود صدای موتور کامیون شنید. سپس کابانوف با عجله به طبقهٔ پایین رفت و به مردان خود گفت که تیراندازی را متوقف کنند و خانواده و سگ‌هایشان را با قنداق تفنگ و سرنیزهٔ خود بکشند. در عرض چند دقیقه، یوروفسکی به‌دلیل دود باروت سوخته و گرد و غبار ناشی از گلوله‌ها، مجبور به توقف تیراندازی شد. وقتی تیراندازی‌ها
مجبور به توقف تیراندازی شد. وقتی تیراندازی‌ها متوقف شدند، قاتلان درها را باز کردند تا دود پخش شود. در حالی‌که منتظر بودند تا دود کاهش یابد، قاتلان، صدای ناله‌هایی را از داخل اتاق، می‌شنیدند. مشخص شد که اگرچه چندین نفر از همراهان خانواده، کشته شده بودند، اما همهٔ فرزندان امپراتور، زنده بودند و فقط ماریا مجروح شده بود. صدای شلیک اسلحه‌ها توسط خانواده‌های اطراف شنیده شده بود و بسیاری از مردم را بیدار کرده بود. به جلادان دستور داده شد که از سرنیزه‌های خود استفاده کنند. این روش، ناکارآمد و به این معنا بود که
کنند. این روش، ناکارآمد و به این معنا بود که بچه‌ها باید با شلیک گلوله در سر آن‌ها کشته شوند. شاهزاده الکسی، نخستین فرزندی بود که اعدام شد. یوروفسکی با ناباوری نظاره‌گر این بود که نیکولین یک خشاب کامل از تفنگ براونینگ خود را صرف الکسی می‌کند، که هنوز بر روی صندلی خود نشسته بود. ارماکوف به او شلیک کرد و با چاقو به او ضربه زد و وقتی در این کار موفق نشد، یوروفسکی او را کنار زد و با شلیک گلوله به سر، پسربچه را کشت. آخرین کسانی که کشته شدند، تاتیانا، آناستازیا و ماریا بودند که چند پوند الماس دوخته‌شده به لباس
و ماریا بودند که چند پوند الماس دوخته‌شده به لباس خود حمل می‌کردند که تا حدودی آن‌ها را در برابر شلیک محافظت می‌کرد. با این حال، آن‌ها با سرنیزه زخمی شدند. اولگا از ناحیه سر زخمی شد. تاتیانا بر اثر یک گلوله به پشت سرش توسط یوروفسکی جان باخت. الکسی دو گلوله به سرش در پشت گوش خورده بود. آنا دمیدوا، خدمتکار الکساندرا، از حملهٔ اولیه جان سالم به در برد، اما در حالی که سعی داشت با بالش کوچکی که با خود حمل می‌کرد و پر از جواهرات گران‌بها بود، از خود دفاع کند، اما از پشت چاقو خورد و جان باخت. در حالی‌که اجساد را
از پشت چاقو خورد و جان باخت. در حالی‌که اجساد را روی برانکارد می‌گذاشتند، یکی از دخترها ناله‌ای کرد و صورتش را با بازویش پوشاند. ارماکوف تفنگ الکساندر استرکوتین را گرفت و با سرنیزه به قفسه سینهٔ او زد، اما تفنگ نتوانست به آن نفوذ کند، او سپس هفت‌تیر خود را بیرون آورد و به سر او شلیک کرد. در حالی‌که یوروفسکی داشت قربانیان را از نظر نبض بررسی می‌کرد، ارماکوف در اتاق قدم می‌زد و اجساد را با سرنیزه‌اش تکان می‌داد. این اعدام‌ها حدود ۲۰ دقیقه به‌طول انجامید. اقدام به نابودی و دفن اجساد. اجساد رومانوف‌ها و
اقدام به نابودی و دفن اجساد. اجساد رومانوف‌ها و همراهان آن‌ها در یک کامیون فیات گذاشته شد. کامیون حامل اجساد، در منطقه‌ای باتلاقی در نزدیکی خط راه‌آهن گورنو-اورالسک گرفتار شد () پس از آن تمام اجساد، تخلیه و به محل دفن منتقل شدند. یوروفسکی و پنج مرد دیگر، اجساد را روی زمین گذاشتند و لباس‌هایشان را درآوردند، لباس‌ها روی هم انباشته و سوزانده شدند و یوروفسکی جواهرات آن‌ها را فهرست کرد. فقط لباس‌های زیر ماریا حاوی جواهراتی نبود. هنگامی که اجساد «کاملاً برهنه» شدند، آن‌ها را به اسید سولفوریک آغشته کردند تا
شدند، آن‌ها را به اسید سولفوریک آغشته کردند تا غیرقابل شناسایی شوند. ابتدا جسد الکسی و سپس جسد تزار و سپس بقیه به داخل چاله‌ای پرتاب شد و دوباره از اسید سولفوریک برای حل کردن اجساد استفاده شد، صورت اجساد نیز با قنداق تفنگ خرد شده و با آهک پوشیده شد و دفن در ساعت ۶ صبح روز ۱۹ ژوئیه به پایان رسید. یوروفسکی سپس، جسد تزارویچ الکسی و یکی از دختران را جدا کرد و آن‌ها را برای سردرگم کردن هر کسی که ممکن است گور دسته‌جمعی را با ۹ جسد کشف کند، به آتش کشید. او همچنین استخوان‌های باقی‌ماندهٔ آن‌ها را با بیل شکست و در
استخوان‌های باقی‌ماندهٔ آن‌ها را با بیل شکست و در محلی به فاصلهٔ ۱۵ متر از سایر اجساد، دفن کرد. ۴۴ قطعه استخوان کوچک از هر دوی این اجساد در اوت ۲۰۰۷ پیدا شد. تحقیقات سوکولوف. پس از سقوط یکاترینبورگ به‌دست ارتش سفید ضدکمونیست در ۲۵ ژوئیه، دریاسالار الکساندر کولچاک کمیسیون سوکولوف را برای تحقیق در مورد قتل‌ها در پایان همان ماه، تأسیس کرد. نیکولای سوکولوف، یک بازپرس قانونی برای دادگاه منطقه‌ای اومسک، برای انجام این کار منصوب شد. او در فوریهٔ ۱۹۱۹ با تعدادی از همراهان پیشین رومانوف، به‌ویژه پیر گیلیارد،
از همراهان پیشین رومانوف، به‌ویژه پیر گیلیارد، الکساندرا تگلوا و سیدنی گیبس مصاحبه کرد. سوکولوف تعداد زیادی از اموال و اشیای قیمتی رومانوف‌ها را در معدن مجاور محل دفن، کشف کرد. در میان آن‌ها قطعات استخوان سوخته، چربی فشرده، دندان مصنوعی و عینک دکتر بوتکین، کرست، نشان‌ها و سگک کمربند، کفش، کلید، مروارید و الماس، چند گلولهٔ شلیک‌شده، و بخشی از انگشت بریده‌شدهٔ یک زن و جسد سگ رومانوف‌ها "جیمی" وجود داشت. سوکولوف در نهایت نتوانست محل دقیق دفن را پیدا کند. بازگشت قریب‌الوقوع نیروهای بلشویک در ژوئیهٔ ۱۹۱۹ او را
قریب‌الوقوع نیروهای بلشویک در ژوئیهٔ ۱۹۱۹ او را مجبور به خروج از منطقه کرده بود اما او جعبهٔ حاوی آثاری را که به‌دست آورده بود، همراه خود به فرانسه برد. سوکولوف هشت جلد از گزارش‌های عکاسی و شاهدان عینی را جمع‌آوری کرد. او پیش از این‌که بتواند تحقیقات خود را تکمیل کند در سال ۱۹۲۴ در فرانسه بر اثر سکته قلبی درگذشت. آن جعبه اکنون در کلیسای ارتدکس روسی سنت‌جوب در اوکل، بروکسل نگهداری می‌شود. گزارش مقدماتی او در همان سال در کتابی به زبان فرانسوی و سپس روسی و در سال ۱۹۲۵ به زبان انگلیسی منتشر شد. تا سال ۱۹۸۹،
سال ۱۹۲۵ به زبان انگلیسی منتشر شد. تا سال ۱۹۸۹، این تنها روایت تاریخی پذیرفته‌شده از قتل‌ها بود. او به اشتباه به این نتیجه رسیده بود که زندانیان، بلافاصله بر اثر تیراندازی جان خود را از دست داده و اجساد، در آتش به‌کلی سوزانده و نابود شده‌اند. انتشار و پذیرش جهانی این تحقیقات، شوروی را بر آن داشت تا در سال ۱۹۲۶ کتابی مورد تأیید دولت را منتشر کند که تا حد زیادی آثار سوکولوف را سرقت ادبی کرد و اعتراف کرد که ملکه و فرزندانش به‌همراه تزار، به‌قتل رسیده‌اند. دولت اتحاد جماهیر شوروی به تلاش برای کنترل گزارش
دولت اتحاد جماهیر شوروی به تلاش برای کنترل گزارش قتل‌ها ادامه داد و انتشار گزارش سوکولوف ممنوع شد. دفتر سیاسی لئونید برژنف، خانه ایپاتیف را فاقد «اهمیت تاریخی کافی» دانست و در سپتامبر ۱۹۷۷ توسط یوری آندروپوف، رئیس وقت کاگ‌ب، کمتر از یک سال پیش از شصتمین سالگرد قتل‌ها تخریب شد. یلتسین در خاطرات خود می‌نویسد که «دیر یا زود ما شرمندهٔ این بربریت خواهیم بود». تخریب این خانه اما مانع بازدید زائران و پادشاهی‌خواهی از این مکان نشد. کارآگاه آماتور محلی الکساندر آودونین و فیلمساز، گلی ریابوف، قبری کم‌عمق را در ۳۰
و فیلمساز، گلی ریابوف، قبری کم‌عمق را در ۳۰ تا ۳۱ مه ۱۹۷۹ پس از سال‌ها تحقیق پنهان و مطالعهٔ شواهد اولیه، یافت. سه جمجمه از قبر خارج شد، اما پس از ناکامی در یافتن دانشمند و آزمایشگاهی برای کمک به بررسی آن‌ها، و نگرانی از عواقب یافتن قبر، آودونین و ریابوف آن‌ها را دوباره در تابستان ۱۹۸۰ دفن کردند. ریاست جمهوری میخائیل گورباچف دوران "گلاسنوست" (باز بودن) و "پرسترویکا" (اصلاحات) را به‌همراه داشت، که باعث شد ریابوف در ۱۰ آوریل ۱۹۸۹ قبر رومانوف‌ها را برای "اخبار مسکو" فاش کند، که این کار، باعث ناخشنودی آودونین
مسکو" فاش کند، که این کار، باعث ناخشنودی آودونین شد. بقایای این اجساد، در سال ۱۹۹۱ توسط مقامات شوروی در یک «نبش قبر رسمی» عجولانه که محل را ویران کرد و شواهد گران‌بهایی را از بین برد، متلاشی شد. از آن‌جایی که هیچ لباسی روی اجساد وجود نداشت و صدمات وارده بسیار زیاد بود، بحث در مورد این‌که آیا که در سن پترزبورگ و منتسب به آناستازیا شناسایی و دفن شده بود، واقعاً مال او بود یا ماریا، ادامه داشت. در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۷، گروه آماتور دیگری از علاقه‌مندان محلی، گودال کوچکی را که حاوی بقایای الکسی و خواهرش بود، در محلی
را که حاوی بقایای الکسی و خواهرش بود، در محلی نه‌چندان دور از قبر اصلی، در جاده کوپتیاکی پیدا کردند. اگرچه محققان جنایی و متخصصان ژنتیک، آن‌ها را به‌عنوان الکسی و یکی از خواهرانش، ماریا یا آناستازیا، شناسایی کردند، اما همچنان در بایگانی ایالتی در انتظار تصمیم کلیسا بودند، که مستلزم بررسی دقیق‌تر بود. قاتلان. ایوان پلوتنیکوف، استاد تاریخ در دانشگاه دولتی ماکسیم گورکی اورال، ثابت کرده‌است که اعدام‌کنندگان، یاکوف یوروفسکی، گریگوری پی‌نیکولین، میخائیل آ. مدودف (کوپرین)، پیتر ارماکوف، استپان واگانوف، الکسی جی.
(کوپرین)، پیتر ارماکوف، استپان واگانوف، الکسی جی. کابانوف بوده‌اند. پیوتر وویکوف مسئول امحا اجساد و شاهد ماجرا بود، اما بعداً ادعا کرد که در قتل‌ها شرکت داشته‌است و اموال یکی از دختران مرده را غارت کرده‌است. پس از این قتل، او قرار بود اعلام کند که «جهان هرگز نخواهد فهمید که ما با آن‌ها چه کردیم.» ویکوف در سال ۱۹۲۴ به‌عنوان سفیر شوروی در لهستان منصوب شد و در ژوئیهٔ ۱۹۲۷ توسط یک پادشاهی‌خواه روس، ترور شد. مردانی که مستقیماً در قتل خانوادهٔ امپراتوری نقش داشتند، تا حد زیادی در ماه‌های بلافاصله پس از قتل جان
تا حد زیادی در ماه‌های بلافاصله پس از قتل جان سالم به در بردند. استپان واگانوف، همکار نزدیک ارماکوف، در اواخر سال ۱۹۱۸ به‌دلیل مشارکت در اقدامات خشن و سرکوب وحشیانهٔ مردم محلی، توسط دهقانان مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پاول مدودف، رئیس محافظان خانهٔ ایپاتیف و یکی از چهره‌های کلیدی در قتل‌ها، در فوریهٔ ۱۹۱۹ توسط ارتش سفید در پرم دستگیر شد. وی در بازجویی خود منکر مشارکت در قتل شد و در زندان بر اثر بیماری تیفوس درگذشت. الکساندر بلوبورودوف و معاونش، بوریس دیدکوفسکی، هر دو در سال ۱۹۳۸ در جریان پاکسازی بزرگ
هر دو در سال ۱۹۳۸ در جریان پاکسازی بزرگ کشته شدند. فیلیپ گولوشچیوکین در اکتبر ۱۹۴۱ در زندان NKVD به‌ضرب گلوله کشته شد و در قبری بی‌نام و نشان دفن شد. سه روز پس از قتل، یوروفسکی شخصاً در مورد وقایع آن شب به لنین گزارش داد و در یک قرار ملاقات در شهر مسکو پاداش گرفت. او چندین پست کلیدی اقتصادی و حزبی داشت و در سال ۱۹۳۸ در بیمارستان کرملین در سن ۶۰ سالگی درگذشت. او قبل از مرگ، اسلحه‌هایی را که در قتل‌ها استفاده کرده بود را به موزهٔ انقلاب در مسکو اهدا کرد، لنین از خبر مرگ دوشس اعظم الیزابت که به‌همراه پنج
لنین از خبر مرگ دوشس اعظم الیزابت که به‌همراه پنج رومانوف دیگر در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ در آلاپیوسک به‌قتل رسید، استقبال کرد. پیامدها. در طول ۸۴ روز پس از قتل‌های یکاترینبورگ، ۲۷ تن از دوستان و بستگان دیگر امپراتور (۱۴ رومانوف و ۱۳ نفر از همراهان و خانوادهٔ امپراتوری) توسط بلشویک‌ها به‌قتل رسیدند. برخلاف خانوادهٔ امپراتوری، اجساد آن‌ها در آلاپایفسک و پرم توسط ارتش سفید به ترتیب در اکتبر ۱۹۱۸ و مه ۱۹۱۹ کشف شد. اگرچه گزارش‌های رسمی شوروی، مسئولیت این تصمیم را برعهدهٔ شورای اورال قرار می‌دهد، اما بنا بر گزارش‌ها،
شورای اورال قرار می‌دهد، اما بنا بر گزارش‌ها، نوشته‌ای در دفتر خاطرات لئون تروتسکی نشان می‌دهد که این دستور، توسط خود لنین صادر شده‌است. با این‌حال، هیچ مدرک قاطعی مبنی بر این‌که لنین یا اسوردلوف دستور اعدام‌ها را داده‌اند وجود ندارد. سولویلوف، رهبر کمیته تحقیقات روسیه در تحقیقات سال ۱۹۹۳ در مورد قتل خانوادهٔ رومانوف، به این نتیجه رسیده‌است که هیچ سند قابل اعتمادی در مورد مسئول اصلی انجام قتل‌ها وجود ندارد. در طول سال‌ها، تعدادی از مردم ادعا کردند که بازماندگان این خانواده هستند. در ماه مه ۱۹۷۹، بقایای
این خانواده هستند. در ماه مه ۱۹۷۹، بقایای بیشتر اعضای خانواده و همراهان، توسط علاقه‌مندان پیدا شد که این کشف را تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مخفی نگه داشتند. در ژوئیهٔ ۱۹۹۱، اجساد پنج عضو خانواده (تزار، تزارینا و سه تن از دخترانشان) از قبر خارج شد. پس از بررسی پزشکی قانونی و شناسایی و تأیید دی‌ان‌ای، اجساد با احترام دولتی در کلیسای سنت کاترین کلیسای جامع پتر و پل در سن پترزبورگ، که اکثر پادشاهان روسیه از زمان پتر یکم در آن مدفون هستند، آرام گرفتند. بوریس یلتسین و همسرش همراه با بستگان رومانوف از جمله
یلتسین و همسرش همراه با بستگان رومانوف از جمله شاهزاده مایکل کنت در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. شورای مقدس با تصمیم دولت در فوریهٔ ۱۹۹۸ برای دفن بقایای اجساد در قلعهٔ پتر و پل مخالفت کرد و یک قبر «نمادین» را ترجیح داد تا صحت هویت اجساد، مشخص شود. در نتیجه، هنگامی که آن‌ها در ژوئیهٔ ۱۹۹۸ به‌خاک سپرده شدند، توسط کشیشی که مراسم را برگزار می‌کرد، به‌جای خانوادهٔ امپراتوری، آن‌ها را «قربانیان مسیحی انقلاب» نامیدند. پاتریارک الکسی دوم، که احساس می‌کرد کلیسا در تحقیقات، به حاشیه رانده شده‌است، از انجام مراسم
تحقیقات، به حاشیه رانده شده‌است، از انجام مراسم خاک‌سپاری خودداری کرد و اسقف‌ها را از شرکت در مراسم تشییع، منع کرد. رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین، قتل خانوادهٔ سلطنتی را یکی از شرم‌آورترین فصول تاریخ روسیه توصیف کرد. دو جسد باقی‌مانده از الکسی و یکی از خواهرانش که به‌عقیدهٔ محققان روسی، ماریا و به‌نظر آمریکایی‌ها آناستازیا هستند، در سال ۲۰۰۷ کشف شدند. در ۱۵ اوت ۲۰۰۰، کلیسای ارتدکس روسیه اعلام کرد که به‌دلیل «تواضع، صبر و فروتنی» اعضای این خانواده، آن‌ها را به‌عنوان یکی از خانواده‌های قدیس اعلام کرد. با
را به‌عنوان یکی از خانواده‌های قدیس اعلام کرد. با این‌حال، به‌دلیل اختلاف‌نظرهای پیش از این موضوع، اسقف‌ها، رومانوف‌ها را به‌عنوان شهید معرفی نکردند، بلکه در عوض، آن‌ها را حاملان شور و اشتیاق معرفی کردند. در طول سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، کلیسای تمام مقدسین، یکاترینبورگ در محل خانهٔ ایپاتیف ساخته شد. در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، دادگاه عالی فدراسیون روسیه حکم داد که نیکلای دوم و خانواده‌اش قربانی سرکوب سیاسی هستند و از آن‌ها اعاده حیثیت کرد. این اعادهٔ حیثیت، توسط حزب کمونیست فدراسیون روسیه محکوم شد و قول داده شد که این
فدراسیون روسیه محکوم شد و قول داده شد که این تصمیم، «دیر یا زود اصلاح خواهد شد». در روز پنجشنبه، ۲۶ اوت ۲۰۱۰، یک دادگاه روسی به دادستان‌ها دستور داد تا تحقیقات در رابطه با پروندهٔ قتل تزار نیکلای دوم و خانواده‌اش را بازگشایی کنند. واحد اصلی تحقیقات دادستان کل روسیه اعلام کرد که به‌طور رسمی تحقیقات جنایی در مورد قتل نیکلای را به‌دلیل گذشت زمان زیادی از جنایت و به، دلیل این‌که عاملان آن، مرده بودند، بسته‌است. با این وجود، دادگاه باسمانی مسکو دستور بازگشایی پرونده را صادر کرد. در اواخر سال ۲۰۱۵، با اصرار
پرونده را صادر کرد. در اواخر سال ۲۰۱۵، با اصرار کلیسای ارتدکس روسیه، بازرسان روسی اجساد نیکلای دوم و همسرش الکساندرا را برای آزمایش مجدد دی‌ان‌ای، نبش قبر کردند، که تأیید شد، استخوان‌ها متعلق به این زوج است. یک نظرسنجی انجام‌شده توسط مرکز تحقیقات افکار عمومی روسیه در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۷ درصد از روس‌ها، معتقدند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، یک جنایت شنیع غیرقابل توجیه است و ۲۹٪ از پرسش‌شوندگان عقیده دارند که « آخرین امپراتور روسیه، بهای بسیار بالایی برای اشتباهاتش پراخت کرده‌است». ۴۶ درصد از افرادی که
اشتباهاتش پراخت کرده‌است». ۴۶ درصد از افرادی که بین ۱۸ تا ۲۴ سال سن دارند، معتقدند که نیکلای دوم باید به خاطر اشتباهاتش مجازات می‌شد. تنها ۳ درصد از روس‌ها «مطمئن بودند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، انتقام عادلانهٔ مردم، برای جبران اشتباهات امپراتور بود» در صدمین سالگرد این قتل‌ها، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی به رهبری کیریل یکم در یکاترینبورگ شرکت کردند و از مرکز شهر که رومانوف‌ها در آن‌جا کشته شدند به سمت صومعه‌ای در گانینا یاما حرکت کردند. در آستانهٔ صدمین سالگرد اعدام رومانوف‌ها، دولت روسیه اعلام کرد
سالگرد اعدام رومانوف‌ها، دولت روسیه اعلام کرد که کاوش‌های جدید دولتی، بار دیگر تأیید کرده‌است که اجساد، متعلق به رومانوف‌ها هستند. دولت اما از برگزاری یک مراسم یادبود، خودداری کرد، زیرا رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین نیکلای دوم را حاکمی ضعیف می‌داند.
آژانس رسانه‌ای () به مؤسساتی گفته می‌شود، که به شرکت‌ها در مورد نوع و مکان تبلیغ و نحوه ارائه تصویر مثبت از خود به مردم، مشاوره می‌دهند. خدمات اولیه این آژانس‌ها شامل ارائه تبلیغات، خدمات روابط عمومی و سایر اشکال مدیریت رسانه می‌باشد. در ابتدای شکل‌گیری آژانس‌های رسانه‌ای تمرکز اصلی آن‌ها بر تراکنش فضای رسانه‌ای کارآمدتر از آژانس‌های تبلیغاتی جریان اصلی بود، که پیش‌تر فرایند ارائه خدمات رسانه‌ای برای شرکت‌ها را مدیریت می‌کردند. امروزه یک آژانس رسانه‌ای تضمین می‌کند که یک پیام بازرگانی یا بازاریابی برای
می‌کند که یک پیام بازرگانی یا بازاریابی برای مصرف‌کنندگان جذاب است، در مکان و زمان مناسب ظاهر می‌شود و تبلیغ‌کننده بهترین قیمت ممکن را به آژانس تبلیغاتی پرداخت می‌کند.
در آمار، نمودار P-P (نمودار احتمال-احتمال یا نمودار درصد-درصد یا نمودار مفدار P ) یک نمودار احتمال برای ارزیابی میزان تجانس و همبستگی دو مجموعه داده است که دو تابع توزیع تجمعی را در برابر یکدیگر ترسیم می‌کند. نمودارهای P-P به طور گسترده‌ای برای ارزیابی چولگی یک توزیع استفاده می شود. نمودار Q-Q بطور گسترده‌تری مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما هر دو به عنوان نمودار «احتمال» نامیده می‌شوند و اساسا ممکن است که با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
فوق روان‌کننده‌ها (SPs ) که به عنوان کاهنده قوی آب نیز شناخته می‌شوند، افزودنی‌هایی هستند که در ساخت بتن با مقاومت بالا استفاده می‌شوند. روان‌کننده‌ها ترکیبات شیمیایی هستند که امکان تولید بتن را با تقریباً ۱۵ درصد آب کمتر فراهم می‌کنند. فوق روان‌کننده‌ها امکان کاهش مقدار آب را تا ۳۰ درصد یا بیشتر فراهم می‌کنند. این افزودنی‌ها به صورت درصد وزنی به کار می‌روند. روان‌کننده‌ها و فوق روان‌کننده‌ها عمل آوری بتن را به تأخیر می‌اندازند. به‌طور کلی، فوق روان‌کننده‌ها را می‌توان به این صورت دسته‌بندی کرد: لیگنو
را می‌توان به این صورت دسته‌بندی کرد: لیگنو سولفونات‌های خالص، پلیمرهای مصنوعی کربوکسیلات، پلیمرهای مصنوعی سولفونه‌شده و پلیمرهای مصنوعی بر پایه مواد سیمانی با عملکرد مخلوط. فوق روان‌کننده‌ها به منظور پراکندگی بهتر ذرات معلق مورد استفاده قرار می‌گیرند تا خاصیت جریان پذیری (رئولوژی) مخلوط را بهبود بخشند و به عنوان مثال در بتن کاربرد دارند. اضافه کردن این مواد به بتن یا ملات امکان کاهش نسبت آب به سیمان بدون اثر منفی بر کارایی مخلوط و امکان تولید بتن‌های خود متراکم و باعملکرد بالا را فراهم می‌کند. این مواد
متراکم و باعملکرد بالا را فراهم می‌کند. این مواد موجب بهبود در فرایند سخت شدگی ملات می‌شود. مقاومت بتن با کاهش نسبت آب به سیمان، افزایش می‌یابد. افزودن فوق روان‌کننده‌ها در کامیون در حین حمل و نقل یک پیشرفت نسبتاً مدرن در این صنعت است. مواد افزودنی اضافه شده در زمان حمل بتن چنانچه سیستم‌های خودکار مدیریت اسلامپ بتن، مانند صحت سنجی وجود داشته باشد، به تولیدکنندگان بتن اجازه می‌دهد اسلامپ را تا زمان تخلیه بدون کاهش کیفیت بتن حفظ کنند. رزین آلفاپلی‌کربوکسیلات اتر (PCE) - فوق‌روان‌کننده بتن پلی‌کربوکسیلات اتر
اتر (PCE) - فوق‌روان‌کننده بتن پلی‌کربوکسیلات اتر (PCE) یک نوع پیشرفته از فوق‌روان‌کننده‌های بتن است که به‌دلیل ساختار مولکولی منحصربه‌فرد و عملکرد برتر، جایگزین روان‌کننده‌های سنتی شده است. ویژگی‌های اصلی ساختار مولکولی ستون فقرات پلیمری با گروه‌های کربوکسیلیک اسید و زنجیره‌های اتری جانبی مکانیسم عمل دافعه الکترواستاتیک و فضایی بین ذرات سیمان کاهش آب تا 40% بدون کاهش کارایی بتن مزایا کاربردها مقایسه با روان‌کننده‌های سنتی &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; سازوکار. روان‌کننده‌های سنتی عموماً، نمک‌های سدیم
سازوکار. روان‌کننده‌های سنتی عموماً، نمک‌های سدیم لیگنوسولفونات هستند. "فوق" روان‌کننده‌ها پلیمرهای مصنوعی هستند. ترکیباتی که به عنوان فوق روان‌کننده عموماً استفاده می‌شوند عبارتند از میعانات نفتالین فرمالدئید سولفونه، میعانات ملامین فرمالدئید سولفونه، میعانات استون فرمالدئید و اترهای پلی کربوکسیلات. ملامینه یا نفتالین سولفونات‌های با ساختار متقاطع (Cross-Linked) که به ترتیب PMS (پلی ملامین سولفونات) و PNS (پلی نفتالین سولفونات) نامیده می‌شوند، توضیح دهنده هستند. آنها با ساختار متقاطع مونومرهای سولفونه شده
آنها با ساختار متقاطع مونومرهای سولفونه شده با استفاده از فرمالدئید یا با سولفونه کردن پلیمرهای شبکه ای مربوط تهیه می‌شوند. پلیمرهایی که به عنوان روان‌کننده عمل می‌کنند، خاصیت ماده فعال سطحی را نشان می‌دهند. اغلب این مواد آینومر هستند. آنها به عنوان پخش کننده عمل می‌کنند تا جداسازی ذرات (شن، ماسه‌های درشت و ریز) را به حداقل برسانند. ستون فقرات پلیمری با بار منفی روی ذرات کلوئیدی با بار مثبت جذب می‌شود. با این حال، مهندسان به‌طور کامل مکانیسم‌های کار خود را درک نمی‌کنند، که در موارد خاص، ناسازگاری سیمان و
درک نمی‌کنند، که در موارد خاص، ناسازگاری سیمان و فوق روان‌کننده را در پی دارد.
جیک متیوز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. اعلام گرویدن به اسلام. در اوایل سال 2023 اعلام کرد که به اسلام گرویده است.
میربک شریپوف (۱۹۰۵ – ۷ نوامبر ۱۹۴۲) یکی از رهبران شورش چچن علیه اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۴۰ بود. او برادر کوچکتر اصلان‌بک شریپوف، انقلابی بلشویکی بود که در نبرد با قوای دنیکین در سال ۱۹۱۹ کشته شد. او یک حقوقدان بود و در جمهوری چچن-اینگوش برای شوروی کار می کرد. در سال ۱۹۴۱ به شورش چچن به رهبری حسن اسرائیلوف پیوست. او در ۷ نوامبر ۱۹۴۲ در حمله تلافی جویانه ارتش شوروی کشته شد.
مانوئل گونزالس (زاده مارس ۱۹۱۳- درگذشته ۳۱ مارس ۱۹۹۳) یک طراح کمیک‌های دیزنی اسپانیایی-آمریکایی بود. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۱ روی کمیک استریپ میکی موس کار کرد. گونزالس در سال ۱۹۱۸ از اسپانیا از طریق جزیره الیس به ایالات متحده مهاجرت کرد و در سپتامبر ۱۹۳۶ در استودیوی والت دیزنی استخدام شد، جایی که در ابتدا به عنوان یک «طراح میانی» در چندین داستان انیمیشن کوتاه و فیلم سینمایی "سفید برفی و هفت کوتوله"، و همچنین به عنوان یک هنرمند در بخش تبلیغات، مشغول به کار شد.
لیسا لاوی () (زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. لیسا لاوی خواننده و ترانه‌سرای کانادایی است که در اصل از له‌سال، کبک، کانادا است. پیشینه. تأثیرات اولیهٔ موسیقایی لاوی شامل برادران بزرگتر او می‌شد، رقصندهٔ هیپ هاپ «مایکل» و دیسک‌جوکی «دنی». در سن ۱۶ سالگی لاوی به عنوان خوانندهٔ پشتیبان با گروه هیپ هاپ فرانسوی-کانادایی دوبماتیک تور کانادا را برگزار کرد و پس از آن سی‌دی دموی خود را ضبط کرد. سی‌دی دموی لاوی به همان تهیه‌کننده‌ای رسید که در نوشتن اولین آلبوم
همان تهیه‌کننده‌ای رسید که در نوشتن اولین آلبوم «ماریا کری» همکاری داشت و لاوی دعوت او را پذیرفت تا برای همکاری با او به کالیفرنیا برود.
در نقشه‌برداری، مثلث‌بندی فرایند تعیین مکان یک نقطه با اندازه‌گیری تنها زوایای آن از نقاط شناخته شده در هر دو انتهای یک خط مبنای ثابت است، به جای اینکه اندازه‌گیری فواصل تا نقطه به‌طور مستقیم صورت پذیرد. سپس نقطه را می‌توان به عنوان سومین نقطه مثلث با یک ضلع و دو زاویه مشخص ثابت کرد. مثلث‌بندی همچنین می‌تواند به نقشه‌برداری دقیق با استفاده از شبکه‌ای از مثلث‌های بسیار بزرگ که شبکه‌های مثلثی نامیده می‌شوند، اشاره داشته باشد. این موضوع به دنبال کار ویلبرورد اسنل در سال‌های ۱۷–۱۶۱۵ گسترش یافت که نشان داد چگونه
در سال‌های ۱۷–۱۶۱۵ گسترش یافت که نشان داد چگونه می‌توان یک نقطه را از زوایایی که از "سه" نقطه شناخته شده متشکل است، یافت. اما اندازه‌گیری در نقطه ناشناخته جدید به جای نقاط ثابت قبلی، مشکلی به نام بازآزمونی را بوجود می‌آورد. اگر ابتدا شبکه‌ای از مثلث‌ها در بزرگترین مقیاس مناسب ایجاد شود، خطای نقشه‌برداری به حداقل می‌رسد. سپس نقاط داخل مثلث را می‌توان با رجوع به آن شبکه از مثلث‌های بزرگ‌تر، به دقت یافت. چنین روش‌های مثلث‌بندی‌ای برای بررسی دقیق زمین در مقیاس بزرگ تا ظهور سیستم‌های ماهواره‌ای ناوبری جهانی در
بزرگ تا ظهور سیستم‌های ماهواره‌ای ناوبری جهانی در دهه ۱۹۸۰ استفاده می‌شد.
آقامحمد بروجردی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده بروجرد در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
شیرزن یک فیلم درام محصول ۲۰۱۶ سینمای نروژ به کارگردانی ویبک آیدسوئه است. این فیلم یک محصول مشترک بین‌المللی است و بودجه‌ای در حدود ۵۲ میلیون کرون نروژ داشت. قسمت‌هایی از فیلم در لیلهامر فیلمبرداری شد و بقیه در لوکیشن‌های مختلف ضبط شد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۲۶ اوت ۲۰۱۶ انجام داد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۱۲، یک زن نروژی هنگام زایمان فوت می‌کند و دختری با رشد بیش از حد مو و شوهری داغدار از خود به جا می‌گذارد که دختر را از چشم‌های خیره پنهان می‌کند.
میشل دو سالزمن (زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۲۳ در پاریس؛ - درگذشتهٔ ۴ اوت ۲۰۰۱ در پاریس)، پسر ژان دو سالزمن، او روانپزشک و رئیس بنیاد گورجیف از سال ۱۹۹۰ تا زمان مرگش بود. دوستان و شاگردانش از او به عنوان یکی از مهمترین شخصیت‌های معنوی قرن بیستم استقبال می‌کنند. نوشته‌های او به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی او را به عنوان یک متفکر خلاق نشان می‌دهد. میشل دو سالزمن از پیروان وفادار گئورگ گورجیف بود.
میرزا احمدخان شیبانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم به عنوان نماینده کاشان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسین بحرالعلومی شاپورآبادی (۱۲۹۶–۱۳۶۸) پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی و استاد برجسته دانشگاه اهل ایران بود. وی سالها در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت مدرس به تدریس و پژوهش پرداخت و آثار ارزشمندی را به وجود آورد. زندگی. وی در فروردین ۱۲۹۶ خورشیدی در شاپورآباد از توابع برخوار اصفهان چشم به جهان گشود. در هفت سالگی خواندن و نوشتن را از پدرش حجت الاسلام مرتضی بحرالعلومی شاپورآبادی آموخت. در چهارده سالگی به اصفهان آمد و در دبیرستان صارمیه و سپس دانشسرای مقدماتی به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۱۸ به تهران
مقدماتی به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۱۸ به تهران آمد و تحصیلات خود را در دانشسرای عالی تهران ادامه داد و نزد احمد بهمنیار، استاد جلال الدین همایی، استاد مهدی بیانی، استاد عباس اقبال آشتیانی، دکتر علی اکبر سیاسی، دکتر محمد معین، استاد علی اصغر حکمت و استاد محمد تقی بهار به کسب دانش پرداخت و در سال ۱۳۲۲ توانست دانشنامه لیسانس خود را دریافت نماید. وی پس از اخذ دانشنامه لیسانس، ضمن تدریس در دبیرستانهای تهران از جمله دبیرستان البرز، به تحصیل در مقطع دکتری در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران پرداخت. در سال
و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران پرداخت. در سال ۱۳۳۹، با دفاع از رساله دکتری با عنوان شرح حال و آثار کمال الدین اسماعیل اصفهانی، فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۳۴۶، از وزارت آموزش و پرورش (وزارت فرهنگ آن زمان) به دانشگاه تهران منتقل و استادیار تمام وقت دانشکده ادبیات شد. پس از طی مرحله دانشیاری، به مرتبه استادی رسید و در کنار اساتیدی چون دکتر محمد خوانساری، دکتر ابراهیم باستانی پاریزی و دکتر حسن سادات ناصری که از همکاران و دوستان وی بودند، سالها به تربیت دانشجویان پرداخت. آخرین سمت او، ضمن تدریس در دانشگاه تهران،