payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. این مؤسسه علاوه برحمایت از بیماران، در سایرحوزه‌های خدمات اجتماعی، حمایتی مانند: جلب مشارکت خیّرین، کمک به حل مشکلات مختلف موجود در مراکز درمانی، برگزاری مهمانی و جشن جهت کمک به ترویج فرهنگ خیرخواهی، کارگشایی و تهیه اقلام و تجهیزات پزشکی مورد نیاز بیماران و مراکز درمانی نیز فعالیت می‌کند.
دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اسفراین یکی از دانشکده‌های دولتی ایران و تحت پوشش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در شهر اسفراین و استان خراسان شمالی است. دانشکده علوم پزشکی اسفراین بیمارستان‌ها. در حال حاضر این دانشکده دارای یک مرکز آموزشی درمانی است:
کانتینفلاس () فیلم درام کمدی زندگی‌نامه‌ای مکزیکی ۲۰۱۴ به کارگردانی سباستین دل آمو است. در این فیلم که بر اساس زندگی بازیگر و کمدین، کانتینفلاس، ساخته شده‌است، ستارهٔ سینما اسکار جانادا به عنوان نقش اصلی، مایکل امپریولی، ایلزه سالاس، باربارا موری، آنا لایوسکا، کاساندرا سیانگروتی و آدال رامونز نقش آفرینی می‌کنند. این فیلم در روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۴، در مکزیک به اکران درآمد. در ایالات متحده آمریکا، روز ۲۹ اوت ۲۰۱۴ اکران شد. این فیلم به عنوان محصول مکزیک برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتاد و هفتمین
اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، ولی بین کاندیداها قرار نگرفت.
هانا دونوفسکا (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۵۸- درگذشته ۱ اوت ۲۰۱۹) بازیگر و مجری اهل لهستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خون بی‌گناه"، "صفر-هفت، به‌گوشم"، "۳۹ و نیم"، "دوستان"، "قانون حقیقی"، "رنگ‌های خوشبختی"، "کارآگاهان جنایی"، "عشق اول"، "در خوشی و سختی"، "دست‌نیافتنی"، "خوک‌ها" و "پایانی نیست" اشاره نمود.
ایدا ویکتوریا نُواکوفسکا-هرندان (؛ زادهٔ ) بازیگر، هنرمند رقص و مجری اهل لهستان است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اتاق خودکشی" و "دست‌نیافتنی" اشاره نمود.
گوردون ماکس گولوب (۱۶ ژوئن ۱۹۱۲–۷ سپتامبر ۱۹۸۷) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی زاده اتریش در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او بیش از ۳۴۰ پرواز رزمی خود ۱۵۰ پیروزی هوایی تأیید شده کسب کرد که بیشتر آن‌ها در جبهه شرقی حاصل گشت. گولوب به جهت این موفقیت‌ها جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند بود. سال‌های اولیه. گوردون گولوب روز ۱۶ ژوئن سال ۱۹۱۲ در وین در اتریش زاده شد. اصالت پدری او به اسکاتلند
وین در اتریش زاده شد. اصالت پدری او به اسکاتلند بازمی‌گشت و نام خانوادگی آن‌ها مک‌گولوب بود. خانواده او اهل گراتس و پدر و مادرش هر دو هنرمند بودند. گودرون از کودکی به مهندسی و هوانوردی علاقه داشت و سال ۱۹۳۱ در دوران دبیرستان نخستین گلایدر خود را در تیرول ساخت و در یک فرودگاه قدیمی در نزدیکی اینسبروک به پرواز درآورد. مدرک آ و ب گلایدررانی را اخذ کرد و خود به یک مربی تبدیل شد. در این زمان مشغول به تحصیل در رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه گراتس بود. گولوب سال ۱۹۳۳ در رسته توپخانه به نیروی زمینی اتریش پیوست و یک
در رسته توپخانه به نیروی زمینی اتریش پیوست و یک سال بعد به نیروی هوایی منتقل شد. سه سال در دانشکده نظامی ترزیان در وینر نویشتات مشغول به تحصیل بود. پس از دریافت آموزش به عنوان خلبان، روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۶ با درجه ستوان دومی خدمت خود را آغاز کرد. گولوب تا سال ۱۹۳۸ که اتریش به آلمان ملحق گشت، به عنوان مربی خلبانان تازه‌کار فعال بود. ورماخت. گولوب سال ۱۹۳۸ با درجه ستوان یکمی وارد "لوفت‌وافه"، نیروی هوایی رایش سوم شد. او از حامیان معتقد حاکمیت حزب ناسیونال سوسیالیست بر آلمان به حساب می‌آمد. در این هنگام
سوسیالیست بر آلمان به حساب می‌آمد. در این هنگام پیشوند «مک» را از نام خانوادگی خود زدود اما همچنان به «مک» ملقب بود. جنگ جهانی دوم. لهستان و جبهه غربی. گولوب از روز نخست جنگ جهانی دوم با جنگنده سنگین دوموتوره مسرشمیت ب‌اف ۱۱۰ در قالب جناح ۷۶ جنگنده سنگین در نبرد لهستان شروع به پرواز رزمی کرد و نخستین پیروزی هوایی خود را روز ۵ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با ساقط کردن یک هواگرد دوباله پ‌وواس-۵۶ در ارتفاع پایین حاصل نمود. همان روز با حمله به یک پایگاه هوایی لهستانی، چندین هواگرد را بر روی زمین منهدم نمود. در تقدیر از
هواگرد را بر روی زمین منهدم نمود. در تقدیر از این عملکرد نشان درجه دو صلیب آهنین به او اعطا گردید. با انتقال یگانش به جبهه غربی جهت مقابله با حملات بریتانیایی‌ها، روز ۱۸ دسامبر دومین پیروزی هوایی خود را نیز با ساقط کردن یک بمب‌افکن ولینگتون رقم زد. گولوب تا اوایل نبرد فرانسه همچنان خلبان جنگنده سنگین بود و در جریان آن یک قایق پرنده ساندرلند را در نزدیکی ساحل نروژ ساقط کرد. در همین هنگام نشان درجه یک صلیب آهنین را نیز دریافت نمود. پس از گذراندن یک دوره کوتاه جنگنده شبانه، داوطلب خلبانی جنگنده در روز گردید.
جنگنده شبانه، داوطلب خلبانی جنگنده در روز گردید. سپس به عنوان فرمانده اسکادران ۴ جناح ۳ جنگنده خلبان جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ شد و در نبرد بریتانیا مشارکت نمود. گولوب روز ۷ مه سال ۱۹۴۱ ششمین پیروزی هوایی خود را بر فراز کانال مانش کسب کرد. جبهه شرقی. مدت کوتاهی پیش از انتقال جناح ۳ جنگنده به جبهه شرق جهت مشارکت در تهاجم به شوروی، گولوب روز ۲۷ ژوئن به فرمانده گروه ۲ این جناح منصوب گشت. در این محیط پر درگیری موفقیت‌های گولوب شروع به رشد فزاینده کرد؛ به وجهی که تنها در ماه اوت ۱۹ هواگرد شوروی را ساقط کرد. گولوب
در ماه اوت ۱۹ هواگرد شوروی را ساقط کرد. گولوب با رساندن شمار پیروزی‌های هوایی خود به ۴۲ مورد، روز ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. ماه بعد موفقیت‌های بیشتری حاصل نمود و توانست ۳۷ هواگرد دشمن را سرنگون نماید. بدین شکل تنها پس از یک ماه تعداد پیروزی‌های هوایی او به ۸۵ مورد رسید و گیره برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را روز ۲۶ اکتبر برای او به ارمغان آورد. با وجود متعدد بودن قربانیان، مقدار مصرف مهمات گولوب بسیار کم بود. او معمولاً از فاصله‌های نزدیک اقدام به تیراندازی می‌نمود و
از فاصله‌های نزدیک اقدام به تیراندازی می‌نمود و اغلب با کمتر از ۲۰ گلوله توپ خودکار به نتیجه می‌رسید. بدین ترتیب سوخت هواگرد زودتر از مهمات آن تمام می‌شد. گولوب اواخر ماه نوامبر با درجه سروانی به مرکز آزمایش "لوفت‌وافه" در رشلین منتقل شد تا به آزمایش سامانه‌های جدید تسلیحاتی بپردازد. او در این مرکز بر روی توسعه هواگردهایی چون مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲، مسرشمیت ام‌ئی ۱۶۳ و هاینکل هائی ۱۶۲ کار کرد. سرهنگ آدولف گالانت، بازرس نیروهای جنگنده، اوایل سال ۱۹۴۲ شخصاً توصیه کرد گولوب به فرماندهی جناح ۷۷ جنگنده منصوب گردد.
کرد گولوب به فرماندهی جناح ۷۷ جنگنده منصوب گردد. بدین شکل گولوب به جبهه شرقی بازگشت و برای مدتی در ستاد جناح ۵۴ جنگنده تحت نظر سرگرد هانس تراوتلوفت بدین منظور آموزش دید. او روز ۱۶ مه سال ۱۹۴۲ با درجه سرگردی فرماندهی جناح ۷۷ جنگنده را در دست گرفت. با حضور در کارزار کریمه رشد قابل ملاحظه‌ای در موفقیت‌های او پدید آمد و تا روز ۲۰ مه پیروزهای هوایی او به ۱۰۰ مورد رسید. گولوب در خاطرات خود آورده‌است که از ترس این که پس از رسیدن به صدمین پیروزی هوایی توسط مافوقانش زمین‌گیر شود، از گزارش چهار مورد از پیروزی‌های
زمین‌گیر شود، از گزارش چهار مورد از پیروزی‌های خود خودداری کرده‌است. به هر صورت روز ۲۴ ژوئن با دستیابی به صد و هفتمین پیروزی هوایی گیره شمشیرها نیز به او اعطا گردید. با مفقود شدن سرهنگ دوم فریدریش بک در روز ۲۱ ژوئن، گولوب موقتاً برای هشت هفته فرماندهی جناح ۵۲ جنگنده را بر عهده گرفت. در طول ماه اوت چهل پیروزی هوایی دیگر حاصل کرد تا روز ۲۹ اوت سال ۱۹۴۲ به نخستین خلبان جنگنده با ۱۵۰ پیروزی هوایی بدل گردد و به عنوان سومین فرد در ورماخت، گیره الماس‌های صلیب شوالیه را دریافت کند. او یکی از تنها ۹ خلبان جنگنده
را دریافت کند. او یکی از تنها ۹ خلبان جنگنده "لوفت‌وافه" بود که این گیره‌ها را دریافت می‌نمود. گولوب این مقدار پیروزی را در ۳۴۰ مأموریت رزمی به دست آورد. امور ستادی. به هر صورت، طبق معمول، این دستاورد به معنای توقف پروازهای رزمی گولوب بود. به عنوان افسر ستاد به قرارگاه فرماندهی جنگنده ۵ با مسئولیت کانال مانش منتقل شد. تا سال ۱۹۴۴ در این جایگاه بود تا این که ستاد جنگنده‌های وزارت هوانوردی رایش رفت. او با نوشتن گزارشی در ارتباط با توانایی عملیاتی آن‌ها، هواگردهای مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ و فوکه-وولف اف‌وه ۱۹۰ را
مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ و فوکه-وولف اف‌وه ۱۹۰ را بسیار ضعیف‌تر از جنگنده‌های دشمن توصیح نمود که دیگر قابل استفاده نیستند. گولوب حامی تولید انبوه هواگرد ام‌ئی ۲۶۲ بود و در ارائه نظر خود به رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه"، آن را تنها راه حل پس گرفتن برتری هوایی دانست. به هر صورت به گزارش و پیشنهاد او هیچ پاسخ مساعدی دریافت نکرد. گولوب چندین بار درخواست کرد به پروازهای رزمی بازگردد اما هیچگاه مجدداً این اجازه به او داده نشد. با این حال خود بدون مجوز پروازهایی با هواگردهای در حال توسعه صورت می‌داد.
پروازهایی با هواگردهای در حال توسعه صورت می‌داد. سرهنگ دوم گولوب تنها افسر با درجه بالاتر از سرگرد بود که با هواگرد ام‌ئی ۱۶۳ پرواز کرد. تا حدودی به جهت پدیدار شدن روابط تنش‌آلود با سرتیپ گالانت، دیگر خلبان تک‌خال "لوفت‌وافه"، ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ به مرکز آزمایش رشلین بازگشت. گولوب ستاد ویژه شکاری با مأموریت پشتیبانی جنگنده از تهاجم بی‌ثمر آردن را در ماه دسامبر هدایت کرد که در جریان آن سیصد خلبان جنگنده "لوفت‌وافه" از بین رفتند. در پی عزل گالانت از مقام بارزس نیروهای جنگنده، گولوب به عنوان افسری از منظر
نیروهای جنگنده، گولوب به عنوان افسری از منظر سیاسی مطمئن، با درجه سرهنگی روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵ به این جایگاه منصوب گردید. به هر صورت گولوب که از مشکلات سلامتی در ناحیه شکم رنج می‌برد و همچنین در برابر مقاومت مقامات بالا نمی‌توانست ایده‌های خود را عملی کند، روز ۷ آوریل با نوشتن نامه‌ای به گورینگ، ضمن ارائه تحلیل جامعی از شرایط، خواهان مرخص شدن از این جایگاه شد. با عدم تأیید این درخواست او تا پایان جنگ در این مقام باقی ماند. گولوب پس از عزیمت ستادش، روز ۱۰ آوریل برلین را به مقصد جنوب آلمان ترک کرد. هشت روز
برلین را به مقصد جنوب آلمان ترک کرد. هشت روز در بیمارستان ایگلس در نزدیکی اینسبروک، مورد عمل جراحی قرار گرفت. روز ۲۴ آوریل به بیمارستان "لوفت‌وافه" در کیتسبوهل در میانه استحکامات موسوم به قلعه آلپ، منتقل شد. در این مکان با فیلدمارشال روبرت ریتر فن گرایم، جانشین گورینگ در مقام فرماندهی کل "لوفت‌وافه" که خود در پرواز به برلین در محاصره مجروح شده بود، دیدار کرد. گولوب در نهایت در کیتسبوهل به اسارت نیروهای آمریکایی درَآمد. پس از جنگ. گولوب روز ۱ ژوئن توسط ژاندارمری اتریش که تحت امر آمریکایی‌ها بود، دستگیر و در
اتریش که تحت امر آمریکایی‌ها بود، دستگیر و در لباس غیرنظامی به زندان کیتسبوهل برده شد. او را به پس از جابه‌جایی در چند اردوگاه، به لودویکسبورگ و از آن جا به انگلستان منتقل کردند. سال ۱۹۴۶ از اسارت آمریکایی‌ها آزاد شد. به محض رسیدن به کیتسبوهل این بار توسط فرانسوی‌ها که ناحیه تیرول شمالی را تحت اشغال خود داشتند، بازداشت شد. گولوب در ارتباط با مسائل فنی "لوفت‌وافه" مورد بازجویی قرار گرفت. پس از گذراندن یک نیم سال در فرانسه مجدداً آزاد گردید و به وطن بازگشت. گولوب برای گذران زندگی ابتدا برای مجلات هوانوردی
گولوب برای گذران زندگی ابتدا برای مجلات هوانوردی نگارش می‌کرد و سخنرانی می‌نمود. سال ۱۹۴۸ دبیرکل حزب فدراسیون مستقلین اتریش شد. سال ۱۹۵۱ از این مقام کناره گرفت و به نیدرزاکسن در آلمان مهاجرت کرد تا در یک شرکت تولید خودرو فعالیت نماید. گولوب به مدیر فروش این شرکت در شمال آلمان بدل گشت. گولوب تا سن ۷۵ سالگی که دچار یک حمله قلبی شد، همچنان با هواگردهای موتوردار و گلایدر پرواز می‌کرد. سرهنگ گوردون گولوب پس از بازنشستگی روز ۱۷ سپتامبر سال ۱۹۸۷ در زولینگن در آلمان درگذشت. زندگی شخصی. گولوب و همسرش دو پسر و یک
درگذشت. زندگی شخصی. گولوب و همسرش دو پسر و یک دختر داشتند.
واکنش هابر-وایس واکنشی است که طی آن و بر اثر واکنش هیدروژن پراکسید و سوپراکسید، رادیکال هیدروکسیل تولید می‌شود. این واکنش توسط آهن کاتالیز می‌شود. واکنش هابر-وایس، اولین بار توسط فریتز هابر و شاگردش جوزف جاشوا وایس در سال ۱۹۳۲ پیشنهاد. مرحله اول: مرحله دوم: واکنش خالص:
اپوکسیداسیون جیکوبسن یا اپوکسی‌دار کردن جیکوبسن که بعضی اوقات به‌عنوان اپوکسیداسیون جیکوبسن-کاتسوکی نیز نامیده می‌شود، یک واکنش شیمیایی است که امکان اپوکسیداسیون انتخابی آلکن‌ها را به‌صورت آنتی فراهم می‌کند. این واکنش مکمل واکنش اپوکسیداسیون شارپلس است و نحوه انجام آن برخلاف واکنش شارپلس که می‌تواند به‌صورت سین یا آنتی باشد، منحصراً به‌صورت سین است. یک طرح کلی واکنش به شرح زیر است: جستارهای وابسته. بازآرایی جاکوبسن
ناسیونالیسم سیاهان نوعی ناسیونالیسم نژادی یا پان ناسیونالیسم است که از این باور که سیاه پوستان یک نژاد هستند حمایت می‌کند و به دنبال توسعه و حفظ هویت نژادی و ملی سیاه پوستان است. کنشگری ملی‌گرای سیاه پوستان حول توانمندسازی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جوامع و مردم سیاه پوست می‌چرخد، به ویژه برای مقاومت در برابر همسان سازی آنها با فرهنگ سفیدپوست (از طریق ادغام یا غیره)، و حفظ هویت متمایز سیاهان از دیگر نژادها. ملی‌گرایان سیاه‌پوست معمولاً جدایی‌طلبی سیاه‌پوستان را ترویج می‌کنند، که معتقد است سیاه‌پوستان باید
را ترویج می‌کنند، که معتقد است سیاه‌پوستان باید دولت ملی مجزا تشکیل دهند. بدون دستیابی به این هدف، برخی از جدایی طلبان سیاه پوست از رویکرد «ملت در یک ملت» استفاده می‌کنند و از درجات مختلف جدایی محلی حمایت می‌کنند. ملی گرایان سیاهپوست پان آفریقایی به‌طور مختلف از وحدت قاره آفریقا (با هدف دور شدن از ناسیونالیسم نژادی) یا وحدت فرهنگی در میان مهاجران آفریقایی حمایت می‌کنند که مستلزم بازگشت به آفریقا یا برقراری ارتباط پایدار بین کشورهای سیاه پوست آفریقایی و آمریکایی است. با رد جدایی‌طلبی سیاه‌پوستان، برخی از
است. با رد جدایی‌طلبی سیاه‌پوستان، برخی از ملی‌گرایان سیاه‌پوست مستقر در ایالات متحده، ملت سیاه‌پوست را از نظر فرهنگی به‌عنوان بخشی از پلورالیسم آمریکا می‌دانند. برخی از ملی‌گرایان سیاه‌پوست برتری سیاه‌پوستان را ترویج می‌کنند که برتری سیاه‌پوستان را بر دیگر گروه‌های نژادی پیش‌بینی می‌کند. ملی‌گرایان سیاه‌پوست اغلب این اصطلاح و مقایسه با برتری‌طلبان سفیدپوست را رد می‌کنند و جنبش آنها را واکنشی ضد نژادپرستی به برتری سفیدپوستان و لیبرالیسم سفید کوررنگ را نژادپرست توصیف می‌کنند. منتقدان ملی‌گرایی سیاه‌پوستان
توصیف می‌کنند. منتقدان ملی‌گرایی سیاه‌پوستان استدلال می‌کنند که این ناسیونالیسم خشونت، خصومت نژادی و سایر اشکال تبعیض را ترویج می‌کند. این جنبش در جامعه آفریقایی آمریکا در ایالات متحده به وجود آمد. در اوایل قرن بیستم، گاروییسم، که توسط مارکوس گاروی مستقر در ایالات متحده ترویج شد، ایده‌های ملی‌گرایانه سیاه‌پوستان را تقویت کرد. عقاید ناسیونالیستی سیاه‌پوستان همچنین بر جنبش اسلام سیاه، به‌ویژه بر گروه‌هایی مانند "ملت اسلام"، که توسط والاس فرد محمد بنیان‌گذاری شد، تأثیر گذاشت. در طول دهه ۱۹۶۰، ناسیونالیسم
شد، تأثیر گذاشت. در طول دهه ۱۹۶۰، ناسیونالیسم سیاهان بر حزب پلنگ سیاه و جنبش گسترده قدرت سیاه تأثیر گذاشت. تاریخ اولیه. مارتین دلانی (۱۸۱۲–۱۸۸۵)، یک آمریکایی آفریقایی‌تبار، مخالف با بردگی، مسلماً اولین طرفدار ناسیونالیسم سیاهان بود. دلانی را با شعار پان آفریقایی «آفریقا برای آفریقایی‌ها» نسبت می‌دهند. با الهام از موفقیت انقلاب هائیتی، خاستگاه ناسیونالیسم سیاه‌پوست و بومی آفریقایی در اندیشه سیاسی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با افرادی مانند مارکوس گاروی، بنجامین «پاپ» سینگلتون، هنری مک نیل ترنر، مارتین
بنجامین «پاپ» سینگلتون، هنری مک نیل ترنر، مارتین دلانی، هنری هایلند، گارنت، ادوارد ویلموت بلایدن، پل کاف و دیگران نهفته‌است. بازگرداندن بردگان آفریقایی-آمریکایی به لیبریا یا سیرالئون یکی از موضوعات رایج ملی‌گرای سیاه پوست در قرن نوزدهم بود. انجمن جهانی بهبود سیاهپوستان مارکوس گاروی در دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰، قدرتمندترین جنبش ملی‌گرای سیاهپوست تا به امروز بود که میلیون‌ها عضو داشت. جنبش گاروی با مخالفت رهبران اصلی سیاهپوست مواجه شد و با اقدامات دولت سرکوب شد. به گفته ویلسون جرمیا موزس، ناسیونالیسم سیاه‌پوستان
گفته ویلسون جرمیا موزس، ناسیونالیسم سیاه‌پوستان به‌عنوان یک فلسفه می‌تواند از سه دوره مختلف بررسی شود و دیدگاه‌های ایدئولوژیکی مختلفی را برای آنچه که امروزه می‌توانیم ناسیونالیسم سیاهان در نظر بگیریم، به وجود آورد. اولین دوره ناسیونالیسم سیاه‌پوستان پیش از کلاسیک زمانی آغاز شد که اولین آفریقایی‌ها به عنوان برده در دوره انقلاب آمریکا به قاره آمریکا آورده شدند. دوره دوم ناسیونالیسم سیاهان پس از جنگ انقلاب آمریکا آغاز شد. این دوره به زمانی اشاره دارد که تعداد قابل توجهی از آفریقایی‌های تحصیل کرده در مستعمرات
قابل توجهی از آفریقایی‌های تحصیل کرده در مستعمرات (به ویژه در نیوانگلند و پنسیلوانیا) از شرایط اجتماعی ناشی از ایده‌های روشنگری منزجر شده بودند. از این طرز تفکر، ظهور افرادی در جامعه سیاه پوستان بود که به دنبال ایجاد سازمان‌هایی بودند که سیاهان را متحد کند. هدف این سازمان‌ها، این بود که سیاه‌پوستان را دور هم جمع کنند تا بتوانند نگرانی‌های خود را بیان کنند و به پیشرفت جامعه خود کمک کنند. این شکل از تفکر را می‌توان در شخصیت‌های تاریخی مانند؛ پرنس هال، ریچارد آلن و ابسالوم جونز، جیمز فورتن، سایروس باستیل،
آلن و ابسالوم جونز، جیمز فورتن، سایروس باستیل، ویلیام گری دید که سازمان‌هایی مانند لژهای فراماسونی آفریقایی، انجمن آزاد آفریقایی، و موسسات کلیسایی مانند کلیسای اسقفی آفریقایی را تأسیس کردند. این مؤسسات به‌عنوان پایه‌های اولیه برای توسعه سازمان‌های مستقل و مجزا برای سیاهپوستان عمل کردند. هدف آنها حمایت از سیاهانی بود که بارها از جوامع سفیدپوست و سازمان‌های دولتی کنار گذاشته شده بودند. سومین دوره ناسیونالیسم سیاهپوستان در دوران پس از بازسازی آمریکا، به ویژه در میان محافل مختلف روحانیون آفریقایی-آمریکایی به
در میان محافل مختلف روحانیون آفریقایی-آمریکایی به وجود آمد. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار ظلم برده داری و جیم کرویسم را در ایالات متحده برای مدت طولانی تحمل کرده بودند. پدیده روحانی منجر به تولد شکل مدرنی از ناسیونالیسم سیاه شد که بر لزوم جداسازی سیاهان از غیرسیاهان و ایجاد جوامع جداگانه ای که غرور نژادی را ترویج می‌کند، تأکید می‌کرد. ایدئولوژی جدید به فلسفه گروه‌هایی مانند معبد علم مور و "ملت اسلام" تبدیل شد. در سال ۱۹۳۰، والاس فرد محمد، "ملت اسلام" را تأسیس کرد. روش او برای انتشار اطلاعات دربارهٔ "ملت
کرد. روش او برای انتشار اطلاعات دربارهٔ "ملت اسلام" از تاکتیک‌های غیر متعارف برای استخدام افراد در دیترویت، میشیگان استفاده کرد. بعدها، الیجا محمد رهبری "ملت اسلام" را بر عهده گرفت و مربی افرادی مانند مالکوم ایکس شد. شاهزاده هال. شاهزاده هال یکی از رهبران اجتماعی مهم شهر بوستون پس از جنگ انقلابی بود. او به عنوان بنیانگذار فراماسونری سیاه شناخته شده‌است. زندگی و گذشته او مشخص نیست، اما اعتقاد بر این است که او یک برده سابق بوده که پس از بیست و یک سال بردگی آزاد شده‌است. در سال ۱۷۷۵، پانزده مرد سیاه‌پوست دیگر
شده‌است. در سال ۱۷۷۵، پانزده مرد سیاه‌پوست دیگر به همراه هال به لژ فراماسون سربازان بریتانیایی پیوستند، پس از خروج سربازان، آنها لژ آفریقایی شماره ۱ خود را ایجاد کردند. علیرغم قد و قامت آنها، سایر لژهای فراماسون سفید در آمریکا با آنها یکسان رفتار نمی‌کردند و بنابراین هال شروع به کمک به سایر لژهای ماسونی سیاه پوست در سراسر کشور کرد تا به آرمان خود کمک کنند - به عنوان یک جامعه با هم پیشرفت کنند علیرغم مشکلاتی که نژادپرستان برای آنها ایجاد می‌کنند. هال بیشتر به خاطر کمکش به جامعه سیاهپوستان و درخواست‌هایش (که
خاطر کمکش به جامعه سیاهپوستان و درخواست‌هایش (که بسیاری رد شدند) به نام ملی‌گرایی سیاه‌پوستان شناخته شد. در سال ۱۷۸۷ او از قانونگذار ماساچوست درخواست کرد تا سیاهان را به آفریقا بازگرداند (برای به دست آوردن آزادی «کامل» از برتری سفیدپوستان). در سال ۱۷۸۸، هال یکی از مشارکت کنندگان شناخته شده در تصویب قانون غیرقانونی بودن تجارت برده و از کسانی بود که در آن نقش داشتند. هال به تلاش‌های خود برای کمک به جامعه خود ادامه داد و در سال ۱۷۹۶ درخواست خود را از بوستون برای تصویب بودجه برای مدارس سیاه پوستان ادامه داد.
تصویب بودجه برای مدارس سیاه پوستان ادامه داد. هال و دیگر سیاه‌پوستان بوستونی خواستار مدارس جداگانه‌ای بودند تا از برتری سفیدپوستان فاصله بگیرند و شهروندان سیاه‌پوست تحصیل‌کرده ایجاد کنند. علیرغم ناتوانی شهر در تهیه ساختمان، هال ساختمان خود را برای اداره مدرسه به امانت داد. تا زمان مرگش در سال ۱۸۰۷، هال به کار برای حقوق سیاهان و به‌طور کلی پیشرفت جامعه سیاهان ادامه داد. جامعه آزاد آفریقایی. در سال۱۷۸۷، ریچارد آلن و آبسالوم جونز، وزیران سیاه پوست پنسیلوانیا، انجمن آزاد آفریقایی پنسیلوانیا را تشکیل دادند. هدف
آزاد آفریقایی پنسیلوانیا را تشکیل دادند. هدف این سازمان ایجاد کلیسایی بود که عاری از محدودیت‌های یک مذهب باشد و راه را برای ایجاد عبادتگاهی منحصر به جامعه سیاهان هموار کند. آنها با ایجاد کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس در سال ۱۷۹۳ در انجام این کار موفق بودند. آلن به دنبال اعتقادات خود مبنی بر اینکه عبادت باید با صدای بلند و صریح باشد، دو سال بعد سازمان را ترک کرد. او بعداً فرصتی یافت تا کشیش کلیسا شود، اما این پیشنهاد را رد کرد و آن را به جونز سپرد. این جامعه خود یک سازمان خیریه به یاد ماندنی بود که به
جامعه خود یک سازمان خیریه به یاد ماندنی بود که به اعضای خود اجازه می‌داد با سایر شرکای تجاری خود ارتباط اجتماعی برقرار کنند و در تلاش برای بهبود جامعه سیاهان باشند. فعالیت‌های آن به عنوان یک رشد انگیزشی برای شهر عمل کرد و الهام بخش بسیاری از جوامع سیاه‌پوست دیگر شد. علاوه بر این، جامعه آزاد آفریقایی به دلیل کمک‌های خود در طول همه‌گیری تب زرد در سال ۱۷۹۳ به خوبی شناخته شد. کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس در فیلادلفیا. کلیسای آفریقایی یا کلیسای اسقفی آفریقایی سنت توماس فیلادلفیا، پنسیلوانیا، در سال ۱۷۹۲ برای
سنت توماس فیلادلفیا، پنسیلوانیا، در سال ۱۷۹۲ برای کسانی که تبار آفریقایی داشتند، به عنوان یک کلیسای پرورش دهنده تأسیس شد. در آغاز تأسیس کلیسا، جلسات آن در خانه‌ها و مدارس محلی برگزار می‌شد. یکی از بنیانگذاران انجمن آفریقای آزاد، اولین کشیش اسقفی با تبار آفریقایی آمریکایی، آبسالوم جونز بود. خانه اصلی کلیسا در خیابان ۵ ادلفی در فیلادلفیا، محل فعلی سنت جیمز، ساخته شد و در ۱۷ ژوئیه ۱۷۹۴ وقف شد. کلیسا و اعضای آن نقش کلیدی در جنبش ضد برده داری و حقوق برابر در دهه ۱۸۰۰ ایفا کرده‌اند. سنت توماس از سال ۱۹۶۰ در جنبش
۱۸۰۰ ایفا کرده‌اند. سنت توماس از سال ۱۹۶۰ در جنبش حقوق مدنی محلی و ملی از طریق همکاری با انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP)، اتحادیه اسقف‌های سیاه پوست، مرکز صنعتی سازی فرصت‌ها (OIC) مشارکت داشته‌است. مهم‌تر از همه، این جنبش در خط مقدم حرکت برای حفظ دانش و ارزش حضور سیاه پوستان در کلیسای اسقفی بوده‌است. امروزه، این سنت با عضویت در تعدادی از وزارتخانه‌ها مانند تشکیلات مسیحی، گروه کر انجیل، گروه جاز، انجمن مردان، جوانان بزرگسالان و وزارتخانه‌های جوانان، مدرسه کلیسا، وزارت بهداشت، وزارت مراقبت، و یک برنامه
کلیسا، وزارت بهداشت، وزارت مراقبت، و یک برنامه چوپانی در حال رشد می‌باشد. قرن ۲۰. مارکوس گاروی. مارکوس گاروی مردم آفریقا را در سراسر جهان تشویق کرد تا به نژاد خود افتخار کنند و زیبایی را در نوع خود ببینند. این شکل از ناسیونالیسم سیاه بعدها به عنوان گاروییسم شناخته شد. ایده اصلی گاروییسم این بود که مردم آفریقا در هر بخش از جهان یک مردم هستند و اگر تفاوت‌های فرهنگی و قومی خود را کنار نگذارند و تحت تاریخ مشترک خود متحد نشوند، هرگز پیشرفت نخواهند کرد. او به شدت تحت تأثیر آثار قبلی بوکر تی واشینگتن، مارتین
شدت تحت تأثیر آثار قبلی بوکر تی واشینگتن، مارتین دلانی و هنری مک نیل ترنر قرار گرفت. گاروی از مغناطیس شخصی خود و درک روان‌شناسی سیاهان و «روان‌شناسی مقابله» برای ایجاد جنبشی استفاده کرد که سیاهان بورژوا را برای ذهن و روح آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به چالش کشید. بازگشت مارکوس گاروی به آمریکا به تمایل او برای ملاقات با مردی که بیش از همه الهام بخش او بود، بوکر تی. واشینگتن، مربوط می‌شد، اما گاروی به موقع برای ملاقات با بوکر تی واشینگتن برنگشت. با وجود این، گاروی با تلاش‌های خود به جلو حرکت کرد و دو سال بعد،
با تلاش‌های خود به جلو حرکت کرد و دو سال بعد، یک سال پس از مرگ بوکر تی واشینگتن، سازمانی مشابه را در آمریکا تأسیس کرد که به نام انجمن بهبود سیاهپوستان متحد نامیده می‌شود. ملت اسلام. والاس دی فرد، «ملت اسلام» را در دهه ۱۹۳۰ تأسیس کرد. والاس دی فرد الیجا محمد را شاگرد خود کرد که بعداً رهبر سازمان شد. اساس این گروه بر این باور بود که مسیحیت منحصراً یک دین سفیدپوست است که در دوران برده‌داری به سیاه‌پوستان تحمیل شده بود و تبلیغ می‌کرد که اسلام دین اصلی سیاه‌پوستان است. الیاس محمد با انحراف از جریان اصلی اسلام،
است. الیاس محمد با انحراف از جریان اصلی اسلام، تعلیم داد که والاس دی فرد یک مسیحی است و خود او از طرف خدا فرستاده شده‌است تا سیاهان را برای برتری جهانی و نابودی «شیطان سفید» آماده کند. «ملت اسلام» خودکفایی اقتصادی را برای سیاه پوستان ترویج کرد و به دنبال ایجاد یک ملت سیاه پوست جداگانه در جورجیا، آلاباما و می‌سی‌سی‌پی بود. اعضای امت اسلام به مسلمانان سیاه پوست معروف هستند. همان‌طور که این گروه بیشتر با شخصیت‌های عمومی مانند مالکوم ایکس به عنوان سخنرانان آن معروف می‌شد، توجه بیگانگان به آن افزایش یافت. در
معروف می‌شد، توجه بیگانگان به آن افزایش یافت. در سال ۱۹۵۹، این گروه موضوع مستندی به نام "نفرت تولید" کرد، شد که توجه منفی رسانه‌ها را به خود جلب کرد. هنگامی که الیاس محمد درگذشت، پسرش واریث به عنوان رهبر سازمان جانشین او شد. او تحت تأثیر خروج مالکوم ایکس، «ملت اسلام» را به اسلام سنی ارتدکس تبدیل کرد و نام این سازمان را به جامعه جهانی اسلام در غرب و بعداً مأموریت مسلمانان آمریکا تغییر داد و در نهایت ناسیونالیسم سیاهان را کنار گذاشت. در سال ۱۹۸۵، محمد رسماً استعفا داد و هیئت مسلمانان آمریکا را منحل کرد و
استعفا داد و هیئت مسلمانان آمریکا را منحل کرد و پیروان خود را به سازمان‌های اصلی مسلمان هدایت کرد. چند تن از اعضای سابق «ملت اسلام»، از جمله سیلیاس محمد و برادر الیاس محمد، جان محمد، گرویدن به ارتدکس را رد کردند و دو سازمان جدید را تشکیل دادند که نام اصلی «ملت اسلام» و آموزه‌های الیاس محمد را حفظ کردند. پس از مالکوم ایکس به عنوان رهبر مسلمانان نیویورک، لوئیس فراخان برجسته‌ترین سخنگوی «ملت اسلام» شد و سومین «ملت اسلام» را در سال ۱۹۷۸ تأسیس کرد. فراخان که تشکیلات خود را با هزاران طرفدار آغاز کرد، شهرت ملی
خود را با هزاران طرفدار آغاز کرد، شهرت ملی خود را دوباره تثبیت کرد و در نهایت مسجد سابق الیجا محمد در شیکاگو را خریداری کرد تا آن را به عنوان مقر سازمان بازسازی کند. فراخان سازمان را در سطح بین‌المللی گسترش داد و شعبه‌هایی را در انگلستان، فرانسه، غنا و جزایر کارائیب باز کرد، با کشورهای مسلمان خارجی روابط برقرار کرد و با معمر القذافی، دیکتاتور لیبی ارتباط برقرار کرد. او با حمایت از مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۹۸۸ جسی جکسون، و ترویج اصلاحات اجتماعی در جوامع آفریقایی-آمریکایی، شهرت خود را
اجتماعی در جوامع آفریقایی-آمریکایی، شهرت خود را تقویت کرد. پس از یک تجربه نزدیک به مرگ در سال ۲۰۰۰، فراخان به دنبال تقویت روابط با سایر گروه‌های اقلیت نژادی ایالات متحده در نهایت نقش خود را در «ملت اسلام» کاهش داد. مرکز حقوقی فقر جنوب، «ملت اسلام» را به عنوان گروهی نفرت‌انگیز طبقه‌بندی می‌کند و می‌گوید: «الاهیات آن مبنی بر برتری ذاتی سیاه‌پوستان بر سفیدپوستان و لفاظی‌های عمیقاً نژادپرستانه، یهودی‌ستیزانه و ضد دگرباشان جنسی رهبران آن، موقعیت برجسته‌ای را برای «ملت اسلام» به ارمغان آورده‌استن». مالکوم ایکس.