payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جیسون استنلی (به انگلیسی: Jason Stanley؛ زاده ۱۹۶۹) فیلسوف آمریکایی است که استاد ژاکوب اوروسکی، در رشته فلسفه در دانشگاه ییل است. او بیش‌تر به‌خاطر مشارکت‌هایش در فلسفه زبان و معرفت‌شناسی شناخته می‌شود، که اغلب از حوزه‌های دیگر، از جمله زبان‌شناسی و علوم شناختی، استفاده می‌کند، و بر آن تأثیر می‌گذارد. "استنلی" در کار اخیر خود، ابزارهایی را از فلسفه زبان و معرفت‌شناسی برای پاسخ‌گویی به مسائل فلسفه سیاسی، به‌ویژه در کتابش «"چگونه پروپاگاندا کار می‌کند»" (۲۰۱۵)، آورده‌است. جوانی و تحصیل. "استنلی" در شمال
آورده‌است. جوانی و تحصیل. "استنلی" در شمال نیویورک در خانواده‌ای یهودی بزرگ شد، و از دبیرستان کورکوران در سیراکوس نیویورک فارغ‌التحصیل شد. در دوران دبیرستان، به‌مدت یک سال در لونن آلمان به‌عنوان بخشی از «تبادل جوانان کنگره-بوندستاگ» تحصیل کرد. او در دانشگاه ایالتی نیویورک در بینگهامتون ثبت نام کرد و در آن‌جا فلسفه زبان را زیر نظر جک کامینسکی خواند. در سال ۱۹۸۷ به دانشگاه توبینگن منتقل شد، اما در سال ۱۹۸۸ به دانشگاه ایالتی نیویورک بازگشت؛ این‌بار به دانشگاه استونی بروک. در آن‌جا زیر نظر پیتر لودلو و ریچارد
استونی بروک. در آن‌جا زیر نظر پیتر لودلو و ریچارد لارسون به مطالعه فلسفه و زبان‌شناسی پرداخت. استنلی مدرک کارشناسی خود را در می ۱۹۹۰ دریافت کرد و در ژانویه ۱۹۹۵ دکترای خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست با رابرت استالناکر به‌عنوان مشاور پایان‌نامه اخذ کرد. زندگی حرفه‌ای. "استنلی" پس از دریافت دکترای خود، شغلی را به‌عنوان مدرس حقوق‌بگیر در دانشگاه کالج آکسفورد پذیرفت. او به نیویورک بازگشت و تا سال ۲۰۰۰ در دانشگاه کرنل تدریس کرد. بعد به‌عنوان دانشیار فلسفه در دانشگاه میشیگانمنصوب شد. در سال ۲۰۰۴ به بخش فلسفه در
میشیگانمنصوب شد. در سال ۲۰۰۴ به بخش فلسفه در دانشگاه راتگرز نقل مکان کرد، و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳ در آن‌جا تدریس کرد. در مارس ۲۰۱۳ کرسی استادی را در دانشگاه ییل پذیرفت. او نویسنده پنج کتاب است، از جمله «"چگونه پروپاگاندا کار می‌کند»" (2015) و «"چگونه فاشیسم کار می‌کند»" (۲۰۱۸). آثار "استنلی" به‌عنوان فیلسوف زبان و مرجعی در تبلیغات ودروغ‌گویی سیاسی حکومتی و فاشیسم، اغلب سیاست معاصر و امور خارجی را از دریچه آلمان نازی و هولوکاست می‌نگرد. او در سال 2018 و ۲۰۲۱ با واکس مدیا، در سال ۲۰۲۰ با ان‌پی‌آر؛ در سال ۲۰۲۰
واکس مدیا، در سال ۲۰۲۰ با ان‌پی‌آر؛ در سال ۲۰۲۰ با کی‌سی‌آردابلیو در لس آنجلس، و در سال ۲۰۲۱ با "" در بوستون مصاحبه کرده‌است. زندگی شخصی. والدین "استنلی"، هر دو از اروپا به ایالات متحده مهاجرت کردند- پدرش در سال ۱۹۳۹، از آلمان و مادرش از لهستان. او در شمال ایالت نیویورک بزرگ شد. او نوه است، که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸، ۴۱۲ نفر را از اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها آزاد کرد. استنلی پیشینه یهودی خود را این‌گونه توصیف می‌کند که نوشته‌هایش در مورد فاشیسم را آگاه می‌کند: «برای من یهودیت به‌معنای تعهد من به توجه در
«برای من یهودیت به‌معنای تعهد من به توجه در برابری و حقوق گروه‌های اقلیت است.» جوایز. کتاب «"دانش و علایق عملی»" او در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه کتاب شد. در سال ۲۰۱۶، برای کتاب «"چگونه پروپاگاندا کار می‌کند»،" جایزه پروس در فلسفه را دریافت کرد.
کشتن نوزادان دختر () کشتن عمدی دختران تازه متولد شده‌است. در کشورهایی که سابقه نوزادکشی دختران را دارند، عمل مدرن سقط جنین بر پایه جنسیت اغلب به عنوان مبحثی مرتبط مورد بحث قرار می‌گیرد. کشتن نوزادان دختر عامل اصلی نگرانی در چندین کشور مانند چین، هند و پاکستان است. استدلال شده‌است که جایگاه پایین زنان در جوامع مردسالار سبب سوگیری علیه زنان می‌شود. در سال ۱۹۷۸، لایلا ویلیامسون، انسان‌شناس، در خلاصه‌ای از داده‌هایی که در مورد گستردگی کودک‌کشی گردآوری کرده بود، دریافت که نوزادکشی در همه قاره‌ها رخ داده و توسط
دریافت که نوزادکشی در همه قاره‌ها رخ داده و توسط گروه‌هایی از شکارچیان تا جوامع بسیار توسعه‌یافته امروزی انجام شده‌است. این رویه به عنوان یک استثنا، در همه جا امری عادی بوده‌است. این عمل در میان مردم بومی استرالیا، شمال آلاسکا و جنوب آسیا ثبت شده و باربارا میلر استدلال می‌کند که این عمل - حتی در جهان غرب - «تقریباً فراگیر» است. میلر معتقد است که کشتن نوزادان دختر در مناطقی که زنان در آن به شغل کشاورزی مشغول نیستند و مناطقی که در آنها دادن جهیزیه معمول است، امری عادی است. چارلز داروین در سال ۱۸۷۱ در کتاب
امری عادی است. چارلز داروین در سال ۱۸۷۱ در کتاب "تبار انسان و گزینش در ارتباط با جنسیت" نوشت که این عمل در میان قبایل بومی استرالیا رایج بود. نوزادکشی دختر نیز ارتباط تنگاتنگی با کمبود آموزش و نرخ بالای فقر دارد، که بیان می‌دارد چرا در مناطقی مانند هند، پاکستان و غرب آفریقا شایع است. تحقیقی که توسط مرکز تحقیقات پیو بر اساس داده‌های دولت هند انجام شد، برآورد می‌کند که دست‌کم ۹ میلیون زن را در دوره ۲۰۰۰–۲۰۱۹ در هند «مفقود» هستند. در سال ۱۹۹۰، آمارتیا سن که در مجله "نقد کتاب نیویورک" مقاله می‌نویسد، «برآورد
مجله "نقد کتاب نیویورک" مقاله می‌نویسد، «برآورد نمود که ۱۰۰ میلیون زن، کمتر از آنچه انتظار می‌رفت، در آسیا وجود دارد، و این تعداد زن «گمشده» بی‌صدا داستان وحشتناکی را برایمان بیان می‌کنند. نابرابری و بی‌توجهی منجر به مرگ‌ومیر بیش از حد زنان می‌شود». در ابتدا نظر آمارتیا سن در مورد سوگیری جنسیتی مورد اعتراض قرار گرفت و گفته شد که هپاتیت ب علت تغییر در نسبت جنسی انسانی است. با این حال اکنون به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است که کمبود عددی در سراسر جهان در زنان به دلیل سقط جنین‌های انتخابی، نوزادکشی و بی‌توجهی [به
سقط جنین‌های انتخابی، نوزادکشی و بی‌توجهی [به دختران] است. وقوع منطقه‌ای. چین. چین سابقه ۲۰۰۰ ساله در کشتن نوزادان دختر دارد. مبلغان مسیحی پس از ورد به چین در اواخر قرن شانزدهم، دریافتند که نوزادکشی دختر در حال انجام است - نوزادان تازه متولد شده در رودخانه‌ها یا روی تل زباله می‌انداختند. در قرن هفدهم، ماتئو ریتچی متئو ریچی نوشته‌است که این عمل در چندین استان چین رخ داده و دلیل اصلی این عمل فقر بوده‌است. در چین قرن نوزدهم، کشتن نوزادان دختر رواج داشت. شرحی از متون دودمان چینگ شیوع «نی نو» («غرق کردن
شرحی از متون دودمان چینگ شیوع «نی نو» («غرق کردن دختران») را برملا می‌کند، و غرق کردن روش رایجی بود که برای کشتن کودکان مؤنث استفاده می‌شد. روش‌های دیگر شامل خفه‌کردن و محرومیت غذایی تا مرگ بود. گذاشتن کودک در معرض عوامل طبیعی روش دیگری برای کشتن یک نوزاد بود: کودک را در سبدی می‌گذاشتند و سپس آن را در درختی قرار می‌دادند. صومعه‌های بودایی «برج‌های بچه» برای مردم ایجاد کردند تا کودکان را در آنجا رها کنند. با این حال مشخص نیست که آیا کودکان برای فرزندخواندگی رها می‌شدند یا اینکه پیشتر مرده بودند و برای دفن
رها می‌شدند یا اینکه پیشتر مرده بودند و برای دفن در آنجا گذاشته می‌شدند. در سال ۱۸۴۵ در استان جیانگشی، یک مبلغ مذهبی نوشت که این کودکان تا دو روز در معرض عوامل محیطی زنده ماندند و کسانی که از آنجا می‌گذشتند هیچ توجهی نمی‌کردند. در بیشتر استان‌های چین در طول قرن نوزدهم، کشتن نوزادان دختر انجام می‌شد. در سال ۱۸۷۸، مبلغ یسوعی فرانسوی «گابریل پالاتر» اسنادی را از ۱۳ استان در این باره جمع‌آوری کرد، و در «سالنامه دوران مقدس کودکی» نیز شواهدی از کودک کشی در شانشی و سیچوآن ثبت شده‌است. بر پایهٔ اطلاعات
در شانشی و سیچوآن ثبت شده‌است. بر پایهٔ اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط پالاتر، این عمل به‌طور گسترده در استان‌های جنوب شرقی و در منطقه رودخانه یانگ‌تسه سفلی شیوع داشت. در چین، نوزادکشی دختر عملی کاملاً مقبول و قابل چشم‌پوشی نبود. بودیسم به‌ویژه در محکوم نمودن این عمل بسیار جدی و کاری بود. بودایی‌ها نوشتند که کشتن دختران جوان کارمای بدی به همراه خواهد داشت. برعکس، کسانی که جان یک دختر جوان را از طریق مداخله یا از طریق اهدای هدایای مالی یا غذا نجات می‌دهند، کارمای خوبی به دست می‌آورند که منجر به زندگی مرفه، عمر
خوبی به دست می‌آورند که منجر به زندگی مرفه، عمر طولانی و موفقیت برای پسرانشان می‌شود. با این حال، اعتقاد بودایی‌ها به تناسخ به این معنی بود که مرگ یک نوزاد، پایان کار نیست، زیرا کودک دوباره متولد می‌شود. این باور احساس گناه ناشی از نوزادکشی دختر را کاهش می‌داد. نگرش کنفوسیوسی نسبت به کشتن نوزادان دختر متناقض بود. تقوای فرزندی کنفوسیوسی با بها دادن به سن بالا نسبت به جوانی، ارزش کودکان را کاهش می‌داد. تأکید کنفوسیوس بر خانواده منجر به افزایش جهیزیه شد که به نوبه خود منجر به گران‌تر شدن هزینه‌های داشتن یک
نوبه خود منجر به گران‌تر شدن هزینه‌های داشتن یک دختر نسبت به پسر گردید و سبب شد خانواده‌ها احساس کنند که نمی‌توانند از پس هزینه‌های دختر داشتن بربیایند. رسم کنفوسیوس برای نگه داشتن پسر در کنار خانواده به این معنا بود که پولی که برای تربیت دختر به همراه جهیزیه خرج می‌شود، هنگام ازدواج دختر و با رفتن او به خانواده‌ای دیگر از بین می‌رود و به این ترتیب دختران را «کالای زیان‌ده» می‌نامیدند. برعکس، باور کنفوسیوسی رِن باعث شد تا روشنفکران کنفوسیوسی از این ایده حمایت کنند که کشتن نوزادان دختر کاری نادرست است و این
کنند که کشتن نوزادان دختر کاری نادرست است و این عمل تعادل بین یین و یانگ را برهم می‌زند. یک مقاله سفید منتشرشده توسط دولت چین در سال ۱۹۸۰ بیان کرد که کشتن نوزادان دختر یک «عمل شیطانی فئودالیستی» است. موضع رسمی دولت در مورد این عمل این است که این کار دوران فئودالی به‌جا مانده و نتیجه سیاست‌های تک‌فرزندی دولت چین نیست. با این حال جینگ بائو-نی استدلال می‌کند که «غیرقابل تصور» است که باور کنیم هیچ ارتباطی بین سیاست‌های تنظیم خانواده دولتی و کشتن نوزادان دختر وجود ندارد. عربستان پیش از اسلام. برخی آیات قرآن —
ندارد. عربستان پیش از اسلام. برخی آیات قرآن — خاصه اسراء۳۱ و تکویر۸–۹ — دربارهٔ کشتن نوزادان هستند؛ سورهٔ تکویر می‌گوید در آخرالزمان از دختر مدفون (در متن قرآن مشخص نیست این دختر زنده‌به‌گور شده باشد) پرسیده می‌شود به چه گناهی کشته شد. سورهٔ اسراء نیز فرمان می‌دهد نوزادان را از روی فقر نکشید. ولی براینر معتقد است اسراء۳۱ بخشی از مجموعهٔ بزرگ‌تر آیات ۲۲–۳۹ همان سوره است و این آیات نسخهٔ اسلامی ده فرمان موسی هستند (سفر لاویان ۱۸:۲۱ فرمان می‌دهد فرزندانتان را برای مولوخ نکشید). آنگلیکا نویورت نیز اشاره به
را برای مولوخ نکشید). آنگلیکا نویورت نیز اشاره به دخترِ مدفون را شبیه به شعری منسوب به افرایم سوری، شاعر مسیحی سریانی، دربارهٔ رفتار کودک مدفونی با مادرش در آخرالزمان می‌داند: هند. دادن جهیزیه در هند یکی از دلایل ذکر شده برای کشتن نوزادان دختر است؛ جهیزیه دادن طی یک بازهٔ زمانی طولانی که چندین سده رادر بر می‌گیرد، جزئی از فرهنگ هند شده‌است. اگرچه دولت اقداماتی را برای لغو نظام جهیزیه انجام داده‌است، اما این رویه همچنان ادامه دارد و برای خانواده‌های فقیرتر در مناطق روستایی، دلیل کشتن نوزادان دختر و سقط
در مناطق روستایی، دلیل کشتن نوزادان دختر و سقط انتخابی جنین مؤنث را به ترس از ناتوانی در تهیه جهیزیه مناسب و سپس طرد شدن از نظر اجتماعی نسبت می‌دهند. در سال ۱۷۸۹، در زمان استعمار بریتانیا در هند، دولت بریتانیا متوجه شد که کشتن نوزادان دختر در اوتار پرادش آشکارا به رسمیت شناخته شده‌است. نامه ای از یک قاضی که در این دوره در شمال غربی هند مستقر بود، از این واقعیت سخن می‌گوید که به‌مدت چند صد سال، هیچ دختری در پایگاه‌های راجه‌های ماین پوری بزرگ نشده بود. با این وجود، در سال ۱۸۴۵، حاکم آن زمان پس از مداخله یک
وجود، در سال ۱۸۴۵، حاکم آن زمان پس از مداخله یک مأمور مالیاتی منطقه به نام آنوین، دختری را زنده نگه داشت. بررسی تحقیقات نشان داده‌است که اکثر نوزادکشی‌های دختر در هند در طول دوره استعمار، بیشتر در شمال غرب آن کشور رخ داده‌است، و اگرچه همه گروه‌ها این عمل را انجام نداده‌اند، اما در واقع عملی فراگیر بوده‌است. در سال ۱۸۷۰، پس از بررسی‌های مقام‌ها و مأموران بریتانیا، این عمل، طی «قانون پیشگیری از کشتن نوزادان دختر»، مصوب ۱۸۷۰، غیرقانونی اعلام شد. به گفته دونا فرناندس، فعال حقوق زنان، برخی از رسم و روال‌ها آن
فرناندس، فعال حقوق زنان، برخی از رسم و روال‌ها آن چنان عمیق در فرهنگ هند تنیده شده‌است که «تقریباً غیرممکن است کنار گذاشته شوند» و او گفته‌است که هند در معرض نوعی «نسل‌کشی زنان» است. سازمان ملل اعلام کرده‌است که هند مرگبارترین کشور برای دختران است و در سال ۲۰۱۲ احتمال مرگ کودکان دختر بین ۱ تا ۵ سال ۷۵ درصد بیشتر از پسران هم سن بود. گروه حقوق کودکان سی.آر. وای تخمین زده‌است که از ۱۲ میلیون تولد سالانه نوزادان دختر در هند، ۱ میلیون در اولین سال زندگی خود خواهند مرد. در زمان حکومت بریتانیا، عمل نوزادکشی دختر
مرد. در زمان حکومت بریتانیا، عمل نوزادکشی دختر در ایالت تامیل نادو هند در میان کالارها و توداها گزارش شد. در ژوئن ۱۹۸۶ "ایندیا تودی" در مقاله اصلی خود «"زاده‌شده برای مرگ"» گزارش کرد که نوزادکشی دختر هنوز در اوسیلامپاتی در جنوب تامیل نادو در حال انجام است. این عمل بیشتر در میان کاست غالب منطقه، یعنی «کالارها» رایج بود. پاکستان. علیرغم اینکه این عمل طبق قوانین اسلامی قابل مجازات است، مواردی از نوزادکشی دختر در پاکستان به دلایلی وجود داشته‌است، به‌عنوان مثال، کودکانی که خارج از زناشویی رسمی متولد شده و سپس
کودکانی که خارج از زناشویی رسمی متولد شده و سپس برای جلوگیری از انگ نامشروعی کشته شده‌اند. پاکستان هنوز یک کشور مردسالار است و جامعه ای پدرسالار باقی مانده‌است. علاوه بر این، پسران خانواده تحت رفتار ترجیحی قرار می‌گیرند و قبل از دختران، غذا و مراقبت‌های پزشکی دریافت می‌کنند. داشتن فرزند خارج از ازدواج در پاکستان از نظر فرهنگی تابو است. زنان در چنین شرایطی نوزادان تازه‌به‌دنیا آمده را می‌کشند تا از شرم یا آزار و شکنجه فرار کنند. با این حال، نسبت کشته شدن نوزادان دختر در این موارد بسیار بیشتر از پسران است،
دختر در این موارد بسیار بیشتر از پسران است، زیرا پسران بسیار با ارزش‌تر هستند. نوزادکشی در پاکستان غیرقانونی است. با این حال، مردم این موارد را گزارش نمی‌کنند و در نتیجه تحقیقات و پیگیری پلیس ناممکن می‌شود. طبق گفتهٔ «کمیته ملی حق زندگی»، در سال ۲۰۱۷، تنها یک مورد نوزادکشی در پاکستان گزارش شد، اما در واقع ۳۴۵ نوزاد در پایتخت پاکستان از ژانویه ۲۰۱۷ تا بهار ۲۰۱۸ مرده پیدا شدند. لیختن‌اشتاین. لیختن‌اشتاین با وجود داشتن جمعیتی ۴۰۰۰۰ نفری، با نرخ ۱۲۶ نوزاد پسر به ازای هر ۱۰۰ نوزاد دختر، در صدر فهرست کشورهایی
به ازای هر ۱۰۰ نوزاد دختر، در صدر فهرست کشورهایی قرار دارد که نسبت‌های جنسی ناهنجار دارند. در مورد صحت این داده‌ها تردید قابل توجهی وجود دارد زیرا لیختن اشتاین سقط جنین را جرمی کیفری در نظر می‌گیرد و علاوه بر این، به دلیل کوچک بودن حجم نمونه، احتمال اشتباه در جمع‌آوری داده‌ها وجود دارد. با این حال، ترجیح مردان در لیختن اشتاین از طریق آمارهایی مانند این واقعیت که زنان تقریباً ۱۶٫۵ درصد کمتر از همتایان مرد خود درآمد دارند و همچنین تنها حدود ۱۲ درصد از کرسی‌های پارلمان را تا سال ۲۰۲۱ اشغال می‌کنند، مشهود است.
پارلمان را تا سال ۲۰۲۱ اشغال می‌کنند، مشهود است. همچنین اعطای حق رای به زنان تا سال ۱۹۸۴ به تأخیر افتاد. در حالی که لیختن‌اشتاین متعهد به تشویق توانمندسازی زنان و برابری جنسیتی است، فقدان قوانین ویژه برای مقابله با نوزادکشی زنان محسوس است. اجتماعی-اقتصادی. حذف زنان از جهتی مشکل ساز است، زیرا این امر تعداد زنانی را که می‌توانند بچه دار شوند کاهش می‌دهد. این موضوع همچنین با احساس ارزشمندی زنانه مغایر است، زیرا خانواده‌هایی که می‌خواهند نوزادان دختر را محو کنند به دختران جوان جامعه خود می‌آموزند که نسبت به
به دختران جوان جامعه خود می‌آموزند که نسبت به جنس مخالف پست‌تر هستند و این موضوع احتمال مواجه این دختران را با ظلم و ستم و دسترسی کمترشان به مشاغل را افزایش می‌دهد. نظام جهیزیه بر خانواده‌ها و خط فقر اثر می‌گذارد، زیرا برخی خانواده‌ها که درآمدی کمتر از حداقل دستمزد دارند، برای تأمین جهیزیه با مشکل مواجه هستند. مطابق داده‌های سال ۲۰۱۷، زنان پاکستانی کمتر از همتایان مرد خود درآمد و کمتر از صد روپیه در ماه درآمد داشتند، و اغلب قادر به دریافت آموزشی نیستند که به آنها اجازه دهد ساعات کار و حقوق بهتری داشته
که به آنها اجازه دهد ساعات کار و حقوق بهتری داشته باشند. برخی نیز فقط به کار در خانه محدود می‌شوند، در حالی که مردان مجاز به انجام بیشتر امور زراعی و گله داری هستند. در بسیاری از کشورها، کشتن نوزادان دختر با مبارزات اجتماعی-اقتصادی همراه است. مطالعه‌ای که در هند انجام شد، سه دلیل اجتماعی-اقتصادی مرتبط با نوزادکشی دختران را نشان داد. این بررسی نشان داد که کاروری اقتصادی ایجاب می‌کند که خانواده‌ها برای پسران بیشتر از دختران ارزش قائل باشند، زیرا پسران می‌توانند کار کنند و پول به خانه بیاورند. با توجه به
کار کنند و پول به خانه بیاورند. با توجه به فاکتور سودمندی اجتماعی-فرهنگی در کشتن نوزادان دختر، برای بسیاری از فرهنگ‌ها داشتن پسر در خانواده برای انتقال میراث خانواده الزامی است. در کشتن نوزادان دختر عوامل مذهبی نیز دخیل هستند. بسیاری بر این باورند که مردان تنها کسانی هستند که می‌توانند خرج و مخارج زندگی را تأمین کنند و پسران مشعلی برای برافروختن آتش تشیع جنازه والدین درگذشتهٔ خود و کمک به نجات روح آنان هستند. راه‌حل‌ها/برنامه‌ها. سازمان‌های مردم‌نهاد توسعه (NGDOs) سیاست‌های آگاهی جنسیتی دارند که برای
(NGDOs) سیاست‌های آگاهی جنسیتی دارند که برای جلوگیری از تبعیض زنان در سراسر جهان طراحی شده‌اند. این سازمان‌های غیردولتی در تلاش برای آموزش کارکنان و نیروهای کار در مورد چالش‌های مبرمی که زنان در جامعه با آن روبرو هستند، به شرکت‌ها بزرگ نزدیک می‌شوند. به غیر از افزایش آموزش در این زمینه، یکی دیگر از راه کارهای قابل توجه برای کشتن نوزادان دختر، هدف قرار دادن نظام جهیزیه است. بسیاری از جوامع با تولد کودکان دختر به دلیل هزینه سنگین جهیزیه که برای یک زن باید متحمل شوند، مشکل دارند؛ بنابراین، ریشه‌کن کردن نظام
شوند، مشکل دارند؛ بنابراین، ریشه‌کن کردن نظام جهیزیه با کاهش بار مالی خانواده‌ها، می‌تواند به‌طور بالقوه ارجحیت ظاهری فرزندان پسر و همچنین نرخ نوزادکشی دختران را کاهش دهد. یکی دیگر از راه‌های کاهش کشتن نوزادان دختر، ارائه انگیزه به خانواده‌ها برای تولد دختر است. «طرح حمایت از کودکان دختر هند» یکی از این طرح‌ها است که با ارائه حمایت مالی برای خانواده‌ها در صورت به دنیا آمدن فرزندان دختر و حمایت بیشتر از خانواده‌هایی که فرزندانشان را برای تحصیل می‌فرستند، دخترزایی را تشویق می‌کند. این امر نرخ سواد زنان را
را تشویق می‌کند. این امر نرخ سواد زنان را بهبود می‌بخشد و مشارکت زنان را در نیروی کار افزایش می‌دهد و نرخ کشتن نوزادان دختر را در کشورهای توسعه نیافته کاهش می‌دهد. اجرای آموزش جنسیت در مدارس و محیط کار، به بی‌سویی جنسیتی در جامعه می‌افزاید و ارزش زنان را افزایش می‌دهد. همدلی با حق رای زنان در کشورهایی که حقوق زنان را محدود می‌کنند، یکی دیگر از مبارزاتی است که زنان برای آزادی آن در کشور خود می‌جنگند. علاوه بر برابری جنسیتی در آموزش، تعلیم راه‌کارهایی به زنان که بتوانند از پسِ موقعیت‌هایشان برآیند، به آنها
که بتوانند از پسِ موقعیت‌هایشان برآیند، به آنها کمک خواهد کرد تا اعتماد به نفس خود را افزایش دهند و دانش و علایق خود را با فرزندان دختر خود منتقل کنند. یکی از عواقب نوزادکشی دختر این است که زنان جنسیت خود را بی‌ارزش می‌کنند. هنگامی که مادران فرزندان دختر خود را به دیگران می‌بخشند، این کار تنها منجر به ارائه تصویری ضعیف‌تر و بی‌ارزش‌تر از جنس زن می‌شود. احترام گذاشتن زنان به خودشان و دخترشان باعث افزایش ارزش زنان و درنهایت افزایش جمعیت آنان خواهد شد. ممکن است اجرای این تغییرات در جامعه به زمان زیادی نیاز
است اجرای این تغییرات در جامعه به زمان زیادی نیاز داشته باشد، اما بازنگری‌های اجتماعی فرآیندی کند است. تحصیلات، ارزش در زندگی، و اشتیاق به جنسیت، همه جنبه‌هایی از کاهش نوزادکشی دختران هستند. فراهم کردن مکان‌هایی برای رها کردن کودک دختر، مانند «طرح حمایت از کودک دختر»، در ظاهر گامی است به سوی تغییر. اما این برنامه فقط به در دسترس بودن و فرصت برای نوزادکشی دختر می‌افزاید. اجرایی کردن آموزش جنسیتی و یاد دادنِ ارزش زندگی به میزان زیادی الهام بخش تغییرات در جوامعی خواهد بود که در پایان دادن به چنین فرایند
جوامعی خواهد بود که در پایان دادن به چنین فرایند مذمومی مشارکت دارند. پیامدها و واکنش‌ها. در نتیجهٔ نرخ بالای کشتن نوزادان دختر در برخی کشورها، نسبت جنسی جمعیت به نفع جنس مذکر منحرف می‌شود. به گفته سازمان ملل، این مازاد مردان در جامعه، با افزایش نرخ کودک‌آزاری، خشونت خانگی، و قاچاق/ربودن عروس مطابقت دارد که تهدیدی جدی برای امنیت زنان در مناطق آسیب‌دیده‌است. این موضوع همچنین احتمال ابتلای زنان به بیماری‌های آمیزشی زیان‌آور را افزایش می‌دهد و بر زندگی آنها و همچنین بر میزان جمعیت تأثیر منفی می‌گذارد. به سبب
همچنین بر میزان جمعیت تأثیر منفی می‌گذارد. به سبب این مسائل نگران‌کننده، افزایش قابل توجهی در میزان مرگ‌ومیر مادران و افزایش وضعیت سلامت روان در میان زنان در این مکان‌ها وجود دارد. «مرکز کنترل دموکراتیک نیروهای مسلح در ژنو» (DCAF) در گزارش سال ۲۰۰۵ خود با عنوان «زنان در یک جهان ناامن» نوشت که در آن هنگام که تعداد تلفات جنگ کاهش یافته بود، یک «نسل‌کشی مخفی» علیه زنان انجام می‌شد. بر اساس گزارش این مرکز، کمبود جمعیتی زنانی که به دلیل مسائل مربوط به جنسیت جان خود را از دست داده‌اند، در همان حد ۱۹۱ میلیون نفری
را از دست داده‌اند، در همان حد ۱۹۱ میلیون نفری است که برآورد شده از همه درگیری‌ها و جنگ‌ها در قرن بیستم مرده باشند. در سال ۲۰۱۲، فیلم مستند «"نوزاد دختر است: مرگبارترین عبارت سه کلمه‌ای در جهان"» منتشر شد و در یکی از مصاحبه‌های آن، یک زن هندی ادعا کرد که هشت دخترش را کشته‌است.
«آرام باش» () ترانه‌ای از خواننده اهل نیجریه رما، از اولین آلبوم استودیویی او "دیوانه و گل رز" (۲۰۲۲) است که در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲ از طریق جونزینگ ورلد و ماوین به‌عنوان دومین تک‌آهنگ این آلبوم منتشر شد. این ترانه در سراسر اروپا وارد جداول فروش موسیقی شد و به رتبه یک در اولتراتاپِ بلژیک، ۴۰ آهنگ برتر هلند و ۱۰۰ تک‌آهنگ برتر هلند رسید. ریمیکس این ترانه با همراهی خوانندهٔ آمریکایی سلنا گومز در ۲۵ اوت ۲۰۲۲ منتشر شد. نسخه جدید نیز در جدول فروش آهنگ‌های "بیلبورد" آمریکا و نیز "بیلبورد" گلوبال رتبه یک را کسب کرد. این
و نیز "بیلبورد" گلوبال رتبه یک را کسب کرد. این ترانه به رتبهٔ هشتم جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید. پیش زمینه. در ۱۷ آگوست ۲۰۲۲، سلنا گومز عکسی از خود و رما را در رسانه‌های اجتماعی خود منتشر کرد و زیر آن را نوشت: «به‌زودی». ریمیکس یک هفته بعد منتشر شد.
دیوید آبرام (؛ زادهٔ ) فیلسوف، نویسنده، و بوم‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا، بوم‌شناس و فیلسوف آمریکایی است که بیشتر به خاطر آثارش در پیوند دادن سنت فلسفی پدیدارشناسی با مسائل زیست‌محیطی و بوم‌شناختی شناخته می‌شود. سایر کارها. از سال ۱۹۹۶ وی با حفظ استقلال آکادمیک خود در دانشگاه‌های مختلف جهان سخنرانی و تدریس کرده است. او در کتاب ۲۰۰۷ با عنوان «آینده‌نگرها» به عنوان ۱۰۰ رهبر الهام‌بخش قرن بیستم و همچنین توسط مجله اوتنه ریدر به عنوان یکی از صد فرد آینده‌نگر که در حال حاضر جهان را متحول می‌کنند، معرفی شد.
کیت دروز (به انگلیسی: Keith DeRose؛ زاده ۷ دسامبر ۱۹۵۴) یک فیلسوف آمریکایی است، که در دانشگاه ییل در نیوهیون، کنکتیکت تدریس می‌کند، و در حال حاضر استاد فلسفه بنیاد آلیسون است. او قبلاً در دانشگاه نیویورک و دانشگاه رایس تدریس می‌کرد. علایق "دروز" شامل معرفت‌شناسی، فلسفه زبان، فلسفه دین و تاریخ فلسفه است. او بیش‌تر به خاطر کارش در زمینه زمینه‌گرایی در معرفت‌شناسی، و برای پاسخش به مشکل سنتی شک‌گرایی، شناخته شده‌است. تحصیلات. "دروز" در سال ۱۹۸۴، با مدرک کارشناسی فلسفه از کالج کالوین فارغ‌التحصیل شد. سپس
فلسفه از کالج کالوین فارغ‌التحصیل شد. سپس دردانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس تحصیل کرد، و در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی‌ارشد، و در سال ۱۹۹۰ دکترا گرفت. پایان‌نامه او با نام «"دانش، امکان معرفتی و شک و تردید»" تحت‌نظر راجرز آلبریتون بود. "دروز" در دانشگاه کالیفرنیا برنده جایزه "رابرت ام یوست" برای پیشرفت در تدریس شد (۱۹۸۸)، و در سال ۱۹۹۰ "جایزه گریفین" را دریافت کرد، و در سال ۱۹۸۹، و بار دیگر در سال ۱۹۹۰، جایزه "مقاله کارنپ" را دریافت کرد.
توماس بری (; – ) کشیش کلیسای کاتولیک اهل ایالات متحده آمریکا بود. پژوهشگر تاریخ فرهنگی، مورخ فرهنگی، و محقق ادیان جهان، به ویژه ادیان شرقی بود. بعدها در حالی که تاریخ و فرگشت را مطالعه می‌کرد خود را «زمین‌شناس» نامید. او برچسب «الهیات» یا «بوم‌خداشناسی» را رد کرد و آن را بسیار محدود و توصیفی از مطالعات فرهنگی خود در تاریخ ادیان دانست. او در اوایل برای پاسخ به بحران فزاینده بحران آب و هوایی نیاز به «داستان جدید» فرگشت را در سال ۱۹۷۸ پیشنهاد کرد. در این مقاله او پیشنهاد کرد که درک عمیق از تاریخ و عملکرد جهان
او پیشنهاد کرد که درک عمیق از تاریخ و عملکرد جهان در حال تکامل یک الهام و راهنمای ضروری برای عملکرد مؤثر خود ما به عنوان افراد و به عنوان یک گونه است. زندگینامه. بری در سال ۱۹۱۴ از ویلیام و بس بری در گرینزبورو کارولینای شمالی متولد شد و سومین فرزند از ۱۳ فرزند خانواده بود. او در سال ۱۹۴۲ به عنوان کشیش منصوب شد و شروع به مطالعه تاریخ فرهنگی به ویژه ادیان جهان کرد. او با الهام از سابقه یک تجربه در دوران کودکی‌اش مجموعه‌ای از ۱۲ اصل را برای درک جهان توضیح داده است. این اصول مبتنی است بر این‌ که جهان، منظومه
است. این اصول مبتنی است بر این‌ که جهان، منظومه شمسی و سیاره زمین به خودی خود و در ظهور تکاملی خود، راز نهایی را تشکیل می‌دهند و وجود همه چیز از آنجا سرچشمه میگیرند. او دکترای تاریخ را از دانشگاه کاتولیک آمریکا، با پایان‌نامه‌ای در مورد فلسفه تاریخ دریافت کرد. مری ایولین تاکر در ادای احترام به بری گفت که کتاب‌های او رویای زمین، داستان جهان، و کار بزرگ راه ما به سوی آینده مباحث مهمی در مورد محیط زیست هستند. او دو کتاب پایانی جهان مقدس و آینده مسیحی و سرنوشت زمین را در سال ۲۰۰۹ به پایان رساند.
وندل بری (؛ زادهٔ ) شاعر، رمان‌نویس، نویسنده، کشاورز، و مؤلف (پدیدآور)، فعال جنبش زیست‌محیطی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
لئوناردو باف (; – ) کشیش کاتولیک، متخصص الهیات، نویسنده، و فیلسوف اهل برزیل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه زیست صحیح شده‌است.
تاراناکی () منطقه‌ای در غرب جزیره شمالی نیوزیلند است. نام این منطقه از عارضه جغرافیایی اصلی آن، کوه تاراناکی که یک آتشفشان چینه‌ای است، گرفته شده‌است. این آتشفشان گاهی به نام "کوه اگمونت" (Mount Egmont) نیز خوانده می‌شود. شهر نیوپلیموث مهم‌ترین شهر منطقه تاراناکی است. بخش نیوپلیموث بیش از ۶۵ درصد از جمعیت تاراناکی را در خود جای داده‌است. نیوپلیموث همراه با اینگلوود و وایتارا در شمال تاراناکی قرار دارد. شهرهای جنوبی تاراناکی نیز شامل هاورا، استراتفورد، التهام و اوپوناکه است. از سال ۲۰۰۵، تاراناکی از برند
و اوپوناکه است. از سال ۲۰۰۵، تاراناکی از برند تبلیغاتی "Like no other" استفاده کرده‌است.
دیوید فورمن (; – ) فیلم‌بردار، و طرفدار محیط زیست اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پیشاهنگی عقاب (پسران پیشاهنگ آمریکا) شده‌است.
وارویک فاکس (؛ زادهٔ ) فیلسوف اهل استرالیا است. او استاد بازنشسته فلسفه، دانشگاه مرکزی لنکشایر است، و کتاب‌های او عبارتند از: "به سوی یک بوم‌شناسی فراشخصی: توسعه مبانی جدید برای محیط‌گرایی"؛ "اخلاق و محیط ساخته شده" (ویرایشگر)، نظریه "اخلاق عمومی: انسان. روابط، طبیعت، و محیط ساخته شده"؛ و در "روزهای زیبایی مانند این: جستجوی فیلسوف برای عشق، کار، مکان، معنا، و مانند آن". زمینه‌های اصلی علاقه فلسفی او فلسفه محیطی، اخلاق عمومی (اصطلاحی که توسط فاکس ابداع و تعریف شده) و ماهیت زندگی درونی انسان‌ها و سایر حیوانات
شده) و ماهیت زندگی درونی انسان‌ها و سایر حیوانات است.
ادوارد گلداسمیت (; – ) طرفدار محیط زیست، فلسفه، نشر اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه زیست صحیح شده‌است.