payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجوزهای اتحادیه اروپا ("EUA") معامله می‌شود و در درجه‌های بعدی طرح حق انتشار در کالیفرنیا با مجوزهای کربن کالیفرنیا و طرح معاملات انتشارات نیوزلند در واحدهای نیوزلند (NZU) "معامله می‌شود." در ایالات متحده آمریکا یک بازار ملی برای کاهش باران اسیدی و تعداد زیادی بازارهای منطقه ای برای اکسیدهای نیتروژن وجود دارد. کاهش اخیر در انتشار گازهای گلخانه‌ای کالیفرنیا به مبادله اعتبارهای کربنی ارتباطی ندارد بلکه فاکتورهای دیگری مثل سیاست‌های بهره‌وری از انرژی را در بر می‌گیرد. حد انتشار در ایالت کالیفرنیا از حدهای
بر می‌گیرد. حد انتشار در ایالت کالیفرنیا از حدهای انتشار عادی بیشتر بوده و هست. تاریخچه. جامعه جهانی فرایند طولانی ساخت روش‌های داخلی و بین‌المللی مؤثر برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای (کربن دی‌اکسید، متان، اکسیدهای نیتروژن، هیدروفلورکربن‌ها و…) در مواجه با گرمایش جهانی و تبعاتش آغاز کرد. این فرایند برای اولین بار در ریو، برزیل در سال ۱۹۹۲ مبلادی هنگامی که ۱۶۰ کشور به UNFCCC به توافق رسیدند، شروع شد. UNFCC یک چارچوبی از اقداملت لازم برای جلوگیری از تغییر آب و هوا، ارایه می‌دهد. اثر طرح CAT در مقابله با
آب و هوا، ارایه می‌دهد. اثر طرح CAT در مقابله با آلودگی هوا برای اولین بار در تحقیقات شبیه‌سازی کامپیوتری از علم اقتصاد خرد در بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ میلادی شکل گرفت (توسط آلیسون بورتون و ویلیام سنجور) این مطالعات با استفاده از مدل‌های ریاضی برای شهرهای زیادی از منابع انتشار آلودگی آنان، استفاده کردند هر استراتژی کاهش «کم هزینه‌ترین روش» که توسط یک کامپیوتر طراحی شده بود، مقایسه می‌شود تا ترکیبی از کم هزینه‌ترین روش برای کاهش منابع برای رسیدن به هدف ایجاد شود. در هر مورد (هر شهر) کم هزینه‌ترین روش طبعاً
شود. در هر مورد (هر شهر) کم هزینه‌ترین روش طبعاً کم هزینه تر از هر روش کاهش آلودگی بود. توسعه طرح مبادلهٔ انتشار را می‌توان به ۴ مرحله در تاریخ نسبت داد: تجارت انتشار در اقتصاد. برای هر کشوری این امکان وجود دارد که انتشار آلودگی را با استفاده از روش کنترل و دستورالعمل (command-and-control) مثل مالیات‌های مستقیم و غیر مستقیم کاهش دهد. این روش به علت منحنی هزینه نهایی کاهش انتشار (Marginal Abatement Cost Curve) برای کشورهای مختلف، متفاوت است. این منحنی هزینه اضافه کردن هر واحد آلاینده را نشان می‌دهد. ممکن
اضافه کردن هر واحد آلاینده را نشان می‌دهد. ممکن است برای چین به اندازه ۲ دلار هزینه از بین بردن یک تن کربن دی‌اکسید باشد، در حالی که در نروژ یا آمریکا بسیار بیشتر است. بازارهای بین‌المللی معامله جواز انتشار برای بهره‌برداری از این بازار به وجود آمده‌اند. بازار و کم هزینه‌ترین روش. برخی اقتصادانان به استفاده ابزارهای بازاری مثل طرح مبادله انتشار برای محافظت از محیط زیست در مقابل قوانین دستور العمل و کنترل.این نوع قوانین به خاطر در نظر گرفتن اختلافات جغرافیایی و فناوری نقد می‌شوند و در عین حال غیر موثرند.
و فناوری نقد می‌شوند و در عین حال غیر موثرند. بعد از محدود کردن انتشار آلودگی توسط فرآیندی سیاسی در دولت‌ها، شرکت‌ها آزادند که راه کاهش انتشار آلودگی شان انتخاب کنند. دولت‌ها در صورت ناتوانی شرکت‌ها در محدود کردن انتشارشان طبق دستورالعمل مجازات می‌کنند. مثل دریافت غرامت‌هایی که هزینه تولید را برای شزکت‌ها زیاد می‌کنند. بنگاه‌ها معمولاً کم هزینه‌ترین روش برای مطابقت با قوانین آلودگی انتخاب می‌کنند. در یک سیستم مبادله انتشار، هر شرکت آلاینده شامل قانون شده و انعطاف پزیری این را دارد که مقرون به صرفه‌ترین
و انعطاف پزیری این را دارد که مقرون به صرفه‌ترین ترکیب از خرید یا فروش مجوزهای انتشار را انتخاب کند، مثل کم کردن آلودگی با استفاده از فناوری‌های سبزتر (تمیزتر)، یا کم کردن آلودگی با کم کردن کلی تولید. مقرون به صرفه‌ترین استراتژی بستگی به منحنی کاهش هزینه نهایی و قیمت بازار یمجوزها دارد. روی کاغذ، انتخاب هر شرکت باید از نظر اقتصادی تخصیص کارآمد از کم کردن آلودگی و هزینه انطباق و وفق سازی کمتر برای بنگاه‌ها و اقتصاد در کل باشد. بازارهای مجوز انتشار. در معامله مجوزهای انتشار (گازهای گلخانه‌ای)، هر واحد مجوز
مجوزهای انتشار (گازهای گلخانه‌ای)، هر واحد مجوز معادل حق انتشار یک تن کربن دی‌اکسید(CO2) است. نام‌های دیگر این واحد اعتبار کربن (Carbon Credits)، واحدهای کیوتو (Kyoto Units) واحدهای با اندازه مشخص (AAU)، واحدهای کاهش انتشار و… است. این مجوزها می‌توانند خصوصی یا بین‌المللی در یک قیمت غالب بازاری، معامله شوند. بازارهای آلودگی. هر مجوز حق انتشار، مستقیماً نشان می‌دهد که هر شخص یا شرکت چه مقدار آلودگی می‌تواند در یک بازه زمانی، منتشر کند. در مقابل، هر مجوز انتشار آلودگی یرای مکان مشخصی که صادر می‌شود نشان
انتشار آلودگی یرای مکان مشخصی که صادر می‌شود نشان دهدنه این است که از آن منطقه از یک مقدار مشخصی، آلودگی بیشتری تولید نمی‌شود: برای شفاف سازی به مدل زیر توجه کنید. برای مثال، فرض کنید سه کشور به‌طور مساوی کنار یک رودخانه قرار گرفته‌اند: نشتی کربن. نشت کربن (Carbon Leakage) نشان دهنده اثری است که مقررات انتشار گازهای گلخانه‌ای در یک کشور به انتشار کشورهای دیگر می‌گذارد، که طبق آن مقررات عمل نمی‌کنند. در پروتکل کیوتو، کشورهای که عضو UNFCCC هستند مجبورند که بر روی انتشارات خود حدی قایل شوند و کشورهایی که عضو
روی انتشارات خود حدی قایل شوند و کشورهایی که عضو نیستند در نشتی کربن در نظر گرفته نمی‌شوند. نرخ نشتی معادل با مقدار کربن دی‌اکسید انتشار داده شده بیرون کشورهایی است که مقررات دارند تقسیم بر کاهش انتشارات داخل این کشورها، می‌باشد. در این حال، نشتی که نرخی بزرگتر از 100formula_5 داشته باشند به معنای این است که کارهایی که برای کاهش انتشارات در داخل کشورها تأثیر مستقیم بر افزایش انتشارات در کشورهای دیگر داشته‌است. برآورد نرخ نشتی تحت پروتکل کیوتو بین ۵ تا ۲۰ درصد است که منجر به کاهش رقابت در قیمت می‌شود، اما
است که منجر به کاهش رقابت در قیمت می‌شود، اما در هر حال این نرخ‌ها کاملاً دقیق نیستند قیمت‌ها درمقابل مقادیر و دریچه اطمینان. مباحثه طولانی مدتی دربارهٔ استفاده از قیمت یا مقدار به عنوان وسیله اصلی برای رسیدن به اهداف اصلی در کاهش انتشار آلودگی وجود دارد. در نظر گرفتن یک حد انتشار برای یک سیستم معامله گواهینامه‌های انتشار، قطعاً از جنس «مقدار» می‌باشد چون مقدار کل انتشار را در نظر گرفته و اجازه می‌دهد که قیمت آن متفاوت باشد (بر اساس بازار تعیین شود) نا اطمینانی دربارهٔ شرایط عرضه و تقاضا در آینده بازار
دربارهٔ شرایط عرضه و تقاضا در آینده بازار (بازار نوسانی) به علاوهٔ مقدار مشخصی از جوازهای انتشار آلودگی، یک نا اطمینانی دیگر را در آینده دربردارد و صنایع باید با این شرایط نوسانی مدارا کنند. مسولیت یک بازار نوسانی در این شرایط بر عهده صنعت است تا مراکز کنترل (دولت) حد و مرز انتشار آلودگی، که در کل موثرترند. با این وجود، در شرایط یک بازار پرنوسان، این قدرت دولت‌ها که توانایی انتخاب حد و مرز برای مجوزها را دارند یاعث به وجود آمدن هویت‌های «برنده» و «بازنده» در بازار می‌شود که زمینه‌ای برای فساد است. در
در بازار می‌شود که زمینه‌ای برای فساد است. در مقابل، مالیات انتشار (Emission Tax) وسیله ای است از جنس قیمت، چرا که هنگامی که حد انتشار می‌تواند تغییر کند (با توجه با فعالیت‌های سیاسی)، مشخص می‌شود. یک معضلی که در این نوع مالیات وجود دارد این است که خروجی زیست‌محیطی مشخصی ندارد. در یک سو مالیات، سرمایه را از صنعت خارج و به فعالیت‌های مفید اقتصادی تزریق می‌کند اما در سوی دیگر شرکت‌های آلوده کننده باید برای نا اطمینانی‌ها در آینده وجود دارد، ذ نیازی نیست آماده باشند چرا که مقدار مالیات با سود آنان هماهنگ
باشند چرا که مقدار مالیات با سود آنان هماهنگ می‌شود. مسولیت یک بازار نوسانی که بر دوش دولت (مراکز کنترل مالیات) است تا خود صنعت. یک مزیت این نوع بازار این است که با یک نرخ مالیات ثابت و بازار نوسانی، نهاد مالیاتی (یعنی دولت) قادر به انتخاب «برنده» و «یازنده» نیست و در کل زمینه کمتری برای فساد فراهم می‌کند. با فرض آرمانی اینکه هیچ فسادی وجود ندارد و در عین حال دولت به عنوان مرکز کنترل و صنعت هر دو به یک اندازه برای بازار نوسانی موثرند، بهترین راه حل بستگی به حساسیت قیمت‌های کاهش انتشار دارد، در مقابل
به حساسیت قیمت‌های کاهش انتشار دارد، در مقابل سودهایی که ارایه می‌دهد (مثل تغییر تکردن اقلیم) هنگامی که حد انتشار متفاوت است. بازار کربن. معامله مجوزهای انتشار کربن مشخصا برای انتشار کربن دی‌اکسید تعریف شده‌است (به ازای هر تن CO2) و در حال حاضر بیشتر بازار مجوزهای انتشاری را در بر می‌گیرد. این یکی از راه‌هایی است که کشورها می‌توانند دست به دست یکدیگر بدهند و طبق پروتکل کیوتو انتشار کربن و گرمایش جهانی را کاهش دهند. روند بازار. معامله می‌تواند مستقیماً بین خریداران و فروشندگان صورت بگیرد. از طریق راه‌های
خریداران و فروشندگان صورت بگیرد. از طریق راه‌های زیاد تبادل یا واسطه مالی موجود در بازار کربن. قیمت این مجوزها توسط عرضه و تقاضا مشخص می‌شود. به اندازه ۴۰ میلیون مجوز در روز معامله می‌شوند. در سال ۲۰۱۲ میلادی، ۷٫۹ میلیارد مجوز به اندازه ارزش بازار ۵۶ میلیلارد یورویی معامله شد.
آسترائوس (؛ به انگلیسی: Astraeus یا Astraios؛ یونانی باستان: Ἀστραῖος به‌معنی «ستاره»"") در اساطیر یونانی خدای نجوم بود. برخی نیز او را با بادها مرتبط می‌دانند، زیرا او پدر چهار بورئاس (خدایان باد) است که توسط همسرش ائوس زاده شده‌اند. اسطوره‌شناسی. بر اساس "تئوگونیای" هزیود و "شبه آپولودوروس"، آسترائوس یک تیتان نسل دوم است که از نسل کریوس و اوریبیا است. یولیوس هیگینوس نوشته‌است که او مستقیماً فرزند تارتاروس و گایا است و از او به‌عنوان یکی از غول‌ها یاد می‌کند. سرویوس، مانند یولیوس هیگینوس او را با غول ترکیب
سرویوس، مانند یولیوس هیگینوس او را با غول ترکیب کرد و نوشت «او اسلحه به دست گرفت و با خدایان جنگید». آسترائوس با ائوس الهه سپیده‌دم ازدواج کرد. آن‌ها با هم به‌عنوان شب و سپیده‌دم، فرزندان زیادی را به‌وجود آوردند؛ و آنچه در هنگام گرگ‌ومیش در آسمان رخ می‌دهد به آن‌ها منتسب است. آن‌ها پسران زیادی داشتند، از جمله چهار آنمویی (باد): ائوروس، نوتوس، بوریاس و زفوروس، و پنج آسترا پانته‌آ (ستارگان سرگردان، یعنی سیارات): فاینون (زحل)، فایتون (مشتری)، پیرویس (مریخ)، اسفروس/هسپروس (زهره)، و استیلبون (عطارد). در منابع
(زهره)، و استیلبون (عطارد). در منابع معدودی از دختر دیگری به نام آسترایا، الهه معصومیت و گاه عدالت یاد شده‌است. در "تئوگونیای" هزیود، آسترائوس و ائوس بادها - یعنی زفیروس، بورئاس و نوتوس - و همچنین ائوسفور و ستارگان را تولید می‌کنند. در منابع معدودی از دختر دیگری به نام آسترئا، الهه معصومیت و گاه عدالت یاد شده‌است. او همچنین گاهی اوقات با آیولوس، نگهبان بادها مرتبط است، زیرا بادها در هنگام غروب زیاد می‌شوند. در شعر حماسی "دیونیزیاکا" (شعر حماسی یونان باستان) اثر نونوس (برجسته‌ترین شاعر حماسی یونانی دوران
اثر نونوس (برجسته‌ترین شاعر حماسی یونانی دوران امپراتوری روم)، آسترائوس یک خدای افسانه‌ای معرفی می‌شود که دمتر به ملاقات او می‌رود، زیرا نگران آینده دخترش پرسفونه بود، او شروع به جذب تعداد زیادی از خدایان المپ کرده بود و نگران بود که ممکن است در نهایت با هفائستوس ازدواج کند. سپس آسترائوس به او هشدار داد که به‌زودی، پرسفونه به یک مار خواهد پیوست و این اتحاد میوه خواهد داد، که به‌شدت دیمتر را ناراحت کرد.
پریاساکهی یا محبوب فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی کی. اس. آدیامان است. در این فیلم بازیگرانی همچون رانگاناتان مدهوان، سدها و رکا هریس ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بازسازی فیلم ازدواج کردم گیر افتادم است.
شورای آموزش دولت شهری توکیو ، هیئت آموزش در توکیو توکیو، ژاپن است. هیئت مدیره مستقیماً تمام دبیرستان‌های دولتی (مدرسه متوسطه) را در همه ۲۳ مناطق ویژه توکیو، توکیو غربی (منطقه تاما) و همه جزیره‌های تحت حوزه قضایی توکیو را مدیریت می‌کند. در سال ۲۰۱۹، سیاست‌هایی که دانش‌آموزانی که به‌طور طبیعی موهای مشکی ندارند را ملزم می‌کرد تا موی خود را رنگ کنند، لغو شد. در سال ۲۰۱۷، همان‌طور که در نتایج نظرسنجی بیان شد، ۵۷ درصد از مدارس دولتی در این کلانشهر، دانش‌آموزانی را که به‌طور طبیعی موهای سیاه رنگی نداشتند، ملزم به
که به‌طور طبیعی موهای سیاه رنگی نداشتند، ملزم به ارائه اسنادی برای اثبات این موضوع شدند. حزب کمونیست ژاپن از چنین اقداماتی انتقاد کرد که والدین را ملزم به اثبات رنگ مو می‌کند.
تاکسی مرگبار () که در برخی منابع با نام تاکسی باوفا () هم شناخته شده، یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی مک سنت است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد.
فهرست شهرهای دوقلو و شهرهای خواهرخوانده در ژاپن () این فهرستی از شهرداری‌های ژاپن است که پیوندهای ثابتی با جوامع محلی در کشورهای دیگر دارند. در بیشتر موارد، این انجمن، به‌ویژه زمانی که توسط دولت محلی رسمیت می‌یابد، به‌عنوان «دوقلوی شهرها» (معمولاً در اروپا) یا «شهرهای خواهرخواندگی (شهرها)» (معمولاً در بقیه شهرها) جهان شناخته می‌شود. برای خواهرخواندگی بین شهرداری‌های ژاپن و چین، به دلیل ترجمه مشکل‌دار، از اصطلاح «شهرهای دوستی» استفاده می‌شود (اصطلاح «شهرهای خواهر» مستلزم مشخص کردن این است که کدام یک از شهرها
مستلزم مشخص کردن این است که کدام یک از شهرها خواهر کوچکتر و کدام شهر بزرگتر است). A. آگه‌ئو، سایتاما آداچی-کو، توکیو&lt;ref&gt; ​
پژوهشنامهٔ علوم سیاسی، فصلنامه ای علمی پژوهشی و متعلق به انجمن علوم سیاسی ایران است. اولین شمارهٔ این فصلنامه در زمستان ۱۳۸۴ به چاپ رسیده وتا کنون به‌طور مرتب ادامه انتشار یافته‌است. قلمرو موضوعی این فصلنامه شامل حوزه‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل و نیز مطالعات میان رشته‌ای مرتبط می‌باشد. هدف انجمن علوم سیاسی ایران از انتشار فصلنامه تلاش در جهت افزایش سطح آموزش و پژوهش علوم سیاسی و روابط بین‌الملل در ایران است. ارکان مجله. مدیر مسئول مجتبی مقصودی سردبیر علی کریمی مله اعضای هیئت تحریریه طاهره ابراهیمی فر،
کریمی مله اعضای هیئت تحریریه طاهره ابراهیمی فر، قاسم افتخاری، محمد رضا تاجیک، امیر محمد حاجی یوسفی، محسن خلیلی، سید کاظم سجادپور، حسین سلیمی، حسین سیف زاده، ارسلان قربانی شیخ نشین، علی کریمی مله، مجتبی مقصودی
برنامه ریزی مشارکتی (شهرسازی مشارکتی) یک الگوی برنامه ریزی شهری است که بر مشارکت کل جامعه در فرآیند برنامه ریزی جامعه تاکید دارد. برنامه ریزی مشارکتی در پاسخ به رویکردهای متمرکز و خِردگرا که کار برنامه ریزی شهری اولیه را تعریف می کرد، پدیدار شد. این الگو به‌طور همزمان در زمینه برنامه‌ریزی شهری سنتی و توسعه جامعه بین‌المللی به یک الگوی تأثیرگذار تبدیل شده است. هیچ چارچوب نظری واحدی یا مجموعه ای از روش‌های عملی وجود ندارد که برنامه ریزی مشارکتی را تشکیل دهد. این یک الگوی گسترده است که شامیبسش ل یک دامنه وسیع
یک الگوی گسترده است که شامیبسش ل یک دامنه وسیع از نظریه‌ها و رویکردها می‌شود. به طور کلی، به نظر می رسد که در طول فرآیند برنامه‌ریزی، تخصص فنی را با ترجیحات و دانش اعضای جامعه ادغام می کند. ساختن توافق و تصمیم‌گیری جمعی معمولاً مورد تأکید قرار می‌گیرد و گنجاندن گروه‌های به‌طور سنتی به حاشیه رانده شده‌اند در فرآیند برنامه‌ریزی نیز معمولاً اولویت دارد. پیشینه. سنت برنامه ریزی منطقی. قبل از دهه 1970، برنامه ریزی جامعه عموماً به روشی از بالا به پایین توسط متخصصان آموزش دیده هدایت می شد. برنامه‌ریزی اجتماعی
آموزش دیده هدایت می شد. برنامه‌ریزی اجتماعی مدرن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به عنوان شهرداری‌ها و برنامه‌ریزان شهری توسعه یافت، که شروع به ایجاد برنامه‌های اجتماعی متمرکز و جامع مانند طرح باغ‌شهر ابنزر هاوارد کردند.در این عصر، الگوی برنامه ریزی خردگرا ، الگوی غالب در برنامه‌ریزی شهری بود. بر اساس این مدل، برنامه‌ریزان حرفه‌ای مجموعه‌ای از اهداف تعیین‌شده برای یک پروژه را شناسایی می‌کنند، به طور منطقی مجموعه‌ای از گزینه‌ها را برای دستیابی به آن اهداف ارزیابی می‌کنند و سپس بر این اساس برنامه‌ای را
ارزیابی می‌کنند و سپس بر این اساس برنامه‌ای را ایجاد و اجرا می‌کنند. در این مدل‌های برنامه‌ریزی خردگرا، فضای کمی برای مشارکت عمومی وجود داشت. درحالی که نخستین برنامه‌ریزان شهری در مورد موضوعات مشترک چشم انداز و کار بحث می‌کنند، شهرساز مؤثر پیتر هال می‌گوید: «به نظر می‌رسد که دیدگاه آنها برنامه‌ریز به‌عنوان حاکم دانای کل بوده است، که باید اشکال جدید سکونت‌گاهی را بدون دخالت یا سؤال ایجاد کند. پیچیدگی‌های برنامه‌ریزی در یک دموکراسی مشارکتی که افراد و گروه‌ها نظرات خود را، که اغلب در تناقض است، درباره آنچه
نظرات خود را، که اغلب در تناقض است، درباره آنچه باید رخ دهد دارند، همه این‌ها در کار این پیشگامان وجود ندارد.» رویکرد خردگرایانه به برنامه‌ریزی اغلب در طول برنامه‌های نوسازی شهری در اواسط قرن بیستم به کار گرفته شد. بر اساس این برنامه‌ها، مناطق وسیعی در شهرهای بزرگ که اغلب توسط افراد فقیرتر و رنگین پوستان اشغال می‌شد، تخریب شد و طرح جدیدی برای این منطقه طراحی و اجرا شد. این برنامه‌های نوسازی شهری انتقادهای گسترده‌ای را برانگیخته‌اند که آن‌ها را متهم به تخریب جوامع قابل دوام با تاریخ طولانی و جابجایی افراد
جوامع قابل دوام با تاریخ طولانی و جابجایی افراد سیاه‌پوست و فقیر به دیگر بخش‌های محروم شهر کرده است. ظهور برنامه ریزی مشارکتی. در دهه‌های 1960 و 70، موج فزاینده‌ای از پاسخ‌های انتقادی به این رویکردهای خردگرا سنتی وجود داشت. دانشمندان روش‌های برنامه‌ریزی سنتی را به عنوان غیردموکراتیک که پاسخگو به نیازهای جامعه نبود را مورد انتقاد قرار دادند. جین جیکوبز در کتاب بسیار تأثیرگذار خود در سال 1961 "،" "مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکا" ، استدلال کرد که روش‌های برنامه‌ریزی متمرکز با دانش واقعی زندگی در یک شهر
برنامه‌ریزی متمرکز با دانش واقعی زندگی در یک شهر ارتباطی ندارد. در سال 1969، شری آرنشتاین مقاله ای برجسته با عنوان نردبان مشارکت شهروندان نوشت تا گونه شناسی اشکال مختلف مشارکت شهروندان در برنامه های شهرداری را ایجاد کند و رویکردهایی که مشارکت کمتری در برنامه ریزی شهری داشتند را نقد کند. در دهه 1970 مجموعه ای از نظریه پردازان برجسته برنامه ریزی مدل های جایگزینی از برنامه ریزی شهری را پیشنهاد کردند که ماهیت مشارکتی بیشتری داشتند. در میان آنها می توان به مدل برنامه ریزی تعاملی جان فریدمن ، مدل برنامه ریزی
برنامه ریزی تعاملی جان فریدمن ، مدل برنامه ریزی حمایتی پل دیویدوف و لیندا دیویدوف، و نظریه برنامه ریزی رادیکال استفان گرابو و آلن هسکین اشاره کرد. این مدل‌ها چرخش نظری گسترده‌تری را به سمت الگوی برنامه‌ریزی مشارکتی‌تر تشکیل می‌دهند که بر برنامه‌ریزی شهری مدرن بسیار تأثیرگذار بوده است. در همان دوره، مشارکت به طور فزاینده‌ای به محوریت سیاست و عملکرد برنامه‌ریزی تبدیل شد. در سال 1961، کارل لین ، معمار منظر، اولین مرکز طراحی اجتماعی را در فیلادلفیا راه‌اندازی کرد. مراکز طراحی اجتماعی سازمان‌هایی هستند که برای
مراکز طراحی اجتماعی سازمان‌هایی هستند که برای ارائه تخصص برنامه‌ریزی به جوامع حاشیه‌نشین فعالیت می‌کنند. این مدل‌های برنامه‌ریزی مشارکتی مردمی گسترده شدند و اغلب برای مبارزه با پروژه‌های بزرگ نوسازی شهری سازماندهی می‌شوند. در میانه دهه ۱۹۶۰، دولت فدرال به انتقادات گسترده درباره تجدید ساخت شهری واکنش نشان داد و برنامه شهرهای نمونه و برنامه اقدام اجتماعی را راه‌اندازی کرد. این دو برنامه بخشی از انجمن بزرگ لیندون ب. جانسون بودند و تمرکز زیادی بر مشارکت اجتماعی داشتند. قانون ایجاد هر دو برنامه شامل زبانی بود
داشتند. قانون ایجاد هر دو برنامه شامل زبانی بود که «حداکثر مشارکت ممکن اعضای گروه‌ها و مناطقی را که باید به آنها خدمات داده شود» را می‌طلبید. این برنامه ها بسیار تأثیرگذار بودند و چرخشی مهم به سوی دیدگاه مشارکتی تر برنامه ریزی شهری را رقم زدند. ابزار/روش ها. برنامه های برنامه ریزی مشارکتی طیف وسیعی از روش ها و ابزارها را به منظور تسهیل مشارکت عمومی در فرآیند برنامه ریزی شهری به کار می گیرند. از دهه 1960، برنامه‌های برنامه‌ریزی بر طیف وسیعی از ابزارها مانند همه پرسی ، گروه‌های متمرکز ، کنفرانس‌های اجماع ،
همه پرسی ، گروه‌های متمرکز ، کنفرانس‌های اجماع ، کمیته‌های مشاوره شهروندان، جلسات شنیداری عمومی و نظرسنجی افکار عمومی به منظور تسهیل مشارکت عمومی متکی بوده‌اند. علاوه بر این، برخی از دست اندرکاران برنامه ریزی از رویکردهای جامع تری برای برنامه ریزی مشارکتی استفاده می کنند، مانند ارزیابی مشارکتی روستایی. در سال‌های اخیر، رسانه‌های اجتماعی و سایر ابزارهای دیجیتال، به ویژه، برنامه‌ریزی شهری مشارکتی را تحول بخشیده‌اند. چندین سازمان مختلف این روش‌های برنامه‌ریزی مشارکتی را در کار خود ادغام کرده‌اند، سازمان‌هایی
مشارکتی را در کار خود ادغام کرده‌اند، سازمان‌هایی که یا پروژه‌های گسترده‌تری از برنامه‌ریزی جامعه‌ای انجام می‌دهند یا به برنامه‌ریزی هدفمندی می‌پردازند، مانند مدیریت جنگل، کاهش خطر بلایای طبیعی، و مدیریت سنگ‌نگاره‌های باستانی انجام می‌دهند. ارزیابی مشارکتی روستایی. ارزیابی مشارکتی روستایی یک روش پیشرو در برنامه ریزی مشارکتی است که اغلب در زمینه توسعه جامعه بین المللی به کار می رود. ارزیابی مشارکتی روستایی به شدت از کار پائولو فریره و ایده او در مورد آگاهی انتقادی و همچنین ادغام رهبری دموکراتیک، پویایی گروه
و همچنین ادغام رهبری دموکراتیک، پویایی گروه ، یادگیری تجربی ، اقدام پژوهشی و نظریه سیستم‌های باز توسط کورت لوین استفاده می‌کند. PRA در مدل‌های مرتبط یادگیری و اقدام مشارکتی (PLA) و تحقیقات مشارکتی مبتنی بر جامعه (CBPR) اصلاح و بازتعریف شده است.رابرت چمبرز، یکی از عملکرد کنندگان اولیه مهم ارزیابی مشارکتی روستایی، یک فهرست از روش‌ها و تکنیک‌های خاصی که مرکز روش گسترده از ارزیابی مشارکتی روستایی است را مشخص می‌کند که شامل موارد زیر است، اما به این موارد محدود نمی‌شود: برنامه ریزی الکترونیکی مشارکتی. سازمان
نمی‌شود: برنامه ریزی الکترونیکی مشارکتی. سازمان های برنامه ریزی مشارکتی از طیف وسیعی از ابزارهای دیجیتالی برای افزایش و سازماندهی مشارکت عمومی در فرآیند برنامه ریزی استفاده می کنند. مشارکت الکترونیکی به طور فزاینده ای در برنامه های خدمات عمومی مورد استفاده قرار گرفته است، زیرا فناوری های اطلاعات و ارتباطات به طور گسترده در دسترس قرار گرفته اند. برنامه ریزی الکترونیکی از ابزارها و تکنیک های مشارکت الکترونیکی در زمینه برنامه ریزی شهری استفاده می کند. آن را می‌توان به عنوان "یک شیوهٔ اجتماعی-فرهنگی، اخلاقی و
به عنوان "یک شیوهٔ اجتماعی-فرهنگی، اخلاقی و سیاسی که آفلاین و آنلاین در فازهای همپوشان دوره برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری، با استفاده از ابزارهای دیجیتال و غیردیجیتال، انجام می‌شود" تعریف کرد. تحقیقات برنامه‌ریزی مشارکتی الکترونیکی به طور کلی بر ترکیب شکل‌های مشارکت با فرآیندهای موجود حکومتی و برنامه‌ریزی شهری تمرکز دارد. برخی از برنامه‌های مشارکتی برنامه‌ریزی الکترونیکی شامل استفاده از ابزارهای دیجیتالی نسبتاً ساده مانند پرسشنامه‌های آنلاین، نظرسنجی‌ها برای دانستن نظرات شهروندان است. برنامه‌های دیگر از
دانستن نظرات شهروندان است. برنامه‌های دیگر از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات استفاده کرده‌اند که برای استفاده روزمره طراحی شده‌اند - مانند رسانه‌های اجتماعی جریان اصلی - که به منظور جستجوی ورودی‌های عمومی گسترده‌تر و بازتر می‌باشد. اغلب، عموم به وسیله رسانه‌های اجتماعی با برنامه‌ریزان در تعامل هستند، حتی اگر نظراتشان به صورت مستقیم درخواست نشده باشد، نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی الکترونیکی قدرت توسعه برنامه‌ریزی مشارکتی از پایین به بالا را دارد. سایر فرآیندهای برنامه ریزی مشارکتی از فناوری های دیجیتال موجود
برنامه ریزی مشارکتی از فناوری های دیجیتال موجود مانند واقعیت مجازی و بازی های تعاملی به منظور تقویت مشارکت استفاده کرده اند. علاوه بر این، ابزارهای دیجیتال خاصی به طور خاص برای تقویت مشارکت عمومی در برنامه ریزی شهری طراحی شده اند. سیستم های اطلاعات جغرافیایی مشارکتی. سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی مشارکتی (GIS) ابزاری گسترده برای برنامه‌ریزی الکترونیکی مشارکتی هستند. GIS سنتی ابزارهای رایانه ای هستند که طیف گسترده ای از اطلاعات مرجع جغرافیایی را سازماندهی می کنند. این اطلاعات به طور کلی سازماندهی شده و بر روی
این اطلاعات به طور کلی سازماندهی شده و بر روی یک نقشه کامپیوتری نمایش داده می شود. از دهه 1990 تلاش‌های گسترده‌ای برای توسعه سیستم‌های GIS مشارکتی صورت گرفته است. این سیستم‌ها بسیار متنوع هستند، در طیف وسیعی از زمینه‌ها اعمال می‌شوند و راه‌های مختلفی را برای جلب مشارکت عمومی، مانند مدل‌سازی سه‌بعدی مشارکتی، در خود جای داده‌اند. اغلب، دست اندرکاران برنامه ریزی مشارکتی با استفاده از یک برنامه GIS نقشه تعاملی مفصلی از یک جامعه ایجاد می کنند و سپس ورودی عمومی را با استفاده از نقشه تعاملی به عنوان ابزاری برای
را با استفاده از نقشه تعاملی به عنوان ابزاری برای تقویت مشورت سازنده تر بین برنامه ریزان و اعضای جامعه تسهیل می کنند. چندین برنامه ر‌یزی نرم‌افزار مشارکتی GIS را با صفحات لمسی تعاملی بزرگ ترکیب کرده اند، بنابراین گروه بزرگی از سهامداران می توانند در اطراف یک نقشه تعاملی بایستند و آن را دستکاری کنند تا ورودی خود را ارائه دهند. فناوری GIS همچنین با انواع دیگر فناوری اطلاعات و ارتباطات مانند سامانه پشتیبانی تصمیم ادغام شده است تا رابط‌های متنوعی برای تسهیل مشارکت عمومی ایجاد کند. چارچوب نظری. برنامه ریزی
مشارکت عمومی ایجاد کند. چارچوب نظری. برنامه ریزی مشارکتی یک الگوی گسترده است و نظریه واحد و کاملاً تعریف شده ای نیست. طیف وسیعی از محققان، نظریه پردازان و برنامه ریزان شهری از مدل های نظری متفاوتی حمایت کرده اند که بر مشارکت شهروندان در فرآیند برنامه ریزی تاکید دارند. در مجموع، این نظریه ها الگوی برنامه ریزی مشارکتی را تشکیل می دهند. چند مورد از تأثیرگذارترین چارچوب های نظری در اینجا شرح داده شده است. برنامه ریزی غیر سلسله مراتبی. در سال 1965، کریستوفر الکساندر مقاله ای بسیار تأثیرگذار با عنوان شهر درخت
مقاله ای بسیار تأثیرگذار با عنوان شهر درخت نیست منتشر کرد که بعداً در کتابی به همین نام گسترش یافت. در این مقاله، او علیه شیوه‌های برنامه‌ریزی جریان اصلی که شهرها را با مدل‌های سلسله مراتبی بسیار ساده‌شده نشان می‌داد، استدلال کرد. در آن مدل‌ها، سیستم‌ها یا نواحی کوچک در شهرها به‌عنوان زیرمجموعه‌هایی از سیستم‌ها و مناطق بزرگ‌تر در نظر گرفته می‌شدند، که به نوبه خود به‌عنوان زیربخش‌هایی از سیستم‌ها و مناطق بزرگ‌تر، در مدلی شبیه به یک درخت تصور می‌شدند. الکساندر استدلال کرد که درک این مدل‌ها آسان است، اما
استدلال کرد که درک این مدل‌ها آسان است، اما واقعیت شهرها را منعکس نمی‌کنند، که در آن سیستم‌ها و جوامع مختلف به روش‌های پیچیده و با تداخل زیادی با هم تعامل دارند. الکساندر پیشنهاد داد که برنامه‌ریزان شهری باید به جای ساختار سلسله مراتبی، در یک ساختار "نیمه شبکه‌ای" غیر سلسله مراتبی به شهر فکر کنند. الکساندر تاکید می‌کند که این مدل‌های جدید نیازمند جایگیری برنامه‌ریزان درک‌های بسیار پیچیده‌تری از شهر هستند و برنامه‌ریزان دشواری دارند که به طور کامل تمام تعاملات و ساختارهای پیچیده‌ای که در این دیدگاه نیمه
و ساختارهای پیچیده‌ای که در این دیدگاه نیمه شبکه‌ای وجود دارد را درک کنند. محققان دیگر از این انتقاد استفاده کردند تا رویکردهای مشارکتبی‌تر و غیر سلسله مراتبی در برنامه ریزی را استدلال کنند. محققان استدلال کردند که مدل‌های غیر سلسله مراتبی شهر بسیار پیچیده‌تر از آن هستند که بتوان آن‌ها را از طریق یک فرآیند متمرکز درک یا طراحی کرد، بنابراین باید بر ورودی و دیدگاه طیف وسیعی از مردم تکیه کرد. این درک غیر سلسله مرای از نحوه عملکرد شهرها، زمینه را برای الگوی برنامه ریزی مشارکتی فراهم کرد. نردبان مشارکت شهروندان
ریزی مشارکتی فراهم کرد. نردبان مشارکت شهروندان آرنشتاین. شری آرنشتاین در پاسخ به شکاف دائمی بین خواسته‌های جوامع محلی و رویکردهای عقل‌گرایانه سنتی در برنامه‌ریزی، مقاله خود را "به نام نردبان مشارکت شهروندان" در سال 1969 نوشت تا "گفتگوی روشنگرانه تر را تشویق کند". نردبان گونه شناسی سطوح مختلف مشارکت شهروندان در برنامه های دولتی است. او هشت شکل مختلف مشارکت را توصیف می‌کند که در سه دسته طبقه‌بندی شده‌اند: عدم مشارکت، مشارکت نمایشی، و درجات قدرت شهروندی. او طرفدار این است که پروژه‌های دولتی و فرآیندهای