payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوک‌نشین آکیتن (, ; , ) یک قلمرو تاریخی (تیول) در نواحی غربی، مرکزی و جنوبی فرانسه کنونی در جنوب رودخانه لوآر بود، اگرچه وسعت و همچنین نام آن در نوسانات زیادی بود. در این قرون، در مواقعی بخش بزرگی از جنوب غربی فرانسه (گاسکونی) و مرکز فرانسه را شامل می‌شود. در قرن هفتم به عنوان یک دوک‌نشین از فرانسه، در نهایت بازآفرینی از استان رومی بود. به عنوان یک دوک‌نشین، پس از فتح دوک‌نشین مستقل آکیتانی Waiofar تجزیه شد، و در ادامه به یک پادشاهی فرعی در امپراتوری کارولنژی تبدیل شد و در نهایت پس از پیمان وردون (۸۴۳
تبدیل شد و در نهایت پس از پیمان وردون (۸۴۳ میلادی) در فرانک باختری قرار گرفت و در قرون وسطای میانه دوباره به عنوان یک دوک‌نشین ظاهر شد و در قالب یک آکیتن بزرگ (به همراه دوک‌نشین گاسکونی و گوین) وفاداری خود را به پادشاهان آنژوین انگلستان متعهد شد. ادعاهای پادشاهان آنژوین انگلستان در فرانسه باعث آغاز جنگ صد ساله شد، که در آن پادشاهی فرانسه کنترل قلمروی مورد مناقشه را در دهه ۱۴۵۰ به دست آورد و بسیاری از مناطق ادغام شده مستقیماً توسط پادشاهان فرانسوی اداره می‌شدند. تاریخ. تاریخ اولیه. استان رومی Gallia
می‌شدند. تاریخ. تاریخ اولیه. استان رومی Gallia Aquitania در قرن پنجم تحت حکومت پادشاهی ویزیگوت قرار گرفت. در سال ۵۰۷ توسط فرانک‌ها تحت رهبری کلوویس یکم در نتیجه نبرد Vouillé فتح شد. در طول قرن ششم و اوایل قرن هفتم، تحت فرمان مستقیم پادشاهان فرانک بود که طبق پیمان آندلو، بین قلمروهای شیلدبرت دوم و گونترام در سال ۵۸۷ تقسیم شد. تحت حکومت کلوتار دوم، آکیتن دوباره بخشی جدایی ناپذیر از فرانک باختری بود، اما پس از مرگ کلوتار در سال ۶۲۸، وارث او داگوبرت یکم پادشاهی فرعی در جنوب آکیتن را به برادر کوچکترش شاریبرت
فرعی در جنوب آکیتن را به برادر کوچکترش شاریبرت دوم اعطا کرد. این پادشاهی فرعی، متشکل از گاسکونی و حاشیه جنوبی آکیتن، به‌طور معمول به عنوان آکیتن شناخته می‌شود و پایه تاریخی دوک‌نشین بعدی را تشکیل می‌دهد. شاریبرت با موفقیت علیه باسک‌ها لشکرکشی کرد، اما پس از مرگ او در سال ۶۳۲، آنها دوباره شورش کردند، در سال ۶۳۵ توسط ارتشی که توسط داگوبرت فرستاده شده بود (که در همان زمان مجبور به مقابله با شورش در بریتانی شد) سرکوب شدند. دوک‌نشین آکیتن به عنوان قلمروی نیمه‌مستقل در امپراتوری فرانک در نیمه دوم قرن هفتم، قطعاً
در امپراتوری فرانک در نیمه دوم قرن هفتم، قطعاً تا سال ۷۰۰ تحت حکومت اودو کبیر خود را تثبیت کرد. اولین دوک با نام فلیکس و از حدود سال ۶۶۰ فرمانروایی کرده‌است. لوپوس به عنوان جانشین خود، روابط سستی با پادشاهان فرانک داشت و به‌طور خودمختار حکومت می‌کرد ("شاهزاده"). اودو در سال ۷۰۰ جانشین لوپوس شد و پیمان صلحی با شارل مارتل امضا کرد. او در سال ۷۲۱ در نبرد تولوز بر موروها شکست سختی را وارد کرد. با این حال، شارل مارتل که به قلمروی جنوبی طمع داشت، در سال ۷۳۱ از لوآر گذشت و بخش زیادی از آکیتن را غارت کرد. اودو با
گذشت و بخش زیادی از آکیتن را غارت کرد. اودو با فرانک‌ها درگیر جنگ شد، اما شکست خورد و تضعیف شده عقب‌نشینی کرد. اندکی پس از این نبرد، در سال ۷۳۲، موروها به واسکونیا و آکیتن تا شمال پواتیه یورش بردند و دو بار اودو را در نزدیکی بوردو شکست دادند. اودو چاره‌ای جز درخواست کمک از شارل مارتل و بیعت با شاهزاده فرانک نمی‌دید. اودو توسط پسرش هونالد که جانشین او شد که به استقلال سابق بازگشت، بنابراین با اقتدار شارل مارتل شهردار کاخ فرانکی سرپیچی کرد. رهبر کارولنژها دو بار در سال‌های ۷۳۵ و ۷۳۶ به هونالد حمله کرد، اما
بار در سال‌های ۷۳۵ و ۷۳۶ به هونالد حمله کرد، اما نتوانست دوک و ارتشی را که توسط تعدادی از شهرهای کلیدی آکیتن بورژ، لیموژ، و غیره تشکیل شده بود را کاملاً تحت کنترل درآورد. در نهایت، هونالد در یک صومعه بازنشسته شد، و پادشاهی و تداوم درگیری را به وایفر یا گوایفر واگذار کرد. پس از اشغال کامل سپتیمانیا در سال ۷۵۹، پپن کهتر اکنون توجه خود را به آکیتن معطوف کرد و یک لشکرکشی دوره‌ای را آغاز کرد که به مدت هشت سال به طول انجامید، یعنی جنگ آکیتن. وایفر به شدت به مبارزه‌ای نابرابر با فرانک‌های کارولنژ ادامه داد، اما
نابرابر با فرانک‌های کارولنژ ادامه داد، اما قتل او در سال ۷۶۸ نشان دهنده نابودی استقلال نسبی آکیتن بود. آکیتن در این سالها دستخوش تخریب شدید مراکز شهری، اقتصادی، نظامی و فکری شد. نیروهای پپن تا ۳۶ صومعه را ویران کردند. به عنوان یک ایالت جانشین استان رومی گالیا آکیتانیا و پادشاهی ویزیگوت (۴۱۸–۷۲۱)، آکیتانیا (آکیتن) و لانگداک (تولوز) قانون ویزیگوتی و قانون رومی را به ارث بردند که با هم ترکیب شده و به زنان حقوق بیشتری نسبت به هم عصران خود در سایر نقاط اروپا می‌دادند. به ویژه با Liber Judiciorum، که در سال‌های
به ویژه با Liber Judiciorum، که در سال‌های ۶۴۲ و ۶۴۳ تدوین شد و در قانون رکسوینث در سال ۶۵۳ گسترش یافت، زنان می‌توانستند زمین و مالکیت را به ارث ببرند و آن را مستقل از شوهران یا روابط مردانه خود اداره کنند و از اختیار خود بردارند. اموال در وصیت‌های قانونی در صورتی که وارث نداشتند و زنان می‌توانستند تا سن ۱۴ سالگی وکالت خود را داشته باشند و در دادگاه شهادت دهند و تا سن ۲۰ سالگی ازدواج خود را ترتیب دهند. در نتیجه، ترجیح مرد حق اولویت نخستین فرزند قانون جانشینی برای اشراف بود. پادشاهی کارولنژی در آکیتن.
برای اشراف بود. پادشاهی کارولنژی در آکیتن. دوک‌نشین خودمختار و دردسرساز آکیتن در سال ۷۶۹ توسط فرانک‌ها پس از یک سری شورش‌ها علیه حاکمیت آنها فتح شد. شارلمانی برای جلوگیری از نمایش جدید خاص‌گرایی آکیتن، تصمیم گرفت سرزمین را در قلمرو پادشاهی خود ادغام کند. پس از فتح آکیتن توسط کارولنژی‌ها، دوک‌نشین دیگر به شکل سابق وجود نداشت، و قدرت‌های آن توسط کنت‌ها (دوک‌های) تولوز، مقر اصلی دولت کارولنژی در میدای، به نمایندگی از کارسو و پس از برکناری، توسط ویلیام، معتمد شارلمانی و از بستگان نزدیک او، تصاحب شد. در سال
شارلمانی و از بستگان نزدیک او، تصاحب شد. در سال ۷۸۱، او سومین پسر خود را لوئی که در آن زمان سه ساله بود، پادشاه آکیتن کرد. پادشاهی کارولنژی آکیتن، تابع پادشاه کارولنژی یا امپراتور (بعدها) مستقر در امپراتوری فرانک (اوسترازیا، نوستریا) بود. این نه تنها آکیتن خاص، بلکه گوتیا، واسکونیا (گاسکونی) و دارایی‌های کارولنژی‌ها در اسپانیا را نیز شامل می‌شد. در سال ۸۰۶، شارلمانی قصد داشت امپراتوری خود را بین پسرانش تقسیم کند. لوئی پروانس و بورگوندی را به عنوان الحاقیه به پادشاهی خود دریافت کرد. هنگامی که لوئی در سال
به پادشاهی خود دریافت کرد. هنگامی که لوئی در سال ۸۱۴ جانشین شارلمانی به عنوان امپراتور شد، آکیتن را به پسرش پپن یکم اعطا کرد، پس از مرگ او در سال ۸۳۸، اشراف آکیتن پسر پپن را پپن دوم آکیتن به عنوان پادشاه انتخاب کردند. (مرگ. ۸۶۵). اما امپراتور لوئی یکم با این ترتیب مخالفت کرد و پادشاهی را به کوچک‌ترین پسرش شارل که بعدها با عنوان شارل دوم امپراتور شد، داد. این امر به سردرگمی و درگیری منجر شد و در نهایت به نفع شارل افتاد. اگرچه از سال ۸۴۵ تا ۸۵۲ پپن دوم پادشاهی را در اختیار داشت، در ایستارتید ۸۴۸ در لیموژ،
را در اختیار داشت، در ایستارتید ۸۴۸ در لیموژ، بزرگان و رؤسای آکیتن رسماً شارل را به عنوان پادشاه خود انتخاب کردند. بعداً در اورلئان توسط ونیلو، اسقف اعظم سنس غسل تعمید شد و تاجگذاری کرد. در سال ۸۵۲، پپین دوم توسط شارل دوم زندانی شد، که اندکی بعد شارل پسر خود را به عنوان فرمانروای آکیتن معرفی کرد. پس از مرگ شارل کوچکتر در سال ۸۶۶، برادرش لوئی دوم جانشین او شد و هنگامی که در سال ۸۷۷، لوئی پادشاه فرانک‌ها شد، آکیتن به‌طور کامل جذب پادشاهی فرانک شد. طی معاهده‌ای که در سال ۸۴۵ بین شارل دوم و پپن دوم منعقد شد،
که در سال ۸۴۵ بین شارل دوم و پپن دوم منعقد شد، پادشاهی با از دست دادن پواتیه، سنتونژه و آنگوموا در شمال غربی منطقه، که به راینولف یکم، کنت پواتیه داده شده بود، کاهش یافت. عنوان دوک آکیتن، که قبلاً احیا شده بود، اکنون توسط راینولف یدک می‌کشید، اگرچه کنت‌های تولوز نیز مدعی آن بودند. دوک‌نشین جدید آکیتن، شامل سه ناحیه‌ای که قبلاً ذکر شد، علیرغم اختلاف نظر با فرمانروایان فرانک، تا سال ۸۹۳ که کنت رینولف دوم به دستور شاه شارل سوم یا شارل ساده مسموم شد، در دست جانشینان رامولف باقی ماندند. سپس شارل دوک‌نشینی را به
رامولف باقی ماندند. سپس شارل دوک‌نشینی را به ویلیام پارسا، کنت اوورنی، بنیان‌گذار صومعه کلونی اعطا کرد، که در سال ۹۱۸ برادرزاده‌اش، کنت ویلیام دوم جانشین وی شد و در سال ۹۲۶ درگذشت. دوک‌های متوالی به دنبال آن بودند که یکی از آنها، ویلیام چهارم، با هوگو کاپه، پادشاه فرانسه جنگید و دیگری، ویلیام پنجم، ملقب به بزرگ، توانست قدرت خود را به میزان قابل توجهی تقویت و گسترش دهد، اگرچه او در مبارزه با کنراد دوم، تاج لومبارد را به دست آورد. دوک‌نشین ویلیام تقریباً به محدوده روم قدیم Gallia Aquitania رسید، اما در جنوب
روم قدیم Gallia Aquitania رسید، اما در جنوب گارون، ناحیه‌ای که در اختیار گاسکون‌ها بود، امتداد نداشت. ویلیام در ۱۰۳۰ درگذشت. اودو یا اودس (متوفی ۱۰۳۹) گاسکونی به آکیتن پیوست. امپراتوری آنژوین. رامنولفیدها در پایان قرن یازدهم به قدرت غالب در جنوب غربی فرانسه تبدیل شده بودند. با ازدواج به جای فتح، دارایی‌های آنها تا سال ۱۱۵۳ به «امپراتوری آنژوین» تحت تاج انگلیسی رسید. ویلیام نهم، دوک آکیتن (متوفی ۱۱۲۷)، که در سال ۱۰۸۷ به سلطنت رسید، به عنوان یک جنگجوی صلیبی و یک تروبادور به شهرت رسید. نوه او، الینور، دوشس
و یک تروبادور به شهرت رسید. نوه او، الینور، دوشس آکیتن، به عنوان دختر ارشد و وارث ویلیام دهم (متوفی ۱۱۳۷) جانشین وی در دوک‌نشین شد - زیرا پسرش در دوران کودکی بود. او سه ماه پس از مرگ پدرش با شاه لوئی، ولیعهد خردسال فرانسه ازدواج کرد، به دلیل تدبیر پدر شاهزاده لوئی، لوئی ششم، که نمی‌خواست سرزمینی مانند آکیتن که توسط یک کودک سیزده ساله اداره می‌شد را ترک کند. هنگامی که پادشاه لوئی ششم درگذشت و شوهر جدید الینور به لوئی هفتم فرانسه تبدیل شد، دوک‌نشین آکیتن رسماً تحت فرمان ولیعهد فرانسه درآمد و به مدت پانزده
تحت فرمان ولیعهد فرانسه درآمد و به مدت پانزده سال، لوئی هفتم قلمرویی داشت که با تاج و تخت انگلستان و کنت‌های تولوز رقابت می‌کرد. این ازدواج بعداها به دلیل خویشاوندی توسط یک اسقف در ۲۱ مارس ۱۱۵۲ لغو شد و او زمین‌ها و عنوان خود را به عنوان دوشس آکیتن در اختیار خود نگه داشت. در ۱۸ مه ۱۱۵۲، او با هنری فیتز امپرس (بعدها هنری دوم، پادشاه انگلستان)، پسر امپراتریس ماتیلدا و مدعی تاج و تخت انگلیس ازدواج کرد. هنگامی که در سال ۱۱۵۳ پسر عموی مادرش، استیون بلوا را شکست داد و پادشاه انگلستان شد، آکیتن با ولیعهد انگلیس
داد و پادشاه انگلستان شد، آکیتن با ولیعهد انگلیس ادغام شد. هنری پس از سرکوب شورش در مالکیت جدید خود، آن را به پسرش ریچارد داد. هنگامی که ریچارد در سال ۱۱۹۹ درگذشت، آن را به الینور بازگرداند، و پنج سال بعد و پس از مرگ او، در تاج انگلستان جذب شد و از این پس به ثروت سایر دارایی‌های انگلیسی در فرانسه، مانند نورماندی و کنت‌نشین آنژو پیوست که در نهایت منجر به جنگ صد ساله بین پادشاهی‌های فرانسه و انگلیس شد. آکیتن از آنجا که به پادشاهان انگلیسی رسید از لوار تا پیرنه امتداد داشت، اما دامنه آن در جنوب شرقی به واسطه
امتداد داشت، اما دامنه آن در جنوب شرقی به واسطه سرزمین‌های وسیع کنت‌های تولوز محدود بود. به نظر می‌رسد که نام گوین که قسمتی از آکیتن است، در قرن دهم به کار گرفته شده‌است، و تاریخ بعدی آکیتن در تاریخ گاسکونی و گوین ادغام شده‌است. جنگ‌های صدساله. در سال ۱۳۳۷، پادشاه فیلیپ ششم تیول آکیتن (که اساساً مربوط به گاسکونی است) را از ادوارد سوم انگلستان پس گرفت. ادوارد به نوبه خود ادعا کرد که کل پادشاهی فرانسه به دلیل اینکه تنها نوه پادشاه فیلیپ چهارم است به وی تعلق دارد. این امر جنگ صد ساله را آغاز کرد، که در آن هر
این امر جنگ صد ساله را آغاز کرد، که در آن هر دو دودمان پلانتاژنه و دودمان والوآ ادعای برتری بر آکیتن داشتند. در سال ۱۳۶۰، هر دو طرف عهدنامه بریتانی را امضا کردند که در آن ادوارد از ادعای خود بر تاج و تخت فرانسه چشم پوشی کرد، اما به عنوان لرد آکیتن (و نه صرفاً دوک) باقی ماند. با این حال، زمانی که این معاهده در سال ۱۳۶۹ شکسته شد، هم این ادعای انگلیسی‌ها و هم جنگ از سر گرفته شد. در سال ۱۳۶۲، پادشاه ادوارد سوم، به عنوان لرد آکیتن، پسر بزرگ خود ادوارد، شاهزاده ولز را شاهزاده آکیتن کرد. در سال ۱۳۹۰، پادشاه
ولز را شاهزاده آکیتن کرد. در سال ۱۳۹۰، پادشاه ریچارد دوم، پسر ادوارد شاهزاده سیاه، عموی خود جان گونت را به عنوان دوک آکیتن منصوب کرد. این عنوان به فرزندان جان منتقل شد، اگرچه آنها به تاج و تخت تعلق داشتند، زیرا پسر جان گونت، هنری بولینگبروک، دوک هرفورد، موفق شد سلطنت را از ریچارد دوم غصب کند، بنابراین «وارث» لقب دوک آکیتن از پدرش، به نوادگانش پس از پادشاه شدن منتقل شد. پسر او، هنری پنجم به عنوان پادشاه انگلستان و لرد آکیتن از ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۲ بر آکیتن حکومت کرد. او به فرانسه حمله کرد و در محاصره هارفلور و نبرد
او به فرانسه حمله کرد و در محاصره هارفلور و نبرد آزینکورت در سال ۱۴۱۵ پیروز شد. او با معاهده تروا در سال ۱۴۲۰، موفق شد سلطنت فرانسه را برای خانواده خود به دست آورد. هنری پنجم در سال ۱۴۲۲ درگذشت، زمانی که پسرش هنری ششم تاج و تخت فرانسه را در سنین جوانی به ارث برد. در کمتر از یک سال، سلطنت او شاهد از دست دادن تدریجی کنترل انگلیس بر فرانسه بود. پادشاهان فرانسه از دودمان والوآ، با ادعای برتری بر آکیتن، عنوان دوک را به وارثان خود، دوفن در طول سال‌های ۱۳۴۵ و ۱۴۱۵ اعطا کردند: ژان دوم (۱۳۴۵–۵۰)، شارل هفتم
و ۱۴۱۵ اعطا کردند: ژان دوم (۱۳۴۵–۵۰)، شارل هفتم (۱۳۹۲–۱۴۰۱)، و لوئی (۱۴۰۱–۱۵). پیروزی فرانسه با نبرد کاستیون در سال ۱۴۵۳ کامل شد. انگلستان و فرانسه اسماً ۲۰ سال دیگر در جنگ باقی ماندند، اما انگلیس به دلیل تشدید درگیری‌های داخلی در موقعیتی برای ادامه نبرد و دفاع از ادعای خود نبود. جنگ صد ساله رسماً با پیمان پیکینی در سال ۱۴۷۵ به پایان رسید. با پایان جنگ صد ساله، آکیتن تحت فرمان مستقیم پادشاه فرانسه بازگشت و در اختیار پادشاه باقی ماند. فقط گاهی لقب دوک آکیتن به یکی دیگر از اعضای این سلسله و به عنوان یک تمایز
یکی دیگر از اعضای این سلسله و به عنوان یک تمایز کاملاً اسمی، اعطا می‌شد.
انگوت، شهری در بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. این شهر، مرکز شهرستان انگوت است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر انگوت برابر با ۲٬۶۴۵ نفر (۷۱۷ خانوار) است.
بوریس ورمانت (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم، و تدوین‌گر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "درخت در یک لوله آزمایش" اشاره نمود.
پیت اسمیت (؛ – ) تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، بازیگر، راوی و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "درخت در یک لوله آزمایش" و "صورت‌غذا" اشاره نمود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه و جایزه اسکار افتخاری شده‌است.
لو پولاک (؛ – ) آهنگساز، موسیقی‌دان و ترانه‌سرای اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دیوانگان رقص" اشاره نمود. نام وی در سال ۱۹۷۰ در تالار مشاهیر ترانه‌سرایی ثبت شد.
دوریس مریک (؛ – ) بازیگر و مدل اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بهشت می‌تواند صبر کند"، "صدای بلند"، "احمق آمریکایی خوش‌تیپ"، "آهنگ منقطع" و "زمانی برای کشتن" اشاره کرد.
فرانک فنتون (؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چه زندگی شگفت‌انگیزی"، "بوفالو بیل"، "یک صدای مهیب"، "بادیگارد"، "کشتی مین‌روب"، "رزی پرچ‌کن"، "مخاطره"، "سه راز" و "سرنوشت" اشاره کرد.
بی. اف. زیدمن (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم، بازیگر، تدوین‌گر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "هیچ‌چیز بجز دردسر"، "سربازان نیروی هوایی" و "تازه ازدواج‌کرده" اشاره نمود.
جو یول (؛ ۳۰ آوریل ۱۸۹۲ – ۳۰ مارس ۱۹۵۰) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۵۰ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هیچ‌چیز بجز دردسر"، "ماه نو"، "زیگفلد کبیر"، "سریع و خشمگین"، "بیا با من زندگی کن"، "گریز"، "زن سال"، "سربازان نیروی هوایی"، "دو دختر و ملوان"، "چهارراه هفتم"، "لاغرخان میره خونه" و "تصویر دوریان گری" اشاره کرد.
فیلیپ مریویل (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس و بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آقا و خانم اسمیت"، "هیچ‌چیز بجز دردسر"، "جلادان هم می‌میرند"، "بیگانه"، "ماجرا"، "خواهر کنی"، "این زمین مال من است" و "خشم در بهشت" اشاره کرد.
زاغی آفریقایی ، یک عضو آفریقایی از خانواده کلاغ‌ها است و تنها عضو از سردۀ Ptilostomus است. بر اساس یافته‌های اخیر، نزدیک‌ترین همبستگی آن با زاغ‌های زمینی آسیای مرکزی است. این پرنده سیاه‌رنگ مانند زاغی‌ها دارای دم بلند است و واژۀ "afer" در نام علمی نیز به به واژۀ آفریقایی نسبت داده می‌شود.
ری گری (؛ – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "شیخ اعرابی"، "مالی ئو"، "پائین مزرعه" و "سالومه در برابر شنندوا" اشاره نمود.
پارک شی هو (؛ زادهٔ پارک پیونگ هو در ۳ آوریل ۱۹۷۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ سرگرمی خود را به عنوان مدل و بازیگر تئاتر شروع کرد، سپس به‌طور رسمی فعالیت خود را در تلویزیون در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد. پس از چند سال بازی در نقش‌های مکمل، پارک شی هو با سریال‌های کمدی رمانتیک محبوب سال ۲۰۱۰ به نام‌های "ملکه وارونه" و "پرنسس دادستان" به شهرت رسید. به دنبال آن، او نقش‌های اصلی در درام تاریخی "عشق شاهزاده خانم" و فیلم دلهره‌آور "اعتراف به قتل" ایفا کرد. حرفه. ۱۹۹۷–۱۹۹۹: آغاز. پارک پیونگ هو حرفهٔ بازیگری خود را
آغاز. پارک پیونگ هو حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۱۹۹۷ با حضور در نقش‌های سیاهی‌لشکر و بیت پارت‌ها در تئاتر آغاز کرد و نخستین نقش اصلی خود را در تئاتر "زندگی بیست نیانگی" انجام داد. در طی این زمان، او همچنین به عنوان مدل فعالیت می‌کرد، پیش از اینکه بازیگری خود را در تلویزیون از طریق ایفای یک نقش کوچک در قسمت‌های ۱ و ۲ مجموعهٔ تلویزیونی سال ۲۰۰۵ به نام "دختر محبوب چون هیانگ" آغاز کند.
سسک زمینی سیرا مادره یک گونه از پرندگان گنجشک‌سان از خانواده سسکان ملخی است. این گونه بومی فیلیپین در جزیره لوزون و در شمال شرق و شرق آن در دامنه‌های سیرا مادره است. زیستگاه آن در دشت نمناک گرمسیری و پایین‌دست جنگل‌های کوهستانی گرمسیری است. این پرنده به همراه نزدیکترین خویشاوندان خود، سسک زمینی کوردیلرا و سسک زمینی بیکول به دلیل ماهیت بسیار خجالتی خود یکی از دست‌نیافتنی‌ترین پرندگان در این کشور هستند. در حالی که به‌طور رسمی تهدید نمی‌شود، گفته می‌شود که جمعیت آن به دلیل نابودی زیستگاه از طریق جنگل‌زدایی در
آن به دلیل نابودی زیستگاه از طریق جنگل‌زدایی در حال کاهش است.
سلیم گلوگندمی ، یک گونه از پرندگان خانوادهٔ سَلیمان در سردهٔ "Oreopholus" است که از نظر گونه‌های زنده تک‌نماد است. یکی از خویشاوندان پیشاتاریخ، "Oreopholus orcesi"، از بقایای فسیلی توصیف شده‌است. در رشته کوه‌های آند در آرژانتین، بولیوی، شیلی و پرو زادآوری می‌کند. مهاجران نازادآور به اکوادور، برزیل و اروگوئه می‌رسند و در جزایر فالکلند سرگردان است. زیستگاه‌های طبیعی آن عبارتند از درختچه‌زار‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، علفزارهای معتدل، علفزارهای نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری در کوه‌ها و مراتع.
سلیم کرانه‌ای اوکلند ، همچنین با نام سلیم ساحلی یا با نام مائوری "tuturuatu" شناخته می‌شود، یک سلیم کوچک بومی نیوزلند است. زمانی که در سراسر سواحل نیوزیلند یافت می‌شد ولی اکنون به چند جزیره فراکرانه‌ای محدود شده‌است. این یکی از کمیاب‌ترین گونه‌های پرندگان ساحلی جهان است: جمعیت آن تقریباً ۲۰۰ فرد است.
ابو غراب (عربی: أبو غراب ) محلی در مصر است که در ۱۵ کیلومتری جنوب قاهره بین سقاره و جیزه و حدود ۱ کیلومتری شمال ابو صیر در لبه فلات کویر در کرانه غربی رود نیل واقع شده‌است. این محل بیشتر برای معبد خورشید پادشاه نیوسررع، بزرگترین و بهترین معبد خورشیدی حفظ شده، و همچنین معبد خورشید اوسرکاف، که هر دو در قرن ۲۵ قبل از میلاد در دوره پادشاهی قدیم ساخته شده‌اند، شناخته شده‌است. شواهد حاکی از آن است که شش معبد خورشیدی در طول سلسله پنجم ساخته شده‌است، با این حال، تنها دو معبدی که قبلاً ذکر شد (نیوسررع و اوسرکاف)
تنها دو معبدی که قبلاً ذکر شد (نیوسررع و اوسرکاف) حفاری شده‌اند. ابو گوراب همچنین محل دفن دوره‌های اولیه است که قدمت آن به سلسله اول بازمی‌گردد.
پرستوهای کوهی یک سرده از پرندگان خانواده پرستویان است که گونه‌های آن در کوه‌های آند در آمریکای جنوبی ساکن هستند. گونه‌ها. این سرده دارای سه گونه است:
کیم جی-هون (؛ زادهٔ ۹ مه ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. از خوانندگی تا بازیگری :. کیم در زمان آغاز به کارش تحت نظر کمپانی مشهور SM فعالیت می‌کرد و حتی قرار بود در ابتدا به‌عنوان یک کارآموز خوانندگی وارد آن شود اما گروهی که او قرار بود عضو آن باشد پیش از آغاز منحل شد و کیم تا سال ها به‌عنوان بازیگر در SM ماند، سرانجام در سال ۲۰۰۷ پس از مشکلات حقوقی این کمپانی را ترک نمود. آغاز بازیگری :. جی هون کار خود را از سال ۲۰۰۲ با سریال «دوست داشتنی» (Loving) آغاز کرد و پس از آن بیشتر به‌عنوان نقش فرعی درام‌های آخر
و پس از آن بیشتر به‌عنوان نقش فرعی درام‌های آخر هفته مانند «سیب طلایی» (Golden Apple 2005)، «میراث درخشان» (Great Inheritance 2006)، «ملکه آهنین» (The Iron Empress 2009)، «ستاره آرزو» (Wish Upon a Star 2010) و… ایفای نقش کرد به طوری‌که لقب ولیعهد درام‌ها آخر هفته را به خود اختصاص داد. شهرت داخلی :. کیم از سال ۲۰۱۳ با نقش مکمل سریال محبوب «گل پسر همسایه» (My Cute Guys) در کنار پارک شین هه به شهرت خوبی دست یافت. او با سریال‌های «الهه ازدواج» (Goddess of Marriage 2013)، «جانگ بوری اینجاست» (Jang Bo-ri is Here
2013)، «جانگ بوری اینجاست» (Jang Bo-ri is Here 2014)، «غریبه شیرین و من» (Sweet Stranger and Me 2016)، «پسر خانواده ثروتمند» (Rich Family’s Son 2018) و «گل شیطان» (Flower of Evil 2020) اوج شهرت را تجربه کرد اما هنوز چندان در زمینه بین‌المللی مطرح نبود. شهرت بین‌المللی :. از سال ۲۰۲۲ بود که با ایفای نقش دنور، در نسخه کره‌ای سریال «سرقت پول» (Money Heist: Korea – Joint Economic Area) در میان مخاطبان بین‌المللی نیز مطرح شد و حتی در اینستاگرام بیش از یک میلیون فالوور دریافت کرد.او در سال ۲۰۲۳ یعنی از نقش‌های
فالوور دریافت کرد.او در سال ۲۰۲۳ یعنی از نقش‌های اصلی سریال «عاشق اینم که ازت متنفر باشم» (Love to Hate You) و همچنین فیلم سینمایی «بالرین» (Ballerina) را برعهده گرفت. خدمت سربازی :. او در ۴ نوامبر ۲۰۱۰، یعنی زمانی که ۲۹ ساله بود به سربازی اعزام شد و پس از گذراندن دوره آموزشی و خدمت خود در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۲ ترخیص شد و فعالیت هایش را از سر گرفت.
خدمات تلفن واتیکان برای نخستین بار به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۰ بنیانگذاری شد در سال ۲۰۰۲، قسمتی از اداره مخابرات استان شد و بر کل نیازهای مخابراتی شهر واتیکان برسی می آنجا می‌دهد. کد تلفن / کد کشور تخصیص داده شده برای شهر واتیکان +۳۷۹ است. اما این کدمورد استفاده قرار نمی‌گیرد. در بدیل، شهر واتیکان از کد کشور +۳۹ ایتالیا استفاده می‌نمایند و شماره تلفن‌هایی را که با ۶۹۸ آغاز می‌شوند در کد منطقه ای ۰۶ برای رم تخصیص می‌دهد.
ال. اس. استاوریانوس ؛ (۱۹۱۳–۲۳ مارس ۲۰۰۴) تاریخ‌نگار یونانی-کانادایی بود. تأثیرگذارترین کتاب‌های او «یک تاریخ جهانی: از پیش از تاریخ تا سده بیست و یکم» و «بالکان از ۱۴۵۳» است. او یکی از اولین مورخانی بود که دیدگاه‌های شرق‌شناسی امپراتوری عثمانی را به چالش کشید. زندگینامه. استاوریانوس در سال ۱۹۱۳ در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا زاده شد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۳ در اوانستون و گلنکو و از سال ۱۹۷۵ در لا جولا، کالیفرنیا ساکن بود. او مدرک کارشناسی رشته تاریخ را از دانشگاه بریتیش کلمبیا و کارشناسی ارشد و دکتری را از
بریتیش کلمبیا و کارشناسی ارشد و دکتری را از دانشگاه کلارک در ووستر، ماساچوست گرفت. استاوریانوس به هیئت علمی دانشگاه کویینز در کینگستون، انتاریو و کالج اسمیت در نورتهامپتون، ماساچوست پیوست. در سال ۱۹۴۶ استاد دانشگاه نورث‌وسترن شد. پس از بازنشستگی از نورث‌وسترن در سال ۱۹۷۳، تا سال ۱۹۹۲ در بخش تاریخ دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو فعالیت داشت. همسرش، برتا کلسو در ۴۷ سالگی در سال ۱۹۸۷ درگذشت. خود نیز در ۲۳ مارس ۲۰۰۴ در ۹۱ سالگی بر اثر نارسایی تنفسی در بیمارستان اسکریپس مموریال در لا جولا رنچ، کالیفرنیا، ایالات
اسکریپس مموریال در لا جولا رنچ، کالیفرنیا، ایالات متحده درگذشت. کتاب‌شناسی. ؛ فهرست زمانی
اما موسکات (زاده ) خواننده و مدل مالتی است. او نماینده مالت در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
هنری واتکینز آلن (Henry Watkins Allen) (زادهٔ ۲۹ آوریل ۱۸۲۰ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۱۸۶۶)، سرباز در ارتش ایالات مؤتلفه و ارتش تگزاس بود که به عنوان رهبر نظامی، سیاستمدار، نویسنده، برده‌دار و مزرعه‌دار نیشکر کار کرد. در جریان جنگ داخلی آمریکا، وی تا درجه نظامی سرتیپ در ارتش ایالت مؤتلفه ترفیع نمود. آلن در اواخر جنگ به عنوان هفدهمین فرماندار ایالت لوئیزیانا انتخاب گردیده و از ژانویه ۱۸۶۴ تا مه ۱۸۶۵ در این سمت خدمت نمود. او آخرین فرمانداری بود که تحت حقوق اساسی انتخاب گردیده و تا آخر دوره بازسازی ایالات متحده در
گردیده و تا آخر دوره بازسازی ایالات متحده در این سمت ماند. وی به مکزیک فرار کرده و سال بعد در آنجا درگذشت. جسد وی به ایالات متحده بازگردانده شده و در نیواورلئان به خاک سپرده شد. اوایل زندگی و حرفه. الن در ۲۹ آوریل ۱۸۲۰ در فارمروایل در شهرستان پرنس ادوارد، ویرجینیا زاده شد. وی باورمند به فرقه مسیحیت پرسبیترینیسم بود. پس از اتمام مدرسه در مدارس محلی، او در کالج ماریون، میزوری آموزش دید. آلن به می‌سی‌سی‌پی نقل مکان نموده و در آنجا به عنوان معلم مدرسه و وکیل مدافع کار کرد. وی در نخست به عنوان سرباز و بعدتر به
کار کرد. وی در نخست به عنوان سرباز و بعدتر به عنوان سروان در انقلاب تگزاس بر علیه مکزیک خدمت کرد. وی در ۱۸۴۶ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان می‌سی‌سی‌پی انتخاب گردیده و پس از آن در دانشگاه هاروارد حقوق خواند. در ۱۸۴۲ میلادی، آلن و سالوم آن کرین باهم ازدواج کردند. همسر وی در ۱۸۵۱ میلادی به عمر ۲۵ سالگی وفات کرد و در بروینزبرگ، می‌سی‌سی‌پی به خاک سپرده شد. لوئیزیانا. در فوریه ۱۸۵۲، هنری واتکینز آلن و ویلیام نولان مزرعه ویستاور در غرب لوئیزیانا را خریداری نمودند. سه سال بعد در ۱۸۵۵ میلادی، این زمین تقسیم
نمودند. سه سال بعد در ۱۸۵۵ میلادی، این زمین تقسیم گردیده و از هم جدا ساخته شد؛ نولان نام مزرعه ویستاور را در قسمت زمین مربوط به خود حفظ کرد، اما آلن قسمت زمین خود را به‌نام مزرعه الندیل نام‌گذاری نمود. مزرعه وی متکی به کار برده‌های آفریقایی-آمریکایی بود و وی تعداد زیاد برده داشت. وی در ۱۸۵۳ میلادی به عنوان عضو مجلس قانون‌گذاری لوئیزیانا انتخاب گردید. در ۱۸۵۹ میلادی، آلن به اروپا رفت و می‌خواست در پیکار ایتالیا برای آزادی سهم بگیرد، اما خیلی دیر شده بود. او به اکناف اروپا سفر کرد و رویدادهای سفر خود را در
به اکناف اروپا سفر کرد و رویدادهای سفر خود را در خاطرات‌نامه‌اش تحت عنوان سفرهای یک مزرعه‌دار نیشکر، یادداشت نمود. وی در غیابش دوباره به عنوان عضو مجلس نمایندگان انتخاب شد. پس از بازگشت، وی نقش چشمگیری در امور این نهاد ایفا کرد. از منظر گرایش سیاسی، آلن در اوایل طرفدار حزب هیچ‌چیز دان (حزب آمریکایی) بود، اما زمانی که بیوکنن در ۱۸۵۶ به عنوان نامزد ریاست جمهوری شد، او به حزب دموکرات پیوست. خدمت در ارتش ایالات مؤتلفه. الن به عنوان سرباز هنگ چهارم پیاده لوئیزیانا وارد ارتش شد، اما به زودی در ۱۵ اوت ۱۸۶۱ به