payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاورو و دیو فیلونی توسعه می‌یابد، و فیلونی در حال نوشتن داستان "آسوکا" و تهیه‌کننده اصلی آن بود. این مجموعه بر روی شخصیت آسوکا تانو تمرکز دارد که توسط فیلونی برای سریال انیمیشن "" ساخته شد و اولین حضور لایواکشن او در فصل دوم "مندلورین" بود. تا آوریل ۲۰۲۲، پیتر رمزی برای کارگردانی حداقل یک قسمت از این مجموعه استخدام شد، و انتظار می‌رفت فیلونی تمام قسمت‌های آن را کارگردانی کند. در ژانویهٔ ۲۰۲۴، لوکاس‌فیلم تأیید کرد که فصل دوم در حال توسعه بود و فیلونی نیز در پروژه حضور داشت. انتخاب بازیگران. با اعلام سریال
پروژه حضور داشت. انتخاب بازیگران. با اعلام سریال در دسامبر ۲۰۲۰، رزاریو داوسون مجدداً در نقش آسوکا تانو از "مندلورین" ایفا نقش خواهد کرد. طبق گزارش‌ها تا آگوست ۲۰۲۱، لوکاس‌فیلم به دنبال انتخاب بازیگری برای ایفای نقش شخصیت سابین رن در مجموعه "شورشیان جنگ ستارگان" بود. در ماه اکتبر، هایدن کریستنسن قرار بود دوباره نقش آناکین اسکای‌واکر / دارث ویدر را ایفا کند، و ناتاشا لیو بوردیزو تا نوامبر برای نقش رن انتخاب شد. در اواخر همان ماه، ایوانا ساخنو در نقشی نامعلوم به بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۲، مری الیزابت
به بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۲، مری الیزابت وینستد در نقشی نامعلوم به بازیگران پیوست، و ماه بعد، ری استیونسون در نقش فرمانده به بازیگران پیوست. استیونسون قبلاً صداپیشگی شخصیت Gar Saxon را در "شوریان" و "جنگ‌های کلون" بر عهده داشته‌است. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری این مجموعه در ۹ می ۲۰۲۲، در لس آنجلس با عنوان کاری "استورم‌کروو" آغاز شد. پخش. دو قسمت "آسوکا" در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ از شبکهٔ دیزنی پخش شد و سایر قسمت‌ها در ۳ اکتبر ۲۰۲۳ به پایان رسید. این مجموعه شامل هشت قسمت بود. این مجموعه ابتدا قرار بود در ۲۳ اوت پخش
قسمت بود. این مجموعه ابتدا قرار بود در ۲۳ اوت پخش شود اما تاریخ پخش به یک روز قبل موکول شد. قسمت نخست به ری استیونسون تقدیم شد که در مهٔ ۲۰۲۳ درگذشت. بازخورد. "آسوکا" در وبگاه نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس نظر ۲۶۳ منتقد، امتیاز ۸۶٪ با میانگین نمرهٔ ۷٫۴/۱۰ را کسب کرده‌است. اجماع منتقدان این وبگاه می‌گوید: «"آسوکا" با بازی قوی رزاریو داوسون در نقش اصلی و داستان محکمی که عناصر جدید و قدیمی حماسهٔ "جنگ ستارگان" را موازنه می‌کند، ارتقا یافته و برای طرفداران این فرنچایز حتماً دیدنی است.» این مجموعه در
این فرنچایز حتماً دیدنی است.» این مجموعه در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۲۵ منتقد امتیاز ۶۸ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای عموماً مطلوب» است.
حکومت سه‌نفره بوربون (Bourbon Triumvirate)، به سه سیاستمدار قدرتمند و با نفوذ جورجیا گفته می‌شود که همه عضو حزب دموکرات بودند و عبارت اند از: جوزف ای. براون، آلفرد اچ. کولکویت و جان براون گوردون. هرچند در مورد میزان عملکرد این سه شخص به‌عنوان یک گروه منسجم اختلاف نظر وجود دارد، اما بین سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۹۰ سمت‌های را به عنوان فرماندار جورجیا و سناتور جورجیا اشغال نمودند و در این دوره بر سیاست ایالت مسلط بودند. ریشه‌شناسی. اصطلاح «بوربون» به فرمانروایانی گفته می‌شود که نمی‌تواند خود را با شرایط جدید منطبق
می‌شود که نمی‌تواند خود را با شرایط جدید منطبق سازند و از ایده‌های مناسب دوره‌های سابق طرفداری می‌نمایند. در اواخر دههٔ ۱۸۰۰ این اصطلاح به دموکرات‌های بوربون که در تلاش وارونه سازی بعضی اثرات دورهٔ بازسازی بودند، گفته می‌شد. اصطلاح حکومت سه‌نفره به گروه سه‌نفره گفته می‌شود که کنترل سیاسی را اعمال می‌نمایند. تاریخچه. دوران قبل از جنگ و جنگ داخلی. سه مرد شامل حکومت سه‌نفره، هریک جوزف ای. براون، آلفرد اچ. کولکویت و جان براون گوردون، تمام شان افراد معتبر و مطرح در جریان جنگ داخلی آمریکا بودند و هرسه قبل از
در جریان جنگ داخلی آمریکا بودند و هرسه قبل از دورهٔ بازسازی آمریکا دارای تجربه سیاسی یا نظامی بودند. برون مسن‌ترین آن سه نفر از سال ۱۸۵۷ تا سال ۱۸۶۵ به عنوان فرماندار جورجیا خدمت کرده بود. کولکویت از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۵ به‌عنوان عضو مجلس نمایندگان خدمت کرده بود و در سال ۱۸۵۷ در تلاش برای نامزدی حزب دموکرات‌ها برای پُست فرمانداری بود که در برابر براون شکست خورد. به علاوه کولکویت در سال ۱۸۶۱ به عنوان عضو کنوانسیون جدایی جورجیا خدمت کرده بود و در جریان جنگ داخلی در ارتش ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون خدمت کرد و به
در ارتش ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون خدمت کرد و به درجهٔ سرلشکری ارتقا یافت. گوردون یگانه عضو حکومت سه نفره که قبل از جنگ پُست سیاسی نداشت، در ارتش ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون خدمت کرد و همانند کولکویت در اخیر جنگ به درجه سرلشکری نائل گردید. گوردون خود را به‌عنوان یک رهبر قدرتمند مطرح ساخت و در تسلیمی رابرت ئی. لی در دادگاه اپوماتوکس حضور داشت. دورهٔ بازسازی و بعد از آن. پس از شکست ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون آمریکا در جنگ داخلی، ایالت‌های جنوبی آمریکا دورهٔ را به‌نام دورهٔ بازسازی تجربه نمود که شاهد پایان
را به‌نام دورهٔ بازسازی تجربه نمود که شاهد پایان بردگی آمریکا و سیستم مزرعهٔ مسلط بر اقتصاد جنوب، بود. در ایالت‌های جنوب پس از جنگ، ایده جنوب جدید، اقتصاد صنعتی‌تر و متنوع از نظر زراعتی که هنوزهم برتری سفیدپوستان را تأیید می‌کرد، تقویت شد. هنری دبلیو. گریدی سردبیر مجلهٔ قانون اساسی آتلانتا از هواداران پر آوازه جنوب جدید بود. گردی عضو مهم «حلقهٔ آتلانتا» از شهروندان برجستهٔ بود که این سیاست‌ها را به پیش می‌بردند که شامل ایوان هاویل سردبیر همکار مجلهٔ قانون اساسی آتلانتا و براون، کولکویت و گوردون، سه
قانون اساسی آتلانتا و براون، کولکویت و گوردون، سه سیاستمدار تشکیل دهندهٔ حکومت سه‌نفره بوربون، بود. پایان جنگ داخلی با پایان فرمانداری براون و کولکویت و استعفای گوردون از خدمت نظامی همراه بود. براون عجالتاً به حزب جمهوری‌خواه پیوست و رئیس دادگاه عالی جورجیا تعیین شد، سمتی که از سال ۱۸۶۵ تا سال ۱۸۷۰ آن را به‌عهده داشت. در این خلال کولکویت به کشاورزی برگشت و با گوردون در یک سلسله سرمایه‌گذاری‌های مخاطره‌آمیز بازرگانی شد، شریک شد. گوردون در سال ۱۸۶۸ برای پُست فرمانداری جورجیا کاندیدا شد ولی شکست خورد. اما
فرمانداری جورجیا کاندیدا شد ولی شکست خورد. اما چندین سال بعد در سال ۱۸۷۲ (سالی که غالباً برای آغاز حکومت سه‌نفره مورد استفاده قرار می‌گیرد)، در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. گوردون با وجود پیشینهٔ مختلط بازرگانیش، در ترویج ایده‌های جنوب جدید مشهور بود و با موفقیت از جنبش از دست رفتهٔ مؤتلفه برای کسب حمایت استفاده نمود. در این مقطعهٔ زمانی او رهبر سازمان کوکلاکس کلن در جورجیا نیز محسوب می‌شد. کولکویت در سال ۱۸۷۶ فرماندار جورجیا انتخاب شد. کولکویت نمایندهٔ منافع کشاورزان سرشناس در ایالت بود زیرا او یکی
منافع کشاورزان سرشناس در ایالت بود زیرا او یکی از موفق‌ترین کشاورزان ایالت در آن دوره بود و در جریان دههٔ ۱۸۷۰ به عنوان معاون گرانج یا انجمن تعاون و همکاری کشاورزان آمریکا در جورجیا خدمت کرد. گوردون در سال ۱۸۸۰ همراه با کولکویت از سنا استعفا داد و براون که در همان سال منصوب شده بود، کرسی وی را پُر نمود. براون که از جملهٔ نخستین میلیونرهای ایالت بود، از عناصر کارخانه‌دار ایدیولوژی جنوب جدید نمایندگی می‌کرد. این وضعیت بحث‌برانگیز بود زیرا براون به‌منظور توسعهٔ خط آهن دولتی غربی و اقیانوس اتلانتیک که قبل از
خط آهن دولتی غربی و اقیانوس اتلانتیک که قبل از انتصابش در سنا رئیس آن بود، استعفا داده بود. این ایده که معاملهٔ بین این سه نفر صورت گرفته‌است همه جا پخش شده بود و به‌ویژه کولکویت به دلیل نقش‌اش در این وضعیت با انتقاد از درون حزب جمهوری‌خواه مواجه شد. علی‌رغم این همه، معاملهٔ مورد ادعا هرگر ثابت نشد و کولکویت موفق شد در سال ۱۸۸۰ مجدداً انتخاب شود. کولکویت در سال ۱۸۸۲ به سنای ایالات متحده انتخاب شد و به‌عنوان سناتور ارشد نسبت به براون خدمت کرد. کولکویت در مجلس سنا غالباً با براون که چندین سال پیش توسط او
مجلس سنا غالباً با براون که چندین سال پیش توسط او منصوب شده بود در اختلاف بود، زیرا مواضع طرفدارانهٔ صنعت براون با خطی‌مشی کشاورزی - دوستانهٔ کولکویت در تضاد قرار داشت. این اختلاف در بحث روی تعرفه‌ها مشهودتر بود چون براون از آن حمایت و کولکویت با آن مخالفت کرد که این کار اتحاد میان کشاورزان و صاحبان صنعت در ایالت را به مخاطره انداخت. علی‌رغم این مسائل هردو به‌منظور حمایت از سیاست‌های جنوب جدید اغلب یکجا کار می‌کردند. گوردون در سال ۱۸۸۶ زمانی‌که فرماندار ایالت انتخاب شد، دوباره وارد سیاست شد. این
ایالت انتخاب شد، دوباره وارد سیاست شد. این نشان‌دهندهٔ اوج قدرت برای حکومت سه‌گانه بود زیرا هم پُست‌های سناتوری و هم پُست فرمانداری در دست یکی از اعضای حکومت سه‌گانه بود. پس از این حکومت سه‌گانه کاهش تدریجی در انسجام و قدرت را تجربه نمود. در سال ۱۸۸۷ براون و کولکویت در رابطه با اعلامیهٔ رئیس‌جمهور کلیولند مبنی بر تقلیل تعرفه‌ها که کولکویت از آن حمایت و براون با آن مخالفت نموده بودند، پرخاش کردند. به علاوه پس از افشای مشقت‌های کارکنان محکوم در معدن ذغال‌سنگ براون، گوردون اصلاحات اجارهٔ محکومان را به یک
براون، گوردون اصلاحات اجارهٔ محکومان را به یک برنامهٔ مهم در خط مشی خود تبدیل کرد. ظهور توماس ئی. واتسون سیاستمدار برجستهٔ جورجیا و مرگ هنری گردی عوامل اضافی بودند که سبب نابودی حکومت سه‌گانه شدند. مرگ براون و کولکویت در سال ۱۸۹۴ عملاً به حکومت سه‌گانه پایان داد. انتقاد از اصطلاح. تاریخ‌نویسان جدید در رابطه با صحت و درستی اصطلاحی که در مورد براون، کولکویت و گوردون استعمال می‌شود، بحث می‌نمایند. سی.ون. وودوارد تاریخ‌نویس آمریکایی در رابطه با بحث اصطلاح «بوربون» مدعی است که در کاربرد آن برای هرسه نفر
«بوربون» مدعی است که در کاربرد آن برای هرسه نفر «درتاریخ ما احتمالاً نام‌غلطی مغالطه‌آمیزتر از اصطلاح بوربون وجود نداشته‌است». به علاوه، تاریخ‌نویسان ذکر می‌نمایند که علی‌رغم اینکه این سه نفر از سیاست‌های جنوب جدید حمایت می‌کردند، در رابطه با سیاست‌های خاص مخالف هم بودند. به‌ویژه، با مانع شدن بسیاری از جاه‌طلبی‌های سیاسی براون توسط کولکویت و در یک نقطه بحث بروان روی چشم‌انداز حمایت از هنری گردی در انتخابات بر ضد کولکویت برای سمت فرمانداری، براون و کولکویت غالباً رابطه خصومت‌آمیزی در قبال یکدیگر نشان
غالباً رابطه خصومت‌آمیزی در قبال یکدیگر نشان می‌دادند. به علاوه، تأثیر گردی در رابطه با جلب حمایت سیاسی برای حکومت سه‌گانه نیز مورد بحث قرار گرفته‌است چنان‌چه مدت کوتاهی پس از مرگ گردی در سال ۱۸۸۹، حکومت سه‌گانه عملاً به شکست خورد.
اسماعیل‌خان اعتبارالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره هفتم به عنوان نماینده بم در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
پایگاه داده متمرکز (گاهی اوقات به اختصار CDB) پایگاه داده ای است که در یک مکان قرار گرفته، ذخیره و نگهداری می‌شود. این مکان اغلب یک کامپیوتر مرکزی یا سیستم پایگاه داده‌است. در بیشتر موارد، یک پایگاه داده متمرکز توسط یک سازمان (به عنوان مثال یک شرکت تجاری) یا یک مؤسسه (به عنوان مثال یک دانشگاه) استفاده می‌شود. کاربران از طریق یک شبکه کامپیوتری به پایگاه داده متمرکز دسترسی پیدا می‌کنند که می‌تواند به آنها دسترسی به پردازشگر مرکزی را بدهد که جهت پردازش پایگاه داده تخصیص داده شده‌است. زمینه تاریخی. اولین
داده تخصیص داده شده‌است. زمینه تاریخی. اولین رایانه‌های ساخته شده بسیار گران بودند و پایانه‌های جداگانه ای نداشتند؛ بنابراین، نیاز به رایانش متمرکز به سرعت پدید آمد. در نتیجه، روشی نه تنها برای پردازش داده‌ها، بلکه برای سازماندهی و ذخیره‌سازی آنها ابداع شد. این روش بعدتر جای خود را به نسخه‌های اولیه پایگاه داده، سیستم‌های مدیریت پایگاه داده مربوط (DBMS) و به نوبه خود پایگاه‌های داده متمرکز داد. با محبوبیت روزافزون رایانه‌ها، انواع بیشتری از جهت گیریها و طراحیهای پایگاه داده معرفی شدند. با این حال،
و طراحیهای پایگاه داده معرفی شدند. با این حال، پایگاه‌های اطلاعاتی متمرکز هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند، به خصوص در مواردی که ذخیره و پردازش داده‌ها در شرکت‌های بزرگ مربوط می‌شود. مثالی برای یک پایگاه داده متمرکز می‌توان با وزارت دفاع استرالیا ارائه کرد، که پایگاه‌های اطلاعاتی خود را در اواسط دهه ۱۹۷۰ متمرکز کرد. مزایا. پایگاه‌های داده متمرکز دارای مزایای قابل توجهی در مقایسه با انواع دیگر پایگاه‌های داده هستند. برخی از آنها به شرح زیر است: معایب. پایگاه‌های داده متمرکز نیز دارای محدودیت‌های
پایگاه‌های داده متمرکز نیز دارای محدودیت‌های مشخصی هستند، مانند مواردی که در زیر توضیح داده شده‌است: پایگاه‌های داده متمرکز در مقابل پایگاه‌های داده توزیع شده. ایده اساسی پایگاه‌های داده متمرکز این است که آنها باید بتوانند هر درخواستی را که سیستم اصلی باید توسط خودشان انجام دهد، دریافت، نگهداری و تکمیل کنند. تنها یک فایل پایگاه داده وجود دارد که در یک مکان واحد در یک شبکه خاص نگهداری می‌شود. با این حال، پایگاه داده توزیع شده، پایگاهی است که در آن تمام اطلاعات در چندین مکان فیزیکی ذخیره می‌شود. پایگاه‌های
در چندین مکان فیزیکی ذخیره می‌شود. پایگاه‌های داده توزیع شده به دو گروه همگن و ناهمگن تقسیم می‌شوند. این سیستم به منظور به روز نگه داشتن سوابق خود، بر تکرار و تکثیر در زیر-پایگاه داده‌های چندگانه خود متکی است. همچنین این سیستم از چندین فایل پایگاه داده تشکیل شده‌است که همگی توسط یک مدیریت پایگاه داده (DBMS) مرکزی کنترل می‌شوند. تفاوت‌های اصلی بین پایگاه‌های داده متمرکز و توزیع شده به دلیل ویژگی‌های اساسی مربوط به آنها است. تفاوت‌ها شامل اما محدود به موارد زیر نیست:
رستم خان رفعت الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده جیرفت در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
آقاخان اعزازالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده سنندج در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
محمدحسن مجتهد گروسی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده بیجار و گروس در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
میرزا حسن‌خان مدحت السلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده جهرم در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
فتحعلی خان خان باباخان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سیدمحمود صدرالملک از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده فسا در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
میرزا اورنگ وقارالسلطنه از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده فیروزآباد در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سیدمحمد رضوی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
جوزف «کابل» برکینریج (Joseph "Cabell" Breckinridge) (۱۴ ژوئیه ۱۷۸۸–۱ سپتامبر ۱۸۲۳)، حقوق‌دان، سرباز، برده‌دار و سیاستمدار ایالت کنتاکی ایالات متحده بود. از سال ۱۸۱۶ تا سال ۱۸۱۹ نماینده شهرستان فایت در مجلس نمایندگان کنتاکی بود و از طرف همکارانش به‌عنوان رئیس مجلس (۱۸۱۷ تا ۱۸۱۹) انتخاب شد. در سال ۱۸۲۰ برکینریج از طرف فرماندار جان ادیر، وزیر خارجه کنتاکی تعیین شد و تا مرگش در این سمت خدمت کرد. وی که عضو خانوادهٔ سیاسی برکینریج بود، پسر جان برکینریج (۱۷۶۰–۱۸۰۶) وکیل ویرجینیا (کنتاکی آن‌وقت)، سناتور و دادستان
وکیل ویرجینیا (کنتاکی آن‌وقت)، سناتور و دادستان کل ایالات متحده و خانمش مری هاپکین کابل برکینریج (۱۷۶۹–۱۸۵۸) عضو یکی دیگر از خانوادهٔ سیاسی سرشناس، بود. جان سی. برکینریج پسر آن‌ها، راه پدر و (پدر بزرگ) خود را در خصوص قانون و سیاست دنبال نمود و به معاونیت ریاست جمهوری ایالات متحده رسید. برکینریج پس از فراغت از دانشگاه پرینستون قصد داشت با پیروی از الگوی پدر فوت شده خود، در لکسینگتون ایالت کنتاکی وکیل شود اما نخست برای خدمت در جنگ سال ۱۸۱۲ نام‌نویسی کرد. همچنین اندکی پس از جنگ، با پیروزی در انتخابات مجلس
اندکی پس از جنگ، با پیروزی در انتخابات مجلس نمایندگان کنتاکی حرفهٔ سیاسیش را آغاز کرد و در این مجلس تلاش ناموفقی را برای برکناری فرماندار گابریل اسلاتر که پس از مرگ جورج مدیسون به فرمانداری جلوس نموده بود، رهبری کرد. برکینریج از سال ۱۸۱۷ تا سال ۱۸۱۹ به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان کنتاکی خدمت کرد. در سال ۱۸۲۰ انتصابش به عنوان وزیر خارجه توسط فرماندار آدیر را پذیرفت و به‌منظور رسیدگی بهتر به وظایف رسمی به فرانکفورت، پایتخت ایالت رفت، اما در ماه اوت سال ۱۸۲۳ به اثر یک تب بیمار شد و در ۱ سپتامبر سال ۱۸۲۳ درگذشت.
یک تب بیمار شد و در ۱ سپتامبر سال ۱۸۲۳ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. جوزف کابل برکینریج در ۱۴ ژوئیه سال ۱۷۸۸ در شهرستان آلبمرل ایالت ویرجینیا متولد شد. برکینریج دومین فرزند و نخستین پسر جان و مری هاپکینز «پولی» (موسوم به کابل) برکینریج، بود. برکینریج، به‌نام جوزف کابل پدربزرگ مادریش که از جمله خانوادهٔ سیاسی کابل ویرجینیا بود، نامیده شد و در تمام زندگیش به «کابل» مشهور بود. خانوادهٔ برکینریج در سال ۱۷۹۳ به لکسینگتون ایالت کنتاکی رفت. در اواخر همان سال بیماری همه‌گیر آبله شهر را درنوردید. مایه کوبی یا
بیماری همه‌گیر آبله شهر را درنوردید. مایه کوبی یا واکسیناسیون بسیار دیر انجام شد اما هرچند برکینریج، مادر و خواهراش لتیشیا از این بیماری عفونی جان سالم بدر بردند اما خواهراش مری و برادراش رابرت، در اثر این بیماری فوت نمودند. لوول اچ. هریسون تاریخ‌نگار می‌نویسد که علی‌رغم این‌که «اطلاعات کمی از دوران کودکی برکینریج در دست است» اما با این وجود آموزش خصوصی مناسب کلاس خود را فرا گرفت و در کتابخانهٔ وسیع پدرش درس خواند. در سال ۱۸۰۱ زمانی‌که برکینریج ۱۲ ساله بود، پدرش توسط قانون‌گذاران کنتاکی، نمایندهٔ ایالت
پدرش توسط قانون‌گذاران کنتاکی، نمایندهٔ ایالت جدید در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. این خانواده در امتداد سلسله کوه‌های آپالیشین به شهرستان بدفورد ایالت ویرجینیا در نزدیکی لینچبرگ، نقل مکان نمود و به‌هدف نزدیک شدن به برکینریج بزرگ در جریان جلسات کنگره در واشینگتن دی. سی، با اقارب شان در آنجا زندگی می‌کردند. کابل برکینریج در حین اقامت در آنجا، وارد آکادمی نیو لندن شد. یک مورد ویروس سرخک مانع تحصیل برکینریج در کالج ویلیام و مری (کالج ویلیام و مری فعلی) محل تحصیل پدرش، کالجی که پسرعمویش جیمز برکینریج عضو
تحصیل پدرش، کالجی که پسرعمویش جیمز برکینریج عضو آینده کنگره ثبت نام کرده بود، شد. کابل برکینریج در سال ۱۸۰۳ پدرش را در سفر به پایتخت همرای کرد و در آنجا قبل از برگشت به تحصیلاتش، شاهد مباحث مربوط به خرید لوئیزیانا بود. پس از تعطیلی موقت کنگره در ماه مارس، جان برکینریج پسرش را از مدرسه بیرون آورد و در ۱۸ آوریل سال ۱۸۰۴ به ملک خانوادگیشان در نزدیکی لکسینگتون برگشتند. برکینریج در اواخر سال ۱۸۰۴ با پدرش به سمت مشرق نرفت اما در عوض قبل از ثبت نام در کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون فعلی) در حدود یک‌سال تحت نظر
(دانشگاه پرینستون فعلی) در حدود یک‌سال تحت نظر سرهنگ ساموئل درس خواند. دانشگاه پرینستون. برکینریج در اواخر ماه دسامبر سال ۱۸۰۵ وارد پرینستون ایالت نیوجرسی شد. علی‌رغم تکمیل امتحانات نهایی در ۵ آوریل، برکینریج پیشنهاد پدرش برای آمدن به واشینگتن را رد نمود، زیرا باید به درس‌های ریاضیات خود رسیدگی می‌کرد. پس از شروع ترم بعدی در ماه مه، برکینریج به انجمن کلیوسوفیک - ویگ آمریکا پیوست، این انجمن یک انجمن مناظره بود که در سال ۱۷۶۹ توسط جیمز مدیسون، فیلیپ فرنو، آرون بر و هنری لی تأسیس شد. کابل در اواسط سال ۱۸۰۶
بر و هنری لی تأسیس شد. کابل در اواسط سال ۱۸۰۶ آگاهی حاصل کرد که پدرش در کنتاکی بیمار است. اما مدت کوتاهی پس از آن برایش خبر رسید که پدرش رو به بهبود است و انتظار داشت با او در ویرجینیا در مسیر پایتخت دیدن نماید. ضمن مشخص نبودن محل تعیین ملاقات، برکینریج تصور می‌کرد که این محل در نزدیکی لینچبرگ باشد. برکینریج در ماه اکتبر به هدف انتظار دیدن پدرش به خانه عمویش به‌نام لئوس برکینریج رفت که پدرش هرگز نرسید. برکینریج که با شروع ترم جدید به پرینستون برگشت، خبر شد که پدرش در ۲۲ اکتبر زمانی‌که می‌خواسته کابل دیل را
پدرش در ۲۲ اکتبر زمانی‌که می‌خواسته کابل دیل را ترک نماید اما از اسب خود افتاده و به بستر مریضی برگشته؛ وی در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۰۶ فوت نمود. بالاخره در ژانویه سال ۱۸۰۷ مسافرین کنتاکی خبر مرگ پدرش را به کابل برکینریج آوردند. با وجودی‌که کابل به یکی از اقاربش اعلام کرد که «من زندگی‌ام را وقف آسایش مادرم می‌کنم» اما به زودی به کنتاکی برنگشت. جان برکینریج بدون وصیت‌نامه فوت کرد که این کار سبب پیچیده شدن تصفیه املاکش و ایجاد چالش‌های مالی برای کابل که از حمایت پدر برخودار بود، شد. برکینریج که درمانده شده بود،
پدر برخودار بود، شد. برکینریج که درمانده شده بود، به‌خاطر کمک به آلفرد گرایسون شوهر خواهرش لتیشیا و پسر ولیام گرایسون سناتور پیشین ویرجینیا، متوسل شد. اما، در ماه مارس همان سال کابل به جمع حدود ۱۲۵ دانشجو دیگر که بر ضد قواعد شدید و برنامهٔ درسی سختگیرانهٔ مؤسسه پروتستان اعتراض می‌کردند، پیوست. بعدها مدیران کالج همه کسانی را که حاضر به خروج نام شان از درخواست رسمی اعتراض نشدند، موقتاً از کالج اخراج نمود. برکینریج به‌خاطر نقشش در اعتراض عذرخواهی نکرد. در عوض در ماه مه پرینستون را به مقصد کابل دیل ترک نمود
در ماه مه پرینستون را به مقصد کابل دیل ترک نمود اما در فیلادلفیا به مدت دو هفته هیچ منزل‌گاهی قابل دسترس برای رفتن به مسیر کنتاکی نیافت. برکینریج که از عهده مصارف اتاق و خوابگاه برای آن مدت طولانی برآمده نمی‌توانست، در عوض به جنوب به سمت لینچبرگ حرکت کرد و سپس نزد اقاربش در فینکاسل اقامت گزید. برکینریج در نظر داشت تا در ترم خرانی سال ۱۸۰۷ در کالج ویلیام و مری ثبت نام نماید و به این باور بود که در مدت نُه ماه می‌تواند دروس خود را تکمیل نماید اما در نهایت از این کار منصرف شد. او همچنین ممکن است بنا بر عدم
این کار منصرف شد. او همچنین ممکن است بنا بر عدم وجود مدارس خانوادگی، بین ماه ژوئیه سال ۱۸۰۷ تا ژوئیه ۱۸۰۸ به کابل دیل برگشته باشد. برکینریج در ماه ژوئیه تصمیم گرفت تا به‌منظور تکمیل دروس خویش در ماه اکتبر به پرینستون برگردد. جیمز جی. باینری هم اتاقی برکینریج و کشیش ساموئل استانهوپ اسمیت رئیس دانشگاه (که وی نیز به عنوان مبلغ مذهبی در ویرجینیا خدمت کرده بود، رئیس و مؤسس کالج همپدن-سیدنی بود)، هر دو طرفدار سرسخت الغای برده‌داری بودند. اما بسیاری از اقارب کابل برکینریج برده داشتند. با این حال برکینریج بازنشسته
برده داشتند. با این حال برکینریج بازنشسته شده بود که باید به بردگی پایان داده شود اما صرف از طریق آزادسازی داوطلبانه نه با دخالت دولت. برکینریج در سال ۱۸۱۰ مدرک لیسانس خود را به‌دست‌آورد. برکینریج حدود یک‌سال بعد به گونه‌ای‌که در ذیل بر روی آن بحث می‌شود، با دختر کشیش اسمیت ازدواج نمود.
میریام دیفنسور سانتیاگو (; – ) سیاست‌مدار اهل فیلیپین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه رامون مگسیسی شده‌است.
غارهای باهروت، که به‌طور محلی به نام باراد (बारड) شناخته می‌شوند، در نزدیکی دهانو در ایالت مهاراشترا هند، تنها آتشگاه درون غار زرتشتیان پارسی در هند است. ین غارها برای پارسیان اهمیت مذهبی و تاریخی دارند. نیاکان پارسی به مدت ۱۳ سال از دست مهاجمان مسلمان به این غارها پناه بردند و در این مدت «آتش ایران‌شاه» را با خود به داخل غارها بردند که تا به امروز می‌سوزد. غارهای باهروت در ۲۵ کیلومتری جنوب سنجان در گجرات واقع شده‌است. محل آن در فاصله ۸ کیلومتری از روستای بُردی و ۹ کیلومتری تالاسری است. این کوه‌ها در ابتدا
و ۹ کیلومتری تالاسری است. این کوه‌ها در ابتدا متعلق به مردم قبیله‌ای روستا بوده‌است که از آن برای جمع‌آوری چوب و موادی که برای ساختن دیوارهای گلی استفاده می‌شد، بهره می‌گرفتند. بعدها راهبان بودایی در این محل غارهایی فروکندند اما پس از آن بلااستفاده ماند. زرتشتیان پس از هجوم الف خان، از سرداران محمد بن تغلق در سال ۱۳۹۳ میلادی به شهر سنجان، به مدت ۱۳ سال در این کوه‌ها پنهان شدند. «آتش ایران‌شاه» نیز در این دوره (۱۳۹۳–۱۴۰۵ میلادی) به باهروت منتقل شد. این آتش مقدس زرتشتیان حتی امروز نیز همچنان فروزان است و
مقدس زرتشتیان حتی امروز نیز همچنان فروزان است و اکنون در نیایشگاهی در اودوادا قرار دارد. غارهای باهروت به عنوان یک مگان میراثی اعلام شده و یک بنای تاریخی حفاظت شده تحت بررسی باستان‌شناسی هند (ASI) است. این غارها از هفت آب‌انبار مستطیل‌شکل تشکیل شده‌اند که پشت سر هم نمای صخره را شکل می‌دهند. تنها یکی از آب‌انبارها تا اوایل فوریه یا اواخر ژانویه آب را در خود نگه می‌دارد و در فصل باران‌های موسمی پر می‌شود. بزرگترین آب‌انبار برای تمام سال پر می‌ماند که از نماد مقدس پارسیان به نام آتش ایران‌شاه محافظت می‌کند.
مقدس پارسیان به نام آتش ایران‌شاه محافظت می‌کند. وجود سفال‌ها، سکه‌ها و ظروف شیشه‌ای در این غارها که قدمت آن به دوره ساسانی در ایران بازمی‌گردد، این حقیقت را روشن می‌سازد که پیوند بازرگانی میان سواحل گجرات و زرتشتیان ایرانی وجود داشته‌است.
کالب پاول بارنز (Caleb Paul Barns) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۱۲ – درگذشتهٔ ۲۹ اکتبر ۱۸۶۶)، وکیل، تاجر و قانون‌گذار آمریکایی بود. او دو دوره در مجلس ایالتی ویسکانسین به نمایندگی از شهرستان رسین غربی، ویسکانسین خدمت کرده است. اوایل زندگی. بارنز (که بیشتر اوقات بارِنز هجی می‌شد) در اوگو، نیویورک چشم به جهان گشود و در بخش غربی نیویورک و بیشتر در نزدیکی شهرستان چاتاکوآ واقع در نیویورک پرورش یافت. گرچه چند سرنخ مبهم در مورد کودکی وی وجود دارد ولی اطلاع چندانی از آن نیست. یکی خبر از «آموزش خوب و تحصیل قانونی» او داده و
یکی خبر از «آموزش خوب و تحصیل قانونی» او داده و دیگری نشان می‌دهد که «او از همان ابتدا به خود متکی بوده‌است». نویسنده‌ای بارنز را یک فرد به شدت کم حرف توصیف کرده و می‌گوید: «مردانی کمی در یک جامعه بوده‌اند که اهالی محله از زندگی شخصیشان اطلاع کمی دارند». مهاجرت به ویسکانسین. کالب بارنز در زمان جوانی به منطقهٔ ویسکانسین نقل مکان کرده و در برلینگتون، ویسکانسین ساکن شد. منابع تاریخی محلی ادعا می‌کنند که او پیش از سال ۱۸۴۰ به ویسکانسین سفر کرد و برای ازدواج با همسر آینده‌اش به نیویورک بازگشت. منابع دیگر بازگشت
آینده‌اش به نیویورک بازگشت. منابع دیگر بازگشت وی را سال ۱۸۴۲ بیان می‌کنند. دیوید ال ولز نیز تقریباً در همان زمان همسر سابق خود کورنلیا ادی، را از یوتیکا، نیویورک به برلینگتون آورد. ولز که بنا بود برادر همسر بارنز شود، به سمت ریاست پُست‌خانه منصوب شد. ارتباط نزدیک و اتحاد بین خانوادهٔ بارنز و ولز دهه‌ها ادامه یافت و خانواده‌ها بیشتر و بیشتر در هم آمیخته شدند. زندگی خانوادگی. بارنز در سال ۱۸۴۵ با الیزابت آن ادی اهل تروی، نیویورک، دختر آسا ادی و لوسی (شپرد) ادی ازدواج کرد. الیزابت در مدرسه دخترانه اما ویلارد
ازدواج کرد. الیزابت در مدرسه دخترانه اما ویلارد در تروی که یک مؤسسهٔ پیشرو در آموزش زنان بود، تحصیل کرد. مشخص نیست که آنها یکدیگر را در نیویورک می‌شناختند یا به سبب ارتباطات خانوادگی در ویسکانسین به یکدیگر معرفی شده بودند. کالب بارنز و همسرش الیزابت، صاحب سه فرزندی بودند که از نوزادی جان سالم به در بردند: کورنلیا، زادهٔ حدود ۱۸۵۲، فردریک دبلیو، زادهٔ نوامبر۱۸۶۰ و چارلز ادوارد بارنز، زادهٔ ژوئیه ۱۸۶۲. دو فرزند نخست و چهارم در دوران نوزادی از دنیا رفتند و در محوطهٔ خانوادگی در برلینگتون به خاک سپرده شدند.
محوطهٔ خانوادگی در برلینگتون به خاک سپرده شدند. نام آن سه فرزند: آلفرد بارنز (زادهٔ فوریه ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲۶ اوت ۱۸۴۷)، لوسی شپرد بارنز (زادهٔ ۱۸۴۸ – درگذشتهٔ ۲۰ اکتبر ۱۸۴۹) و الیزابت بارنز (زادهٔ ژانویه ۱۸۵۵ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۱۸۵۵) بود. لوسی شپرد بارنز نام مادر الیزابت ادی بارنز گرفت. دیوید و کورنلیا ولز و دو پسر جوان شان، آسا ادی ولز و فردریک الیشا ولز، در ابتدای دههٔ ۱۸۵۰ برلینگتون را ترک کرده و در نزدیکی ساتر کریک، کالیفرنیا ساکن شدند. اعتقاد بر این بود که عزیمت آنها تحت تأثیر شرایط جسمی کورنلیا بود