payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(خطا) یا innocence (بی گناهی) می‌نوشتند. ورودی کالج در ضلع شمالی High Street قرار دارد، در حالی که نمای بلندی به میدان رادکلیف دارد. در شرق آن کالج ملکه قرار دارد، در حالی که کالج هرتفورد در شمال آل سولز قرار دارد. سرپرست فعلی (رئیس کالج) سر جان ویکرز، فارغ‌التحصیل کالج آوریل، آکسفورد است. کتابخانه کالج آل سولز (که قبلاً به عنوان کتابخانه کودرینگتون شناخته می‌شد) از طریق وصیتی در سال ۱۷۱۰ از کریستوفر کودرینگتون (۱۶۶۸–۱۷۱۰)، یکی از اعضای کالج و یک برده ثروتمند و صاحب مزرعه نیشکر تأسیس شد. کودرینگتون دانشجوی
و صاحب مزرعه نیشکر تأسیس شد. کودرینگتون دانشجوی کارشناسی در آکسفورد بود و بعداً فرماندار استعماری جزایر لیوارد شد. کریستوفر کودرینگتون در باربادوس به دنیا آمد و از مزرعه خود در هند غربی ثروتی به دست آورد. امروزه کتابخانه کالج آل سولز شامل حدود ۱۸۵۰۰۰ مورد است که حدود یک سوم آنها قبل از سال ۱۸۰۰ منتشر شده است. سر کریستوفر رن از سال ۱۶۵۳ همکار بود و در سال ۱۶۵۸ یک ساعت آفتابی برای کالج ساخت. ساعت در ابتدا بر روی دیوار جنوبی نمازخانه قرار داده شد، اما در سال ۱۸۷۷ به چهار گوش (بالای ورودی مرکزی کتابخانه
سال ۱۸۷۷ به چهار گوش (بالای ورودی مرکزی کتابخانه کودرینگتون) منتقل شد.
نیایه سوترا (Nyaya Sūtras) یک متن به زبان سانسکریت هندی باستانی است که توسط "آکساپادا گوتاما" ساخته شده‌است و متن اصلی مکتب فلسفه هندو نیایا است. تاریخ نگارش متن و زندگی‌نامه نویسنده آن ناشناخته است، اما به‌طور متفاوتی بین قرن ششم قبل از میلاد و قرن دوم پس از میلاد تخمین زده شده‌است. متن ممکن است توسط بیش از یک نویسنده در یک دوره زمانی ساخته شده باشد. این متن شامل پنج کتاب، با دو فصل در هر کتاب، و با مجموع ۵۲۸ سوترای قصیده، دربارهٔ قواعد عقل، منطق، معرفت‌شناسی و متافیزیک است.
چک-سینه‌سرخ‌های جنگلی پرندگان حشره‌خوار کوچکی هستند که بیشتر گونه‌ها چک-سینه‌سرخ نامیده می‌شوند. آنها در گذشته در خانواده توکایان (Turdidae) بودند، اما اکنون بیشتر به عنوان بخشی از مگس‌گیران جهان قدیم (Muscicapidae رفتار می‌شوند. اینها گونه‌های ساکن جنگل‌های آفریقایی هستند، اما برخی از آنها با مکان‌های پیرامونی سکونت انسان سازگار شده‌اند. این سرده دارای هشت گونه است.
وِیشیشکا سوترا (Vaiśeṣika Sūtra؛ به سانسکریت: वैशेषिक सूत्र)، همچنین کانادا سوترا نیز نامیده می‌شود، یک متن سانسکریت باستانی است که در پایه و اساس مکتب وی‌شیشکا در فلسفه هندو قرار دارد. سوترا توسط حکیم هندو کانادا، که به‌نام کاشیاپا نیز شناخته می‌شود، نوشته شده‌است. به گفته برخی از محققان، او قبل از ظهور بودیسم شکوفا شد زیرا "وِیشیشکا سوترا" هیچ اشاره‌ای به بودیسم یا آموزه‌های بودایی نکرده‌است. جزئیات زندگی کانادا نامشخص است، و "وِیشیشکا سوترا" احتمالاً بین قرن ۶ و ۲ قبل از میلاد جمع‌آوری شده‌است، و در نسخه
۶ و ۲ قبل از میلاد جمع‌آوری شده‌است، و در نسخه فعلی موجود قبل از شروع عصر رایج نهایی شده‌است. پیوند به بیرون. وایشیشکا سوترا با سه تفسیر ترجمه انگلیسی توسط ناندالال سینها، ۱۹۲۳ (شامل واژه‌نامه)
برهما سوترا ()، همچنین با عنوان‌های ودانتا سوترا (به سانسکریت: वेदान्त सूत्र)، شریراکا سوترا، و بهیکشو سوترا، نیز شناخته می‌شود؛ یک متن سانسکریت است که ایده‌ها و شیوه‌های اوپانیشادی را ترکیب و هماهنگ می‌کند. متن را به حکیمان "بادارایانا" و ویاسه نسبت می‌دهند، اما احتمالاً انباشته‌ای از اضافات و تغییرات تدریجی است که در ۴۰۰–۴۵۰ بعد از میلاد، توسط نویسندگان مختلف، به‌شکل امروزی آن تکمیل شده‌است. قدیمی‌ترین نسخه ممکن است بین ۵۰۰ قبل از میلاد و ۲۰۰ قبل از میلاد ساخته شده باشد، که ۲۰۰ قبل از میلاد محتمل‌ترین
ساخته شده باشد، که ۲۰۰ قبل از میلاد محتمل‌ترین تاریخ است. "سوتراهای برهما" مشتمل بر ۵۵۵ آیه قصیده در چهار فصل، برای دستیابی به دانش برهمن است. با فرض این‌که اوپانیشادها مکاشفه‌های خطاناپذیری هستند که همان واقعیت متافیزیکی، برهمن را توصیف می‌کنند، که نمی‌تواند برای افراد مختلف متفاوت باشد، متن تلاش می‌کند تا "ویدیاهای" (دانش‌ها) متنوع و گاه به‌ظاهر متضاد را ترکیب و هماهنگ کند. منابع. پیوند به بیرون
آزادی مذهب در برزیل () طبق قانون اساسی، یک حق قانونی است و تحت حمایت قانون قرار دارد که به مؤمنان اجازه می‌دهد فارغ از هرگونه محدودیت یا مداخله، آزادانه گردهم جمع شوند و به عبادت بپردازند. در فرهنگ برزیل با مذاهب غیر مرسوم به خوبی مدارا می‌شود. در سال ۲۰۲۳، این کشور در بخش آزادی ادیان، از مجموع ۴ امتیاز، تمام ۴ امتیاز را کسب کرد، اشاره گردیده بود که گروه‌های مذهبی آفریقایی-برزیلی با خشونت و تبعیض قابل توجه‌ای مواجه شده‌اند.
سیج جیمینی (به انگلیسی: Sage Jaimini) یک فیلسوف و محقق هندی باستان بود که مکتب فلسفی هندو میمامسا را پایه‌گذاری کرد. او را شاگرد ریشی، حکیم ویاسه، پسر پاراشارا ریشی می‌دانند. او را به نویسندگی "میمامسا سوتراها" و "سوتراهای جیمینی" نسبت می‌دهند. تخمین زده می‌شود که در حدود قرن ۴ تا ۲ قبل از میلاد می‌زیسته‌است."" برخی از محققان او را بین ۲۵۰ قبل از میلاد تا ۵۰ بعد از میلاد می‌دانند. مکتب او غیرخداباورانه در نظر گرفته می‌شود، مکتبی که بر بخش‌های آیینی وداها و ضرورتاً بر دارما تأکید می‌کرد. "جیمینی" به‌دلیل
و ضرورتاً بر دارما تأکید می‌کرد. "جیمینی" به‌دلیل مطالعاتش در مورد آیین‌های قدیمی ودایی شناخته شده‌است. گوروی "جیمینی" بادارایانا بود،"" که بعدها مکتب فلسفه هندو ویدانته را با تأکید بر بخش‌های دانش وداها تأسیس کرد. تألیف برهما سوتراها به او نسبت داده شد. هم بادارایانا و هم جیمینی از یکدیگر نقل‌قول کردند که نظریه‌های یکدیگر را تجزیه و تحلیل می‌کردند، بادارایانا بر دانش تأکید می‌کرد درحالی‌که جیمینی بر آداب و رسوم تأکید می‌کند، گاهی اوقات با یکدیگر موافق هستند، گاهی اوقات مخالف، و اغلب ضد بیانیه‌های دیگری
گاهی اوقات مخالف، و اغلب ضد بیانیه‌های دیگری هستند. مشارکت جیمینی در تحلیل و تفسیر متن بر دیگر مکاتب فلسفی هند تأثیر گذاشت و بهاشیا (بررسی‌ها و تفسیرها) بر متون جیمینی توسط دانشمندانی به نام‌های شابارا، کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا مورد مطالعه قرار گرفت. آثار. "جیمینی" بیش‌تر به‌خاطر رساله بزرگش "پوروا میمامسا سوترا"، که به آن "کارما میماسا" (مطالعه کنش آیینی) نیز می‌گویند، شناخته می‌شود؛ سیستمی که آیین‌های موجود در متون ودایی را بررسی می‌کند. این متن مکتب پوروا میماسا، در فلسفه هند باستان، یکی از شش
مکتب پوروا میماسا، در فلسفه هند باستان، یکی از شش دارسانا یا مکتب فلسفه هند باستان را پایه‌گذاری کرد. متنی که مربوط به حدود قرن چهارم قبل از میلاد است شامل حدود ۳۰۰۰ سوترا است و متن اصلی مکتب میمامسا به‌شمار می‌آید."" هدف این متن تفسیر وداها با توجه به اعمال آیینی (کارما) و وظیفه مذهبی (دارما) است که در مورد اوپانیشادهای اولیه توضیح می‌دهد. میماسای "جیمینی" یک جنبش مناسکی ("کارما-کاندا") در برابر خودشناسی (آتمن) در فلسفه ویدانته است."" "میمامسا سوترای" او توسط بسیاری تفسیر شد، که شابارا یکی از اولین آن‌ها
بسیاری تفسیر شد، که شابارا یکی از اولین آن‌ها بود. "جیمینی" همچنین نسخه‌ای از مهاباراتا را نوشت که توسط استادش ویاسه برای او روایت شده بود، اما امروزه فقط "آشوامدیکا" پروا و "شاسراموخاکاریتام" از او موجود است.
اسکارفیس (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده موسیقی، موسیقی‌دان، خواننده رپ، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به " ایدیوکراسی (فیلم)" اشاره کرد.
احمد تاج‌ُدینف (زادهٔ ) کشتی‌گیر داغستانی‌تبار است که در دستهٔ وزنی ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد برای بحرین رقابت می‌کند. او برندهٔ مدال طلای بازی‌های المپیک (۲۰۲۴ پاریس)، مدال طلای مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۲۳) و نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی (۲۰۲۲) است. تاج‌دینف همچنین دارای دو عنوان قهرمانی مسابقات قهرمانی کشتی آسیا (۲۰۲۳، ۲۰۲۴) است. فعالیت حرفه‌ای. احمد تاج‌دین‌اف توانست یکی از مدال‌های برنز دسته ۹۷ کیلوگرم مسابقات کشتی قهرمانی روسیه ۲۰۲۲ را به دست آورد. اما او از پاییز ۲۰۲۲ برای بحرین شروع به کشتی گرفتن
او از پاییز ۲۰۲۲ برای بحرین شروع به کشتی گرفتن کرده و نخستین بازی خود را در مسابقات بین‌المللی یادبود دین محمد کونایف در تاراز قزاقستان در اوایل نوامبر ۲۰۲۲ انجام داد و در آنجا قهرمان مسابقات شد. او همچنین چند روز بعد به عنوان بخشی از تیم بحرین در مصر قهرمان مسابقات عرب شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳ در آستانه با شکست دادن هابیلو آووسایمان از چین در فینال قهرمان آسیا شد. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳. تاج‌دین‌اف در وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات محمد ابراهیم‌اف از
شرکت کرد، او در این مسابقات محمد ابراهیم‌اف از ازبکستان، مکسول لاسی از کرواسی، کایل اسنایدر از آمریکا و عبدالرشید سعدالله‌اف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال ماگومدخان ماگومدوف از آذربایجان را شکست داد و مدال طلا را بدست آورد. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. تاج‌دین‌اف در وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۴ پاریس حاضر بود که امیرعلی آذرپیرا از ایران، علیشیر یرگالی از قزاقستان و کایل اسنایدر از آمریکا را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال گیوی ماتچاراشویلی از گرجستان را شکست داد و مدال طلا را
ماتچاراشویلی از گرجستان را شکست داد و مدال طلا را به‌دست‌آورد.
قلعه سنگی پرند که قلعه سنگی رباط‌کریم و کاروانسرای قلعه سنگی نیز نامیده می‌شود، مربوط به اوایل دوره اسلامی و آل بویه است و در شهرستان رباط‌کریم، شهر پرند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ویژگی‌ها. قلعه سنگی پرند از کهن‌ترین قلعه‌های سنگی استان تهران و از معدود قلعه‌های حکومتی ایران است که در تقاطع مسیر آزادراه تهران–ساوه و جاده قدیم ساوه واقع است. این بنای سنگی در گذشته به‌عنوان بنای حکومتی مورد استفاده بوده و از آثار معماری اسلامی به‌شمار
مورد استفاده بوده و از آثار معماری اسلامی به‌شمار می‌رود. روند ساخت تکمیلی این قلعه بیش از ۲۰۰ سال به طول انجامیده‌است؛ هرچند پیش از انقلاب اسلامی مطالعاتی از سوی اروپایی‌ها روی این قلعه صورت گرفته‌است اما مهرماه ۱۳۸۲ مطالعات و بررسی‌های جدی با نظارت سازمان میراث فرهنگی توسط باقر شیرازی در این قلعه کلید خورد. اختلاف نظر در مورد قدمت قلعه سنگی بسیار است. ماکسیم سیرو در کتاب «کاروانسراهای ایران» آن را از ابنیه دوران پیش از سلجوقی می‌داند و می‌افزاید: "کهن‌ترین کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط‌کریم در کنار
کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط‌کریم در کنار دشت حاصلخیز شهریار قرار دارد". با توجه به معماری، آثار و شواهد تاریخی به‌دست آمده از عملیات پژوهشی و باستان‌شناسی، به احتمال زیاد زمان احداث آن به دوران آل بویه بازمی‌گردد. از شاخصه‌های مهم این بنا عمارت مرکزی یا حاکم نشین است که با توجه به معماری متفاوت آن که الهام گرفته از معماری دوران ساسانی است و وجود شواهد و آثار تاریخی به دست آمده از این عمارت و زیرزمین مدفون آن، زمان شکل‌گیری متفاوتی با دوره آل بویه داشته و منسوب به تاریخ پیش از اسلام بوده که اهمیت این
و منسوب به تاریخ پیش از اسلام بوده که اهمیت این قلعه تاریخی را بیشتر کرده‌است. ثبت در فهرست میراث جهانی. در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای قلعه سنگی به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
میمامسا سوترا (; ) یا پوروا میمامسا سوترا (حدود ۳۰۰–۲۰۰ ق. م)، نوشته ریشی جیمینی، یکی از مهم‌ترین متون فلسفی هندو باستان است. اساس میمامسا، اولین مکتب از شش مکتب دارشاناس، فلسفه هند را تشکیل می‌دهد. طبق سنت، حکیم جیمینی یکی از شاگردان حکیم ودا ویاسه، نویسنده مهاباراتا بود. بررسی اجمالی. این اثر به دوازده "بخش" (فصل) تقسیم می‌شود که شصت "پادا" (بخش) دارد. این متن قوانینی را برای تفسیر وداها ارائه می‌کند، و همچنین با ارائه معنا و اهمیت آیین‌های ودایی برای دستیابی به موکشا، توجیه‌های فلسفی برای رعایت آیین‌های
به موکشا، توجیه‌های فلسفی برای رعایت آیین‌های ودایی ارائه می‌کند. تفسیرها. در طول قرن‌ها، تفسیرهای زیادی بر این متن نوشته شد، که مهم‌ترین آن‌ها "«شبارا باشیا»" نوشته شابارا است، که تنها تفسیر موجود بر تمام ۱۲ فصل میمامسا سوتراهای جیمینی است. تفاسیر عمده نوشته‌شده بر متن و همچنین "سبارا بهاسیا" توسط کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا میشرا بوده‌است. فلسفه. جیمینی، در "میمامسا سوترا" خود، فعالیت مادی و نتایج آن را به‌عنوان کل واقعیت (vipanam rtam) ارائه می‌کند. او و طرف‌داران بعدی فلسفه میمامسا تعلیم می‌دهند که
و طرف‌داران بعدی فلسفه میمامسا تعلیم می‌دهند که وجود مادی بی‌پایان است و رهایی وجود ندارد. برای میمامسا، چرخه کارما همیشگی است و بهترین چیزی که می‌توان به‌دنبال آن بود، تولد بالاتر در میان دواها است؛ بنابراین، آن‌ها معتقدند که تمام هدف وداها درگیر کردن انسان‌ها در مراسمی برای ایجاد کارمای خوب است، و در نتیجه مسئولیت اصلی روح بالغ این است که معنای دقیق دستورهای قربانی وداها را مشخص کند و آن‌ها را اجرا کند. محتوا. "میمامسا سوترا" شامل دوازده فصل است:
سیریل ام. کورنبلوت (; – ) رمان‌نویس، نویسنده، نویسنده علمی-تخیلی، روزنامه‌نگار، و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هوگو برای بهترین داستان کوتاه و نشان ستاره برنزی شده‌است.
احمق‌های راهپیمایی () داستانی علمی-تخیلی از نویسنده آمریکایی سیریل ام. کورنبلوت است که ابتدا در آوریل ۱۹۵۱ در مجله علمی تخیلی کهکشان منتشر شد. پس از انتخاب به عنوان یکی از بهترین رمان‌ها در سال ۱۹۶۵ در تالار مشاهیر علمی تخیلی، جلد دوم قرار گرفت. موضوع داستان. داستان آینده‌ای را توصیف می‌کند که در آن ترکیبی از افراد باهوش که بچه‌دار نمی‌شوند و افزایش جمعیت بیش از حد توسط افراد کم‌هوش، دنیایی پر از کم‌هوش‌ها را ایجاد کرده‌است، به استثنای تعداد کمی از نخبگان. که برای حفظ نظم کار می‌کنند. داستان بر اساس نظریه
که برای حفظ نظم کار می‌کنند. داستان بر اساس نظریه تبه‌ژن‌شناسی («فرضیه دیسژنیک») نوشته شده‌است بر اساس این نظریه هوش تا حد زیادی ارثی است، به همین دلیل کورنبلوت، عنوان می‌کند که افراد کم هوش بیشتر از افراد باهوش بچه دار می‌شوند؛ بنابراین، سطح متوسط هوش در طول زمان کاهش می‌یابد. علاوه بر این، افراد کم هوش تمایل دارند با افراد کم‌هوش بچه‌دار شوند و افراد باهوش با افراد باهوش بچه‌دار می‌شوند. در نتیجه: نژاد بشر به یک اکثریت بزرگ، بسیار کم هوش، و یک اقلیت کوچک و بسیار باهوش تقسیم خواهد شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;37938576&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2023-12-22T10:12:16Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Aryagolparvar&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;origin&gt;38474461&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ان‌جی‌سی ۷۵۱۰ () یک خوشه باز از ستارگان است که در فاصله ۱۱۴۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی قیفاووس، در نزدیکی مرز با ذات‌الکرسی جای دارد.
تیروکورَل (به انگلیسی: Tirukkuṟaḷ)، () یا به‌طور خلاصه کورل ()، یک متن کلاسیک به زبان تامیل است که از ۱۳۳۰ دوبیتی کوتاه یا "کورال"، و هر دوبیتی از هفت کلمه تشکیل شده‌است. متن به سه کتاب با آموزه‌های قصیده در فضیلت ("آرام")، ثروت ("پورول") و عشق ("اینبام") تقسیم شده‌است، که یکی از بزرگ‌ترین آثاری است که تا کنون در مورد اخلاق نوشته شده‌است، به دلیل جهانی بودن و ماهیت سکولار، آن مورد تأیید قرار گرفته‌است. نویسندگی آن به تیروواللووار نسبت داده می‌شود. قدمت این متن از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۵ پس از میلاد متفاوت
از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۵ پس از میلاد متفاوت است. روایت‌هایی آن را آخرین اثر سنگام سوم توصیف می‌کنند، اما تحلیل‌های زبان‌شناختی نشان می‌دهد که تاریخ متأخر ۴۵۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد بوده و پس از دوره سنگام سروده شده‌است. متن تیروکورل، با همین عنوان «تیرو کورل» در سال ۲۰۲۲ میلادی در هند به فارسی ترجمه شد. متن "کورل" یکی از اولین نظام‌های شناخت‌شناسی و متافیزیک هند است. این اثر با القاب و عناوین جایگزین، از جمله «تامیل ودا» و «کتاب الهی» ستایش می‌شود. که بر روی ایده‌های "اهیمسا" نوشته شده‌است، بر عدم خشونت و
ایده‌های "اهیمسا" نوشته شده‌است، بر عدم خشونت و گیاه‌خواری اخلاقی به‌عنوان فضایل برای یک فرد تأکید می‌کند. علاوه بر این، فضیلت‌هایی مانند راست‌گویی، خویشتن‌داری، سپاس‌گزاری، مهمان‌نوازی، مهربانی، نیکی به همسر، وظیفه، بخشش و غیره را برجسته می‌کند. علاوه بر پوشش طیف وسیعی از موضوعات اجتماعی و سیاسی مانند پادشاهی، وزارت، مالیات، دادگستری، قلعه‌ها، جنگ، عظمت ارتش و افتخار سربازی، حکم اعدام برای شروران، کشاورزی، آموزش، پرهیز از مشروبات الکلی و مسکرات. همچنین شامل فصل‌هایی در مورد دوستی، عشق، تولید مثل، و زندگی
فصل‌هایی در مورد دوستی، عشق، تولید مثل، و زندگی خانوادگی است. این متن به‌طور مؤثر باورهای نادرست قبلی را که در دوران سنگام رایج بود محکوم کرد و ارزش‌های فرهنگی سرزمین تامیل را برای همیشه بازتعریف کرد. "کورال" در طول تاریخ خود بر دانشمندان و رهبران در سراسر حوزه‌های اخلاقی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، مذهبی، فلسفی و معنوی تأثیر گذاشته‌است. بعضی از این افراد عبارتند از ایلانگو آدیگال، کامبار، لئو تولستوی، مهاتما گاندی، آلبرت شوایتزر، رامالینگا سوامیگال، چیدامبارام پیلای، کارل گرائول، جورج اوگلو پوپ، الکساندر
پیلای، کارل گرائول، جورج اوگلو پوپ، الکساندر پیاتیگورسکی، و یو هسی. این اثر بیش‌ترین ترجمه، بیش‌ترین استناد، و قابل استنادترین آثار ادبی تامیل را دارد. این متن حداقل به ۴۰ زبان هندی و غیرهندی ترجمه شده‌است، که آن را به یکی از پرترجمه‌ترین آثار باستانی تبدیل کرده‌است. از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۸۱۲ چاپ شد، متن "کورال" هرگز چاپ نشد. "کورال" یک شاه‌کار و یکی از مهم‌ترین متون ادبیات تامیل به‌حساب می‌آید. نویسنده آن به‌دلیل انتخاب فضائل موجود در ادبیات شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان
شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان قابل قبول است مورد تحسین قرار گرفته‌است. مردم تامیل و دولت تامیل مدت‌هاست که متن را محترم شمرده و از آن حمایت می‌کنند. ریشه‌شناسی و نام‌گذاری. اصطلاح "تیروکورل" () واژه‌ای مرکب است که از دو اصطلاح تکی "تیرو" () و "کورل" () ساخته شده‌است. "تیرو" یک اصطلاح تامیلی افتخاری است که با اصطلاح جهانی هندی و سانسکریت "سری" () به‌معنای «مقدس، عالی، محترم و زیبا» مطابقت دارد. اصطلاح "تیرو" در تامیل ۱۹ معنی مختلف دارد. "کورل" به‌معنای چیزی است که «کوتاه و مختصر» است. از
به‌معنای چیزی است که «کوتاه و مختصر» است. از نظر ریشه‌شناسی، "کورل" شکل کوتاه‌شده "کورل پاتو" () است که از "کورو-ونپوتا" ()، یکی از دو شکل شعری تامیلی که توسط تولکاپیام توضیح داده شده‌است، مشتق شده‌است، و دیگری "ندو-ونپاتو" () است. به گفته میرون وینسلو، "کورال" به‌عنوان یک اصطلاح ادبی برای نشان دادن «یک وزن عروضی با ۲ پایه، یا یک خط یا دوبیتی از خطوط کوتاه، اولی از ۴ و دومی از ۳ پایه» استفاده می‌شود. بنابراین، "تیروکورال" تحت‌اللفظی به‌معنای «دوبیتی‌های مقدس» است. این اثر در فرهنگ تامیل بسیار گرامی است؛
است. این اثر در فرهنگ تامیل بسیار گرامی است؛ طوری که دوازده عنوان سنتی برای آن وجود دارد: "تیروکورال" (کورال مقدس)، "اوتاراودام" (ودای نهایی)، "تیروواللووار" (هم‌نام نویسنده)، "پویامولی" (کلمه بی‌دروغ)، "وایورای والتو" (ستایش صادقانه)، "تیوانول" (کتاب الهی)، "پوتومارای" (ودای رایج)، "والووا مالای" (گل‌دسته ساخته‌شده توسط نویسنده)، "تامیل منونول" (رساله اخلاقی تامیل)، "تیروواللووا پایان" (میوه نویسنده)، "موپل" (سه مسیر تاشو)، و "تامیلمارای" (تامیل ودا). این اثر تحت مجموعه "هجده متن کوچک" از آثار متأخر
این اثر تحت مجموعه "هجده متن کوچک" از آثار متأخر ادبیات سنگام، که در تامیل به نام "پاتیننکیلکاناکو" ("Patiṉeṇkīḻkaṇakku)" شناخته می‌شود، گروه‌بندی می‌شود. تاریخ. تاریخ "کورال" از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن پنجم میلادی به‌طور متفاوتی ثبت شده‌است. طبق روایات سنتی، آخرین اثر سنگام سوم بوده و مورد آزمایش الهی قرار گرفته‌است، که این آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشته‌است. محققانی که این سنت را باور دارند، مانند سوماسوندا بهاراتیار و راجامانیکام، تاریخ این متن را به ۳۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسانند. مورخ کی‌کی پیلای آن
سال قبل از میلاد می‌رسانند. مورخ کی‌کی پیلای آن را به اوایل قرن اول میلادی نسبت داد. به گفته کمیل زولبیل، محقق چک در ادبیات تامیل، این تاریخ‌های اولیه مانند ۳۰۰ قبل از میلاد تا ۱ قبل از میلاد غیرقابل قبول است، و با شواهدی از متن هم‌خوانی ندارد. لغت و دستور زبان "کورال"، و مقید بودن والووار به برخی منابع قبلی سانسکریت، حاکی از آن است که او پس از «شاعران باردی اولیه تامیل»، اما قبل از عصر شاعران باکتی تامیل می‌زیسته‌است. در سال ۱۹۵۹، وایاپوری پیلای این اثر را به قرن ششم پس از میلاد یا پس از آن منتسب کرد.
را به قرن ششم پس از میلاد یا پس از آن منتسب کرد. پیشنهاد او مبتنی بر شواهدی است که متن "کورال" حاوی بخش زیادی از کلمات وام گرفته و مدیون برخی از متون سانسکریت است، که نشان‌دهنده آگاهی نویسنده از ابداعات دستوری در زبان "کورال" وادبیات سانسکریت است، که مربوط به نیمه اول هزاره اول پس از میلاد هستند. پیلای فهرستی از ۱۳۷ واژه وام‌گرفته سانسکریت را در متن "کورال" منتشر کرد. محققان بعدی مانند تامس بارو و موری بارنسون نشان می‌دهند که ۳۵ مورد از آن واژه‌ها منشأ دراویدی دارند و واژه‌های وام‌گرفته از سانسکریت نیستند.
دارند و واژه‌های وام‌گرفته از سانسکریت نیستند. زولبیل بیان می‌کند که تعداد کمی از آن‌ها ریشه‌شناسی نامشخصی دارند و مطالعات آینده ممکن است ثابت کند که دراویدی هستند. ۱۰۲ واژه باقیمانده از سانسکریت «ناچیز نیست» و به گفته زولبیل برخی از آموزه‌های متن "کورال"، «بی‌تردید» بر اساس آثار سانسکریت موجود در آن زمان مانند ارته‌شاستره و منوسمرتی است. زولبیل در رساله "تاریخ ادبی تامیل" که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، بیان می‌کند که متن "کورال" متعلق به دوره سنگام نیست و قدمت آن را بین سال‌های ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلادی می‌داند. برآورد
را بین سال‌های ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلادی می‌داند. برآورد او بر اساس زبان متن، اشارات آن به آثار پیشین، و وام گرفتن آن از برخی رساله‌های سانسکریت است. زولبیل اشاره می‌کند که متن دارای چندین نوآوری دستوری است که در ادبیات قدیمی سنگام وجود ندارد. این متن همچنین دارای تعداد بیش‌تری از وام‌واژه سانسکریت در مقایسه با این متون قدیمی است. به گفته زولبیل، نویسنده علاوه بر این‌که بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» نیز بوده‌است، زیرا برخی از آیات موجود در متن "کورال" «بی‌تردید»
زیرا برخی از آیات موجود در متن "کورال" «بی‌تردید» ترجمه‌های این کتاب هستند. در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، نویسندگان و مبلغان اروپایی، تاریخ متن و نویسنده آن را بین ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ پس از میلاد تعیین کردند. به گفته بلکبرن، «اجماع علمی کنونی» قدمت متن و نویسنده را تقریباً به ۵۰۰ سال پس از میلاد می‌رساند. در سال ۱۹۲۱، در مواجهه با بحث‌هایی در مورد تاریخ دقیق، دولت تامیل نادو، در کنفرانسی به ریاست مارایمالای آدیگال، رسماً سال ۳۱ قبل از میلاد را به‌عنوان سال والووار اعلام کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۵، "سال والووار" به تقویم
کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۵، "سال والووار" به تقویم اضافه شد. نویسنده. —, 1848متن کورال توسط "تیروواللووار" نوشته شده‌است. او با نام‌های مختلف دیگری از جمله پوییل پولاور، مودارپاوالار، دیواپولاور، نایانار، دوار، نانموکانار، ماتانوبانگی، سناببوداکار و پروناوالار شناخته می‌شود. اطلاعات معتبر ناچیزی در مورد زندگی "واللووار" در دسترس است. با اهداف عملی، نه نام واقعی او و نه عنوان اصلی اثر او را نمی‌توان با قطعیت تعیین کرد. خود متن 'کورال' از نویسنده آن نامی نمی‌برد. نام تیروواللووار برای اولین بار در متن هندوی
نام تیروواللووار برای اولین بار در متن هندوی شیواپرستی معروف به تیروواللووار مالای، و با تاریخ نامشخص ذکر شد. تیروواللووار مالای چیزی در مورد تولد، خانواده، طبقه یا پیشینه والووار ذکر نکرده‌است. هیچ متن معتبر دیگری برای پشتیبانی از افسانه‌های زندگی واللووار یافت نشده‌است. از حدود اوایل قرن نوزدهم، افسانه‌های متناقض متعددی دربارهٔ والووار به زبان‌های مختلف هندی و انگلیسی منتشر شد. ادعاهای مختلفی در مورد پیشینه خانوادگی و شغل والووار در ادبیات دوران استعمار مطرح شده‌است که همگی از بخش‌های منتخب متن یا
مطرح شده‌است که همگی از بخش‌های منتخب متن یا قدیس‌نگاری او که از زمان آغاز دوران استعمار در تامیل نادو منتشر شده‌است، استنباط شده‌اند. در یک نسخه قدیمی آمده‌است که او یک بافنده از قبیله پارایار بود. نظریه دیگر این است که او باید از قبیله کشاورز ولالارها باشد، زیرا او در کار خود کشاورزی را تمجید می‌کند. دیگری بیان می‌کند که او یک طردشده بود، که از یک زن اهل پریا و یک پدر برهمن متولد شد. مو راغوا آیینگر حدس می‌زد که در نام والووا نوعی از والابها است، که تعیین می‌کند او یک افسر سلطنتی است. وایاپوری پیلای نام
می‌کند او یک افسر سلطنتی است. وایاپوری پیلای نام خود را از «والووان» (یک قبیله‌ای پارایار از طبل‌زنان سلطنتی) گرفته بود و این نظریه را مطرح کرد که او «رئیس پسران تبلیغ‌کننده، چیزی مشابه با یک سرگرد گروه موزیک یک ارتش» است. زندگی‌نامه‌های سنتی نه تنها ناسازگار هستند، بلکه حاوی ادعاهای غیرقابل باوری در مورد نویسنده متن "کورال" هستند. همراه با روایت‌های مختلف از شرایط تولدش، بسیاری اظهار می‌کنند که او به کوهی رفت و با آگاستیای افسانه‌ای و دیگر حکیمان ملاقات کرد. همچنین روایت‌هایی وجود دارد که ادعا می‌کند در
همچنین روایت‌هایی وجود دارد که ادعا می‌کند در سفر بازگشت، والووار زیر درختی نشست که سایه‌اش روی او افتاده بود و تمام روز تکان نمی‌خورد، او یک دیو و بسیاری دیگر را کشت. محققین این و همه جنبه‌های مرتبط با این داستان‌های قدیس‌نگارانه را داستانی و غیرتاریخی می‌دانند، که ویژگی مشترک «فولکلور بین‌المللی و هندی» است. ادعای کم‌زاد بودن، زیادزادگی و نافرمان بودن در روایت‌های قدیمی نیز مشکوک است. اعتقاد بر این است که والووار با واسوکی ازدواج کرد، و دوست و شاگردی به‌نام اللاسینگان داشت. به شیوه‌ای شبیه به حدس و
به‌نام اللاسینگان داشت. به شیوه‌ای شبیه به حدس و گمان‌های مربوط به زندگی‌نامه نویسنده، گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد مذهب او بدون هیچ مدرک تاریخی صورت گرفته‌است. در تعیین مذهب والووار، آزمون مهمی که باید طبق نظر پورنالینگام پیلای اعمال شود، تحلیل فلسفه دینی است که او محکوم نکرده‌است. او همچنین می‌افزاید که والووار «کلمه‌ای علیه» اصول سایوا سیدانتا نگفته‌است. متن "کورال" ماهیت قصیده‌ای و غیرفرقه‌ای دارد و می‌تواند به روش‌های مختلف به‌طور انتخابی تفسیر شود. این امر باعث شده‌است که تقریباً همه گروه‌های مذهبی
امر باعث شده‌است که تقریباً همه گروه‌های مذهبی بزرگ در هند، از جمله مسیحیت در دوران استعمار، ادعا کنند که این اثر و نویسنده آن یکی از خودشان است. مبلغ مسیحی قرن نوزدهم، جورج اوگلو پاپ، ادعا کرد که والووار باید در قرن نهم میلادی می‌زیسته، و با معلمان مسیحی مانند پانتانوس اسکندریه در تماس بوده‌است، و ایده‌های مسیحی و ویژگی‌های معلمان اسکندریه را گرفته‌است و سپس «کورال شگفت‌انگیز» را با «پژواک خطبه کوه» نوشته‌است. اما این نظریه غیرتاریخی و بی‌اعتبار است. به گفته زولبیل، اخلاق و عقاید در آثار والووار، از اخلاق
زولبیل، اخلاق و عقاید در آثار والووار، از اخلاق مسیحی نیست. آلبرت شوایتزر اشاره می‌کند که «تاریخ‌گذاری "کورال"، همراه با بسیاری از تاریخ‌های ادبی و تاریخی، فلسفه‌ها و اسطوره‌های هندوستان، به‌شدت از سوی مبلغان مسیحی که مشتاق بودند، متحمل شده‌است. تمام نمونه‌های انکارناپذیر بلوغ دینی را به دوران مسیحیت می‌شناسند.» گمان می‌رود والووار به جینیسم یا هندوئیسم تعلق داشته باشد. این را می‌توان در برخورد او با مفهوم اهیمسا یا پرهیز از خشونت، که مفهوم اصلی هر دو دین است، مشاهده کرد. در ترجمه ۱۸۱۹، فرانسیس وایت الیس