payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کنند، در کانادا مسئول دستگیری هستند. این کار را می‌توان با پیگیری یک ادعای پناهندگی انجام داد که هیئت مهاجرت و پناهندگی کانادا (IRB) در مورد آن جلسه استماع و صحت ادعا را تعیین می‌کند. در صورت امتناع، شاکی می‌تواند در صورت اعطای مرخصی به دادگاه فدرال، دادگاه استیناف فدرال و در نهایت به دادگاه عالی کانادا شکایت کند. با این حال، اگر ادعای پناهندگی رد شود و درخواست‌های تجدیدنظر بعدی تصمیم هیئت مهاجرت و پناهندگی کانادا را لغو نکند، متقاضی باید ظرف ۳۰روز کانادا را بر اساس حکم اخراج ترک کند. اگر مدعی ظرف ۳۰روز
را بر اساس حکم اخراج ترک کند. اگر مدعی ظرف ۳۰روز کانادا را ترک نکند یا جزئیات خروج را با آژانس خدمات مرزی کانادا تأیید نکند، به‌طور خودکار به حکم اخراج تبدیل می‌شود که توسط هر افسر صلح درکانادا قابل اجرا است. مخالفانی که در کانادا می‌مانند. فهرستی از این منابع:و اطلاعات عمومی منبع از فهرست مشخصات مقاومت در وب‌سایت «شجاعت برای مقاومت» که نشان می‌دهد این پرسنل نظامی از شرکت در جنگ عراق امتناع می‌کنند. جاستین کلبی دن فلوشکو (دارای تابعیت دوگانه در ایالات متحده و کانادا) پاتریک هارت براندون هیگی (وضعیت
متحده و کانادا) پاتریک هارت براندون هیگی (وضعیت پناهندگی توسط هیئت مهاجرت و پناهندگی کانادا رد شد) پیتر جملی کریستین کیار دیل لندری کوین لی برد مک کال فیل مک داول دیوید سندرز کایل اسنایدر جیمز استپ دین والکات رادنی واتسون در ۵ اوت۲۰۰۹ او تا ۱۰ اوت ۲۰۰۹ از کانادا خارج شد، اما این امر تا ۱۹ اوت ۲۰۰۹ به تعویق افتاد. دوباره تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۹ به تعویق افتاد. با توجه به این حکم اخراج، او درخواست تجدید نظر کرد. به اولین کلیسای متحد در ونکوور برای حق پناهندگی. درخواست او پذیرفته شد و در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹ وارد آن
او پذیرفته شد و در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۹ وارد آن کلیسا شد. چاک وایلی مخالفان وظیفه‌شناس. برای اهداف این فهرست، تشخیص مخالفت وجدانی توسط فرد انجام می‌شود، نه دولت. غالباً افراد و دولت‌ها در مورد وضعیت اختلاف نظر دارند. در ژوئن ۲۰۱۳، جاش استیبر و افراد مشهور متعددی در ویدیویی ظاهر شدند که حمایت خود را از چلسی منینگ نشان می‌داد. دیگر. مایکل بلیک ایوان بروبک پیتر براون توماس بوانمو جیمز برمیستر جاناتان آرکیس کاب کریس کپس یوگن گیلاس جیمز سیرچلو تراویس کلارک پدرو فورتوناتو «کلسو» جاشوا دیسپین جسیکا فاوستنر برد گسکینز
«کلسو» جاشوا دیسپین جسیکا فاوستنر برد گسکینز کریس گورمن عبدالهندرسون درک هس کلیفتون هیکس کوین هیکس الئونای الی اسرائیل تری جانسون غانیم خلیل محیسین خان جوئل کلمکویچ وینسنت لاولپا بلیک لمواین کریستوفر ماگاوای دوون مارش کوری مارتین جیمی میسی ملانی مک فرسون مت میشلر لینجامین مول پری اوبرایان رالف پادولا کوری رو آندره شپرد راس اسپیرز مایکل سادبری سوزان سویفت رونی تالمن هاروی تارپ قطار مارک خوزه واسکز هارت ویگز کارل وب جیسون وب مارک ویلکرسون رابرت زابالا
پاناما یک فیلم درام و عاشقانه صربستانی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی پاوله ووچکوویچ است. این فیلم برای نمایش در بخش نمایش‌های ویژه در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ انتخاب شده‌است. داستان. این فیلم به تصویر می‌کشد که چگونه ارتباطات دیجیتال، پورنوگرافی، و غرور مانع از احساسات و عشق واقعی می‌شود.
محمد صلاح‌الدین زیدان (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۹۶۰/۶۳) مشهور به سیف العدل، سرهنگ سابق نیروی زمینی مصر و کارشناس مواد منفجره است که از سال ۲۰۲۲ مظنون به رهبری "دفاکتو" القاعده است. وی، توسط آمریکا، متهم به دست داشتن در بمب‌گذاری ۱۹۹۸ سفارت ایالات متحده است. گزارش سال ۲۰۲۳ سازمان ملل متحد، به نقل از اطلاعات کشورهای عضو، به این نتیجه رسید که سیف العدل، به صورت دفاکتو، رهبر القاعده است؛ اما به دلیل حساسیت‌های سیاسی، به صورت رسمی، معرفی نمی‌شود. هویت. اطلاعات زیادی دربارهٔ سیف العدل تا پیش از پیوستن به القاعده وجود
سیف العدل تا پیش از پیوستن به القاعده وجود ندارد. اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) زادروز او را ۱۱ آوریل ۱۹۶۰ یا ۱۹۶۳ اعلام کرده است. هویت واقعی او نیز مشخص نیست. نام سیف العدل (به معنی «شمشیر عدالت») احتمالاً یک نام مستعار است. زندگی چریکی. در سال ۱۹۸۷ سیف العدل به همکاری با جهاد اسلامی مصر و تلاش برای سرنگونی دولت مصر متهم شد. وی پس از انکار اتهامات، در سال ۱۹۸۸ کشور را ترک کرد تا به مجاهدین در دفع تهاجم شوروی به افغانستان بپیوندد. سپس در میانه دهه ۱۹۹۰ به افغانستان بازگشت. بر اساس کیفرخواست، سیف العدل یکی
بازگشت. بر اساس کیفرخواست، سیف العدل یکی از اعضای شورای القاعده و یکی از اعضای کمیته نظامی آن است. او به اعضای القاعده و جهاد اسلامی مصر در افغانستان، پاکستان، سودان و قبایل سومالیایی ضد سازمان ملل آموزش نظامی و اطلاعاتی ارائه کرده است. این احتمال وجود دارد که کارآموزان او شامل سومالیایی‌هایی از اولین نبرد موگادیشو در سال ۱۹۹۳ باشند. وی از سال ۲۰۰۱ در فهرست تروریست‌های تحت تعقیب اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) قرار دارد. پاداش وزارت امور خارجه آمریکا ۱۰ میلیون دلار برای اطلاعاتی است که در مورد محل اختفای او
دلار برای اطلاعاتی است که در مورد محل اختفای او ارائه شود. گمان می‌رود که وی به همراه ابوطلحه سودانی، سیف الاسلام المصری، ابوجعفر المصری و ابوسلیم المصری به جنوب لبنان سفر کرده و در آنجا توسط حزب‌الله حجاز آموزش دیده باشد. گفته می‌شود العدل و برخی از شخصیت‌های ارشد القاعده از حملات بزرگی به اندازه حملات ۱۱ سپتامبر به خاک آمریکا مخالف بودند؛ زیرا باعث پاسخ شدیدی از سوی آمریکا می‌شود که می‌تواند شامل حمله به افغانستان باشد. العدل در گذشته مقاله‌های بسیاری دربارهٔ موضوعات مختلف از جمله امنیت و اطلاعات، جنگ، و
موضوعات مختلف از جمله امنیت و اطلاعات، جنگ، و انقلاب‌ها نوشته است. دستگیری و آزادی. العدل و چهار مقام القاعده پس از فرار از جنگ در افغانستان که در نهایت در سال ۲۰۰۱ منجر به تهاجم آمریکا به این کشور شد در ایران دستگیر شدند؛ اما در سال ۲۰۱۵ در تبادل زندانیان با القاعده در یمن آزاد شدند. اما برخی ادعا می‌کنند العدل همچنان در ایران و در حصر محدود خانگی است. در ۲ اوت ۲۰۲۲ در فضای مجازی شبکه‌های فارسی اخباری مبنی بر حضور سیف العدل در تهران منتشر شد. فداحسین مالکی عضو کمیسیون امنیت ملی وسیاست خارجی مجلس یازدهم
عضو کمیسیون امنیت ملی وسیاست خارجی مجلس یازدهم این خبر را تکذیب کرد. با وجود زندان طولانی مدت در ایران، العدل فردی بانفوذ در القاعده باقی ماند و پس از اسامه بن لادن به تثبیت جایگاه الظواهری به عنوان رهبر القاعده کمک کرد.
توراجائی‌ها یک گروه قومی بومی منطقه کوهستانی سولاوسی جنوبی اندونزی هستند. جمعیت آنها تقریباً ۱۱۰۰۰۰۰ نفر است که ۴۵۰۰۰۰ نفر از آنها در منطقه تانا توراجا ("سرزمین توراجا") زندگی می‌کنند. بیشتر جمعیت مسیحی هستند و بقیه مسلمان هستند یا عقاید "آنیمیستی محلی دارند که با عنوان aluk" ( به معنای "راه") شناخته می‌شود. دولت اندونزی این باور حیوانی را با عنوان "Aluk To Dolo" ("راه اجداد") به رسمیت شناخته‌است. منشأ کلمه "توراجا" به زبان "بوگینی برمی‌گردد که در آن زبان کلمه ریاجا" به معنای «مردم ارتفاعات» است. دولت
کلمه ریاجا" به معنای «مردم ارتفاعات» است. دولت استعماری هلند در سال ۱۹۰۹ این مردم را "توراجا نامید". توراجائی‌ها به‌خاطر تشریفات دقیق تشییع جنازه، مکان‌های دفن حکاکی‌شده در صخره‌های صخره‌ای، خانه‌های سنتی با سقف قله‌ای عظیم به نام "تونگ‌کونان"، و کنده‌کاری‌های چوبی رنگارنگ مشهور هستند. مراسم تشییع جنازه توراجا رویدادهای اجتماعی مهمی هستند که معمولاً صدها نفر در آن شرکت می‌کنند و برای چندین روز ادامه دارند. قبل از قرن بیستم، توراجائی‌ها در دهکده‌های خودمختار زندگی می‌کردند، جایی که آنیمیسم را تمرین می‌کردند
زندگی می‌کردند، جایی که آنیمیسم را تمرین می‌کردند و دنیای خارج نسبتاً دست نخورده بودند. در اوایل دهه ۱۹۰۰، مبلغان هلندی برای اولین بار تلاش کردند تا کوهستان‌های توراجان را به مسیحیت تبدیل کنند. زمانی که منطقه تانا توراجا بیشتر به روی جهان خارج در دهه ۱۹۷۰ باز شد، به نماد گردشگری در اندونزی تبدیل شد: توسعه گردشگری از آن بهره‌برداری شد و توسط مردم شناسان مورد مطالعه قرار گرفت. در دهه ۱۹۹۰، زمانی که گردشگری به اوج خود رسید، جامعه توراجا به‌طور قابل توجهی تغییر کرده بود، از یک مدل کشاورزی - که در آن زندگی
کرده بود، از یک مدل کشاورزی - که در آن زندگی اجتماعی و آداب و رسوم زاییده آلوک تو دولو بود - به یک جامعه عمدتاً مسیحی. امروزه، گردشگری و حواله‌های توراجان مهاجر، تغییرات عمده‌ای را در ارتفاعات توراجا ایجاد کرده‌است، که به توراجا جایگاه مشهوری در اندونزی داده و غرور گروه قومی توراجا را افزایش داده‌است.
سپیده سفری (زادهٔ ۲۱ دی ماه ۱۳۷۳ - کرج) تکواندوکار ایرانی است. وی سابقه عضویت در تیم ملی جوانان و نوجوانان زنان ایران را دارد. شروع فعالیت‌های ورزشی از سال ۱۳۸۱ و در حال حاضر مدرک کارشناسی تربیت بدنی دارد.
نبرد کوه بلر بزرگ‌ترین قیام کارگری در تاریخ ایالات متحده و بزرگ‌ترین قیام مسلحانه از زمان جنگ داخلی آمریکا بود. درگیری در شهرستان لوگان، ویرجینیای غربی، به عنوان بخشی از جنگ ذغال سنگ، از سری اختلافات کارگری در اوایل قرن بیستم در آپالاشیا رخ داد. بیش از ۱۰۰ نفر کشته شدند و تعداد زیادی دستگیر شدند. اتحادیه کارگران متحد معدن به‌طور موقت شاهد کاهش عضویت بود، اما تبلیغات طولانی مدت منجر به بهبود عضویت و شرایط کار در معادن شد. به مدت پنج روز از اواخر آگوست تا اوایل سپتامبر ۱۹۲۱، حدود ۱۰۰۰۰ معدنچی مسلح ذغال سنگ با
سپتامبر ۱۹۲۱، حدود ۱۰۰۰۰ معدنچی مسلح ذغال سنگ با ۳۰۰۰ قانونگذار و اعتصاب شکن (به نام مدافعان لوگان) رودررو شدند مدافعان لوکان توسط اپراتورهای معادن دغال سنگ در طی تلاش معدنچیان برای اتحاد میدان‌های ذغال‌سنگ جنوب غربی ویرجینیای غربی مورد حمایت قرار می‌گرفتند. تنش بین کارگران و مدیریت معدن بالا گرفت. نبرد پس از شلیک تقریباً یک میلیون گلوله پایان یافت و ارتش ایالات متحده، به نمایندگی از گارد ملی ارتش ویرجینیای غربی به رهبری ویلیام یوبانکس، اهل شهرستان مک داول، به دستور رئیس‌جمهور در این ماجرا مداخله کرد.
به دستور رئیس‌جمهور در این ماجرا مداخله کرد. زمینه. از زمان تأسیس اتحادیه کارگران متحد معدن در سال ۱۸۹۰، معادن ذغال سنگ در شهرستان مینگو، ویرجینیای غربی و اطراف آن فقط کارگران غیر اتحادیه را استخدام می‌کردند و قراردادهای کاری که شامل عضویت در اتحادیه به عنوان زمینه ای برای فسخ فوری می‌شد را، به شدت اجرا می‌کردند. از آنجایی که معدنچیان در منطقه تقریباً منحصراً در شهر شرکتها زندگی می‌کردند، پایان کار به معنای اخراج نیز بود. در سال ۱۹۲۰، جان ال. لوئیس، رئیس جدید UMW در تلاش برای پایان دادن به مقاومت سه دهه ای
UMW در تلاش برای پایان دادن به مقاومت سه دهه ای در برابر اتحادیه سازی در منطقه بود. او تحت فشار فزاینده‌ای قرار داشت تا این کار را انجام دهد، هم از طرف معدنچیانی که در اعتصاب ذغال سنگ کارگران معدن متحد در سال ۱۹۱۹ شرکت کرده بودند، و هم از طرف اپراتورهای آسیب دیده معادن که اکنون توسط معادن غیر اتحادیه در ویرجینیای غربی تحت فشار بودند. این فشار اتحادیه‌سازی شامل تلاش‌های مادر جونز که در ۸۳ سالگی سخنرانی‌های آتشین انجام می‌داد و فرانک کینی، رئیس منطقه اتحادیه محلی بود. بیش از ۳۰۰۰ معدنچی شهرستان مینگو به
محلی بود. بیش از ۳۰۰۰ معدنچی شهرستان مینگو به اتحادیه پیوستند - و اخراج شدند. سپس شرکت‌های زغال‌سنگ، مأموران آژانس کارآگاه بالدوین فلتس را برای اخراج خانواده‌های کارمندان سابق خود استخدام کردند. در ۱۹ مه ۱۹۲۰، دوازده کارآگاه بالدوین فلتس، از جمله لی فلتس، به ماتیوان رسیدند و با برادر لی، آلبرت فلتس ارتباط برقرار کردند. آلبرت و لی برادران توماس فلتس، مالک و مدیر آژانس کارآگاهی خصوصی بودند. عوامل بالدوین-فلتس، شکارچیان اتحادیه شهرت داشتند که به استفاده از خشونت علیه گروه‌هایی که به دنبال سازماندهی بودند،
خشونت علیه گروه‌هایی که به دنبال سازماندهی بودند، شناخته می‌شدند. مأموران همچنین مسئول کشتار لودلو در سال ۱۹۱۴ بودند. آلبرت قبلاً در آن منطقه بوده و سعی کرده بود به شهردار کبل تسترمن ۵۰۰ دلار رشوه بدهد تا مسلسل‌ها را روی پشت بام‌های شهر بگذارد. تسترمن نپذیرفت. آن روز بعد از ظهر آلبرت و لی به همراه ۱۱ مرد دیگر به سمت املاک شرکت زغال سنگ استون مانتین حرکت کردند. اولین خانواده ای که آنها بیرون کردند یک زن و فرزندانش بودند. شوهر این زن در آن زمان خانه نبود. آنها را به زور با اسلحه بیرون کردند و وسایلشان را زیر
را به زور با اسلحه بیرون کردند و وسایلشان را زیر یک باران خفیف اما پیوسته در جاده انداختند. معدنچیانی که آن را دیدند خشمگین شدند و به شهر خبر دادند. در حالی که مأموران آژانس به سمت ایستگاه قطار می‌رفتند تا شهر را ترک کنند، رئیس پلیس سید هاتفیلد و گروهی از معدنچیان با آنها روبرو شدند و به آنها گفتند که دستگیر شده‌اند. آلبرت فلتس گفت که در واقع اوست که حکمی برای دستگیری هتفیلد دارد. به تسترمن هشدار داده شد، و پس از اینکه یک معدنچی فریاد زد که سید دستگیر شده‌است، به خیابان دوید. هتفیلد به فروشگاه برگشت و
به خیابان دوید. هتفیلد به فروشگاه برگشت و تسترمن خواست تا حکم را ببیند. پس از بررسی آن، شهردار تسترمن فریاد زد: «این یک حکم جعلی است.» با این کلمات، درگیری با اسلحه شروع شد و رئیس هتفیلد به مأمور آلبرت فلتس شلیک کرد. تسترمن به همراه آلبرت و لی فلتس در میان ده مرد کشته شده بودند (سه نفر از شهر و هفت نفر از آژانس). این درگیری با اسلحه به کشتار ماتیوان معروف شد و اهمیت نمادین آن برای معدنچیان بسیار زیاد بود. آژانس کارآگاهی به ظاهر شکست ناپذیر بالدوین فلتس ضربه خورده بود . رئیس سید هتفیلد تبدیل به یک اسطوره و
خورده بود . رئیس سید هتفیلد تبدیل به یک اسطوره و قهرمان برای کارگران معدن شد و نماد امیدواری بود که ظلم اپراتورهای ذغال سنگ و اسلحه‌های اجیر شده آنها سرنگون شود. در سراسر تابستان و تا پاییز ۱۹۲۰، اتحادیه در شهرستان مینگو قدرت یافت، همان‌طور که مقاومت اپراتورهای زغال سنگ نیز تقویت شد. تیراندازی‌های پراکنده در بالا و پایین رودخانه توگ رخ داد. در اواخر ژوئن، پلیس ایالتی به فرماندهی کاپیتان بروکوس به مستعمره چادر لیک کریک در نزدیکی ویلیامسون یورش برد. گفته می‌شود که معدنچیان به سوی مردان بروکوس و مارتین از
که معدنچیان به سوی مردان بروکوس و مارتین از مستعمره تیراندازی کردند و پلیس ایالت در پاسخ به معدنچیان شلیک کرد و آنها را دستگیر کرد، چادرهای بوم را تکه‌تکه کرد و وسایل خانواده‌های معدنچی را پراکنده کرد. هر دو طرف در حال تقویت بازوهای خود بودند و سید هتفیلد به تقویت مقاومت ادامه داد، به ویژه با تبدیل جواهرفروشی تسترمن به یک مغازه اسلحه فروشی. در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۱، محاکمه هتفیلد به دلیل کشتن آلبرت فلتس آغاز شد و در کانون توجه ملی قرار گرفت و توجه زیادی را به موضوع معدنچیان جلب کرد. با ادامه محاکمه، جایگاه اسطوره
معدنچیان جلب کرد. با ادامه محاکمه، جایگاه اسطوره ای هتفیلد افزایش یافت. همه مردان در نهایت تبرئه شدند، اما به‌طور کلی اتحادیه با شکست‌های قابل توجهی روبرو شد. 80 درصد معادن با جایگزین‌های وارداتی و اعتصاب کنندگان سابق که برای بازگشت به کار قرارداد سگ زرد را امضا کردند، بازگشایی شده بودند. در اواسط ماه مه ۱۹۲۱ معدنچیان اتحادیه یک حمله تمام عیار را به معادن غیر اتحادیه آغاز کردند. در مدت کوتاهی درگیری تمام دره رودخانه توگ را دربر گرفت. این «نبرد سه روزه» سرانجام با پرچم آتش‌بس و اجرای حکومت نظامی به پایان
با پرچم آتش‌بس و اجرای حکومت نظامی به پایان رسید. معدنچیان از ابتدا اجرای حکومت نظامی را یک طرفه می‌دانستند. صدها معدنچی دستگیر شدند. کوچک‌ترین تخلف می‌توانست به معنای حبس باشد، در حالی که کسانی که طرف «قانون و نظم» هستند مصونیت دارند. معدنچیان اما با تاکتیک‌های چریکی و خرابکاری پاسخ دادند. در بحبوحه این وضعیت پرتنش، هتفیلد در ۱ اوت ۱۹۲۱ به شهرستان مک داول سفر کرد تا به اتهام منفجر کردن یک تیپل ذغال سنگ محاکمه شود. همراه با او یک دوست صمیمی اش، اد چمبرز، و همسرانشان سفر کردند. هنگامی که آنها بدون سلاح و در
سفر کردند. هنگامی که آنها بدون سلاح و در کنار همسرانشان از پله‌های دادگاه بالا می‌رفتند، گروهی از مأموران بالدوین فلتس که بالای پله‌ها ایستاده بودند تیراندازی کردند. هاتفیلد فوراً کشته شد. چمبرز گلوله خورده بود و تا پایین پله‌ها غلت می‌خورد. علیرغم اعتراض سالی چمبرز، یکی از مأموران از پله‌ها پایین دوید و یک بار دیگر به چمبرز شلیک کرد. اجساد هتفیلد و چمبرز به ماتیوان بازگردانده شد و خبر کشتارها پخش شد. معدنچیان که از کشته شدن هتفیلد خشمگین بودند و می‌دانستند که قاتلان از مجازات در امان خواهند ماند، شروع به
که قاتلان از مجازات در امان خواهند ماند، شروع به تهیه اسلحه کردند و از شهرک‌های کوهستانی خود بیرون ریختند. معدنچیان در امتداد رودخانه کوچک زغال سنگ جزاولین کسانی بودند که منطقه را سازماندهی کردند و اقداماتی مانند گشت زنی و حفاظت از منطقه را آغاز کردند. کلانتر دان چافین سربازان کانتی لوگان را به منطقه رودخانه زغال سنگ فرستاد، جایی که معدنچیان مسلح سربازان را دستگیر کردند، آنها را خلع سلاح کرده و فراری دادند. در ۷ آگوست ۱۹۲۱، رهبران کارگران متحد معدن (UMW) ناحیه ۱۷، که بخش اعظم جنوب ویرجینیای غربی را در بر
۱۷، که بخش اعظم جنوب ویرجینیای غربی را در بر می‌گیرد، در مرکز ایالت در چارلستون تجمعی برگزار کردند. این رهبران فرانک کینی و فرد مونی بودند که از مجروحان درگیری‌های قبلی مین در منطقه بودند. هر دو محلی و خوش بیان بودند. کینی و مونی با فرماندار افرایم مورگان ملاقات کردند و طوماری از خواسته‌های معدنچیان به او ارائه کردند. هنگامی که مورگان این درخواست‌ها را رد کرد، معدنچیان بی قرارتر شدند و شروع به صحبت در مورد راهپیمایی در مینگو برای آزادی معدنچیان محصور، پایان دادن به حکومت نظامی و سازماندهی شهرستان کردند.
دادن به حکومت نظامی و سازماندهی شهرستان کردند. اما کوه بلر، شهرستان لوگان و کلانتر چافین مستقیماً در این راه ایستادند. نبرد. در یک گردهمایی در ۷ آگوست، مری هریس «مادر» جونز از معدنچیان خواست تا به شهرستان‌های لوگان و مینگو راهپیمایی نکنند و اتحادیه را به زور راه اندازی کنند. او که از سوی برخی متهم به از دست دادن اعصابش شده بود، از حمام خون در نبرد بین نیروهای اتحادیه‌ای با سلاح‌های سبک و نمایندگان کانتی لوگان با سلاح سنگین‌تر می‌ترسید. با این حال، با احساس اینکه مورگان دوباره به آنها دروغ گفته‌است، مردان
اینکه مورگان دوباره به آنها دروغ گفته‌است، مردان مسلح در ۲۰ اوت در کوه لنز کریک، در نزدیکی مارمت در شهرستان کاناوها، شروع به تجمع کردند. چهار روز بعد، حدود ۱۳۰۰۰ نفر جمع شده و شروع به راهپیمایی به سمت شهرستان لوگان کردند. معدنچیان در نزدیکی سنت آلبانز در شهرستان کاناوها که برای رسیدن به درگیری بی تاب بودند، یک قطار باری چساپیک و اوهایو را که توسط معدنچیان به ویژه فولاد آبی تغییر نام داد، فرماندهی کردند تا با ستون پیشرفته راهپیمایان در دانویل در کانتی بون ملاقات کنند. راهی به «مینگوی خونین». در این مدت کینی
کنند. راهی به «مینگوی خونین». در این مدت کینی و مونی به اوهایو گریختند، در حالی که بیل بلیزارد آتشین شبه رهبری معدنچیان را بر عهده گرفت. در همین حال، کلانتر چافین ضد اتحادیه شروع به راه اندازی نیروهای دفاعی در کوه بلر کرده بود. او توسط انجمن فعالان زغال سنگ شهرستان لوگان حمایت مالی شد و بزرگ‌ترین نیروی مسلح خصوصی کشور با حدود ۲۰۰۰ نفر را ایجاد کرد. اولین درگیری در صبح روز ۲۵ اوت رخ داد. اکثر ماینرها هنوز نفر بودند دورتر. روز بعد، رئیس‌جمهور وارن جی. هاردینگ تهدید کرد که نیروهای فدرال و بمب افکن‌های مارتین
تهدید کرد که نیروهای فدرال و بمب افکن‌های مارتین MB-1 ارتش را اعزام خواهد کرد. پس از یک جلسه طولانی در مدیسون، مقر شهرستان بون، معدنچیان متقاعد شدند که به خانه بازگردند. اما مبارزه هنوز به پایان نرسیده بود. چفین پس از گذراندن روزها برای جمع‌آوری ارتش خصوصی خود، از نبرد او برای پایان دادن به تلاش‌های اتحادیه برای سازماندهی معادن زغال سنگ لوگان محروم نمی‌شود. چند ساعت پس از تصمیم مدیسون، شایعاتی مبنی بر تیراندازی افراد چفین به طرفداران اتحادیه در شهر شارپلز، درست در شمال کوه بلر، به گوش رسید.و خانواده‌ها در
درست در شمال کوه بلر، به گوش رسید.و خانواده‌ها در جریان درگیری‌ها در تیراندازی متقابل گرفتار شده بودند. معدنچیان خشمگین به سمت کوه بلر برگشتند، بسیاری از آنها در قطارهای دزدیده شده و تحت فرمان دیگری حرکت می‌کردند. در ۲۹ اوت نبرد به‌طور کامل شکل گرفت.. مردان شافین، علاوه بر اینکه تعدادشان بیشتر بود، از موقعیت‌های بالاتر و تسلیحات بهتر برخوردار بودند. هواپیماهای خصوصی برای انداختن بمب‌های دست‌ساز بر روی معدنچیان به کار گرفته شدند. ترکیبی از گازهای سمی و بمب‌های انفجاری باقی مانده از جنگ جهانی اول در چندین
انفجاری باقی مانده از جنگ جهانی اول در چندین مکان در نزدیکی شهرهای جفری، شارپلز و بلر پرتاب شد. حداقل یکی از آنها منفجر نشد و توسط معدنچیان کشف شد. ماه‌ها بعد به عنوان مدرکی برای دفاع در دادگاه‌های خیانت و قتل استفاده شد. به دستور ژنرال بیلی میچل، بمب افکن‌های ارتش مریلند نیز برای کنترل هوایی مورد استفاده قرار گرفتند. یک بمب افکن مارتین در پرواز برگشت سقوط کرد و سه خدمه آن کشته شدند. مورگان در ۳۰ آگوست، سرهنگ ویلیام یوبانکس از گارد ملی ویرجینیای غربی را به فرماندهی دولت و نیروهای داوطلب در مقابله با
را به فرماندهی دولت و نیروهای داوطلب در مقابله با معدنچیان منصوب کرد. نبردهای مسلحانه پراکنده به مدت یک هفته ادامه یافت، و معدنچیان در یک زمان تقریباً به شهر لوگان و مقاصد هدف خود، شهرستان‌های غیر اتحادیه در جنوب، لوگان و مینگو نفوذ کردند. بیش از ۳۰ کشته از طرف چافین و ۵۰ تا ۱۰۰ نفر در طرف کارگران معدن گزارش شد که صدها نفر دیگر مجروح یا زخمی شدند. نیروهای چافین متشکل از ۹۰ مرد از بلوفیلد، ویرجینیای غربی بود .۴۰ نفر از هانتینگتون، ویرجینیای غربی و حدود ۱۲۰ نفر از پلیس ایالت ویرجینیای غربی. سه نفر از نیروهای
از پلیس ایالت ویرجینیای غربی. سه نفر از نیروهای چافین، دو داوطلب و یک معاون کلانتر کشته شدند و یک معدنچی تا سرحد مرگ مجروح شد. نیروهای فدرال تا ۲ سپتامبر وارد شدند. معدنچیان که بسیاری از آنها خود کهنه سرباز بودند، حاضر به شلیک به نیروهای آمریکایی نبودند. بیل بلیزارد به معدنچیان خبر داد که روز بعد به خانه بروند. معدنچیانی که از زندان و مصادره اسلحه‌هایشان می‌ترسیدند، راه‌های هوشمندانه ای برای مخفی کردن تفنگ‌ها در جنگل قبل از ترک کانتی لوگان پیدا کردند. برخی از آنها بعداً به همراه بسیاری از فشنگ‌های مصرف شده
آنها بعداً به همراه بسیاری از فشنگ‌های مصرف شده و سالم پیدا شد که به باستان شناسان کمک کرد تا روند جنگ را بازسازی کنند. پس از نبرد، ۹۸۵ معدنچی به اتهام قتل ،توطئه برای قتل، کمک به قتل و خیانت علیه ایالت ویرجینیای غربی متهم شدند. اگرچه برخی از آنها توسط هیئت منصفه تبرئه شدند، برخی دیگر سال‌ها زندانی شدند. آخرین نفر در سال ۱۹۲۵ آزاد شد. در محاکمه بلیزارد، از بمب منفجر نشده به عنوان مدرکی برای وحشیگری دولت و شرکت‌ها استفاده شد و او تبرئه شد. میراث. در کوتاه مدت این نبرد یک پیروزی برای صاحبان و مدیران صنعت
مدت این نبرد یک پیروزی برای صاحبان و مدیران صنعت ذغال سنگ بود. عضویت UMW ازبیش از۵۰۰۰۰معدنچی به حدود ۱۰۰۰۰ در طی چند سال آینده کاهش یافت و این تا سال ۱۹۳۵ بود.پس از رکود بزرگ و آغاز معامله جدید در زمان رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولتکه UMW به‌طور کامل در جنوب ویرجینیای غربی سازماندهی شد. این شکست اتحادیه پیامدهای عمده ای برای UMWA به‌طور کلی داشت. پس از جنگ جهانی اول، زمانی که صنعت زغال سنگ شروع به فروپاشی کرد، استخراج اتحادیه دیگر از نظر مالی پایدار نبود. به دلیل شکست در ویرجینیای غربی، اتحادیه در
نبود. به دلیل شکست در ویرجینیای غربی، اتحادیه در پنسیلوانیا و کنتاکی نیز تضعیف شد. تا پایان سال ۱۹۲۵، ایلینوی تنها ایالت اتحادیه‌ای باقی‌مانده بود که می‌توانست از نظر تولیدذغال سنگ نرم با آنها رقابت کند. در درازمدت، این نبرد آگاهی‌ها را نسبت به شرایط وحشتناکی که معدنچیان در میدان‌های ذغال‌سنگ خطرناک ویرجینیای غربی با آن مواجه بودند، افزایش داد. همچنین منجر به تغییر تاکتیک‌های صنفی در نبردهای سیاسی برای تغییر قانون به نفع طبقه کارگری، با مقابله با مدیریت سرکش شد. این در نهایت منجر به پیروزی سازمان‌یافته‌تر
شد. این در نهایت منجر به پیروزی سازمان‌یافته‌تر نظام کارگری چند سال بعد در جریان نیودیل در سال ۱۹۳۳ شد. که به نوبه خود منجر به کمک UMWA به سازماندهی بسیاری از اتحادیه‌های شناخته شده، مانند کارگران فولاد در اواسط دهه ۳۰ شد. در تحلیل نهایی، موفقیت مدیریتی یک پیروزی ثانویه بود که به جنبش کارگری سازمان یافته بسیار بزرگتر و قوی تر در بسیاری از صنایع دیگر و اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های حمایتی مانند فدراسیون کار آمریکا (AFL) و کنگره سازمان‌های صنعتی کمک کرد. (CIO) آینده سایت. از اواسط سال ۲۰۰۶، یک باستان‌شناس
آینده سایت. از اواسط سال ۲۰۰۶، یک باستان‌شناس محلی،کنت کینگ، تیمی از باستان شناسان حرفه ای را برای بررسی بیشتر میدان جنگ، رهبری کرد. بررسی اولیه کینگ و تیم اش «پانزده مکان جنگی را ترسیم کردند و بیش از هزار مصنوع، از بدنه تفنگ و پوسته تفنگ ساچمه ای گرفته تا سکه و باتری [و] اندک نشانه‌های خرابی» را در سایت کشف کردند، که بررسی‌های قبلی انجام شده توسط Arch Coal Inc را به چالش کشید. یکی از دو شرکتی که حقوق معدن بلر را در اختیار دارند. در آوریل ۲۰۰۸، کوه بلر برای فهرست مکان‌های حفاظت شده در فهرست ملی مکان‌های
فهرست مکان‌های حفاظت شده در فهرست ملی مکان‌های تاریخی (NRHP) انتخاب شد. این سایت پذیرفته شد، و در ۳۰ مارس ۲۰۰۹ به فهرست NRHP اضافه شد، اگرچه اشتباهات اداری توسط اداره حفاظت تاریخی ایالت ویرجینیای غربی (SHPO) نتوانست همه مسائل را تأیید کند. در اواسط سال ۲۰۱۰،"شرکت‌های تابعه دو تا از بزرگترین تولیدکنندگان زغال سنگ ایالات متحده - Arch Coal ,Inc.، و Massey Energy Company، اجازه انفجار و مین گذاری تکه‌های عظیمی از دامنه‌های بالایی و خط الراس کوه بلر صادر کردند. در اکتبر ۲۰۱۲، یک قاضی منطقه فدرال حکم داد که
در اکتبر ۲۰۱۲، یک قاضی منطقه فدرال حکم داد که ائتلاف گروه‌های حفاظتی حق شکایت برای درخواست حفاظت از این مکان تاریخی را ندارند. در ۲۶ آگوست ۲۰۱۴،دادگاه استیناف ایالات متحده منطقه کلمبیا بارای ۲ به ۱ به لغو حکم رای داد و پرونده را بازگرداند. در آوریل ۲۰۱۶، دستور حذف میدان نبرد کوه بلر از فهرست ملی توسط دادگاه فدرال لغو شد و تصمیم بعدی برای افزودن مجدد سایت به ثبت نام به نگهبان ثبت ملی داده شد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۸، دفتر نگهبان تصمیم گرفت که تصمیم سال ۲۰۰۹ برای حذف این سایت از فهرست‌هایش «اشتباه» است و بیانیه‌ای
این سایت از فهرست‌هایش «اشتباه» است و بیانیه‌ای صادر کرد که تأیید می‌کرد از آن تاریخ این سایت دوباره در فهرست ملی ثبت شده‌است. در داستان. راهپیمایی کوه بلر، و همچنین رویدادهای منتهی به آن و رویدادهای بلافاصله پس از آن، در رمان‌های "طوفان بهشت" (دنیز گیاردینا ،۱۹۸۷)،"کوه بلر" (جاناتان لین، ۲۰۰۶)، و "کارلا رایزینگ" (تاپر شروود) به تصویر کشیده شده‌است. 2015). در "The Ballad of Trenchmouth Taggart" (گلن تیلور، ۲۰۰۸) شخصیت اصلی کتاب با سید هتفیلد ملاقات می‌کند و در قتل‌عام Matewan و نبرد متعاقب آن درگیر می‌شود.
در قتل‌عام Matewan و نبرد متعاقب آن درگیر می‌شود. فیلم جان سایلس در سال ۱۹۸۷ کشتار ماتیوان "را" به تصویر می‌کشد، بخش کوچکی از داستان کوه بلر. مجموعه شعر دایان گیلیام فیشر "کتل باتم" نیز بر وقایع نبرد کوه بلر از دیدگاه خانواده معدنچیان تمرکز دارد. در موسیقی. تام بریدینگ "Union Miner" از "The Unbroken Circle: Songs of the West Virginia Coalfield" (2008) با دقت وقایع پیرامون نبرد کوه بلر را از منظر یک معدنچی زغال سنگ که برای راهپیمایی آماده می‌شود به تصویر می‌کشد. "Union Miner" تقریباً در هر رویدادی که توسط
"Union Miner" تقریباً در هر رویدادی که توسط کارگران متحد معدن آمریکا حمایت می‌شود، شنیده می‌شود. تام بریدینگ موسیقی کمپین «انصاف در میهن‌پرستی» (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، مراسم بزرگداشت صدمین سالگرد کشتار لودلو در کلرادو (۲۰۱۴)، مراسم تحلیف افسران UMWA (2014) و رویدادهای مختلف کارگران معدن را ارائه کرده‌است. . «شورش معدنچیان» (۲۰۱۲) توسط گروه کانتری معدنچیان، داستان نبرد کوه بلر را روایت می‌کند. این آهنگ در اولین EP معدنچیان با نام "Miners' Rebellion" نیز موجود است. "When Miners March" (2007) شامل ۱۶ آهنگ اخیراً نوشته