payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چهار مارس ۱۸۹۵ تا ۷ ژانویه ۱۸۹۷ مصروف خدمت بود تا اینکه برای فرمانداری برگزیده شد و استعفا داد. بلک در طی مدت حضورش در مجلس نمایندگان، عضو کمیتهٔ راه‌آهن اقیانوس آرام و کمیتهٔ مطالبه زمین‌های خصوصی بود. او نماینده در اجلاس ملی جمهوری‌خواهان ۱۸۹۶ بود و از ویلیم مک کینلی برای ریاست جمهوری حمایت کرد. فرماندار. بلک در سال ۱۸۹۶ برای فرمانداری ایالت برگزیده شد و از ۱ ژانویه ۱۸۹۷ تا ۳۱ دسامبر ۱۸۹۸ خدمت کرد. نکتهٔ برجسته فرمانداری او تکمیل ساخت و ساز کاخ مجلس شورای ایالتی نیویورک بود که با تأخیر در زمان‌بندی و
ایالتی نیویورک بود که با تأخیر در زمان‌بندی و به‌علت فزونی هزینه مختل گردید. به عنوان فرماندار، بلک از حفاظت محلی که اکنون به‌نام پارک ایالتی آدیروندک شناخته می‌شود، حمایت کرده و در بخشی از این تلاش‌ها، او برای تأسیس کالج جنگلداری ایالتی نیویورک نیز نظارت داشت. در دوران فرمانداری بلک، بخش‌های که اکنون شهر نیویورک را تشکیل می‌دهد در یک شهرداری ادغام شدند. بلک همچنین بر مشارکت نیویورک در جنگ اسپانیا - آمریکا نظارت داشت. تحت رهبری او، ۱۶۰۰۰ سرباز نیویورکی پرورش و آموزش دیدند و برای الحاق به ارتش ایالات متحده
و آموزش دیدند و برای الحاق به ارتش ایالات متحده که برای جنگ گسترش می‌یافت، تجهیز شدند. علاوه بر این، او با موفقیت از اصلاحات انتخاباتی، از جمله اجازه دادن به سربازان برای رأی دادن در زمان که خارج از ایالت یا خارج از ایالات متحده بودند، دفاع نمود. درجریان مبارزات انتخابات خود در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۶ بلک در همایش جمهوری‌خواهان توسط دست اندر کار سیاسی لوئیس اف. پاین که عمدتاً یکی از همکاران فاسد توماس سی. پلات، رئیس حزب جمهوری‌خواه ایالت نیویورک پنداشته می‌شد، نامزد شد. در زمان فرمانداری، بلک با انتصاب پین به
نامزد شد. در زمان فرمانداری، بلک با انتصاب پین به عنوان سرپرست بیمه ایالتی، جنجال برپا کرد. با وجود انتقاد طرفداران حکومت‌داری خوب و اصلاح خدمات ملکی، بلک به حمایت‌اش از پین ادامه داد. گرچه بلک از پین حمایت نمود اما هنگامی که با موفقیت با لایحه‌ای که پلات (Platt's) آن را می‌پسندید، مخالفت نمود. کاریکاتورهای سرمقاله روزنامه‌ها در انتقاد از مقامات دولتی ایالت ممنوع می‌شد، نا رضایتی پلات را به‌عنوان فرماندار برانگیخت. تئودور روزولت در مقابله با انتصاب مجدد پین، پیروز شد که به انتخاب نامزد دیگری انجامید. در
پیروز شد که به انتخاب نامزد دیگری انجامید. در اواخر دوره بلک، مقامات ایالتی متهم به هدر دادن پول مالیات دهندگان در پروژه‌ای برای توسعه کانال ایری شدند که به دلیل تأخیر و هزینه‌های گزاف طرح بی‌فایده و ناسنجیده تلقی می‌شد. شانس بلک برای انتخاب مجدداش به خطر افتاد، بنابرین جمهوری‌خواهان تئودور روزولت را به صفت نامزد فرماندار ایالت در سال ۱۸۹۸ جانشین او کردند او که اخیراً در طول جنگ اسپانیا و آمریکا به مقام قهرمانی در کوبا دست یافته بود. روزولت با غلبه با بر نامزد دموکرات، آگوستوس وان وایک، در انتخابات عمومی
دموکرات، آگوستوس وان وایک، در انتخابات عمومی ماه نوامبر پیروز شد. در سال ۱۸۹۹، یک کمیسیون تحقیقاتی که توسط بلک منصوب شده بود، همراه با دو مشاور که توسط روزولت گماشته شدند، کسانی را که در انجام تخلفات جنایی دست داشتند، تبرئه کرد.
لورانت دویچ (زاده ) بازیگر فرانسوی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم به گل رز خوش آمدید اشاره کرد.
جورج بردبرن (George Bradburn) (۴ مارس ۱۸۰۶–۲۶ ژوئیه ۱۸۸۰)، سیاستمدار آمریکایی و کاهن یونیتارین ماساچوست بود که به دلیل حمایت از انحلال‌گرایی و حقوق زنان به شهرت رسیده بود. او در کنفرانس ضد برده‌داری ۱۸۴۰ در لندن شرکت نمود و در این کنفرانس علیه حذف نمایندگان زن موضع گرفت. در سال ۱۸۴۳ جورج بردبرن همراه با فردریک داگلاس در ایندیانا در حین یک مأموریت سخنرانی می‌نمود، مورد حمله قرار گرفتند. لیدیا ماریا چایلد در خصوص فعالیت‌های او در مبارزه با برده‌داری نوشت که او «جایگاه والایی در میان افراد آزموده شده و حقیقی
«جایگاه والایی در میان افراد آزموده شده و حقیقی دارد». زندگی‌نامه. بردبرن در ۴ مارس سال ۱۸۰۶ در خانوادهٔ جمیز و سارا بردبرن در اتلبارو، شهر کوچکی واقع ماساچوست متولد شد. بعد از مرگ مادرش، بردبرن توسط خواهر ناتنی‌اش به‌نام فانی بزرگ شد. بردبرن در اوایل حرفهٔ ماشین‌کاری را شروع نمود تا این‌که در سن نزده سالگی تصمیم گرفت تا تحصیلات خویش را ادامه دهد. وی تحصیلات خود را در آکادمی فیلیپس اکستر واقع نیوهمپشایر ادامه داد. بعد از فراگیری آموزش نزد هوزیا بالو (دوم)، بردبرن به مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد. نخستین
بردبرن به مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد. نخستین پُست وزارتی بردبرن در سال ۱۸۳۱ در نانتاکت بود اما کلیسای او در حالی‌که بردبرن در آنجا حضور نداشت، به شکل حیرت‌انگیزی فروخته شد و حضار کلیسای او بعداً در سال ۱۸۳۴ متفرق شدند. در حین بودوباش در نانتاکت، بردبرن با خانم اولی‌اش لیدیا آشنا و با وی ازدواج نمود، اما در ظرف یک‌سال پس از ازدواج لیدیا فوت نمود و یگانه دختراش هم یک‌سال بعد از دنیا رفت. فوت همسر و دختراش «بر تمامی زندگی‌وی سایه افگند». به علاوه، حس شنوایی بردبرن در حال از بین رفتن بود. با وجود این‌همه
بردبرن در حال از بین رفتن بود. با وجود این‌همه مشکلات، او به خوبی مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۸۳۹ توسط ویگ‌ها به مدت سه سال به عنوان قانون‌گذار ماساچوست انتخاب شد. بردبرن در سال ۱۸۳۹ به انجمن ضد برده‌داری آمریکا پیوست و قانون رادیکال مرتبط را ارائه کرد. وی رهبری جنبشی را به‌عهده داشت که قانون ازدواج را لغو نمود. بعد از این تغییر در سال ۱۸۴۲ «مردم ماساچوست که تمایل به ازدواج داشته باشند، نیاز نیست که چهره‌های خویش را مقایسه نمایند». سال «کنوانسیون جهانی». در سال ۱۸۴۰ زمانی‌که ابی کلی در کنوانسیون سالانهٔ
در سال ۱۸۴۰ زمانی‌که ابی کلی در کنوانسیون سالانهٔ انجمن ضد برده‌داری آمریکا، عضویت کامل کمیته بازرگانی این انجمن را کسب نمود، حق یک زن برای خدمت در کمیتهٔ ضد برده‌داری آمریکا ایجاد شد. ایجاد حق زنان در این کمیته بدون هزینه نبود؛ یک‌تعداد اعضاء جلسه را ترک گفتند اما سایرین که به «جناح گاریسونین» معروف بودند، به حقوق مساوی همه آمریکایی‌ها صرف‌نظر از جنسیت معتقد بودند؛ بنابراین، زمانی‌که دعوت‌نامهٔ شرکت در کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری ۱۲ ژوئن سال ۱۸۴۰ لندن به ماساچوست مواصلت ورزید، تعجب‌آور نبود که ماساچوست
ماساچوست مواصلت ورزید، تعجب‌آور نبود که ماساچوست تصمیم گرفت که نه‌تنها ویلیام لوید گریسون، وندل فیلیپس و بردبرن بلکه لیدیا ماریا چایلد، هریت مارتینو و ماریا وستون چپمن را نیز به آن کنوانسیون بفرستد. بردبرن به تاریخ ۷ مه سال ۱۸۴۰ در صندلی نخست کشتی روسکو سفر نمود. دیگر نمایندگان ضد برده‌داری داخل کشتی عبارت بودند از جیمز و لوکرشیا مات، امیلی وینزلو و پدرش ایساک، آبی سوت، هنری گریو و دختراش مری گریو و الیزابت نیل. بعد از این‌که نمایندگان به لندن رسیدند، بسیاری از آن‌ها از فرصت استفاده نموده و به انگلند سفر
از آن‌ها از فرصت استفاده نموده و به انگلند سفر کردند. بردبرن از مکان‌های مختلفی از جمله کاخ بلنهایم، سالن ایتون، شهر استراتفورد، دانشگاه آکسفورد و قلعهٔ واوریک بازدید نمود. بردبرن بعداً از این تجربیات در سخنرانی‌های خویش در زندگی بعدی‌اش استفاده نمود. اندکی قبل از افتتاح کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری، جوزف استورج ترتیب دهندهٔ کنوانسیون توضیح داد که نمایندگان زن اجازه شرکت در این کنوانسیون را ندارند. «این اقدام جدید احمقانه، این فریب فضولانه آمدن زنان به کنوانسیون»، مورد سرزنش اعضای برجستهٔ انگلیسی ضد
کنوانسیون»، مورد سرزنش اعضای برجستهٔ انگلیسی ضد برده‌داری قرار گرفت. یک تعداد نمایندگان مرد آمریکایی از جمله جورج بردبرن، ویندیل فیلیپس، جیمز موت، ویلیام آدام، ایساک وینزلو، جی. پی میلر و هنری بروستر استنتن از زنان طرفداری نمودند. ویلیام لوید گریسون که تا تاریخ هفدهم در کنوانسیون نبود تا زمانی که مساوات در کرسی‌ها ایجاد نشد از نشستن در کرسی خودداری نمود. هنری گریو به نفع حقوق مردان به‌منظور حذف زنان صحبت کرد، با وجودی‌که دخترش یکی از نمایندگانی بود که از شرکت در کنوانسیون محروم شده بود. زنان آمریکایی مجبور
در کنوانسیون محروم شده بود. زنان آمریکایی مجبور شدند تا با سایر ناطرین زن مانند لیدی بایرون همراه شوند و اجازه شرکت در این کنوانسیون برای شان داده نشد. در این کنوانسیون نه‌تنها برابری جنسیتی مورد بحث قرار گرفت بلکه بردبرن گفت: «مطرح کردن کلماتی مانند مسیحی، مذهبی و امثال این کلمات توسط افراد از هر دینی یا افرادی که دین ندارند، باید از برنامه کاری ضد برده‌داری حذف شود». نقاشی صورت بردبرن که در بالای این مقاله و در تصویر هایدن از کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری سال ۱۸۴۰ نشان داده شده‌است، در اتاق کوچکی در سالن
سال ۱۸۴۰ نشان داده شده‌است، در اتاق کوچکی در سالن فراماسون‌ها، محلی‌که در آن کنوانسیون برگزار شده بود، تکمیل شده بود. بردبرن اظهار نمود که او مورد «شدت و تیزبینی بیش از حد» قرار گرفته‌است اما هایدون به وی اطمینان داد که در حین سخنرانی‌اش «انقلابی» به نظر می‌رسید. بردبرن بعد از بازدید از فرانسه برای جلسه سوم در ۳ اوت سال ۱۸۴۰ زمان گذاشت. بردبرن بعداً از نیوکاسل، اسکاتلند و ایرلند دیدن نمود و با افرادی که در کنوانسیون ملاقات نموده بود از جمله دانیل اوکنال رهبر ناسیونالیست ایرلندی و لیدی بایرون ریاضی‌دان (و
ناسیونالیست ایرلندی و لیدی بایرون ریاضی‌دان (و خانم دلسرد شده شاعر) دیدن نمود. ۱۰۰ کنوانسیون. بردبرن در سال ۱۸۴۳ فردریک داگلاس و ویلیام ای. وایت را در یک مأموریت سخنرانی که توسط انجمن ضد برده‌داری آمریکا سازماندهی و «۱۰۰ کنوانسیون» نامیده می‌شد، همراهی کرد. این مأموریت موعظه برای نوکیشان نبود و متعاقباً بردبرن مورد حمله قرار گرفت. داگلاس مورد حمله قرار گرفت و دست‌اش خیلی شدید شکست چنانچه که هرگز به‌طور کامل بهبود نیافت. منابع دیگری می‌گویند که بردبرن در حین وقوع حمله در ۱۶ سپتامبر سال ۱۸۴۳ در پندلتن در
حین وقوع حمله در ۱۶ سپتامبر سال ۱۸۴۳ در پندلتن در اندیانا بود. از سال ۱۸۴۶ الی سال ۱۸۴۹ برایدن مصروف ویراستاری مجله «پیشگام و منادی آزادی» در لِین ماساچوست بود. داگلاس به یک گروهی در ایرلند داستانی را بیان کرد که چگونه بلک‌برن در حالی‌که ناشنوا بود به خاطر تصوراش مبنی بر این‌که وزراء می‌توانند پیام مخالفین برده‌داری را بپذیرند، همان‌طور که «باید زندگی نمایند»، به چالش کشیده شد. بردبرن افزود «من منکر هرنوع ضرورتی هستم- من مخالف فرضیه مقدم شما هستم. من منکر این هستم که زندگی برای هر انسانی ضروری است، مگر
این هستم که زندگی برای هر انسانی ضروری است، مگر این‌که صادقانه زندگی نماید». سال ۱۸۵۰. بردبرن در سال ۱۸۵۰ در بوستون با فرانسیس اچ. پارکر ازدواج نمود. اگرچه فرانسیس اچ. پارکر بعداً علیل و ناتوان شد و مانع بردبرن از تصدی پُست‌های خارج از کشور شد اما در نهایت این فرانسیس اچ. پارکر بود که خاطرات بردبرن را تکمیل نمود. بردبرن در آن سال برای مجله بوستون کرونوتایپ کار می‌کرد و در کنوانسیون دو روزهٔ حقوق زنان که در سالن برینلی شهر ووستر برگزار شده بود، شرکت نمود.
بریس از نیس فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی جیمز هاث است. در این فیلم بازیگرانی همچون ژان دوژاردن، کلوویس کرنیاک، الودی بوشه، الکساندرا لامی، دلفین چانیک، لانیک گائوتری و اودری لامی ایفای نقش کرده‌اند. بریس ۳ دنباله این فیلم است.
رحمانیه از جمله طریقت‌های تصوف اهل سنت است. رحمانیان از پیروان شیخ أمحمد بن عبد الرحمن (تولد ۱۷۲۰ ق)، ملقب به سيدي بوقبرين الازهري. تاریخچه. بنیانگذار رحمانیه را امحمد بن عبد الرحمن زواوی می‌دانند که در بونوح الجزاير مدفون است. الجزایر. در الجزایر این برادری صوفیانه گسترده است و پیروان بسیاری به آن وابسته هستند.
میرزا داوودخان علی‌آبادی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
ابوالقاسم میرزا دولتشاهی از شاهزاده‌های قاجاری بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
جمیز دیکسون بلک (James Dixon Black) (زادهٔ ۲۴ سپتامبر، ۱۸۴۹- درگذشتهٔ ۵ اوت، ۱۹۳۸)، وکیل آمریکایی و سی و نهمین فرماندار کنتاکی بود که در سال ۱۹۱۹ به‌مدت هفت ماه خدمت کرد. او زمانی به این مقام رسید که فرماندار آگوستوس اُ. استنلی به مجلس ایالات متحده انتخاب شد. بلک از کالج توسکولوم درسال ۱۸۷۲ فارغ شد و در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه نیز تدریس می‌کرد. او در سال ۱۸۷۴ در وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل کنتاکی افتتاح کرد. که نهایتاً پسرش پیتزر دیکسون و عروس‌اش هیرام اچ. اوونز در کار وکالت با
دیکسون و عروس‌اش هیرام اچ. اوونز در کار وکالت با او شریک شدند که شرکت آنها به‌نام بلک- بلک واوونز نامیده می‌شد. او عمیقاً به آموزش علاقه داشت. او دو سال به‌عنوان سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس ایفای وظیفه نمود. او در تأسیس کالج اتحادیه در بابورویل نقش داشت. او از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ به عنوان رئیس کالج خدمت کرد. بلک به‌عنوان نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرمانداری در سال ۱۹۱۵ انتخاب گردید. به رغم اینکه تجربه سیاسی ناچیزی داشت، او توسط آگوستوس اُ. استنلی براساس یک برگه انتخاب شده و با استعفا استنلی برای گرفتن
یک برگه انتخاب شده و با استعفا استنلی برای گرفتن کرسی مجلس سنا ایالات متحده به مقام فرمانداری ارتقا یافت. بیشتر زمانش در هفت ماه به عنوان فرماندار صرف کارزارهای انتخاب مجدد او شد. او نمی‌توانست به اتهامات فساد علیه دولت استنلی که از سوی مخالفش ادوین پی. مورو مطرح شده بود، جواب قناعت بخش ارائه دهد. مورو با کسب بیش از ۴۰٫۰۰۰ رأی برنده انتخابات گردید. بلک به کار وکالتش در باربورویل بازگشت و به‌عنوان رئیس بانک که توسط برادر بزرگش تأسیس شده بود به فعالیت پرداخت. او زمانیکه مدیر کمپین مبارزات انتخاباتی آلبن
او زمانیکه مدیر کمپین مبارزات انتخاباتی آلبن بارکلی در انتخابات سناتوری بود در اثر ذات الریه در ۵ اوت ۱۹۳۸ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. جمیز دیکسون بلک ۲۴ سپتامبر۱۸۴۹ در شهرستان ناکس، کنتاکی که در ۹ مایلی باربورویل در ریچلند کریک واقع است، به‌دنیا آمد. او کوچکترین فرزند از ۱۲ فرزند جان کریگ و کلاریسا «کاسی» جوونز بلک بود. برادر بزرگتر بلک ایساک جونز بلک (۵ اوت، ۱۸۲۸–۲۲ اکتبر، ۱۸۶۶) کاپیتان چهل و نهمین پیاده‌نظام کنتاکی اتحادیه ارتش در جریان جنگ داخلی بود. بلک در مدارس روستایی و اشتراکی در باربورویل و
بلک در مدارس روستایی و اشتراکی در باربورویل و اطراف آن آموزش دید. درسال ۱۸۷۲ او از کالج تاسکولوم در مجاورت گرین ویل تنسی با مدرک لیسانس در هنر فارغ‌التحصیل گردید. او پس از کالج بلک به شهرستان ناکس برگشت و در آنجا به‌مدت دو سال در مدرسه دولتی تدریس کرد و همزمان با آن در رشته حقوق تحصیل کرد. در اوت ۱۸۷۴ به وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل افتتاح کرد. بلک در ۲ دسامبر ۱۸۷۵ در باربورویل با مری ژانتی «نتی» پیتزر ازدواج کرد. این زوج سه فرزند داشت، پیتزر دیکسون، گرترود داوون و جورجیا کلاریس. همه
پیتزر دیکسون، گرترود داوون و جورجیا کلاریس. همه اعضای کلیسای ایسکوپال متدیست بودند. هرسه کودک از کالج کنونی مرکز در دانویل، کنتاکی فارغ شد. پیتزر به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه ویرجینیا پرداخت. بعد از پذیرش در وکالت در دفتر حقوقی پدرش شریک شد. جورجیا بلک با هرام هرکول اوونز ازدواج کرد که او نیز شریک شرکت بلک - بلک و اوونز باربورویل شد. حرفه تحصیلی. بلک در سال ۱۸۷۶ برای نمایندگی شهرستان‌های ناکس و ویتلی درمجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب گردید. یک دموکرات که نماینده ناحیه‌ای با اکثریت رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه
ناحیه‌ای با اکثریت رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه بود او فقط در یک دوره یکساله ایفای وظیفه نمود. در سال ۱۸۷۹ بلک و سایر شهروندان باربورویل سهام خریدند تا بودجه راه اندازی یک کالج را جدید را در باربورویل را تأمین کند. او اصرار داشت که این کالج یونیون کالج نام‌گذاری شود او امیدوار بود این کالج جامعه را متحد کند. او همچنین در توسعه کالج مشارکت داشت و به‌عنوان وکیل آن کالج در جمع‌آوری کمک مالی فعالیت کرد. او که عمیقاً به آموزش علاقه‌مند بود، همچنان در سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۵۵ به‌صفت سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس وظیفه
۱۸۵۵ به‌صفت سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس وظیفه انجام داد. اما پس از آن دوباره در شغلش به وکالت پرداخت. بلک که مدت‌ها فراماسون بود و به‌عنوان ارباب اقامتگاه خود در هفت واقعه مختلف خدمت کرده و دو بار کشیش اعظم طاق سلطنتی ماسونز شعبه باربورویل بود. درسال ۱۸۸۸ به عنوان استاد اعظم کنتاکی انتخاب شد وی در۱۸۹۳ توسط فرماندار کنتاکی جان وای. براون به عنوان مأمور عالی‌رتبه در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو انتخاب شد که از ادارات معادن و جنگلات نمایندگی می‌کرد. در ۱۰ سپتامبر، ۱۹۱۰ از بلک به‌عنوان هشتمین رئیس یونین
سپتامبر، ۱۹۱۰ از بلک به‌عنوان هشتمین رئیس یونین کالج نامبرده شد. درسال بعدی، مدرسه او دکترای افتخاری حقوق را برایش اعطا کرد او به عنوان رئیس یونین کالج تا سال ۱۹۱۲ خدمت کرد. حرفه سیاسی. بلک در سال ۱۹۱۲ زمانیکه معاون اول دادستان کل کنتاکی شد به سیاست بازگشت. در سال ۱۹۱۵ نامزد دموکرات‌ها برای معاونت فرمانداری انتخاب شد. بلک که طرفدار موضع میانه‌روی صرف مشروبات الکلی بود، برای توازن فهرست نامزدها با آگوستوس اُ. استنلی که مخالف قانون ممنوعیت فروش مشروبات الکلی بود. درحالیکه بلک حریف خود لوئیس ال. واکر را با
بود. درحالیکه بلک حریف خود لوئیس ال. واکر را با بیش از ۸۰۰۰ رأی شکست داد. استنلی تنها با ۴۲۱ رأی از اردوین پی. مورو جمهوری‌خواه پیشی گرفت که نزدیکترین انتخابات استانداری در تاریخ این ایالت است. گرچه استنلی و بلک در انتخابات پیروز شدند، اما هرگز به متحدان سیاسی تبدیل نشدند. در زمان انتخاب و خدمت آنها، قانون اساسی کنتاکی پیش‌نویس کرده بود، درصورتیکه فرماندار ایالات را ترک کند، معاون فرماندار می‌تواند به عنوان فرماندار عمل کند. متعاقباً، استنلی از سفر به خارج ایالت در تعطیلات خودداری کرد، زیرا می‌ترسید کسانی
ایالت در تعطیلات خودداری کرد، زیرا می‌ترسید کسانی را که بلک در نبود وی در کرسی‌های خالی دفاتر دولتی بگمارد، مورد تصدیق او قرار نگیرد. بلک در ۱۹ مه ۱۹۱۹ زمانی به فرمانداری رسید که فرماندار استنلی برای گرفتن کرسی درمجلس سنای ایالات متحده استعفا داد. موضع میانه‌روی در صرف مشروبات الکلی او به قیمت بسیاری از حامیان استنلی تمام شد، درحالیکه وابستگی او به استنلی «مخالف قانون ممنوعیت» باعث شد که حمایت‌اش در میان طرفداران منع سکرات کاهش یابد. در طول دوران بلک هیچ جلسه قانون‌گذاری در نشست‌های عمومی برگزار نشد،
جلسه قانون‌گذاری در نشست‌های عمومی برگزار نشد، بنابراین از منازعات بالقوه با مجلس شورای ملی جلوگیری به عمل آمد. بلک بلافاصله به اتهام انتصاب ضعیف توسط استنلی مواجه شد. کمیسیون کتب درسی مدرسه به‌دلیل انتقاد خاصی مورد توجه قرار گرفت. محکمه استیناف کنتاکی حکم داده بود که کمیسیون در انتخاب کتب درسی غیرقانونی عمل نموده و با جمله‌بندی گنگ تسلیم داده‌است. بلک خواست تا از مأموریت استعفا دهد، اما وقتی آنها نپذیرفتند ادعا کرد که جز تقلب یا فساد قدرتی برای برکناری آنها ندارد. نشریه Louisville Courier اشاره کرد که بلک
ندارد. نشریه Louisville Courier اشاره کرد که بلک می‌تواند کسانی را که توسط استنلی گماشته شده‌است و هنوز توسط مجلس سنا تأیید نشده را جایگزین نماید، اما بلک از انجام این کار خودداری کرد. برخی بر این باور است که بلک موافقت کرده‌است که در ازای حمایت استنلی درکمپین انتخاب مجدد او منصوبین گماشته شده استنلی را حفظ نماید.
میلوش بلسلین (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
برونو بلین (؛ ۱۶ ژانویه ۱۹۲۹ – ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
ایوان بلوشویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال یوگسلاوی و کرواسی بازی کرده‌است.
یووان آچیموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
جوکا آگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
رایکو آلکسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون و باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
یووان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و یوگسلاوی بازی کرده‌است.
اسلوبودان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوگسلاویا اشاره کرد.
بوشکو آنتیچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال آنژه، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
میلان آنتولکوویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال یوگسلاوی و کرواسی بازی کرده‌است.
زوران آنتونیویچ (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۵ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
زیاد ارسلاناگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
مصطفی ارسلانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آسکولی، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال هالشر، و باشگاه فوتبال زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
رادویکو آوراموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال رییکا و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است. دوران مربیگری. او پس از پایان دوران بازیگری، به مربیگری روی آورد و در سال‌های مختلف تیم‌های متعددی را هدایت کرد. مهم‌ترین نقش مربیگری او هدایت تیم ملی فوتبال یوگسلاوی در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی بود.
دراگوتین بابیچ (؛ ۵ نوامبر ۱۸۹۷ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
نیکولا بابیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
مانه باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
میلنکو باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سیون و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
بوژو باکوتا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زاگرب و باشگاه فوتبال اشتورم گراتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
چوی یو-جین (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۶) که بیشتر با نام هنری یوجین شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان لیدر گروه دخترانهٔ کپلر پس از قرار گرفتن در جایگاه سوم برنامهٔ رقابتی خوانندگی شبکهٔ ام‌نت شناخته می‌شود. یوجین حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۶ و با ایفای نقش مکمل در درام اینترنتی شبکهٔ ناور به نام "کابوس بلند" آغاز کرد. اوایل زندگی. یوجین زادهٔ ۲ اوت ۱۹۹۶ در جونجو، استان جئولا شمالی، کره جنوبی است. او از دبیرستان هانلیم در فوریه ۲۰۱۵ فارغ‌التحصیل شد.
اسلوبودان باتریچویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
زوران باتروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال سوتیسکا نیکشیچ، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
رادوسلاو بچیاتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سانتا فه و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
یوان بلسلین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
رودولف بلین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
استوان بنا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، و باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
لیوبو بنچیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
کول جرمین پالمر (انگلیسی: "Cole Jermaine Palmer"؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال چلسی در لیگ برتر فوتبال انگلستان و تیم ملی انگلیس بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است. تیم ملی. پالمر بازیکن تیم زیر ۱۷ سال انگلستان در قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۹ بود. در ۲۷ اوت ۲۰۲۱، پالمر اولین دعوت‌نامه خود را برای زیر ۲۱ سال انگلستان دریافت کرد. او در اولین بازی خود در برد ۲–۰ مقابل
دریافت کرد. او در اولین بازی خود در برد ۲–۰ مقابل کوزوو، یک گل به ثمر رساند. افتخارات. منچستر سیتی چلسی زیر ۲۱ سال انگلستان انگلستان انفرادی
لوئیس آنتونیو آرگوئلو (Luis Antonio Argüello) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۷۸۴ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۸۳۰)، اولین فرماندار کالیفرنیویی آلتا کالیفرنیا (متولد بومی) و نخستین کسی بود که این مسئولیت را تحت حاکمیت مکزیک پذیرفت. او تنها فرمانداری بود که تحت حاکمیت امپراتوری اول مکزیک (بین سال‌های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۳) و همچنین پیش از نخستین انقلاب مکزیک بین سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۶۴ به عنوان کفیل فرماندار در دولت موقت بعدی خدمت کرده است. زندگی‌نامه. آرگوئلو در «پرسیدیو آف سانفرانسیسکو» (سانفرانسیسکوی امروزی)، آلتا کالیفرنیا، چشم به جهان