payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کشف شده‌اند را نیز ارائه می‌دهد. از جمله مواردی از تدفین ایژوری در قرن چهاردهم و صلیب سنگی قرن شانزدهم از روستای Bolshoye Stremleniya که همچنین توسط ساکنان به موزه اهدا شده‌است. کارکنان موزه یک گروه فولکلور را سازماندهی می‌کنند که مناسبت‌های مختلف را گرامی می‌دارند و در جشنواره‌ها، از جمله جشنواره‌های روسیه شرکت می‌کنند. این موزه به‌طور منظم میزبان نمایشگاه‌های مختلف است، و در پروژهٔ فدرال «سرزمین مادری من - منطقهٔ لنینگراد» شرکت می‌کند. مرکز زبان و هنر. ساختمان مرکز زبان و صنعت ایژورین متشکل از یک کارگاه
مرکز زبان و صنعت ایژورین متشکل از یک کارگاه سفالگری کاملاً مجهز، یک سالن نمایشگاه و اتاق‌های ابزار است و مساحت کل مرکز ۱۵۳ متر مربع است. علاوه بر تحقیق در مورد صنایع دستی سنتی، این مرکز به آموزش اضافی برای کودکان و جوانان نیز می‌پردازد: کارگاه‌هایی برای زبان ایژورییی، ریسندگی و بافندگی از پشم، سفال و صنایع دستی بافندگی وجود دارد. دانش‌آموزان همچنین می‌توانند یاد بگیرند که چگونه اسباب‌بازی‌های سنتی یا سوت‌های گلی Kukkoishoittu را بسازند.
هنگام، یک کلاس ناو آبی‌خاکی است که برای حمل نیرو استفاده می‌شود و قابلیت نشست و برخاست هلیکوپتر را نیز دارد. این ناو توسط شرکت کشتی‌سازی یارو انگلستان ساخته شده‌است و در اختیار نیروی دریایی ارتش ایران است. شناورهای این کلاس. از این کلاس چهار کشتی با نام‌های هنگام، لارک، تنب و لاوان ساخته شده‌است.
زمانی است که این نژاد شروع به تخمگذاری می کند و چیزی حدود ۹۰ تخم مرغ از خود به جای می گذارد. تخم مرغ نژاد خزک به رنگ سفید و با وزن حدود ۴۰ گرم می باشد.
رُسْتَمْ نام‌آورترین چهرهٔ اسطوره‌ای در شاهنامه و به تبع آن، مهم‌ترین چهرهٔ اسطوره‌ای ادبیات فارسی است. او فرزند زال و رودابه است و نبیره گرشاسپ و از راه گرشاسپ به جمشید می‌رسد؛ تبار مادری او به مهراب کابلی و ضحاک می‌رسد. وی اسبی به نام رَخش داشت که در تمام نبردها یار و یاور او بود. رستم و اسبش، رخش، سرانجام با دسیسه شغاد، برادر ناتنی رستم، کشته شدند.
دژ یام که با نام‌های یاما و یامگورود نیز شناخته می‌شود، یک قلعه و یادمان باستانی است که در کرانهٔ شرقی رودخانهٔ لوگا در کینگیسپ، استان لنینگراد روسیه واقع شده است. این قلعه در سال ۱۳۸۴ میلادی توسط ایوان فئودوروویچ، بویاری از جمهوری نووگورود، برای محافظت از مرزهای غربی جمهوری ساخته شد. به لطف این دژ، یام از قرن ۱۴ تا ۱۵ تسخیر نشده باقی ماند. این قلعه پس از ادغام جمهوری نووگورود در دوک‌نشین بزرگ مسکو به طور کامل بازسازی شد. پس از ساخت قلعهٔ ایوانگورود، دژ یام اهمیت نظامی خود را از دست داد. بین سال‌های پایانی
اهمیت نظامی خود را از دست داد. بین سال‌های پایانی قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم، دژ یام دو بار توسط ارتش سوئد تسخیر شد و این قلعه در سال ۱۶۱۲ توسط معاهدهٔ استولبوو به سوئد اعطا گردید. روس‌ها در سال ۱۶۵۸ به قلعه یورش بردند و بیشترِ آن را تصرف کردند، با این حال پادگان سوئدی در دتینتس باقی ماند. پس از آن، ارتش سوئد بیشتر قلعه (به جز دتینتس) را تخریب کرد تا دوباره آن را بسازد. ساخت یک دژ جدید از نوع سنگر آغاز شد اما هرگز به پایان نرسید. در سال ۱۷۰۳ این قلعه توسط روس‌ها بازپس گرفته شد. ساخت یام توسط تزار روسیه
روس‌ها بازپس گرفته شد. ساخت یام توسط تزار روسیه پتر کبیر تکمیل شد. با این حال، از آنجایی که مرز روسیه بیشتر به سمت غرب گسترش یافت، یام از کار افتاد. بقایای دتینتس به دستور کاترین کبیر در سال ۱۷۸۱ تخریب شد و سنگرها رها شدند. در قرن نوزدهم، منطقهٔ اطراف قلعه به یک پارک شهری تبدیل شد. تاریخ. دورهٔ جمهوری نووگورود. بنا بر تواریخ، دژ یام در سال ۱۳۸۴ میلادی در محل تقاطع رودخانهٔ لوگا بنا شد. این دژ در ۳۳ روز ساخته شد و به نظر می‌سد ساخت آن برای نووگورود بسیار مهم بوده باشد. یک وقایع‌نگار می‌گوید که «همهٔ اشراف
بوده باشد. یک وقایع‌نگار می‌گوید که «همهٔ اشراف نووگورود» در این روند شرکت کردند و پنج "voivods kochansky" (رؤسای مناطق) ساخت و ساز را رهبری کردند. ایوان فئودوروویچ، مسئول و اوسیپ زاخارویچ، یوری اونتسیفورویچ، فئودور تیموفیف، استپان بوریسوف و سایر «بویارها و فیلیستین» به او کمک کردند. این قلعه در سمت راست (شرق) گذرگاه رودخانهٔ لوگا که همچنین محل تلاقی مسیرهای زمینی و آبی از نووگورود به اروپا بود، ساخته شد. علاوه بر این، یام از طریق جاده با کوپوری مرتبط بود که امکان جابجایی نیروهای ذخیره را فراهم می کرد. در
امکان جابجایی نیروهای ذخیره را فراهم می کرد. در همان زمان، برخی از شهروندان نووگورود برای اسکان در قلعه با شرایط ترجیحی منتقل شدند و دهقانان روسی در مناطق اطراف آن ساکن شدند. بعدها سکونتگاه اطراف یام به عنوان شهری به نام یامگورود (شهر یام) تأسیس شد. در سال ۱۳۹۵ سوئدی‌ها به یام حمله کردند. یک پادگان به رهبری شاهزاده کنستانتین ارتش سوئد را شکست داد و سپس فرار کرد. دو سال بعد، دوباره مورد حمله قرار گرفت، این بار توسط شوالیه‌های لیوونی. آنها چندین روستای اطراف یام را غارت کردند، اما سعی نکردند به قلعه حمله
یام را غارت کردند، اما سعی نکردند به قلعه حمله کنند. در طول جنگ نووگورود-لیوونی، شوالیه‌های لیوونی در سال ۱۴۴۳ به یام حمله کرد. پوساد (شهرک) را سوزاندند و اسکله را ویران کردند. علی‌رغم این واقعیت که سفیران نظم سعی کردند این حمله را به عنوان یک حملهٔ مستقل توسط یک جنگ‌سالار سرخود ارائه کنند، در پاییز ۱۴۴۴، یک ارتش بزرگ و کاملاً مسلح لیوونی قلعه را محاصره کرد. سلاح‌های ارتش شامل توپ‌های پروسی بود. شاهزاده سوزدال، واسیلی یوریویچ، که در آن زمان در نووگورود خدمت می‌کرد، مدافعان یام را رهبری کرد. در نتیجهٔ تبادل
می‌کرد، مدافعان یام را رهبری کرد. در نتیجهٔ تبادل آتش و بمباران با توپ، ارتش لیوونی منهدم شد و نیروهای آن با متحمل خسارات سنگین عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۴۴۷، یک فرمان لیوونی سعی کرد دوباره یام را با ارتش بسیار بزرگتر تصرف کند. ارتش خود را از ناروا داشت، اما چندین جوخه، توپخانه، سلاح و یک قطار واگن از پروس نیز داشت. نبرد شدید بود و به گفتهٔ منابع لیوونی ۱۳ روز به طول انجامید. در روز آخر، نیروهای کمکی از نووگورود با حمل توپخانه وارد شدند و ارتش لیوونی را مجبور کردند با تلفات سنگین دوباره عقب‌نشینی کنند.
مجبور کردند با تلفات سنگین دوباره عقب‌نشینی کنند. لیوونی‌ها روستاهای زیادی را در اطراف یام و حتی در سواحل رودخانه‌های نوا و ایژورا غارت کردند. پیمان صلحی در سال ۱۴۴۸ امضا شد، اما در نتیجهٔ جنگ، یام به شدت آسیب دید و دیگر نمی‌توانست از شهر در برابر آخرین توپ‌ها محافظت کند. بنابراین، به دستور اسقف اعظم نووگورود، اوتیمیوس دوم که در آن زمان یام را بازرسی کرد، قلعهٔ قدیمی در سال ۱۴۴۹ از هم جدا شد. یک قلعهٔ مدرن جدید بلافاصله در همان مکان ساخته شد. دورهٔ دوک‌نشین بزرگ مسکو. هنگامی که جمهوری نووگورود در سال ۱۴۷۸
بزرگ مسکو. هنگامی که جمهوری نووگورود در سال ۱۴۷۸ بخشی از دوک‌نشین بزرگ مسکو شد، دژ یام در مرز آن باقی ماند، بنابراین تعمیر شد و شهرک یامگورود نیز دارای استحکامات چوبی شد. در سال ۱۴۹۲، ایوان سوم دستور ساخت قلعهٔ جدیدی را در نزدیکی یام در جادهٔ لیوونی درست در آن سوی رودخانه از قلعه هرمن ناروا داد. در سال ۱۴۹۰ یام با استحکامات دیگر مدرن شد. یامگورود سپس به مرکز تجاری اصلی در سواحل رودخانهٔ لوگا و نزدیکترین منطقه تبدیل شد. بر اساس کتاب دیمیتری کیتایف که در سال ۱۵۰۰ در مورد وودسکایا پیاتینا نوشته شده است، ۶۷
۱۵۰۰ در مورد وودسکایا پیاتینا نوشته شده است، ۶۷ روستا با ۳۹۳ خانوار در این منطقه زندگی می‌کردند. دورهٔ پادشاهی سوئد. در سال ۱۵۸۰، زمانی که روسیه در جنگ لیوونی مشغول جنگ بود، یوهان سوم سوئد تصمیم گرفت خط ساحلی روسیه در دریای بالتیک را تصرف کند. او ارتشی را به رهبری Pontus De la Gardie فرستاد تا تمام قلعه‌های آن منطقه را تا نووگورود تصرف کند. کوپریه، کورلا، ایوانگورود و ناروا قبل از تسخیر یام در ۲۸ سپتامبر ۱۵۸۱ شکست خوردند. نیروهای سوئدی یام را تا سال ۱۵۹۰ نگه داشتند، تا زمانی که روسیه پس از یک محاصرهٔ
نگه داشتند، تا زمانی که روسیه پس از یک محاصرهٔ سه‌روزه آن را بازپس گرفت. در ۲۵ می ۱۵۹۵ یک معاهدهٔ صلح امضا شده در روستای Tyavzino نشان داد که یام به عنوان بخشی از روسیه باقی می‌ماند. در دورهٔ مشکلات در سال ۱۶۱۲، سوئد دوباره یام را تصرف کرد و در سال ۱۶۱۷ معاهدهٔ جدیدی که در روستای استولبوو امضا شد، این زمین‌ها را برای سوئد تضمین کرد. در سال ۱۶۳۳، یک سفیر هلشتاین از یامبورگ (نام سوئدی این روستا) عبور کرد و آن را به عنوان یک قلعهٔ متوسط با هشت برج و دیوارهای بلند سنگی توصیف کرد. در طول جنگ روسیه و سوئد در سال
سنگی توصیف کرد. در طول جنگ روسیه و سوئد در سال ۱۶۵۸، نیروهای روسی به یام یورش بردند و وارد قلعه شدند، اما سوئدی‌ها در دتینتس پنهان شدند و همهٔ حملات را دفع کردند. تلاش روس‌ها برای تصرف قلعه به دلیل کمبود توپ با شکست مواجه شد. آنها مجبور به عقب‌نشینی از قلعه‌ای که عمدتاً تصرف شده بود بودند. در سال ۱۶۸۱، اریک دالبرگ این قلعه را بررسی کرد و آن را در وضعیت وحشتناکی یافت، اما به کیفیت بالای ساخت آن اشاره کرد. او اشاره کرد که نه یام و نه کوپوری هرگز پس از تصرف آنها توسط سوئد تعمیر نشدند، بنابراین تخریب هر دو
آنها توسط سوئد تعمیر نشدند، بنابراین تخریب هر دو قلعه برای جلوگیری از استفادهٔ دشمن از آنها ارزان‌تر است. در سال ۱۶۸۲، بیشتر دژ یام، به جز دتینتس با ۴۰ بشکهٔ باروت منفجر شد. یک دژ جدید در همان مکان بنا شد، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ شمالی در سال ۱۷۰۰ تکمیل نشده بود. دورهٔ امپراتوری روسیه. در سال ۱۷۰۰، یامبورگ بدون جنگ تسلیم نیروهای پیتر کبیر شد اما شکست آنها در ناروا، روس‌ها را مجبور به ترک قلعه کرد. در ۱۳ می ۱۷۰۳ یک جوخهٔ روسی به فرماندهی سرلشکر نیکولای وردن به یامبورگ آمد و شروع به گلوله‌باران آن با توپ
به یامبورگ آمد و شروع به گلوله‌باران آن با توپ کرد. روز بعد، پادگان یک طبل را برای تسلیم شرافتمندانه فرستاد و پذیرفته شد. روسها همچنین اجازه دادند پادگان به ناروا حرکت کند و به کسانی که تصمیم به ماندن داشتند آسیبی نرساندند. شکل سوئدی نام شهر - یامبورگ - پس از تسخیر حفظ شد. دژ سنگر تا پاییز همان سال پس از فرمان تزار روسیه و تحت فرماندهی فیلد مارشال بوریس شرمتف به پایان نرسید. این دژ با استفاده از سنگ بازسازی نشد، زیرا پس از تصرف ناروا و تارتو، مرز به سمت غرب حرکت کرد و تنها کاربرد یام، نگه داشتن یک پادگان
حرکت کرد و تنها کاربرد یام، نگه داشتن یک پادگان کوچک در صورت حملهٔ آبی-خاکی سوئدی بود. دتینتس در جریان بازسازی نجات یافت و بخشی از دژ جدید شد. در آن زمان، این قلعه دارای یک پادگان با ۵۳ توپ با کالیبرهای مختلف بود. در ربع دوم قرن هجدهم، قلعهٔ یامبورگ خلع سلاح شد زیرا فرماندهی نظامی روسیه تاکتیک‌های موقعیت دفاعی ثابت را کنار گذاشته بود. این قلعه تحت کنترل نظامی باقی ماند و دارای برخی ادارات نظامی (انبارها و غیره) بود، اما مناطق باستانی که بدون هیچ‌گونه سرویس یا تعمیری رها شده بودند، شروع به فروپاشی کردند. در
تعمیری رها شده بودند، شروع به فروپاشی کردند. در سال ۱۷۶۰، با فرمان کاترین دوم ، یامبورگ به یک شهر تبدیل شد، بنابراین بیشتر ساختمان‌های آن تخریب گردیدند تا شهر جدید با یک نقشهٔ منظم ساخته شود. دتینتس ویران شد و آنتونیو رینالدی از برخی از قسمت‌های دیوارهای سنگی آن برای ساختن کلیسای سنت کاترین در سال ۱۷۶۲ استفاده کرد. در سال ۱۷۸۱، کاترین دوم، در سفر از پترزبورگ به ریول، نگاهی به ویرانه‌های دژ یام انداخت و دستور داد که این دژ به دلیل وضعیت بد آن به طور کامل تخریب شود. سنگرها حفظ شده بودند، اما در پایان قرن
تخریب شود. سنگرها حفظ شده بودند، اما در پایان قرن هجدهم به طور کامل تخریب شدند تا به جای این یک کارخانه ساخته شود. در اواسط قرن نوزدهم، یک پادگان نظامی در شهر یامبورگ ساخته شد. در ابتدا توسط هنگ پیاده‌نظام ۹۳ ایرکوتسکی اداره می‌شد، اما در سال ۱۸۸۱ به فنلاند منتقل شد و هنگ پیاده‌نظام ۹۱ دوینسکی در سال ۱۸۸۳ به یامبورگ منتقل شد. سپس در سال ۱۸۹۳ توسط هنگ پیاده‌نظام ۱۴۶ تزاریتسینسکی جایگزین شد. آنها این پارک را در قلمرو قلعهٔ یام برپا کردند بنابراین آن را باغ هنگ ۱۴۶ تزاریتسینسکی نامیدند و تا انقلاب اکتبر این
۱۴۶ تزاریتسینسکی نامیدند و تا انقلاب اکتبر این نام را حفظ کرد. در سال ۱۹۰۹ در حین ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری، قسمت جنوبی دژ یام برای ساخت زیرزمین حفاری شد. کارگران ساختمانی بقایایی از برج دژ جنوبی را پیدا کردند و تصمیم گرفتند تمام کارهای ساختمانی را به شمال و دورتر از سواحل لوگا منتقل کنند. وضعیت امروزی. بنا بر داده‌های سال ۲۰۲۱ هنوز یک پارک در بقایای قلعه وجود دارد که آن را در دوران شوروی، "باغ کارگران" می‌نامیدند، اما مردم محلی آن را "باغ تاریک" می‌نامیدند و در دوران پس از شوروی به "باغ تابستانی" تغییر
و در دوران پس از شوروی به "باغ تابستانی" تغییر نام داد. در ضلع شمالی پارک، هنوز می‌توان بقایای دو سنگر را دید. در قسمت جنوبی قلمرو، تمام استحکامات زمینی تخریب شده‌اند؛ استحکامات سنگی در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ به طور کامل از بین رفتند همچنین جادهٔ سنت پترزبورگ - ناروا در محل دتینتس قرار داشت. در ضلع شمالی آن، ساختمان مدرسهٔ تجاری قرار دارد، اما اکنون به موزهٔ تاریخ محلی تبدیل شده است. خندق در شمال و جنوب و یک حوض در شرق نمایانگر طرح کلی قلعه است. این حوض دارای زهکشی به رودخانهٔ لوگا از طریق خندق شمالی است.
زهکشی به رودخانهٔ لوگا از طریق خندق شمالی است. در برخی نقاط هنوز بقایای سنگ‌تراشی بر روی سطح وجود دارد. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این پارک دارای یک غرفهٔ سینما با زمین رقص بود، اما آتش آن را نابود کرد و دیگر بازسازی نشد در سال ۱۹۵۸، بنای یادبود پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم در گوشهٔ جنوب شرقی پارک قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، روسترمینالوگول نگهداری از پارک را بر عهده گرفت. خدمات آبرسانی ایوانگورود بین ۲۴ ژوئن تا ۲۵ اوت ۲۰۱۹ حوضچهٔ پارک را پاکسازی کرد و پس از آن سیستم تصفیهٔ آب Biolight Oloid Pyramaid با آبنما
سیستم تصفیهٔ آب Biolight Oloid Pyramaid با آبنما نصب شد و تعدادی ماهی کپور و کاراسیوس در حوضچه رها شدند. در ژوئن ۲۰۲۲، این موارد به پارک افزوده شدند: موزهٔ تاریخ محلی با حمایت مالی بنیاد کمک‌های مالی ریاست جمهوری، چند تختهٔ شیشه‌ای با نقاشی‌هایی از قلعه که در حال ادغام با نقش‌برجستهٔ فعلی هستند. علاوه بر این، یک استیل با اشاره به اشیاء مختلف در پارک ساخته شده است و یک راهنمای صوتی در پلتفرم «سفر آسان» منتشر شده. معماری. این دژ در ساحلی با شیب زیاد در قسمت بیرونی پیچ رودخانه ساخته شده‌است که مانع دیگری برای
پیچ رودخانه ساخته شده‌است که مانع دیگری برای حمله در نظر گرفته شده‌بود. دژ از هر طرف با آب احاطه شده بود: در سمت غربی آن رودخانهٔ لوگا و از طرف دیگر خندق داشت. خودِ دژ به شکل ذوزنقه رو به رودخانه با پایهٔ بلندی ساخته شده بود که کمی هم مقعر بود. دیوارها از سنگ آهک چین‌خورده بودند و تا ۴٫۵ متر عرض داشتند. در گوشه‌ها، قلعه دارای ۴ برج مدور بود که برج‌های مربع‌شکل در وسط دیوارهای غربی، شمالی و شرقی تکمیل می‌شدند. این به مدافعان فرصت می‌داد تا تیراندازی کنند. دتینتس در گوشهٔ جنوب غربی قلعه قرار داشت و
کنند. دتینتس در گوشهٔ جنوب غربی قلعه قرار داشت و دروازه‌های متقابلی با خود داشت. دروازه‌ای به سمت غرب در دو نیم‌برج مربعی مرتبط ساخته شده از بلوک‌های سنگ آهک درشت متصل‌شده با ملات قرار داده شد. گذرگاه به عرض ۲ متر و طول ۱۷٫۵ متر دارای ۳ دروازه و یک گودال در جلوی در ورودی با یک پل متحرک بود. سنگر دژ با همان نقشهٔ قدیم ساخته شده بود و در گوشه و کنار آن ۴ سنگر داشت که با پرده‌هایی به هم وصل شده بودند. در گوشهٔ جنوب غربی، بین پرده‌های جنوبی و غربی، دتینتس قدیمی قرار داشت. دیوار غربی و برج دروازهٔ دتینتس در
قرار داشت. دیوار غربی و برج دروازهٔ دتینتس در پرده تعبیه شده و به عنوان ورودی استفاده می‌شده‌است. به همین دلیل سنگر جنوب غربی کوچکتر از بقیه بود. باستان‌شناسی. اولین تحقیقات باستان‌شناسی دژ یام در سال ۱۹۰۹ در هنگام ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری انجام شد، زمانی که کارگران بقایایی از برج جنوبی را با مزغلی رو به شرق پیدا کردند. آنها همچنین بقایای برج جنوب غربی را کشف کردند. اینها بیشتر در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ تخریب شدند. در سال ۱۹۵۰، ولادیمیر کوستوچکین ادعا کرد که برج جنوبی در ابتدای قرن شانزدهم بر اساس
کرد که برج جنوبی در ابتدای قرن شانزدهم بر اساس ویژگی‌های طراحی آن بنا شده‌است. در سال ۱۹۷۱، اولین تحقیقات عمدهٔ باستان‌شناسی توسط شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ باستان‌شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی به سرپرستی آناتولی کرپیچنیکوف در محوطهٔ قلعه انجام شد. در طول این تحقیق، ۹ حفاری در انجام شد. حفاری ضلع شرقی، در سکونتگاه باستانی دیواری را نشان داد عریض و درست در زیر چمنزار، مربوط به پایان قرن پانزدهم و آغاز قرن شانزدهم. اقلام زیادی در دتینتس و نزدیک دیوار شمالی کشف شد. آنها هم به جمعیت روسی قرن ۱۵ و ۱۶ و هم به
کشف شد. آنها هم به جمعیت روسی قرن ۱۵ و ۱۶ و هم به سربازان سوئدی قرن هفدهم نسبت داده می‌شدند. یافته‌های کمی به قرن چهاردهم و آغاز قرن پانزدهم نسبت داده شده‌است. بقایای یک محراب کلیسا با چهار ستون در دتینتس کشف شد که قدمت آن به قرن ۱۴ می‌رسد. تمام تحقیقات، صحت نقشه‌های ۱۶۸۰ سوئدی قلعه را که در آرشیو نظامی سلطنتی در استکهلم نگهداری می‌شد ثابت کرد. باستان‌شناسان شواهدی از تخریب بخش جنوبی قلعه در قرن هجدهم کشف کردند. در نتیجهٔ این تحقیقات، در سال ۱۹۷۴، محوطهٔ باستانی دژ یام به عنوان یک سایت میراث فرهنگی در
باستانی دژ یام به عنوان یک سایت میراث فرهنگی در روسیه مشخص شد. کاوش‌های انجام‌شده در سال ۲۰۰۸ با هدف مطالعهٔ ساختار جان‌پناه دژ قرن هفدهم انجام شد و در نتیجهٔ آن، یک لولهٔ آب کشف گردید که در هنگام پر کردن خندق شمالی در کف خندق شمالی قرار می‌گرفت و از سمت حوض که قبلاً خندق شرقی بود با سیل‌بند پوشانده می‌شد. برخی از آثار کشف‌شده در حفاری‌های باستان‌شناسی به موزهٔ تاریخ محلی کینگیسپ ارائه شد.
اهریمن فیلم هندی جنایی انتقام‌جویانه تامیل-زبان است که در سال ۲۰۲۳ به نمایش درآمد، نویسنده و کارگردان این فیلم موهان جی بود. بازیگران اصلی فیلم، سلواراگاوان (Selvaraghavan) و ناتاراجان سوبرامانیام در نقش‌های محوری، به همراه منصور علی خان، رادا راوی و ساراوانا سوبیا در نقش‌های اصلی دیگر می‌باشند. فیلم در روز ۱۷ فوریه ۲۰۲۳ به نمایش درآمد.
تریاسوسکولدا () یک سرده منقرض شده از میگوی آخوندکی از بیوتاهای پاریس قدیمی تریاس پیشین آیداهو است. کشف آن یک شکاف ۱۰۰ میلیون ساله در تکامل میگوی آخوندکی از اواخر کربونیفر تا ژوراسیک را پر کرد. تنها گونهٔ آن T.ahyongi است. کشف و نامگذاری. در حال حاضر "تریاسوسکولدا" از دو نمونه فسیلی شناخته شده‌است که هر دو از دره پاریس در آیداهو، ایالات متحده کاوش شده‌اند. هولوتایپ (UBGD 30550) شامل ناحیه خلفی حیوان است که در نمای شکمی حفظ شده‌است، از جمله پایانچه، اوروپودها (پای‌دم‌ها) و سه بخش آخر پلئون. پاراتایپ (UBGD
(پای‌دم‌ها) و سه بخش آخر پلئون. پاراتایپ (UBGD 294010) بخش بزرگی از شکم و اروپودهای احتمالی را در نمای پشتی جانبی حفظ می‌کند.
پامریده مگس‌بوته ، یک گونه از حشرات جهنده درختی از خانواده حشره‌علفیان است. این یک رابطه همزیستی با مگس‌بوته دارد، جایی که از حشرات به‌دام افتاده تغذیه می‌کند و مواد دفعی آن از طریق برگ‌های مگس‌بوته جذب می‌شود و به گیاه مواد مغذی و نیتروژن بسیار مورد نیاز می‌دهد. پامریده مگس‌بوته‌های جوان نیز گرده‌افشانی این گیاه را انجام می‌دهند.
وهب بن عبدالله بن مسلمه، معروف به ابوجحیفه از یاران پیامبرمحمد و علی بود. او از قبیله بنی سوعه بن عامر بن صاععه بود. زمانی که محمد از دنیا رفت، تقریباً نوجوان بود. علی در دوران خلافت خود، او را به سرپرستی نگهبانان شهر و بیت المال منصوب کرد و به او لقب «وهب الخیر» داد. درنبرد نهروان در لشکر علی حضور داشت و با او به مدائن رفت. او احادیثی دربارهٔ اذان، قبله و اثبات امامت دوازده امامی نقل کرده‌است این احادیث در منابع اهل سنت نقل شده‌است. پس از رحلت یاران قدیمی محمد در کوفه، وی از مراجع فقه و حدیث بود. وی در
محمد در کوفه، وی از مراجع فقه و حدیث بود. وی در زمان حکومت بشر بن مروان در عراق درگذشت و آخرین یاران محمد بود که در کوفه درگذشت. احادیث او در کتب اهل سنت آمده‌است.
کارگرنما، کارگرمانند یا کارگروار (از یونانی "ergat-"، "کارگر" + "-oid"، "مانند") یک مورچه یا موریانه بالغ با باروری دائمی بدون بال است. اصطلاح مشابه اما تا اندازه‌ای مبهم ergatogyne به هر شکل میانی بین کارگران و زنان استاندارد اشاره دارد. ملکه‌های کارگرنما از دیگر افراد ارگاتوژن متمایز هستند زیرا از نظر ریخت‌شناسی در یک گونه سازگار هستند و همیشه توانایی جفت‌گیری دارند، در حالی که افراد بین کاست، دستهٔ دیگری از ارگاتوژین‌ها، اغلب چنین نیستند. کارگرنماها می‌توانند تفاوت‌های ریخت‌شناسی گسترده‌ای را بین گونه‌ها
تفاوت‌های ریخت‌شناسی گسترده‌ای را بین گونه‌ها نشان دهند، گاهی تقریباً شبیه به کارگران عادی پدیدار می‌شوند و در موارد دیگر کاملاً متمایز از کارگران و ملکه‌های استاندارد هستند. علاوه بر ویژگی‌های ریخت‌شناسی، کارگرنماها در میان گونه‌های مختلف می‌توانند طیف گسترده‌ای از رفتارها را از خود نشان دهند، به طوری که برخی از کارگرنماها تنها به‌عنوان زایش‌کننده عمل می‌کنند و برخی دیگر به‌طور فعال در جستجوی غذا هستند. ملکه‌های کارگرنما در میان تعداد زیادی از گونه‌های مورچه‌ها رشد کرده‌اند و حضور آنها در کلنی‌ها اغلب
مورچه‌ها رشد کرده‌اند و حضور آنها در کلنی‌ها اغلب می‌تواند سرنخ‌هایی دربارهٔ ساختار اجتماعی کلنی‌ها و چگونگی ایجاد کلنی‌های جدید ارائه دهد. بدون بال، تقریباً همه گونه‌های مورچه‌هایی که تنها ملکه‌های کارگرنما تولید می‌کنند، با شکافت کلنی‌های جدیدی ایجاد می‌کنند.
مورچه سیاه باغچه ("Lasius niger")، که همچنین به عنوان مورچه سیاه معمولی شناخته می‌شود، یک مورچه از زیرخانوادهٔ موریان، گونه‌ای از زیرسردهٔ "Lasius" است که در سراسر اروپا و در برخی از مناطق آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، آسیا و استرالیا یافت می‌شود. گونه اروپایی به دو گونه تقسیم شد. "L. niger" که در مناطق بازیافت می‌شوند و "L. platythorax" که در زیستگاه‌های جنگلی یافت می‌شود. این گونه تک‌جنس است، به این معنی که کلنی‌ها دارای یک ملکه هستند. "Lasius niger" میزبان تعدادی انگل اجتماعی موقت از گروه "Lasius mixtus"
تعدادی انگل اجتماعی موقت از گروه "Lasius mixtus" از جمله "Lasius mixtus" و "Lasius umbratus" است.
جئوسسارما مالزی ، گونه‌ای از خرچنگ قرمز کوچک است که در مالزی یافت می‌شود. به‌دلیل ارتباطش با گیاهان کوزه‌دار معروف است. به این ترتیب، آن را به‌عنوان یک درون‌زیاگان گیاه‌پارچ طبقه‌بندی می‌کنند. جئوسسارما مالزی به بازدید از گیاه‌پارچ قمقمه‌ای و یورش به محتویات آنها مشهور است. از چنگال خود برای له کردن و مصرف طعمه غرق شده استفاده می‌کند. با این حال، گزارش شده است که خرچنگ‌ها گاهی توسط پارچ‌ها در برونئی به دام می‌افتند.
ماری الیزابت ماگیل (زاده ۱۹۶۶) پژوهشگر حقوق و رئیس دانشگاه آمریکایی است. او نهمین رئیس دانشگاه پنسیلوانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، معاون اجرایی و استاد دانشگاه ویرجینیا از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲، و رئیس دانشکده حقوق استنفورد از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۹ بود. سال های ابتدایی زندگی و تحصیلات. ماگیل اهل فارگو در داکوتای شمالی است. وی دختر فرانک ماگیل، قاضی ارشد فدرال ایالات متحده در دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه هشتم است. برادر او، فرانک ماگیل جونیور، یک قاضی منطقه در ناحیه چهارم قضایی مینه سوتا است. ماگیل در سال ۱۹۸۸
چهارم قضایی مینه سوتا است. ماگیل در سال ۱۹۸۸ مدرک کارشناسی هنر را در رشته تاریخ از دانشگاه ییل دریافت کرد و در آنجا به عنوان رئیس دموکرات های کالج ییل خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ دکترای حقوق را از دانشگاه ویرجینیا دریافت کرد. حرفه. حرفه حقوق. از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲، ماگیل به عنوان دستیار ارشد قانونگذاری برای سناتور ایالات متحده، کنت کنراد از داکوتای شمالی، کار کرد. بعد از مدرسه حقوق، ماگیل از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ به عنوان منشی برای قاضی جی. هاروی ویلکینسون سوم در دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه چهارم کار کرد.
تجدیدنظر ایالات متحده برای حوزه چهارم کار کرد. از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷ به عنوان منشی برای قاضی دادگاه عالی ایالات متحده، روث بادر گینزبورگ فعالیت داشت. او به عضویت موسسه حقوقی آمریکا درآمد. سمت های دانشگاهی. در سال ۱۹۹۷، ماگیل به هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه ویرجینیا پیوست و به مدت ۱۵ سال در آنجا کار کرد. ریاست دانشگاه. در ژوئیه ۲۰۲۲، او نهمین رئیس دانشگاه پنسیلوانیا شد، و به عنوان استاد دانشگاه معتمد و استاد حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه پنسیلوانیا به هیئت علمی دانشگاه پیوست. پس از حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به
پیوست. پس از حمله ۷ اکتبر به رهبری حماس به اسرائیل و جنگ متعاقب آن، منتقدان ماگیل را متهم کردند که به اندازه کافی در محکوم کردن حماس و پاسخ به یهودستیزی در دانشگاه ناکام بوده است. حامیان مالی بزرگ به طور علنی حمایت مالی از دانشگاه را پس گرفتند و خواستار استعفای ماگیل شدند. ماگیل در نوامبر ۲۰۲۳ طرحی را برای مبارزه با یهودستیزی با یک کارگروه و یک گروه مشاوره دانشجویی اعلام کرد. در ۵ دسامبر ۲۰۲۳، ماگیل در مقابل کمیته آموزش و نیروی کار مجلس نمایندگان به همراه رؤسای دانشگاه MIT و هاروارد در جلسه استماع درباره
رؤسای دانشگاه MIT و هاروارد در جلسه استماع درباره یهودی ستیزی در دانشگاه شهادت داد. از سه رئیس دانشگاه پرسیده شد که آیا فراخوان برای نسل کشی یهودیان تحت سیاست های دانشگاه به عنوان قلدری و آزار و اذیت تلقی می شود یا خیر؟ ماگیل و سایر روسای دانشگاه پاسخ دادند که این امر به شرایط بستگی دارد. پاسخ او جنجال قابل توجهی را در رسانه های اجتماعی ایجاد کرد. هیئت مشاوران وارتون، که بر مدرسه وارتون نظارت دارد، خواستار استعفای ماگیل شد. راس استیونز، مدیرعامل Stone Ridge Asset Management تهدید کرد که اگر مگیل استعفا
Asset Management تهدید کرد که اگر مگیل استعفا ندهد، سهام گروه هلدینگ خود را که در آن زمان به وارتون اهدا شده بود، به ارزش ۱۰۰ میلیون دلار لغو خواهد کرد. او در ۹ دسامبر ۲۰۲۳ اعلام کرد که از ریاست دانشگاه استعفا می دهد.
دیپلمات () مجموعهٔ تلویزیونی دلهره‌آور سیاسی آمریکایی است که به‌دست دبورا کان ساخته شده است. پخش این مجموعه در ۲۰ آوریل ۲۰۲۳ از نتفلیکس آغاز و در مهٔ ۲۰۲۳ برای فصل دوم تمدید شد. این مجموعه نقدهای عموماً مثبتی دریافت کرد و نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین مجموعه تلویزیونی – درام شد. پیش از پخش فصل سوم، این مجموعه برای فصل چهارم تمدید شد. انتخاب عنوان "دیپلمات" باعث ناراحتی تهیه‌کنندگان بریتانیایی سریالی شد که در بارسلونا فیلم‌برداری شده و همین نام را داشت. این سریال در اوایل سال ۲۰۲۰ اعلام شد و دو ماه پیش از
سریال در اوایل سال ۲۰۲۰ اعلام شد و دو ماه پیش از نسخه نتفلیکس در بریتانیا پخش گردید. هیچ‌یک از طرفین تمایلی به تغییر عنوان برای جلوگیری از سردرگمی نشان نداده‌اند. زمینهٔ داستانی. این سریال دربارهٔ کیت وایلر، سفیر جدید ایالات متحده در بریتانیا است که تلاش می‌کند یک بحران بین‌المللی را حل‌وفصل کند، اتحادهای استراتژیک ایجاد کند و با جایگاه جدید خود در مرکز توجه سازگار شود. او همچنین باید با مشکلات ازدواج رو به زوال خود با هال وایلر، دیپلمات باسابقه، کنار بیاید. بازخورد. آمار بینندگان. فصل اول این سریال به مدت
بازخورد. آمار بینندگان. فصل اول این سریال به مدت چهار هفته در میان ۱۰ برنامه برتر جهانی نتفلیکس قرار داشت و ۱۷۳٫۴۶ میلیون ساعت تماشا شد. همچنین این فصل به مدت دو هفته در میان ۱۰ برنامه برتر نیلسن در ایالات متحده بود و ۴۴٫۹۰ میلیون ساعت تماشا شد. واکنش نقادانه. راتن تومیتوز گزارش داد که فصل اول این سریال با ۸۴٪ رضایت منتقدان و میانگین امتیاز ۷٫۷ از ۱۰ بر اساس ۵۶ نقد، مورد استقبال قرار گرفته است. اجماع منتقدان این سایت می‌گوید: «اجرای پرانرژی کری راسل بهترین شرایط ممکن را برای "دیپلمات" رقم می‌زند، یک روایت