payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ایران پدید آوردند از انتشارِ مقالاتی علیهِ بیضایی حتّی پس از هجرتش پیداست. در رأی‌گیری‌های فیلم‌شناسانِ ایرانی بیضایی بارها در دورانِ زندگیِ خودش برترین فیلم‌سازِ تاریخِ ایران شناخته شده است – از جمله در رأی‌گیری‌های سال‌های ۱۳۶۷ و ۱۳۷۵ (از نویسندگانِ سینمایی) و ۱۳۷۷ و ۱۳۸۱ (بهترین‌های بیست سالِ اخیر، با داریوش مهرجویی) مجلّهٔ "فیلم" و دو رأی‌گیریِ مجلّهٔ "سوره سینما" در ۱۳۷۲ و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۸ مجلّهٔ "دنیای تصویر" و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۱ مجلّهٔ "نقد سینما". "باشو، غریبه‌ی کوچک" نیز بارها پسندیده‌ترین
"باشو، غریبه‌ی کوچک" نیز بارها پسندیده‌ترین فیلمِ بیضایی و بهترین فیلمِ تاریخِ سینمای ایران شمرده شده – از جمله در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۲ مجلّهٔ "سوره سینما" از منتقدین (با "آرامش در حضور دیگران"ِ ناصر تقوایی) و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۸ مجلّهٔ "دنیای تصویر" و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۱ مجلّهٔ "نقد سینما" (با "گوزنها"ی مسعود کیمیایی). ولی پرفروش‌ترین فیلمِ بیضایی – و، در واقع، پرفروش‌ترین فیلمِ ایرانیِ سالِ نمایشش و نیز یگانه فیلمی که بیضایی به خاطرش جایزهٔ کارگردانی برد – "سگ‌کُشی" بوده است. صاحب‌نظرانی هم بوده‌اند که
– "سگ‌کُشی" بوده است. صاحب‌نظرانی هم بوده‌اند که سینمای بیضایی را نپسندیده‌اند، مانندِ اکبر رادی و داریوش مهرجویی و مرتضی آوینی و سیّد ابراهیم نبوی. شکستِ مرزهای جغرافیایی. هرچند گفته‌اند که بیضایی «چشم‌داشتی از بیننده و مصرف‌کنندهٔ خارج از مرزهای خودش ندارد»، "باشو، غریبه‌ی کوچک" در اواخرِ دههٔ ۱۳۶۰ کارش را بسیار بیش از پیش به دنیا معرّفی کرد. این فیلم در مملکت‌های گوناگون به نمایش درآمد و در بعضی، مثلاً ایتالیا، پرفروش هم شد. با این همه، آوازهٔ بیضایی بیرون از ایران در بیشترِ دورانِ کارش کمتر از
بیرون از ایران در بیشترِ دورانِ کارش کمتر از فیلم‌سازانِ ایرانیِ دیگری بوده است؛ و بوده‌اند کسانی که گمان می‌کرده‌اند پذیره‌ای که در دنیا نصیبِ مثلاً عبّاس کیارستمی شد بیضایی را بیشتر می‌سزید. به نظرِ لا فرانسیس هوی بیضایی می‌توانست از استادانِ بزرگِ سینمای جهان شود، اگر انقلاب اتّفاق نیفتاده بود. نمایشنامه‌ها و نمایش‌ها. در ایران. نمایشنامه‌ها و نمایش‌های بیضایی از پرفروش‌ترین نمایشنامه‌ها و نمایش‌های ایرانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی بوده است. بعضی از این کارها جنجال‌هایی هم برانگیخته است: مثلِ حملهٔ
این کارها جنجال‌هایی هم برانگیخته است: مثلِ حملهٔ چپ‌گرایان به تالارِ رازیِ مشهد هنگامِ نمایشِ "سُلطان مار" به سالِ ۱۳۴۸. بزرگ علوی بر آن بود که «برخی از آثار نویسندگانی مانند محمود دولت‌آبادی، هوشنگ گلشیری، احمد محمود، ببضایی، و جمال میرصادقی به پای بهترین آثار نویسندگان طراز اوّل اروپا و امریکا می‌رسد و با آنها برابری می‌کند» و نمایشنامه‌های بیضایی را گواهِ «پیشرفت و باروری» ِ ادبیات و بعضی را «خیلی خوب» می‌دانست و پژوهش در آن‌ها را تشویق می‌کرد. ولی جلال آل احمد، به رغمِ دوستی، واکنشِ تندِ ضدّحکومتی به
آل احمد، به رغمِ دوستی، واکنشِ تندِ ضدّحکومتی به بعضی از نمایشنامه‌های آغازینِ بیضایی نشان داد. محمود دولت‌آبادی بیضایی را «برجسته‌ترین استعداد ما» در ادبیاتِ نمایشی و «سعدی معاصر ما» گفته و بابک احمدی در سالِ ۱۳۸۵ او را بزرگ‌ترین هنرمندِ زندهٔ «ما» گفت؛ و مسعود بهنود نیز در هشتادسالگیِ بیضایی بر این نظر صحّه گذاشت. اسماعیل خویی "پهلوان اکبر می‌میرد" (۱۳۴۲) و "دیوان بلخ" (۱۳۴۷) و "قصّه‌ی ماه پنهان" (۱۳۴۲) و "غروب در دیاری غریب" (۱۳۴۱) و "چهار صندوق" (۱۳۴۶) را «از بهترین نمایشنامه‌های ایرانی» دانسته و اکبر
را «از بهترین نمایشنامه‌های ایرانی» دانسته و اکبر رادی بیضایی را همتای «برجستگان درام جهان» شمرده است. اواخرِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی، که بیضایی تحتِ فشارهایی از جمله فشارِ سانسور ایران را ترک کرد، حتّی بعضِ طرفدارانِ سانسور هم او را «بهترین نمایشنامه‌نویس و درام‌نویس ایران» می‌دانستند. انتقاد هم از نمایشنامه‌های بیضایی وجود داشته است. مثلاً رضا قاسمی، هرچند لحظاتی از "فتحنامه‌ی کلات" را چنان پسندیده که «می‌گفتم شکسپیر ایران متولد شد»، بر آن بوده که «نویسنده (حتی وقتی مثل بیضایی آدم باسواد و بافرهنگی
(حتی وقتی مثل بیضایی آدم باسواد و بافرهنگی باشه) خیلی نمی‌تونه از شرایط عمومی جامعه‌اش دورتر بره.» نکتهٔ مشخّصی که قاسمی به نمایشنامه‌نویسیِ بیضایی گرفته این بوده که «بیضایی اجازه نمی‌ده موضوع به طور دیالکتیکی از توی خودش زایش بکنه. اغلب از یک فکر از پیش تعیین‌شده شروع می‌کنه و بعد نتیجه‌اش رو می‌نویسه.» بر خلافِ ایرج صغیری و علی دهباشی، محمّدامیر یاراحمدی در ملّی بودنِ «ادبیات» ِ بیضایی تردید داشته است. بیرون از ایران. جلال ستّاری «تئاترهای» بیضایی را نمونهٔ «آثار هنری غیرایدئولوژیک» می‌دانست که جهانی شدن
«آثار هنری غیرایدئولوژیک» می‌دانست که جهانی شدن «پذیرا»شان است. با این همه، کارِ تئاتریِ بیضایی در زمانِ خودش بیرون از ایران کمتر شناخته شد؛ هرچند مثلاً در تاجیکستان نمایشنامه‌هایش پرطرفدار شد و پس از ۱۳۸۹ نیز خود نمایش‌هایی در کالیفرنیا بر صحنه برد که اقبالِ نسبی یافت. در زبان‌های دیگر. از نوشته‌ها و نیز از گفته‌های بیضایی در دورانِ زندگیِ خودش به بنگالی و کردی و ارمنی و گرجی و لهستانی و ترکی و عربی و ایتالیایی و فرانسوی و اسپانیایی و انگلیسی و آلمانی درآمد و به صورتِ مکتوب یا نمایشی یا شفاهی انتشار یافت،
و به صورتِ مکتوب یا نمایشی یا شفاهی انتشار یافت، ولی اغلب اقبالِ بین‌المللیِ چندانی نیافت. امید روحانی دشواریِ ترجمهٔ آثارِ بیضایی را مانعِ شناساندنش در مغرب‌زمین می‌دانسته است. کارِ پژوهشی. بعضی از اهلِ ادب مانندِ ابوالفضل خطیبی و ایرج پارسی‌نژاد هنرِ دوگانهٔ بیضایی در تحقیقاتِ غیرمستظرفهٔ ممتاز و آفرینندگیِ ذوقیِ طبع‌ساز را با کار و بار و پایگاهِ دیگرانی چون محمّدتقی بهار و محمّدرضا شفیعی کدکنی سنجیده و همتا شمرده‌اند. "نمایش در ایران" (۱۳۴۴) را صاحب‌نظرانِ فراوانی ستوده‌اند. بیضایی تا پایانِ قرنِ
فراوانی ستوده‌اند. بیضایی تا پایانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی پژوهش را فرونگذاشت و حاصلِ منتشرشدهٔ اغلبِ پژوهش‌هایش، همچون "نمایش در ایران"، ستایش‌ها برانگیخت؛ هرچند کسانی چون اولریش مارزلف و جلال ستّاری هم چیزهایی را در تحقیقاتش نپسندیدند، کم‌ارزش شمردند و حتّی گاه نکوهیدند. دیگرانی چون آیدین آغداشلو و بهزاد فراهانی، امّا، او را «ادیب طراز اول» و «فیلسوف شرق» گفته و اندیشه‌هایش را ارج گذاشته‌اند. نوشته‌های اندکِ بیضایی در هنرسنجی کمتر مقبولِ اهلِ نظر بوده و کمتر هم شناخته شده است. محمّدعلی اسلامی ندوشن
و کمتر هم شناخته شده است. محمّدعلی اسلامی ندوشن و کلاوس آدلر به نمونه‌هایی از این نوشته‌های بیضایی نکته گرفته‌اند. با این همه، بعضی از این مقالاتِ بیضایی را در زمانِ زندگیِ خودش در مجموعه‌هایی مانندِ "اسطورهٔ سینما" آوردند و کسانی مانندِ ابراهیم گلستان و جمشید لایق هم نمونه‌هایی از این نوشته‌ها را پسندیدند. گفته‌ها. گفته‌های شفاهیِ بیضایی نیز واکنش‌ها برانگیخته است. راجع به گفتارش دربارهٔ شاهرخ مسکوب (۱۳۹۹) مقالاتی منتشر شد، جواد طوسی و سعید مستغاثی به گفتارش در "عیّار تنها" (۱۳۹۹) اعتراض کردند، بهار
گفتارش در "عیّار تنها" (۱۳۹۹) اعتراض کردند، بهار مختاریان به مصاحبه‌اش با بی‌بی‌سیِ فارسی دربارهٔ "سهراب‌کُشی" واکنش نشان داد و بسیاری کسان دربارهٔ سخنانش در شبِ سوّم از شب‌های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ اظهارِ نظر کردند. سالِ ۱۴۰۱ روزنامه‌نگاری نوشت: «امروز بیضایی در ۸۴سالگی هر گفتارش تفسیر می‌شود . . . .» شعرها. بیضایی مقدارِ کمی شعرِ غنایی هم سرود که برخی در زمانِ زندگیِ خودش در سفینه‌هایی هم بازنشر شد، مثلاً در "اسطورهٔ موسیقی شرق" (۱۴۰۲)، و برخی با موسیقی هم اجرا و منتشر شد و انتقاد هم برانگیخت، مثلِ مثنویِ
اجرا و منتشر شد و انتقاد هم برانگیخت، مثلِ مثنویِ «مادرِ ایران زِ جا برخاسته». در آموزشِ رسمی. "نمایش در ایران"ِ بیضایی از نیمه‌های قرنِ چهاردهمِ هجری خورشیدی کتابِ مرجعِ آموزشیِ دانشگاه‌های ایران بوده است، حتّی در سالیانی که رسماً منتشر نمی‌شد. از نوشته‌های بیضایی در دورانِ زندگیِ خودش چیزی در کتاب‌های درسیِ وزارتِ آموزش و پرورشِ ایران نیامده است؛ هرچند در دوره‌هایی از آوردنِ نامش در شمارِ نویسندگانِ ادبیاتِ نمایشیِ فارسی در این کتاب‌ها پرهیز نشده است و در دوره‌هایی کتاب‌های آمادگیِ کنکور در ایران نامِ او
دوره‌هایی کتاب‌های آمادگیِ کنکور در ایران نامِ او و بعضِ کارهایش را جزو اطّلاعاتِ لازم برای پذیرشِ دانشگاهی ثبت کرده‌اند. با این همه، مثلاً سالِ ۱۳۷۵ «تطهیر چهره‌های معلوم‌الحال»، از جمله بیضایی، «به عنوان چهره‌های ادبی» علّتِ ممنوعیتِ انتشارِ یک کتابِ دانشگاهی بوده است. آغازِ قرنِ پانزدهمِ هجریِ خورشیدی. در این زمان بسیاری از کتابفروشی‌های بزرگِ فارسی قفسه‌ای مخصوصِ آثارِ بیضایی داشته‌اند؛ و چند کتابِ منتشرنشده و چند فیلمِ بیضایی نیز در ایران در توقیفِ دولت بوده است. بیضایی را بسیار به فردوسی مانند
دولت بوده است. بیضایی را بسیار به فردوسی مانند می‌کرده‌اند، همچنان که دستِ کم از دههٔ ۱۳۶۰ کارش به اوصافی وصف شده بود که کارِ فردوسی در همین زمان. نخستین کتاب‌های غیرفارسی دربارهٔ بیضایی و کارش هم همین زمان در اروپا منتشر شد. سالِ ۱۴۰۲ مسعود بهنود بر آن بوده که «دیگر نظیر بهرام بیضایی در فرهنگ الگو و رهبر نداریم.» با این همه، برآوردِ بهمن مقصودلو چنین بوده که عوام بیشتر نامش را شناخته‌اند تا کارش را.
بشری ایجورک بازیگر، نویسنده و کارگردان مراکشی است که در سال ۱۹۷۶ در کازابلانکا به دنیا آمد. وی فارغ‌التحصیل مؤسسه عالی هنرهای دراماتیک و انیمیشن فرهنگی در رباط در سال ۱۹۹۸ است وی آموزش کارگردانی را در مدرسه عالی صدا و تصویر پاریس (La Femis) گذرانده‌است. بشری از طریق ستون «فلش بک» در روزنامه المساء و سپس روزنامه الاخبار و همچنین به دلیل علاقه به کار انجمنی، کودکیو حقوق بشر به عنوان یک نویسنده شناخته شده‌است.
بلسوار بن مالک بن مسافر برادرزادهٔ محمد بن مسافر و از سرداران بزرگ و مهم لشکری بن مردی در زمان حمله به آذربایجان بود. اصل و نسب و خانواده. بلسوار (پیلسوار) فردی از خاندان سلاریان بود‌. پدر او، «مالک» (مالک بن مسافر) نام داشت. مالک، برادر محمد بن مسافر بود. بدین‌ترتیب، بلسوار برادرزادهٔ محمد بن مسافر محسوب می‌شد. محمد بن مسافر سه پسر به اسامی صعلوک، وهسودان و مرزبان داشت که طبعاً پسرعموهای بلسوار به حساب می‌آیند. بلسوار همچنین برادری به نام «مهدی» داشت که به «سیاه‌چشم» مشهور بود. پس از اینکه محمد بن مسافر
«سیاه‌چشم» مشهور بود. پس از اینکه محمد بن مسافر الموت را تصرف کرد، مهدی را بر آن قلعه گماشت؛ ولی مهدی در حملهٔ اسفار شیرویه کشته شد. زندگی‌نامه. حمله لشکری بن مردی به آذربایجان. در سال ۳۲۶ لشکری بن مردی به آذربایجان حمله کرده و حاکم مستقل آن ناحیه، یعنی دیسم بن ابراهیم کردی را شکست داد. دیسم پس از چند شکست متوالی، پس از سقوط اردبیل، از ارس عبور کرده و منطقه را به قصد ری ترک کرد. در آنجا به درگاه وشمگیر رجوع کرده و در خصوص لشکری بن مردی به وی شکایت کرد. از آنجا که لشکری برای حمله به آذربایجان از وشمگیر کسب
که لشکری برای حمله به آذربایجان از وشمگیر کسب اجازه نکرده بود، او نیز از این تحولات ناراضی بود. لذا آن دو توافق کردند که دیسم به آل زیار خراج سالانه‌ای معادل صدهزار دینار بپردازد و خطبه را به نام وشمگیر کند؛ متقابلاً وشمگیر ۱۰٬۰۰۰ سوار را برای بازپس‌گیری آذربایجان در اختیار دیسم بگذارد. لشکری وقتی از این واقعه آگاه شد، بلسوار را به قصد عذرخواهی نزد وشمگیر فرستاد؛ اما وشمگیر عذر او را نپذیرفت. به نوشتهٔ "تاریخ جامع ایران"، حضور بلسوار بعنوان یک سردار در سپاه یکی از ، نشان می‌دهد که محمد بن مسافر و وشمگیر با
یکی از ، نشان می‌دهد که محمد بن مسافر و وشمگیر با یکدیگر در صلح بوده‌اند. مأموریت بلسوار در میانه و عقب‌نشینی لشکری. شکری، بلسوار را بعنوان پیش‌قراول به میانه گسیل کرد تا عابران و تحرکات احتمالی دشمن را تحت نظر بگیرد. در این میان او قاصدی را که عازم ری بود دستگیر کرده و نامه‌هایی را که او از طرف سرداران لشکری برای وشمگیر می‌برد را ضبط کند. محتوای نامه عذرخواهی سرداران لشکری از وشمگیر بود و اینکه اگر وشمگیر حاکمی از طرف خود تعیین کند به او ملحق خواهند شد. وقتی لشکری از موضوع اطلاع پیدا کرد، سرداران خود را
لشکری از موضوع اطلاع پیدا کرد، سرداران خود را تنبیه نکرد؛ بلکه به آنها دربارهٔ توافق وشمگیر و دیسم خبر داد و پیشنهاد کرد تا با سپاه خود به ارمنیه (که فاقد حکومتی مقتدر بود) رفته، پس از غارت آن منطقه به موصل بگریزند. این پیشنهاد مورد قبول واقع شد بدین‌ترتیب به ارمنیه گریختند. آز آن طرف دیسم به معیت لشکری که وشمگیر در اختیارش گذاشته بود وارد آذربایجان شد. دو سپاه در ارمنیه با یکدیگر روبرو شدند که دیسم پیروز شد و لشکری بن مردی در منطقهٔ «زوزان» کشته شد. پس از کشته شدن لشکری بن مردی، پسرش «لشکرستان» فرماندهی
کشته شدن لشکری بن مردی، پسرش «لشکرستان» فرماندهی باقیمانده سپاه را برعهده گرفت. لشکرستان که قدرت مقابله با دیسم را در سپاهش نمی‌دید، به موصل نزد ناصرالدوله حمدانی رفت و از او استمداد کرد. ناصرالدوله سپاهی را به فرماندهی برای کمک به لشکرستان گسیل داشت ولی قوای مشترک آنها از دیسم شکست خورد و سپاهیان حمدانی مجبور به عقب‌نشینی شدند. پس از شکست لشکری بن مردی. پس از شکست لشکری، بلسوار به معیت ۵۰۰ نفر به بغداد نزد بجکم (امیرالامرای وقت) رفت. پس از مرگ بجکم در سال ۳۲۹، دیلمی‌های تحت امرش بلسوار را به جانشینی او
۳۲۹، دیلمی‌های تحت امرش بلسوار را به جانشینی او برگزیدند؛ اما ترک‌های بجکم که از این واقعه ناراضی بودند، بلسوار را کشتند.
بلک کانابیس مگزین (؛ ) یک مجلهٔ فصلی است که محتوایی مرتبط با شاه‌دانه را به‌طور خاص برای جامعهٔ سیاه‌پوستان منتشر می‌کند. هیزی تاتمی سردبیر کنونی این مجله است. تاریخچه. این مجله توسط استیون پالمر، که با نام حرفه‌ای هیزی تاتمی شناخته می‌شود، بنیان‌گذاری شد. در آوریل ۲۰۲۱، نخستین نسخهٔ چاپی از این مجله منتشر شد. در این نسخه، در یک مصاحبهٔ اختصاصی با ووپی گلدبرگ، مجری تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا، به پوشش نماد تجاری اما اند کلاید، متعلق به گلدبرگ پرداخته شده‌بود و تصویر او نیز بر روی جلد این مجله چاپ شد.
و تصویر او نیز بر روی جلد این مجله چاپ شد. این مجله همچنین نمایه‌ای از کوروین کوپر را که به‌موجب جرایم فاقد خشونت مرتبط با ماریجوانا زندانی شده‌بود، منتشر کرد. علاوه بر این، مطالبی دربارهٔ تک‌نگاری‌های جی-زی پیرامون شاه‌دانه نیز در این نسخه از مجله به چاپ رسید.
رنگ انگشتی نوعی رنگ نقاشی است که هنگام نقاشی با انگشت استفاده می گردد. رنگ انگشتی معمولاً توسط بچه‌های کوچک استفاده می‌شود، اما گاهی اوقات توسط بزرگسالان برای ایجاد اثر هنری یا برای آموزش هنر به کودکان نیز استفاده می‌شود. رنگ انگشتی برای آموزش و درمان. برای اولین بار، نقاشی با انگشت به عنوان یک ابزار آموزش هنر توسط خانم روث فیسون شاو، مربی آمریکایی، معرفی شد. او تکنیک نقاشی با انگشت را در رم، ایتالیا گسترش داد و سپس در سال 1931 اقدام به ثبت اختراع یک رنگ غیر سمی ایمن در سال 1931، نمود. خانم شاو پس از توسعه
سمی ایمن در سال 1931، نمود. خانم شاو پس از توسعه ابزار پرکاربرد خود برای کودکان، توجه خود را به مزایای درمانی آن معطوف کرد. خانم شاو، به درخواست کارل منینگر، در مدرسه ساوتارد در بنیاد منینگر در توپکا ، کانزاس ، ایالات متحده تدریس کرد و سپس به عنوان مشاور بخش روانپزشکی در بیمارستان مموریال در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل خدمت کرد. زمانی که در بیمارستان مموریال کار می کرد، با روانشناس جان توماس پین آشنا شد. پین در سال 1969 جانشین خانم شاو شد و تا زمان مرگش در سال 2000، به کار خود ادامه داد. امروزه
مرگش در سال 2000، به کار خود ادامه داد. امروزه فعالیت هنری خانم شاو و آقای پین در مدرسه و استودیو شاو در دورهام، ایالت کارولینای شمالی آمریکا ادامه دارد. موسس و مدیر آن، برایان کری ، از سال 1986 تا 1993 نزد پین شاگردی کرد. به پیشنهاد پین، کری هفت سال از عمر خود را به تحقیق در مورد خانم شاو به عنوان یک هنرمند تاریخی، معلم و درمانگر اختصاص داد. کری و دستیارش جنیفر فالچی با سفر کردن، به آموزش سنت شاو_پین ادامه میدهند. آنها روش‌های تجلی هنری و شفای عاطفی را به افراد در هر سن و توانایی آموزش میدهند. تکنیک. گرچه
در هر سن و توانایی آموزش میدهند. تکنیک. گرچه از نام نقاشی با انگشت بنظر می رسد که در این تکنیک صرفا از انگشتان استفاده می شود، اما استفاده تخصصی از این تکنیک باعث استفاده از دست ها و پایین بازوها نیز می شود. استفاده از کل بازو باعث روان شدن رنگ روی کاغذ، برای مدل‌سازی دقیق‌تر با انگشتان و سایر قسمت‌های دست، می شود. گاهی برای به دست آوردن بافتی خاص، از اسفنج ، پارچه و ابزارهای دیگر نیز استفاده می شود. برخی از هنرمندان صرفا از دستان خود برای نقاشی با انگشت استفاده می کنند. آنها اینکار را به عنوان راهی برای
می کنند. آنها اینکار را به عنوان راهی برای انس گرفتن بیشتر با نقاشی می دانند. این هنرمندان از رنگ انگشت هالی رایج استفاده نمی کنند. این سبک، که به آن "هنر بی پروا" می گویند، به عنوان زیرشاخه ای از هنر خام طبقه بندی می شود. نقاشان این تکنیک، مانند تایلر رمزی قول داده اند که هیچ گاه قلم مو را لمس نکنند. با وجودی که این هنرمندان از ابزارهای نقاشی استفاده نمی کنند، اما استفاده از دستکش های جراحی برای ایمنی در زمان استفاده از روغن های سمی رایج است. تایلر رمزی ادعا می‌کند که «رد کردن قلم‌ها به نقاش این فرصت را
می‌کند که «رد کردن قلم‌ها به نقاش این فرصت را می‌دهد تا از منظری تازه به این هنر نزدیک شود». در سال 2002 ، "هنر بی پروا" برای رد این ایده که "همه چیز قبلا انجام شده است" آغاز شد. نیک بنجامین از هنرمندان نقاشی با انگشت، گفته است که "ترجیح می دهم با استفاده از انگشتانم نقاشی کنم، زیرا این تکنیک منجر به پیوند واقعی بین هنرمند و اثر هنری می گردد و ترکیب پیچیده ای که ایجاد می کند با قلم مو قابل دستیابی نیست". هنرمند نقاشی خام، جیمی لی سودوت توضیح داد که علت اینکه با انگشتانش نقاشی می‌کرده است، این موضوع بوده که
با انگشتانش نقاشی می‌کرده است، این موضوع بوده که «هیچ‌وقت مثل قلم‌ها فرسوده نمی‌شدند». طبق تحقیقاتی که در دانشگاه ییل انجام شده است، رنگ انگشتی که به طور مکرر با استفاده از دکالکومانیا روی کاغذ مورد استفاده قرار می گیرد، تمایل به تولید فراکتال ( مجموعه یا الگوی خود مشابه ) دارد. مواد. رنگ انگشتی غیر سمی است و معمولا در بسته بندی های شش رنگ روشن فروخته می شود. رنگ ها را می توان از محصولات خانگی غیر سمی مانند آرد یا نشاسته ذرت نیز تهیه کرد. برای این کار باید آرد و آب سرد را داخل یک قابلمه بریزید و قابلمه را
آرد و آب سرد را داخل یک قابلمه بریزید و قابلمه را روی شعله متوسط اجاق گاز قرار دهید و مواد داخل آن را هم بزنید تا کاملاً یکدست و خمیری شود. می توان با افزودن آب بیشتر خمیر را شل تر کرد. در ادامه مقداری از خمیر را در ظرف های جداگانه ریخته و رنگ خوراکی به آن اضافه کنید. راه حل دیگر که بسیاری از مادران از آن استفاده می کنند، استفاده از ماست و رنگ خوراکی می باشد. ماست را داخل ظرف های کوچک بریزید و به آن رنگ های خوراکی اضافه نمایید. کودک شما عاشق این رنگ انگشتی خواهد شد. برخی از مراکز مراقبت از کودکان از پودینگ
شد. برخی از مراکز مراقبت از کودکان از پودینگ فوری به عنوان رنگ انگشت استفاده می کنند. با این روش ها دیگر نیازی نیست که نگران تماس دستان رنگی کودکان با دهانشان باشیم.
فلورنس مک‌لاکلین (؛ ۱۸۹۸–۱۹۷۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آب‌درمانی"، "دیگر هرگز"، "اصل و نسب اشرافی"، "اصلاح‌طلبان"، "سی روز"، "خاله بیل"، "سرناد"، "استخدام و اخراج"، "جسارت و بنزین"، "تعطیلات آن‌ها"، "پلک زد و برنده شد"، "فرزند مادر"، "چاق و بی‌وفا"، "بسته گران‌بها"، "یک ضیافت مطبوع"، "آپارتمان‌های همتا"، "خدمتکار سفارشی"، "دختر دیگر"، "دسیسه‌گران"، "سی روز"، "عشق و وظیفه"، "عاشق‌پیشه‌ها"، "میلیونر"، "رقیب کوپیدو"، "شرور"، "دیوانگان خمیر"،
"رقیب کوپیدو"، "شرور"، "دیوانگان خمیر"، "قهرمان"، "پشت‌صحنه" و "بز" اشاره نمود.
تئودور وارتون (؛ – ) کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای جدید جی. روفوس والینگفورد" و "برنده بخت‌آزمایی" اشاره نمود.
نوئل مِـیسون اسمیت (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تندرست و شاد"، "کید اسپید"، "دوست پسرش"، "مدل‌ها و همسران"، "دختری در لیموزین"، "برد پرزحمت"، "مستخدمه و پارچه کتانی"، "دندان‌پزشکان و بانوان"، "سرپیشخدمت"، "عزیزان دل و سوئیچ بمب"، "هالوها و یاوه‌سرایی‌هایشان"، "ناشی‌ها و خرابکاری‌ها"، "خپله و کشمکش‌ها" و "تامال و دختران نانجیب" اشاره کرد.
لئوپولد وارتون (؛ – ) کارگردان فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای جدید جی. روفوس والینگفورد" و "برنده بخت‌آزمایی" اشاره نمود.
چارلز گادرد (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای جدید جی. روفوس والینگفورد" اشاره نمود.
ریسک‌پذیری سطح ریسکی است که یک سازمان برای دستیابی به اهدافش آماده پذیرش آن است، قبل از اینکه اقدامی برای کاهش ریسک ضروری تلقی داده شود. این نشان دهنده تعادلی بین مزایای بالقوه نوآوری و تهدیدهایی است که تغییر، ناگزیر به همراه دارد. استاندارد مدیریت ریسک ایزو ۳۱۰۰۰ به ریسک‌پذیری به عنوان «مقدار و نوع ریسکی که یک سازمان آماده پیگیری، حفظ یا پذیرش است» اشاره دارد. این مفهوم به هدایت رویکرد سازمان در مورد ریسک و مدیریت ریسک کمک می‌کند. نواحی اصلی. در منابع شش حوزه اصلی ریسک‌پذیری وجود دارد:
لین برتولت (زاده )مدیر اجرایی بانکی و مدل سوئیسی است. او یک زن ترنس است.
اندروید ۱۳ (به )، با اسم رمز اندروید تیرامیسو (Tiramisu) که سیزدهمین نسخهٔ اصلی و بیستمین نسخهٔ اندروید است، یک سیستم‌عامل برای تلفن‌های همراه است که توسط اتحادیه گوشی باز به سرپرستی گوگل ساخته شده‌است. نخستین گوشی‌هایی که از این که سیستم‌عامل بهره بردند پیکسل ۷ و پیکسل ۷ پرو بودند. تاریخچه. اندروید ۱۳ (با اسم رمز تیرامیسو) در یک پست وبلاگ اندروید که در ۱۰ فوریه ۲۰۲۲ منتشر شد، معرفی شد؛ و اولین پیش‌نمایش توسعه‌دهنده بلافاصله برای سری گوگل پیکسل منتشر شد (از پیکسل ۴ تا پیکسل ۶، و عدم پشتیبانی از پیکسل ۳ و
پیکسل ۴ تا پیکسل ۶، و عدم پشتیبانی از پیکسل ۳ و پیکسل ۳ای). این نسخه ۴ ماه یا بیشتر پس از نسخهٔ پایدار اندروید ۱۲ منتشر شد. پیش‌نمایش توسعه‌دهنده ۲ بعداً دنبال شد و در ماه مارس منتشر شد. بتا ۱ در ۲۶ آوریل ۲۰۲۲ منتشر شد. گوگل نسخهٔ بتا ۲ را در ۱۱ مه ۲۰۲۲ در جریان رویداد گوگل آی/او منتشر کرد. دو نسخهٔ بتای دیگر برای عرضه در ژوئن و ژوئیه برنامه‌ریزی شده‌است. ثبات پلتفرم در ماه ژوئن و با نسخه بتا ۳ به دست خواهد آمد. انتشار نسخهٔ پایدار اندروید ۱۳ در ماه سپتامبر آغاز می‌شود.
شاهزاده زیرشیروانی () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۲ در ژانر کمدی رمانتیک فانتزی با بازی پارک یوچان، هان جی مین، جونگ یو می، لی ته ری و چوی وو شیک است. این مجموعه دربارهٔ یک ولیعهد چوسان است که پس از اینکه همسرش به طرز مرموزی می‌میرد، در زمان سفر می‌کند و به آینده می‌رود و چهره‌هایی آشنا می‌بیند. این مجموعه از ۲۱ مارس تا ۲۴ مه ۲۰۱۲، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس برای ۲۰ قسمت پخش شد.
همه‌پرسی قانون اساسی قزاقستان در ۵ ژوئن ۲۰۲۲ در این کشور برگزار شد. این سومین همه‌پرسی از زمان استقلال از اتحاد جماهیر شوروی و اولین رفراندوم پس از همه‌پرسی سال ۱۹۹۵ بود که قانون اساسی کنونی را تدوین کرد. این اصلاحات به دنبال ناآرامی‌های خشونت‌آمیز مدنی در اوایل ژانویه ناشی از بدتر شدن شرایط اقتصادی و درخواست‌های متعاقب آن برای اصلاحات سیاسی سریع انجام گرفت. با تغییر ماده ۳۳، در این اصلاحات یک سوم کل تغییرات قانون اساسی را تشکیل می‌دهند. مفسران سیاسی بر این باورند که آنها نفوذ قوه مجریه را کاهش خواهند داد،
باورند که آنها نفوذ قوه مجریه را کاهش خواهند داد، اختیارهای بیشتری را به پارلمان اعطا خواهند کرد و اختیاراتی را که نورسلطان نظربایف، رئیس‌جمهور پیشین پس از استعفا از مقام خود در سال ۲۰۱۹ حفظ کرده بود، از او گرفته می‌شود. رئیس‌جمهور قاسم ژومارت توکایف برای اولین بار از اصلاحات پیشنهادی خود را در سخنرانی اولیه‌اش در مورد وضعیت ملت در مارس ۲۰۲۲ اعتراف کرد. پس از بیانیه توکایف، وی متعاقباً یک کارگروه برای تشکیل پیشنهادها برای تغییرات قانون اساسی به همراه پارلمان تشکیل داد و در آوریل ۲۰۲۲، طرح پیشنهادی را به
تشکیل داد و در آوریل ۲۰۲۲، طرح پیشنهادی را به عنوان پیش‌نویس اصلاحات قانون اساسی برای تصویب به شورای قانون اساسی ارائه کرد. در طول طرح اصلاحات، چندین تغییر بحث‌برانگیز توسط نمایندگان مجلس و مقامات قزاقستانی در مورد حذف زبان روسی از زبان رسمی قزاقستان پیشنهاد شد. مهم‌تر از همه، پیشنهاد اولیه برای اعطای عنوان افتخاری جدید به رئیس‌جمهور سابق نظربایف به عنوان «بنیانگذار قزاقستان مستقل»، همراه با سایر امتیازات، با واکنش عمومی روبرو شد و در نهایت لغو گردید. در ۲۹ آوریل، رئیس‌جمهور توکایف ایده برگزاری همه‌پرسی
۲۹ آوریل، رئیس‌جمهور توکایف ایده برگزاری همه‌پرسی جمهوری‌خواهان برای تصویب تغییرات و افزوده‌های ایجاد شده در قانون اساسی را مطرح کرد. در اوایل ماه مه، پارلمان پیش‌نویس بسته اصلاحات و الحاقات قانون اساسی را تصویب نمود. پس از تصویب نهایی و بازنگری پارلمان در ۵ مه، توکایف پیش نویس را تصویب کرد و تاریخ همه‌پرسی را در فرمان ریاست جمهوری تعیین نمود. در طول مبارزات انتخاباتی، اصلاحات و همچنین برگزاری رفراندوم توسط احزاب مختلف سیاسی طرفدار دولت، نهادهای دولتی، سازمان‌های غیردولتی، شخصیت‌های عمومی و دولتمردان از
غیردولتی، شخصیت‌های عمومی و دولتمردان از جمله خود نظربایف، رئیس‌جمهور سابق، تأیید شد. اگرچه همه‌پرسی فاقد یک کمپین یکپارچه «نه» بود، فعالان مدنی و گروه‌های اپوزیسیون آن را به دلیل هزینه مالی همه‌پرسی، بازه زمانی کوتاه برای تبلیغات و عدم گفتگو بین دولت قزاقستان و شهروندان در هنگام تهیه پیش نویس مورد انتقاد قرار دادند. منتقدان استدلال می‌کنند که این اصلاحیه‌ها تغییر اندکی در سیاست قزاقستان ایجاد می‌کند و در عوض به سادگی جاه طلبی‌های بالقوه رئیس‌جمهور توکایف را برای دور دوم تقویت می‌نماید. برای تصویب، اصلاحات
برای دور دوم تقویت می‌نماید. برای تصویب، اصلاحات پیشنهادی باید اکثریت مطلق آرا، اعم از آرا سفید و باطل، در سطح ملی و همچنین دو سوم از ۱۷ منطقه و شهرهای خودمختار و حداقل مشارکت ۵۰ درصدی را طلب می‌کند. در مورد نتیجه اندکی پس از بسته شدن رای‌گیری رای‌دهندگان ثبت نام شده کمیسیون مرکزی انتخابات (OSK) در شامگاه ۵ ژوئن از مشارکت اولیه ۶۸/۴ درصدی خبر داد. نظرسنجی‌های خروجی که در نیمه‌شب ۶ ژوئن در رسانه‌های گروهی در هنگام پوشش همه‌پرسی منتشر شد، نشان داد که بیش از ۷۴ درصد از شهروندان قزاقستان از تغییرات قانون اساسی
درصد از شهروندان قزاقستان از تغییرات قانون اساسی حمایت می‌کنند. در صبح روز بعد، کمیسیون مرکزی انتخابات اعلام کرد که رأی دهندگان ۵۶ اصلاحیه در قانون اساسی قزاقستان را تصویب کردند، که ۷۹/۲ درصد از رأی دهندگان موافق و ۱۹/۲ درصد مخالف همه‌پرسی بودند.
مربای پرتقال () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۵ برپایهٔ وب‌تونی با همین نام است که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به صورت سریالی‌شده در ناور وب‌تون منتشر شد. یو جین گو، کیم سول هیون، لی جونگ هیون و گیل اون هه در آن به ایفای نقش پرداختند. "مربای پرتقال" از ۱۵ مه تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۲:۳۵ (کی‌اس‌تی) برای ۱۲ قسمت از کی‌بی‌اس۲ روی آنتن رفت.
"دهارانا (دارانا) (")، اولین مرحله از مراقبه است. دهارانا. دانش عینی همیشه واحد مرکبی است که به شرح زیر قابل تحلیل است: هر چیزی که دریافت یا اندیشه شود، همراه دانش سه گانهٔ اسم، معنا و صورت است، که همزمان با این دانش عینی، سه دانش آگاهی روانی، وجه دریافت، یعنی، بینایی، شنوایی و بساوایی و غیره، و دانش شیء هم وجود دارند. معمولاً دانش همزمان به بیش از یک شیء حاضر در ذهن هم هست، اما وقتی روی یکی تمرکز می‌شود، دیگر دانش‌ها به تدریج از میان برمی‌خیزند تا روان آن شیء را دریافت کند که منحصراً و عمیقاً به آن