payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنان و سلامتی () یک ژورنال علمی است که تحت داوری همتا قرار گرفته و از سال ۱۹۷۶ منتشر می‌شود. این ژورنال علمی پژوهش های انجام شده در زمینه سلامت زنان را پوشش می دهد. سردبیر این مجلۀ علمی «الن بی گلد» (استاد دانشگاه کالیفرنیا، دیویس) است. بر اساس گزارش‌های استنادی مجلات، این مجله دارای ضریب تأثیر ۱٫۳۷۷ در سال ۲۰۱۵ است که آن را در رتبه نهم از میان ۴۰ مجله در رده «مطالعات زنان» و رتبهٔ ۸۶ در میان ۶۲ مجله در رده «بهداشت عمومی، محیطی و شغلی» قرار داده‌است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;37042605&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-02T08:17:27Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;ImanFakhri&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;افزودن ردهٔ «افراد بیزانسی جنگ‌های صلیبی» به کمک توفاویکی رده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40899600&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ماریا پالایولوژینا (؛ – ) اهل امپراتوری بیزانس دختر میخائیل هشتم بود که همسر
امپراتوری بیزانس دختر میخائیل هشتم بود که همسر فرمانروای مغول اباقا خان شد. ازدواج توافقی. میکائیل هشتم، امپراتور بیزانس مستقر در قسطنطنیه، سعی کرد روابط دوستانه خود را با هر دو خانات حفظ کند. هولاکو در حال مذاکره بود تا بانویی از خانواده امپراتوری قسطنطنیه به تعداد همسرانش اضافه شود و میکائیل دختر نامشروع خود ماریا را انتخاب کرد. او همچنین یکی دیگر از دخترانش، خواهر ماریا افروسین پالئولوژینا را با نوگای خان، خان اردوی زرین نامزد کرد. هر دو خانات نسبت به مسیحیان نگرش مدارا داشتند. در سفر خود برای ازدواج با
نگرش مدارا داشتند. در سفر خود برای ازدواج با هولاکو، ماریا در سال ۱۲۶۵ قسطنطنیه را با اسکورت راهب صومعه پانتوکراتور، تئودوسیوس دو ویلهاردوین، ترک کرد. مورخ استیون رانسیمان نحوه همراهی او توسط پتریارک اوتیمیوس انطاکیه را نقل می‌کند. با این حال، در قیصریه (ترکیه) دانستند که هولاکو مرده‌است، بنابراین ماریا در عوض با پسرش اباقا خان ازدواج کرد. او زندگی پرهیزگاری داشت و بر سیاست و دیدگاه مذهبی مغولان که بسیاری از آنها قبلاً نسطوری بودند، کاملاً اثرگذار بود. آنها قبلاً به دوقوز خاتون، همسر هولاکو، به عنوان یک
قبلاً به دوقوز خاتون، همسر هولاکو، به عنوان یک رهبر مذهبی نگاه می‌کردند. هنگامی که دوقوز نیز در سال ۱۲۶۵ درگذشت، این احساس به ماریا متمایل شد که مغول‌ها او را «دسپینا خاتون» می‌نامیدند (Δέσποινα به معنای «بانو» یونانی است).
مجذور معکوس سریع که با Fast InvSqrt یا ثابت 0x5F3759DF در دستگاه اعداد پایه ۱۶ نیز شناخته می‌شود الگوریتمی است که وارون ضربی ریشه دوم یک عدد را در IEEE 754 floating-point format محاسبه می‌کند. float Q_rsqrt( float number ) long i; float x2, y; const float threehalfs = 1.5F; x2 = number * 0.5F; y = number; i = * ( long * ) &amp;y; // evil floating point bit level hacking i = 0x5f3759df - ( i » 1 ); // what the fuck? y = * ( float * ) &amp;i; y = y * ( threehalfs - ( x2 * y * y ) ); // 1st iteration // y = y
- ( x2 * y * y ) ); // 1st iteration // y = y * ( threehalfs - ( x2 * y * y ) ); // 2nd iteration, this can be removed return y;
باشگاه فوتبال بایرن مونیخ یک باشگاه ورزشی آلمانی است که در مونیخ، بایرن واقع شده است. این تیم بیشتر به خاطر تیم فوتبال حرفه‌ای‌اش که در بوندس‌لیگا بازی می‌کند، بالاترین سطح سیستم لیگ فوتبال آلمان است و با کسب رکورد ۳۰ عنوان ملی و ۲۰ جام ملی، موفق‌ترین باشگاه در تاریخ فوتبال آلمان است. این باشگاه که در سال ۱۹۰۰ توسط یازده بازیکن فوتبال به رهبری فرانتس جان تأسیس شد، بزرگ‌ترین موفقیت خود را در اواسط دهه ۱۹۷۰ به دست آورد؛ زمانی که تحت کاپیتانی فرانتس بکن باوئر، سه بار پیاپی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد
سه بار پیاپی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد (۷۶–۱۹۷۴). بایرن همچنین یک قهرمانی در جام یوفا، یک جام برندگان جام اروپا، یک سوپر جام یوفا، یک جام باشگاه‌های جهان و دو جام بین قاره‌ای را به دست آورده است که آن را به یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های اروپایی در سطح بین‌المللی تبدیل کرده است. از زمان تشکیل بوندسلیگا، بایرن با ۲۹ عنوان قهرمانی در فوتبال آلمان بوده و ۱۰ عنوان از ۱۳ عنوان اخیر را کسب کرده است. در طول جنگ جهانی دوم. این باشگاه در سال ۱۹۰۰ هنگامی که تعدادی از علاقه مندان به فوتبال از "باشگاه ژیمناستیک
از علاقه مندان به فوتبال از "باشگاه ژیمناستیک مونیخ" ۱۸۷۹ جدا شدند تا از نفوذ ژیمناستیک‌های باشگاه که شور و شوق زیادی برای بازی جدید نداشتند، در امان بمانند، شکل گرفت. تقریباً از ابتدا، بایرن یک تیم محلی قدرتمند بود اما نتوانست تأثیر زیادی فراتر از آن داشته باشد. به دلایل مالی و برای بهره‌مندی از امکانات بهتری که در اختیار باشگاه‌های دیگر بود، دو بار وارد ادغام شدند. در سال ۱۹۰۶، آنها با "باشگاه ورزشی مونیخ" مذاکره کردند. به عنوان بخشی از این ترتیب، فوتبالیست‌ها رنگ مشکی را به عنوان یکی از رنگ‌های تیم خود
رنگ مشکی را به عنوان یکی از رنگ‌های تیم خود کنار گذاشتند و قرمز و سفید شرکای جدید خود را که تا به امروز می‌پوشند، انتخاب کردند. بایرن اولین عنوان خود را به عنوان قهرمان لیگ باواریا در سال ۱۹۰۹ به عنوان بخش "ام‌اس‌سی" به دست آورد. در سال ۱۹۱۹، اندکی پس از جنگ جهانی اول، بایرن "ام‌اس‌سی را" ترک کرد، که تمرکز آن بر روی هاکی روی چمن و تنیس بود، ورزش‌هایی که هنوز هم در آن‌ها فعال هستند. پس از آن بایرن به نیروهای "باشگاه ژیمناستیک و ورزش ۱۸۹۰ جان مونیخ" پیوست تا اینکه در سال ۱۹۲۳ آن باشگاه را ترک کرد و از آن
تا اینکه در سال ۱۹۲۳ آن باشگاه را ترک کرد و از آن زمان تاکنون مستقل باقی مانده است. در آن روزهای اولیه، فوتبال باواریا تحت سلطه تیم‌هایی از فرانکونیا، در شمال ایالت، به ویژه باشگاه نورنبرگ و همسایگان شهر دوقلوی آنها گروتر فورث. بود. در سال ۱۹۱۴، فورت اولین تیم از ایالت بود که قهرمان ملی شد و تا سال ۱۹۳۰ این دو تیم هشت عنوان را بین خود جمع کردند. کورت لاندوئر، رئیس بایرن، از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۳ و از سال۱۹۴۷ تا دهه ۱۹۵۰، به‌طور مداوم این دفتر را بر عهده داشت و رویکردی استراتژیک برای ایجاد تیم و به چالش کشیدن
رویکردی استراتژیک برای ایجاد تیم و به چالش کشیدن این سلطه اتخاذ کرد. او ویلیام تاونلی را به عنوان اولین مربی حرفه‌ای تیم استخدام کرد. این مرد انگلیسی بهترین مربی در بازار آلمان بود و در سال ۱۹۱۰ با کارلسروهه اف‌وی قهرمانی داشت. در سال ۱۹۲۶، بایرن قهرمان آلمان جنوبی شد، اما خود را از رقبای محلی مونیخ ۱۸۶۰ که در سال ۱۹۳۱ اولین تیمی از پایتخت باواریا بود که به فینال ملی رسید، شکست خورد. در طی یک سال، بایرن حتی با قهرمانی در فینال مقابل آینتراخت فرانکفورت، به اوج رسید. تیمی که توسط ریچارد دامبی مجارستانی هدایت
رسید. تیمی که توسط ریچارد دامبی مجارستانی هدایت می‌شد، با ضربه پنالتی اسکار «اوسی» روهر و گل دیگری توسط فرانتس کروم، ۲–۰ پیروز شد. اما تاریخ مقابل بایرن بود. ظهور رژیم هیتلر باعث شد که رئیس وقت لاندوئر، یهودی، به سرعت استعفا دهد و تیمی که از او در تبعید سوئیس بازدید می‌کرد، کمکی به ثروت آنها در دوره جدید نکرد. دامبی، که او نیز یهودی بود، به هلند نقل مکان کرد و در آنجا زمام باگاه فاینورد در روتردام را در دست گرفت و پایه‌های عظمت آینده باشگاه را گذاشت. در سال‌های بعد، این باشگاه بی‌ربط شد، نازی‌ها به خاطر
بعد، این باشگاه بی‌ربط شد، نازی‌ها به خاطر پیشینه یهودی‌اش از آن متنفر بودند و به عنوان "جودن کلاب" مورد تمسخر قرار گرفتند. آخرین بازی ثبت شده فوتبال در دوران رایش سوم دربی بین بایرن و مونیخ ۱۸۶۰ (۳–۲) در ۲۳ آوریل ۱۹۴۵ بود. کمتر از سه هفته بعد، آلمان تسلیم شد. سال‌های گذار ۱۹۴۶–۱۹۶۲. پس از جنگ جهانی دوم، بایرن در ابرلیگا جنوبی بازی کرد، که یکی از پنج کنفرانس لیگ برتری بود که در نیمه غربی کشور تأسیس شد. در طول دوره از تشکیل اوبرلیگن در سال ۱۹۴۷ تا ایجاد بوندسلیگا، لیگ حرفه‌ای آلمان، در سال ۱۹۶۳، آنها به
لیگ حرفه‌ای آلمان، در سال ۱۹۶۳، آنها به عنوان تیم میانه بازی کردند. بهترین کاری که آنها می‌توانستند در بخش خود مدیریت کنند، کسب مقام‌های سوم و چهارم بود. آنها حتی در فصل ۱۹۵۶ به دسته دوم اوبرلیگا سود سقوط کردند – تنها باری که این اتفاق افتاده است. بایرن در خارج از بازی‌های معمولی لیگ از موفقیت‌هایی برخوردار بود. آنها جام ۱۹۵۷ آلمان را که تنها دومین جام ملی آنها بود، با گل دقیقه ۷۸ رودی جابست مقابل فورتونا دوسلدورف به دست آوردند. ۱۶ اکتبر ۱۹۶۲ اولین حضور این باشگاه در صحنه اروپا بود. در دور افتتاحیه جام
این باشگاه در صحنه اروپا بود. در دور افتتاحیه جام نمایشگاهی بین شهرها، آنها بازل را (۳–۰) شکست دادند، اما سپس در مرحله یک چهارم نهایی مقابل دینامو زاگرب فینالیست نهایی (۱–۴) و (۰–۰) به میدان رفتند. موفقیت‌های اولیه در بوندسلیگا. با آغاز فصل ۶۴–۱۹۶۳، اولین بخش آلمان—که تا آن زمان به پنج بخش منطقه‌ای تقسیم شده بود—به یک لیگ ملی، بوندسلیگا، متحد شد. آغاز لیگ جدید برای بایرن ناامید کننده بود. از آنجایی که مونیخ در سال ۱۸۶۰ آخرین قهرمانی اوبرلیگا را به دست آورده بود—یکی از معدود مواردی که آنها در آن دوره از
بود—یکی از معدود مواردی که آنها در آن دوره از بایرن جلوتر بودند—این آنها بودند که به نخبگان جدید فوتبال آلمان پیوستند. رئیس تازه منتخب بایرن، ویلهلم نودکر، پدر باشگاه بایرن مدرن، زلاتکو «چیک» چایکوفسکی، بازیکن سابق جام جهانی یوگسلاوی را در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۴ به خدمت گرفت، که به دلیل مربیگری ۱ نیز به شهرت رسیده بود. باشگاه کلن به قهرمانی ۱۹۶۲. این کودتا نتیجه داد، زیرا او یک تیم مشتاق را با بازیکنان جوان با استعدادی تشکیل داد که بعداً باید به عنوان «محور» شناخته شوند: دروازه‌بان سپ مایر، فرانتس بکن باوئر و
شوند: دروازه‌بان سپ مایر، فرانتس بکن باوئر و گرد مولر. پس از از دست دادن صعود به بوندسلیگا در سال ۱۹۶۴، دوم شدن در لیگ پس از هسن کاسل، بایرن در سال ۱۹۶۵ مسابقات رگیونالیگا جنوبی (II) را به دست آورد و در کنار رقیب آینده بوروسیا مونشن گلادباخ صعود کرد. این تیم با میانگین سنی ۲۲ سال بلافاصله به مقام سوم لیگ رسید در سالی که مونیخ درخشان ۱۸۶۰ اولین و تنها عنوان قهرمانی ملی خود را به دست آورد. حتی مهم‌تر از آن برای بایرن، پیروزی در فینال جام حذفی مقابل دویسبورگ (۴–۲) بود که آنها را به جام برندگان جام یوفا هدایت
بود که آنها را به جام برندگان جام یوفا هدایت کرد. ستاره این تیم فرانتس بکن باوئر ۲۰ ساله بود که فصل را با بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ انگلستان به پایان رساند و در آنجا تخیل بینندگان جهانی را به خود جلب کرد. تلاش‌های او با کسب مقام سوم در رای‌گیری برای بهترین بازیکن سال اروپا پاداش داده شد. در فصل بعد، بایرن سومین تیم آلمانی شد که تا به حال از جام حذفی آلمان دفاع می‌کند، زیرا هامبورگر اس وی در فینال طعمه آسانی را نشان داد و با پیروزی ۴–۰ رکورد شکست خورد. نکته قابل توجه حضور در جام برندگان جام در نورنبرگ
نکته قابل توجه حضور در جام برندگان جام در نورنبرگ بود که این تیم در فینال ۱–۰ مقابل رنجرز پیروز شد. گل در وقت اضافه توسط فرانتس «گاو» راث به ثمر رسید که بسیاری از فینال‌های جام حذفی را برای بایرن به دست آورد. کاهش سرعت پیشرفت در فصل ۶۸–۱۹۶۷ باعث شد که یوگسلاوی دیگری به نام برانکو زبیک کار چایکوفسکی را بر عهده بگیرد. او سبک تهاجمی بازی بایرن را مهار کرد و این نظم زمانی نتیجه داد که بایرن قهرمانی فصل ۶۹–۱۹۶۸ را با جام حذفی، اولین دوبل در تاریخ بوندسلیگا، برد. در کل فصل، بایرن فقط از ۱۳ بازیکن استفاده کرد.
در کل فصل، بایرن فقط از ۱۳ بازیکن استفاده کرد. بوروسیا مونشن گلادباخ که در همان سال با بایرن به بوندسلیگا صعود کرد، به عنوان رقیب جدی برای برتری بایرن ظاهر شد. آنها دو قهرمانی بعدی را به دست آوردند و ویلهلم نودکر، رئیس بایرن، به توصیه بکن باوئر، از اودو لاتک از کادر مربیگری تیم ملی خواست تا هدایت بایرن را بر عهده بگیرد. در سال اول، او فقط توانست جام را به ساحل رودخانه ایسار برگرداند، اما با تقویت‌های جوان و گرسنه مانند پل برایتنر و اولی هونس، تیمی را تشکیل داد که اولین هت‌تریک قهرمانی آلمان در تاریخ را به
داد که اولین هت‌تریک قهرمانی آلمان در تاریخ را به دست آورد. سال‌های طلایی. در آخرین بازی فصل ۷۲–۱۹۷۱، بایرن با پیروزی ۵–۱ مقابل شالکه ۰۴ بازگشت خود را به صدرنشین آلمان قطعی کرد. شالکه برای کسب عنوان قهرمانی نیاز به یک برد داشت اما در نهایت توانست بهترین نایب قهرمان تاریخ بوندسلیگا شود. این اولین بازی رسمی بایرن در ورزشگاه جدید المپیک بود. جمعیت ۸۰۰۰۰ نفری به باشگاه اطمینان داد که دروازه اول را بیش از ۱۰۰۰۰۰۰ مارک خواهد داشت. زمین اصلی آنها تا آن زمان استادیوم شهرداری آن در گرونوالدر استراسه بود که در زبان
شهرداری آن در گرونوالدر استراسه بود که در زبان عامیانه به آن "گرونوالدر" یا "سچزگر" ("شصتیر") گفته می‌شود، زیرا پیش از جنگ در سال ۱۸۶۰ مونیخ در مالکیت آن بود. این یک مکان بسیار فرسوده با حداکثر ظرفیت حدود ۴۰۰۰۰ بود که اکثراً مکان‌های ایستاده بودند. در واقع، بازار آنقدر ضعیف بود که مونیخ، سومین شهر بزرگ کشور، از سال ۱۹۴۰ میزبان یک بازی تیم ملی نبود. استادیوم المپیک در دوران اوج خود یکی از زیباترین و راحت‌ترین استادیوم‌های جهان به حساب می‌آمد، به این معنی که درآمدهای بایرن را افزایش می‌دهد، نه تنها به دلیل
درآمدهای بایرن را افزایش می‌دهد، نه تنها به دلیل ظرفیت صرف، بلکه به دلیل تعداد صندلی‌های با قیمت بسیار بالاتر؛ بنابراین، المپیک ۱۹۷۲ در مونیخ یک تقویت بزرگ برای باشگاه بود و با سیل استادیوم‌های جدید و بازسازی شده در بقیه کشور، حداقل تا جام جهانی ۱۹۷۴ برتری مالی آنها را تضمین کرد. فصل‌های موفق پی در پی در صحنه اروپا به پر شدن استادیوم در دورانی که درآمد دروازه هنوز منبع اصلی درآمد بود کمک کرد. حمایت مالی و حق پخش تلویزیونی یک مورد خوشایند اما جزئی به بودجه سالانه بود که در آن زمان حدود پنج میلیون یورو بود.
بود که در آن زمان حدود پنج میلیون یورو بود. مازاد هزینه نقل و انتقالات نیز می‌تواند نقش داشته باشد، اما اگر محقق شود، به‌طور کلی به معنای از دست دادن کیفیت در تیم است. فراتر از رهبری باکیفیت، شانس داشتن بازیکنانی با بالاترین کیفیت که از رده‌های خود رشد کرده یا به‌عنوان استعدادهای جوان کم‌هزینه به‌دست می‌آیند و این واقعیت که در آن روزها لیگ‌های ایتالیا و اسپانیا به روی بازیکنان خارجی بسته بود، زمان مناسبی برای ورود استادیوم جدید احتمالاً مهم‌ترین نقطه برای تضمین جایگاه برتر بایرن در سطح ملی و همچنین اروپایی
جایگاه برتر بایرن در سطح ملی و همچنین اروپایی بود. این به بایرن (بر خلاف رقبای بوروسیا مونشن گلادباخ) اجازه داد تا بازیکنان اصلی خود را حفظ کند و حتی از آنجا گسترش یابد. زمانی که اسپانیا در سال ۱۹۷۳ مرزهای خود را دوباره به روی استعدادهای خارجی باز کرد، پیشنهادی معادل ۱٫۵ میلیون یورو برای گرد مولر از بارسلونا پذیرفته نشد و بارسا مجبور شد به یوهان کرایف هلندی بسنده کند. از سوی دیگر، رقیب ملی بایرن از راین، مونشن گلادباخ، فوق ستاره گونتر نتزر را به رئال مادرید واگذار کرد. به زودی پس از آن، بایرن می‌تواند
واگذار کرد. به زودی پس از آن، بایرن می‌تواند خدمات یوپ کاپلمن را نیز از ۱ به خدمت بگیرد. باشگاه کلن برای رقم نقل و انتقال رکورد ملی آن زمان تقریباً ۴۰۰۰۰۰ یورو. سال ۱۹۷۲ که با قهرمانی که همه رکوردها را شکست – که بیشتر آنها هنوز دست نخورده بودند – سالی بود که در آن بایرن به یک بازیکن جهانی تبدیل شد. علاوه بر این، شش بازیکن از بایرن بخشی از تیم ملی آلمان غربی بودند—یکی از قوی‌ترین تیم‌های این کشور در تمام دوران—که قهرمان اروپا شد، فقط علامت تعجب دیگری برای این فصل پرآب گذاشت. دفاع از عنوان در سال بعد با
این فصل پرآب گذاشت. دفاع از عنوان در سال بعد با فاصله رکورد با نزدیک‌ترین خواستگار از نظر تاریخی صرفاً به عنوان تأیید حقایق جدید عمل کرد. سومین قهرمانی در سال ۱۹۷۴ مصادف شد با بایرن که اولین تیم آلمانی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد. در آخرین دقیقه وقت اضافه در ورزشگاه هیسل، گئورگ شوارتزنبک با گل تساوی مقابل اتلتیکو مادرید از فاصله ۳۵ متری، همه را شگفت زده کرد. اولین بازی تکراری فینال جام ملت‌های اروپا دو روز بعد شاهد دو گل اولی هونس و گرد مولر بود که به راحتی بایرن را به قهرمانی رساندند. شش بازیکن بایرن
بایرن را به قهرمانی رساندند. شش بازیکن بایرن نیز بخشی از تیم آلمان غربی بودند که در فینال جام جهانی همان سال مقابل هلند پیروز شدند. در فصل بعد، انگیزه تیم در سطح ملی تمام شد، اما با مربیگری دتمار کرامر، آنها همچنان موفق شدند امتیازات بزرگی را کسب کنند. در سال ۱۹۷۵ لیدز یونایتد در فینال جام قهرمانان در پاریس شکست خورد، زمانی که فرانتس راث و گرد مولر با گل‌های دیرهنگام خود دفاع از جام را تضمین کردند. بایرن پس از آن رکورد جدیدی را نیز ثبت کرد: تنها قهرمان جام قهرمانان تا به امروز با رکورد منفی در لیگ ملی در
قهرمانان تا به امروز با رکورد منفی در لیگ ملی در همان فصل. در عرض ۱۲ ماه، در گلاسکو، سنت اتین با یک گل دیگر توسط راث شکست خورد و بایرن سومین تیمی شد که در سه سال پیاپی جام را به دست آورد. فینال جام بین قاره‌ای در دسامبر ۱۹۷۶ پایان دوران طلایی این تیم بود. بایرن بار دیگر پیروز شد. در یک المپیاستادیون سرد، باشگاه برزیلی کروزیرو طعمه گل‌های یوپ کاپلمان و گرد مولر شد. یک تلاش دفاعی فوق‌العاده با ۱۱۷٬۰۰۰ هوادار باعث شد تا کروزیرو در زمین خود با تساوی ۰–۰ به پایان برسد. طی چند سال آینده، بکن‌باوئر و مولر به
پایان برسد. طی چند سال آینده، بکن‌باوئر و مولر به ایالات متحده رفتند و دوران حرفه‌ای سپ مایر با یک سانحه رانندگی به پایان رسید – پس از اینکه او به مدت ۱۳ فصل در یازدهم ابتدایی تیم حضور داشت. سپس یک رکورد جهانی بایرن به یک آغاز جدید نیاز داشت. موفقیت مجدد در دهه ۱۹۸۰. عدم موفقیت باعث شد پرزیدنت نودکر در آستانه قرارداد با ماکس مرکل به عنوان مربی جدید باشد – تیم به اتفاق آرا علیه او رای داد. این نوع انقلاب بدیع باعث شد که بایرن بر اخبار تلویزیونی در فرهنگی تسلط پیدا کند که در آن ورزش یک ضمیمه نامنظم برای آنها
پیدا کند که در آن ورزش یک ضمیمه نامنظم برای آنها بود. استعفای رئیس مستبد نودکر، که مسلماً پدر باشگاه مدرن بایرن است، باز هم برترین خبر بود، حتی در اخبار پرطرفدار "تاگزاشاو" در عصری بدون تلویزیون تجاری. پال سرنای مجارستانی، که دستیار جایگزین کرامر، دیولا لورانت بود، سرمربی شد. او در دوران تصدی خود، با معرفی دفاع فضایی، سبک بایرن را متحول کرد، و سپس در مونیخ از آن به عنوان "پال سیستم" یاد شد. زمانی که پل برایتنر از طریق براونشوایگ از سال‌های حضورش در رئال مادرید بازگشت، با کارل هاینز رومنیگه همکاری کرد. "FC
بازگشت، با کارل هاینز رومنیگه همکاری کرد. "FC Breitnigge" که با اسطوره دروازه‌بان بلژیکی ژان ماری پفاف، کلاوس اوگنتالر و مهاجم دیتر هوئنس (برادر اولی) تقویت شده بود، موفقیت را به مونیخ بازگرداند. دو قهرمانی و یک جام از این دوران حاصل شد. رویاهای آنها برای یک جام اروپایی دیگر در فینال روتردام مقابل استون ویلا خنثی شد، زمانی که برای لحظه‌ای کوتاه مردی به نام پیتر ویته از گمنامی بیرون آمد و گل تعیین‌کننده را برای تیم بیرمنگام به ثمر رساند. این همچنین اولین فینال رسمی بود که بایرن در تاریخ خود پس از ۱۲ بازی
رسمی بود که بایرن در تاریخ خود پس از ۱۲ بازی فینال بدون شکست شکست خورده بود. دوران سرنای زمانی به پایان رسید که موفقیت دیگر مطمئن به نظر نمی‌رسید و عجیب و غریب بودن او وجهه باشگاه با حامیان اصلی آنها را به خطر انداخت. اودو لاتک برای دومین دوره در ایسار منصوب شد و علیرغم مشکلات مالی اولیه، ناامید نشد. به گفته ویلی اتو هافمن، رئیس، بایرن برای به خدمت گرفتن سورن لربی بازیکن دانمارکی از آژاکس به جای برایتنر بازنشسته، «آخرین پول» را متعهد شده بود. قهرمانی جام حذفی در فینال ۱۹۸۴ برابر مونشن گلادباخ در ضربات
حذفی در فینال ۱۹۸۴ برابر مونشن گلادباخ در ضربات پنالتی به دست آمد که اولین بار در تاریخ این رقابت‌ها بود. لوتار ماتئوس جوان که چند هفته پیش از انتقالش به مونیخ با مبلغ ۱٫۲ میلیون یورو خبر داده شد، اولین پنالتی تیم قدیمی خود را از دست داد. پس از انتقال رومنیگه به اینترناسیونال با مبلغی بیش از ۵ میلیون یورو که در آن زمان رکورد جهانی بود، وضعیت مالی باشگاه بازسازی شد، اما تیم اکنون فوق ستاره‌های خود را از دست داده بود. با این وجود، تیم اصلاح‌شده یک جام دیگر، به عنوان بخشی از یک دوبل، و پنج قهرمانی در شش سال،
عنوان بخشی از یک دوبل، و پنج قهرمانی در شش سال، از جمله دومین هت‌تریک، کسب کرد، که منجر به کسب عنوان دهم شد و به باشگاه اجازه داد تا در نهایت ۱ را پشت سر بگذارد. باشگاه نورنبرگ به عنوان رکورددار اما وقتی در فینال جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۷ در وین، پورتو با دو گل رباح ماجر و ژواری در ۱۳ دقیقه آخر با ضربه سر دقیقه ۲۵ لودویگ کوگل در دقیقه ۲۵ در وین، ۲–۱ پیروز شد، نسل دیگری شد که از افتخارات قاره‌ای محروم شد. تا بازی برای بایرن بسته شود. اودو لاتک تصمیم گرفت پس از آن بازنشسته شود و بایرن که مشتاق پر کردن خزانه خود
بازنشسته شود و بایرن که مشتاق پر کردن خزانه خود بود، تعداد زیادی از بازیکنان را رها کرد. مربی جدید یوپ هاینکس که قبلاً در پست پیشین خود در مونشن گلادباخ جانشین لاتک بود، با یک فصل بدون عنوان آغاز کرد و پس از آن ماتئوس و آندریاس برمه به اینترناسیونال رفتند و از آنجا مبلغ سخاوتمندانه‌ای دریافت کردند. همچنین پی‌فاف و سه بازیکن دیگر ترک کردند. از آنجایی که اولاف تون و استفان رویتر برجسته‌ترین بازیکنان تازه‌وارد بودند، امیدها زیاد نبود، اما در چند سال آینده دو قهرمانی دیگر به دست آمد. بازنشستگی اوگنتالر و فروش
دیگر به دست آمد. بازنشستگی اوگنتالر و فروش یورگن کوهلر و استفان رویتر به یوونتوس به شدت تیم را تحلیل برد. دو فصل بدون هیچ جامی دنبال شد و به قیمت کار هاینکس تمام شد. سورن لربی دوباره به عنوان سرمربی به باشگاه ملحق شد، متأسفانه دوران تصدی او فاجعه مطلق بود زیرا خریدهای ضعیف و تاکتیک‌های ناکارآمد باعث شد بایرن در زمان اخراج لربی در اوایل سال ۱۹۹۲ با سقوط غیرقابل تصوری روبرو شود. بدتر کردن اوضاع، بی ۱۹۰۳ کپنهاگ بایرن را به راحتی با نتیجه ۶–۲ / ۰–۱ از جام یوفا بیرون کرد. اریش ریبک به عنوان مربی با فرانتس بکن
بیرون کرد. اریش ریبک به عنوان مربی با فرانتس بکن باوئر به عنوان مدیر ورزش کار کرد و موفق شد باشگاه را به سمت امن هدایت کند. باشگاه علاقه‌ای به تکرار فاجعه ۹۲–۱۹۹۱ نداشت و در فصل بعد بایرن معادل ۱۲ میلیون یورو برای بازیکنان جدید—توماس هلمر (۴ میلیون یورو)، کاپیتان برزیل جورجینیو (۲٫۸ میلیون یورو) و لوتار ماتئوس هزینه کرد. (۲ میلیون یورو) در صدر فهرستی قرار گرفت که مهمت شول را نیز شامل می‌شد. آرامش اعصاب رئیس صرفه جو، دکتر فریتز شرر، استاد اقتصاد دانشگاه مونیخ، فروش استفان افنبرگ و برایان لادروپ به مبلغ ۸٫۵
فروش استفان افنبرگ و برایان لادروپ به مبلغ ۸٫۵ میلیون یورو به فیورنتینا بود. تیم بازسازی شده به کسب عنوان نزدیک بود، اما از دست رفت. تاکتیک‌های ریبک، که بیش از حد منفی به نظر می‌رسید، مقصر این موضوع بود، و زمانی که فصل بعد به نظر می‌رسید متفاوت پیش نمی‌رود، بکن‌باوئر ریبک را اخراج کرد و خودش کنترل تیم را در دست گرفت. یک جهش فوری در فرم باعث شد که بایرن قهرمان آن سال شود. وضعیت «قیصر فرانتس» به عنوان یک اسطوره باشگاه تقویت شد و چند سال بعد با استخدام جیووانی تراپاتونی به عنوان اولین مربی ایتالیایی در
تراپاتونی به عنوان اولین مربی ایتالیایی در بوندسلیگا، رئیس شد. تراپاتونی مورد احترام کارشناسان آلمانی قرار گرفت، اما مشکلات (که ظاهراً ناشی از درک ضعیف تراپاتونی از آلمانی بود) باعث شد تیم در آشفتگی قرار بگیرد. پس از کسب مقام ششمی، تراپاتونی به ایتالیا بازگشت، پس از آن اتو رهاگل به عنوان سرمربی منصوب شد با این امید که بتواند موفقیتی را که با وردربرمن کسب کرده بود به تیمی برساند که در آن زمان اغلب به عنوان «اف‌سی هالیوود» شناخته می‌شد. از آنجایی که این تیم به جای اینکه در زمین، تأثیر بیشتری بر صفحات اجتماعی
جای اینکه در زمین، تأثیر بیشتری بر صفحات اجتماعی روزنامه‌ها داشت، دوره مدیریت «شاه اتو» به دلیل اختلاف نظر با هیئت مدیره کوتاه شد و بکن باوئر باشگاه را به پیروزی در فینال جام یوفا در سال ۱۹۹۶ هدایت کرد. بوردو. زین الدین زیدان، کریستوف دوگاری، بیکسنت لیزارازو و ویتشگه ۲–۰ و حتی ۳–۱ خارج از خانه شکست خوردند. یورگن کلینزمن رکوردشکنی ۱۵ گل را در رقابت‌های اروپایی بایرن به ثمر رساند که این تیم را پس از حذف تیم‌هایی مانند بنفیکا، ناتینگهام فارست و بارسلونا به اولین جام قاره‌ای خود در ۲۰ سال گذشته رساند. در خارج
جام قاره‌ای خود در ۲۰ سال گذشته رساند. در خارج از فصل، جیوانی تراپاتونی به عنوان مربی به تیم بازگشت، حالا با درک روان آلمانی، و به اعتماد مجدد با قهرمانی فوری، به دنبال نایب قهرمانی لیگ و قهرمانی در جام حذفی در فصل بعد، پاداش داد. او یک بار دیگر به ایتالیا بازگشت. آغاز هزاره جدید. شش سال آینده برای بایرن با موفقیت عظیمی همراه خواهد بود. این زمانی بود که اوتمار هیتزفلد جانشین اودو لاتک به عنوان موفق‌ترین مربی آلمانی شد، حتی جایی برای خود در بین بهترین مربیان اروپایی تمام دوران پیدا کرد. در اولین فصل حضورش
اروپایی تمام دوران پیدا کرد. در اولین فصل حضورش در سال ۱۹۹۹، بایرن عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورد، اما غیرقابل انکار، فینال فراموش نشدنی لیگ قهرمانان اروپا در بارسلونا بود. بایرن زودهنگام پس از یک ضربه ایستگاهی ماریو باسلر پیش افتاد و بیشتر بازی را کنترل کرد، اما منچستریونایتد در وقت‌های تلف شده بازی را به طرز شگفت‌انگیزی تغییر داد. در عرض ۹۰ ثانیه، تدی شرینگهام و اوله گونار سولسشر یک عملکرد عالی از بایرن را به اشک‌های بدون مهار ساموئل کافور و شرکت تبدیل کردند. بایرن دو هفته بعد در فینال جام حذفی مقابل
کردند. بایرن دو هفته بعد در فینال جام حذفی مقابل وردربرمن در ضربات پنالتی شکست خورد. برای لوتار ماتئوس، این دومین باری بود که در فینال جام حذفی یک پنالتی تعیین‌کننده را از دست داد. در فصل بعد، بایرن با پیروزی ۳–۰ در فینال جام حذفی انتقام خود را از برمن گرفت و بدین ترتیب بایرن به سومین دبل خود دست یافت. در اروپا، مبارزات تیمی که اکنون تحت سلطه دروازه‌بان الیور کان، موتور خط میانی استفان افنبرگ و مهاجم جووان البر بود در تقابل نیمه نهایی با برنده بعدی رئال مادرید (۰–۲, ۲–۱) به پایان رسید. در سال ۲۰۰۱، پس از
(۰–۲, ۲–۱) به پایان رسید. در سال ۲۰۰۱، پس از ۲۵ سال غیبت، سرانجام جام باشگاه‌های اروپا به مونیخ بازگشت. بایرن در مرحله یک چهارم نهایی با دو برد (۱–۰، ۲–۱) از منچستریونایتد قهرمان سال ۱۹۹۹ انتقام گرفت. نیمه نهایی دوباره شاهد یک مسابقه انتقامی بود، این بار رئال مادرید حریف بود: بایرن در هر دو بازی مقابل کاستیلیان پیروز شد (۱–۰، ۲–۱). در فینال میلان، والنسیا از اسپانیا مانند سال گذشته در جایگاه دوم قرار گرفت. در یک مسابقه به یاد ماندنی همه اهداف با ضربات نقطه به دست آمد. در نهایت، بایرن در ضربات پنالتی با
به دست آمد. در نهایت، بایرن در ضربات پنالتی با شایستگی پیروز شد (۱–۱؛ ۵–۴ در ضربات پنالتی). ستون فقرات این تیم اولیور کان بود که ۳ پنالتی زد و قدرت روحی و روانی او نیز برای قهرمانی چند روز پیش از آن کشور بسیار مهم بود. در پایان دلخراش بوندسلیگا، بایرن با گل پاتریک اندرسون مدافع سوئدی مقابل هامبورگر در آخرین ثانیه فصل، از شالکه ۰۴ جلو افتاد و به باشگاه برای سومین قهرمانی پیاپی اطمینان داد. برای نایب قهرمان شالکه، چهار و نیم دقیقه جشن قهرمانی آنها زودرس بود. در فصل بعد، این تیم نه توانست رکورد چهارمین
بود. در فصل بعد، این تیم نه توانست رکورد چهارمین قهرمانی پیاپی بوندسلیگا و نه جام را کسب کند. در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا، برنده نهایی رئال مادرید در مجموع ۳–۲ (۲–۱، ۰–۲) پیروز شد. پیروزی در جام بین قاره‌ای در توکیو مقابل بوکاجونیورز با گل سامی کوفور در وقت اضافه بود. افتخار ملی در فصل ۰۳–۲۰۰۲ زمانی که بایرن با فتح بوندسلیگا با دومین فاصله بزرگ تاریخ نسبت به نایب قهرمانی و پیروزی پیاپی ۳–۱ بر ۱ به چهارمین دبل خود رسید، بازگشت. کایزرسلاترن در فینال جام حذفی با این حال، تمام فصل تحت الشعاع