payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهه مانند خشکسالی داست بول در دهه ۱۹۳۰، به عنوان کلان‌خشکسالی توصیف نمی‌شوند، حتی اگر این خشکسالی‌ها طولانی مدت باشند. در ادبیات عمومی، گاهی خشکسالی‌های چند ساله یا حتی یک ساله به‌ دلیل شدت آن، خسارت اقتصادی واردشده یا معیارهای دیگر با عنوان کلان‌خشکسالی توصیف می‌شوند، اما این استثنا محسوب شده و قاعده نیست. تأثیرات. کلان‌خشکسالی‌ها از لحاظ تاریخی منجر به مهاجرت انبوه انسان‌ها از سرزمین‌های تحت تأثیر خشکسالی شده که این وضعیت نیز باعث کاهش قابل توجه جمعیت نسبت به مراحل پیش از خشکسالی شده‌است. گمان می‌رود
نسبت به مراحل پیش از خشکسالی شده‌است. گمان می‌رود کلان‌خشکسالی‌ها نقش اصلی در فروپاشی اجتماعی چندین تمدن پیش از انقلاب صنعتی داشته‌اند؛ مانند تمدن مردمان باستانی پوئبلو در جنوب غربی آمریکای شمالی، امپراتوری خمر در کامبوج، تمدن مایا در آمریکای میانی، تمدن تیاهواناکو در بولیوی و دودمان یوآن در چین. منطقه ساحل صحرا در آفریقا، به‌طور ویژه در طول تاریخ دچار کلان‌خشکسالی‌های متعدد شده‌است که آخرین مورد آن از حدود ۱۴۰۰ تا ۱۷۵۰ میلادی به طول انجامیده‌است. آمریکای شمالی نیز حداقل چهار کلان‌خشکسالی را طی دوران
شمالی نیز حداقل چهار کلان‌خشکسالی را طی دوران گرمایشی قرون وسطی تجربه کرده‌است.
برونو مادریگال (به انگلیسی: Bruno Madrigal) یک شخصیت خیالی است که در شصتمین فیلم انیمیشن استودیوی والت دیزنی، "انکانتو (2021)" ظاهر می شود که با صدای جان لگویزمائو است. او دایی طرد شده میرابل است که توانایی دیدن آینده را دارد؛ او موضوع آهنگ ما درباره برونو صحبت نمی‌کنیم است. توسعه. برونو در اصل جوان‌تر بود، تقریباً هم سن میرابل، و به گفته بایرون هاوارد، کارگردان، به‌عنوان «عموی چاق‌تر و خنده‌دارتر» به تصویر کشیده می‌شد. نام تولد او اسکار بود، اما تیم خلاق به دلیل تعداد اسکار مادریگال‌های واقعی در کلمبیا،
به دلیل تعداد اسکار مادریگال‌های واقعی در کلمبیا، گزینه‌های دیگری را بررسی کردند. لین مانوئل میراندا، ترانه‌سرا، برونو را از فهرستی از نام‌های بالقوه، از جمله آرلو، آندره، آنکو، مارکو و ایمو انتخاب کرد، زیرا این جمله جذاب «ما درباره برونو صحبت نمی‌کنیم نه نه نه» در آهنگ "انکانتو ""ما درباره برونو صحبت نمی‌کنیم ". رنگ سبز زمردی به دلیل تجارت زمرد در کلمبیا و خواص عرفانی آن مانند استفاده از زمرد برای پیش بینی آینده به عنوان رنگ اصلی انتخاب شد؛ کومبایا به عنوان منبعی در طراحی برونو استفاده شد. یک ایده برای
منبعی در طراحی برونو استفاده شد. یک ایده برای لباس برونو این بود که او فرشی را که در خانه پیدا کرده بود بپوشد. به گفته هنرمند توسعه بصری مگ پارک، نسخه نهایی لباس او "قرار است لباس تشریفاتی قدیمی باشد که او زمانی که برای مردمی که به دیدنش می‌آمدند چشم‌اندازی از آینده می‌پوشید". شخصیت. برونو یکی از اعضای مجموعه ای از سه قلوهایی است که پدرو و آبوئلا مادریگال به دنیا آورده اند و تنها فرزند پسر از این سه است. به جز خواهرزاده 15 ساله اش میرابل، همه اعضای خانواده در پنجمین سالگرد تولدشان یک هدیه جادویی دریافت می
در پنجمین سالگرد تولدشان یک هدیه جادویی دریافت می کنند؛ هدیه برونو توانایی پیش بینی آینده است. پس از اینکه میرابل نمی تواند هدیه ای دریافت کند، از برونو (که در آن زمان 40 سال دارد) خواسته می شود که یک چشم انداز برای کشف دلیل ایجاد کند و او را می بیند که در مقابل کاسیتا شکسته، خانه آنها ایستاده است. برونو با علم به اینکه این دید میرابل را با بقیه اعضای خانواده و ساکنان شهر که برای کمک به جادو در زندگی روزمره خود متکی هستند در تضاد قرار می دهد، برونو صفحه شیشه ای را می شکند و مخفی می شود و خود را در درون
شیشه ای را می شکند و مخفی می شود و خود را در درون دیوارهای خانه پنهان می کند، تا او همچنان بتواند نزدیک خانواده باشد. ده سال بعد، زمانی که انیمیشن اتفاق می افتد، میرابل نگران است که جادو در حال شکستن باشد و سایر اعضای خانواده را زیر سوال می برد و متوجه می شود که برونو ممکن است چیزی بداند. در آهنگ " ما درباره برونو صحبت نمی کنیماعضای خانواده مادریگال و شهر به میرابل می‌گویند که برونو بیشتر اتفاقات منفی را پیش‌بینی می‌کرد و او را به خاطر بدبختی‌های خود سرزنش می‌کردند. میرابل بعدا برونو را در دیوارهای خانه
می‌کردند. میرابل بعدا برونو را در دیوارهای خانه پیدا می‌کند و او توضیح می‌دهد که این دید خاص تغییر خواهد کرد. که معنی آن این بود که او ممکن است خانواده را نابود کند یا مشکلات آن را برطرف کند. به اصرار میرابل، او چشم اندازی جدید را به ذهنش خطور می کند که به او نشان می دهد برای نجات خانواده باید چه کاری انجام دهد. کازیتا در نهایت فرو می ریزد و میرابل فرار می کند. اما آمدن مادربزرگش آلما و برونو او را تشویق می کند.آلما و برونو آشتی می کنند و برونو به خانواده بازمی گردد و به آنها و مردم شهر کمک می کند تا
بازمی گردد و به آنها و مردم شهر کمک می کند تا کاسیتا را بازسازی کنند. پذیرایی. بینندگان این نظریه را مطرح کرده اند که برونو ممکن است عصبی باشد یا دارای یک بیماری روانی باشد. پرنسس ویکس "مری سو" نوشت که برونو نشان دهنده یک الگوی رایج در خانواده ها است، الگوی "بیگانه های افسرده که خانواده خود را دوست دارند، اما احساس می کنند حضور آنها بیشتر از اینکه مفید باشد آسیب می رساند". درمانگر کادشا آدلکان، که با سی‌ان‌ان مصاحبه کرد، نحوه هویت افراد را با برونو به اشتراک گذاشت: "ما اعضای خانواده داریم که همچنین عصبی
گذاشت: "ما اعضای خانواده داریم که همچنین عصبی هستند یا مشکلات سلامت روانی دارند، و چون متفاوت هستند، از آنها دوری می‌شوند یا از آنها دوری می‌شوند. صحبت نشده است."
دانشگاه ویلیام پن یک دانشگاه خصوصی در اسکالوسا، آیووا است. این دانشگاه توسط اعضای انجمن مذهبی دوستان (کوئیکرها) در سال ۱۸۷۳ به عنوان کالج پن تأسیس شد. در سال ۱۹۳۳، نام آن به کالج ویلیام پن و در نهایت در سال ۲۰۰۰ به دانشگاه ویلیام پن تغییر یافت. در سال ۱۹۹۵ «کالج برای بزرگسالان شاغل» ویلیام پن تأسیس شد که دانش آموزان بزرگسال را در یک برنامه عصرانه ثبت نام می‌کند. ویلیام پن توسط کمیسیون آموزش عالی و عضو انجمن مرکزی شمال تأیید شده‌است. تاریخ. کالج پن در ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۳ افتتاح شد. نام کالج از کالج پن به کالج
۱۸۷۳ افتتاح شد. نام کالج از کالج پن به کالج ویلیام پن در سال ۱۹۳۳ تغییر کرد و بحثی را در مورد اینکه آیا این مؤسسه به عنوان یک مؤسسه آموزشی متوقف شده بود یا نه، به وجود آمد. این موضوع یک بار و برای همیشه توسط دادگاه عالی آیووا حل و فصل شد و حکم داد که کالج پن به عنوان یک مؤسسه آموزشی متوقف نشده‌است. در سال ۲۰۰۰، نام دوباره از کالج ویلیام پن به دانشگاه ویلیام پن تغییر یافت. در سال ۱۹۱۶، آتش‌سوزی محوطه اصلی دانشگاه را ویران کرد و رابرت ویلیامز، مدیر بازرگانی پن و هری اوکلی، دانشجوی سال اول، هنگامی که زنگ چهار
و هری اوکلی، دانشجوی سال اول، هنگامی که زنگ چهار تنی کالج به ساختمان اصلی برخورد کرد کشته شدند.
احتشام الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره چهارم بعنوان نماینده شوشتر در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
پونام بجوا بازیگر و مدل هندی است که در فیلمهای مالایالم، تامیل، تالیوود و کانارایی نقش آفرینی نموده است. اولین بازیگریش را در تالیوود با فیلم، اولین فیلم (هندی: Modati Cinema) در سال ۲۰۰۵ آغاز نمود، که بعد نقش آفرینی وی در فیلمهای تالیوود همانند فیلم رئیس (۲۰۰۶) به چشم آمد. اولین نقش آفرینی وی در سینمای تامیل در فیلم خروس (۲۰۰۸) بود. او با کارگردان سینما، سونیل ردی ازدواج نمود. دوران ابتدایی زندگی و تحصیلات. فردی پنجابی زاده، از والدینی به نامهای عمارجیت سینگ بجوا، افسر نیروی دریایی و جیالاکشمی بجوا در
سینگ بجوا، افسر نیروی دریایی و جیالاکشمی بجوا در بمبئی زاده شد. خواهری کوچکتر از خود به نام دیپیکتا بجوا دارد. دوران حرفه بازیگری. وی آغاز بازیگریش را در تالیوود با فیلم، اولین فیلم، در سال ۲۰۰۵ شروع نمود، در ادامه در چند فیلم تالیوود، از جمله فیلم رئیس در نقش مقابل ناگرجونا و فیلم دویدن به کارگردانی باسکار، ظاهر شد. وی شروع بازیگریش در تامیل را با فیلم خروس از نوع فیلم ماسالا به کارگردانی هاری آغاز نمود و در پی آن در فیلمهای رشادت و جشن، مراسم شروع می‌شود، هم چنین دو فیلم خائن و قلعه برادر کوچکتر که با
هم چنین دو فیلم خائن و قلعه برادر کوچکتر که با جیوا هم بازی گردید، بازیگری را ادامه داد. او در فیلم محله چینی‌ها، یک فیلم مالایالم بازی نمود.
سرکای توتونجو (به ترکی استانبولی،Serkay Tütüncü)(زاده ۷ فوریه ۱۹۹۱) یک هنرپیشه اهل کشور ترکیه است. زندگی و شغل. سرکای توتونجو در ۷ فوریه ۱۹۹۱ در، ازمیر به دنیا آمد. خانواده او آلبانیایی تبار هستند. پدرش فوتبالیست بود. سرکای توتونچو فارغ التحصیل دانشگاه اژه است و در جوانی در تیم های ازمیر اسپور، بالچواسپور، پلیس ازمیر و آلاکاتی اسپور فوتبال بازی می کرد. او در سال ۲۰۱۶ در بازمانده۲۰۱۶ درتی وی۸ شرکت کرد و به عنوان نایب قهرمان مسابقات به پایان رسید. بعد از آن بازیگری را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸ اولین حضور
از آن بازیگری را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸ اولین حضور تلویزیونی خود را با سریال گناهکار انسانیت انجام داد. بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰، او در سریال کمدی عاشقانه عشق مرفه کانال دی در نقش ولکان بازی کرد. او همچنین قبل از انتخاب نقش اصلی در معصومیت، نقش مکمل در سریال آقای اشتباه از کانال فاکس ترکیه داشت. در فوریه ۲۰۲۲، او در سریال رویاها و زندگی ها که از پلتفرم دیجیتال beIN CONNECT ترکیه پخش می شود، به عنوان آل آس ظاهر شد.
جدن فیلوژن-بیدایس (؛ زادهٔ )بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که برای تیم فوتبال استون ویلا بازی می کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال انگلستان و زیر ۲۰ سال انگلستان بازی کرده‌است.
وابستگی به خودرو مفهومی است که در آن برخی از طرح‌بندی‌های شهری باعث می‌شوند خودروها نسبت به شکل‌های جایگزین حمل‌ونقل مانند دوچرخه، حمل‌ونقل عمومی و پیاده‌روی ترجیح داده شوند. بررسی کلی. در بسیاری از شهرهای مدرن (خصوصاً در ایالات متحده)، استفاده از خودروها برای جابجایی آسان‌تر از دیگر انواع حمل و نقل و گاهی ضروری و تنها روش رفت آمد هستند. وقتی صحبت از استفاده از خودرو به میان می‌آید، یک اثر مارپیچی وجود دارد که ازدحام ترافیک باعث ایجاد «تقاضا» برای جاده‌های بیشتر و بزرگ‌تر و حذف «موانع» برای جریان ترافیک
بیشتر و بزرگ‌تر و حذف «موانع» برای جریان ترافیک می‌شود. به عنوان مثال، عابران پیاده، گذرگاه‌های علامت دار، چراغ‌های راهنمایی، دوچرخه سواران، و اشکال مختلف حمل و نقل عمومی در خیابان، مانند تراموا نمونه ای از این «موانع» هستند. این اقدامات حذفی باعث می‌شود استفاده از خودرو لذت بخش تر و سودمندتر از سایر روش‌های حمل و نقل باشد، بنابراین حجم ترافیک بیشتری ایجاد می‌شود. علاوه بر این، طراحی شهری شهرها با نیازهای خودروها از نظر حرکت و فضا سازگار می‌شود. ساختمان‌ها با پارکینگ جایگزین می‌شوند. خیابان‌های خرید در
با پارکینگ جایگزین می‌شوند. خیابان‌های خرید در فضای باز جای خود را به مراکز خرید سرپوشیده داده‌اند. بانک‌ها و فروشگاه‌های فست‌فود با نسخه‌های ماشین رو جایگزین شده‌اند که برای عابران پیاده مناسب نیستند. مراکز شهر با ترکیبی از عملکردهای تجاری، خرده‌فروشی و سرگرمی با پارک‌های تجاری تک‌کارکردی، قرفه‌های خرده‌فروشی و مجتمع‌های تفریحی «مولتی پلکس» جایگزین می‌شوند که هر کدام با پارکینگ‌های بزرگ احاطه شده‌اند. این نوع محیط‌ها برای دسترسی به خودروها نیاز دارند، بنابراین ترافیک بیشتری را در فضای جاده بزرگ‌تر شده
ترافیک بیشتری را در فضای جاده بزرگ‌تر شده برای خودروها را شاهد هستیم. این منجر به ازدحام می‌شود و چرخه بالا ادامه می‌یابد. جاده‌ها بزرگ‌تر می‌شوند و زمین‌های بیشتری را مصرف می‌کنند که قبلاً برای مسکن، تولید و سایر اهداف مفید اجتماعی و اقتصادی استفاده می‌شد. حمل و نقل عمومی کمتر قابل استفاده می‌شود و از نظر اجتماعی انگ می‌شود و در نهایت به شکل اقلیتی از نوع حمل و نقل تبدیل می‌شود. انتخاب‌ها و آزادی‌های مردم برای زندگی کاربردی بدون استفاده از خودرو بسیار کاهش می‌یابد. چنین شهرهایی وابسته به خودرو هستند.
کاهش می‌یابد. چنین شهرهایی وابسته به خودرو هستند. وابستگی به خودرو در درجه اول به عنوان یک موضوع پایداری زیست‌محیطی به دلیل مصرف منابع تجدیدناپذیر و تولید گازهای گلخانه ای مسئول گرمایش جهانی دیده می‌شود. همچنین این یک مشکل در پایداری اجتماعی و فرهنگی است. خودروهای خصوصی مانند جوامع و شهرک‌های دیوار کشیده شده و نگهبان و دردار، جدایی فیزیکی بین افراد ایجاد می‌کنند و فرصت‌های برخوردهای اجتماعی بدون ساختار را کاهش می‌دهند که جنبه مهمی از تشکیل و نگهداری سرمایه اجتماعی در محیط‌های شهری است. عوارض جانبی منفی
اجتماعی در محیط‌های شهری است. عوارض جانبی منفی خودروها. بر اساس کتاب راهنمای برآورد هزینه‌های خارجی در بخش حمل و نقل که توسط دانشگاه فناوری دلفت تهیه شده و مرجع اصلی اتحادیه اروپا برای ارزیابی اثرات خارجی خودروها است، هزینه‌های خارجی اصلی رانندگی خودرو عبارتند از:
دشمن مردم یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۷۸ به کارگردانی جورج شفر بر اساس اقتباسی از آرتور میلر در سال ۱۹۵۰ از نمایشنامه هنریک ایبسن در سال ۱۸۸۲ است. در این فیلم استیو مک‌کوئین در نقش دانشمند توماس استاکمن، چارلز دارنینگ در نقش برادرش پیتر و بیبی آندرشون در نقش همسرش کاترین بازی می‌کنند. داستان. یک دانشمند وقتی متوجه می‌شود چشمه آبگرم یک شهر آلوده شده‌است، در مقابل همه ساکنان شهر قرار می‌گیرد و… تولید. فیلمبرداری در ۳۰ اوت ۱۹۷۷ پس از یک تمرین سه هفته ای آغاز شد. بودجه این فیلم در ابتدا ۲٫۵ میلیون دلار
آغاز شد. بودجه این فیلم در ابتدا ۲٫۵ میلیون دلار بود اما به ۳ میلیون دلار رسید. مک کوئین خود را وارد فیلم کرد و تا آنجا پیش رفت که گریم خود را بر اساس عکس‌های صحنه سوئد در سال ۱۹۰۲ از نمایشنامه قرار داد، شخصاً بر ساخت دکورها نظارت داشت و به سخنان اوج طولانی نمایشنامه پایبند بود، هر چند که خلاف آن بود. سبک کم حرفی که علامت تجاری او بود.
محمدرضا اردبیلی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های دهم ، یازدهم، دوازدهم، سیزدهم بعنوان نماینده اردبیل در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ابوعمرو عبد الرحمن بن عمرو عوزاعی () (۷۰۷–۷۷۴) اسلام‌شناس، سنت گرا و نماینده اصلی و همنام مکتب فقهی اوزائی بود. اوزائی توسط قبیله اش «عوزه» (الأوزاع) که بخشی از بنی حمدان است، نامیده می‌شد. زندگی‌نامه. او احتمالاً در سال ۷۰۷ در بعلبک (در لبنان امروزی) به دنیا آمد، اگرچه الذهبی زندگی‌نامه‌نویس و مورخ گزارش می‌دهد که العوزعی اصالتاً اهل سند بود. آثار بسیار کمی از اوزی باقی مانده‌است، اما سبک فقه اسلامی او ("اصول الفقه") در کتاب "الرد علی سیرالاوزای ابویوسف"، به ویژه تکیه او بر «سنت زنده» محفوظ مانده‌است. عمل
ویژه تکیه او بر «سنت زنده» محفوظ مانده‌است. عمل بی وقفه مسلمانان که از نسل‌های گذشته به دست آمده‌است. برای اوزای، این سنت واقعی محمد بود. مکتب اوزای در سوریه، مغرب و اندلس شکوفا شد، اما در نهایت بر آن غلبه کرد و مکتب شریعت اسلامی مالکی در قرن نهم جایگزین آن شد. او در سال ۷۷۴ درگذشت و در نزدیکی بیروت لبنان به خاک سپرده شد، جایی که آرامگاه او هنوز هم مورد بازدید قرار دارد. بازدیدها. او از نظر کلامی به عنوان جفاگر قدریان و همچنین یکی از شاهدان تاریخی اصلی آنها شناخته می‌شد. او مدعی شد که قدریان صرفاً عقاید
شناخته می‌شد. او مدعی شد که قدریان صرفاً عقاید بدعت آمیز را از مسیحیان به خود اختصاص داده‌اند. اوزائی با مؤسس آنها معبد آشنا شده بود. اوزای با تمام مکاتب "فقهی" دیگر در این عقیده که مرتدان از اسلام نباید اعدام شوند، اختلاف داشت، مگر اینکه ارتداد آنها بخشی از «توطئه تصرف دولت»، یعنی خیانت باشد. ابن ابی حاتم رازی (متوفی ۹۳۸ (ق ۳۲۷)) در مقدمه اثر خود "الجرح و التعدیل"، مجموعه ای از ده نامه منسوب به اوزاعی را حفظ کرده‌است. الاوزاعی در این نامه‌ها به یک سری از مقامات بلندپایه خطاب می‌کند تا از افراد و گروه‌ها
مقامات بلندپایه خطاب می‌کند تا از افراد و گروه‌ها دفاع کند. از جمله، او عباسیان را تشویق کرد که مسلمانانی را که در ارزروم به اسارت بیزانسی‌ها درآورده بودند، باج بدهند و دستمزد سربازان سوری را که مسئول حفاظت از سواحل شام بودند، افزایش دهند.
خانواده مادریگال (انگلیسی: The Family Madrigal) آهنگی از انیمیشن موزیکال دیزنی افسون (۲۰۲۱) است که به عنوان بخشی از موسیقی متن فیلم در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۱ توسط والت دیزنی رکوردز منتشر شد. این آهنگ توسط خواننده و ترانه سرای آمریکایی لین-منوئل میرندا نوشته شده است و تقریباً به طور کامل توسط بازیگر آمریکایی استفانی بیاتریز خوانده شده است . "خانواده مادریگال" شماره آغازین "انکانتو (افسون)" است و به ترتیب توسط شخصیت های اصلی فیلم میرابل و آبوئلا مادریگال اجرا می شود. میرابل خانواده چند نسلی کلمبیایی خود و قدرت های
میرابل خانواده چند نسلی کلمبیایی خود و قدرت های جادویی آنها را با این آهنگ به مخاطبان معرفی می کند که با آهنگ رپ اوترو توصیف شده است. منتقدان موسیقی از سازهای عامیانه و طبیعت شاداب آن تعریف کردند. از نظر تجاری، در نمودارهای تک آهنگ های بریتانیا، تک آهنگ های ایرلندی و بیلبورد هات ۱۰۰ به رتبه های ۷، ۱۸ و ۲۰ رسید. پس زمینه. «خانواده مادریگال» ترانه‌ای از انیمیشن رایانه‌ای فانتزی دیزنی به نام انکانتو (افسون) است که در سال ۲۰۲۱ "منتشر" شد. این آهنگ آغازین موسیقی متن فیلم است که توسط والت دیزنی رکوردز در 19
متن فیلم است که توسط والت دیزنی رکوردز در 19 نوامبر 2021 منتشر شد. "خانواده مادریگال" توسط موسیقیدان آمریکایی لین-منوئل میرندا نوشته شده است. این آهنگ بیشتر توسط بازیگر آمریکایی استفانی بیاتریز که صداپیشگی شخصیت اصلی فیلم، میرابل مادریگال است، خوانده می شود. اولگا مردیز، که صدای آواز مادربزرگ میرابل، "آبوئلا" مادریگال را فراهم می کند، برای مدت کوتاهی در این آهنگ ظاهر می شود. شعر و آهنگسازی. "خانواده مادریگال" یک آهنگ والناتو است، که توسط سازهای محلی کلمبیایی مانند آکاردئون، کاجا والناتا و گواچاراکا اجرا می
مانند آکاردئون، کاجا والناتا و گواچاراکا اجرا می شود. میرابل این آهنگ را اجرا می کند تا شخصیت های اصلی فیلم - خانواده مادریگال - و "قدرت های" جادویی آنها را به مخاطب معرفی کند. میرندا اظهار داشت که این آهنگ از "بل" الهام گرفته شده است، آهنگ آغازین "دیو و دلبر (فیلم ۱۹۹۱)". ملودی بیت آبوئلا همان آهنگ «دوس اوروگویتاس» است. دریافت انتقادی. "کیتی اتکینسون، نویسنده بیلبورد"، این آهنگ را یک تراک "غیرممکن سرحال" نامید. منتقد اسکرین رانت، جرمی کراب، ملودی جذاب آن را تحسین کرد و گفت که "کار خوبی برای معرفی هر یک از
تحسین کرد و گفت که "کار خوبی برای معرفی هر یک از شخصیت های خانواده و توانایی های آنها انجام می دهد"، در حالی که مارتین وارن از همان وب‌سایت گفت: "این یک آهنگ پر انرژی و سرگرم کننده است که مطمئناً کسی است که خواهد رقصید." درو تیلور از "ده راپ" نوشت: این آهنگ "آنچه را که اساساً نمایش به جذاب ترین شکل ممکن است ارائه می دهد." عملکرد تجاری. «خانواده مادریگال» در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبه ۷، و رتبه ۱۸ در جدول تک‌آهنگ‌های ایرلندی، و ۲۰ در نمودار "100 بیلبورد" داغ ایالات متحده رسیده است.
= نیازمند تغییر مسیر برای بهم نریختن اختلالات داخلی و خارجی ویکی پدیا = __تغییرمسیرثابت__
بیمارستان ملی نظامی سردار محمد داوود خان () که اغلب به عنوان بیمارستان نظامی داوود خان شناخته می‌شود، یک بیمارستان نظامی است که در کابل، افغانستان قرار دارد. این بیمارستان نظامی با ۴۰۰ تخت از بزرگترین مرکز پزشکی نظامی در افغانستان است و قبل از سال ۲۰۲۱ به اعضای ارتش ملی افغانستان و سایر اعضای جامعه مجری قانون افغانستان خدمات درمانی و پزشکی می‌داد که شامل یک بخش آموزشی است. در سال ۱۹۷۳ توسط شوروی تأسیس شد و اکنون به عنوان "جواهرات" صنعت مراقبت‌های بهداشتی افغانستان توصیف می‌شود. تاریخچه. بیمارستان نظامی
افغانستان توصیف می‌شود. تاریخچه. بیمارستان نظامی داوود خان توسط شوروی در سال ۱۹۷۳ ساخته شد. بیمارستان نظامی داود خان امروز با ۴۰۰ تخت، بزرگترین و مجهزترین مرکز پزشکی در افغانستان است. در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۵، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، اشرف غنی از این بیمارستان بازدید کرد. حمله‌ها. ۲۰۱۱. ظهر روز شنبه ۲۱ مه ۲۰۱۱، بمبی قوی در محوطه بیمارستان نظامی داوود خان منفجر شد که بر اثر آن ۶ نفر کشته و ۲۶ نفر مجروح شدند. ۲۰۱۷. در ۸ مارس ۲۰۱۷، بیمارستان نظامی داوود خان توسط گروهی از افراد مسلح مورد حمله قرار گرفت که برخی از
از افراد مسلح مورد حمله قرار گرفت که برخی از آنها لباس سفید بیمارستانی پوشیده بودند. مقامات دولتی تایید کردند که در این حمله چند ساعته دست‌کم ۴۹ نفر کشته و ۶۳ نفر دیگر زخمی شدند. در ۱۳ مارس، تعداد تلفات تایید نشده از ۱۰۰ نفر گذشت. اشرف غنی رئیس‌جمهور افغانستان و عبدالله عبدالله رئیس اجرائیه هر دو در محکومیت این حمله سخنانی داشتند. ۲۰۲۱. در ۲ نوامبر، بیش از دو ماه پس از تسلط مجدد طالبان بر کابل، حداقل ۲۵ نفر در یک انفجار در ورودی اصلی بیمارستان و به دنبالش شلیک گلوله در ساختمان ۴۰۰ تختخوابی کشته و زخمی
شلیک گلوله در ساختمان ۴۰۰ تختخوابی کشته و زخمی شدند. هیچ کس بلافاصله مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت، اما طالبان ادعا کردند که شورشیان دولت اسلامی - استان خراسان این حمله را انجام داده‌اند. مدیریت و سازماندهی. این بیمارستان برای معالجه سربازان مجروح افغان تأسیس شده بود و بودجه آن عمدتاً توسط دولت فدرال ایالات متحده تأمین می‌شد. این بیمارستان به طور کامل توسط پزشکان و پرستاران افغان اداره می‌شد و پزشکان نظامی آمریکایی و سایر پرسنل آمریکایی به عنوان مربی و مشاور کار می‌کردند.
اتحاد برای صلح و عدالت(UFPJ) ائتلافی متشکل بیش از۱۳۰۰ سازمان بین‌المللی و مستقر در ایالات متحده است که با «سیاست دولت برای جنگ دائمی و امپراتوری سازی» مخالف هستند. این سازمان در اکتبر ۲۰۰۲ در جریان تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳ توسط ده‌ها گروه از جمله سازمان ملی زنان، شورای ملی کلیساها، اقدام صلح، کمیته خدمات دوستان آمریکایی، صداهای سیاه برای صلح تأسیس شد. نه به نام ما خانواده‌های یازدهم شهریور برای فرداهای آرام و جانبازان برای صلح. اولین اقدام مشترک آن تظاهرات ضد جنگ در روز جهانی حقوق بشر، ۱۰
مشترک آن تظاهرات ضد جنگ در روز جهانی حقوق بشر، ۱۰ دسامبر ۲۰۰۲ بود. اتحاد برای صلح و عدالت ابتدا توسط تبادل جهانی، حزب سبز ایالات متحده و دیگران آغاز شد که تظاهرات ۲۰ آوریل ۲۰۰۲ علیه تهاجم ایالات متحده به افغانستان را سازماندهی کردند. اتحاد برای صلح و عدالت در درجه اول اعتراضات در مقیاس بزرگ را سازماندهی می‌کند. این گروه کار خود را به هفت کمپین تقسیم می‌کند: عراق، استخدام ضد نظامی، عدالت جهانی، خلع سلاح هسته‌ای، فلسطین-اسرائیل، آزادی‌های مدنی- حقوق مهاجران و سازماندهی مبتنی بر ایمان. آخرین تظاهرات و
و سازماندهی مبتنی بر ایمان. آخرین تظاهرات و راهپیمایی بزرگ اتحاد برای صلح و عدالت در ۲۷ژانویه ۲۰۰۷ در واشینگتن دی سی بود. در میان سخنرانان برجسته چندین چهره مشهور از جمله جین فوندا حضور داشتند. اقدام مهم قبلی اتحاد برای صلح و عدالت از ۲۴ تا ۲۶ سپتامبر۲۰۰۵ در واشینگتن دی سی برای با پایان دادن به جنگ بود. اتحاد برای صلح و عدالت در ۲۴ سپتامبر راهپیمایی، با حمایت مشترک ائتلاف پاسخ، و پس از آن یک جشنواره برگزار شد. اگرچه اعداد دقیق هرگز مشخص نیست، سازمان دهندگان تخمین زدند که صدها هزار نفر در این رویدادها شرکت
تخمین زدند که صدها هزار نفر در این رویدادها شرکت کردند. اتحادیه آزادی‌های مدنی نیویورک می‌گوید ۳۰۰۰۰۰نفر در این راهپیمایی شرکت کردند. در ۲۵ سپتامبر، خدمات بین ادیان و آموزش مردمی برگزار شد. روز پایانی، ۲۶ سپتامبر، به لابی کردن کنگره و اقدام مستقیم غیرخشونت آمیز و نافرمانی مدنی اختصاص داشت. تقریباً ۳۷۰نفر به دلیل مسدود کردن ورودی کاخ سفید و درخواست ملاقات با جورج دبلیو بوش دستگیر شدند. اعتراضات قبلی. برخی از اعتراضات اتحاد برای صلح و عدالت عبارتند از: بیانیه وحدت. بیانیه وحدت طولانی اتحاد برای صلح و عدالت،
وحدت. بیانیه وحدت طولانی اتحاد برای صلح و عدالت، که به عنوان کاری در حال پیشرفت در کنفرانس استراتژی ملی اتحاد برای صلح و عدالت در ژوئن۲۰۰۳ به تصویب رسید و گهگاه به روز رسانی‌های جزئی برای انعکاس رویدادهای جهان دریافت می‌کند. با ابراز مخالفت خود با «جنگ‌های تجاوزکارانه پیشگیرانه ای که توسط دولت بوش به راه انداخته شده» و «محرک برای گسترش کنترل ایالات متحده بر سایر کشورها و سلب حقوق ما در داخل کشور تحت پوشش مبارزه با تروریسم و گسترش دموکراسی آغاز می‌شود.. سپس لفاظی نه به نام ما (که شش ماه قبل تأسیس شد و خود
لفاظی نه به نام ما (که شش ماه قبل تأسیس شد و خود یکی از اعضای اتحاد برای صلح و عدالت است) را تکرار می‌کند و می‌گوید: «ما به استفاده [ایالات متحده] از جنگ و نژادپرستی برای تمرکز قدرت در دستان معدود، درداخل و خارج از کشور، نه می‌گوییم.» در ادامه خواستار «جنبش توده‌ای گسترده برای صلح و عدالت» و به ویژه برای «حل مسالمت‌آمیز اختلافات بین دولت‌ها؛ احترام به حاکمیت ملی، حقوق بین‌الملل، و اعلامیه جهانی حقوق بشر، دفاع و گسترش، آزادی‌های اساسی دموکراتیک برای همه، عدالت اجتماعی و اقتصادی و استفاده از هزینه‌های عمومی
اجتماعی و اقتصادی و استفاده از هزینه‌های عمومی برای رفع نیازهای انسانی و زیست‌محیطی است» اتحاد برای صلح و عدالت صراحتاً خود را یک سازمان تک موضوعی نمی‌داند: «ما اتحاد برای صلح و عدالت را به عنوان یک ائتلاف جنبش‌ساز تصور می‌کنیم که کار گروه‌های موجود را هماهنگ و پشتیبانی می‌کند و پیوندها و همبستگی را در جایی که وجود ندارد ایجاد می‌کند. ما جنگ‌های خارج ازکشور را با حملات درداخل و نظامی‌گری آمریکا به منافع اقتصادی شرکت‌هایی که در خدمت آن است مرتبط خواهیم کرد.» این بیانیه قصد پیروی از این اصول را در داخل خود
این بیانیه قصد پیروی از این اصول را در داخل خود اتحاد برای صلح و عدالت بیان می‌کند: «ما در تمام جنبه‌های کار خود به مشارکت و رهبری حوزه‌هایی که بیشترین تأثیر جنگ را در داخل کشور متحمل می‌شوند، توجه ویژه‌ای خواهیم داشت، مانند رنگین پوستان، جوانان و زنان و کارگران. ما در پرداختن به پویایی قدرت داخلی در جنبش خود فعال خواهیم بود." علاوه بر این، این گروه خود را به عدم خشونت متعهد می‌کند. این بیانیه با انتقاد از رفتار دولت ایالات متحده، بیش از هر چیز، با توجه به توجیه، آماده‌سازی و اجرای حمله به عراق در سال۲۰۰۳
توجیه، آماده‌سازی و اجرای حمله به عراق در سال۲۰۰۳ و اشغال متعاقب آن، از جمله انتقاد از رسانه‌ها و حزب دمکرات به دلیل "امتناع از برای به چالش کشیدن آنها." این استدلال می‌کند که "جنگ علیه عراق لبه اصلی یک حرکت بی امان برای امپراتوری ایالات متحده بود… بهره برداری از تراژدی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱" برای این منظور و برای "تحمیل سیاست‌های جناح راستی تحت پوشش مبارزه با تروریسم. بود" سپس این انتقاد به بسیاری از سیاست خارجی ایالات متحده، سیاست تسلیحات هسته ای، پروفایل‌های نژادی، بازداشت مهاجران، و سایر سوء استفاده‌ها در
نژادی، بازداشت مهاجران، و سایر سوء استفاده‌ها در اجرای قانون داخلی گسترش می‌یابد، و قانون میهن پرستان ایالات متحده و قانون میهن پرستان "حتی ظالمانه تر" را متمایز می‌کند. همچنین به آسیبی که بودجه جنگ و «کاهش مالیات برای ثروتمندان» به برنامه‌های داخلی مانند مدیکید و حتی مزایای جانبازان وارد کرده‌است، حمله می‌کند، سپس می‌گوید: «استخدام‌کننده‌های نظامی به شدت دانشجویان کم‌درآمد، عمدتاً رنگین پوستان را هدف قرار می‌دهند. کسانی که به دلیل محرومیت از دسترسی به مدارس خوب و مشاغل مناسب، جایگزین‌های کمی برای فقر یا
خوب و مشاغل مناسب، جایگزین‌های کمی برای فقر یا حبس به جز پیوستن به ارتش دارند." انتقاد. یکی از منتقدان ادعا کرد که اتحاد برای صلح و عدالت بیش از حد از حزب دموکرات حمایت می‌کند. با این حال، اتحاد برای صلح و عدالت از تظاهرات خارج از کنوانسیون ملی دموکرات در ژوئیه، ۲۰۰۴ حمایت کرده بود، که خواستار "رد قاطع "رهبری" دموکراتیک بود که از جنگ حمایت می‌کرد. در سال۲۰۰۶، اتحاد برای صلح و عدالت و بسیاری از گروه‌های عضو آن، در کمپین رای دهندگان برای صلح شرکت کردند، تعهدی که بیان می‌کند،"من فقط به نامزدهای فدرال که علناً