payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفت و در سال ۱۸۰۱ با درجهٔ ممتازی فارغ‌التحصیل شد؛ در واقع این نخستین افتخار زندگیش بود که آن را با تنها رقیب همکلاسیش سهیم شد. بیدل حتی پیش از اینکه تحصیلاتش را در رشته حقوق به پایان برساند، پیشنهاد کار رسمی دریافت کرد. او به عنوان منشی در خدمت یکی از افسران سابق جنگ استقلال آمریکا و نمایندهٔ کنگره قاره‌ای یعنی جان آرمسترانگ جونیور بود. وی در سال ۱۸۰۴ به خارج از کشور رفت و درست زمانی در پاریس حضور داشت که ناپلئون بناپارت در مسند امپراتور، امپراتوری جدید فرانسه تاجگذاری کرد. پس از آن با حضور در فرایند
فرانسه تاجگذاری کرد. پس از آن با حضور در فرایند حسابرسی معامله خرید لوئیزیانا، نخستین تجربه خود را در امور مالی کسب کرد. وی درمقام منشی شخصی جیمز مونرو، رایزن ایالات متحده آمریکا در دربار سنت جیمز، سفرهای فراوانی به سراسر اروپا داشت. در بریتانیای کبیر، او با اساتید دانشگاه کمبریج در رابطه با مقایسه گویش معاصر یونان و گویش هومری به بحث و تبادل نظر پرداخت؛ این گفتگو مورد توجه مونرو قرار گرفت. در ۱۸۰۷، بیدل به سرزمین آبا و اجدادیش در فیلادلفیا بازگشت. او به وکالت و نوشتن مشغول بود و برای نشریات مختلف مقالاتی
و نوشتن مشغول بود و برای نشریات مختلف مقالاتی در حوزه‌های گوناگون و به ویژه هنرهای زیبا می‌نوشت. بیدل کمک ویراستار نشریه ادبی با نام "پورت-فولیو" شد که از سال ۱۸۰۶ تا ۱۸۲۳ منتشر می‌شد. هنگامی که ویراستار نشریه، جوزف دِنی، در سال ۱۸۱۲ از دنیا رفت، بیدل مسئولیت امور مجله را بر عهده گرفت و در خیابان هفتم، جایی در نزدیکی خیابان اسپروس ساکن شد. درست همان سال، وی به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد. بانک ایالات متحده آمریکا. سال‌های نخست. بیدل پس از اینکه به مجلس سنای ایالات پنسیلوانیا راه یافت، برای راه‌اندازی
سنای ایالات پنسیلوانیا راه یافت، برای راه‌اندازی دوباره بانک اول ایالات متحده آمریکا شروع به اعمال نفوذ کرد. در واقع در آن زمان نخستین نطق مهم او که پیرامون همین موضوع بود، مورد توجه عموم قرار گرفت و تحسین فراوان دادستان کل، جان مارشال وسایر رهبران افکار عمومی را برانگیخت. بانک اول در سال ۱۷۹۱ و در طول دوره ریاست جمهوری جورج واشینگتن تأسیس شد. کنگره در سال ۱۸۱۱ از تصویب دوباره مجوز بیست‌ویک ساله آن امتناع کرد و در نتیجه درهای بانک اول برای همیشه بسته شد. با بروز مشکلات اقتصادی، فشارهای مالی و دشواری‌هایی
بروز مشکلات اقتصادی، فشارهای مالی و دشواری‌هایی که در تأمین مالی دولت فدرال در طول جنگ ۱۸۱۲ وجود داشت، کنگره و رئیس‌جمهور در سال ۱۸۱۶ مجوز بیست‌و یک ساله دیگری به بانک دوم آمریکا اعطا کردند. بانک دوم از بسیاری جهات نسخه سامان یافته و احیا شدهٔ بانک اول محسوب می‌شد. خانواده. چارلز، پدر نیکلاس، به واسطه تعهدش به آرمان استقلال آمریکا و همراهی با بنجامین فرانکلین در شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا، چهره بسیار برجسته‌ای به‌شمار می‌رفت. عمویش، نیکلاس بیدل (۱۷۵۰–۱۷۷۸) که هم‌نام او بود، از قهرمانان نیروی دریایی بود
که هم‌نام او بود، از قهرمانان نیروی دریایی بود که جان خود را در جنگ استقلال آمریکا از دست داد. عموی دیگرش، ادوارد بیدل، از اعضای نخستین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۴ بود. در سال ۱۸۱۱، بیدل با جین مارگارت کریگ (۱۷۹۳–۱۸۵۳) ازدواج کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند؛ چارلز جان بیدل که به خدمت ارتش آمریکا و مجلس نمایندگان این کشور درآمد. ادوراد سی. بیدل (۱۸۱۵–۱۸۷۲) که اواخر دهه ۱۸۳۰ همراه پدرش، نیکلاس، به تجارت بین‌المللی پنبه مشغول بود. نیکلاس برادر کوچکتری به نام توماس بیدل داشت که از کهنه‌سربازان جنگ ۱۸۱۲ بود و به
بیدل داشت که از کهنه‌سربازان جنگ ۱۸۱۲ بود و به سمت نماینده دولت در امور بازنشستگی و ریاست شعبه سنت لوئیس بانک دوم در ایالت میزوری منصوب شد. در اوت ۱۸۳۱، توماس با اسپنسر پتیس که از نمایندگان میزوری بود، دوئل کرد. این دوئل در بلادی آیلند، جایی در میانه رودخانه می‌سی‌سی‌پی ودر نزدیکی سنت لوئیس برگزار شد. از آنجاییکه توماس نزدیک‌بین بود، آنها از فاصله نزدیک و بسیار خطرناک حدود یک و نیم متری به یکدیگر شلیک کردند. پتیس در عرض چند ساعت از دنیا رفت ولی توماس سه روز بعد تسلیم جراحاتش شد. در واقع می‌توان گفت دلیل
بعد تسلیم جراحاتش شد. در واقع می‌توان گفت دلیل اصلی برگزاری این دوئل، انتقاد پتیس از مدیریت نیکلاس در بانک و متعاقبش دفاع توماس از برادرش بود. پس از رد و بدل کردن نامه‌هایی با سردبیر یک روزنامه، بیدل به دیدار پتیس در اتاق هتل محل اقامتش رفت و با او که بیمار بود شدیداً برخورد کرد. پتیس بهبود یافت و سپس توماس را به دوئل دعوت کرد. نباید توماس بیدل را با پسر عموی دومش، توماس بیدل که اهل فیلادلفیا و یکی از دلالان معروف ارز بود، اشتباه گرفت.
پادشاهی عربستان سعودی یک سلطنت مطلقه اسلامی است که در آن اسلام سنی بر اساس قوانین محکم شریعت دین دولتی رسمی است. غیر مسلمانان باید در خلوت به دین خود بپردازند و در معرض تبعیض و تبعید هستند. با این که هیچ قانونی همه شهروندان را ملزم نمی‌کند که مسلمان باشند، خارجی‌های غیرمسلمان که تلاش می‌کنند تابعیت عربستان سعودی را به دست آورند، باید به اسلام روی آورند. فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می‌آیند، طبق قانون مسلمان تلقی می‌شوند و گرویدن از اسلام به دین دیگر ارتداد محسوب می‌شود و مجازات اعدام دارد. توهین به
ارتداد محسوب می‌شود و مجازات اعدام دارد. توهین به اسلام سنی نیز مجازات اعدام دارد، اما مجازات رایج تر برای آن، حبس طولانی است. بر اساس گزارش ۲۰۱۳ وزارت امور خارجه ایالات متحده در مورد آزادی مذهبی بین‌المللی، «هیچ گزارش تایید شده‌ای از اعدام برای ارتداد یا توهین به مقدسات» بین سال‌های ۱۹۱۳ و ۲۰۱۳ وجود نداشته‌است. آزادی دینی عملاً وجود ندارد. دولت آزادی دین را قانوناً به رسمیت نمی‌شناسد و از آن حفاظت نمی‌کند و در عمل این آزادی به شدت محدود شده‌است. به عنوان یک سیاست، دولت حق عبادت خصوصی را برای همه، از جمله
سیاست، دولت حق عبادت خصوصی را برای همه، از جمله غیرمسلمانانی که برای انجام اعمال مذهبی در خانه‌ها جمع می‌شوند، تضمین و از آن حفاظت می‌کند. اما در عمل به این حق احترام گذاشته نمی‌شود و در قانون تعریف نشده‌است. پلیس اسلامی سعودی () که با نام کمیته ترویج فضیلت و پیشگیری از منکر (CPVPV) یا «پلیس مذهبی» نیز شناخته می‌شود، ممنوعیت اعمال عمومی ادیان غیر اسلامی را اجرا می‌کرد، اگرچه اختیارات آن در آوریل ۲۰۱۶ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. شریعت برای همه افراد داخل عربستان سعودی صرف نظر از مذهب اعمال می‌شود. وضعیت
عربستان سعودی صرف نظر از مذهب اعمال می‌شود. وضعیت آزادی مذهبی. عربستان سعودی یک حکومت دینی اسلامی است و دولت قرآن و سنت (سنت) محمدی را قانون اساسی این کشور اعلام کرده‌است. آزادی مذهب غیرقانونی نیست، اما ترویج دین غیرقانونی است. اسلام دین رسمی است. طبق این قانون، فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می‌آیند نیز مسلمان هستند، صرف نظر از کشور یا سنت مذهبی که در آن بزرگ شده‌اند. دولت دین‌ورزی عمومی ادیان دیگر را ممنوع می‌کند، اما عموماً به ادیان غیر اسلامی اجازه می‌دهد تا به‌طور خصوصی دین‌ورزی کنند. منبع اولیه
می‌دهد تا به‌طور خصوصی دین‌ورزی کنند. منبع اولیه قانون در عربستان سعودی مبتنی بر شریعت (حقوق اسلامی) است، به طوری که دادگاه‌های شرعی عمدتاً بر اساس دستورالعملی است که از قرآن و سنت گرفته شده‌است. علاوه بر این، قوانین و عرف سنتی قبیله ای همچنان قابل توجه است. تنها تعطیلات ملی در عربستان سعودی دو عید است، عید فطر در پایان ماه رمضان و عید قربان در پایان مراسم حج و روز ملی عربستان. اعمال متضاد با آن، مانند جشن مولدالنبی (میلاد حضرت محمد) و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است، اگرچه اجرای آن در برخی از جوامع
ممنوع است، اگرچه اجرای آن در برخی از جوامع راحت‌تر از سایر جوامع بود و شیعیان به صورت عمومی در برخی جوامع مجاز به برگزاری مراسم عاشورا بودند. محدودیت آزادی مذهبی. اسلام ورزیدن به‌طور کلی محدود به مکتبی از شاخه سنی اسلام است که توسط محمد بن عبدالوهاب، یک محقق مذهبی عرب قرن هجدهم تفسیر شده‌است. در خارج از عربستان سعودی، این شاخه از اسلام اغلب به عنوان " وهابیت " شناخته می‌شود، اصطلاحی که سعودی‌ها از آن استفاده نمی‌کنند. اعمال خلاف این تعبیر، مانند جشن میلاد محمد و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است.
محمد و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است. انتشار آموزه‌های مسلمانان که مطابق با تفسیر رسمی پذیرفته شده اسلام نباشد ممنوع است. نویسندگان و سایر افرادی که علناً از این تفسیر انتقاد می‌کنند، از جمله کسانی که طرفدار تفسیر سخت‌گیرانه‌تر هستند و کسانی که طرفدار تفسیر معتدل‌تری نسبت به تفسیر دولت هستند، طبق گزارش‌ها زندانی شده‌اند و با اقدامات تلافی‌جویانه دیگری روبرو شده‌اند. وزارت امور اسلامی بر ساخت و نگهداری تقریباً تمام مساجد در کشور نظارت و تأمین مالی می‌کند، اگرچه بیش از ۳۰ درصد از کل مساجد در عربستان
اگرچه بیش از ۳۰ درصد از کل مساجد در عربستان سعودی توسط شخصیت‌های خصوصی ساخته و وقف شده‌است. این وزارت حقوق ائمه و سایر کسانی که در مساجد کار می‌کنند پرداخت می‌کند. یک کمیته دولتی شرایط ائمه را مشخص می‌کند. «پلیس مذهبی» یا "مطوعین" یک نهاد دولتی است و رئیس آن مقام وزارت دارد. این کمیته افراد مسلح و غیرمسلح را به میان مردم می‌فرستد تا اطمینان حاصل کند که شهروندان سعودی و مهاجران مقیم عربستان سعودی حداقل در ملاء عام از آداب اسلامی پیروی می‌کنند. قوانین عربستان سعودی مشروبات الکلی و محصولات گوشت خوک را در این
سعودی مشروبات الکلی و محصولات گوشت خوک را در این کشور ممنوع می‌کند زیرا آنها را خلاف اسلام می‌داند. کسانی که قانون را نقض می‌کنند مجازات‌های سختی دارند. مجازات قاچاق مواد مخدر همیشه اعدام است. بر اساس قوانین عربستان، تبدیل مسلمان به دین دیگر ارتداد محسوب می‌شود که مجازات آن اعدام است. در مارس ۲۰۱۴، وزارت کشور عربستان سعودی با صدور فرمانی سلطنتی که تروریسم را به عنوان «فرستادن به افکار الحادی به هر شکل یا زیر سوال بردن مبانی دین اسلامی که این کشور بر آن استوار است» تعریف می‌کند همه ملحدان را تروریست نامید.
است» تعریف می‌کند همه ملحدان را تروریست نامید. غیر مسلمانان نیز از سوی عربستان سعودی به شدت از ورود به شهر مقدس مکه منع شده‌اند. در بزرگراه‌ها، افسران پلیس مذهبی ممکن است آنها را منحرف کنند یا جریمه کنند. در خود شهر، بررسی جاده‌ها به صورت تصادفی انجام می‌شود. بازدید از مدینه به عنوان غیر مسلمان توسط عربستان سعودی مجاز است. توهین به مقدسات و ارتداد. عربستان سعودی قوانین جنایی ای دارد که تغییر دین یا دست کشیدن از اسلام، که به عنوان ارتداد تعریف شده و مجازات آن اعدام است را برای مسلمانان غیرقانونی می‌کند. به
اعدام است را برای مسلمانان غیرقانونی می‌کند. به همین دلیل، عربستان سعودی به عنوان «جهنم مرتدان» شناخته می‌شود، بسیاری از مسلمانان سابق به دنبال خروج یا فرار از این کشور قبل از کشف بی اعتقادی خود هستند و زندگی دوم خود را با نام مستعار در اینترنت زندگی می‌کنند. در ۳ سپتامبر ۱۹۹۲، صادق عبدالکریم مال الله پس از محکومیت به ارتداد و توهین به مقدسات در ملاء عام در القطیف در استان شرقی عربستان سعودی سر بریده شد. صادق ملاالله، یک مسلمان شیعه اهل عربستان سعودی، در آوریل ۱۹۸۸ دستگیر و به پرتاب سنگ به سمت گشت پلیس
آوریل ۱۹۸۸ دستگیر و به پرتاب سنگ به سمت گشت پلیس متهم شد. بنا بر گزارش‌ها، او در اولین ماه‌های بازداشتش برای مدت‌های طولانی در سلول انفرادی نگهداری می‌شد و قبل از اولین حضورش در برابر قاضی در ژوئیه ۱۹۸۸ شکنجه شد. گزارش شده‌است که قاضی از او خواسته‌است که از شیعه به اسلام سنی وهابی بگرود و گفته می‌شد که در این صورت به او قول محکومیت سبک تری داده‌است. پس از امتناع وی از این کار، او را به زندان المباحیث العمه (اطلاعات عمومی) در ذمام بردند و تا آوریل ۱۹۹۰ در آنجا نگهداری شد. وی سپس به زندان المباحیث الامه در
نگهداری شد. وی سپس به زندان المباحیث الامه در ریاض منتقل شد و تا تاریخ اعدام در آنجا ماند. اعتقاد بر این است که صادق مال لله در تلاش‌ها برای تضمین حقوق اقلیت مسلمان شیعه عربستان سعودی مشارکت داشته‌است.
پیتر رینسفورد بردی (Peter Rainsford Brady) (۴ اوت ۱۸۲۵–۲ مه ۱۹۰۲)، افسر نظامی، نقشه‌بردار و سیاستمدار آمریکایی بود. پس از یک دوره خدمت کوتاه در نیروی دریایی ایالات متحده، به تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس پیوست و در جریان جنگ مکزیک – آمریکا و در امتداد مرزهای غربی خدمت کرد. از تگزاس به سمت غرب نقل مکان نمود و در آنجا ساکن اولیه و یک شخصیت سیاسی شد. پس‌زمینه. بردی در ۴ اوت ۱۸۲۵ در بخش جورج‌تاون واشینگتن DC در خانوادهٔ پیتر و آن (رینسفورد) تولد شد. مادرش از لندن بود. مادرش در ۲۱ سالگی با یک شهروند جورج‌تاون
بود. مادرش در ۲۱ سالگی با یک شهروند جورج‌تاون ازدواج نمود. آن‌ها علاوه بر پیتر دو دختر به‌نام‌های مارگارت آن و مری الن داشتند. پیتر در ۱۲ سالگی در کالج جورج‌تاون آموزش دید. این رویداد نباید توسط سیستم آموزشی امروزی که در آن زمان وجود نداشت، مورد قضاوت قرار گیرد. در آن‌زمان بین آموزش متوسطه و کالج هیچ تفاوتی وجود نداشت. «کالج» در آن‌زمان بیشتر یک مدرسه خصوصی پسرانه بود. کالج در برگیرنده آموزش ابتدائی و متوسطه نیز بود. چپاول دریایی. تلاش‌های مدرن برای بررسی خدمت نیروی دریایی وی به همین‌گونه سر در گم است؛
خدمت نیروی دریایی وی به همین‌گونه سر در گم است؛ به‌ویژه کتاب‌های راهنما و سایت‌های تگزاس رنجر چیزهای متفاوتی ارائه می‌نمایند، این‌که بردی در سال ۱۸۴۴ از آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس مریلند فارغ شده‌است و پس از یک‌سال خدمت از نیروی دریایی استعفا نموده یا این‌که وی به‌عنوان ناوآموز خدمت کرد اما نه در آکادمی. این آکادمی در سال ۱۸۴۵ تأسیس شد. موثق‌ترین گزارش حاکی از این است که وی از سال ۱۸۴۴ تا سال ۱۸۴۶ ناو‍آموز بوده و با فارغ شدن در کلاس اول که برای همیشه از آنجا فارغ شد و به‌منظور جنگیدن در
برای همیشه از آنجا فارغ شد و به‌منظور جنگیدن در جنگ مکزیک – آمریکا با «تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس» که در آن‌زمان بازوی نظامی ایالت جدید تگزاس بود، استعفا داد. یکی هم می‌توان قرار ذیل حدس زد. در ابتدا به‌عنوان دانش‌آموز افسران نیروی دریایی یا ناوآموزان، حرفهٔ خود را به روش عملی‌تر در یک کشتی بادبانی جنگی آغاز نمود. بعد از دورهٔ کارآموزی در دریا، امتحانی را سپری نمودند که در صورت کامیابی در آن امتحان، «پسد میدشیپمن» نامیده می‌شدند، این اصطلاحی بود در آکادمی نیروی دریایی قدیمی بر آن تأکید صورت می‌گرفت.
نیروی دریایی قدیمی بر آن تأکید صورت می‌گرفت. بعد از گذراندن این دوره باید به درجهٔ ستوانی نائل می‌شدند. درجهٔ ناوبان دوم چنان‌چه امروز وجود دارد تا جنگ داخلی زمانیکه استفاده قبلی آن دوباره مروج شد، ایجاد نشده بود. «پسد میدشیپمن» به نفع ناوبان دوم کنار گذاشته شد. در سال ۱۸۳۴ یک مدرسهٔ نیروی دریایی ایجاد شد اما می‌بایست در پناهگاه نیروی دریایی فیلادلفیا واقع میدان دریایی فیلادلفیا که با یک بیمارستان و یک خانهٔ بازنشستگان نیروی دریایی مشترک بود، قرار می‌گرفت. این ساختمان ظریف شباهت زیادی با اولین سالن بنکرافت
ساختمان ظریف شباهت زیادی با اولین سالن بنکرافت داشت. اسم نامناسب پناهگاه نیروی دریایی در عوض نام رسمی آن یعنی مدرسهٔ نیروی دریایی به این مؤسسه آموزشی نصب گردید. یک شرط جدیداً اضافه شده بود که تمامی ناوآموزان باید ۸ ماه در مدرسهٔ نیروی دریایی خدمت نمایند و امتحان خود را در آنجا بگذرانند. قبل از آن اگر ناوآموزان «فعال» باشند به این معنی است که در محیط کشتی هستند. اگر از امتحان با موفقیت عبور می‌کردند، «گذرانده» گفته می‌شدند. در سال ۱۸۴۵ آکادمی جدید در آناپولیس، ناوآموزان و مربیان را از مدرسهٔ فیلادلفیا تحویل
ناوآموزان و مربیان را از مدرسهٔ فیلادلفیا تحویل گرفت. مدت زمانی سپری شده در مدرسهٔ نیروی دریایی و سفر دریایی محاسبه شد؛ بنابراین آکادمی توانست بعد از یک‌سال از تأسیس ناوآموزان را فارغ دهد. یک تعداد (قابل اعتماد یا غیرقابل اعتماد) گزارش می‌دهند که بردی به عنوان ناوآموز در کشتی قدیمی یواس‌اس لکسینگتون و بر کشتی یواس‌اس پلیموث در دریای مدیترانه خدمت کرد، شاید در مورد کشتی لکسینگتون احتمال کمتری وجود دارد زیرا در تمام مدتی که بردی می‌بایست در اکادمی/مدرسهٔ نیروی دریای می‌بود، این کشتی در مدیترانه بود. در مورد
دریای می‌بود، این کشتی در مدیترانه بود. در مورد کشتی پلیموث بعضی شواهدی وجود دارد. کتاب تاریخچهٔ ارتش و نیروی دریایی ۱۸ آوریل ۱۸۴۴ از حرکت کشتی یواس‌اس پلیموث برای پیوستن به گردان‌های دریایی و بعد گشت‌زنی در دریای مدیترانه به‌منظور خدمت برای منافع ایالات متحده و جلوگیری از شروع مجدد دزدی دریایی در امتداد ساحل بربری، گزارش می‌دهد. یکی از جملهٔ ناوآموزان پیتر. پی. بردی بود، پی در این نام یک اشتباه تایپی در عوض آر است. زمانی‌که در سال ۱۸۴۵ آکادمی به کار آغاز نمود، این کار را با فهرستی از ناوآموزان مدرسهٔ
نمود، این کار را با فهرستی از ناوآموزان مدرسهٔ نیروی دریایی و هر ناوآموز فعالی که برای حضور ضروری خود در مدرسه آماده بود، انجام داد. این یک برنامهٔ پنج ساله بود: سال‌های نخست و اخیر در آناپولیس و سه سال وسط در دریا. در ماه ژانویه سال ۱۸۴۶ این آکادمی ۳۶ دانش‌آموز داشت که ظاهراً در سال ۱۸۴۰ در مدرسهٔ نیروی دریایی به درس شروع نموده بودند، ۱۳ دانش‌آموز در سال ۱۸۴۱ و ۷ نفر منصوب شده از سال ۱۸۴۵ و ۳۶ نفر از جملهٔ کلاس سال ۱۸۴۶ بودند. بردی در میان یکی از این‌ها نبود جز این‌که اشتباهاً حذف شده باشد. ناوآموزان از
جز این‌که اشتباهاً حذف شده باشد. ناوآموزان از سال ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به‌طور آشکارا غایب بودند و دلیل آن احتمالاً دور بودن آن‌ها از دریا بود. سایر افسران پرچم‌دار در نیروی دریایی بعدی که فارق التحصیل شناخته شدند، ادعا داشتند که در آن سال‌ها در دریا بودند. دفاتر ثبت نام ناوآموزان آکادمی نگهداری نشده بود یا حد اقل تا بعد از تنظیم مجدد در سال ۱۸۵۰ باقی نماند، ازینرو هیچ راهی برای تأیید حضور و فارغ‌التحصیل شدن افرادی چون بردی که نیروی دریایی را بلافاصله پس از فراغت ترک کرده بود، وجود نداشت. آمار اولیه می‌بایست مجدداً
کرده بود، وجود نداشت. آمار اولیه می‌بایست مجدداً از سایر منابع تأیید می‌شد. این کاملاً مشخص نیست که بردی در آکادمی حضور یافت یا در عوض حضور استعفا داد. اگر در آکادمی حضور یافته باشد، فارغ شدنش معلوم نیست. این مستند است که بردی در کشتی پلیموث حضور داشت. کشتی پلیموث تا ماه اکتبر سال ۱۸۴۶ با گردان‌های دریایی بود و این‌که بردی در این زمان در کلاس ۱۸۴۶ بوده باشد بسیار دیر است، اگر بردی تمام وقت با کشتی پلیموث بوده باشد، سؤال برانگیز است. هرچند درست است که قایق‌های صید نهنگ در یک زمانی برای سال‌ها ناپدید می‌شدند
صید نهنگ در یک زمانی برای سال‌ها ناپدید می‌شدند اما این موضوع برای کشتی‌های که در ایستگاه بودند، صدق نمی‌کند. نقل و انتقالات به کشی‌ها یا از کشتی‌ها مکرراً صورت می‌گرفت. آن‌ها همچنین باید اغلب در بندر بوده باشند، اگر اینگونه بوده باشد، برای ناوآموزان چون بردی چانس یک مرتبه سوار شدن در هر کشتی در گردان دریایی داده شده. بردی می‌توانست به موقع برای کلاس‌های سال ۱۸۴۶ یا حتی سال ۱۸۴۷ دوباره برگردد. اگر بیشتر منابع می‌گویند که بردی فارغ شده‌است، احتمالاً اطلاعات را از خود او که تا عصر عکاسی زنده بود، گرفته‌اند.
را از خود او که تا عصر عکاسی زنده بود، گرفته‌اند. نقشه‌بردار زمین‌های اعطایی دولت فیشر- میلر. پیتر بردی شهروند مؤدب پایتخت کشور که دارای تحصیلات عالی بود و در منطقه مدیترانه سفرهای زیادی کرده بود، در سال ۱۸۴۶ به‌منظور سفر به ایالت بیابابی تگزاس غربی که مملو از بومیان آمریکایی متخاصم بود، نیروی دریایی ایالات متحده و پایتخت را ترک نمود، دیگر هرگز به شرق برنگشت و در اصل هرگز به‌جز تگزاس، آریزونا و نیومکزیک به جای دیگری سفر نکرد. بردی هیچ دلیل شخصی برای رفتن به آنجا نداشت، دوست یا وابستگانش در آنجا نبود و نه
آنجا نداشت، دوست یا وابستگانش در آنجا نبود و نه از مردم و نوع زمین آنجا اطلاع داشت.
«از نو نوشتن ستاره‌ها» () یا «از نو نوشتن سرنوشت» ترانه‌ای با اجرای زک افران و زندایا برای فیلم "بزرگ‌ترین شومن" ساخته سال ۲۰۱۷ است که در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷ توسط آتلانتیک رکوردز در آلبوم "" منتشر شد. نسخه بازسازی شده. ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ این آهنگ توسط جیمز آرتور و آن-ماری بازسازی شد.
یان زوارتِن‌دَیک (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۶ در روتردام – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶) یک تاجر و دیپلمات هلندی بود. او به عنوان مدیر کارخانه‌های فیلیپس در لیتوانی و کنسول موقت دولت هلندی در تبعید، بر اعطای ۲۳۴۵ روادید برای کوراسائو برای نجات یهودیان از هولوکاست در طول جنگ جهانی دوم نظارت داشت. در سال ۱۹۹۷، ید وشم او را به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان مدیر بخش تولید فیلیپس در لیتوانی انتخاب شد. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را در سال ۱۹۴۰ تصرف کرد، برخی از هلندیان یهودی‌تبار
در سال ۱۹۴۰ تصرف کرد، برخی از هلندیان یهودی‌تبار در لیتوانی به یان زوارتن‌دیک نزدیک شدند تا روادید برای هند شرقی هلند بگیرند. با اجازه مافوق یان زوارتن‌دیک، یعنی ال‌پی‌یی دِ دِکِر که سفیر هلند در لتونی بود، او موافقت کرد که به آنها کمک کند. این خبر منتشر شد و یهودیانی که از لهستان تحت اشغال آلمان گریخته بودند نیز از او کمک خواستند. سفیر هلند، دِ دکر، از سوی یک متقاضی یهودی ترغیب شده بود که اظهارنامه ای در مورد روادید این متقاضی بنویسد که در آن بیان می‌کرد که ورود به کوراسائو و مناطق وابسته در هند غربی
که ورود به کوراسائو و مناطق وابسته در هند غربی نیازی به ویزا ندارد، در حالی که بخش مربوط به مجوز فرماندار کوراسائو را که لازم است حذف کرد. در این مورد، زوارتندیک نیز از این روش پیروی کرد و در چند روز، با کمک دستیاران، بیش از ۲۰۰۰ روادید برای یهودیان به کوراسائو صادر کرد. پناهندگان همچنین به سوگیهارا چیئونه، کنسول ژاپن مراجعه کردند، که برخلاف مخالفت دولتش به آنها روادید عبوری از طریق ژاپن داد. این به بسیاری از پناهندگان فرصتی داد تا لیتوانی را از طریق راه‌آهن سراسری سیبری به سمت خاور دور ترک کنند. در سه
سراسری سیبری به سمت خاور دور ترک کنند. در سه هفته پس از ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۰، زوارتن‌دیک ۲۳۴۵ روادید برای ورود به کوراسائو نوشت و برخی از یهودیان از آ» رونوشت‌های بیشتری تهیه کردند. بسیاری از کسانی که ا این طریق به آن‌ها کمک شد او را فقط به عنوان «آقای رادیو فیلیپس» می‌شناختند. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را ضمیمه کرد، دفتر فیلیپس و سفارتخانه‌ها و کنسولگری‌های وی در کاوناس را در ۳ اوت ۱۹۴۰ تعطیل کردند. او به هلند اشغالی بازگشت تا تا زمان بازنشستگی خود در مقر فیلیپس در اَیندهوفن کار کند و در مورد این
در مقر فیلیپس در اَیندهوفن کار کند و در مورد این موضوع صحبتی نکرد. زوارتن‌دیک در سال ۱۹۷۶ در آیندهوون درگذشت.
سنساوودین (، پیش‌تر Festinavir) (INN)، (BMS-986001) یک داروی پژوهشی جدید است که توسط بریستول-مایرز اسکوئیب برای درمان عفونت HIV تولید شده است. در آغاز در دانشگاه ییل توسعه داده شد.
بیژن قادری (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۲۹) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازندهٔ هورن اهل ایران است. او نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران پس از انقلاب اسلامی می‌باشد. زندگی هنری. بیژن قادری در ۲۹ تیر ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. از ‍۱۱ سالگی به هنرستان عالی موسیقی رفت و به یادگیری ساز هورن زیر نظر مرتضی حنانه پرداخت. از شانزده سالگی در کلاس‌های هارمونی ثمین باغچه‌بان و هوشنگ استوار شرکت کرد و در ۱۸ سالگی پس از قبولی در آزمون نوازندگی، به استخدام ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری درآمد. او در کنار فعالیت حرفه‌ای به‌عنوان
سنجری درآمد. او در کنار فعالیت حرفه‌ای به‌عنوان نوازندۀ ارکستر سمفونیک، از نوجوانی به آهنگسازی، نوازندگی پیانو و تنظیم در موسیقی پاپ نیز مشغول بوده است. در دوران پس از انقلاب و با انحلال سازمان ارکستر و مهاجرت بسیاری از نوازندگان، در تابستان سال ۱۳۵۸ قادری به‌عنوان نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران از سوی نوازندگان ارکستر برگزیده شد. وی در جایگاه رهبر ارکستر به مدت دو سال به اجرای موسیقی کلاسیک پرداخت و برخی از آثار مشهور رپرتوار موسیقی کلاسیک از جمله آداجیو سل مینور از آلبینونی، سمفونی شماره ۸ از دورژاک،
سل مینور از آلبینونی، سمفونی شماره ۸ از دورژاک، گزیده‌ای از اپرای "سلحشور روستایی" از ماسکانی، کنسرتو کلارینت و کنسرتو فلوت از موتسارت را به روی صحنه برد. وی همچنین در طول دو سال فعالیت خود در ارکستر سمفونیک، آثار انقلابی آهنگسازان ایرانی از جمله همایون رحیمیان، مجید انتظامی، هوشنگ کامکار، نصیر حیدریان و سید محمد میرزمانی را اجرا کرد. قادری خود نیز به آهنگسازی، تنظیم و اجرای موسیقی مشغول بود و از جمله فعالیت‌های او می‌توان به تنظیم ارکسترال ترانهٔ «آرژانتین برای من گریه نکن» اثر اندرو لوید وبر با صدای
برای من گریه نکن» اثر اندرو لوید وبر با صدای فرهاد، سرود هنر (هر دو با اجرای ارکستر سمفونیک تهران) و سرود برپا خیز به آهنگسازی سرخیو اورتگا برای گروه کر چهارصدایی اشاره کرد. از سال ۱۳۶۰ قادری در شهر لس آنجلس زندگی می‌کند. وی برادرزادۀ ایرج قادری، تهیه‌کننده و کارگردان ایرانی است.
ترویج بین‌المللی سلفی گری و وهابیت در اسلام سنی مورد علاقه پادشاهی عربستان سعودی و سایر پادشاهی‌های خلیج فارس که از اواسط دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شروع شده، به جایی رسیده که ژیل کپل، دانشمند علوم سیاسی فرانسوی، آن را «جایگاه برتر قدرت در بیان جهانی اسلام» تعریف می‌کند. تا دهه ۱۹۹۰ که عربستان سعودی (و شورای همکاری خلیج فارس) از اخوان المسلمین جدا شد، تفاسیر نه تنها شامل اسلام "سلفیه" عربستان سعودی، بلکه اسلام اسلام‌گرا / احیاگر، و «ترکیبی» از این دو تفسیر را شامل می‌شد. نیروی محرکه ترویج این تفاسیر در جهان اسلام
می‌شد. نیروی محرکه ترویج این تفاسیر در جهان اسلام «بزرگترین کارزار پروپاگاندای جهانی بود که تا به حال شکل گرفته‌است» (به گفته آلکس الکسیف، دانشمند علوم سیاسی)، «که تلاش‌های تبلیغاتی شوروی در اوج جنگ سرد در برابر آن کوچک جلوه می‌کرد» (به گفته روزنامه‌نگار دیوید ای. کپلن) و از طریق صادرات نفت که پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ افزایش یافت تأمین بودجه می‌شد. یک تخمین این است که در دوره سلطنت ملک فهد (۱۹۸۲ تا ۲۰۰۵)، بیش از ۷۵ میلیارد دلار برای گسترش اسلام وهابی هزینه شد. این پول برای تأسیس ۲۰۰ دانشکده اسلامی، ۲۱۰ مرکز
این پول برای تأسیس ۲۰۰ دانشکده اسلامی، ۲۱۰ مرکز اسلامی، ۱۵۰۰ مسجد و ۲۰۰۰ مدرسه برای کودکان مسلمان در کشورهای مسلمان و غیرمسلمان استفاده شد. این مدارس از نظر دیدگاه «بنیادگرا» بودند و شبکه‌ای را «از سودان تا شمال پاکستان» تشکیل دادند. شاه فقید همچنین مرکزی انتشاراتی را در مدینه راه اندازی کرد که تا سال ۲۰۰۰، ۱۳۸ میلیون نسخه از قرآن (متن مرکزی دینی اسلام) را در سراسر جهان توزیع کرد. همراه با میلیون‌ها قرآنی که به صورت رایگان توزیع شد، متون اعتقاد پیروی تفاسیر سلفی ارائه شد. در دهه ۱۹۸۰، حدود ۷۰ سفارت عربستان
سلفی ارائه شد. در دهه ۱۹۸۰، حدود ۷۰ سفارت عربستان سعودی در سرتاسر جهان به وابستگان مذهبی مجهز شدند که وظیفه آنها ساخت مساجد جدید در کشورهایشان و متقاعد کردن مساجد موجود برای تبلیغ دعوت "سلفیه" بود. دولت عربستان تعدادی از سازمان‌های بین‌المللی را برای گسترش اسلام بنیادگرا از جمله اتحادیه جهانی مسلمانان، مجمع جهانی جوانان مسلمان، سازمان بین‌المللی امداد اسلامی و موسسات خیریه سلطنتی را تأمین مالی می‌کند. حمایت از "دعوت" (به معنای واقعی کلمه «دعوت کردن» به اسلام) - تبلیغ یا تبلیغ اسلام - برای حاکمان سعودی از
- تبلیغ یا تبلیغ اسلام - برای حاکمان سعودی از «الزامات دینی» خوانده شده‌است که نمی‌توان آن را «بدون از دست دادن مشروعیت داخلی» خود به عنوان حامیان و ترویج کنندگان اسلام رها کرد. علاوه بر تفسیر سلفی از اسلام، سایر تفاسیر سختگیرانه و محافظه کارانه از اسلام سنی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با کمک وجوه عربستان سعودی و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس کمک می‌شود، تفاسیر سازمان‌های اسلام‌گرا مانند اخوان المسلمین و جماعت اسلامی است. در حالی که اتحادهای آنها همیشه دائمی نبوده، گفته می‌شود که سلفی گری و اشکالی از