payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط میرزا ممد قاسم‌اف در آن استخدام شده‌است. یکی دیگر از دلایل متهم‌شدن قدربیووا، درخواست‌هایی است که بیلقیس هاشم‌زاده به میرجعفر باقرف در ۲۵ فوریه و ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۷ نوشته‌است. او در این اسناد اشاره کرد که قدربیووا با احمد جواد و حسین جاوید نویسندگان ملی‌گرا که در آن زمان در بازداشت بودند و همچنین با تامارا سالیکوا، سنوبر ایوبوا، خاور کارایوا و خدیجه حسینوا ارتباط داشت. در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۳۸، دستوری به شمارهٔ L-956 برای دستگیری گلاره قدربیووا صادر شد. او در ۲۶ ژوئیه هنگام شرکت در مراسم تشییع جنازهٔ مادرش در
ژوئیه هنگام شرکت در مراسم تشییع جنازهٔ مادرش در روستای باسقل، در شهرستان اسماعیللی دستگیر شد. در ۲۷ ژوئیه، حکم بازداشت او صادر شد، در حالی که او قبلاً دستگیر شده بود. در نوامبر ۱۹۳۸، بیلقیس هاشم‌زاده به عنوان شاهد در مورد پروندهٔ مربوط به قدربیووا مورد بازجویی قرار گرفت. او در شهادت خود اطلاعات دقیقی در مورد فرد محکوم ارائه کرد. او اشاره کرد که کریم گازیف، برادر گلاره، به دلیل فعالیت‌های انقلابی خود به عنوان یکی از اعضای فعال حزب مساوات زندانی و تبعید شده‌است. علاوه بر این، او تأکید کرد که کتاب «"تاریخ یک
علاوه بر این، او تأکید کرد که کتاب «"تاریخ یک قصر"» که به سردبیری قدربیووا منتشر شد، با روحیهٔ ایدئولوژی مساوات نوشته شده‌است. در سال ۱۹۳۸، قدربیووا چهار بار - در ۱۵ اوت، ۳۱ اکتبر، ۱۵ نوامبر و ۲۱ نوامبر - بازجویی شد و در همهٔ این بازجویی‌ها تمام اتهامات علیه خود را رد کرد. در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۳۹، پروتکلی در مورد پایان یافتن تحقیقات در مورد پروندهٔ مربوط به گلاره قدربیووا تهیه شد. او طبق مواد ۷۲ و ۷۳ قانون جزایی جمهوری سوسیالیستی آذربایجان متهم شد. اتهامات علیه او توسط شورای مشورتی ویژه زیر نظر کمیسر امور داخلی
توسط شورای مشورتی ویژه زیر نظر کمیسر امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی در فوریهٔ همان سال تأیید شد. در ۹ ژوئن، تصمیمی اتخاذ شد که گلاره قدربیووا برای یک دورهٔ پنج ساله به یک بازداشتگاه فرستاده شود. اواخر زندگی و مرگ. در مورد اواخر زندگی قدربیووا اطلاعاتی در دست نیست. بر اساس برخی منابع، او در سال ۱۹۴۲ طی یک عمل جراحی ناموفق در حالی که در تبعید بود درگذشت. به گفتهٔ تهران شمس‌الدینسکایا، که مدعی است همراه با قدربیووا در یک کمپ بوده‌است، گمان می‌رود که قدربیووا از آپاندیسیت رنج می‌برد و او دو عمل جراحی را پشت سر
آپاندیسیت رنج می‌برد و او دو عمل جراحی را پشت سر گذاشت. به گفتهٔ او، قدربیووا در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۲ در بیمارستان ایستگاه راه‌آهن تومسکایا پس از سومین عمل جراحی در غیاب پزشکان حرفه‌ای، پرستاران و تجهیزات پزشکی مناسب درگذشت. در اکتبر ۱۹۵۰، در گزارشی که به معاون وزیر نوشته‌شد، بیان گردید که زندانی قدربیووا در ماه مه ۱۹۴۲ ناپدید شده و بر اساس تصمیم دادستانی، در تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۹۴۸ باید دوباره زندانی شود. در این گزارش همچنین قید شده که قدربیووا پس از پایان دورهٔ زندانش ناپدید شده‌است و باید جستجو و دوباره زندانی
ناپدید شده‌است و باید جستجو و دوباره زندانی شود. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۵۷، نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی آذربایجان، اسماعیلوف، در مورد پروندهٔ قدربیووا درخواست تجدید نظر داد و خواستار ابطال تصمیم شورای ویژه در سال ۱۹۳۹ به دلیل فقدان شواهد جنایی شد. متعاقباً، در ۱۰ اکتبر، کالج جنایی دادگاه عالی شوروی آذربایجان با این درخواست موافقت کرد و منجر به تبرئهٔ وی شد. زندگی شخصی. گلاره قدربیووا با احمد گلاره قدربیوف ازدواج کرد اما بعداً از هم جدا شدند، اگرچه نام خانوادگی او را حفظ کرد. شوهر دوم او، آصف رحمانوف، مدت طولانی
را حفظ کرد. شوهر دوم او، آصف رحمانوف، مدت طولانی در سرویس‌های امنیتی کار کرد و در دوران سرکوب زندانی شد و در نهایت در ۳ ژانویهٔ ۱۹۳۸ تیرباران شد. برادر قدربیووا، کریم گازیف، به عنوان یکی از اعضای فعال حزب مساوات، تبعید شد. میراث. مدرسه‌ای در روستای باش گوینوک و خیابانی در منطقهٔ نریمانوف در باکو به نام گلاره قدربیووا نامگذاری شده‌اند.
فرزاد کریمی (زاده ۱ فروردین ۱۳۵۵) یک شاعر و منتقد ادبی ایرانی است. او در حوزه ادبیات فعالیت می‌کند و می‌نویسد. حوزه‌های مطالعاتی این منتقد ادبی روایت‌شناسی، نشانه‌شناسی و مطالعات میان‌رشته‌ای فلسفه و ادبیات است. کریمی در کتاب "تحلیل سوژه در ادبیات داستانی پسامدرن ایران" بر آن است تا آن‌جا که مقدور است پژوهشی فارغ از آسیب‌های پیش‌گفته به جامعه ادبی ارائه دهد تا سهمی در افزایش دانش جمعی و ارتقای سطح زیبایی‌شناسی ادبی داشته باشد. فرزاد کریمی در "روایتی تازه بر لوح کهن" شعر نوگرا را بر اساس عنصر روایت می‌داند.
لوح کهن" شعر نوگرا را بر اساس عنصر روایت می‌داند. تحصیلات. فرزاد کریمی دانش‌آموختهٔ مهندسی عمران، کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تربیت مدرس، دکترای زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه شیراز و پسادکتری فلسفه از دانشگاه تهران است. آثار. از فرزاد کریمی هفت مجموعه شعر و دو اثر پژوهشی در حوزه ادبیات منتشر شده‌است که عبارتند از: "اقلیما" به‌صورت کتاب صوتی و متشکل از شعرهایی با درون‌مایهٔ عاشقانه، با صدای صدرالدین شجره ضبط شده‌است. اقليما را بايد بدون هيچ دسته‌بندی نگاه كنيم. درون‌مايه شعرهای كريمی در
دسته‌بندی نگاه كنيم. درون‌مايه شعرهای كريمی در اقليما عاشقانه است. اما با زيركی اشاره‌ای به بزنگاه‌هایي تاريخي با ارجاعات عاشقانه كرده و وقايع را به‌نفع شعر مصادره كرده‌است.
کشتی‌موزه () یا کشتی موزه‌ای و همچنین یادمان کشتی، عبارت از یک کشتی منفصل از خدمت می‌باشد که ممکن است به دلیل قدمت تاریخی، انجام خدمتی برجسته، بازنشستگی یا فرسودگی و همچنین اهداف آموزشی و یادواره، به موزه‌ای برای بازدید عموم تبدیل شده باشد. بیش از صدها کشتی موزه در سرتاسر جهان نگهداری می‌شوند که حدود ۱۷۵ فروند از آنها در انجمن کشتی‌های دریایی تاریخی، سازماندهی شده‌است.
حسین کرمانی (۱۳۰۹ – ۱۴۰۰) نماینده مردم آباده در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود که از سمت خود استعفا داد. زندگی‌نامه. حسین کرمانی در ۱۳۰۹ در داراب به دنیا آمد و در سن ۱۵ سالگی وارد حوزه علمیه داراب و بعد از آن حوزه علمیه شیراز شد. وی در سال ۱۳۲۰ به قم رفت و دوره سطح را در قم گذراند. از استادان او می‌توان به سیدحسین طباطبایی بروجردی و روح‌الله خمینی و سیدمحمدرضا موسوی گلپایگانی اشاره کرد. فعالیتها. کرمانی ابتدا به عنوان نماینده بروجردی و سپس گلپایگانی در قروه حضور داشت و از مخالفان سر سخت بهائیت بود و علیه
حضور داشت و از مخالفان سر سخت بهائیت بود و علیه این آیین و در آنجا فعالیت می‌کرد. وی سپس در سال ۱۳۴۸ در ادامه فعالیتهای تبلیغی خود به دستور گلپایگانی به آباده و سپس لنجان رفت و بعد از آن هم برای مدت ۴ سال در هند اقامت داشت. وی پس از آن برای مدتی در ایران بود و دوباره به هندوستان برگشت و در دوران انقلاب ۱۳۵۷ در هند بود. وی پس از پیروزی انقلاب و در سال ۱۳۵۸ به عنوان نماینده رهبر انقلاب به قروه رفت و سپس به عنوان نماینده روح‌الله خمینی در کردستان منصوب شد. پس از آن در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی
پس از آن در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی شرکت کرده و به عنوان نماینده مردم داراب در مجلس انتخاب شد.اما پس از مدتی از نمایندگی مجلس استعفا داد. او در بهمن ۱۳۶۰ به عنوان نماینده حسینعلی منتظری برای امور تبلیغی رزمندگان منصوب شد. درگذشت. کرمانی در مهر ۱۴۰۰ در قم درگذشت.
محمدتقی مطهری فریمانی (۱۳۰۷ فریمان -) برادر مرتضی مطهری و نماینده اولین دوره مجلس شورای اسلامی از فریمان بود. محمدتقی مطهری ۱۳۰۷ در فریمان به دنیا آمد. او برادر کوچکتر مرتضی مطهری بود. محمد تقی در سال ۱۳۲۱ توسط برادرش مرتضی به حوزه علمیه قم برده شد و در آنجا زیر نظر برادر دروس حوزوی را شروع کرد. او در سال ۱۳۳۱وارد دانشکده الهیات شده و در رشته منقول ادامه تحصیل می‌دهد. محمدتقی مطهری در اولین دوره انتخابات مجلس از منطقه فریمان وارد مجلس می شود اما پس از چندی استعفا داده و دیگر در مجلس حضور نمی یابد.
جین مارگارت آرمیتاژ استاد کارآزمایی‌های بالینی و اپیدمیولوژی در واحد خدمات کارآزمایی بالینی در دانشگاه آکسفورد است. او روی اپیدمیولوژی بیماری‌های قلبی عروقی کار می‌کند و کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده در مقیاس بزرگ را رهبری کرده‌است. سنین جوانی و تحصیل. آرمیتاژ در سال ۱۹۷۹ مدرک پزشکی خود را دریافت داشت. او در پزشکی ریه، پیراپزشکی و دیابت کار می‌کرد. تحقیق و شغل. آرمیتاژ در سال ۱۹۹۰ به واحد خدمات کارآزمایی بالینی پیوست. او در مدیر آموزش و توسعه شغلی و همچنین رهبری واحد تحقیقات سلامت جمعیت شورای تحقیقات پزشکی
واحد تحقیقات سلامت جمعیت شورای تحقیقات پزشکی خدمت کرده‌است. هرچند وی بیشتر به دلیل کارش در خصوص ایمنی استاتین‌ها شناخته شده‌است. آرمیتاژ در سال ۱۹۹۹ رهبری شورای تحقیقات پزشکی و مطالعه حفاظت از قلب بنیاد قلب بریتانیا را به عهده داشت که شامل ۲۰۰۰۰ مشارکت کننده بود. این تحقیق بزرگ‌ترین مطالعه در مورد استفاده از استاتین‌ها برای پیشگیری از بیماری‌های قلبی-عروقی بوده‌است. وی همچنین سرپرست مطالعه اثربخشی کاهش بیشتر کلسترول و هموسیستئین (SEARCH) و مطالعه محافظت از قلب 2 (HPS2) درمان HDL جهت کاهش بروز حوادث عروقی
قلب 2 (HPS2) درمان HDL جهت کاهش بروز حوادث عروقی (THRIVE) بود. او نشان داد که استاتین‌ها برای بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی نیز بی خطر هستند. آرمیتاژ محقق ارشد مطالعه تأثیر آسپرین ASCEND در بیماری قلبی عروقی روی ۱۵۴۸۰ بیمار مبتلا به دیابت بود. ASCEND بزرگ‌ترین مطالعه‌ای است که تاکنون برای بررسی اینکه آیا آسپرین باید برای پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی در بیماران دیابتی استفاده شود یا خیر انجام شده‌است. این کارآزمایی نشان داد که مصرف آسپرین خطر حوادث قلبی عروقی را تا ۱۲ درصد کاهش می‌دهد، اما خطر خونریزی
عروقی را تا ۱۲ درصد کاهش می‌دهد، اما خطر خونریزی شدید را افزایش می‌دهد. به عنوان مطالعه مکمل ASCEND، آرمیتاژ توسط مؤسسه تحقیقات آلزایمر انگلستان برای مطالعه تأثیر آسپرین و روغن ماهی بر حافظه و تأثیر آن در بیماران مبتلا به دیابت و بیماری آلزایمر حمایت شد. آنها همچنین بررسی کردند که آیا آسپرین خطر ابتلا به زوال عقل و بیماری آلزایمر را تغییر می‌دهد یا خیر. او همچنین بررسی کرد که آیا مکمل‌های روغن ماهی و ویتامین D باعث کاهش بیماری‌های قلبی عروقی در بیماران دیابتی می‌شوند یا خیر، اما دریافتند که هیچ تأثیری
دیابتی می‌شوند یا خیر، اما دریافتند که هیچ تأثیری ندارند. او سردبیر مجله آترواسکلروز است.
خالدیا () منطقه‌ای تاریخی بود که در بلندی‌های کوهستانی واقع در شرق دریای سیاه و شمال شرقی آناتولی (ترکیه امروزی) قرار داشت. این منطقه تا نواحی ساحلی اطراف ترابوزان گسترده شده بود و از شمال به دریای سیاه، از شرق به لازستان، از جنوب به ارزنجان، ارزروم و ارمنستان صغیر و از غرب به پونتوس محدود می‌شد. تنها کلمه باقی‌مانده از زبان خالدی، کاکامار، به ارتباط آن با زبان‌های هندواروپایی اشاره می‌کند. طبق گفته آپولونیوس رودسی، خالدیان از سکاهای ایرانی‌تبار بودند. اولین ساکنان خالدی، یعنی کالیب‌ها، به عنوان آهنگران
ساکنان خالدی، یعنی کالیب‌ها، به عنوان آهنگران ماهر آهن شناخته می‌شدند. استعمار یونان در خالدیا به ساحل محدود بود. امپراتوری روم فقط بر مناطق ساحلی خالدیا تسلط داشت. ژوستینین یکم قبایل داخلی خالدیا را تحت تسلط خود درآورد و آنها را مسیحی کرد. خالدیا سرشار از ذخایر معدنی مانند سرب، نقره و طلا بود. موقعیت راهبردی آن باعث شد تا به عنوان بخشی رسمی از امپراتوری بیزانس تحت عنوان سرزمین خالدیا شناخته شود. در اواخر سده‌های میانه، این منطقه هسته اصلی امپراتوری ترابوزان را تشکیل می‌داد تا اینکه در سال ۱۴۶۱ توسط
را تشکیل می‌داد تا اینکه در سال ۱۴۶۱ توسط امپراتوری عثمانی فتح شد. نام «خالدیا» از مردمی به نام کالیب‌ها گرفته شده‌است که در دوران باستان در این منطقه ساکن بودند. آنتونی برایر منشأ نام [خالدیا] را نه به کلده، آن‌طور که کنستانتینوس هفتم پی گرفته بود، بلکه به زبان اورارتویی نسبت می‌دهد، که گویندگانش خالدی را خدای خورشید می‌دانستند. برایر در زمان نوشتن تحقیق خود خاطرنشان می‌کند که تعدادی از روستاهای منطقه اوف ترابزون هنوز به نام "Halt" شناخته می‌شدند. با این حال، دیگر محققان ارتباط اورارتویی را رد می‌کنند.
حال، دیگر محققان ارتباط اورارتویی را رد می‌کنند. Χάλυψ، نام قبیله در زبان یونانی، به معنای «آهن کارشده، فولاد» است، اصطلاحی که در لاتین به صورت "chalybs" به معنی «فولاد» درآمده است. سیس نام یونانی "Chalybe" را از "Khaly-wa" هیتی به معنی «سرزمین هالیس» مشتق کرده‌است. "Chalybes" بیش از یک مردم یا قبیله قابل شناسایی، یک اصطلاح عمومی یونانی برای "مردم سواحل دریای سیاه که در تجارت آهن فعالیت دارند" بود. جغرافیا. در ابتدا، نام خالدیا به منطقه کوهستانی اطراف گوموش‌خانه، در شمال شرقی آناتولی محدود می‌شد، اما در
در شمال شرقی آناتولی محدود می‌شد، اما در دوره میانی بیزانس، این نام به مناطق ساحلی نیز گسترش یافت و بدین ترتیب کل استان اطراف تراپزوس (طرابزون امروزی) را دربر گرفت. خالدیا که شرقی‌ترین منطقه کوه‌های آناتولی شمالی را تشکیل می‌داد، از شمال به دریای سیاه، از شرق به لازستان (غربی‌ترین بخش پادشاهی ایبری) از جنوب به ارزنجان، ارزروم و آنچه رومیان و بیزانسی‌ها ارمنستان کوچک نامیدند و از غرب به نیمه غربی پونتوس محدود می‌شد. شهرهای اصلی آن دو کلنی باستانی یونانی‌ها، کراسوس (گره‌سون امروزی) و تراپزوس بودند که در
کراسوس (گره‌سون امروزی) و تراپزوس بودند که در دشت‌های ساحلی واقع شده بودند. نواحی کوهستانی داخلی در جنوب، که به نام "Mesochaldia" ("خالدیای میانه") شناخته می‌شود، کمتر سکونت‌پذیر بود و توسط مورخ قرن ششم پروکوپیوس به عنوان "غیرقابل دسترس" توصیف می‌شد؛ اما سرشار از ذخایر معدنی، به ویژه سرب، نقره و طلا بود. معادن این منطقه باعث شدند شهرک اصلی لقب "آرگیروپولیس" ("شهر نقره" گوموش‌خانه امروزی) بگیرد . تنها کلمه باقی‌مانده از زبان خالدی، "کاکامار" (نام خالدی برای دریای سیاه)، به ارتباط آن با زبان‌های هندواروپایی
دریای سیاه)، به ارتباط آن با زبان‌های هندواروپایی اشاره می‌کند. استرابون خالدیان را با مردمان باستانی کالیب هویت می‌دهد و آنها را خشن و جنگجو توصیف می‌کند. اولین ساکنان محلی، یعنی کالیب‌ها، توسط نویسندگان کلاسیک به عنوان یکی از اولین ملل آهنگر آهن شناخته می‌شدند. در واقع، نام یونانی فولاد (یونانی: χάλυβας، خالیباس) است که احتمالاً از آنها گرفته شده‌است. اولین کلنی یونانی، تراپزون بود که توسط بازرگانان یونانی از ملط تأسیس شد و به‌طور سنتی به سال ۷۵۶ قبل از میلاد می‌رسد. استعمار یونان به ساحل محدود می‌شد و
میلاد می‌رسد. استعمار یونان به ساحل محدود می‌شد و در دوره‌های بعدی امپراتوری روم نیز فقط اسمی بر قبایل داخلی باقی ماند. با این حال، مناطق ساحلی به استان‌های روم "پنتوس" تعلق داشتند. فقط در طول حکومت ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵) بود که قبایل جنگجو، "سانویی‌ها" یا "تسانویی‌ها"، تحت تسلط، مسیحی و تحت حکومت مرکزی درآمدند. ژوستینین کل منطقه را در استان نوبنیاد "ارمنستان یکم ماگنا" با ترابوزان به عنوان پایتخت خود (تحت امپراتور موریس (امپراتور روم شرقی)، به "ارمنستان سوم" تغییر نام یافت) شامل شد. تاریخ. در نیمه دوم قرن
تغییر نام یافت) شامل شد. تاریخ. در نیمه دوم قرن هفتم، با تأسیس نظام تمی در تقسیمات کشوری بیزانس، این منطقه (پلوس پولمونیاکوس به همراه بخشی از ارمنستان یکم که به ارزنجان معروف بود) بخشی از تم ارمنستان شد، در ابتدا به عنوان "تورما" (لشکر) خالدیا و بعدها به عنوان یک دوک‌نشین ("دکاتون") یا آرکنت نیموازی خودمختار درآمد. در سال ۸۴۰، و شاید از اوایل سال ۸۲۴، به عنوان یک «تم» مستقل تأسیس شد. جغرافی‌دانان عرب در قرون ۹ و ۱۰ گزارش‌های متفاوتی از این تم ارائه می‌دهند: ابن خردادبه گزارش می‌کند که شش مکان مستحکم داشته،
ابن خردادبه گزارش می‌کند که شش مکان مستحکم داشته، قدامة بنجعفر شمار نیروهای آن را ۴۰۰۰ نفر می‌داند، در حالی که ابن فقیه همدانی می‌نویسد که "استراتیگوس" حاکم ۱۰۰۰۰ نفر (قطعاً بزرگنمایی شده) را فرمان می‌داده و دو تورمارکای تابع داشته. بر اساس اسناد قرن دهم، "استراتیگوس" خالدیا، بیست پوند طلا به عنوان حقوق سالانه دریافت می‌کرده، که نیمی از آن از خزانه دولت و بقیه از عواید مالیات استان خود او - شامل مالیات "کومرکیون" بر مسیرهای تجاری مهم از شرق که همگی در ترابوزان گرد می‌آمدند- تأمین می‌شده‌است. اوایل قرن دهم،
گرد می‌آمدند- تأمین می‌شده‌است. اوایل قرن دهم، بخش جنوبی تم، ناحالت کلتزنه از آن جدا شد و به تم جدیدالتأسیس Mesoپوتامیا اضافه شد. خالدیا تا زمان توسعه قلمرو بیزانس در شرق، در اواخر قرن دهم، همچنان مرز شمال شرقی امپراتوری بیزانس باقی ماند. در طول دوره‌های ۱۰۹۱/۱۰۹۵–۱۰۹۸ و ۱۱۲۶–۱۱۴۰، تم عملاً توسط حکومت بیزانس مجزا شد. در طول دوره اول، تحت فرمانروایی "دوکس" تئودور گابراس، این منطقه توسط دودمان سلجوق از مناطق باقیمانده امپراتوری بیزانس جدا شد، در حالی که در دوره دوم، "دوکس" کنستانتین گابراس علیه امپراتور ژان
دوم، "دوکس" کنستانتین گابراس علیه امپراتور ژان دوم، امپراتور بیزانس شورش کرد. پس از غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴ توسط صلیبیون لاتین، دو دولت جانشین بیزانس تأسیس شدند: امپراتوری نیقیه و امارت اپیروس. یک سوم، امپراتوری ترابوزان، توسط الکسیوس یکم ترابوزان، از خاندان کمنن، فرمانده پادشاهی متحد گرجستان در لشکرکشی گرجستان به خالدیا، چند هفته قبل از غارت قسطنطنیه تأسیس شد. او خود را به‌طور دفاکتو امپراتور یافت و جایگاه خود را در طرابزون تثبیت کرد. در واقع، تا قرن چهاردهم، امپراتوری عملاً به قلمرو تم قدیم خالدیا
چهاردهم، امپراتوری عملاً به قلمرو تم قدیم خالدیا محدود شد. امپراتوری ترابوزان توانست با ترکیبی از موقعیت غیرقابل دسترس خود، یک ارتش کوچک اما توانا و دیپلماسی صحیح مبتنی بر پیوندهای زناشویی، در برابر هرج ومرج‌ها باقی بماند، تا اینکه نهایتاً در سال ۱۴۶۱ به دست امپراتوری عثمانی سقوط کرد. با این وجود، دژهای مجزا در مناطق داخلی به مقاومت ادامه دادند. تنها در سال ۱۴۷۹ بود که این منطقه تسلیم شد و قلعه گولاچا، آخرین دژ باقی مانده مسیحیان در آناتولی، سقوط کرد. پس از آن نیز اقوام قابل‌توجهی از یونانی‌های پونتی در
از آن نیز اقوام قابل‌توجهی از یونانی‌های پونتی در طول دوره عثمانی تا مبادله جمعیت میان یونان و ترکیه سال ۱۹۲۳ در این منطقه باقی ماندند.
جین مارجری وین (زاده ۸ دسامبر ۱۹۴۴ – درگذشته ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹) از اعضای کالج سلطنتی پزشکان یک متخصص اطفال انگلیسی بود. او که یک مرجع در مورد کودک آزاری و معلولیت بود، در دانشگاه لیدز دوره‌هایی را برای آموزش پزشکان اطفال برای شناسایی نشانه‌های سوء رفتار با کودکان برگزار کرد. اوایل زندگی. وین در سال ۱۹۴۴ در لستر در خانواده مارگارت، معلم ارشد و جان وین، مدرس اقتصاد کشاورزی به دنیا آمد. هنگامی که خانواده او به لیدز نقل مکان کردند، او به مدرسه لاونز وود رفت. در سال 1969 با دریافت کارشناسی پزشکی و جراحی به تحصیل در
1969 با دریافت کارشناسی پزشکی و جراحی به تحصیل در دانشکده پزشکی لیدز ادامه داد. حرفه. وین از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ در بیمارستان دانشگاه سنت جیمز در لیدز پست داشت. او در سال ۱۹۷۵ به ناتینگهام نقل مکان کرد تا در رشته اطفال آموزش ببیند. در سال ۱۹۷۶، او کارشناس ارشد تشکیل پرونده در کینگز کالج لندن و بیمارستان رویال الکساندرا برای کودکان بیمار در برایتون شد. سپس در سال ۱۹۷۶ با سیمون کوری، یک متخصص مغز و اعصاب، ازدواج کرد و آنها با هم به لیدز بازگشتند، جایی که وین به عنوان مدرس در بخش کودکان دانشکده پزشکی منصوب شد و
عنوان مدرس در بخش کودکان دانشکده پزشکی منصوب شد و کلینیک کودکان معلول را اداره کرد. او کار خود را با مایکل بوکانان، مدرس ارشد دانشگاه و متخصص در زمینه کودک آزاری آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴ به متخصص مشاور اطفال در بیمارستان عمومی لیدز ارتقا یافت وین و همکارش کریستوفر هابز دوره‌هایی را در لیدز برگزار کردند و به سایر پزشکان اطفال آموزش دادند تا نشانه‌های کودک آزاری را شناسایی کنند. آنها در سال ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ دو مقاله در مورد آزار جنسی در کودکان در "مجله لنست" منتشر کردند و در سال ۱۹۸۸ گروه ویژه حمایت از کودکان را
کردند و در سال ۱۹۸۸ گروه ویژه حمایت از کودکان را تأسیس کردند. وین و هابز تا حدودی در رسوایی کودک آزاری کلیولند در سال ۱۹۸۷ مسئول شناخته شدند، زیرا یکی از متخصصان اطفال درگیر در دوره آموزشی آنها در لیدز شرکت کرده بود، اما الیزابت باتلر-اسلاس، که ریاست این تحقیق را بر عهده داشت، در نهایت حمایت خود را از روش‌های وین و هابز اعلام کرد. آنها دو کتاب درسی "به نام‌های کودک آزاری و غفلت: کتاب راهنمای بالینی" (۱۹۹۹) و "نشانه‌های فیزیکی کودک آزاری: اطلس رنگی" (۲۰۰۱) را تألیف کردند، و فصلی را در "کتاب درسی اطفال
را تألیف کردند، و فصلی را در "کتاب درسی اطفال فورفار و آرنیل" در سال ۲۰۰۳ اضافه کردند وین در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی پزشکان انتخاب شد و سپس به عنوان عضو افتخاری کالج سلطنتی اطفال و بهداشت کودک برگزیده شد. او در سال ۱۹۹۴ دکترای افتخاری از دانشگاه متروپولیتن لیدز دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان معتمد افتخاری انجمن ملی پیشگیری از ظلم به کودکان انتخاب شد. پایان زندگی. وین در سال ۱۹۹۰ به بیماری پارکینسون مبتلا شد. او در سال ۱۹۹۹ از حرفه بالینی بازنشسته شد. وی تا سال ۲۰۰۳ به تدریس ادامه داد تا اینکه
شد. وی تا سال ۲۰۰۳ به تدریس ادامه داد تا اینکه تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت تا آسیب‌های ناشی از مصرف داروها به دریچه‌های قلبش را ترمیم کند. او در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۹ بر اثر مشکلات متعدد بدنی درگذشت.
دیکنی سالیفو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل توگو است که در حال حاضر به صورت قرضی از وردر برمن برای یوونتوس نکست جن بازی می‌کند. دوران باشگاهی. سالیفو که محصول جوانان باشگاه فوتبال آگزبورگ است، در ۵ مه ۲۰۲۲ با امضای قراردادی حرفه ای به باشگاه ورزشی وردر برمن منتقل شد. او در ابتدا به تیم دوم وردربرمن منتقل شد. وی اولین بازی بزرگسالان و حرفه ای خود را با وردر برمن، به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد ۲–۰ در رقابت‌های بوندس‌لیگا مقابل باشگاه فوتبال اشتوتگارت در ۵ فوریه ۲۰۲۳ انجام داد. دوران ملی. سالیفو در آلمان
فوریه ۲۰۲۳ انجام داد. دوران ملی. سالیفو در آلمان متولد شد، اما اصالتاً توگویی است. او در مارس ۲۰۲۲ به عنوان بازیکن فوتبال به تیم ملی فوتبال توگو دعوت شد، اما به دلیل مصدومیت نتوانست اولین بازی خود را انجام دهد. سبک بازی. سالیفو بازیکنی تکنیکی و ورزشی است که می‌تواند به عنوان هافبک دفاعی یا دفاع میانی بازی کند.
فرهنگ تَگار () فرهنگ باستان‌شناختیِ عصر برنز سکایی بود که بین قرن ۸ تا ۱ پیش از میلاد در جنوب سیبری (خاکاسیا، بخش جنوبی سرزمین کراسنویارسک، بخش شرقی استان کمروو) شکوفا شد. این تمدن به نام جزیره‌ای در رود یِنِی‌سِئی مقابلِ مینوسینسک نام‌گذاری شده‌است و یکی از بزرگ‌ترین مراکز ذوب و برنزسازی در اوراسیا باستان بود. تاریخ. فرهنگ تگار جانشین فرهنگ کاراسوک بود. عموماً آن‌ها از نوادگان فرهنگ آندرونوو در نظر گرفته می‌شوند و اغلب به مردمان هندوایرانی نسبت داده می‌شوند. با این حال قبیله تُرک دینلین نیز بخشی از فرهنگ
با این حال قبیله تُرک دینلین نیز بخشی از فرهنگ تگار بوده‌اند. مردم تگار دارای نیای مختلط غربی و شرقی اروپایی (ایرانی‌تبار) بودند اما آمیزش شرق آسیایی آن‌ها در دوره عصر آهن افزایش یافت. دوره تاسین و تأثیرات هون‌ها. از قرن دوم پیش از میلاد، فرهنگ تگار دوران تأثیر هون‌ها را که با ظهور شیونگ‌نو مرتبط است، تجربه می‌کند. فرهنگ تاسین (Tesinsky) فرهنگی در حوضه مینوسینسک از قرن اول پیش از میلاد تا قرن اول میلادی بود. فرهنگ تاسین در پیوندگاه فرهنگ تگار با فرهنگ شیونگ‌نو و ژیان‌بی قرار داشته و تحولات هنری در این دوره
و ژیان‌بی قرار داشته و تحولات هنری در این دوره قابل ردیابی است. پس آن نیز فرهنگ تاشتیک (قرن اول تا چهارم میلادی) ظهور پیدا کرد. پژوهش‌ها. حوضه مینوسینک اولین بار توسط دانیل گوتلیب مسرشمیت در سال ۱۷۲۲ بررسی شد. مسرشمیت و فیلیپ یوهان فون اشترالن‌برگ اولین کسانی بودند که به شباهت‌های میان فرهنگ تگار و سکاهای غربی‌تر اشاره کردند. اولین توصیف‌های باستان‌شناسانه از فرهنگ تگار توسط سرگئی تپلوخوف انجام شد و دوره‌بندی او اساس پژوهش‌های بعدی را تشکیل داد. ویژگی‌ها. مردم تگار در خانه‌های چوبی زندگی می‌کردند که توسط
مردم تگار در خانه‌های چوبی زندگی می‌کردند که توسط تنورها و آتش‌دان‌های بزرگ گلی گرم می‌شد. برخی سکونت‌گاه‌ها توسط استحکامات احاطه می‌شدند. امرارمعاش آن‌ها مبتنی بر دامپروری بود که عمدتاً شامل گله‌های گاو و اسب به همراه بز و گوسفند می‌شد. همچنین شواهدی از کشاورزی و آبیاری در این فرهنگ وجود دارد. مردم تگار هنر جانوری (هنر سکایی) با مضامینی نزدیک به سکاهای جنوب روسیه اروپایی تولید می‌کردند. شاید برجسته‌ترین عنصر این فرهنگ کورگانهای عظیم سلطنتی هستند که دور آن‌ها حصارکشی با پلاک‌های سنگی شده و چهار لوح یادبود
حصارکشی با پلاک‌های سنگی شده و چهار لوح یادبود در چهار گوشه آن نصب شده‌است. در دوران اولیه این فرهنگ تدفین‌های تک‌نفره رایج بوده و در دوران متأخر تدفین‌های جمعی مرسوم‌تر شده‌است. این امر نشان‌دهنده تکامل اجتماعی در جامعه تگار است. مشخصات فیزیکی. مردم تگار موضوع مطالعات متعددی از سوی انسان‌شناسی زیستی بوده‌اند. پژوهشگران خصیصه‌های مردم تگار را قفقازی (سفیدپوست) توصیف کرده‌اند. ژنتیک. سیبری سیبریایی باستان، فرهنگ آندرونوو، فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار و فرهنگ تاشکویک، در سال ۲۰۰۹ در ژورنال ژنتیک انسانی منتشر
تاشکویک، در سال ۲۰۰۹ در ژورنال ژنتیک انسانی منتشر شد. دوازده نفر از افراد فرهنگ تگار از ۸۰۰ قبل از میلاد تا ۱۰۰ بعد از میلاد مورد بررسی قرار گرفتند. استخراج‌های تک‌گروه دی‌ان‌ای میتوکندریایی انسانی از ده نفر، نماینده سه نمونه از هاپلوگروپ T3, یک نمونه از I4, یک نمونه از G2a, یک نمونه از C, یک نمونه از F1b و سه نمونه از H (از جمله یک نمونه از H5) بودند. استخراج‌های تک‌گروه دی‌ان‌ای کروموزوم Y انسانی از شش نفر، همگی متعلق به هاپلوگروپ کروموزوم Y تک گروه R1a تعیین شدند، که تصور می‌شود نشانگر مهاجرت‌های
R1a تعیین شدند، که تصور می‌شود نشانگر مهاجرت‌های هندواروپاییان اولیه مردم نیاهندواروپایی به سمت شرق است. بر اساس تجزیه و تحلیل ۱۰ چندریختی تک‌نوکلئوتید، اکثر افراد تگار با اکثریت تبار اروپایی طبقه‌بندی شدند، به جز یک فرد با تبار مختلط. از نمونه‌هایی که فنوتیپ رنگدانه‌ای را نشان می‌دادند، کمی بیش از نیمی به عنوان دارای رنگ چشم طبقه‌بندی شدند، در حالی که ۴ نفر احتمالاً دارای چشم آبی یا قهوه‌ای بودند. اکثر آنها دارای موهای بلوند یا قهوه‌ای روشن بودند. در سال ۲۰۱۸، مطالعه‌ای در مورد دی‌ان‌ای میتوکندریایی از
۲۰۱۸، مطالعه‌ای در مورد دی‌ان‌ای میتوکندریایی از بقایای فرهنگ تگار در پلاس وان منتشر شد. بقایای مربوط به سال‌های اولیه فرهنگ تگار با بقایای سکاهای هم عصر در سبزدشت پونتی‌خزری ارتباط نزدیکی داشتند. نویسندگان این مطالعه پیشنهاد کردند که منبع این شباهت ژنتیکی، افزایش قابل توجهی در فراوانی شرق آسیایی در جمعیت تگار بوده‌است که در عصر آهن رخ داده‌است. تقریباً ۴۶ درصد از نمونه‌های تگار در عصر آهن دارای هاپلوگروپ مادری آسیای شرقی بودند، با تبارهای D و C که بیش از سه برابر در مقایسه با دوره اولیه تگار فراوانی
از سه برابر در مقایسه با دوره اولیه تگار فراوانی داشتند. بر طبق نتایج اونترلاندر و همکاران، مولفه‌های mtDNA اوراسیای شرقی در کمربند استپ اوراسیای غربی طی دوران آهن اولیه افزایش می‌یابند… کاهش مشاهده‌شده در فاصله ژنتیکی میان جمعیت تگار میانی و سایر جمعیت‌های سکایی-مانند از سیبری جنوبی (شکل ۵؛ جدول S۴)، به باور ما، در درجه اول به دلیل افزایش نقش نسب‌های mtDNA اوراسیای شرقی (تا تقریباً نیمی از استخر ژنی) در استخر ژنی و یک افزایش اساسی در فراوانی مشترک هاپلوگروپ‌های C و D (از ۸٫۷٪ در سری تگار اولیه به ۳۷٫۵٪ در
C و D (از ۸٫۷٪ در سری تگار اولیه به ۳۷٫۵٪ در سری تگار میانی) است." … "ما تفاوت‌هایی را میان ساختار استخر mtDNA میان مراحل زمانی اولیه و میانی جمعیت فرهنگ تگار مشاهده کردیم، این تفاوت‌ها با تغییر نسبت مولفه‌های mtDNA اوراسیای غربی به شرقی نمایان می‌شود. سهم نسب‌های اوراسیای شرقی از حدود یک-سوم (۳۴٫۸٪) در گروه تگار اولیه به تقریباً یک-دوم (۴۵٫۸٪) در گروه تگار میانی افزایش یافت. یک پژوهش ژنتیکی که در ماه می ۲۰۱۸ در نیچر منتشر شد، بقایای هشت فرد منسوب به فرهنگ تگار را مورد بررسی قرار داد. هر سه نمونه Y-DNA