payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارسال کرد، زیرا در نظر داشت که دولت ونزوئلا از توصیه‌های مندرج در گزارش ارزش‌ها تبعیت نکرده‌است. دولت ونزوئلا هیچ پاسخی به گزارش شایستگی ارائه نکرد. کمیسیون تمام حقایق گزارش شایستگی را به دیوان ارائه کرد. دولت به‌طور نسبی مسئولیت را پذیرفت و صریحاً اعلام کرد که اعتراف آن شامل مسئولیت ناشی از تخلفات مرتکب شده توسط یک فرد نمی‌شود. اعمال وحشیانه و ظالمانه خشونت فیزیکی، کلامی، روانی و جنسی که لیندا لوایزا لوپز سوتو متحمل شد، بر حقوق او، آزادی شخصی، حیثیت، خودمختاری، و زندگی خصوصی و همچنین زندگی خانوادگیش تأثیر
و زندگی خصوصی و همچنین زندگی خانوادگیش تأثیر گذاشت. آثار. دو دهه (۲۰ سال) پس از اینکه لیندا خود را از زندانی شدن از دست ضارب در سال ۲۰۰۱ رها کرد، که او را با زخم‌های فیزیکی، روانی و عاطفی برجای گذاشت، تصمیم گرفت که به همراه لوئیزا کیسلینگر کتابی بنویسد، که در آن او چگونگی رخ دادن وقایع را بازگو می‌کند و چگونه دولت ونزوئلا با ممانعت از دسترسی او به عدالت، قانون را نقض کرده‌است.
سارا بارتلت چرچول (به ؛ زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۹۷۰) استاد ادبیات آمریکا و علوم انسانی در دانشکده مطالعات پیشرفته، دانشگاه لندن، بریتانیا است. تخصص او در ادبیات آمریکا و تاریخ فرهنگی در سدهٔ بیستم و بیست و یکم، به ویژه دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ است. او در تلویزیون و رادیوی بریتانیا حضور یافته‌است و داوری برای جوایز بوکر، ساموئل جانسون، ادبیات داستانی زنان و دیوید کوهن بوده‌است. او مدیر جشنوارهٔ انسان بودن و پدیدآورندهٔ سه کتاب "زندگی بسیار مریلین مونرو"، "مردم بی‌اهمیت: قتل، ضرب‌وشتم و خلق گتسبی بزرگ" و "اینک آمریکا: نخست
ضرب‌وشتم و خلق گتسبی بزرگ" و "اینک آمریکا: نخست تاریخ آمریکا و رؤیای آمریکایی" است. در آوریل ۲۰۲۱، او برای مدتی طولانی برای جایزه جرج اورول فهرست شده بود. اوایل زندگی. چرچول در وینتکا نزدیک شیکاگو، ایلینوی بزرگ شد. او مدرک بی‌ای خود در ادبیات انگلیسی را از کالج واسر و مدارک کارشناسی ارشد و پی‌اچ‌دی در ادبیات انگلیسی و آمریکایی را از دانشگاه پرینستون دریافت کرد. حرفه. چرچول از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۵ در دانشگاه ایست آنگلیا سخنرانی می‌کرد، زمانی که او استاد ادبیات آمریکا و علوم انسانی و مدیر جشنوارهٔ انسان بودن در
و علوم انسانی و مدیر جشنوارهٔ انسان بودن در دانشکده مطالعات پیشرفته دانشگاه لندن شد. او برای "نقد کتاب نیویورک"، "نقد کتاب نیویورک تایمز"، "ضمیمهٔ ادبی تایمز"، "اسپکتیتور"، "نیو استیتسمن"، "گاردین"، آبزرور، "فایننشال تایمز"، "پراسپکت"، "تایمز"، "ساندی تایمز"، "دیلی تلگراف"، "ایندیپندنت"، "ایندیپندنت یکشنبه" و همچنین روزنامه‌های جهانی از جمله: "زوددویچه تسایتونگ"، "بلاتر"، "تایمز هند"، "هندوستان تایمز" و خیلی مجلات دیگر نوشته‌است. از کتاب‌های وی می‌توان به "زندگی بسیار مریلین مونرو" (۲۰۰۴)؛ و "مردم
به "زندگی بسیار مریلین مونرو" (۲۰۰۴)؛ و "مردم بی‌اهمیت: قتل، ضرب‌وشتم و خلق گتسبی بزرگ" (۲۰۱۳) دربارهٔ اف. اسکات فیتزجرالد اشاره کرد. از حضور وی در تلویزیون می‌توان به "نیوزنایت"، "وقت پرسش"، "ریویو شو"، "شارپ اند" همراه کلایو آندرسون، "سی-سپن"، "نمایش امروز (ان‌بی‌سی)"، "برنامهٔ زندهٔ سیاست بی‌بی‌سی"، "برنامهٔ زندهٔ یکشنبه"، "این هفته"، "اسکای نیوز"، "صبحانه با بی‌بی‌سی"، "سینما شو"، "برنامهٔ یکشنبه"، "این صبح با آی‌تی‌وی"، "نمایش فرهنگ"، "کلکسیون دی‌وی‌دی" و "پیش از کتاب‌دار" اشاره کرد. او در ساخت
و "پیش از کتاب‌دار" اشاره کرد. او در ساخت مستندهای زیادی مشارکت کرده‌است، از جمله "رمان‌هایی که جهان ما را شکل دادند" (۲۰۱۹) ساختهٔ بی‌بی‌سی دو، "آیکون‌ها"، همراه کاتلین ترنر (۲۰۱۹)، "شاهکارهای تکمیل‌نشده" (۲۰۱۴)، "تی. اس. الیوت" از آرینا، "قوانین فیلم نوآر"، "شاعران بزرگ: به قول خودشان" و فیلم بلند "با عشق، مریلین" (d: Liz Garbus, 2012). از جمله حضور وی در رادیو می‌توان به "برنامهٔ امروز"، "ردیف جلویی"، "سؤالی هست"، "ساعتی برای زن"، "نمایش جرمی واین"، خدمات جهانی بی‌بی‌سی، برنامهٔ زندهٔ رادیو پنج، "فعل"،
جهانی بی‌بی‌سی، برنامهٔ زندهٔ رادیو پنج، "فعل"، "جهان آزاد"، رادیوی ۳ بی‌بی‌سی "تفکر آزاد"، رادیوی ۳ بی‌بی‌سی "انشاها"، "رادیوی ۴ بی‌بی‌سی در زمان ما"، "زندگی‌های بزرگ" و خیلی‌های دیگر اشاره کرد. او نوشت و تقدیم مستندهای رادیوی ۴ بر هنری جیمز، رؤیای آمریکایی و نخست آمریکا، "گتسبی بزرگ"، "وقتی هری سالی را دید"، و انشاهای رادیوی ۳ بر ایزدبانوان صفحهٔ نمایش (۲۰۱۷) و خدایان صفحهٔ نمایش (۲۰۱۹) کرد. چرچول یکی از داوران جایزه بوکر ۲۰۱۴، جایزهٔ بیلی گیفورد ۲۰۱۷ و جایزهٔ ۲۰۱۹ داستان کوتاه ساندی تایمز بود. او در
و جایزهٔ ۲۰۱۹ داستان کوتاه ساندی تایمز بود. او در ۲۰۱۵ در مرکز اکلس برای مطالعات آمریکایی نویسنده در رزیدنس بود.
مرت رمضان دمیر (به ؛ زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۹۹۸) بازیگر اهل ترکیه است. شریک زندگی : ندارد و در فیلم های سابقه برهنه، معلم، زمان مرگ، چشم‌چران عمارت، بشقاب پرنده و "شاهماران" و (مرد رها شده) را در کارنامه هنری خود دارد . زندگی‌نامه و تحصیلات. دمیر در ۲۸ ژانویه ۱۹۹۸ در شهر استانبول به دنیا آمد. او فرزند پنجم خانواده است. مادرش خانه‌دار و پدرش تاجر است. او در موسسه "Dialog Anlatim Iletisim" و استودیو بازیگری "میشل دانر" آموزش بازیگری دیده است."" حرفه. دمیر نقش‌های کوچکی در فیلم‌های مختلف ایفا کرد و در سال ۲۰۱۹ اولین
در فیلم‌های مختلف ایفا کرد و در سال ۲۰۱۹ اولین بازی خود را در فیلم من تو هستم به کارگردانی سونیا ناصری کول انجام داد و در کنار داملا سونمز، کانسو توسون و اوشان چاکیر به ایفای نقش پرداخت. پس از آن در سال ۲۰۲۰، او به شخصیت اصلی مینی‌سریال برهنه به کارگردانی کان اورنول ساخته بلو "BluTV" تبدیل شد و به شهرت رسید. در همان سال، در مجموعه تلویزیونی معلم بازی کرد و توجه ها را به خود جلب کرد. سال ۲۰۲۱، در مجموعه تلویزیونی جنایی سورئال زمان مرگ بازی کرد. در سال ۲۰۲۲، به طور مشترک با ایپک فیلیز یازیجی نقش‌‌های اصلی
به طور مشترک با ایپک فیلیز یازیجی نقش‌‌های اصلی فیلم سینمایی بشقاب پرنده تولید نتفلیکس را به عهده گرفتند. در سال ۲۰۲۲ در مجموعه تلویزیونی چشم‌چران عمارت با افرا ساراچ‌اوغلو و چتین تکیندور نقش اصلی را ایفا می‌کنند. در سال ۲۰۲۳، به همراه سرنای ساریکایا و بوراک دنیز در مجموعه تلویزیونی فانتزی شاه‌ماران ساخته نتفلیکس بازی کرد.
دانشگاه بلهاون (Belhaven یا BU) یک دانشگاه خصوصی مسیحی انجیلی در جکسون، می‌سی‌سی‌پی است. این دانشگاه که در سال ۱۸۸۳ تأسیس شد و رشته‌های سنتی، برنامه‌های مطالعات عمومی و برنامه‌های پیش‌حرفه‌ای در پزشکی، دندان‌پزشکی، حقوق و پرستاری ارائه می‌دهد. این مدرسه به افتخار عمارت همیلتون که به نام خانه اجدادی او در اسکاتلند نامگذاری شده بود، نام بلهاون را گرفت. در سال ۱۸۹۴، کالج تحت نام کالج بلهاون برای بانوان جوان در مکان فعلی خود در جکسون، می‌سی‌سی‌پی در خیابان پیچتری در محله تاریخی بلهاون افتتاح شد.
نشان قهرمان مردمی یا نشان قهرمان ملی (صربی کرواتی: Orden narodnog heroja / Orden narodnog heroja؛ اسلوونیایی: red narodnega heroja، مقدونی: Orden). یک نشان افتخار نظامی مربوط به یوگسلاوی بود که به افراد، واحدهای نظامی، سازمان‌های سیاسی و سایر سازمان‌هایی که با اقدامات قهرمانانه فوق‌العاده در زمان جنگ و زمان صلح متمایز می‌شوند، اعطا می‌شد. دریافت کنندگان متعاقباً به عنوان قهرمانان مردم یوگسلاوی یا قهرمانان ملی یوگسلاوی شناخته می‌شوند. در مجموع ۱۳۲۲ نشان قهرمان مردمی به افراد با تابعیت یوگسلاوی و ۱۹ نشان به
مردمی به افراد با تابعیت یوگسلاوی و ۱۹ نشان به خارجی ها تعلق گرفت.
رر بیوتی ، یک کمپانی لوازم آرایش آمریکایی است که توسط سلنا گومز بنیان‌گذاری شده که خودش هم مالک آن است. این شرکت با الگوگیری از سومین آلبوم استودیویی وی یعنی کمیاب (Rare)، قصد دارد با گسترش همه‌پذیری، پرداختن به ابتکارهای مربوطه و آموزش بهداشت روان، "استانداردهای غیرواقعی کمال را بشکند". رر بیوتی در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰، به صورت ویژه از طریق وبگاه رسمی خود و در فروشگاه‌های سفورا در آمریکای شمالی راه‌اندازی شد.
پا مالاندن، پامالی، فوتسی یک نوع لاس زدن است که در آن دو نفر پاهای خود را زیر یک میز یا مکان دیگری، به عنوان نوعی عشق‌بازی، لمس می‌کنند و به هم می‌مالند. این بازی یا به عنوان یک نوع زبان عشوه یا صرفاً برای لذت انجام می‌شود. اگرچه پامالی ذاتاً عاشقانه نیست، اما ماهیت آن به عنوان نوعی لمس بازیگوشانه، اغلب بین عاشقان بدون بحث و به عنوان نشانه محبت انجام می‌شود. تأثیرات. یک مطالعه در سال ۱۹۹۴ در مورد روابط مخفیانه، شرکت‌کنندگان (دانشجویان از ایالات متحده) یک بازی کارتی مشترک انجام دادند. در آن به گروهی آموزش
کارتی مشترک انجام دادند. در آن به گروهی آموزش داده شد که با رقیب کارت بازی خود پامالی انجام دهند. از این میان، افرادی که پامالیدنشان مخفی نگه داشته شد، جذابیت شریک بازی خود را به‌طور قابل توجهی بالاتر از کسانی که پا نمی‌مالاندند یا کسانی که پامالیشان به‌طور عمومی دیده می‌شد، رتبه‌بندی کردند. در فرهنگ‌عامه و درمان. نویسنده کمیک آمریکایی رابرت کرام در سال ۱۹۸۷ یک داستان مصور اتوبیوگرافیک به نام «فوتسی» منتشر کرد که به «برخورد نوجوانان با پاهای موجودات شهوانی مختلف در مدرسه» می‌پردازد و «معمولاً تصویری از
مختلف در مدرسه» می‌پردازد و «معمولاً تصویری از فانتزی‌های شهوانی بی‌شمار کرام را به تصویر می‌کشد». در تمرین نیام کف‌پایی از دستگاهی به نام footsie roller برای پا استفاده می‌شود.
پما چُدْرُن (པདྨ་ཆོས་སྒྲོན། "padma chos sgron"، به مهنای «لامپ دارمای نیلوفر آبی») زاده شده با نام دیر بلومفیلد-براون، در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۶، یک آمریکایی بودایی تبتی است. او یک راهبه منصوب شده، آچاریا سابق بودیسم شامبالا و شاگرد چوگیام ترونگپا رینپوچه است. چُدْرُن چندین کتاب و کتاب صوتی نوشته‌است و معلم اصلی صومعه گامپو در نوا اسکوشیا است. سنین جوانی و تحصیلات. چِدْرُن در سال ۱۹۳۶ در شهر نیویورک با نام دیر بلومفیلد-براون متولد شد. او کاتولیک بزرگ شد و در مدرسه دوشیزه پورتر در فارمینگتون، کنتیکت تحصیل کرد و در
دوشیزه پورتر در فارمینگتون، کنتیکت تحصیل کرد و در مزرعه‌ای در نیوجرسی با یک برادر و خواهر بزرگتر، بزرگ شد. او مدرک لیسانس ادبیات انگلیسی را از کالج سارا لارنس و مدرک کارشناسی ارشد را در آموزش ابتدایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. مسیر. چُدْرُن در طول سفرهای مکرر به لندن در طی چندین سال تحصیل را با لاما چیم رینپوچه آغاز کرد. هنگامی که در ایالات متحده بود، او با چوگیام ترونگپا در سانفرانسیسکو تحصیل کرد. در سال ۱۹۷۴، او یک راهبه بودایی مبتدی زیر نظر رانگیونگ ریگپه دورجه، شانزدهمین گیالوا کارماپا شد.
ریگپه دورجه، شانزدهمین گیالوا کارماپا شد. در هنگ کنگ در سال ۱۹۸۱ او اولین آمریکایی در سنت وجره‌یانه شد که کاملاً راهبه شد. ترانگپا در اوایل دهه ۱۹۸۰ چُدْرُن را به عنوان مدیر مرکز بولدر شامبالا در کلرادو منصوب کرد. چدرن در سال ۱۹۸۴ به صومعه گامپو نقل مکان کرد، اولین صومعه بودایی تبتی در آمریکای شمالی برای مردان و زنان غربی، و اولین مدیر آن در سال ۱۹۸۶ شد اولین کتاب چُدْرُن، "حکمت بدون فرار"، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد سپس، در سال ۱۹۹۳، زمانی که پسر ترونگپا، ساکیونگ میفام رینپوچه، رهبری‌تبار شامبالای پدرش را بر
میفام رینپوچه، رهبری‌تبار شامبالای پدرش را بر عهده گرفت، به او عنوان آچاریا داده شد. در سال ۱۹۹۴، او به سندرم خستگی مزمن مبتلا شد، اما به تدریج وضعیت سلامتی او بهبود یافت. در این دوره، او با زیگار کنگترول رینپوچه آشنا شد و او را به عنوان معلم خود برگزید. در آن سال او دومین کتاب خود را با نام «"از جایی که هستی شروع کن»" و در سال ۱۹۹۶، "«وقتی همه چیز فرو می‌پاشد»" را منتشر کرد. "زمانی برای از دست دادن وجود ندارد"، تفسیری بر راهنمای شانتیدوا "برای شیوه زندگی بودیساتوا ،" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد در آن سال، چدرون
،" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد در آن سال، چدرون به عضویت "کمیته بیکشونی‌های غربی" درآمد. "تمرین صلح در زمان جنگ" در سال ۲۰۰۷ منتشر شد در سال ۲۰۱۶ جایزه جهانی Bhikkhuni را که توسط انجمن بودایی چینی Bhikkhuni تایوان ارائه شده بود، دریافت کرد. در سال ۲۰۲۰ او از نقش "آچاریا" در شامبالا بین‌المللی استعفا داد و گفت: «با توجه به هدایت و مسیر نابخردانه‌ای که شامبالا دارد می‌رود، من احساس می‌کنم که دیگر نمی‌توانم به عنوان نماینده و معلم ارشد شامبالا ادامه دهم.» تدریس. چُدْرُن هر زمستان، "استراحت سنتی Yarne" را در گامپو
هر زمستان، "استراحت سنتی Yarne" را در گامپو ابی و هر تابستان "راهنمای شیوه زندگی بودیساتوا" را در برکلی آموزش می‌دهد. موضوع اصلی تدریس او اصل «شنپا» یا وابستگی (اوپادانا) است، که او آن را لحظه‌ای که فرد به چرخه‌ای از افکار و اعمال منفی یا خود ویرانگر عادت می‌کند، تعبیر می‌کند. به گفته چدرن، این زمانی اتفاق می‌افتد که چیزی در زمان حال، واکنشی را نسبت به تجربه‌ای از گذشته تحریک می‌کند. زندگی شخصی. چُدْرُن در سن ۲۱ سالگی ازدواج کرد و دو فرزند داشت اما در اواسط دهه بیست سالگی‌اش طلاق گرفت. او دوباره ازدواج کرد
دهه بیست سالگی‌اش طلاق گرفت. او دوباره ازدواج کرد و هشت سال بعد برای بار دوم طلاق گرفت. او سه نوه دارد که همگی در منطقه خلیج سانفرانسیسکو زندگی می‌کنند.
زبان‌شناسی بالینی زیرشاخه‌ای در زبان‌شناسی کاربردی است. توصیف، تحلیل و درمان ناتوانی‌های زبانی، به‌ویژه کاربرد نظریه زبان‌شناسی در حوزه گفتاردرمانی در کانون توجه زبان‌شناسی بالینی قرار دارند. مطالعه جنبه زبانی اختلالات ارتباطی با درک وسیع‌تری از زبان و نظریه زبانی مرتبط است. انجمن بین‌المللی آواشناسی و زبان‌شناسی بالینی سازمانی غیررسمی مربوط به این رشته‌ است و در سال ۱۹۹۱ میلادی تشکیل شد. مجله زبانشناسی و آواشناسی بالینی مهم‌ترین مجله تحقیقاتی در این زمینه است. این مجله را مارتین جی بال، زبان‌شناس ولزی،
است. این مجله را مارتین جی بال، زبان‌شناس ولزی، تأسیس کرد. فعالان حوزه زبان‌شناسی بالینی معمولاً در بخش‌های گفتاردرمانی و زبان یا دپارتمان‌های دانشگاهی زبان‌شناسی کار می‌کنند. فعالان این حوزه تحقیقاتی را با هدف بهبود ارزیابی، درمان و تجزیه و تحلیل گفتار و زبان نابسامان و ارائه بینش به نظریه‌های صوری زبانی انجام می‌دهند. اکثر مجلات زبان‌شناسی بالینی موجود هنوز فقط بر زبان انگلیسی تمرکز دارند اما با این حال یک حرکت نوظهور به سمت زبان‌شناسی بالینی مقایسه‌ای و تطبیقی در چندین زبان دیگر نیز در حال رشد است.
مایکل والاس (زاده ۹ نوامبر ۱۹۵۵) یا میک والاس، سیاستمدار ایرلندی و توسعه دهنده سابق املاک است که از ژوئیه ۲۰۱۹ عضو پارلمان اروپا (MEP) از ایرلند برای حوزه انتخابیه جنوبی بوده است. او عضو حزب مستقلان برای تغییر، بخشی از جناح چپ در پارلمان اروپا است. زندگی شخصی. طبق گفته والاس، او در سطوح مختلف هدایت تیم‌های فوتبال زیر ۱۸ سال را به مدت ۳۷ سال بر عهده داشته و موفق به کسب شش عنوان قهرمانی در ایرلند شده است. نظرات و دیدگاه‌ها. مواضع دربارهٔ مسائل خاورمیانه. در نوامبر ۲۰۲۳ همزمان با جنگ اسرائیل علیه مردم نوار
نوامبر ۲۰۲۳ همزمان با جنگ اسرائیل علیه مردم نوار غزه، والاس در گفت و گو با خبرگزاری آناتولی گفت: «اتحادیه اروپا هنوز ادعا می‌کند که اسرائیل با حماس می‌جنگد. این دروغ است. اسرائیل غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهد. بیش از ۴۶۰۰ کودک توسط رژیم اسرائیل کشته شدند. این جنگ علیه حماس نیست. این آشکارا نسل‌کشی است. این پاکسازی قومی در شمال غزه است. اتحادیه اروپا امتناع می‌کند که بگوید در حقیقت چه اتفاقی می‌افتد. هنوز هم خواستار آتش‌بس نشده است. حمایت خود را از این رژیم آپارتاید اسرائیل را پس نگرفته است». وی در واکنش به
اسرائیل را پس نگرفته است». وی در واکنش به اظهارات نماینده سوئد در پارلمان اروپا که رژیم اسرائیل را «دولت دموکراتیک» توصیف کرد، گفت: «شما اسرائیل را یک کشور دموکراتیک می‌نامید؟! دولت‌های دموکراتیک مانند یک دولت آپارتاید رفتار نمی‌کنند. آنها مرتکب مجازات دست جمعی نمی‌شوند. بیمارستان‌ها، اردوگاه‌های پناهندگان و خانه‌های مردم را بمباران نمی‌کنند. آنها نسل‌کشی نمی‌کنند. اسرائیل یک کشور دموکراتیک نیست. دست از گفتن این دروغ‌ها بردارید. یهودیان سراسر جهان از دولت صهیونیستی اسرائیل وحشت دارند.» والاس با حضور در
صهیونیستی اسرائیل وحشت دارند.» والاس با حضور در مراسم روز قدس که مقابل سفارت اسرائیل در بلژیک برگزار شد، با اشاره به حمله اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق گفت: «اسرائیل هفته گذشته سفارت ایران در دمشق را بمباران کرد و اتحادیه اروپا هیچ چیزی نگفت؛ بنابراین حالا فکر می‌کنند اشکالی ندارد سفارتخانه‌ها را در کشور دیگری هم بمباران کنند.» وی افزود: «به یک نظم جهانی جدید نیاز داریم. ما به جهانی نیاز داریم که در آن حاکمیت کشورها و استقلال کشورها در آن محترم شمرده شود. باید تحریم‌های غیرقانونی و جنگ‌های ترکیبی علیه
باید تحریم‌های غیرقانونی و جنگ‌های ترکیبی علیه ایران، سوریه، ونزوئلا، کوبا و یمن را در سراسر جهان به چالش بکشیم. فلسطین اکنون الگوی همه ماست.» در مارس ۲۰۲۵، والاس در کنفرانسی در صنعا، پایتخت یمن که به میزبانی انصارالله برگزار شده بود، شرکت کرد. او در این کنفرانس از انصارالله به دلیل مبارزه با «نسل‌کشی اسرائیل در غزه» تمجید کرد. والاس امپریالیسم را «منشأ ترور» دانست و اروپایی‌هایی را که از «نسل‌کشی در غزه» حمایت می‌کنند، «وحشی» توصیف کرد. او همچنین اظهار داشت که یمن تحت کنترل انصارالله «یکی از معدود
داشت که یمن تحت کنترل انصارالله «یکی از معدود کشورهایی است که به قوانین بین‌المللی پایبند است.» چین. والاس در مصاحبه با گلوبال تایمز خاطر نشان کرد: «اروپا باید سیاست مستقلی در قبال چین داشته باشد و داشتن یک رابطه سالم و صلح آمیز با چین برای مردم اروپا منطقی است. ما نباید توسط آمریکایی‌ها دیکته شویم.»
ماریا بورساچ (به زبان سیریلیک صربی: Мария Бурсаћ؛ ۲ اوت ۱۹۲۰–۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳) یکی از اعضای پارتیزان‌های یوگسلاوی در طول جنگ جهانی دوم در یوگسلاوی و اولین زنی بود که به عنوان قهرمان خلق یوگسلاوی اعلام شد. بورساچ در یک خانواده کشاورز صرب بوسنیایی در روستای کامینکا در نزدیکی دوروار متولد شد. پس از تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی و ایجاد دولت مستقل کرواسی در آوریل ۱۹۴۱، بورساچ از جنبش مقاومت پارتیزانی به رهبری حزب کمونیست یوگسلاوی حمایت کرد. او مانند سایر زنان روستای خود، برای جنگ چریکی، آذوقه، لباس و سایر لوازم
خود، برای جنگ چریکی، آذوقه، لباس و سایر لوازم جمع‌آوری می‌کرد. در سپتامبر ۱۹۴۱، بورساچ به عضویت اتحادیه جوانان کمونیست یوگسلاوی درآمد. در آگوست، او به عنوان کمیسار سیاسی تیپ کشاورزی ۱ کارینا، که محصولات را در دره رودخانه سانیکا برداشت می‌کرد، منصوب شد ودر پایان تابستان در اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی پذیرفته شد. بورساچ در فوریه ۱۹۴۳ پارتیزان شد و به تیپ ۱۰ کراجینا که تازه تأسیس شده بود پیوست. به عنوان بخشی از این تیپ، او در بوسنی و هرزگوین، کنین، ورلیکا و لیونو جنگید و به عنوان امدادگر خدمت کرد. در سپتامبر
جنگید و به عنوان امدادگر خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۴۳، بورشاک هنگام پرتاب یک نارنجک دستی در جریان حمله به پایگاه آلمان پرکوسی در شمال غربی بوسنی از ناحیه پا مجروح شد. هنگامی که او به بیمارستان صحرایی در ویدوو سلو منتقل شد، آهنگ‌های پارتیزانی خواند. زخم عمیق بورساچ به زودی تبدیل به قانقاریا شد و در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ در بیمارستان درگذشت. ماه بعد او قهرمان دولتی یوگسلاوی اعلام شد. پس از جنگ، مدارس، خیابان‌ها و سازمان‌ها به یاد شایستگی‌های و یادبود پارتیزان‌ها به نام او نامگذاری شدند. پیشینه. بورساچ در ۲ اوت ۱۹۲۰
او نامگذاری شدند. پیشینه. بورساچ در ۲ اوت ۱۹۲۰ در روستای کامنیکا، در نزدیکی دوروار در منطقه بوسانسکا کراینا، بخش شمال غربی بوسنی و هرزگوین (در آن زمان بخشی از پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها، و در سال ۱۹۲۹ به یوگسلاوی تغییر نام داد) به دنیا آمد. در منطقه دوروار عمدتاً جمعیت صرب‌ها ساکن بودند و مسلمانان بوسنیایی و کروات‌ها کمتر از چهار درصد جمعیت را تشکیل می‌دادند. بورساچ بزرگ‌ترین فرزند از پنج فرزند سنگ‌تراش نیکولا بورساچ و همسرش جوکا بود که بیشتر در مزرعه خانوادگی خود گوسفند و گاو پرورش می‌دادند.
مزرعه خانوادگی خود گوسفند و گاو پرورش می‌دادند. بورساچ مانند دیگر دختران روستا به مدرسه نمی‌رفت زیرا فقط پسران در دبستان دوروار درس می‌خواندند. او تا چهارده سالگی چوپان بود و بعدها در کارهای خانه و کشاورزی به مادرش کمک می‌کرد. بورساچ قبل از گذراندن دوره شش‌ماهه خیاطی در درور مهارت‌هایی در بافندگی، ریسندگی و گلدوزی به دست آورد. در سال ۱۹۳۸، یک مدرسه ابتدایی در کامنیکا افتتاح شد و ولیمیر استونیچ معلم این مدرسه بود. استونیچ که از اعضای حزب کمونیست یوگسلاوی بود یک کتابخانه عمومی، باشگاه‌های مطالعه و ورزشی و یک
یک کتابخانه عمومی، باشگاه‌های مطالعه و ورزشی و یک گروه فرهنگی-هنری سازماندهی کرد و در این بین و مخفیانه اولین سازمان کمونیستی در منطقه را تأسیس کرد. اعتقادات ایدئولوژیک او باعث محبوبیت وی در میان جوانان روستا از جمله دوشان، برادر ماریا شد. مقامات به زودی از فعالیت‌های استونیچ مطلع شدند و او در فوریه ۱۹۴۰ از کامینکا اخراج شد. جنگ جهانی دوم. در ۶ آوریل ۱۹۴۱، یوگسلاوی از همه طرف توسط نیروهای محور به رهبری آلمان نازی مورد تهاجم قرار گرفت. ارتش سلطنتی یوگسلاوی در ۱۷ آوریل تسلیم شد و آلمان‌ها، ایتالیایی‌ها و
در ۱۷ آوریل تسلیم شد و آلمان‌ها، ایتالیایی‌ها و مجارستانی‌ها کشور را تقسیم کردند. و یک دولت دست نشانده فاشیست تحت عنوان دولت مستقل کرواسی (شامل تقریباً تمام کرواسی امروزی، تمام بوسنی و هرزگوین امروزی و بخش‌هایی از صربستان کنونی) مصدر امور اعلام شد. در ابن دوران جنبش ملی‌گرای اوستاشه کرواسی به رهبری آنته پاولیچ، متولی یکی از سیاست‌های نسل‌کشی صرب‌ها در دولت مستقل کرواسی با کشتار جمعی، تبعید و یکسان‌سازی اجباری بود. اولین صرب‌های دوروار در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۱ کشته شدند. این جنایات به شکل‌گیری دو جنبش بزرگ مقاومت در
این جنایات به شکل‌گیری دو جنبش بزرگ مقاومت در یوگسلاوی اشغالی سرعت بخشید. سلطنت‌طلبان و ملی‌گرایان صرب به رهبری سرهنگ دراژا میهایلوویچ جنبشی را تأسیس کردند که اعضایش چتنیک‌ها شناخته می‌شدند. اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی به رهبری یوسیپ بروز تیتو تصمیم گرفت در ۴ ژوئیه یک قیام مسلحانه سراسری را در بلگراد راه اندازی کند و اعضای نیروهای تحت رهبری وی به عنوان پارتیزان نامیده شدند. در ماه ژوئیه ۱۹۴۲ واحدهای پارتیزانی از مبارزان صرب و مونته‌نگرو به دوروار رسیدند و بورساچ به انتقال مجروحان آنها به بیمارستان‌های
و بورساچ به انتقال مجروحان آنها به بیمارستان‌های لهستان در کوهستان کمک کرد. او یکی از فعال‌ترین اعضای سازمان کامنیکا بود. در پایان ژوئیه ۱۹۴۲، منطقه تحت کنترل پارتیزان‌ها در اطراف دووار به‌طور قابل توجهی به دره رودخانه سانیکا گسترش یافته بود. بیشتر جمعیت غیر صرب دره، قبل از پیشروی پارتیزان‌ها که از تبلیغات اوستاشه وحشت داشتند فرار کردند. کارگران (عمدتاً زنان جوان) در واحدهای نظامی سازماندهی شدند که در اواسط ماه اوت در چهار گردان از تیپ اعتصابی کشاورزی ۱ کراینا ادغام شدند. در پایان تابستان ۱۹۴۲ بورساچ به
ادغام شدند. در پایان تابستان ۱۹۴۲ بورساچ به عنوان کمیسار سیاسی گروهان سوم از گردان دوم تیپ منصوب شد. این تیپ که توسط نیروهای پارتیزان محافظت می‌شد، با وجود حملات هواپیماهای دشمن، مأموریت خود را انجام داد. در آغاز سال ۱۹۴۳، بورساچ در اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی پذیرفته شد و همزمان و رئیس کمیته روستایی اتحادیه متحد جوانان ضد فاشیست یوگسلاوی بود. همکاری با پارتیزان‌های یوگسلاوی. تیتو در اواخر ژانویه ۱۹۴۳ در جریان حمله بزرگ نیروهای محور علیه پارتیزان‌ها به دووار آمد. وی تصمیم گرفت یک تیپ پارتیزانی را از افراد
آمد. وی تصمیم گرفت یک تیپ پارتیزانی را از افراد باتجربه تشکیل دهد. این یگان از پرسنل اضافی شامل پارتیزان‌های بهبود یافته که قبلا مجروح یا بیمار بودند، افراد مسن که در یگان‌های رزمی نبودند و داوطلبان جوان تشکیل شد. گردان ۴ تیپ ۱۰ کراینین که قرار بود نقش دفاعی اصلی را در این مرحله ایفا کند، در ۴ فوریه ۱۹۴۳ تأسیس شد. ۸۰۰ عضو آن شامل حدود ۱۲۰ زن بودند. بورساچ ابتدا در گردان دوم و ماه بعد به گروهان سوم منتقل شد. او به خاطر شجاعت و مهارتش در نبرد مورد ستایش قرار گرفت و به عنوان پرستار نیز خدمت کرد. آلمانی‌ها
گرفت و به عنوان پرستار نیز خدمت کرد. آلمانی‌ها پایگاهی قوی در نزدیکی دووار داشتند. در سپتامبر ۱۹۴۳، گردان‌های ۲ و ۳ تیپ ۱۰ کراینین و یک گردان از گروهان پارتیزان به آن منطقه اعزام شدند. بورساچ اگرچه بیمار بود داوطلب شد تا نارنجک‌های دستی را به سمت پست نگهبانی دارای مسلسل که از پایگاه محافظت می‌کردند، پرتاب کند. اگرچه فرمانده گروهان او مخالفت کرد زیرا هنوز او بیمار به نظر می‌رسید، بورساچ اصرار داشت که در عملیات شرکت کند. سه گردان پارتیزان در ۶ سپتامبر ساعت ۲۳ از سه جهت به پایگاه حمله کردند. بورساچ و گروه
۲۳ از سه جهت به پایگاه حمله کردند. بورساچ و گروه نارنجک‌زن‌هایش چندین پست نگهبانی نابود کردند. در این حین اما پای او زخمی شد. پارتیزان‌ها بخش‌هایی از پایگاه را تصرف و قبل از طلوع آفتاب پس از رسیدن نیروهای کمکی آلمانی عقب‌نشینی کردند. پس از نبرد، بورساچ و سایر پارتیزان‌هایی که بشدت مجروح شده بودند با برانکارد به بیمارستان صحرایی در روستای ویدوو سلو، در حدود ۴۰ کیلومتری (۲۵ مایلی) منتقل شدند. در آن سفر دشوار در زمین‌های ناهموار که بیش از سه روز به طول انجامید، افراد زخمی از جمله بورساچ ترانه‌های پارتیزانی
افراد زخمی از جمله بورساچ ترانه‌های پارتیزانی می‌خواندند. بورساچ خون زیادی از دست داده بود و زخمش دچار قانقاریا شد، که بیمارستان صحرایی برای درمان آن تجهیزات ضعیفی داشت. او در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ در ویدوو سلو درگذشت و با احترام نظامی در کامنیکا به خاک سپرده شد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۳، بورساچ قهرمان خلق یوگسلاوی نامیده شد، و اولین زنی بود که این افتخار را دریافت کرد. میراث. برانکو شوپیچ، نویسنده یوگسلاوی، شعری دربارهٔ بورساچ به نام «ماریا در پرکوسیما» سروده‌است. عنوان آن که ممکن است به «ماریای سرکش» نیز تعبیر شود. به
آن که ممکن است به «ماریای سرکش» نیز تعبیر شود. به گفته جلنا باتینیچ، بورساچ «در سرزمین‌های یوگسلاوی وارد سه‌گانه تاریخ، افسانه و شعر شد». پس از جنگ، مدارس، خیابان‌ها و سازمان‌های بسیاری در یوگسلاوی به نام او نامگذاری شدند. یکی از محله‌های بلگراد نیز به نام او است.
هدایت اسلامی‌نیا سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده شهر ری در مجلس شورای ملی حضور داشت. عباس میلانی درباره ی اسلامی نیا در کتاب خود با نام "معمای هویدا" به نقل از مصطفی الموتی مینویسد: " هدایت اسلامی نیا یکی از رابطین اصلی امیرعباس هویدا با روحانیون برای دریافت کمک های مالی بود. شهرتی سوء داشت و گویا با تکیه به دوستی اش با هویدا ثروت هنگفتی، شاید از راه های غیر مشروع به هم زده بود. در آستانه ی انقلاب ۵۷، او نقش مهمی به عنوان واسطه دولت با روحانیون و به ویژه با آیت الله شریعتمداری
دولت با روحانیون و به ویژه با آیت الله شریعتمداری بازی کرد. پس از انقلاب، از بیم جان از ایران گریخت و به آمریکا پناه جست. اما آنجا سرنوشتی شوم در انتظارش بود. یکی از فرزندان اسلامی نیا به دسته ای تعلق داشت که بعدها به 'بچه میلیاردرها' شهرت گرفت. به کمک همین فرزند ناخلف، پدر را به زور از منزلش ربودند و شماره حساب های بانک های سوییس را از او طلب کردند. می‌خواستند او را بترسانند. میگفتند تا شماره حساب ها را در اختیارشان نگذارد، رهایش نخواهند کرد. تصمیم گرفتند به خانه ای امن منتقلش کنند. به همین خاطر او را در
به خانه ای امن منتقلش کنند. به همین خاطر او را در صندوق عقب خودرویی پنهان کردند. اما ظاهرا قلب اسلامی نیا ضعیف بود و تاب این فشار ها را نیاورد و در نتیجه ی سکته قلبی، در همان صندوق جان داد. فرزندنش سالها به جرم مشارکت در قتل پدر در زندان بود. او و خانواده اش همواره بر بی گناهی کاملش تأکید میکردند و از قضا در ماههای آخر سال ۲۰۰۰ میلادی، دادگاه های ایالتی کالیفرنیا به آزادی او حکم دادند. علت آزادی اش را هم البته نه بی گناهی او، که خطاهای قانونی دادگاه های پیشین اعلان کردند. " منابع.
ولیکا رودکا (به لاتین: Velika Rudoka) یک فلات و قله در کوزوو است که در کوزوو واقع شده است. ولیکا رودکا ۲٬۶۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.